Spis treści

prolog

jeden

dwa

część pierwsza

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

część druga

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

epilog

54

o autorach

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: First Love

Redaktor prowadzący: Maria Zalasa
Przekład: Andrzej Goździkowski
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Maria Kąkol

Projekt okładki: Balk & Brumshagen
Układ graficzny okładki: Susanne Böhme
Adaptacja okładki i stron tytułowych: Joanna Wasilewska/KATAKANASTA

Zdjęcia wewnątrz książki i na okładce: Sasha Illingworth, © Hachette Book Group oprócz: zdjęcia dziewczyny z rozwianymi włosami: © Cultura RM Exclusive/Philipp Nemenz/Getty Images
zdjęcia karuzeli i nóg: serwis Pixabay

Copyright © 2014 by James Patterson
This edition arranged with Kaplan/DeFiore Rights through GRAAL.
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-771-6
Wydanie I, Łódź 2018

Wydawca: JK
ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69 tel. 42 676 49 69
fax 42 676 49 29
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dedykuję Jane

prolog

jeden

No dobra, pewnie nie postawię się w zbyt korzystnym świetle, ale będę z wami szczera: byłam wtedy taką porządną uczennicą i tak bardzo zależało mi, by nikomu nie sprawić przykrości, że perspektywa zerwania się tamtego dnia z dwóch ostatnich lekcji (fizyki i angielskiego) spowodowała u mnie straszną tremę. Byłam tak spanikowana, że uznałam, iż cały ten szalony plan w ogóle nie jest wart zachodu.

Z perspektywy czasu nie mogę uwierzyć, że tak niewiele brakowało, bym pozbawiła się jednego z najpiękniejszych, najzabawniejszych, a równocześnie najbardziej bolesnych i dramatycznych doświadczeń w całym moim życiu.

Ależ byłam kretynką.

Siedziałam w Kafeterii U Erniego i miałam wrażenie, jakby lekko licząc pięćset motylków urządzało właśnie wielką imprezę w moim brzuchu. Czubkami moich vintagowych kowbojek frye stukałam rytmicznie o podstawę kontuaru w barze i dopiero Ernie – facet, który ma na oko jakiś milion lat i jest starym, zrzędliwym piernikiem – kazał mi przestać. Ponieważ jednak Erniemu brakowało jednego koncertu Nickelback do całkowitego ogłuchnięcia, ściągnęłam tylko buty i dalej kopałam w kontuar już bosymi stopami.

Byłam mu wdzięczna, że nie dopytuje, dlaczego właściwie przesiaduję teraz w jego starym barze, sącząc z wielkiego kubka kawę (która swoją drogą potrzebna mi była jak dziura w moście), zamiast dwie przecznice dalej tkwić w ławce w Liceum Klamath Falls, gdzie pan Fox paplał coś o czasoprzestrzeni. Co niby miałabym mu odpowiedzieć?

Cóż, Ernie – to znaczy panie Holman – czekam na chłopaka, z którym nigdy nie będę mogła chodzić. I zamierzam poprosić go, by zrobił dla nas coś, co nas oboje albo ocali, albo zniszczy.

Ernie nie był zbyt zainteresowany młodzieńczymi zgryzotami i zapewne właśnie dlatego praktycznie żaden z moich znajomych nigdy nie zaglądał do jego baru. Nie pomagał też fakt, że wszystkie oferowane przez niego słodycze przysypane były grubą warstwą kurzu, a snickersy były tak twarde, że można by śmiało wyważać nimi drzwi jak łomem.

Ale ani mnie, ani wspomnianemu chłopakowi, na którego czekałam, wcale to nie przeszkadzało. Kafeterii u Erniego były naszym miejscem.

Nieco wcześniej tamtego dnia dostałam od niego liścik. Jakimś cudem zdołał przemycić go do mojej szafki, mimo że nie chodził już do tej samej szkoły, a wejścia do niej bronili ochroniarze w typie komandosów, którzy mieli nas strzec Bóg raczy wiedzieć przed czym (może przed zamieszkami wszczynanymi na pohybel małomiasteczkowej nudzie).

Proszę bardzo, mieliście próbkę stylu Robinsona. Raz w żartach nazwałam go nicponiem i tak już zostało. Robinson niedługo skończy siedemnaście lat. To mój najlepszy przyjaciel. I wspólnik zbrodni.

W pewnym momencie usłyszałam, jak otwierają się drzwi do baru, i od razu wiedziałam, że to on. Wystarczyło obserwować reakcję Erniego – twarz mu momentalnie rozbłysła jak dziecku, które właśnie dostało prezent. Robinson tak działał na ludzi. Kiedy wchodził do pokoju, wszystkie światła rozbłyskały jaśniej.

Podszedł do mnie i poklepał mnie na powitanie po ramieniu.

– Axi, ty świrusko – powiedział (rzecz jasna czule). – Pamiętaj, kiedy jesteś u Erniego, do kawy zawsze zamawiaj pączka. – Następnie nachylił się do mnie i szepnął: – Jeśli niczego do niej nie zjesz, wypali ci dziurę w bebechach.

Klapnął na sąsiednim stołku i splótł przed sobą długie, szczupłe nogi ukryte w spłowiałych spodniach marki Levi’s. Oprócz tego ubrany był w grubą flanelową koszulę, mimo że był już schyłek maja, a termometry za oknem pokazywały dwadzieścia cztery stopnie.

– Hej Ernie – zawołał. – Słyszałeś, że drużyna Timbers zwolniła trenera? Masz dla nas te pyszne pączki w kształcie obwarzanka? Te z czekoladą?

Ernie zbliżył się do kontuaru. Potrząsając głową obrośniętą szpakowatymi kudłami, stwierdził:

– Oregon potrzebuje profesjonalnej drużyny baseballowej. Baseball, w przeciwieństwie do tego całego soccera, to sport z prawdziwego zdarzenia. – Położył pączka na starym wyszczerbionym talerzu i powiedział: – Smacznego. Na koszt firmy.

Robinson odwrócił się do mnie, po czym, szczerząc zęby w uśmiechu, wskazał na Erniego i powiedział:

– Uwielbiam tego typa.

Było jasne, że właściciel lokalu odwzajemnia jego uczucia.

– No dobra – odezwał się po chwili Robinson, skupiając się już bez reszty na mnie. – Cóż to za szalony pomysł chcesz mi zakomunikować? Czyżbyś wreszcie dojrzała do tego, by złożyć podanie o tymczasowe prawo jazdy? A może postanowiłaś, że nadszedł czas na wypicie do dna całego dużego piwa? Już wiem, zamierzasz wyluzować nieco z tak pilnym odrabianiem prac domowych!

Stało się już naszą tradycją, że Robinson dogryzał mi z powodu tego, że zawsze jestem taką grzeczną dziewczynką. Był zdania – w czym, nawiasem mówiąc, całkowicie zgadzał się z moim tatą – że stoczył się, ponieważ rzucił liceum, które swoją drogą uważał za „niewystarczająco intrygujące miejsce” i „wylęgarnię imbecyli” (to ja nauczyłam go słówka „imbecyl”). Prawdę mówiąc, moim skromnym zdaniem nie mylił się zbytnio w tej sprawie.

– Pewnie obleję wszystkie zaliczenia z wyjątkiem angielskiego – stwierdziłam.

Wcale nie przesadzałam. Spodziewałam się, że moja średnia poleci na łeb. Zbliżały się testy roczne i wszystko wskazywało na to, że jeśli mi się poszczęści, nie będzie mnie tutaj, bym w ogóle mogła do nich podejść. Jeszcze tydzień temu ta świadomość nie pozwalała mi spać po nocach, w końcu jednak przestałam się tym tak stresować. Trzymałam się myśli, że jeśli mój plan wypali, całe moje dotychczasowe życie zmieni się nie do poznania.

– Znam cię całkiem nieźle i jakoś trudno mi to sobie wyobrazić – odparł Robinson. – Poza tym świat się nie zawali, nawet jeśli będziesz nieco rozkojarzona i, Boże uchowaj, zamiast piątki z jednego przedmiotu dostaniesz na koniec cztery z plusem. W końcu cel uświęca środki, a ty pracujesz teraz nad Wielką Amerykańską Powieścią!

Pacnęłam go po ręce.

– Daj spokój. Poza szkołą i zajmowaniem się kochanym tatkiem nie znajduję już wcale czasu na pisanie. – Kilka lat temu tata wszedł w życiowy zakręt i od tego czasu próbuje go pokonać, zaglądając do kieliszka. Czy muszę dodawać, że ta strategia nie przynosi zbyt dobrych rezultatów? – Może skupmy się na tym, co najważniejsze?

– Czyli…?

– Zamierzam uciec – wypaliłam.

Robinson z wrażenia otworzył szeroko usta. Tak nawiasem mówiąc, w przeciwieństwie do mnie nigdy nie musiał nosić aparatu ortodontycznego. Jego zęby były idealnie proste. Kiedy pierwszy szok minął, dodałam szybko:

– A ty uciekniesz ze mną.

dwa

Ernie, słyszałeś? – zawołał Robinson. Najchętniej powiedziałabym mu teraz, że wygląda na oniemiałego, ale w porę się powstrzymałam, bo potem znowu do końca życia wypominałby mi to słowo.

Oczywiście Ernie nie słyszał, zresztą nie zarejestrował nawet pytania Robinsona. Mój przyjaciel odsunął talerz z pączkiem i zaczął przyglądać mi się takim wzrokiem, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu. Rzadko udawało mi się go czymś zaskoczyć, dlatego teraz chłonęłam ten moment.

– Zajrzałeś w ogóle do egzemplarza W drodze Jacka Kerouaca, który ci pożyczyłam? – upewniłam się.

Teraz dla odmiany to on wyglądał na zawstydzonego.

– Zacząłem czytać…

Przewróciłam oczami. Z nami zawsze tak to wyglądało: ja podrzucałam mu książki, a on zalewał mnie nową muzyką. Ponieważ jednak Robinson łatwo się rozpraszał, a mój iPod padł, niewiele nam przychodziło z tych podarunków.

– No więc chodzi w niej o to, że Sal, to znaczy Jack Kerouac, autor, razem z przyjaciółmi wyrusza na włóczęgę po całym kraju. Po drodze poznają mnóstwo różnych świrów, tańczą w najgorszych spelunach, chodzą po górach i obstawiają wyścigi konne. I my, Robinsonie, to właśnie będziemy robić. Zwiejemy z tej przeklętej dziury i wyruszymy w epicką podróż samochodową. Z Oregonu do Nowego Jorku, oczywiście z wieloma przystankami po drodze.

Robinson przypatrywał mi się bez słowa. Mrugał tylko oczami, a każde mrugnięcie zdawało się pytać: Kim ty właściwie jesteś?

Poprawiłam się na stołku i ciągnęłam:

– Najpierw wybierzemy się do Parku Narodowego Redwood. Chcę zobaczyć na własne oczy tamtejsze sekwoje, bo podobno robią totalnie mistyczne wrażenie. Potem uderzymy do San Francisco i Los Angeles. Stamtąd ruszymy na wschód i zahaczymy o Park Narodowy Great Sand Dunes w Kolorado. Następny etap trasy to Detroit, miasto motoryzacji. Robinsonie, to twoja bajka, więc powinieneś być zachwycony. A ponieważ jesteś takim maniakiem szybkości, przejedziemy się też kolejką górską Millenium Force w parku rozrywki Cedar Point, która pędzi z prędkością stu dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę! Potem odwiedzimy Coney Island, a w nowojorskim Metropolitan Museum of Art obejrzymy staroegipską Świątynię Dendur. Słowem, będziemy robić to wszystko, na co od zawsze mieliśmy ochotę!

Domyślałam się, że to brzmi, jakbym była pomylona. Żeby nadać swoim słowom wagę, wyciągnęłam szybko mapę i rozłożyłam ją na kontuarze.

– To nasza trasa – wyjaśniłam. – Ta fioletowa kreska to my.

– My – powtórzył beznamiętnie Robinson. Najwyraźniej oswojenie się z moim pomysłem wymagało trochę czasu.

– Tak, my. Musisz wybrać się ze mną – przypomniałam. – Bez ciebie nie dam sobie rady.

Było to prawdą i to z wielu różnych powodów. Do niektórych nie umiałabym się przyznać ani przed nim, ani nawet przed sobą.

Nagle Robinson wybuchnął śmiechem. Śmiał się tak długo i tak głośno, że w końcu zaczęłam podejrzewać, co się kryło za tą reakcją. Mógł to być jego sposób na powiedzenie mi: W życiu tego nie zrobię, ty skończona wariatko, która wygląda jak Axi, ale w rzeczywistości jest jakąś maniaczką.

– Jeśli ze mną nie pojedziesz, kto przypomni mi, że muszę do kawy zamawiać pączka? – ciągnęłam z obawy, że jeśli umilknę, Robinson zdąży jakimś celnym sarkastycznym komentarzem zgasić cały mój entuzjazm. – Dobrze wiesz, że kompletnie nie radzę sobie z orientacją w terenie. A co, jeśli zgubię się w Los Angeles albo zostanę porwana przez scjentologów i nagle zacznę wierzyć w Xenu i kosmitów? A jeżeli upiję się w Las Vegas i poślubię jakiegoś nieznajomego faceta? Kto da mi kuksańca w żebra, kiedy zacznę w zupełnie nieoczekiwanym momencie sypać cytatami z Szekspira? Kto ochroni mnie przed tymi wszystkimi zagrożeniami? Nie możesz pozwolić, by szesnastolatka sama włóczyła się po kraju. To byłaby z twojej strony moralna nieodpowiedzialność.

Robinson, nie przestając chichotać, uniósł rękę i wtrącił:

– Może i jestem nicponiem, ale na pewno nie można mi zarzucić moralnej nieodpowiedzialności.

No nareszcie wydusił coś z siebie!

– To znaczy, że się zgadzasz? – spytałam, wstrzymując oddech.

Robinson utkwił spojrzenie w suficie. Droczył się ze mną, doskonale wiedział, że przeżywam teraz istne tortury. Po chwili sięgnął po pączka i nadgryzł go z wielce zamyśloną miną.

– Cóż… – wycedził.

– No dalej, mów – popędziłam go. Stopami znów kopałam w bar. I to mocno.

Przeczesał dłonią swoje ciemne włosy, które zawsze wydawały się nieco potargane, nawet jeśli był świeżo po strzyżeniu. Następnie zwrócił się w moją stronę i posłał mi figlarne spojrzenie.

– Cóż, zgadzam się.

część pierwsza

1

Obudziłam się o 4.30 rano i wyciągnęłam plecak spod łóżka. Ostatnie kilka nocy poświęciłam na obsesyjne pakowanie, rozpakowywanie i ponowne pakowanie wszystkiego, co zamierzałam zabrać. Chciałam mieć pewność, że mam wszystko, co może mi się przydać, a nawet więcej. Kilka kompletów ubrań. Mydło kastylijskie Dr. Bronner’s (jeśli wierzyć ulotce, idealne do „golenia, mycia włosów, masażu, namydlania i kąpieli”). Szwajcarski scyzoryk, który podwędziłam tacie z szuflady w jego biurku. Aparat fotograficzny. No i, oczywiście, mój pamiętnik, bez którego nigdzie się nie ruszam.

Przy sobie miałam też ponad tysiąc pięćset dolarów w gotówce, zarobione przez ostatnie pięć lat podczas opieki nad dzieckiem sąsiadów. Byłam najbardziej lubianą przez nich opiekunką. I odpowiednio wysoko wyceniłam swoje usługi.

Możliwe, że jakaś część mnie od zawsze wiedziała, że prędzej czy później dam nogę. Jak inaczej wytłumaczyć, że nigdy nie przepuściłam forsy na nowego iPada albo idąc za przykładem innych dziewczyn z mojej klasy, nie szarpnęłam się na wystrzałową kieckę studniówkową zaprojektowaną przez Verę Wang? Od wieków na ścianie mojego pokoju wisiała mapa USA. Wpatrywałam się w nią nieskończenie wiele razy, zachodząc w głowę, jak wygląda życie w Kolorado, Utah, Michigan czy Tennessee.

Nie do wiary, że tak długo zbierałam się na odwagę, by wyjechać. Przykład dała mi mama. Pół roku po śmierci mojej młodszej siostry, Carole Ann, otarła łzy i spakowała walizki. Wróciła podobno na Wschód, gdzie się wychowała. O ile mi wiadomo, nigdy potem nie żałowała swojej decyzji.

Może zatem potrzebę ucieczki miałam zakodowaną w genach. Mama uciekła przed rozpaczą. Tata uciekał przed swoimi problemami w alkohol. A teraz ja zamierzałam pójść tą samą drogą… A najdziwniejsze było to, że czułam, jakbym postępowała słusznie. Nareszcie odczuwałam coś takiego. W tej chwili byłam niemal gotowa przebaczyć mamie, że nas porzuciła.

Założyłam moje podróżne ciuchy, na nogi wsunęłam adidasy – przy okazji żegnając się z moimi ukochanymi ciężkimi butami – po czym zarzuciłam na ramię plecak i dopasowałam długość pasków. Domyślałam się, że to mieszkanie, miasto, moje życie w nim będą budzić we mnie taką tęsknotę, jaką budzi cela w wieloletnim więźniu wypuszczonym na wolność. To znaczy: żadną.

Tata, kiedy wychodziłam, spał na wstrętnej kanapie w dużym pokoju. Kiedyś na tapicerce widać było piękne różowe kwiaty, jednak przez lata ich kolor mocno się zmienił: były teraz brązowo-pomarańczowe, tak jakby nawet rośliny na materiale nie umiały przeżyć w naszym zapuszczonym mieszkaniu. Ominęłam po cichu mebel i wymknęłam się z pokoju.

Tata mruknął coś przez sen, jednak nawet się nie poruszył. W ostatnich latach przywykł już chyba do myśli, że ważni dla niego ludzie czasami po prostu znikają. Czy w ogóle zauważy, że ubyło jeszcze jednego członka rodziny Moore’ów?

Kiedy znalazłam się w korytarzu, przystanęłam, gdy oczami wyobraźni zobaczyłam, jak tata budzi się rano i powłócząc nogami, idzie do kuchni, żeby zaparzyć sobie poranną kawę. Pewnie zdziwi się, gdy zobaczy wysprzątaną kuchnię. Może z wdzięczności wróciłby dzisiaj wcześniej z pracy do domu i ugotował nam prawdziwy rodzinny obiad (czy raczej obiad dla pozostałości rodziny, którą kiedyś tworzyliśmy). A potem zaczekałby na mnie przy stole, tak jak ja wiele razy czekałam na niego wieczorami, aż jedzenie zupełnie wystygło.

W końcu jednak dotrze do niego, co się stało – zrozumie, że wyjechałam.

Na myśl o tym poczułam ból w sercu. Zawróciłam i weszłam z powrotem do pokoju.

Tata leżał na plecach i oddychał przez otwarte usta. Spał, nie zdjąwszy butów. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam lekko jego ramienia.

W sumie to nie był takim strasznym ojcem. Opłacał czynsz i zapewniał pieniądze na jedzenie, chociaż po zakupy wysyłał zazwyczaj mnie. Nie rozmawialiśmy zbyt często, ale gdy już się zdarzyło, wypytywał mnie o szkołę i znajomych. Zawsze powtarzałam mu, że wszystko super. Kochałam go na tyle mocno, by kłamać. Nie był wzorowym ojcem, ale starał się, jak umiał.

Wcześniej napisałam jakieś osiemset próbnych wersji listu pożegnalnego. Była wśród nich wersja błagalna: Tato, postaraj się zrozumieć. Po prostu muszę to zrobić. Wersja pochlebcza: To dzięki twojej miłości i trosce, jakimi mnie otaczałeś, mam w sobie siłę na odbycie tej podróży. Wersja literacka: Jak ujął to wybitny dramaturg irlandzki George Bernard Shaw: „W życiu nie chodzi o to, by się odnaleźć, ale o to, by się stworzyć”. A ja, tato, właśnie chcę się stworzyć. Wersja wkurzona: Nie martw się o mnie. Umiem całkiem dobrze sama o siebie zadbać. Mam w tym wprawę, bo przecież robię to od chwili, gdy zostawiła nas mama. Koniec końców uznałam jednak, że żadna z nich się nie nadaje i wszystkie wyrzuciłam.

Nachyliłam się niżej, wyczuwając wyraźną woń piwa, potu i wody po goleniu Old Spice.

– Ach, tato – szepnęłam.

Możliwe, że jakaś część mnie liczyła, że ojciec obudzi się i mnie powstrzyma. Była to maleńka, słaba część mnie, która chciałaby być znowu małą dziewczynką żyjącą w kompletnej, zdrowej rodzinie. Ale nic nie zapowiadało, by te czasy miały wrócić.

Dlatego tylko cmoknęłam ojca w policzek. A potem, już na dobre, poszłam.

2

Robinson czekał na mnie w boksie na tyłach całodobowej restauracji przy Klamath Avenue, dwie przecznice od dworca autobusowego. Przy stoliku stał jego plecak, który wyglądał, jakby chłopak kupił go za parę groszy od jakiegoś śpiącego po pociągach lumpa. Robinson siedział z miną przywodzącą na myśl przysypiającego psa stróżującego, który jednym półprzymkniętym okiem śledzi rozwój sytuacji. Kiedy nadchodziłam, spojrzał na mnie przez unoszący się znad kawy obłok pary.

– Zamówiłem ciasto – oznajmił.

Jakby na zawołanie zjawiła się kelnerka z talerzem pełnym placka z borówkami. Przyniosła też dwa widelce.

– Wcześnie wstaliście – zauważyła.

Za oknami nadal było ciemno. Nie śpiewały jeszcze żadne ptaki.

– Tak naprawdę jesteśmy wampirami. Wpadliśmy, żeby coś przekąsić, zanim pójdziemy spać – rzucił Robinson. Mrużąc oczy, odczytał imię kelnerki na identyfikatorze, po czym posłał jej jeden z tych swoich obezwładniających uśmiechów. – Tylko nas nie wysyp, Tiffany, dobra? Jakoś nie bardzo mi się spieszy, by przebili mi serce kołkiem. Mam tylko pięćset lat, jestem o wiele za młody i zbyt czarujący, by umierać.

Kelnerka roześmiała się i zwróciła do mnie:

– Ależ flirciarz z twojego chłopaka.

– To nie mój chłopak – szybko wyprowadziłam ją z błędu.

Robinson też zareagował niemal natychmiast:

– Chciała wyciągnąć mnie na randkę, ale dałem jej kosza.

Kopnęłam go pod stołem. Robinson wydał z siebie bolesny skowyt.

– Kłamie – oznajmiłam, zwracając się do kelnerki. – Było dokładnie na odwrót.

– Ale z was komedianci – stwierdziła Tiffany. Nie była dużo starsza od nas, ale przyglądając się nam, kręciła teraz z dezaprobatą głową, jakby miała do czynienia z dwójką rozdokazywanych dzieciaków. – Powinniście ruszyć z tym przedstawieniem w trasę.

– To właśnie zamierzamy zrobić – zapewnił Robinson, biorąc do ust wielki kęs placka.

Podsunął talerz w moją stronę, ale potrząsnęłam głową. Nie byłam w stanie nic przełknąć. Dotychczas udawało mi się jakoś trzymać nerwy na wodzy, ale teraz wychodziłam z siebie. Kiedy zdobyłam się na coś równie szalonego, coś mogącego mieć równie wielkie konsekwencje? Przecież nigdy nawet nie zdarzyło mi się wrócić do domu po godzinie wyznaczonej przez rodziców.

– Pospiesz się z tym plackiem – powiedziałam. – Autokar do Eureki odjeżdża za czterdzieści pięć minut.

Robinson przestał przeżuwać i wlepił we mnie spojrzenie.

– Słucham?

– Autokaaaaaar – powtórzyłam, przeciągając ostatnią sylabę. – No wiesz, ten, do którego mamy wsiąść. Żeby wreszcie się stąd wydostać, pamiętasz?

Robinson wybuchnął śmiechem. Przez chwilę miałam ochotę poczęstować go jeszcze jednym kopniakiem. Nie trzeba być geniuszem, by rozpoznać, kiedy ktoś śmieje się z twoich dowcipów, a kiedy ktoś śmieje się z ciebie.

– Co cię tak śmieszy?

Robinson nachylił się i przykrył moje dłonie swoimi.

– Axi, Axi, Axi – powiedział, kręcąc głową. – To ma być najwspanialsza podróż w naszym życiu. Nie wybierzemy się w nią autokarem Greyhound.

– Jak to? A tak w ogóle to nie zapominaj, kto tu jest szefem, dobra? Niby co ci się nie podoba w autokarze?

Robinson westchnął przeciągle.

– Wszystko mi się w nim nie podoba. Ale żebyś przestała się we mnie wgapiać tymi swoimi wielkimi błękitnymi oczami, podam ci kilka konkretów. To nasza podróż, Axi, a ja nie chcę dzielić jej z jakimś przypadkowym facetem, który właśnie wyszedł z pierdla, ani z babuleńką, która za wszelką cenę będzie chciała mi pokazać zdjęcie swoich wnuków. A poza tym… – tu wycelował we mnie widelec, na który nadział kolejną porcję placka – każdy autokar to wylęgarnia superbakterii. No i podróż nim trwa całe wieki. Te dwa ostatnie punkty możesz potraktować jako powody bonusowe, wymieniłem je specjalnie z myślą o tobie.

– Z tego co wiem, Robinsonie, nie mamy prywatnego odrzutowca – odparłam, wyrzucając w górę ręce w geście kapitulacji.

– A czy ja mówiłem coś o samolocie? Weźmiemy samochód, świrusko – oznajmił, po czym odchylił się na siedzeniu i splótł dłonie za głową. Sprawiał wrażenie totalnie wyluzowanego i nonszalanckiego. – Kiedy mówiłem „weźmiemy”, użyłem liczby mnogiej nie bez powodu.

3

Co ty wyprawiasz? – syknęłam, kiedy Robinson prowadził nas jedną z pobliskich bocznych uliczek. Jego nogi były niemal dwukrotnie dłuższe od moich, dlatego musiałam truchtać, żeby dotrzymać mu kroku.

Kiedy dotarliśmy do skrzyżowania, chwyciłam go za rękę i zmusiłam, by spojrzał mi w twarz. Oko w oko. Nicpoń kontra Panna Porządnicka.

– Mówisz poważnie? – spytałam. – Przyznaj się, tylko się wygłupiasz.

– Ty zaplanowałaś trasę – odparł z uśmiechem. – Pozwól, że ja załatwię nam brykę.

– Robinsonie…

Wyzwolił się z mojego uchwytu i objął mnie ramieniem niczym starszy brat.

– A teraz, jeśli się uspokoisz, GD, nauczę cię, jak się wybiera auto do podwędzenia.

– Co takiego? I nie nazywaj mnie GD!

Skrót oznaczał Grzeczną Dziewczynkę. Ilekroć Robinson zwracał się tak do mnie, doprowadzał mnie tym do szewskiej pasji.

Robinson wskazał samochód zaparkowany nieopodal.

– O widzisz, ten tutaj to jaguar. Piękna maszyna. Ale to model XJ6, a te miewają problemy z filtrem paliwa. Axi, pamiętaj, że z samochodu, który kradniesz, nie może wyciekać benzyna. Ryzykujesz wtedy pożar, a nawet jeśli nie zginiesz w płomieniach, możesz zostać zgarnięta przez policję za kradzież.

Przeszliśmy kawałek dalej, gdzie Robinson wskazał zielonego minivana.

– Dodge grand caravan oferuje przestronną kabinę i jest niezawodny – objaśnił. – Ale to raczej nie jest auto dla nas. Jesteśmy poszukiwaczami przygód, a nie mamami dowożącymi dzieci na zajęcia pozalekcyjne.

Powoli dochodziłam do wniosku, że w całym tym naszym kradzeniu aut chodzi wyłącznie o wygłupy.

– Dobra, a ten? – spytałam.

Spojrzał we wskazanym przeze mnie kierunku.

– Toyota matrix – powiedział w zamyśleniu. – Tak, to zdecydowanie dobry wybór. Ale wolałbym coś bardziej odjazdowego.

Wstające słońce rozjaśniło niebo na horyzoncie. Ptaki już się przebudziły i rozległy się pierwsze ćwierkania. Kiedy szliśmy powoli pełną zieleni ulicą, dobiegały nas pierwsze hałasy świadczące o tym, że lokalni mieszkańcy budzą się do życia. A co jeśli któryś z nich wyjdzie przed dom po gazetę i zobaczy dwoje wagarowiczów taksujących wzrokiem samochody?

– Chodźmy, Robinsonie – powiedziałam. – Lepiej się już stąd zmyjmy.

Nadal liczyłam, że zdążymy jeszcze na autokar. Do odjazdu zostało dziesięć minut.

– Chcę wybrać najlepszy wóz.

W tej samej chwili kątem oka dojrzałam jakiś błysk. Coś białego pędziło ku nam z wielką prędkością. Spanikowana chwyciłam Robinsona za rękę.

Roześmiał się tylko i przyciągnął mnie do siebie.

– Axi, spokojnie. To tylko psiak.

Serce waliło mi, jakby chciało wyskoczyć z piersi.

– Tak, teraz już widzę, że to pies…

Było jasne, że nie stanowi zagrożenia. Był małym pieskiem, z krótką sierścią rosnącą w nierównych kępkach. Nie miał na szyi obroży ani żadnych identyfikatorów. Zrobiłam krok w kierunku nadbiegającego zwierzaka i wyciągnęłam rękę. Pies wzdrygnął się, odwrócił ode mnie i podszedł prosto do Robinsona (jakżeby inaczej), po czym polizał go po dłoni. A potem, jakby tego było mało, to cholerne zwierzę ułożyło się na grzbiecie u jego stóp. Robinson ukucnął, żeby go pogłaskać.

– Robinsonie – powiedziałam. Powoli zaczynałam tracić cierpliwość. – Autokar albo kradziony samochód, musimy podjąć decyzję. Teraz.

On jednak chyba mnie nie słyszał. Swoimi szczupłymi, zgrabnymi dłońmi czochrał psa za uszami. Uszczęśliwiony zwierzak przewrócił się na bok. Kiedy Robinson podrapał go po brzuchu, jedna z nóg psa zaczęła niekontrolowanie podskakiwać. Z pyska wysunął mu się różowy język. Przeżywał właśnie absolutną psią ekstazę.

– Ale grzeczny z ciebie psiak – powiedział łagodnym głosem Robinson. – Gdzie mieszkasz?

Mimo że zwierzak nie mógł odpowiedzieć, domyślaliśmy się, jaka jest prawda. Był wychudzony, a sierść oblepioną miał zaschniętym błotem. Na jego grzbiecie ciągnął się pas gołej skóry. Ten psiak był bezpański.

– Bardzo chciałbym zabrać cię z nami – powiedział Robinson – ale przed nami długa droga. Wątpię, żeby ci się spodobało życie w podróży.

Pies spojrzał na niego z miną, która mogła znaczyć, że spodoba mu się wszystko, byle tylko wiązało się to z byciem drapanym i głaskanym przez Robinsona. Wiedziałam jednak, jak się to skończy – uciekaliśmy przed naszym dotychczasowym życiem i mogliśmy zabrać ze sobą tylko najbardziej niezbędne rzeczy. W takiej sytuacji bezpański pies trafiał niestety do kategorii „zbędne”.

– Pogłaszcz go, Axi. Zobacz, jaki jest kochany.

Schyliłam się i idąc za przykładem przyjaciela, zanurzyłam palce w brudnej psiej sierści. Kiedy przesunęłam dłoń po piersi zwierzaka, wyczułam pod skórą bijące szybko serce. Biło z ekscytacji, że psiak znalazł nareszcie dom, kogoś, komu na nim zależy.

Biedactwo, pomyślałam. W jakiś sposób doskonale wiedziałam, jak czuje się teraz to zwierzę. Nie miał nikogo i tkwił tu jak w więzieniu.

Ale my nareszcie byliśmy wolni.

– Przepraszam, stary, ale musimy lecieć – powiedziałam. – Naprawdę musimy.

Wiem, że to strasznie dziwne, ale z jakiegoś powodu to pożegnanie było dla mnie równie trudne, jak to wyszeptane do śpiącego ojca.

4

Na odchodnym Robinson zostawił psiakowi kawałek suszonej wołowiny z paczki, po czym doszliśmy do końca przecznicy. Tam Robinson przystanął.

– Oto i on – szepnął głosem zdradzającym autentyczny zachwyt.

Chwycił mnie za rękę i ruszyliśmy pospiesznie ku skrzyżowaniu.

– Ale co? – dopytywałam się, ale oczywiście nie raczył mi odpowiedzieć.

Wiedziałam, że jeśli tak to ma wyglądać, nie obejdzie się bez poważnej rozmowy. Perspektywa podróżowania z człowiekiem, który zwracał uwagę tylko na pięćdziesiąt procent moich wypowiedzi, nie była zbyt zachęcająca. Równie dobrze mogłam zostać w Klamath Falls z moimi kretyńskimi koleżankami z klasy i ojcem alkoholikiem.

– To! – powiedział w końcu Robinson, a z jego piersi dobyło się takie westchnienie, jakby właśnie się zakochał. Odwrócił się i złożył przede mną dworski ukłon, zamiatając w powietrzu jedną ręką niczym lokaj w jakiejś superwystrzałowej restauracji (w rodzaju lokali, których próżno szukać w K-Falls).

– Alexandro, pani karoca już czeka – oświadczył, uśmiechając się szelmowsko.

Przewróciłam oczami jak zawsze, gdy Robinson wygłupiał się w ten sposób, wypowiadając moje imię z przesadnie brytyjskim akcentem.

A po chwili musiałam jeszcze raz przewrócić oczami, gdy okazało się, że anonsowaną przez niego karetą jest motocykl. Wielki czarny harley-davidson, z bogatymi chromowymi zdobieniami, z dwiema ściśniętymi srebrnymi pierścieniami sakwami z czarnej skóry po bokach. Kierownica ozdobiona była frędzlami. Motor wyposażono w dwa wygodne fotele. Lśnił niczym maszyna prosto z salonu wystawowego.

Słyszałam, jak Robinson przejętym szeptem wymienia jakieś niewiele mi mówiące informacje:

– Silnik Twin Cam 96 V-Twin… Układ elektronicznego sterowania przepustnicą… Sześciobiegowa skrzynia…

Wspomniał też o szeregu innych rzeczy, których w ogóle nie rozumiałam. Mieliśmy przed sobą niezwykły motor, nawet ja byłam w stanie to stwierdzić, mimo że na co dzień nie odróżniałam motocykla crossowego od ducati.

– Super, ale naprawdę powinniśmy już iść – mruknęłam, zerkając nerwowo na zegarek.

Dopiero wtedy zorientowałam się, że Robinson nachyla się nad motorem. W jego dłoni błysnął śrubokręt.

– Odbiło ci? – syknęłam.

Żadnej odpowiedzi. Znowu.

Planował odpalić silnik, wywołując krótkie zwarcie. O cholera…

Przebiegłam na drugą stronę ulicy i przykucnęłam między dwoma zaparkowanymi samochodami. Adrenalina krążyła w moich żyłach. Ze strachu zamknęłam oczy.

Powtarzałam sobie, że to nie może się udać. Niemożliwe, by Robinson zdołał uruchomić silnik. Niemożliwe, by tak miała zacząć się nasza podróż.

Przecież wszystko wcześniej dokładnie obmyśliłam. W moich planach wyglądało to zupełnie inaczej.

Wtem w ciszy poranka eksplodował ryk silnika. Otworzyłam błyskawicznie oczy i w tej samej chwili zauważyłam, że Robinson siada okrakiem na motorze.

Powinnam była zawołać: Łamiemy prawo! Jednak mój umysł chyba nie nadążał, tak jakby ta nagła zmiana planów zupełnie go przerosła. Nie byłam w stanie wydusić ani słowa. Po głowie tłukły mi się myśli: Ucieka w kowbojkach. Przecież to zupełnie niepraktyczne! A także: Czemu ja nie zabrałam swoich kowbojek?

– Axi – zawołał Robinson – wyłaź stamtąd i wskakuj!

Ja jednak nie mogłam ruszyć się z miejsca. Z niepokoju miałam ściśnięte serce. Obawiałam się, że jeszcze chwila i dostanę zawału. Oczami wyobraźni widziałam już, jak umieram tu, na Cedar Street, wciśnięta między pickupa a volvo z naklejką na zderzaku przedstawiającą czarownicę z dopiskiem: MÓJ DRUGI POJAZD TO MIOTŁA. Żegnajcie, marzenia o wielkiej ucieczce!

Zaraz potem jednak Robinson pochylił się nade mną i pomógł mi wstać. Nim się obejrzałam, siedziałam już za nim na wibrującym motorze, a silnik ryczał na wysokich obrotach.

– Złap mnie w pasie – zawołał.

Byłam tak przerażona, że bez wahania zrobiłam, co kazał.

Wtedy Robinson wrzucił bieg i ruszyliśmy. Uszy miałam pełne ryku silnika. Pomyślałam, że huk zbudzi mojego tatę, który zacznie się zastanawiać, czy to grzmoty nadciągającej wczesnoletniej burzy.

Minęliśmy supermarket Safeway, licealne boisko, bar Reel M Inn Tavern, gdzie co piątek tata zalewał się budweiserem, a także „meksykańską” restaurację (gdzie wierzch burritos posypywano parmezanem).

Oto i całe Klamath Falls w pigułce. Moje rodzinne miasto najlepiej prezentowało się oglądane w lusterku wstecznym.

W tej chwili czułam na twarzy podmuch wiatru i było mi wszystko jedno, czy obudzimy wszystkich mieszkańców.

Najchętniej zawołałabym: Wypchajcie się wszyscy!

Robinson wydał okrzyk radości.

Udało się. Byliśmy wolni.

5

Jazda nie przypominała ani trochę mojej przejażdżki na skuterze. Jeszcze nigdy w życiu nie doświadczyłam niczego podobnego. Nie wjechaliśmy nawet na autostradę, a mimo to już czułam się, jakbyśmy frunęli.

W pewnym momencie ponad ryku motoru wzbił się głos Robinsona: I don’t want a tickle / ’Cause I’d rather ride on my motorsickle. Był to fragment piosenki Arla Guthriego. Znałam jej słowa, bo tata nieraz ją nucił, kiedy byłam jeszcze mała. Po chwili dołączyłam do Robinsona: And I don’t want to diiiiie / Just want to ride on my motorcy…cle. Wiedziałam, że przeraźliwie fałszuję, ale było mi wszystko jedno.

Minęliśmy galerie handlowe na rogatkach miasta. Robinson nie forsował już tempa. Dał sobie spokój ze śpiewem i zadowolił się gwizdaniem (jeśli mielibyście ochotę załatwić sobie struny głosowe, polecam śpiewanie na całe gardło, tak by przekrzyczeć silnik harleya). Mój towarzysz zachowywał się, jakby zasuwanie szosą na kradzionym motorze było rzeczą zupełnie zwyczajną.

Mój Boże, tak właściwie co nam odbiło? Mieliśmy przecież jechać autokarem, a zamiast tego mknęliśmy kradzionym motorem wartym więcej niż dwuletnie zarobki mojego taty. Ucieczka to jedno, ale kradzież to zupełnie inna bajka. Wyobraźnia podsuwała mi obraz ojca, który wpłaca za mnie kaucję. Na jego twarzy odmalowywało się wielkie rozczarowanie. W duszy widziałam też nagłówki w lokalnej gazecie „Klamath Falls Herald and News”: GRZECZNA DZIEWCZYNKA ZESZŁA NA ZŁĄ DROGĘ. A tuż obok zdjęcie policyjne, na którym wyszłam zdecydowanie mało korzystnie. Moje błękitne oczy i blada skóra wyglądały strasznie.

Kiedy minęliśmy Klamath Falls Country Club, do którego moja mama wpadała kiedyś na szklaneczkę ginu w ramach pokerowych wieczorów dla pań, i posuwaliśmy się dalej na południe, musiałam powstrzymywać się przed wyobrażaniem sobie, że za każdym zakrętem drogi czai się policjant. A kiedy pozdrowił nas nadjeżdżający z naprzeciwka motocyklista, porządnie się wystraszyłam. Mijając nas, mężczyzna opuścił jedną rękę i wyciągnął w dół dwa palce, wskazujący i środkowy. Robinson skwapliwie powtórzył ten gest.

– Nie puszczaj kierownicy – zawołałam. – Nigdy tego nie rób!

– Ale to specjalny znak harleyowców – odkrzyknął.

– I co z tego?

– Niegrzecznie byłoby go nie odwzajemnić.

Przez głowę przeleciała mi myśl, że na niewiele zdadzą się dobre maniery, gdy wylądujemy w przydrożnym rowie. Ugryzłam się jednak w język, ponieważ, musiałam to przyznać, Robinson prowadził, jakby przez całe życie nic innego nie robił. Czyżby jeździł już wcześniej na motorze? A tak w ogóle czy przypadkiem motocykliści nie muszą zrobić specjalnego prawa jazdy? A co z tym odpalaniem silnika przez zwarcie? Zajęło mu to kilka sekund. Ja w tym czasie nie zdążyłabym nawet uruchomić motoru przy użyciu kluczyka. Tak, nie obejdzie się bez poważnej rozmowy z Robinsonem.

Za supermarketem budowlanym Home Depot i sklepem Eddie’s 90-Days-Same-as-Cash Robinson zawołał coś, ale jego głos ginął, zagłuszany przez silnik. Wydawało mi się, że wołał: „Gotowa?”. Nie miałam pojęcia, o co mu chodzi. Cokolwiek to było, wielce prawdopodobne, że wcale nie byłam na to gotowa. Dopiero po chwili zauważyłam znak zwiększający dopuszczalną prędkość na drodze do dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Robinson momentalnie dodał gazu.

To może oczywiste, ale kiedy siedzi się na motocyklu, nic cię nie dzieli od otaczającego cię świata (ani też od twardego asfaltu). W twarz bez przerwy dmucha ci wiatr. Oczy razi słońce tak ostre jak światło lampy łukowej. Nie ma przedniej szyby, za którą można się schować. Nie ma też pasów bezpieczeństwa. Pędziliśmy już z prędkością stu pięciu kilometrów na godzinę, a maleńka biała wskazówka na prędkościomierzu dalej pięła się w górę. Objęłam Robinsona w pasie jeszcze mocniej.

– Co ty wyrabiasz? – zawołałam.

Przy stu trzydziestu kilometrach na godzinę moje krzyki przestały być słyszalne.

Przy stu czterdziestu pięciu pomyślałam, że tak czuje się zapewne astronauta w statku kosmicznym mknącym przez stratosferę.

Adrenalina krążyła teraz w naszych żyłach niczym płynny ogień. Byliśmy niczym naładowani prądem. Niebezpieczni. W pewnym momencie motor zadrżał, po czym jeszcze przyspieszył. Wiatr wiejący mi w twarz przypominał teraz w moim odczuciu potężną dłoń jakiegoś olbrzyma próbującą zepchnąć mnie z motoru.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki