Tytuł oryginału:

EN ENDA RISK

Copyright © 2016 by Simona Ahrnstedt

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden.

Copyright © 2018 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2018 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie autorki: © Anna-Lena Ahlström

Redakcja: Mariusz Kulan

Korekta: Aneta Iwan, Kamila Majewska, Maria Zając

ISBN: 978-83-8110-577-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

Epilog

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Prolog

W tym domu tak wielu rzeczy można było się bać. W każdym razie jako dziecko. Dziwne jedzenie. Głosy pełne złości. Nigdy nie wiedziała, co się stanie, kiedy znów ją uderzą.

Ale i tak piwnica była najgorsza.

Zimna i cuchnąca.

Skuliła się pod ścianą i oparła czoło na kolanach. Poczucie porzucenia ciążyło jej w żołądku jak kamień. Było jak rana w sercu. Samotność i doświadczanie nienawiści bolały. Już przywykła, ale jeszcze nigdy nie było aż tak źle.

Otaczała ją ciemność. Czuła głód.

Pociągnęła nosem, wciąż opierając głowę na kolanach. Tak się bała. Ale próbowała być dzielna.

Nie będzie płakać.

Niezależnie od tego, co z nią zrobią, nie będzie płakać.

1

Ambra Vinter spojrzała do notesu. Pomysły na artykuły, numer telefonu do osoby, z którą przeprowadzała wywiad, i przypomnienie, żeby kupić kawę. Podkreślone dwa razy. Nie miała wielu wymagań wobec życia, ale poranna kawa do nich należała.

– Ambra, czy ty mnie w ogóle słuchasz?

„Próbuję nie”, pomyślała.

Ale jako że słowa te padły z ust Grace Bekele, jej bezpośredniej przełożonej, szefowej działu wiadomości dziennika „Aftonbladet”, Ambra odpowiedziała tak dyplomatycznie, jak tylko potrafiła.

– Wolałabym, żebyś posłała tam kogoś innego. W ubiegłym tygodniu byłam w Varbergu. I dopiero co wróciłam z pożaru w Akalli.

Posłała Grace proszące spojrzenie.

Musiał być jakiś inny reporter, któremu mogła dać takie beznadziejne zlecenie. Jakiś młody, pełen zapału dziennikarz, który nie zdążył jeszcze stać się aż tak cyniczny jak ona i cieszyłby się z możliwości odejścia od biurka.

– Ale chcę, żebyś to ty tam pojechała – odparła Grace i machnęła ręką. Zalśniły jej długie, ostre paznokcie. Wyglądała jak top modelka, ale była znana przede wszystkim z tego, że potrafi świetnie kierować zespołem.

Ambra wiedziała, że Grace wygra tę walkę, tak samo jak niemal zawsze.

– Czyli gdzie? – zapytała. Czuła, że jej ubranie przesiąkło dymem. Ciągle zaskakiwało ją, jak szybko rozprzestrzenia się pożar. Trzy minuty. I było po wszystkim. Na szczęście bez ofiar, choć w przeciwnym wypadku artykuł byłby bardziej interesujący. Nikt nie powinien ginąć w pożarze trzy dni przed Bożym Narodzeniem.

– Mówiłam już przecież, do Norrlandii.

– Norrlandia jest duża, mogłabyś trochę sprecyzować? – zapytała Ambra. Miała powody, żeby nie jechać do Norrlandii, bez związku z tym gównianym zleceniem.

– Norrbotten. Gdzieś tu miałam zapisaną nazwę miejscowości – odparła Grace.

Ambra czekała, gdy Grace przekopywała papiery na blacie. Siedziały przy biurku Breaking News, w samym sercu tego organizmu, który stanowiła redakcja „Aftonbladet”. Była druga po południu i na zewnątrz panowały zupełne ciemności. Padał marznący deszcz i wiał silny wiatr. Oczywiście mieli pogodę na pierwszej stronie. Wyjątkowo dobra albo wyjątkowo zła pogoda zawsze trafiała na pierwszą stronę ich internetowego wydania, ponieważ zawsze budziła zainteresowanie. Była najczęściej czytaną informacją dnia z niemal tysiącem odsłon na minutę.

Ambra przerzuciła kilka kartek w swoim notatniku i zapytała tak uprzejmie, jak tylko potrafiła:

– A co dokładnie mam robić w Norrbotten?

Grace podniosła kilka plików papierów i o mało co nie przewróciła kubka z resztką starej kawy. Nikt w redakcji nie miał własnego biurka, nawet szefowie. Grace była jednym z czterech redaktorów odpowiadających za wiadomości, którzy okupowali ten stolik dwadzieścia cztery godziny na dobę, trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku. Pozostałe redakcje, począwszy od sportu, rozrywki i sensacji aż po zagranicę, dział śledczy i kulturę, były rozrzucone wokół tego biurka jak satelity wokół nigdy nie śpiącego centrum.

– Przed chwilą gdzieś widziałam tę kartkę. Wydaje mi się, że chodzi o Kalix – powiedziała Grace.

„Zawsze coś”, pomyślała Ambra i posłusznie zapisała „Kalix”.

– Masz przeprowadzić wywiad z Elsą, dziewięćdziesięciodwulatką. Zadzwoń i umów się na rozmowę. Dam ci jej numer. Dostaliśmy cynk od jednego z czytelników przez naszą stronę. Mam przeczucie, że to może być coś.

– Super – odparła Ambra i udało jej się nie skrzywić.

Na stronie „Aftonbladet” znajdowała się skrzynka kontaktowa, na którą czytelnicy mogli wysyłać propozycje tematów. Jeśli coś z nich wychodziło, dostawali tysiąc koron. Aż 99,99% propozycji nie miało żadnej wartości, ale Ambra posłusznie zapisała „Elsa” i potarła czoło.

– Jesteś pewna, że chodzi o kobietę? – zapytała.

Pytanie nie było bezzasadne. Kiedyś ktoś zasugerował im wywiad z Sixtenem Bergiem, lat dwadzieścia. Potem się okazało, że Sixten to kakadu, która potrafi śpiewać i tańczyć do Hooked on a feeling. Spotkanie zaowocowało notatką i zabawnym filmikiem, który opublikowali na stronie. Ale nie był to akurat ten rodzaj artykułów, o których Ambra marzyła w czasie studiów dziennikarskich.

Grace wyciągnęła jaskrawożółtą karteczkę.

– Tutaj jest. Elsa Svensson, rocznik dwudziesty trzeci. Miała romans z jednym z naszych premierów i najwyraźniej w tajemnicy urodziła jego dziecko.

Słysząc to, Ambra podniosła wzrok.

– I to się stało niedawno? – zapytała sceptycznie.

Grace uniosła elegancko wydepilowaną brew.

– Starsza pani ma dziewięćdziesiąt dwa lata, więc nie, to się nie stało niedawno, nawet nie w tym tysiącleciu. Ale nigdy wcześniej nie rozmawiała o tym z mediami i najwyraźniej jest prawdziwym oryginałem. Może być z tego dobra historia. Długie, ekscytujące życie, egzotyczne miejsce, no wiesz. Poza tym idealnie pasuje na święta, wiele osób będzie chciało to przeczytać.

– Mmm – mruknęła Ambra bez śladu entuzjazmu. – Z którym premierem?

– Z jednym z tych, którzy już nie żyją. Będziesz to musiała sprawdzić.

– Chyba każdy premier miał masę nieślubnych dzieci? – zapytała. Naprawdę nie miała ochoty na ten temat. Już by wolała podwójne morderstwo albo wypadek.

– Daj spokój. Ten temat jest stworzony dla ciebie, właśnie w tym jesteś dobra. Na pewno będzie wiele odsłon, a dostałam polecenie, żeby robić więcej takich artykułów, to się sprzedaje jak cholera. Poza tym ta babcia chciała, żebyś to właśnie ty przeprowadziła z nią wywiad.

– Jasne – odparła Ambra. Choć czasem rzeczywiście tak było. Czytelnicy chcieli rozmawiać z konkretnym reporterem.

Znów spojrzała w stronę okna. Świecznik adwentowy mrugał w nieregularnych odstępach czasu. Cała branża była uzależniona od ilości odsłon, ponieważ to przekładało się na wpływy z reklam. Poza tym miała świadomość, że przy kolejnej reorganizacji prawdopodobnie straci pracę. Od kilku lat jej kariera znajdowała się na czymś, co można by opisać jako zakręt opadający w dół. Jeżeli nie będzie uważać, trafi na nocną zmianę. A nocna zmiana to ślepa uliczka. Ci, którzy tam lądowali, nigdy nie wracali, żyli jak blade nocne stworzenia, tłumaczyli z angielskiego bezwartościowe teksty i umierali od środka. Dała za wygraną.

– A fotograf? – zapytała.

Grace skinęła głową.

– Miejscowy freelancer. Skontaktujesz się z nim, gdy będziesz na miejscu.

– W porządku – powiedziała Ambra i wstała z krzesła.

Nie było sensu wracać do domu. Pomyślała, że przyniesie sobie kawę, w automacie w stołówce kupi lodowatą kanapkę, zadzwoni do Elsy, lat dziewięćdziesiąt dwa, a potem zostanie w redakcji i zrobi research. Hura.

– Prześlesz mi te informacje, które masz? – zapytała szefową.

– Pierwszy tekst chcę mieć tak szybko, jak się da. Jeśli będzie dobry, może pójdziemy tym śladem. Święta w Norrlandii, renifery, białe szaleństwo i takie tam.

Ambra przestąpiła z nogi na nogę.

– Coś jeszcze? – zapytała Grace.

Ambra się wahała.

– Wiem, że czasu jest mało, a droga daleka, ale zobaczysz, że zdążysz wrócić do domu na święta – powiedziała Grace zestresowanym, ale przyjaznym tonem.

Ambra wiedziała, że szefowa chce dobrze, ale to nie święta stanowiły główny problem. Ambra miała tylko jedną krewną, przyrodnią siostrę Jill, i od lat nie spędzały razem świąt. Nie chodziło również o to, że poniżej jej godności była rozmowa z ekskochanką nieżyjącego już premiera. Dziennikarzowi nie należało dawać poniżających zleceń (to była zasada, którą nikt się nie przejmował), ale Ambra pracowała kiedyś w dziale rozrywki i dostawała już dużo gorsze zadania. Chodziło o to, że miała poważny problem z podróżami na północ.

– Załatwię to – oznajmiła, powstrzymując westchnienie. Jej życie to była jej prywatna sprawa.

– Wiem – odparła Grace, przyglądając się jej ze spokojem.

Grace miała trzydzieści lat, tylko dwa lata więcej od Ambry. Była już doświadczoną redaktorką w jednym z najtrudniejszych miejsc pracy w branży. Miała pod górkę nie tylko ze względu na młody wiek i płeć, lecz również przez kolor skóry. Urodziła się w Etiopii, a do Szwecji przyjechała jako dziecko i swego rodzaju geniusz. W branży Grace Bekele była żywą legendą i gdy patrzyła na Ambrę w taki sposób, ta była gotowa stąpać po rozżarzonych węglach. Albo pojechać do Kalix.

– Dziękuję – powiedziała.

– I wiesz, ja pamiętam, że chciałabyś dostać tę posadę w dziale śledczym. Jak tylko będę miała okazję, szepnę o tobie dobre słowo Danowi Perssonowi.

Ambra nie wiedziała, co powiedzieć. Wdzięczność to kłopotliwe uczucie. Ale takie było jej marzenie. Chciała pracować w dziale śledczym „Aftonbladet”, wyszukiwać sensacyjne tematy i pisać dłuższe reportaże. Krążyła plotka, że wkrótce ma się tam zwolnić miejsce. Coś takiego rzadko się zdarzało. Wiedziała, że będzie się o nie biło wiele osób. Prawdopodobnie wszyscy jej koledzy i konkurenci. Ale, o ile oczywiście czegoś nie schrzani w ciągu najbliższych tygodni, może będzie miała szansę. Jeżeli uda jej się powstrzymać i nie naubliżać zbytnio Danowi Perssonowi, redaktorowi naczelnemu. Jak się nad tym zastanowić, to może rzeczywiście będzie lepiej dla niej, jeśli wyjedzie.

– Dziękuję. Jutro ruszam w drogę – oznajmiła.

W myślach rozważała już różne sposoby podejścia do tematu, zastanawiając się co powinna ze sobą zabrać.

– Moment – powiedziała Grace, podnosząc kolejną karteczkę, tym razem pomarańczową w kształcie strzałki. – Tu ją mam. Źle ci powiedziałam. To nie w Kalix. Bardzo cię przepraszam.

„Żeby tylko nie Kiruna”, zdążyła pomyśleć Ambra.

– Starsza pani mieszka w Kirunie. Zawsze mylę te miasta. No tak, ale to prawie na jedno wychodzi.

Wygłosiła te słowa z nonszalancją kogoś, kto uważa, że na północ od Sztokholmu nie ma już cywilizacji. Norrlandia ze swoją ogromną powierzchnią nawet dla wykształconych mieszkańców stolicy była jak biała karta. Ale Ambra znała prawdę. Nawet w piekle są różne kręgi.

Kiruna. No jasne, że to musiała być Kiruna.

Wzięła karteczkę z dłoni Grace i odeszła od biurka.

Dlaczego musiała to być Kiruna? Miasto, do którego już nigdy nie chciała wracać. W którym marzła bardziej, płakała więcej i nienawidziła silniej niż w jakimkolwiek innym miejscu na świecie.

Minęła studio telewizji internetowej i dział kryminalny. Przechodząc obok redakcji dziennikarzy śledczych, rzuciła w jej stronę tęskne spojrzenie. Był to jeden z niewielu działów, w których drzwi mogły być zamknięte. Potem nalała sobie kawy do kubka, wzięła swojego laptopa, cudem uniknęła spotkania ze swoim wrogiem Oliverem Holmem i opadła na wolną kanapę. Włączyła komputer i się zalogowała. Uruchomiła program pocztowy. W ciągu dziesięciu minut dostała dwadzieścia maili. Dziewiętnaście z nich zawierało obelgi po tym, jak tego ranka napisała artykuł o napastowaniu seksualnym w siłowni. Przebiegła je wzrokiem. Wiedziała, że najpoważniejsze z nich powinna przesłać dalej do działu ochrony, ale nie miała na to siły. Pracowała już za długo, żeby przejmować się anonimowymi wrogami kobiet. Teraz dla odmiany napisze o nieślubnym dziecku z Kiruny.

Wybrała numer Elsy Svensson. Czekając, aż starsza pani odbierze, westchnęła. Była zmęczona. Przeczuwała, że trochę potrwa, zanim będzie mogła wrócić do swojego mieszkania, na swoją kanapę, przed swój telewizor.

2

Tom Lexington dorzucił polano do kominka. Mimo że dom był porządnie ocieplony, ogień stanowił pożądane źródło dodatkowego ciepła. Na zewnątrz panował dwudziestopniowy mróz i sypał śnieg. Ale kiedy w Kirunie nie sypie śnieg? Gdyby chciał wyjść z domu, musiałby wykopać sobie drogę.

Spojrzał w ogień. Kiedy skupiał się na płomieniach i trzaskaniu drewna, czuł się prawie normalnie. Sięgnął po kolejną szczapę. W chwili gdy dokładał ją do kominka, usłyszał ciche brzęczenie telefonu, który leżał na stoliku przy kanapie. Podniósł się, żeby zobaczyć, kto dzwoni. „Lodestar Security Group”. To z pracy. Podrapał się po brodzie. Powinien odebrać. To mogło być coś ważnego. Ale tego dnia też nie miał na to siły. Powlókł się do kuchni, ale gdy się w niej znalazł, zapomniał, po co tam przyszedł. Stanął i zagapił się w okno, za którym był śnieg i las. Czekał na radiową prognozę pogody. Nagle z głośnika dobiegł huk – zwiastun kolejnego programu, którego tematem było polowanie. Dłonie Toma zaczęły się trząść. Uda też. Pole widzenia zwęziło się i z trudem łapał oddech. Wszystko działo się bardzo szybko. Od momentu, gdy usłyszał huk, do chwili, gdy poczuł, jakby rozpadał się na kawałki, nie minęła nawet sekunda.

Po omacku sięgnął do blatu, żeby się na nim oprzeć. Serce waliło mu w piersi, jakby znalazł się na polu walki. Już nie był w domu. Ani w lasach pod Kiruną przysypanych śniegiem i skutych mrozem. Był na pustyni. W upale. W dziurze, w której go przesłuchiwali i torturowali. Serce waliło mu tak bardzo i krew w żyłach pulsowała tak mocno, że miał wrażenie, jakby ziemia trzęsła mu się pod stopami. Wspomnienia przesuwały się przed jego oczami jak film. Zmusił się do tego, żeby robić wdech przez nos i wydech przez usta, ale nie pomogło. Był tam.

Zamachnął się i z całej siły uderzył dłonią o blat. Ból wystrzelił z ręki i popłynął przez całe ciało. To rzeczywiście pomogło. Bolało jak cholera, ale cierpienie przerwało atak paniki i wrócił do domu.

Zrobił głęboki, rozedrgany wdech. Przebłysk trwał tylko kilka sekund, a mimo to był cały zlany potem. Zrobił kilka niepewnych kroków, sięgnął do szafki i wyjął butelkę whisky. Nie chciał myśleć o tym, ile pustych butelek stało już pod zlewem. Wlał w siebie alkohol i odkręcił kran z wodą. Kiruna leżała na północ od koła podbiegunowego, woda w rurach pod budynkiem była zimna. Chciwie wypił kilka łyków. Kiedy odstawiał szklankę, wydawało mu się, że znów słyszy sygnał telefonu. Wrócił do pokoju i wziął komórkę ze stolika.

„Mattias Ceder”, przeczytał na wyświetlaczu. Znowu. Wydzwaniał do niego całą jesień. Tom ani razu nie odebrał. Odrzucił połączenie i z komórką w dłoni wrócił do kuchni, gdzie nalał sobie kolejną whisky. Po dwóch sekundach telefon znów się odezwał. Tom spojrzał na wyświetlacz. Oczywiście znów Ceder. Jak zawsze uparty skurwiel. Kiedyś byli najlepszymi przyjaciółmi i towarzyszami broni. W tamtych czasach bez wahania oddaliby za siebie życie. Ale to było dawno temu. Od tamtej pory wiele się zmieniło. Tom patrzył na telefon, dopóki ten nie przestał dzwonić. Zabrzęczał esemes.

Mógłbyś, cholera, kiedyś odebrać.

Wypił solidny łyk whisky, potem sobie dolał i zakręcił szklanką.

Nie rozmawiał z Mattiasem od lat. Kiedy byli młodzi, mogli gadać o wszystkim. Ale tak było wcześniej, zanim Mattias go zdradził.

Tom spojrzał na zlew. Piętrzyły się w nim kubki, talerze i sztućce. Nie miał siły wkładać ich do zmywarki. Kobieta, która u niego sprzątała, miała zajrzeć następnego dnia. Zostawił więc wszystko tak, jak stało, choć nigdy wcześniej nie pozwalał na to, żeby inni po nim sprzątali.

Wziął butelkę, szklankę, telefon i wrócił do pokoju. Nie pierwszy raz miał PTSD. Był żołnierzem od osiemnastego roku życia. Ktoś taki wie, co to zespół stresu pourazowego. Uczestniczył w walkach, widział, jak giną jego towarzysze, był ranny. To wszystko pozostawiało ślady i już wcześniej miał napady lęku i przebłyski wydarzeń z przeszłości po wyjątkowo trudnych doświadczeniach. Ale tak źle jeszcze nigdy nie było. Obrazy pojawiały się znikąd. Nagły dźwięk, światło albo zapach, cokolwiek było w stanie je przywołać, i nagle czuł się, jakby znów trafił do niewoli. Nie potrafił tego kontrolować. Gdyby sprawy wyglądały inaczej, może mógłby o tym porozmawiać z Mattiasem. Mattias też był żołnierzem, nieraz znajdował się pod ostrzałem, wiedział, jak to jest. W przeciwieństwie do cywili, którzy nie mogli sobie tego wyobrazić.

Tom opróżnił szklankę. Trochę kręciło mu się w głowie. Wziął komórkę i napisał esemes.

Spierdalaj.

Wysyłając go, czuł satysfakcję. Spojrzał na wyświetlacz, żeby się przekonać, czy dostanie jakąś odpowiedź, ale nie. Postanowił, że jeśli Mattias znów zadzwoni, to może odbierze. Był pijany i wiedział, że ma zaburzony osąd i nie powinien do nikogo dzwonić, zwłaszcza gdy czuł się tak, jak teraz. A jednak wybrał numer. Nie Mattiasa. Kogoś innego. Opadł na sofę i słuchał sygnałów.

– Halo? – odezwała się Ellinor.

– Cześć, to ja – wybełkotał.

– Tom – powiedziała za smutkiem.

– Chciałem po prostu usłyszeć twój głos – starał się mówić wyraźnie.

– Musisz z tym skończyć. Sam siebie dręczysz. Nie powinieneś był dzwonić.

– Wiem – powiedział. „Powinienem był wziąć prysznic”, pomyślał. Ogolić się, wziąć w garść. A nie dzwonić do swojej byłej tydzień po tygodniu. – Ale tęsknię za tobą – mruknął.

– Muszę kończyć – stwierdziła, a gdzieś w tle rozległy się jakieś dźwięki.

– On tam jest? – zapytał Tom.

– Na razie, Tom. Uważaj na siebie – powiedziała Ellinor i się rozłączyła.

Gapił się w przestrzeń. Dzwonienie do Ellinor było oczywiście błędem, ale wiedział to już, zanim do niej zadzwonił. Ale jak da radę żyć dalej bez niej? Nie wiedział. Lata wojskowych szkoleń, które miał za sobą, właśnie tego uczyły. Zmuszania się do robienia rzeczy niemożliwych. Zmuszania swojego ciała do tego, żeby nie dawało za wygraną, mimo beznadziejnego położenia i druzgoczących strat. Uczyły niemyślenia o niczym poza zadaniem.

Oparł głowę na podłokietniku i zagapił się w sufit. Poczuł, że znów zalewają go wspomnienia z niewoli. Wtedy myśli o Ellinor dodawały mu sił. Wspomnienie jej uśmiechu, tęsknota za tym, żeby znów z nią być.

Dzwonienie do niej było głupotą. Upił się i nie myślał jasno. Ale dobrze zrobił, przyjeżdżając na północ. Ellinor przebywała w Kirunie, a on chciał być blisko niej. Zrobi wszystko, żeby ją odzyskać. Wszystko.

3

W Kirunie naprawdę jest cholernie zimno”, pomyślała Ambra, gdy trzęsąc się, szła z samolotu do budynku lotniska. Wiatr szarpał jej kurtką. Na wpół biegnąc, podążała za innymi pasażerami. Minęli granicę koła podbiegunowego na długo, zanim wylądowali w Kirunie, gdzie słońce zaszło dziesiątego grudnia i miało wznieść się nad horyzont gdzieś w okolicach stycznia. Teraz, w środku dnia, panowała tu przypominająca zmierzch szarówka, ale za parę godzin będzie zupełnie ciemno.

Miała tylko bagaż podręczny, więc pośpiesznie minęła halę przylotów i ruszyła w stronę wyjścia i autobusu. Z każdym krokiem czuła się coraz bardziej nieswojo. Zaspy wokół sięgały metra. Chodnik był przysypany śniegiem i Ambra ślizgała się w swoich zdecydowanie za cienkich kozakach. Za ogrodzeniem wyły podekscytowane psy zaprzęgowe. Nie przestając się trząść, weszła do autobusu, kupiła bilet do Kiruny i usiadła przy oknie. Śnieg jak okiem sięgnąć. Nieprzyjemne uczucie stało się wręcz fizyczne. Autobus ruszył.

Gdy pierwszy raz przyjechała do Kiruny, miała dziesięć lat. Też tuż przed świętami, możliwe, że właśnie dlatego wszystko było teraz jeszcze trudniejsze. Zaganiana urzędniczka opieki społecznej z kręconymi włosami i rozbieganym wzrokiem porozmawiała z nią i powiedziała, że nie może dłużej zostać u rodziny, z którą do tej pory mieszkała. Ambra pamiętała, że siedziała, tuląc do siebie misia. Wiedziała, że właściwie jest już za duża na przytulanki, ale miś dawał jej poczucie bezpieczeństwa.

– Jak się nazywa twój miś? – zapytała urzędniczka charakterystycznym sztucznym tonem, którego dorośli zawsze używali, gdy z nią rozmawiali.

– Po prostu Miś – szepnęła Ambra.

– Ty i Miś pojedziecie do innej rodziny. Będziecie musieli jechać sami autobusem, ale jesteś już duża, więc wszystko na pewno pójdzie dobrze. To będzie jak przygoda – powiedziała zachęcająco.

Ambra wsiadła do autobusu z Misiem i jednym jedynym małym kartonem, w którym miała rzeczy po mamie i tacie.

– Ktoś po ciebie wyjdzie? – zapytał kierowca.

Ambra kiwnęła głową, bała się przyznać, że nie wie.

Kierowca był miły. Poczęstował ją mocnymi, gorzkimi pastylkami na gardło i rozmawiał z nią przez całą drogę. Kiedy jednak dojechali na miejsce, poczuła niepokój. Jeszcze nigdy nie widziała aż tyle śniegu. Włożyła na siebie wszystkie ciepłe ubrania, jakie miała, a i tak marzła. Trzymała się blisko kierowcy, gdy ten pomagał pasażerom wyjąć bagaże. A co jeśli nikt po nią nie wyjdzie? Co wtedy zrobi?

– To ty jesteś tym dzieckiem? – zapytał ktoś lodowatym tonem.

Jeszcze zanim się odwróciła, wiedziała, że nie będzie dobrze.

– Nie tu miała pani wysiąść?

Ambra podskoczyła i wróciła do teraźniejszości.

Kierowca autobusu patrzył na nią wyczekująco we wstecznym lusterku. Dojechali już do jej przystanku.

Ambra wstała, złapała swój bagaż i szybko wysiadła. Brnąc w śniegu, dotarła do hotelu Scandic Ferrum. Udało jej się nie wpaść nosem w zaspy. Kiedy weszła do ciepłego wnętrza, tupnęła, żeby zrzucić śnieg z butów, przywitała się z młodą recepcjonistką, zameldowała, wjechała windą na pierwsze piętro i ruszyła do swojego pokoju. W środku panowało przejmujące zimno. Ambra wyciągnęła z torby polarową bluzę, wsunęła laptopa pod pachę i zjechała do recepcji.

– W moim pokoju jest bardzo zimno – powiedziała.

– Mamy problem z ogrzewaniem – wyjaśniła recepcjonistka uprzejmym tonem. – Robimy, co możemy, żeby się z tym uporać. Niestety nie mogę pani zaproponować żadnego innego pokoju.

Ambra postanowiła, że popracuje w hotelowej restauracji. Usiadła przy stoliku i otworzyła komputer. Była pora lunchu i w restauracji kręciło się mnóstwo gości. Wiedziała, że to zupełnie zwyczajni ludzie, ale i tak miała ciarki. Raz po raz omiatała pomieszczenie spojrzeniem, wpatrywała się w wejście. Bała się, że spotka kogoś z przeszłości, jakkolwiek nieprawdopodobne by to było.

Nazywali się Esaias i Rakel Sventinowie. Zostali jej nowymi rodzicami zastępczymi. Esaias był wysoki i surowy, Rakel blada i cicha, z włosami splecionymi w gruby warkocz, który opadał nisko na plecy. Mieli pięciu synów, czterech starszych z wcześniejszego małżeństwa Esaiasa i jednego wspólnego, rok starszego od Ambry. Esaias był głową rodziny.

– Siadaj z tyłu – powiedział, kiedy w końcu odebrał ją z dworca. Wskazał stary samochód.

Ambra go posłuchała, nie miała przecież wyboru.

Esaias Sventin sięgnął do tyłu, wyrwał jej Misia, którego ściskała w objęciach, wrzucił go do kosza na śmieci i zatrzasnął drzwi.

Ktoś upuścił tacę. Ambra się wzdrygnęła. Rozejrzała się dookoła. Serce waliło jej jak młotem i przeszedł ją dreszcz, kiedy do restauracji wszedł wysoki, chudy mężczyzna. Ogarnęła ją fala niechęci, niemal przerażenia, potem zdała sobie sprawę z tego, że to nie Esaias, tylko ktoś odrobinę do niego podobny. Jej ciało jednak nie potrafiło zapomnieć.

Upiła łyk kawy i położyła dłoń na telefonie. „Jestem dorosła”, powtórzyła w myślach. To była jej mantra. W każdej sekundzie bezbronnym dzieciom na całym świecie dzieje się krzywda. Wiele, zbyt wiele z nich ma o wiele gorsze życie niż to, które ona sama musiała znosić. Gdy tylko wyjedzie z Kiruny, znów wszystko wróci do normy.

Wyświetlacz zamrugał i telefon cicho zabrzęczał. Wiadomości napływały przez całą dobę. Przejrzała najświeższe, udostępniła link na Twitterze, wrzuciła zdjęcie na Instagram. Pracowała jak reporter na miarę nowych czasów, taki, o którym mówiono na każdym zebraniu redakcyjnym i wspominano przy każdej restrukturyzacji, taki, który ma być „wśród czytelników”. Wielu jej kolegów marudziło, niektórzy uważali, że są za dobrzy na to, żeby udzielać się w mediach społecznościowych. Ale jej to odpowiadało i jej profil w sieci był chyba jednym z powodów, dla których wciąż jeszcze pracowała. Starała się zatem wyróżniać pod względem cyfrowym.

– Przepraszam, to ty jesteś Ambra Vinter?

Podniosła wzrok na chłopaka, który stanął przy jej stoliku. Młodego, szczupłego, niesamowicie przystojnego. Miał na sobie porządne zimowe ubranie i solidne trapery. Na jego ramieniu na szerokim pasku wisiał nikon, a na drugim – torba z obiektywami.

– To ty jesteś freelancerem – stwierdziła.

– Tareq Tahir – powiedział.

Uścisnęli sobie ręce i Tareq usiadł naprzeciwko niej. Ambra przyjrzała mu się ukradkiem, kiedy kładł aparat na stole. Mógł mieć jakieś dwadzieścia, dwadzieścia jeden lat. Wielu fotografów było młodych, najlepsi wcześnie zaczynali karierę. Tareq miał gęste rzęsy i ciemnobrązowe oczy. Męskie, seksowne usta. Mocne, wrażliwe palce, którymi wciąż dotykał aparatu.

Posłał uśmiech kelnerce, która od razu podbiegła do ich stolika, żeby zapytać, co chciałby zamówić. Ambra musiała sama podejść do kasy po lunch, kawę i dolewkę. Żadna kelnerka nie pofatygowała się, żeby przyjąć od niej zamówienie. Ale z drugiej strony nie wyglądała jak gwiazda boysbandu.

– Jak leci? – zapytał Tareq, kiedy kelnerka pośpiesznie się oddaliła. – Nie udało ci się z nią skontaktować?

Ambra pokręciła głową ze zmartwioną miną. Miała problem. Poprzedniego dnia rozmawiała z Elsą Svensson. Dziewiędziesięciodwulatka miała zaskakująco czysty i dziarski głos i sprawiała wrażenie rozmownej. Powiedziała, że cieszy się na spotkanie. Ale tuż po wyjściu z samolotu Ambra dostała informację, że Elsa chce przełożyć ich spotkanie.

– Dzwoniłam do niej kilka razy, ale nie odbiera.

– Co chcesz zrobić? – zapytał Tareq.

Miała jej adres i zastanawiała się, czy by do niej po prostu nie pojechać, ale coś takiego przynosiło często efekt przeciwny do zamierzonego. Ludzie potrafili być dziwni, jeśli o to chodzi. Nie wszystkim podobali się dziennikarze zjawiający się przed ich domami i pukający do ich drzwi. Poza tym nie wiedziała, czy Elsa jest w domu. Możliwe, że staruszka spakowała się i zwiała z Kiruny. I tak bywało. Ludzie, którzy już zgodzili się na rozmowę, w ostatniej chwili zmieniali zdanie. Mieli do tego, rzecz jasna, prawo, co nie zmieniało faktu, że było to cholernie frustrujące.

– Znasz ją? – zapytała.

Tareq posłał jej rozbawione spojrzenie.

– Masz na myśli, że tu wszyscy się znają? Kiruna nie jest aż tak mała – powiedział.

Nie to miała na myśli. Zapytała z czystej desperacji, żeby w jakiś sposób rozwiązać problem nieobecnej bohaterki wywiadu.

Wiedziała, jak jest w Kirunie. Jasne, że nie wszyscy się znali. Prawdę mówiąc, ludziom świetnie wychodziło tu niewsadzanie nosa w cudze sprawy. Dziecko z rodziny zastępczej mogło na przykład przychodzić do szkoły z siniakami, nieleczonym zapaleniem uszu i złamaniami, a nikt tego nie zauważał. Oczywiście jest niesprawiedliwa. Tak było nie tylko w Kirunie, ale prawie wszędzie, bo żyli na gównianym świecie.

Podrapała się po czole, tuż przy linii włosów. Czapka, którą naciągnęła na głowę, gryzła, ale jej nie zdjęła, bo było niesamowicie zimno.

– Jesteś stąd? – zapytała Tareqa, choć wiedziała, jakiej odpowiedzi może się spodziewać, bo mówił praktycznie bez miejscowego akcentu.

– Nie, urodziłem się i wychowałem w Sztokholmie. Przeprowadziłem się tu z mamą po skończeniu liceum. Poznała faceta z Kiruny i zakochała się w nim i w tej okolicy. Wpadłem ją odwiedzić, ale po nowym roku wracam do Sztokholmu i zaczynam studia fotograficzne.

– Ale już pracujesz dla „Aftonbladet”, prawda?

– Miałem szczęście i dostałem trochę zleceń.

Uznała, że Tareq musi być cholernie zdolny. Jego wygląd zdradzał, że korzenie ma gdzieś na Bliskim Wschodzie. Stawiała na Irak. Jeżeli jego rodzice byli imigrantami, nie miał sieci kontaktów, dzięki którym mógłby wejść do branży, a w takiej sytuacji dostanie pracy w ogólnokrajowej gazecie było praktycznie niemożliwe. A jednak mu się udało.

– Pracowałeś też dla działu rozrywki, prawda? – powiedziała, bo przypomniało jej się, co mówiła Grace. – Jak się tam czułeś? – zapytała tak neutralnym tonem, jak tylko potrafiła. Jej zdaniem dział rozrywki to była kloaka. Tam pisało się sprawozdania z imprez towarzyskich, człowiek pozostawał na samych peryferiach zawodu dziennikarza, nie mógł sobie pozwolić na krytykę i wszyscy nim pomiatali, zarówno celebryci, jak i szefowie. To okropne. Chyba że uwielbiało się ganiać za aktorami oper mydlanych i śledzić ich konta na Instagramie.

Tareq przesunął palcami po błyszczących brzegach aparatu. Miał krótkie, czyste paznokcie, czarne włoski. Męskie dłonie. Mówił łagodnym, uprzejmym głosem. Był niesamowicie sympatyczny. I przystojny.

– Ty też tam kiedyś pracowałaś? – zapytał.

– Tak – potwierdziła, ale nie podjęła tematu. To był jej najgorszy rok w zawodzie reportera. Miała nadzieję, że już nigdy nie będzie musiała leżeć w krzakach i czekać, aż niewierna gwiazda wyjdzie z mieszkania swojego kochanka albo swojej kochanki.

– Aż tak źle? – zapytał ze śmiechem, a w jego pięknych oczach błysnęło współczucie. – Moim zdaniem było w porządku. Ale nie jest to coś, czym chciałbym się zajmować na dłuższą metę – dodał.

Przystojny, miły i dyplomatycznie się zachowuje. Daleko zajdzie. Poczuła ochotę, żeby ściągnąć czapkę i poprawić włosy. Wiedziała, że to niezbyt właściwe pragnienie.

Wróciła kelnerka z zamówieniem. Tareq chwycił pokrytą kropelkami wody szklankę.

– Fanta to mój nałóg – powiedział i uśmiechnął się do kelnerki, która wyglądała tak, jakby z miejsca chciała z nim założyć rodzinę.

Gdy kelnerka z wyraźną niechęcią odeszła od ich stolika, Ambra po raz dziesiąty spojrzała na wyświetlacz telefonu. Nie wiedziała, co robić. Jej pobyt tutaj kosztował i gazeta chciała coś z tego mieć. Zaczęła się zastanawiać nad jakimś awaryjnym tematem. Może coś o śniegu. Albo o przenosinach całego miasta.

Tareq opróżnił szklankę i odstawił ją na stół. Podniósł się, wziął aparat i torbę z obiektywami.

– Chciałem tylko wpaść się przywitać. Jeśli nie masz nic przeciwko, pójdę się trochę przejść. Mam kilka rzeczy do zrobienia. Wyślij mi wiadomość, jak tylko coś będziesz wiedzieć.

Ambra kiwnęła głową. Patrzyła, jak Tareq odchodzi, stawiając długie, szybkie kroki, a potem jeszcze raz omiotła spojrzeniem całą restaurację. Scandic Ferrum stał w centrum miasta i wydawało się, że działa jako swego rodzaju punkt kontaktowy. Przy niektórych stolikach siedzieli biznesmeni i biznesmenki, trzęsąc się z zimna w zdecydowanie zbyt cienkich marynarkach i żakietach. Przy innych młode mamy w praktycznych zimowych strojach karmiły swoich potomków przecierami i owocami. Przy ladzie kawałek dalej stała grupka strażaków.

Przez chwilę się im przyglądała, a potem znów przeniosła wzrok na telefon. Otworzyła swój ostatni esemes do Grace i czekała niecierpliwie, żeby zobaczyć, czy pokaże się dymek z trzema kropkami oznaczający, że szefowa właśnie do niej pisze. Chciała wiedzieć, co robić, jeżeli Elsa Svensson nie da znaku życia.

Nic.

Zajrzała na Instagram i zaczęła się zastanawiać, czy nie zadzwonić do Jill. Nagle komórka zawibrowała i zaświeciła jej w dłoni. W końcu.

Grace pytała:

Coś się zmieniło?

Ambra szybko i z wprawą wciskała klawisze.

Nie. Mam czekać?

Miała cichą nadzieję, że Grace każe jej wracać. Ale nie.

Tak, czekaj. Tareq się pojawił?

Taa.

Grace na koniec napisała: Informuj mnie na bieżąco.

Ambra odłożyła telefon. Z frustracji zaczęła bębnić palcami o blat stołu. Poza tym wypiła zdecydowanie za dużo kawy, przez co była roztrzęsiona i trochę ją mdliło. Znów spojrzała w stronę lady. Strażaków już nie było. Przy kasie stał teraz jakiś mężczyzna i kupował kawę. Miał na sobie rozpiętą zimową kurtkę i kraciastą koszulę, a pod nią podkoszulek.

Ambra zastanawiała się, co robić. Myśląc, patrzyła na mężczyznę. Było w nim coś, czego nie potrafiła określić. Stał tak samotny i cichy, wysoki i potężny jak masyw górski. Był barczysty, miał nieco za długie włosy i brodę. Wyglądał jak nieokrzesany prostak, chodzący stereotyp mieszkańca Norrlandii, brakowało mu tylko śnieżnego skutera i strzelby. Odwróciła wzrok, mięśniaki typu macho zawsze działały jej na nerwy.

Mężczyzna z kubkiem w dłoni szedł w jej stronę. Rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie. Zobaczyła napis, który miał na podkoszulku: FBI. Zmrużyła oczy i spojrzała niżej, tam, gdzie mniejszymi literami było napisane: „Female Body Inspector”. Cholernie niesmaczne. Skrzywiła się i nie mogła powstrzymać, żeby nie mruknąć:

– Fajny T-shirt.

Powiedziała to dokładnie w chwili, gdy mężczyzna mijał jej stolik.

– Słucham? – zapytał niskim, schrypniętym głosem, zatrzymując się i patrząc na nią tak, jakby wyrosła przed nim spod ziemi, jak gdyby był tak pogrążony we własnych myślach, że w ogóle nie zauważył, że ona tu siedzi.

Spojrzała mu w oczy, najczarniejsze, jakie kiedykolwiek widziała, i uznała, że gość nie ma za grosz poczucia humoru. Rozbrzmiały jej wszystkie wewnętrzne sygnały alarmowe. Facet wyglądał bardzo dziwnie.

– Mówiłaś coś do mnie? – zapytał. Patrzył na nią zmrużonymi, przekrwionymi oczami. Brodę miał zaniedbaną. No i do tego ten podkoszulek ze świńskim tekstem. Rozumiała, że to miał być żart, ale napisała już wiele artykułów o handlu żywym towarem, dziecięcej prostytucji i zabójstwach honorowych. O młodych kobietach, które były traktowane jak rzeczy albo i gorzej. O całkiem zwyczajnych mężczyznach, którzy mordowali swoje dziewczyny i żony dlatego, że uważali, iż posiadają je i ich ciała na własność. Tekst na podkoszulku był wstrętny, nawet jeśli został pomyślany jako żart.

Powinna była przeprosić, siedzieć cicho i zignorować tego faceta.

– Wcale nie jesteś zabawny, mimo że tak ci się pewnie wydaje – powiedziała jednak. Cholerny typ.

Mężczyzna znieruchomiał. Wstrzymała oddech. „Zachowaj spokój”, rozkazała sobie w myślach. „Gość wygląda na śmiertelnie niebezpiecznego”. Mężczyzna gapił się na nią, jakby nie rozumiejąc, co powiedziała. Przeszedł ją dreszcz. To jego spojrzenie. Wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale potrząsnął tylko głową i odszedł.

Ambra opadła na oparcie. Krew znów zaczęła krążyć w jej żyłach. Bała się odwrócić i za nim spojrzeć. Miał w oczach i postawie coś, co mówiło jej, że tego mężczyzny lepiej nie prowokować. Włosy na karku stanęły jej dęba i domyśliła się, że musiał usiąść gdzieś za nią. Cholera, ale nienawidziła tego miasta.

4

Tom zerknął na plecy kobiety, która coś do niego syknęła. Był tak pogrążony w myślach, że nie usłyszał jej słów, zauważył tylko, że wygląda na wściekłą. Usiadł tak, żeby mieć możliwie najlepszy widok na cały lokal, mógł się jej przyglądać od tyłu, a jednocześnie za plecami miał ścianę. Szybko omiótł restaurację wzrokiem, a potem znów spojrzał na kobietę. Spod warstw ubrań, szalika i czapki wystawało tylko kilka czarnych loków. Kiedy syknęła, odruchowo zapamiętał bladą cerę, ciemne brwi i niemal świecące zielone oczy.

Nie była stąd, zdradzało to jej ubranie i nastawienie. A także coś trudnego do zdefiniowania w jej postawie i ruchach. Mieszkańcy Kiruny rzadko się śpieszyli i poruszali się w zupełnie innym tempie, bez takiej agresywnej impulsywności. Był prawie pewien, że to dziewczyna z dużego miasta. Siedziała, stukała w klawisze laptopa i co chwilę zerkała na telefon. Od czasu do czasu przesuwała wzrokiem po lokalu i brała łyk kawy. Wszystko robiła bardzo szybko i roztaczała nerwową aurę.

Tom też napił się kawy. W Ferrum podawali dobrą i podobało mu się, że restauracja jest taka duża. Od czasu niewoli źle znosił przebywanie w małych pomieszczeniach. Hotel był głównym miejscem spotkań w Kirunie. W dzień pełnił funkcję restauracji i kawiarni, a wieczorami pubu. Prędzej czy później każdy mieszkaniec Kiruny tu zaglądał.

Znów omiótł lokal wzrokiem. Robił to całkowicie automatycznie, analizował otoczenie. Odnotowywał, kto siedzi i na kogoś czeka, kto może stanowić zagrożenie. Robił to, w ogóle się nad tym nie zastanawiając. Patrzył na twarze, żeby się zorientować, czy widać na nich wrogość, na dłonie, żeby zobaczyć, czy nie trzymają broni. Zarówno na mężczyzn, jak i na kobiety.

Na dwa dni przed Wigilią w restauracji było sporo ludzi. Na co dzień odbywały się tu konferencje, ale teraz przeważali turyści i wczasowicze. Kiruna to popularny cel podróży. Można się tu było powozić psim zaprzęgiem, podziwiać zorzę i jeździć na nartach. Albo wyruszyć na nocną wyprawę skuterem po zamarzniętej rzece Torne, a potem napić się kawy przy kominku. Koncerny produkujące samochody wysyłały tu swoich ludzi, żeby testowali nowe modele na zimowych nawierzchniach, i w okolicy kręcono wiele reklam samochodów. Poza tym kawałek dalej znajdowała się baza Esrange Space Center, do której ciągnęli naukowcy zarówno ze Szwecji, jak i z całego świata. Ale ta brunetka o intensywnym spojrzeniu nie była ani testerką samochodów, ani badaczką kosmosu, tego Tom był pewien.

Jego oczy co chwilę wędrowały ku niej, choć sam nie wiedział dlaczego. Była tak wrogo nastawiona i najeżona, że udało jej się jakimś cudem przedrzeć przez tę mgłę, która go otaczała, i teraz nie potrafił przestać o niej myśleć. Sądząc z pozycji jej pleców, stukała teraz zajadle w klawisze komputera. Może była pisarką? Nie, pisarze zwykle nie są tak wkurzeni. Wręcz przeciwnie, ci nieliczni pisarze, których Tom spotkał, byli raczej cisi, siedzieli sobie i śnili na jawie. Właściwie nie powinien się tym przejmować, ale nie wiedział, dlaczego się tak wściekła. Odniósł wrażenie, że chodziło o niego. Jakby coś jej zrobił. Ale miał pamięć do twarzy i wiedział, że nigdy wcześniej się nie spotkali.

Zobaczył, że znów sprawdziła komórkę, i nagle go olśniło: dziennikarka. Nie była lokalną reporterką, musiała pracować dla którejś z wielkomiejskich gazet. Wszystko się zgadzało. Ale co tu robiła? Co było tak ważne, że dziennikarka ze stolicy – był prawie pewien, że przyjechała ze Sztokholmu – zjawiła się tutaj tuż przed świętami Bożego Narodzenia?Może miała w okolicy rodzinę i po prostu pracowała pomiędzy rodzinnymi spotkaniami? Wielu sztokholmskich dziennikarzy pochodziło z prowincji. Wiedział to, bo przez lata wielu ich spotkał. Szkolił ich i uczył zasad bezpieczeństwa. W miejscach, gdzie sytuacja była napięta, i w pobliżu okolic, w których toczyły się działania wojenne, zawsze roiło się od dziennikarzy, pomylonych łowców sensacji. Z wieloma z nich musiał się spierać, bo dziennikarze zawsze o wszystko się wykłócali. Wkurzał się na nich i na ich durne przekonanie, że są jedynymi osobami, które na serio walczą o demokrację. Przeprowadzali z nim wywiady i przekręcali jego słowa. Widział, jak ujawniają czyjeś dane tylko po to, żeby przyciągnąć większą liczbę czytelników. Przekręcają fakty i urządzają nagonki. Nie, nie lubił dziennikarzy.

Opuścił wzrok i spojrzał w stół. Wciąż czuł skutki ataku paniki, który miał tego ranka. To był jeden z jego gorszych dni. Nie pojmował, jak to możliwe, że wszystko zmieniało się bez żadnej logicznej przyczyny. Nigdy nie wiedział, kiedy dopadnie go panika, kiedy jakiś dźwięk wywoła u niego przesadną reakcję. Sytuacji nie poprawiały te wszystkie petardy, które dzieciaki bez przerwy odpalały. Do sylwestra został ponad tydzień, fajerwerki były na razie zabronione, ale i tak co chwilę coś gdzieś wybuchało.

Parę dni temu, gdy za jego plecami ktoś odpalił petardę, zupełnie odruchowo wskoczył w zaspę. Serce mu waliło, pole widzenia się zawęziło i dopiero kiedy się opamiętał, zrozumiał, że rzucił się na dziecko, żeby zakryć je swoim ciałem, a teraz to dziecko leżało pod nim, a jego rozhisteryzowana matka stała obok i waliła go w plecy. Dziecko ryczało, matka krzyczała. Wymamrotał jakieś przeprosiny i szybko stamtąd odszedł.

Dziennikarka wstała. Rozmawiała z kimś przez telefon. Skorzystała z okazji i zaczęła się przeciągać, masować sobie kark i zataczać ramionami koła. Skrzywiła się, jak gdyby ruch sprawiał jej ból. Miała długie nogi, ale poza tym nie widział jej figury pod tymi wszystkimi ubraniami. Nie żeby siedział i taksował ją wzrokiem. Po prostu wszystko zauważał. Rozmawiając, ani na moment nie spuszczała oka z komputera.

Potem wszystko się zmieniło.

Tom zapomniał o dziennikarce i o wszystkim.

Do restauracji weszła Ona i prawie mu zaparło dech w piersiach.

Ellinor.

Boże, to naprawdę ona.

Czy przyszedł tu tylko dlatego, że każdy prędzej czy później tu trafiał i liczył na to, że Ellinor też tu zajrzy? Szczerze mówiąc, sam nie wiedział. Jego mózg nie działał tak jak zwykle. Czasem zastanawiał się nawet, czy nie zaczyna wariować. Ale był w Kirunie z powodu Ellinor, miał nadzieję, że ona mimo tego, co się wydarzyło, nadal go potrzebuje i że za nim tęskni tak, jak on tęsknił za nią.

Nie odrywał od niej wzroku, gdy podeszła do kasy. Była energiczna i wyprostowana. Wyglądała na zdrową i wesołą. Wysportowana dziewczyna, która kocha jeździć na nartach i pływać, kocha młodzież i zwierzęta, najwyraźniej kocha cały świat oprócz niego, Toma Lexingtona.

Zamówiła, a potem się rozejrzała. Jej spojrzenie wędrowało po twarzach gości.

Tom siedział kompletnie nieruchomo.

W końcu go dostrzegła.

Zamarła w połowie ruchu. Tom wpatrywał się w nią. A ona w niego. Wszystkie dźwięki zniknęły. Jak gdyby między nimi powstał korytarz. Tom wstrzymał oddech, bał się poruszyć. „Proszę, nie idź, niezależnie od tego, co się stanie”, pomyślał.Jeśli chodziło o Ellinor, popełnił tak wiele błędów.

„Jeżeli zostanie, potraktuję to jak znak. Proszę, nie idź. Daj mi jeszcze jedną szansę”.

Wahała się.

Wciąż wstrzymywał oddech. Zalały go wspomnienia.

Poznał Ellinor Bergman w Kirunie, gdy miał dwadzieścia jeden lat. Ellinor miała osiemnaście lat, bujne blond włosy i usta, które prawie zawsze się uśmiechały. Siedziała przy stole ze znajomymi, on przy innym ze swoimi.

– Jesteś stąd? – zapytał, gdy wpadli na siebie przy barze.

– Tak. A ty?

– Studiuję w szkole oficerskiej, przyjechałem tu na staż w moim dawnym batalionie.

– Komandos? – zapytała i się uśmiechnęła.

Tom pokiwał głową. Może spodziewał się, że jej tym zaimponuje. Większość dziewczyn patrzyła na niego z podziwem, gdy mówił, że jest komandosem i oficerem.

– Mój tata jest wojskowym – wyjaśniła.

– A ty co robisz? – zapytał.

– Chodzę do liceum. Dziś kończę osiemnaście lat. Przyszliśmy to oblać.

– W takim razie może dasz się zaprosić na urodzinowego drinka?

Dała.

Przegadali cały wieczór. Ellinor nieźle się wstawiła i ostro z nim flirtowała. Tom próbował za nią nadążyć, mimo że nigdy nie był typem flirciarza.

Tamtej nocy nie przespali się ze sobą. Od razu czuł, że Ellinor to coś więcej niż przypadkowa podrywka, chciał więc działać wolno. Poza tym ona wciąż mieszkała z rodzicami. Przez następne tygodnie o nią zabiegał. Zapraszał do kina i na kolacje. Wkrótce się w niej zakochał. Nic w tym dziwnego, bo Ellinor była bardzo kontaktowa. Wesoła, optymistyczna, niefrasobliwa i pogodna. Miła, nieskomplikowana dziewczyna. A do tego ładna.

Pierwszy raz kochali się u niej w domu, pewnego wieczora, gdy jej rodzice gdzieś wyjechali. To nie był jego pierwszy raz, jej też nie. Było pięknie i wiedział, że ona jest Tą Właściwą. Z nią wszystko było takie proste. Gdy musiał się uczyć, ona znajdowała sobie coś do zrobienia. Miała mnóstwo przyjaciół, masę różnych zajęć i tryskała energią. Studiując i robiąc różne kursy, musiał jeździć po całym kraju, ale kiedy tylko mógł, zaglądał do Kiruny, żeby spędzić trochę czasu z Ellinor.

– Nie chcę całe życie mieszkać w Kirunie – powiedziała, gdy skończyła liceum.

Pocałował ją w czubek nosa i zapytał:

– A gdzie w takim razie chcesz mieszkać?

– W Sztokholmie. Z tobą.

Kiedy Tom dostał awans na kapitana, zamieszkali w Sztokholmie. Kupili mieszkanie i czuli się dorośli. Ellinor studiowała i od czasu do czasu gdzieś dorabiała. Tom dużo pracował. Bywały takie tygodnie, że praktycznie się nie widywali.

Miewali gorsze okresy, ale jaka para ich nie ma? Po czterech latach znajomości się zaręczyli.

– Tom, czuję, że to jest to – powiedziała Ellinor, kiedy wsuwał jej na palec pierścionek.

On nie miał wątpliwości, że już zawsze będą razem.

Życie płynęło. Ellinor została zatrudniona jako nauczycielka w jednej ze szkół w centrum miasta. Dokształcała się, zmieniła pracę. On ciężko harował. Płynęły lata i pomijając fakt, że wyjeżdżał za granicę na tajne misje, byli jak każda inna para żyjąca w dużym mieście i pozbawiona większych trosk. Tak mu się przynajmniej wydawało.

Pewnego czerwcowego dnia Ellinor stanęła w progu kuchni, którą właśnie zaczęli remontować, głowę oparła o futrynę. Spojrzała na niego i westchnęła.

– Musimy porozmawiać – powiedziała.

W pierwszej chwili nie zwrócił uwagi na dziwny ton jej głosu. Myślami był gdzie indziej. Podniósł wzrok znad porannej gazety i zapytał:

– A możemy później? W pracy mnóstwo się dzieje.

Skrzyżowała ręce na piersi.

– U ciebie zawsze mnóstwo się dzieje. Chcę z tobą porozmawiać. Teraz – powiedziała. Wyglądała, jakby zbierała się w sobie, zaczął przeczuwać nadciągającą katastrofę. – Spałam z innym.

Poczuł się tak, jakby ktoś go uderzył.

– Z kim? – zapytał, nie mogąc uwierzyć w to, co się działo.

– To nie ma znaczenia.

– Dla mnie to ma ogromne znaczenie. To coś poważnego?

– To, że spałam z innym? Tak, to dość poważna sprawa.

Potem zaczęła płakać. Tom czuł się dziwnie nieobecny. W pracy naprawdę dużo się działo. Jego firma, Lodestar Security Group, rosła w rekordowym tempie, zajmowali się aktualnie skomplikowanymi przetargami, a jeden z ich klientów z Bagdadu stracił właśnie część personelu w wyniku samobójczego zamachu bombowego.

– Nie wiem, co powiedzieć – oznajmił bezsilnie.

– Nie jesteś zły? Niczego nie czujesz? Czegokolwiek?

– Kocham cię, Ellinor. Co mam ci jeszcze powiedzieć?

Potrząsnęła głową.

– W takim razie nic nie mów. W tym jesteś najlepszy. To koniec, Tom. To już nie działa.

– Co nie działa? Powiedz. Proszę. Zrobię wszystko.

– To już bez znaczenia.

Nie rozumiał, jak to się stało. Naprawdę niczego takiego się nie spodziewał. Czuł dominujące poczucie nierzeczywistości.

– Wiem, że dużo pracowałem.

– Nie tylko o to chodzi. Już podjęłam decyzję.

– Ellinor, proszę. Możesz chyba zaczekać, możemy chyba porozmawiać?

– Nie wiem, czy jest sens.

Zadzwoniła jego komórka. Dzwonili z Iraku.

– Muszę odebrać – rzucił odruchowo.

Posłała mu znaczące spojrzenie, ale nic nie powiedziała, po prostu pozwoliła mu wyjść.

Przez dwa dni pracował jak automat. Ellinor przysłała mu wiadomość, w której poinformowała go, że jedzie do rodziców wszystko przemyśleć. Jej rodzice go lubili, on ich też, uznał, że to dobry pomysł i że może im uda się przemówić jej do rozsądku. Wtedy jeszcze nie wiedział, że esemes od Ellinor to ostatnia wiadomość od niej i że przez najbliższe kilka miesięcy nie będą mieć ze sobą kontaktu. Czy gdyby miał tego świadomość, postąpiłby inaczej?

Dzień później odebrał telefon od swojego przyjaciela Davida i poleciał do Czadu, gdzie dowodził operacją, rozbił się helikopterem na pustyni i został wzięty do niewoli. Jego bliscy sądzili, że zginął. Podróż, która miała potrwać tylko kilka dni, która miała uspokoić sytuację, wszystko zmieniła. Do Szwecji wrócił po czterech miesiącach, w październiku. A wtedy Ellinor zdążyła już wynająć ich mieszkanie, wrócić do Kiruny i zacząć układać sobie życie na nowo.

Co za cholerne wyrażenie.

„Układać życie na nowo”.

Patrząc teraz na nią w hotelowej restauracji, uświadomił sobie, że nie widzieli się od tamtego czerwcowego poranka.

Zadzwonił do niej, jak tylko został uwolniony i wrócił do Szwecji. Ucieszyła się, że żyje. Nie chciał, żeby odwiedzała go w szpitalu, a później już nie wspominała o przyjeździe do Sztokholmu. Powiedziała, że lepiej, żeby się nie widzieli.

Ellinor wzięła kubek z herbatą i wolno, niemal z wahaniem, ruszyła w jego stronę. Tom bał się oddychać. Wpatrywał się w jej twarz, szukając jakiegoś znaku… czegokolwiek. Wyglądała dokładnie tak jak zawsze. Fakt, że tu była, że w końcu się zobaczyli, musiał coś znaczyć.

Jeżeli tylko da mu jeszcze jedną szansę, naprawi wszystko, co zniszczył, będzie takim mężczyzną, jakiego chciała, takim, na jakiego zasługiwała. To, że znów ją zobaczył… Niemal przestał oddychać.

Podeszła do jego stolika, przekrzywiła głowę i wbiła spojrzenie w jego klatkę piersiową.

– Co za tekst. Czegoś takiego się po tobie nie spodziewałam – powiedziała, unosząc brew.

Nie zrozumiał. Potem zaskoczył i spojrzał w dół. Najwyraźniej miał na sobie kraciastą koszulę. Nie pamiętał, że ją wkładał. Pod nią zobaczył czarny podkoszulek, który wciągnął na siebie, nawet na niego nie patrząc. Przeczytał teraz biały tekst, który widniał na, jak mu się wydawało, jego zwyczajnym, całkiem czarnym podkoszulku. FBI. A pod tym: „Female Body Inspector”.

Aha. To trochę wyjaśniało. Zarówno zdziwienie Ellinor, jak i reakcję najeżonej dziennikarki. Rzucił okiem w stronę jej stolika, ale wyglądała na całkowicie skoncentrowaną na swoim laptopie.

– To nie mój – wyjaśnił Ellinor, choć to nie o podkoszulkach powinni byli rozmawiać. – Syn kobiety, która u mnie sprząta, to prawdziwy drań. Ten podkoszulek musi należeć do niego, pewnie wrzuciła moje i jego rzeczy do jednej pralki.

Ellinor uważnie mu się przyjrzała.

– Wyglądasz na zmęczonego – stwierdziła w końcu.

Nadal stała. Chciałby, żeby jak zawsze usiadła z herbatą naprzeciwko niego i powiedziała, że zmieniła zdanie i że wcale nie zaczęła sobie układać życia na nowo.

Ale nie usiadła. Stała i lustrowała go wzrokiem.

– Schudłeś – dodała.

Tom przesunął dłonią po czole.

– Mam się świetnie – skłamał.

– Za dużo pijesz – stwierdziła.

Spojrzał na nią pytająco. Skąd mogła to wiedzieć?

Znów się uśmiechnęła, tym łagodnym uśmiechem, którego wspomnienia desperacko się chwytał, gdy jego porywacze się nad nim pastwili.

– Tutaj niczego nie utrzymasz w tajemnicy – odparła, przepraszająco wzruszając ramionami. – Jedna z dziewczyn z mojego klubu książkowego pracuje w Systembolaget. Kiedyś ją poznałeś. Powiedziała, że wiele razy kupowałeś mnóstwo alkoholu. Nigdy wcześniej nie miałeś chyba problemów z piciem, prawda?

– Nie – przyznał. Ale tak było, zanim spędził kilka miesięcy w niewoli, podczas której jego strażnicy codziennie go bili i nienawidzili jego i wszystkiego, co sobą reprezentował. Po powrocie do domu dostał recepty na różne leki, ale branie psychotropów mu nie pasowało. Zamiast nich zastosował autorską terapię alkoholem. Cholernie mądre.

– Musisz przestać do mnie wydzwaniać w takim stanie – powiedziała cicho.

Wstydził się, słysząc, że zredukowała go do kogoś, kto po pijaku dzwoni do swojej byłej. W tym rzecz. On nie traktował jej jako swojej byłej.

– Co ty w nim widzisz? – zapytał i od razu pożałował swoich słów.

Skuliła się.

– Tom…

– Przepraszam. Może na chwilę usiądziesz?

Rozejrzała się, a potem opadła na krzesło i postawiła na stole kubek z herbatą.

– Przepraszam, wiem, że to moja wina, że czujesz się tak, jak się czujesz.

– To nie twoja wina – zaprotestował. „W każdym razie nie tylko twoja”, dodał w myślach.

– Wiesz, co mam na myśli – powiedziała, dmuchając na herbatę.

– Powiedziałaś, że między nami koniec, zanim wyjechałem. Nie mogłaś wiedzieć, co się stanie.

– Myślałam, że nie żyjesz. Tak nam powiedziano.

– I wtedy tu wróciłaś.

– Tak.

– Jak długo z nim byłaś? Zanim mi powiedziałaś? – zapytał. Zastanawiał się, czy chodziło o dni, tygodnie czy miesiące. Nie miał pojęcia. Nie był pewien, czy chce to wiedzieć. Odeszła od niego, on pojechał do Czadu, a potem, kiedy on marniał w niewoli, ona zaczęła nowe życie.

Ellinor przesuwała palcem po krawędzi kubka.

– A jakie to ma znaczenie? – zapytała.

– Pewnie żadnego – odparł.

– Przepraszam. Ostatnie, czego chciałam, to cię zranić. To było straszne, myśleć, że nie żyjesz… Zwłaszcza po tym, jak… – Umilkła i zapatrzyła się w herbatę.

– Po tym, jak złamałaś mi serce? – powiedział Tom, starając się nadać swoim słowom żartobliwy ton, ale podejrzewał, że nie za bardzo mu to wyszło.

Ellinor wyglądała na udręczoną.

– Przepraszam – powiedziała. – Nie chciałam tego. Ale między nami od dawna się nie układało. Musisz to przyznać.

Tom był innego zdania. Wydawało mu się, że dobrze im ze sobą, wiadomość, że Ellinor jest niezadowolona, była dla niego jak grom z jasnego nieba.

– Naprawdę jesteś z nim szczęśliwa? – zapytał. Sądził, że to niemożliwe. Jak mogła być szczęśliwa z kimś innym?

– Tak. Jestem z nim szczęśliwa. Z Nilasem.

Nilas. Cholera, co to za imię?

– Naprawdę nie najlepiej wyglądasz. Może powinieneś z kimś porozmawiać?

– Już rozmawiałem. Z taką jedną psycholog.

Ellinor się rozpromieniła.

– Wspaniale! Bardzo się cieszę.

Tom się skrzywił. Nie lubił psychologów.

Pierwszy atak nastąpił dwa dni po tym, jak wrócił do pracy. Po przyjeździe do Szwecji najpierw trafił do szpitala. Był niedożywiony i miał infekcje. Dzień po wyjściu ze szpitala pojechał do biura. Chciał się rzucić w wir pracy. Padało, a liście na drzewach były żółte. Dwa pierwsze dni minęły bez niespodzianek. Trzeciego dnia mieli zebranie. Szwedzki biznesmen został porwany w Pakistanie. Dyskutowali o tym, czy przyjąć zlecenie i spróbować go odbić. Jak wiele razy wcześniej. Cały czas dostawali podobne prośby. Byli ekspertami w tej dziedzinie. Rozmawiali o broni i różnych strategiach. Nagle zrobiło mu się niedobrze. W pierwszej chwili sądził, że czymś się zatruł. Potem poczuł, że cały się trzęsie.

Nigdy wcześniej nie przeżył czegoś podobnego.

Zaczął się okropnie pocić. Pomyślał, że to cholerna ironia, iż po tym, co przeszedł, umrze na zawał.

– Tom? – zapytał jeden z kolegów z niepokojem w głosie.Głos kolegi docierał jakby przez wodę.

Z tego, co się później działo, pamiętał tylko podniesione głosy, urywki rozmowy telefonicznej i szaleńczą jazdę karetką do szpitala. Zabiegany lekarz pogotowia zrobił mu EKG, pobrał krew do badania i posłuchał jego oddechu.

– To tylko atak paniki – oznajmił i pognał dalej, prawdopodobnie do kogoś, kto naprawdę był chory.

Ponieważ Lodestar opłacało cholernie kosztowny pakiet medyczny, ich szef działu HR uparł się, żeby Tom zgłosił się do psychologa.

– Gwałtowna reakcja na stres, atak paniki i prawdopodobnie niezdiagnozowany zespół stresu pourazowego – powiedziała psycholog i spojrzała na niego przez swoje szkła w metalowych oprawkach.

– Czyli nic poważnego – odparł Tom z wymuszonym śmiechem.

– Powiedziałabym, że to dość poważne.

– Ale to chyba przejdzie, prawda?

Lekarka przyglądała mu się przez chwilę.

– To zależy – powiedziała.

– Od czego? – zapytał Tom.

– Od pana.

Typowa psychologiczna gadka.

– Co mam w takim razie zrobić?

Psycholog coś zanotowała.

– Czego pan oczekuje? – zapytała. Zabrzmiało to tak, jakby nie mogła dać mu rady.

– Chcę wyzdrowieć, wydawało mi się, że to oczywiste.

– Oczywiście. Ale co ma pan zamiar zrobić, gdy poczuje się pan lepiej? Czego pan oczekuje?

Konsultacja była droga, a Tom myślał tylko o tym, że jedyne, czego pragnie, to odzyskać Ellinor.

Tydzień później wziął wolne w pracy, zrobił sobie przerwę od Sztokholmu, od wszystkiego i wyruszył do Kiruny. Ale Ellinor była uparta. Nie chciała się z nim spotkać, nie widziała w tym sensu. Choć teraz tu była. To mimo wszystko musiał być jakiś znak. Może chodziło tylko o spóźniony kryzys trzydziestolatki? Albo jakiś inny kryzys, w końcu byli razem tak długo, a w takim przypadku, w ogóle by jej nie winił.

– Brakuje mi ciebie – powiedział teraz.

Ellinor zaczęła szybciej mieszać herbatę.

– Tom… – zaczęła. Odwróciła wzrok i przygryzła wargę.

– Daj mi jeszcze jedną szansę, proszę – powiedział. Był pewien, że jeśli tylko ją odzyska, wszystko znów będzie dobrze.

– Muszę już iść – odparła. Wstała i objęła torebkę.

Spojrzał na jej dłonie. Przestała nosić obrączkę. No jasne.

Podążyła wzrokiem za jego spojrzeniem.

– Kiedy nadeszła wiadomość o twojej śmierci, musiałam przejrzeć twoje rzeczy. Nasze rzeczy. Twoją obrączkę wysłałam do twojej mamy. Oczywiście strasznie przeżyła informację o twojej śmierci. Chcesz z powrotem moją obrączkę? W końcu to ty za nią zapłaciłeś.

– Nie, ona jest twoja – odparł zduszonym głosem.

Wyglądała, jakby się wahała, jakby nie wiedziała, jak się z nim pożegnać. Miał ochotę powiedzieć: „Nie idź! Zostań. Nie zostawiaj mnie”.

– Uważaj na siebie – powiedziała.

Patrzył, jak odchodzi. Siedział całkowicie pozbawiony tej energii, którą, jak mu się wcześniej wydawało, udało mu się zebrać.

Nie wiedział, co ze sobą zrobić.

Zerknął w stronę stolika, przy którym siedziała nerwowa dziennikarka, ale gdzieś zniknęła, gdy on rozmawiał z Ellinor. Laptopa też nie było. Został po niej tylko biały kubek z wąskim śladem czerwonej szminki.

5

Ambra tupała, żeby się rozgrzać. Wpatrywała się w wystawę sklepową i myślała. Czy powinna zadzwonić do Grace i powiedzieć, że z tego tematu chyba nic nie wyjdzie? Choć Grace na pewno miała teraz w terenie co najmniej dziesięciu reporterów. Setki krajowych i międzynarodowych wiadomości do przeczytania i zakwalifikowania, bez przerwy, godzina po godzinie. Jakaś tam pojedyncza reporterka za kołem podbiegunowym, która nie mogła złapać średnio ważnej rozmówczyni, z pewnością nie była dla niej priorytetem.

Ambra tęskniła za Sztokholmem i redakcją. Chciała być tam, gdzie coś się dzieje, kochała szybkie tempo i atmosferę biura i nienawidziła tego cholernego miasta. A co jeśli właśnie teraz działo się coś naprawdę ważnego, co omijało ją tylko dlatego, że tu była?

Był taki czas, zaledwie kilka lat temu, kiedy mogła robić naprawdę ważne reportaże i pisać teksty, które miały wpływ na rzeczywistość. Tak było, zanim dostali nowego redaktora naczelnego. Potem wszystko szło nie tak. Ona i Dan Persson nadawali na różnych falach. Na samą myśl o tym zaczynał ją boleć brzuch. Jej jedynym marzeniem pozostawała praca w „Aftonbladet”. Niczego innego nie pragnęła. Wiedziała, że wiele osób sądzi, że jest pewna siebie, ale wcale taka nie była. Nie chciała stracić pracy. Nie mogła. Nie wiedziała, co by ze sobą zrobiła, gdyby nie mogła być reporterką.

Ruszyła dalej, chuchając pod rękawiczki na dłonie, żeby trochę je ogrzać. Minęła jeden ze sklepów dla turystów. Wszędzie było ich pełno. Oferowały jazdę na skuterach śnieżnych, oglądanie zorzy polarnej, przejażdżki psimi zaprzęgami i łowienie ryb pod lodem. Przystanęła. Wystawę wypełniały lapońskie ozdoby bożonarodzeniowe, pamiątki i kosmate czapki. Paczki przewiązane czerwonymi wstążkami tworzyły świąteczny nastrój. W oko wpadły jej nauszniki. Wiedziała, że to najbardziej obciachowy dodatek na świecie, ale kiedy była mała, marzyła o takich tak bardzo, że nie mogła myśleć o niczym innym. Oczywiście ich nie dostała. Ale w ogóle nie dostawała prezentów pod choinkę.

Odwróciła się, obiecała sobie, że nie będzie myśleć o zbliżających się świętach. To w końcu tylko kilka dni, przez które trzeba jakoś przebrnąć, ale i tak czuła coraz większe przygnębienie, im bliżej były. W jej stronę szła dziesięcioletnia dziewczynka w towarzystwie mężczyzny, prawdopodobnie ojca. Rozmawiali, tata trzymał ją mocno za rękę, słuchał, przytakiwał i głaskał ją po głowie. Ambra przełknęła ślinę i odwróciła wzrok.

Szybkim krokiem ruszyła przez ulicę. Nagle zadzwoniła jej komórka.

Bogu niech będą dzięki! Alleluja! W końcu! Szybko odebrała i jednocześnie podłączyła przewód słuchawek, a potem włożyła je sobie do uszu.

– Dzień dobry, tu Elsa – powiedziała kobieta.

– Dzień dobry, jak się pani ma? – zapytała Ambra.

– Dziękuję, dobrze – odparła Elsa i chyba zachichotała.

Ambra spojrzała na zegarek. Było parę minut po piątej.

– Cieszę się, że pani dzwoni. Mogę wpaść z wizytą? Teraz? Albo jutro?

– Nie, dzisiaj nie. Będę miała gościa. A jutro jest ostatni dzień przed Wigilią – odparła Elsa.

– Ja jutro mogę – powiedziała Ambra pośpiesznie. Miała nadzieję, że Elsa nigdzie nie wyjeżdża i że nie będzie miała u siebie trzydziestki krewnych. – Odpowiada to pani?

– Oczywiście.

– Mogę do pani zajrzeć razem z fotografem?

Cisza.

– Pani Elso?

Elsa znów zachichotała i Ambra była gotowa przysiąc, że jej rozmówczyni jest lekko wstawiona.

– Przepraszam – powiedziała Elsa po chwili. – Oczywiście, moja droga.

– Możemy przyjść o dziesiątej?

Elsa powiedziała, że będzie na nich czekać, i Ambra się rozłączyła, nie do końca ufając starszej pani. Wyciągnęła jedną słuchawkę z ucha i zaczęła tupać, żeby pobudzić krążenie w nogach. Telefon znów zadzwonił. „Cholera”, pomyślała, „zmieniła zdanie?”. Ale to nie Elsa dzwoniła. To była Jill.

– Jesteś w pracy? – zapytała Jill, jak tylko Ambra odebrała.

– Nie, w Kirunie – powiedziała. Złapała swoje odbicie w szybie kolejnego sklepu. Telefon w dłoni, słuchawka w uchu. Czasem odnosiła wrażenie, że nie robi nic poza rozmawianiem przez telefon. – A ty?

Jill była artystką i więcej czasu spędzała w podróży niż w domu.

– Jestem taka zmęczona, że nawet nie pamiętam, jak nazywa się to miasto, w którym teraz jestem. Co tam robisz? Myślałam, że nienawidzisz Kiruny.

Ambra zobaczyła w szybie, że rozciąga usta w uśmiechu.

– Nienawidzę prawie wszystkiego.

– To prawda. Ja też. U ciebie wszystko dobrze? Jesteś pewna, że nie chcesz żadnego prezentu pod choinkę?

– Całkowicie – odpowiedziała Ambra zdecydowanie.

Jill zarabiała przez tydzień mniej więcej tyle, ile Ambra przez rok, kiedy więc dawały sobie prezenty, łatwo dochodziło do niezręcznych sytuacji. Posiadanie przybranej siostry, która jest jedną z najpopularniejszych szwedzkich piosenkarek, nie było tak zupełnie pozbawione komplikacji.

– Zaraz mam występ – powiedziała Jill. – Potem tutejszy gubernator zaprasza mnie na kolację. Chciałam tylko się dowiedzieć, co u ciebie. Najchętniej w ogóle bym nie szła na tę kolację. Mają być kanapeczki, bąbelki, pięć dań i masa nudnych ludzi.

– Twój wieczór zapowiada się ciekawiej niż mój.

– Na dłuższą metę wszystko się może znudzić. No nic, muszę rozgrzać głos. Nie zapracuj się na śmierć. Buziaczki.

To był jakiś nowy zwyczaj Jill. Ambra widziała to też na Instagramie. „Buziaczki”. Nie znosiła tego. Jill obracała się w dziwacznym artystycznym świecie, w którym obowiązywały osobliwe zwyczaje. Ambra nigdy ich nie rozumiała.

– Na razie – powiedziała i zakończyła rozmowę.

Zadarła głowę i spojrzała w niebo. Pamiętała je z dzieciństwa. Tu, na północy, gwiazdy świeciły bardzo jasno. Czy astronomowie też doświadczali takich konfliktów jak ona w redakcji? Walka o przychylność szefa, o atrakcyjne tematy, pełne nienawiści maile wysyłane przez anonimowych nadawców. Jasne, że tak. Świat naukowców przypominał jedną wielką operę mydlaną. Na początku swojej kariery napisała reportaż o wykładowcy, który za łapówki podnosił studentom oceny. W tekście podała, o którą uczelnię chodziło. Po tym reportażu po raz pierwszy ktoś jej groził. Tamten list nadal wisiał nad jej biurkiem oprawiony w ramkę. Możliwe, że było to nieco zatrważające. Ale nie tak zatrważające jak grożenie młodej dziennikarce gwałtem analnym. Nie wspominano o tym w opisie pracy reportera. O tym, że praktycznie każdego dnia będzie nazywana dziwką, zdzirą i zdrajczynią.

Postanowiła się przejść jeszcze kawałek. Wprawdzie umierała z zimna, ale chciała przewietrzyć głowę. Śnieg skrzypiał pod stopami. Przeszła na drugą stronę ulicy. Powietrze było tak zimne, że aż się skrzyło w świetle latarni. Wokół unosił się zapach pierniczków i grzanego wina. Kojarzył się ze wspólnotą. „Ale niedługo będzie po wszystkim”, pomyślała, „i do następnych świąt zostanie cały rok”.

Wsunęła ręce głębiej do kieszeni. W jej stronę szło dwóch mężczyzn w średnim wieku. Głośno rozmawiali i mocno gestykulowali, mieli eleganckie spodnie i nowiutkie kurtki zimowe. Szli prosto na nią. Ambra przesunęła się na skraj krawężnika, ale mężczyźni nie zostawili dla niej miejsca i w ostatniej chwili zeszła na ulicę, żeby jej nie stratowali. Odwróciła się i rzuciła im złe spojrzenie, ale oni nadal szli tak, jakby należał do nich cały chodnik i cały świat. Pochłonięci tym, jacy to są ważni, śmiejący się i poklepujący nawzajem po plecach. Czytała o tym fenomenie. To kobiety częściej ustępowały z drogi w takich sytuacjach. Zaczęła się zastanawiać, czy ci dwaj mężczyźni należeli do tych, którzy na Facebooku żartowali, że ludzie powinni się zaangażować w naprawdę ważne sprawy, a nie zajmować wydumaną dyskryminacją ze względu na płeć, i równocześnie nie dostrzegali swojego zachowania, swojego samozadowolenia.

Wkurzona, zadrżała pod swoją zdecydowanie zbyt cienką kurtką. Uznała, że to okropne marnotrawstwo, wydawać kupę pieniędzy na ubranie dostosowane do arktycznych temperatur, skoro nie miała zamiaru przebywać na tej szerokości geograficznej dłużej niż to absolutnie konieczne. Ale teraz strasznie marzła. Powinna wracać, ale stała i patrzyła w ślad za odchodzącymi mężczyznami. Może po prostu przymarzła. „Dwudziestoośmiolatka przymarzła do chodnika w Kirunie”, nadało by się na nagłówek. Wysunęła język i złapała płatek śniegu. Powinna chyba wracać do hotelu. Wziąć ciepły prysznic, szarpnąć się na posiłek do pokoju i może jeszcze kieliszek wina. Potem przygotuje się do wywiadu z Elsą Svensson, pomyśli nad nowymi artykułami, które przedstawi na następnym zebraniu redakcyjnym, opublikuje coś sensownego na Twitterze i Instagramie i w ogóle powalczy trochę o swoją karierę.

Idąc, próbowała wzbudzić w sobie entuzjazm. Widziała już fasadę hotelu. Przyśpieszyła kroku. Przez główne drzwi wyszedł jakiś mężczyzna. Ruszył w jej stronę. Wydawało jej się, że to ten sam, który wcześniej był w restauracji. Ten w seksistowskim podkoszulku. Wyglądał, jakby był pogrążony we własnych myślach. Szedł w jej stronę. Ambra już miała zejść na ulicę, ale się powstrzymała i ruszyła dalej chodnikiem. Mężczyzna był coraz bliżej. Ominie ją? Nic na to nie wskazywało. Może to głupie, ale Ambra szła dalej prosto na mężczyznę. Serce biło jej coraz szybciej. Nadal jej nie dostrzegał. Zastanawiała się, czy jest niewidoczna. I czy to na niej spoczywa obowiązek unikania kolizji z każdym facetem, który tego dnia spacerował po ulicach Kiruny. Mężczyzna szedł z gołą głową, bez rękawiczek i bez szalika. Śnieg trzeszczał pod jego solidnymi butami. Zdążyła zobaczyć, że nosi spodnie z kieszeniami po bokach. Może pracował na budowie?

Wpadli na siebie.

Niezbyt mocno. W ostatniej chwili podniósł wzrok i spróbował ją wyminąć, ale jako że Ambra nie chciała odsunąć się nawet o milimetr, ich ramiona i barki się zetknęły i przejechały po sobie z cichym szelestem. Lekko zadrżała, miała wrażenie, że przez warstwy ubrań wyczuwa jego ciepło. Zdążyła zobaczyć w jego oczach wyraz zdziwienia, potem ją rozpoznał, a ułamek sekundy później już minął. Wydawało jej się, że wymamrotał coś w rodzaju „przepraszam”, ale przyśpieszyła kroku i była już przy samych drzwiach. Nie odwracając się, weszła do środka.

Co za dziwny facet.

I co za okropny dzień.

6

Jilliana Lopez wyciągnęła się na łóżku w hotelowym apartamencie. Nadal miała na sobie kostium sceniczny. Wąską sukienkę wyszywaną cekinami, błyszczące rajstopy i bardzo obcisłą bieliznę ze spandeksu. Zdjęła tylko czerwone kozaczki. Leżała i przebierała palcami u stóp. Sukienka błyszczała przy najmniejszym ruchu. Zakończyła Ave Maria, swoim popisowym utworem, i dostała owację na stojąco od setki gości. To był całkiem udany występ bożonarodzeniowy. Teraz dziwnie się czuła, jak zawsze po koncercie. Zmęczona i podekscytowana jednocześnie. Poza tym była odrobinę zachrypnięta. Musi uważać na struny głosowe, na najbliższe dwa lata miała zaplanowane koncerty.

Podniosła nogi do góry i się im przyjrzała. Kozaczki były ładne, ale ciasne, i teraz bolały ją duże palce. Wszystko ją bolało.

– Kiedy będę miała najbliższy wolny dzień? – zapytała swojego asystenta, Ludviga, który cicho krzątał się po apartamencie.

Jill zmrużyła oczy i spojrzała w jego stronę. Bez soczewek kontaktowych była, praktycznie rzecz biorąc, ślepa, a i z nimi też nie najlepiej widziała. Zmrużyła oczy jeszcze bardziej. Ludvig był słodki.

– Ile ty właściwie masz lat? – zapytała. Wyglądał przeraźliwie młodo.

– Dziewiętnaście – odpowiedział i założył sobie za ucho kosmyk blond włosów, który zaraz znów się wysunął i opadł mu na twarz. W ciągu ostatniej minuty zdążył już powtórzyć ten ruch z dziesięć razy.

Nigdy wcześniej nie miała asystenta, tylko same asystentki. Ale przysłała go jej firma fonograficzna i wszystko układało się zaskakująco dobrze. Dziewiętnaście lat. Z prawnego punktu widzenia nie było przeciwwskazań. Znów założył sobie włosy za ucho. Młodzi mężczyźni byli zwykle bardzo energiczni.

– Domyślam się, że masz zamiar zostać artystą? – zapytała, porzucając myśl o uwiedzeniu go, zanim jeszcze na dobre przybrała kształt. Nie sypiała z ludźmi, którzy dla niej pracowali. Wszystko się wtedy strasznie komplikowało. Been there, done that.

– Gram w zespole – odparł Ludvig. Podniósł czerwone kozaczki i odstawił je do szafy. Nie rozwinął tematu, a Jill dalej nie pytała.

Niedoszłych artystów było na pęczki. Właściwie świat show-biznesu to coś okropnego. Żądni sławy młodzi ludzie cały czas deptali ci po piętach. A ci wszyscy, którzy już coś osiągnęli, tylko czekali na to, żeby wbić ci nóż w plecy. Choć oczywiście na czerwonym dywanie każdy każdego serdecznie ściskał. Westchnęła. Spandex opinał jej klatkę piersiową jak kaftan bezpieczeństwa. Wyciągnęła w górę jedną rękę. Ambra wydawała się jakaś przybita, pomyślała, przyglądając się w roztargnieniu swoim czerwonym żelowym paznokciom. Mimo że miała ekscytującą latynoską urodę, to właściwie w czerwonym nie było jej do twarzy. Intensywna bożonarodzeniowa czerwień sprawiała, że wyglądała niemal wulgarnie i wyzywająco. Trochę obscenicznie. Nie znosiła tego, zdejmie te paznokcie, jak tylko świąteczne występy dobiegną końca.

– Pytałaś, kiedy będziesz mieć trochę wolnego – powiedział Ludvig, przerywając jej myśli.

Jill podobało się, że Ludvig potrafi trzymać rękę na pulsie. To była niespotykana umiejętność, zwłaszcza u młodego mężczyzny.

– W Wigilię masz dwa występy, ale potem, przed sylwestrem, będziesz mieć trochę luzu. Pierwszy koncert grasz w Örebro. Będzie szwedzka telewizja. A w sylwestra występujesz w Skansenie. Potem oczywiście rozpoczynają się krajowe eliminacje do Eurowizji.

„Cholerna szopka”, pomyślała Jill i zaczęła się zastanawiać, czy da radę po raz kolejny wziąć w tym udział.

– Jeszcze nie wiem, co zrobię z Eurowizją – powiedziała i wróciła do swoich myśli. Dlaczego Ambra była przybita? Chodziło o święta czy o coś innego? Z Ambrą nigdy nic nie wiadomo, a poza tym nie najlepiej wychodziło im mówienie do siebie bez owijania w bawełnę. Żadna z nich nie lubiła tej pory roku. Po prostu inaczej sobie z nią radziły. Ona sama pilnowała, żeby mieć mnóstwo koncertów i występów. Robiła to od czasu swojego sukcesu w Idolu. Jeżeli tylko człowiek miał mnóstwo roboty, dużo się śmiał i parł naprzód, nie pozostawało mu wiele czasu na smutek. Ale Ambra wykazywała się skłonnością do popadania w przygnębienie.

Jill rzuciła okiem na Ludviga, który potrząsając jej boa, nucił jakąś kolędę. „Boże”, pomyślała. Uświadomiła sobie, że skoro teraz miał dziewiętnaście lat, to w chwili, gdy zabłysnęła w Idolu, musiał mieć jakieś siedem. Jak to możliwe, że minęło już dwanaście lat? Gdzie się podział cały ten czas? Ludvig wstawił do wazonu ogromny bukiet róż.

– Nie rozumiem, dlaczego ludzie dają mi kwiaty – oznajmiła Jill. Nigdy nie zostawała w jednym miejscu dłużej niż dobę, czasem nawet krócej. Ludzie myśleli, że bierze te bukiety ze sobą? – Zamiast tego powinni mi dać pieniądze – dodała.

Kiedyś przez przypadek powiedziała w jakimś wywiadzie, że kocha żółte róże – to była nonsensowna wypowiedź, takie jej się czasem zdarzały, nie pamiętała, dlaczego to powiedziała, może ze względu na jakiegoś sponsora, a może po prostu w tamtej chwili tak czuła. Teraz bez przerwy dostawała żółte róże. Nienawidziła ich.

– Ja uważam, że są piękne – powiedział Ludvig.

– Wrzuć zdjęcie na Instagram. Potem możesz je sobie wziąć albo dać komuś z hotelu. Mam to gdzieś.

Postanowiła, że poleży jeszcze pięć minut, a potem szybko się przebierze. Ależ jest zmęczona. Czy to normalne, że tak się czuje? A może zaczynała się starzeć? Poczuła panikę i zamknęła oczy. Ale przecież od października była w świątecznej trasie. Zaczęła w Ystad, potem wystąpiła w Malmö, Helsingborgu, a następnie ruszyła dalej przez kolejne miejscowości i zakończyła trasę na północy kraju. Nic dziwnego, że jest zmęczona. Nie zestarzała się.

Przewróciła się na brzuch, przycisnęła brodę do szyi i rozciągnęła kark. Podrapała się po głowie. We włosach miała tak dużo lakieru, pianki i brokatu, że miała wrażenie, że dotyka plastiku.

Sięgnęła po komórkę, zrobiła sobie selfie i wrzuciła zdjęcie na Instagram. Swoim kontem zarządzała praktycznie sama, miała dobre wyczucie i wiedziała, co się podoba jej followersom. Zaczęła pisać po angielsku na długo, zanim jej firmie fonograficznej w ogóle przyszło to do głowy. Jak tylko przeszła na bardziej uniwersalny język, jej konto dosłownie eksplodowało i obecnie miała prawie dwa miliony followersów. W porównaniu do gwiazd światowego formatu było to niewiele, ale cały czas przybywało jej fanów.

– Przydałby mi się jakiś hit po angielsku – powiedziała zamyślona, patrząc, jak rośnie liczba polubień. I powinna wrzucić jakiś film, fani wariowali na punkcie każdego ruchomego obrazu.

Większość z jej obserwatorów była miła, ale nie trwało długo, zanim pojawili się pierwsi hejterzy. Nie chciała tego czytać, ale nie potrafiła się powstrzymać.

„Masz brzydkie usta”.

„Przytyłaś”.

„Kurwa, jaka ty jesteś brzydka”.

Podniosła telefon i pokazała Ludvigowi.

– Czasami zastanawiam się, co z ludźmi jest nie tak – powiedziała.

– Wiesz, że większość cię kocha – odparł Ludvig.

Przeglądała dalej komentarze. To było jak trucizna.

– Nigdy nie mają dość – dodała. Część hejterów znała. Zastanawiała się, co się kryło za ich nienawistnymi komentarzami. Większość trolli miała męskie nicki, ale to nie musiało nic znaczyć. Oczywiście mieli konta prywatne. Najgorszych blokowała, ale cały czas pojawiali się nowi. W parę minut zdobyła kilkaset lajków. Większość komentarzy była słodka, ale nie potrafiła się pozbyć nieprzyjemnego uczucia, tak jakby obrzucono ją brudem, którego nie dało się zmyć. Wiedziała, że sama jest sobie winna, bo nie należało ich czytać, ale to nic nie zmieniało.

– Czasem zastanawiam się, czy nie usunąć swoich kont ze wszystkich mediów społecznościowych – powiedziała pół żartem, pół serio. Powinna się skupić na pisaniu nowego materiału, a nie czuć się źle z powodu anonimowych złośliwości. To kosztowało ją za dużo energii.

– Nie pozwól, żeby hejterzy wygrali. Wiesz, że masz wielu fanów, którzy cię wielbią – odparł.

„Albo przynajmniej tę osobę, którą jak sądzą jestem”, dodała cynicznie w myślach.

Przeważnie była zadowolona ze swojego życia. Może nie czuła się szczęśliwa, ale tylko idioci są szczęśliwi. Przez te wszystkie lata walczyła o to, żeby znaleźć się tu, gdzie teraz jest. Wiedziała, że cenę za to życie stanowi samotność, a od czasu do czasu również nienawiść, ale zwykle była gotowa ją zapłacić. Czasem jednak dopadał ją rodzaj melancholii, której nie rozumiała. W końcu miała wszystko, jak mogła być przygnębiona? Zgasiła wyświetlacz i odłożyła telefon. Najlepszym sposobem na radzenie sobie z problemami było ich ignorowanie.

– Wrzucisz coś za mnie na Instagram? Coś z koncertu – zapytała Ludviga.

– Oczywiście. Będziesz chciała najpierw to zatwierdzić?

Pokręciła głową.

– Które buty chcesz włożyć na kolację? – zapytał, podnosząc do góry parę szpilek na dwunastocentymetrowych obcasach od Manola Blahnika.

Zawahała się. Były ładne, ale miała bardzo zmęczone stopy. A kostium był tak obcisły, że odnosiła wrażenie, że zaraz na niej pęknie. Przez jakiś czas będzie chyba musiała jeść trochę mniej. Przemiana materii raczej nie przyśpieszała z biegiem lat. Marzyła o tym, żeby móc zostać w pokoju, napić się gorącej czekolady i zjeść parę kanapek z serem. Byłaby gotowa za nie zabić. Kiedy ostatnio jadła ser? A śmietanę? Czekoladę? Nic nie jadła, cały czas trenowała, a i tak ważyła więcej niż przed rokiem. Musieli poszerzyć jej sukienkę o pół centymetra. Niestety. Może starzała się i tyła? Jeśli przytyje, nikt jej nie będzie kochał. Wtedy nie zostawią na niej suchej nitki.

– Te – powiedziała, pokazując zdecydowanie szpilki od Manola Blahnika. – I tę różową sukienkę od Diane von Furstenberg.

Jeśli nie zdejmie obcisłej bielizny, uda się jej w nią wcisnąć. Tego właśnie było jej potrzeba, żeby odzyskać dobry humor.

Musiała się poczuć piękna. Flirtować. Olśniewać.

Postanowiła, że zje co najwyżej po dwa kęsy każdej potrawy. Resztę jedzenia po prostu poprzesuwa po talerzyku, opowiadając, jakie jest pyszne i jak się już najadła. Klasyczna strategia. Czuła się jak anorektyczka, ale to się sprawdzało. Kilka kęsów i żadnego deseru. Ale pozwoli sobie na kieliszek wina. Duży, ale białego, bo miało mniej kalorii. Powie, że źle znosi czerwone. Dobry plan.

Poczuła, że wraca jej energia. Od leżenia w hotelowym łóżku i dołowania się nic nie stanie się lepsze. Trzeba było wybrać radość, życie chwilą i jakąś mantrę, której nie potrafiła sobie przypomnieć. „Kochaj samą siebie”? „Patrz w stronę gwiazd”?

Podniosła się, podeszła do stołu i wzięła szczotkę.

– Jak daleko mamy stąd do Kiruny? Wiesz może? – zapytała i zaczęła wyczesywać lakier z włosów. Była słaba z geografii. Jak i ze wszystkich innych przedmiotów. W podstawówce nie zdała prawie ze wszystkiego i nawet nie chciało jej się składać papierów do liceum. Potrafiła tylko śpiewać.

– Pewnie parę godzin jazdy stąd – powiedział Ludvig.

Może zajrzy do Kiruny? Spotka się z przyrodnią siostrą?

Odwróciła się i poczekała, aż Ludvig rozsunie zamek jej sukienki.

Wystroi się, włoży wysokie obcasy, pomaluje sobie usta i zrobi wrażenie. Bo co jak co, ale to Jill Lopez potrafi. Potem zastanowi się, co zrobić z Ambrą.

– Opublikuj proszę na Instagramie, że mam alergię na róże. Zwłaszcza żółte.

7

Idąc do samochodu, Tom myślał o wściekłej kobiecie, którą spotkał. Znowu.

Po raz kolejny był tak pogrążony we własnych myślach, że jej nie zobaczył. Prawie zderzyli się na chodniku. Zahaczył o jej ramię i kątem oka zobaczył zmarszczone brwi i zaciśnięte usta. Wyglądała na wkurzoną i zastanawiał się, czy wściekłość jest jej dominującym uczuciem. Kiedy się za nią odwrócił, zdążyła już wejść do hotelu. Przypuszczał, że w nim mieszka.

Miała w sobie coś, czego nie potrafił określić, ale odnosił wrażenie, że potrafiła przeniknąć do tej bańki, która go otaczała. Nie rozumiał jednak dlaczego. Była spięta i zestresowana i najwyraźniej łatwo ją było sprowokować, o ile oczywiście nie tylko on tak na nią działał. Ale było w niej coś jeszcze i nie potrafił przestać o tym myśleć. Nigdy wcześniej jej nie spotkał, tego był pewien. Umiejętność momentalnego rozpoznania już raz widzianej twarzy w jego zawodzie była kwestią życia i śmierci. Swoją drogą większość spraw była w jego zawodzie kwestią życia i śmierci. Nigdy wcześniej nie spotkał tej kobiety, ale miała ona w sobie coś znanego. Drażniło go, że nie potrafił powiedzieć co.

Uskoczył przed staruszką jadącą na sankach kicksled, a potem skręcił w następną uliczkę, w której zaparkował samochód. Długo siedział w restauracji, przeglądał gazety, nie będąc w stanie ich czytać, gapił się przez okno, nie zdając sobie sprawy z tego, ile czasu upłynęło. To też było do niego niepodobne. Zwykle miał świetne poczucie czasu. Naprawdę coś z nim było nie tak. Zobaczyć znów Ellinor było jak… Tom nawet w myślach nie potrafił tego opisać.

Nigdy nie potrafił nazywać skomplikowanych uczuć, był raczej praktyczny i nastawiony na rozwiązywanie problemów. Składanie karabinu maszynowego albo szturmowanie budynku, z tym radził sobie bez trudu. Ale to z Ellinor… Nie wiedział, co ma teraz zrobić, nie potrafił już logicznie myśleć. Został zredukowany do ataków paniki, które mogły się pojawić w każdej chwili.

To go przerażało.

Oczywiście wcześniej też miewał kryzysy. Nikt, kto przez dwadzieścia lat robił to, co on, nie był w stanie uniknąć wewnętrznych blizn. Ale zawsze kilka mocno zakrapianych wieczorów z kolegami z pracy rozwiązywało problem. Nazywali to „europejskim sposobem składania raportu z misji”. Człowiek wychodził na miasto, rozmawiał z ludźmi, którzy mieli za sobą podobne doświadczenia, wypijał mnóstwo piwa, a potem czuł się lepiej.

Ale nie tym razem. Teraz czuł się gorzej niż tuż po przyjeździe. Wtedy miał jeszcze nadzieję. Tygodnie, które spędził w Kirunie, nic mu nie dały.

Był przyzwyczajony do odpowiedzialnych zadań, wpływania na rozwój wypadków, potrafił dokonać takich rzeczy, jakie niewiele osób na świecie byłoby w stanie zrobić. Ale mimo to nie potrafił odzyskać Ellinor.

Zdezorientowany rozejrzał się dookoła, zobaczył swoje auto i otworzył centralny zamek. Z przyzwyczajenia odłączył wcześniej światła, żeby nie zamigotały i nie zamieniły go w łatwy cel. Wiedział, że przesadza, ale to było jak druga natura.

Położył dłonie na lodowatej kierownicy. Ogarnął go obezwładniający strach przed tym, że nie uda mu się tego rozwiązać, że po raz pierwszy w całym swoim dorosłym życiu napotkał problem, z którym nie poradzi sobie ani uporem, ani podstępem, ani nawet siłą. Odnosił wrażenie, że ręce ma słabe. Nogi bezwładne. W ustach czuł smak krwi. Skąd się wziął? A może tylko sobie to wmawiał?

W Czadzie chwilami tracił poczucie rzeczywistości. Niesamowicie się nad nim znęcali. Grozili mu egzekucją, mówili, że go zabiją, przystawiali lufę karabinu do klatki piersiowej, do czoła. Zmuszali, żeby uklęknął. Nie sposób było wyobrazić sobie, co człowiek wtedy czuje. W końcu niemal marzy się o śmierci. Choć jednocześnie chce się za wszelką cenę żyć. Opowiedział o tym psycholog. Oczywiście tylko o drobnej części tego, co przeżył, ale i tak od dawna nikomu tak wiele o sobie nie mówił. Opowiedział o tym, że jego strażnicy rozkoszowali się jego bezradnością, bili go, kopali i godzinami przesłuchiwali. Jak się czuł, tracąc kontrolę nad własnym ciałem. Jak bardzo niepokoił się o swoich bliskich. Psycholog słuchała z poważnym wyrazem twarzy i spokojnym spojrzeniem, ale i tak był w stanie tylko w zarysach opowiedzieć, co go spotkało. Nawyk wytrzymywania i milczenia był w nim zbyt mocno zakorzeniony. Nie wiedział, czy nie wdając się w szczegóły, chroni bardziej siebie czy psycholog. Tak robił, chronił innych, zachowując wszystko dla siebie. Ellinor nigdy nie pytała, a on nigdy nic nie opowiadał. Czy to był błąd? Zawsze myślał o sobie, że jest silny, oczywiście nie niepokonany, ale prawie. Czy to wszystko, co przez lata w sobie chował, teraz miało go unicestwić?

Nagle poczuł taki ciężar na piersiach, że musiał się pochylić i oprzeć czoło na kierownicy. Wciągał w nozdrza zapach skórzanej tapicerki i nowego samochodu. Próbował się opanować, ale nie potrafił. Myśli wirowały mu w głowie i stracił kontrolę nad głębokimi, uspokajającymi wdechami, które próbował robić. Oddychał coraz szybciej, miał wrażenie, jakby się dusił. Mięśnie się napięły, a serce zaczęło walić jak szalone. Szybciej i szybciej, jakby chciało wyskoczyć z piersi.

„Tylko nie teraz”, pomyślał z desperacją. Nie znowu. Wydawało mu się, że fotel zaczyna pod nim wibrować i że wibracje przenoszą się na jego ciało.

Próbował sobie przypomnieć to, co mówiła mu psycholog. Opisała mu procesy zachodzące w organizmie podczas ataku paniki, było to całkiem przydatne. Spróbował się skoncentrować.

– To panika, Tom – powiedziała. – To nieprzyjemne. Ale nie można oszaleć ze strachu. Ani umrzeć, mimo że można mieć takie wrażenie. Spróbuj wytrzymać, sekunda po sekundzie.

Tom próbował.

Jak mógł. Pot lał się z niego strumieniami. Jego dłonie zaciskały się na kierownicy, pole widzenia się zwężało. Nie było lepiej, tylko coraz gorzej. Dawno nie miał tak ciężkiego ataku paniki. „To siódemka na dziesięciostopniowej skali”, pomyślał mgliście, a w tym czasie kolejne organy, płuca, serce poddawały się atakowi paniki. Jego skutki przeniosły się do krwi i do mięśni. „Może nawet ósemka”.

– Zero to brak paniki, a dziesiątka to atak, którego nie da się znieść. Większość z nas bez problemu radzi sobie z dwójką – powiedziała psycholog.

Tom zaczął tracić kontrolę nad swoimi myślami. Cały organizm walczył z odruchem ucieczki albo walki. Ramiona i barki miał napięte, całym ciałem wstrząsały dreszcze. „Dziewiątka”. Przestał widzieć, jego dłonie zaciskały się na kierownicy tak mocno, że knykcie mu pobielały. Umiera? Takie miał wrażenie.

– To normalna biologiczna reakcja, tyle tylko, że pojawia się w nieoczekiwanych momentach i to jest przerażające. Musisz nauczyć swój organizm, żeby ten strach na niego nie działał. Dobrze, gdybyś mógł się trochę poruszać, ruch pomaga rozłożyć chemiczne substancje, które produkuje twój organizm.

Pomyślał, że powinien się poruszać. Tryskał adrenaliną i noradrenaliną, które buzowały w jego krwiobiegu. Ale nie miał siły się podnieść. Był w stanie tylko siedzieć na lodowatym siedzeniu samochodu i próbować jakoś przetrwać. Sekundę po sekundzie. W czasie szkoleń zmuszał się do rzeczy, które znajdowały się daleko poza możliwościami zwykłych ludzi. Każdy kurs, który kończył, miał na celu fizyczne i psychiczne złamanie żołnierzy. Nie pozwalano im spać, kazano nurkować w wodzie o temperaturze siedmiu stopni, dawano taki wycisk, że mdleli. Komandosi załamywali się i płakali. Wyszydzano ich, poniżano i poganiano. Dzień po dniu. A on wszystko znosił. Ale te ataki wykańczały go w zupełnie inny sposób. Mięśnie były wycieńczone, jego siła zniknęła i została zastąpiona przez gorzkie poczucie porażki. Choć teraz odnosił wrażenie, że atak pomału mija. W każdym razie nie stawał się gorszy.

Zaczął znów widzieć.

Przestał czuć mrowienie. Mógł poruszać palcami i prawie normalnie oddychać. Siódemka. Potem szóstka.

„Dzięki ci, dobry Boże”.

Piątka.

„Jeszcze kilka wdechów i odpalę silnik”, pomyślał.

Teraz czuł się zdecydowanie lepiej. Był w stanie opuścić ramiona. Normalnie widział.

Odpalił volvo i spojrzał we wsteczne lusterko. Mimo że ulica była całkiem pusta, zanim na nią wyjechał, włączył migacz. Wkrótce opuścił Kirunę.

Termometr pokazywał dwadzieścia dwa stopnie na minusie, a kiedy Tom wjechał do lasu, temperatura jeszcze spadła. Tak naprawdę wiedział, że panika zawsze prędzej czy później minie, ale podczas każdego ataku towarzyszył mu strach, że tym razem będzie inaczej. Że oszaleje.

Po powrocie do domu zaparkował w garażu i jak zwykle obszedł zabudowania, sprawdzając wszystkie zamki i okna, a potem całkowicie wykończony opadł na kanapę.

Nie miał siły rozpalić w kominku. Burczało mu w brzuchu. Wiedział już, że ataki paniki kosztują go mnóstwo energii. Pojechał do Kiruny, żeby zrobić zakupy, a potem zupełnie o nich zapomniał.

Siedząc na kanapie, patrzył w wielkie, panoramiczne okna. Tu, na północy, gdzie panowały mroźne zimy, niezbyt się sprawdzały. Ale to był luksusowy dom, wybudowany przez miliardera cierpiącego na manię wielkości, i z okien, zarówno w dzień, jak i w nocy, rozpościerał się zapierający dech w piersiach widok na las i pokryte śniegiem równiny. Świecił księżyc i Tomowi wydawało się, że widzi zająca w zimowym futrze. Potem odchylił głowę do tyłu i zamrugał. Odniósł wrażenie, że ma piasek pod powiekami. Był wykończony.

W wojsku i w oddziale specjalnym nauczono go, żeby się nigdy nie poddawać. Pracował w najgorszych rejonach świata, dowodził tajnymi operacjami w Somalii, był ochroniarzem w Iraku i prowadził konwoje przez Afganistan. Znajdował się w sytuacjach, które wydawały się beznadziejne, a i tak zawsze potrafił z nich wybrnąć. Ani razu nawet mu przez myśl nie przeszło, żeby dać za wygraną. Zawsze sądził, że jest zbyt uparty, zbyt doświadczony i zbyt głupi na to, żeby odpuścić. Przez lata widział, jak niejeden kolega się załamuje, ale nie myślał, że i jego to spotka. Prawdę mówiąc, nie przypuszczał, że ma jakiekolwiek granice. Był tym, który zawsze najwięcej wytrzymywał i najlepiej dawał sobie radę.

Ale teraz był tu, a nie gdzie indziej. Patrzył na śnieg, który w blasku gwiazd mienił się tysiącami odcieni bieli, szarości i błękitu, i myślał, że może mimo wszystko byłoby dla niego lepiej, gdyby zginął w Afryce.

8

Człowiek nigdy nie jest w stanie przewidzieć, jaki będzie wywiad”, pomyślała Ambra. Siedziała naprzeciwko Elsy Svensson. Pod plecami w okolicach krzyża wyczuwała zrobioną na szydełku poduszkę. Elsa miała bujne siwe włosy i ciemnobrązowe oczy. Wyglądem przypominała disnejowską dobrą wróżkę. Ale człowiek nie był w stanie niczego przewidzieć. Miłe starsze panie mogły być psychopatycznymi morderczyniami. Wprawdzie rzadko tak było. Ale się zdarzało.

Kiedyś Ambra przeprowadzała wywiad z kobietą w średnim wieku, która zbierała kieliszki na jajka. Kobieta opowiedziała łagodnym głosem o tym, że miała dość swojego męża, który ciągle ją zdradzał. Przywiązała go do krzesła w kuchni, torturowała przy użyciu żelazka, śrubokręta i wrzątku, a potem udusiła sznurkiem do prania. Potem udało się jej go poćwiartować i upchnąć w zamrażarce, która stała w garażu.

Jako się rzekło, człowiek nigdy nie był w stanie przewidzieć, jak potoczy się rozmowa.

Ambra rysowała esy-floresy w notatniku, czekając, aż Tareq skończy obfotografowywać Elsę, która posłusznie przyjmowała różne pozy.

W końcu przejrzał zdjęcia w aparacie i skinął Ambrze głową na znak, że jest zadowolony.

– Muszę lecieć dalej – powiedział przepraszającym tonem.

Gdy Tareq zaczął się żegnać, Elsa wzięła z kanapy turkusowy szal, zarzuciła go sobie na ramiona.

– Przyniosę nam kawę – powiedziała i ruszyła do kuchni.

Ambra została w dużym pokoju. Podejrzewała, że niepotrzebnie przyjeżdżała. Najczęściej nic z takich spotkań nie wychodziło. Elsa nie sprawiała wrażenia zwariowanej staruszki i możliwe, że Grace się nie myliła, być może jest tu jakiś ciekawy temat do odkrycia, ale Ambra uważała to za bardzo mało prawdopodobne. Rozejrzała się dookoła. Mieszkanie Elsy było całkiem zwyczajne. Szydełkowe obrusy, pożółkłe sosnowe meble dokładnie takie, jak w każdym domu emeryta, jaki Ambra kiedykolwiek odwiedziła. Różowe hiacynty w identycznych miedzianych doniczkach. Schludne lambrekiny i ogólne wrażenie przytulności.

Elsa urodziła się w tysiąc dziewięćset dwudziestym trzecim roku. Co taka kobieta widziała i przeżyła? Wojnę, pokój, walkę o równouprawnienie i całą resztę. Plus nieślubne dziecko z premierem znanym ze swoich licznych romansów. Ile miejsca mogło to zająć w gazecie? Jedną szpaltę?

Ambra wyjrzała przez okno. Mieszkanie Elsy znajdowało się bardzo wysoko. Słońce było ukryte za horyzontem, ale w oddali i tak połyskiwały szczyty gór. Z kopalni unosił się dym, a nieprzerwany sznur wywrotek wywoził z niej rudę. Pamiętała tę kopalnię. Leżała w oddali jak pradawny potwór. Kiedyś wybrali się tam ze szkoły na wycieczkę. Czuła się nieswojo, zjeżdżając pod ziemię, koleżanki i koledzy z klasy się z niej naśmiewali. Nagle zalała ją fala wspomnień.

Życie w Kirunie bardzo się różniło od tego, które prowadziła wcześniej. Była wprawdzie przyzwyczajona do zmian szkół, klas, pożegnań, nowych ludzi i nowych rodzin zastępczych. Ale tu było tak zimno. I ciemno. Ludzie mówili dziwnym dialektem, a żaden z kolegów ani żadna z koleżanek nie interesowali się zamkniętą w sobie dziewczynką ze Sztokholmu, która mieszkała z konserwatywną laestadiańską rodziną Sventinów.

„Dlaczego tak dziwnie mówisz?”, pytali. „Nie masz rodziców?”. „Nikt cię nie chciał”.

Na przerwach unikała innych dzieci, słyszała, jak koledzy i koleżanki do siebie szepczą, chciała stamtąd wyjechać. A potem zachorowała. Poważnie.

– Masz iść do szkoły – powiedział Esaias Sventin, kiedy siedziała przy śniadaniu i próbowała przełknąć grudy żytniej kaszki. U Sventinów podawano ją bez dodatków. Najwyraźniej jedzenie dżemu też było grzechem. Tak samo jak bardzo wiele innych rzeczy.

– Bardzo boli mnie ucho – powiedziała. Wprawdzie nie chciała zostawać w domu, nienawidziła tej zimnej drewnianej willi, ale naprawdę bardzo źle się czuła. W uchu czuła pulsowanie i ból.

– Które? – zapytał Esaias krótko.

Pokazała na prawe. Od wielu dni chodziła z katarem i marzła. Chciała po prostu móc wrócić do łóżka. W roztargnieniu zamieszała kaszkę. Była zupełnie nieprzygotowana na cios, który na nią spadł. Esaias uderzył ją prosto w bolące ucho. Wrzasnęła z bólu. Pozostali członkowie rodziny milczeli. Rakel patrzyła w stół. Chłopcy spojrzeli na siebie.

– Przestań się mazgaić, dziewczyno – powiedział Esaias i zakończył tym samym temat.

Przed południem Ambra zemdlała w szkole. Upadła na ziemię, a kiedy otworzyła oczy, zobaczyła, że inne dzieci stoją wokół niej i się gapią. Szkolna pielęgniarka była miła i pięknie pachniała. Ambra chciała zostać u niej na zawsze.

– Masz zapalenie ucha – wyjaśniła. – Musisz iść do lekarza.

Potem zadzwoniła do Sventinów, ale oczywiście nikt nie miał czasu, żeby przyjechać po Ambrę.

– Dasz radę wrócić sama? – zapytała pielęgniarka, patrząc na nią z niepokojem.

Ambra pokiwała głową. Było jej wstyd, że nikt się o nią nie troszczy. Na drżących nogach wróciła jakoś do domu. Przekazała im słowa pielęgniarki, ale rodzina Sventinów wierzyła tylko w kary cielesne i modlitwę.

Nie wierzyli w lekarzy, szpitale i antybiotyki.

– Bóg chce ci w ten sposób pokazać, że nie jesteś czysta, że mieszka w tobie zły. Musisz się modlić, żeby wyzdrowieć – oznajmił Esaias.

Bóg miał najwyraźniej na głowie inne rzeczy, bo Ambra czuła się coraz gorzej. Któregoś dnia pękła jej błona bębenkowa i z ucha wyciekła ropa.

– Może mimo wszystko powinniśmy ją zabrać do szpitala? – powiedziała Rakel z wahaniem.

– Wszystko jest w rękach Boga – odparł Esaias, ucinając temat.

Ambra przeżyła, ale nadal gorzej słyszała na prawe ucho.

A teraz znów była w Kirunie. Bóg miał w każdym razie poczucie humoru.

– Jadłaś kiedyś kaffeost[1]? – zapytała Elsa. Przyniosła na tacy filiżanki i talerzyki i zaczęła je teraz rozkładać na stole. Otworzyła okrągłe foliowe opakowanie. Ambra sądziła, że mało który Sztokholmczyk wiedziałby, co to jest kaffeost, ale ona znała ten przysmak.

– Tak. Bardzo go lubię, chętnie się poczęstuję – powiedziała.

– Wszystko w porządku? – zapytała Elsa, przyglądając się jej badawczo.

– Tak.

Elsa ułożyła na talerzyku płaski kawałek sera. Czasem ludzie kruszyli go na kawałki i wrzucali do kawy, to stąd się wzięła nazwa. Elsa polała go złocistą marmoladą z maliny moroszki i podała Ambrze. Ser był cudowny, gumowaty i skrzypiący, gdy się go gryzło. Zimna marmolada z moroszki miała słodko-kwaśny smak.

– Może już zaczniemy? – zapytała Ambra, odkładając łyżeczkę.

Elsa skinęła głową.

– Chciałaby, żeby zaczęła pani od początku. Opowiedziała, jak pani poznała premiera. Czy to prawda, że urodziła pani jego dziecko?

Elsa piła swoją kawę po norrlandzku, z podstawka, trzymając między zębami kostkę cukru. Odłożyła podstawek.

– Ile z tego, o czym będziemy rozmawiać, trafi do gazety? – zapytała.

A, o to chodziło. Każdy o to pytał.

– Jeśli mam być szczera, to zależy. Ostatecznie to moja redaktorka o tym decyduje. Gdyby mogła pani zacząć od początku, jak się poznaliście?

– Rozumiem. Spotkaliśmy się tu, w Kirunie. Przyjechał na kurs.

Ambra notowała, a Elsa opowiadała. Od razu poczuła, że temat jest zbyt słaby. Stary premier, którego połowa czytelników pewnie już nie pamięta. Nieślubne dziecko, które przyszło na świat bez najmniejszych komplikacji, a potem wiodło całkowicie normalne życie.

– Co pani syn robi dzisiaj?

– Jest dyplomowanym pracownikiem socjalnym.

Jakieś dwa, trzy lata temu materiał nadałby się na artykuł, ale teraz po prostu był niewystarczający. Ludzie oczekiwali większych sensacji. Ambra podrapała się po czole. Czy będzie w stanie zrobić z tego choćby notatkę?

– Czy mogłaby pani opowiedzieć coś więcej o premierze? – zapytała Ambra. Nie chciała zawieść Grace. Może uda jej się dotrzeć do jakichś interesujących szczegółów na temat premiera, których nikt inny nie znał? Chociaż ten mężczyzna był znany ze swoich romansów i przez lata na jaw wychodziły kolejne kochanki i kolejne nieślubne dzieci.

– Prawdę mówiąc, był takim samym facetem jak wszyscy inni. Wszystko nie trwało zbyt długo. Chciałam zatrzymać dziecko i tak zrobiłam.

Ambra postanowiła kończyć. Może da się coś z tego wyczarować, jeżeli będzie im brakowało tematów, a Tareqowi udało się zrobić jakieś ciekawe zdjęcie. Ale zdecydowanie sprawa nie była warta tego, żeby tu przyjeżdżać. No cóż, bywało, a przynajmniej zjadła trochę kaffeost. Rzuciła okiem na misternie zdobiony zegar stojący za plecami Elsy. Zastanawiała się, czy zdąży na wcześniejszy samolot. Nie żeby śpieszyło jej się do domu. Czekały ją święta z trzema pustymi, wolnymi dniami.

– Jak to możliwe, że dopiero teraz pani o tym mówi? – zapytała Ambra z roztargnieniem.

– Już wcześniej proszono mnie o wywiad. Co jakiś czas któryś z sąsiadów dzwoni do jakiejś gazety i chce zarobić na informacji. Ale zawsze do tej pory odmawiałam, uważałam, że to tylko i wyłącznie moja sprawa.

W gruncie rzeczy miała rację.

– Ale tym razem się pani zgodziła. Dlaczego? – zapytała Ambra.

Elsa długo się jej przyglądała.

– Ze względu na ciebie – powiedziała w końcu.

– Na mnie?

– Tak. Kiedy powiedzieli, że dzwonią z „Aftonbladet”, zgodziłam się. Pod warunkiem, że to ty będziesz ze mną rozmawiać.

„No proszę”, pomyślała Ambra. A wydawało jej się, że Grace przesadzała.

– W takim razie dziękuję za zaufanie – powiedziała uprzejmie.

– Już kiedyś się spotkałyśmy – odparła Elsa.

Ambra pokręciła przepraszająco głową. Nie pamiętała, ale spotykała tak wiele osób.

– Gdzie? – zapytała.

– Tu, w Kirunie. Kiedy mieszkałaś u Sventinów. Wiem, ile u nich przeszłaś.

Poczuła, jak włosy na ramionach stają jej dęba. Nie wiedziała, co powiedzieć, ale uważała, że to najgorsza rzecz, jaka może się przydarzyć maltretowanemu dziecku. Świadomość, że inni wiedzą, co się dzieje, ale nikt nie przychodzi na ratunek… Niektóre rany goją się trudniej niż inne.

Twarz Elsy się zmarszczyła.

– Próbowaliśmy ci pomóc. Ale Esaias miał duży wpływ na tych, którzy podejmowali decyzje. Pisałam listy. Dzwoniłam. Ale nie udało mi się. Tak mi przykro.

– To było dawno temu – powiedziała Ambra, wciąż jeszcze poruszona tym, co usłyszała. Dorastała w takich a nie innych warunkach i cały czas zastanawiała się, dlaczego dorośli ją zawiedli, dlaczego nikt się za nią nie wstawił, nie wierzył jej. To nie był przypadek, że teraz, jako reporterka, walczyła w imieniu tych, którzy nie mieli głosu. Dla niej to było coś więcej niż tylko praca. To było powołanie.

– Długo się zastanawiałam, na kogo wyrosłaś. Któregoś dnia zobaczyłam twoje nazwisko w „Aftonbladet”. Śledziłam twoją karierę i bardzo chciałam się z tobą spotkać, ale zrozumiem, jeśli uznasz, że jestem szalona.

Ambra opadła na oparcie krzesła i próbowała przetrawić informacje.

– Przepraszam, jeśli cię zszokowałam. Pójdę nastawić jeszcze jedną kawę, to będziesz miała chwilę, żeby się uspokoić.

Gdy Elsa wyszła do kuchni, Ambra wstała. Co za zwrot akcji. Nie wiedziała, jak się zachować. Podeszła do regału i spojrzała na grzbiety książek. Elsa powiedziała coś, co nie dawało jej spokoju i o co powinna dopytać przed wyjściem. Na jednej z półek leżał stos albumów ze zdjęciami. Znów ogarnęło ją dziwne uczucie. Elsa coś powiedziała, a ona zapomniała dopytać.

Po chwili Elsa wróciła do pokoju. Postawiła tacę z kawą na stole.

– O czymś myślałam – powiedziała Ambra i przypomniała sobie, co takiego powiedziała Elsa.

– Tak?

– Powiedziała pani, że premier przyjechał tu na kurs i że tak się poznaliście. Jaki to był kurs?

Elsa przeciągnęła dłonią po albumach ze zdjęciami. Wyglądały na stare, były duże i miały misterne złote zdobienia.

– Przyjeżdżało tu sporo ludzi – powiedziała powoli. – Prawdę mówiąc, w większości z zagranicy. Przez jakiś czas mieliśmy komplet.

– To pani prowadziła ten kurs, na który przyjechał premier?

– Pierwszy prowadziłam sama. Potem prowadziłyśmy je razem z moją żoną.

Minęło parę sekund, zanim Ambra zareagowała na jej słowa.

– Wzięła pani ślub z inną kobietą? – zapytała. Nigdzie nie znalazła na ten temat żadnych informacji.

Elsa znów musnęła albumy, na jej twarzy pojawił się melancholijny wyraz.

– Miałyśmy zarejestrowany związek partnerski, ale ślub mogłyśmy wziąć dopiero w dwa tysiące dziewiątym. A nawet wtedy pastor próbował nas powstrzymać. Tu, na północy, panuje konserwatyzm. Musiałyśmy jechać do innego kościoła. Ale tak, wzięłyśmy ślub. Ingrid odeszła latem.

– Przykro mi.

– Dziękuję. Ale nie jest źle. Była starsza ode mnie i przeżyłyśmy razem wiele pięknych lat. Nie chciałaby, żebym była smutna. Pewnej nocy rozsypałam jej prochy na tutejszym rynku – dodała i zachichotała.

Ambra wyobraziła sobie nagle młodą kobietę z blond włosami i szelmowskim błyskiem w oku.

– Choć wolałabym, żebyś, jeśli można, o tym akurat nie pisała.

Ambra pokiwała głową. Wzięła kilka łyków kawy, którą Elsa rozlała już do filiżanek.

– Obiecuję – powiedziała i zaczęła szykować się do wyjścia. Polubiła Elsę. Świadomość, że mimo wszystko ktoś się o nią troszczył, chociaż tego nie wiedziała, była miła.

– A co to był za kurs? – zapytała po chwili. Może premier interesował się reniferami i zgłosił się na kurs o historii hodowli reniferów? A może lubił wycinać rzeczy z brzozowej kory? Poza oczywiście płodzeniem pozamałżeńskich dzieci. Upewniła się, że dobrze zapakowała laptopa.

– To było w latach sześćdziesiątych. Wtedy takie rzeczy były popularniejsze – powiedziała Elsa.

Zamek błyskawiczny w torbie nie chciał się zasunąć i Ambra zadała pytanie, nie podnosząc wzroku.

– Jakie rzeczy?

– Eksperymenty seksualne.

Ambra zostawiła torbę w spokoju. Musiała się przesłyszeć.

– Ale wasz kurs nie był o seksie, prawda?

Elsa spojrzała na nią z ukosa.

– Ależ tak. O różnych relacjach, z ukierunkowaniem na bliskość. Ludzie tu przyjeżdżali, żeby poeksperymentować.

– To brzmi tak, jakby pani mówiła, że prowadziłyście rodzaj sexcampu. Mówi pani, że premier właśnie w czymś takim uczestniczył?

Elsa machnęła niecierpliwie dłonią, jakby Ambra niczego nie zrozumiała.

– Nie on jeden. Mieliśmy wielu chętnych. Mówiąc nieskromnie, byliśmy sławni, nieoficjalnie. Coś ci pokażę. Podaj mi tamten – powiedziała, pokazując album na samej górze.

Ambra posłuchała, próbując przetrawić to, co usłyszała. Sexcamp? Tu, w Kirunie?

– Obiecałam Ingrid, że będę o tym milczeć tak długo, jak długo będzie żyć. Dużo bardziej zależało jej na prywatności niż mnie. Po prawdzie w ogóle nie miałam zamiaru o tym mówić. Ale oczywiście twoja obecność wszystko zmienia. Ingrid nie miałaby nic przeciwko. Naprawdę się o ciebie martwiłyśmy.

Elsa usiadła na kanapie i rozłożyła album na kolanach. Ambra zajęła miejsce obok niej. Spod szeleszczących kartek bibuły prześwitywały zdjęcia i wycinki. Elsa gładziła strony dłonią.

– Muszę powiedzieć, że na naszych kursach Ingrid była dość wyzwolona. Uwielbiałam ją za to. Obie w tym uczestniczyłyśmy. Wiesz, to były lata sześćdziesiąte – dodała, jakby to wszystko wyjaśniało.

Ambra pochyliła się i przyjrzała zdjęciom.

– Ale to jest przecież… – powiedziała zdumiona.

Elsa uśmiechnęła się i pokiwała głową. Przewróciła stronę.

– A to… ona. Czy to naprawdę ona? I on? – pytała Ambra, przyglądając się twarzom dobrze znanym na całym świecie. Patrzyła na oryginalne zdjęcia, czarno-białe, po staroświecku kwadratowe. Na wielu z nich widniała młodsza wersja Elsy. Miała na sobie jasną futrzaną czapkę i elegancki strój narciarski.

– Nikt od dawna nie oglądał tych zdjęć. Należą do naszej przeszłości. Z biegiem lat zrobiliśmy się chyba trochę bardziej pruderyjni.

Ambra przejechała palcem po brzegu jednego zdjęcia.

– A ci wszyscy ludzie naprawdę tu byli? – zapytała. Patrzyła na twarze ludzi, którzy pod koniec lat pięćdziesiątych i na początku sześćdziesiątych byli znani na całym świecie. Prezydenci. Artyści. Gwiazdy ekranu.

– Oczywiście – powiedziała Elsa i pokazała palcem amerykańskiego prezydenta, znanego ze swojej urody gwiazdora filmowego. Obok niego stała aktorka będąca blond ikoną kina. – Tych dwoje wracało tu kilka razy.

– Na wasz obóz? – zapytała Ambra. Czy to mogła być prawda? Ambra dokładnie przyjrzała się zdjęciom. Była sceptycznie nastawiona, ale fotografie wyglądały na oryginalne. Na wielu z nich dostrzegła krajobrazy, które kojarzyła z tutejszymi okolicami.

– Jak to możliwe, że nikt nigdy o tym nie napisał?

– Byliśmy bardzo dyskretni. A tutejsi ludzie nie plotkują. Wiele osób dobrze zarabiało na tego typu gościach.

Nie byłby to pierwszy taki przypadek. Mieszkańcy rodzinnego miasta Ingrid Bergman chronili ją, kiedy ta przyjeżdżała do Szwecji. A troska o księcia Daniela Westlinga i księżniczkę Victorię, jaką otaczali ich mieszkańcy w mieście urodzenia księcia, była wręcz legendarna, wszyscy milczeli jak grób.

– A za naszych czasów nie było Internetu i takich tam – dodała Elsa.

Ambra się wahała. Wiedziała, że znalazła temat na artykuł. Ale to oznaczało, że zostanie dłużej w Kirunie, a przecież chciała wyjechać najszybciej, jak to tylko możliwe. Mogła udawać, że nic nie wie, i wrócić do domu. Wtedy nikt nie poznałby prawdy.

Ale to było za dobre. Wszystko się zgadzało. Niecodzienny seks, tajna grupa i bogaci celebryci. Jej umysł już zaczął pracować nad tytułami i leadami. Wybierał zdjęcia i obmyślał, jak to przedstawić.

– Nie będzie pani miała nic przeciwko, jeśli zadzwonię do szefowej i o wszystkim jej opowiem? – zapytała Elsę.

– Sama nie wiem.

– Do niczego się pani nie musi zobowiązywać, ale chętnie dowiem się czegoś więcej.

– W sumie… – powiedziała Elsa, niepewnie kiwając głową. Ale Ambra nie potrzebowała zachęty.

– Mogę zadzwonić z kuchni? – zapytała.

– Dobrze – odparła Elsa. – Wyjmę pozostałe albumy i trochę je odkurzę. Byłyśmy aktywne aż do lat siedemdziesiątych, mam więcej zdjęć, jeśli byłabyś nimi zainteresowana.

Ambra wyłowiła telefon z torebki. Wychodząc z pokoju, wybrała numer Grace i niecierpliwie czekała. Jak tylko szefowa odebrała, powiedziała:

– Pamiętasz tę staruszkę z Kiruny?

– Co? Ehm, tak, jasne – odparła Grace nieprzytomnym głosem.

Ambra zdała sobie sprawę, że myślami jej szefowa była w tysiącu różnych miejsc.

– Wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż myślałyśmy. Musisz tego posłuchać.

Streściła historię.

– To jak norrlandzkie porno na ecstasy – powiedziała na zakończenie.

– A zdjęcia? Masz zdjęcia? – zapytała Grace.

Ambra uśmiechnęła się, słysząc podniecenie w głosie szefowej. Wiedziała, że historia się jej spodoba.

– Mnóstwo.

– Musimy je mieć na wyłączność. Dopilnuj tego. Kup je. Rozmawiała z kimś innym? Jakąś lokalną gazetą?

– Z nikim.

– Musisz dopilnować, żeby tak zostało. Porozmawiaj z nią. Cholera, jutro jest Wigilia. Będzie mogła? Nie musisz wracać do domu?

– Porozmawiam z nią. Zostanę tu tak długo, jak będzie trzeba.

– Jak to przedstawisz?

– „»Aftonbladet« ujawnia – Tajne gniazdko miłości w Kirunie”.

Grace przez chwilę milczała.

– Albo: „Zdjęcia ujawniają – tajemne orgie”. Spróbuj ją przekonać. I musimy mieć jakieś filmiki. Potraficie filmować? Tareq powinien mieć kamerę. Jeżeli nie, to wam wyślemy kurierem.

Po obu stronach zapadła cisza.

– Dobra robota – powiedziała Grace.

Ambra zrozumiała, że szefowa jest zadowolona. Żałowała, że aż tak bardzo zależało jej na tym, żeby zadowolić Grace. Rozłączyła się, wysłała krótki esemes do Tareqa, a potem wróciła do Elsy.

9

Tom kończył drugie piwo. Bar w hotelu Scandic Ferrum świecił pustkami, co go wcale nie dziwiło. Była Wigilia, sypał śnieg i wszyscy normalni ludzie siedzieli w domach ze swoimi rodzinami, oglądali telewizję, jedli wigilijną kolację i wymieniali się prezentami. Wydawało mu się, że tego było mu potrzeba. Chciał się wyrwać z domu i napić piwa w barze tak, jakby to był najzwyklejszy dzień. A ponieważ w dorosłym życiu przepracował większość świąt, nie sądził, że będzie się czuł dziwnie. Wieczór jak każdy inny. Teraz jednak zastanawiał się, czy można było czuć się żałośniej niż wtedy, gdy siedziało się samotnie w prawie pustym hotelowym barze po południu w Wigilię.

Barman z twarzą bez wyrazu gapił się w stojący w rogu telewizor i od czasu do czasu rzucał mu pytające spojrzenie.

Tom omiótł wzrokiem bar i stoliki. Wzór na tapetach przedstawiał wizerunki różnych drapieżnych zwierząt, na barze stały rzędem wypchane pardwy górskie, a nad stolikami wisiały żyrandole zrobione z rogów reniferów.

Przy jednym ze stolików siedziała ta kobieta. Bez przerwy stukała w klawisze komputera. Od czasu do czasu zapisywała coś pośpiesznie w notatniku, który leżał obok. Przed nią stał kubek z kawą, który barman od czasu do czasu napełniał.

Tom pił dalej swoje piwo. Po chwili znów na nią spojrzał. Wydawała się całkowicie pochłonięta pracą, mógł się jej więc przyglądać dłuższą chwilę. Miała szalik owinięty kilka razy wokół szyi, naciągniętą nisko czapkę i ciepły sweter. Od czasu do czasu drapała się w czoło, zmieniała pozycję, marszczyła nos. Sprawiała wrażenie bardzo zaangażowanej. Wykonywała szybkie ruchy, co chwilę zmieniał się wyraz jej twarzy. Coś mamrotała i kręciła głową, jakby toczyła z kimś zażartą dyskusję, mimo że siedziała przy stoliku zupełnie sama. Potem znów rzucała się na klawiaturę. Przyglądał się jej od pięćdziesięciu pięciu minut, a ona ani razu nie podniosła wzroku.

– Jadła coś? – zapytał Tom barmana.

– Co?

Tom wskazał kobietę głową.

– Kiedy ostatnio coś jadła?

– Nie mam pojęcia – odparł barman i się odwrócił.

O wpół do piątej kobieta przestała pisać i zajęła się swoim telefonem. Tom zamówił kolejne piwo i zaczął się bić z myślami.

– Jak leci? – zawołał w końcu.

Kobieta podniosła wzrok i rozejrzała się zdziwiona dookoła, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, gdzie jest.

– Mówisz do mnie? – zawołała.

– Jesteśmy tu sami. Siedzisz i pracujesz?

Rzuciła okiem na komputer, a potem na niego.

– Dlaczego pytasz?

„Dobre pytanie”, pomyślał Tom. Podniósł szklankę z piwem i powiedział:

– Wesołych świąt!

Wzięła kubek z kawą, uniosła go trochę i odpowiedziała z ironią w głosie:

– Wesołych świąt.

Odstawiła kubek, nie pijąc, i rzuciła mu przepraszające spojrzenie.

– Kawa mi się skończyła – zawołała.

Tom otworzył usta, ale poczuł, że takie wrzeszczenie do siebie jest niezbyt mądre. Podniósł się i powlókł w jej stronę. Przyglądała mu się zwężonymi oczyma. Pociągnęła rękaw swetra i przygryzła wargę, nie zachęcająco, lecz niepewnie.

– Przeszkadzam? – zapytał, pokazując ręką laptopa i resztę jej rzeczy.

Wzruszyła ramionami.

Udawał, że nie widzi jej wrogości.

– Jesteś dziennikarką?

– Zgadza się.

– O czym piszesz?

– Właśnie kończę artykuł o seksistowskich podkoszulkach noszonych przez facetów w Kirunie – wypaliła bez mrugnięcia okiem.

No tak. Uśmiechnął się do niej krzywo.

– W trzech częściach? – zapytał.

– Minimum – odpowiedziała. Wyglądała, jakby trochę jej ulżyło. Napięcie wokół ust zelżało i opuściła odrobinę ramiona.

– Tamten podkoszulek był… wyjątkowy. Nie dziwię się, że tak zareagowałaś. Ale nie jest mój – wyjaśnił.

Posłała mu sceptyczne spojrzenie.

– „Nie jest mój” na tej samej zasadzie co „wcale nie spałem z tą kobietą”?

– Nie jest mój na tej samej zasadzie co „należał do kogoś innego i już go wyrzuciłem” – odparł zdecydowanym tonem. Gdy uważnie przeczytał tekst, sam uznał, że jest okropny. Podniósł dłoń w geście przysięgi. – Stuprocentowa prawda. Mieszkasz w tym hotelu?

– Tak – powiedziała i się przeciągnęła.

Musnął wzrokiem jej piersi, które zarysowały się pod puszystym swetrem.

– Pierwszy raz w Kirunie? – zapytał.

Odpowiedziała dopiero po chwili.

– Nie. Też tu mieszkasz? Mam na myśli, w hotelu?

– Nie. Po prostu czekam na koniec świąt. Ale zostało jeszcze kilka godzin.

Kiwnęła głową i rozciągnęła mięśnie karku.

– Sztywny? – zapytał.

– I to jak. Zupełnie straciłam poczucie czasu. Boże, ile ja tu siedziałam. Ale już wysłałam.

Spojrzeli na siebie. Mógłby teraz wrócić do baru. Nie znali się, nie był nawet pewien, czy by się polubili. Ale miło było z kimś porozmawiać.

– Poprosiłem, żeby kuchnia coś mi przygotowała – powiedział w końcu, kiedy cisza zrobiła się krępująca. – Masz ochotę? Mają świąteczne menu.

Odchyliła się na krześle, uniosła brwi. Miała piękne oczy, trochę skośne, ale poważne i przenikające człowieka na wylot, jakby niewiele było takich rzeczy na świecie, których nie zna. Były zielone i sprawiały, że wyglądała jak kot, który życiowe doświadczenie zdobywał na ulicy.

– Proponujesz, żebyśmy zjedli, siedząc przy jednym stoliku? – zapytała, jakby to, co powiedział, było jakimś obcym jej zwyczajem i chciała się upewnić, że dobrze go rozumie. Potem jednak wskazała krzesło naprzeciwko. – Oczywiście. Jestem Ambra.

– A ja Tom – powiedział i usiadł. – I jak ci idzie? Z reportażem o podkoszulkach.

Kiedy usiadł, zamknęła laptopa. Ta kobieta była przyzwyczajona do zachowywania tajemnicy.

– Świetnie – odparła.

W tej samej chwili, wzdychając, podszedł do nich barman.

– Wezmę to samo co ten pan, świąteczny zestaw i piwo – powiedziała Ambra, zdejmując czapkę. Przeciągnęła palcami przez włosy. Miała ciemnobrązowe, lśniące loki. Kiedy je poprawiała, dobiegł go zapach szamponu albo lakieru. Ładnie pachniała.

– Gdzie pracujesz? W gazecie? Czy jesteś wolnym strzelcem?

Długo mu się przyglądała, jakby się zastanawiała, czy może mu powiedzieć.

– W „Aftonbladet” – powiedziała w końcu.

– Na nazwisko masz Vinter, prawda? – zapytał. Czytał jakiś jej artykuł, był tego prawie pewien teraz, gdy powiedziała mu, jak ma na imię.

– Tak – przyznała ostrzejszym tonem. Brzmiała przy tym jak zarozumiała lala z wielkiego miasta, dokładnie taka, za jaką ją miał. – A ty? Masz jakieś nazwisko?

– Lexington – powiedział w chwili, gdy barman podszedł do ich stolika i położył na nim serwetki i sztućce. – Czyli przyjechałaś tu na święta – dodał.

– Można tak powiedzieć. A ty, mieszkasz tu?

– Chwilowo.

Barman przyniósł jedzenie. Dwa talerze z obfitą porcją śledzia, ziemniaków, łososia peklowanego w soli morskiej i wędzonego na zimno, chrupkiego pieczywa i masła.

– Życzą sobie państwo do tego kieliszeczek wódki? – zapytał barman z jeszcze mniejszym entuzjazmem w głosie, o ile w ogóle to możliwe.

Tom rzucił Ambrze pytające spojrzenie.

– Malutki? – zapytała i spojrzała na jedzenie głodnym wzrokiem. – Chcę uczcić to, że skończyłam.

Tom pokiwał głową. To był jeden z takich wieczorów.

Każde z nich dostało zmrożony kieliszek wódki, bladożółtej norrlandzkiej okowity. Ambra ostrożnie spróbowała, a potem rezolutnie wychyliła resztę na raz. Tom zrobił to samo i zamówił im po jeszcze jednym.

Jako się rzekło, to był jeden z tych wieczorów.

Zaczęli jeść. Ambra musiała umierać z głodu, bo pochłaniała wszystko, co tylko pojawiało się na stole. Dopiero po trzecim kieliszku wódki, wędlinach, zapiekance Pokusa Janssona i kolejnym piwie odłożyła sztućce i lekko odetchnęła. Nałożyła sobie jeszcze jeden plasterek wędzonego mięsa renifera, które barman podał na trzecim półmisku. Zaróżowiły się jej policzki. Kiedy odwijała szalik, Tom odruchowo rzucił okiem na zarys jej piersi. Były małe, ale on lubił wszystkie piersi, pod tym względem był pragmatyczny, a poza tym jej wydawały się ładne. Już wcześniej to zauważył.

– Tak właściwie to dlaczego siedzisz i pracujesz w Wigilię? – zapytał, odrywając wzrok od jej biustu. Zwykle nie gapił się na piersi.

Ambra wzięła łyk wódki i odstawiła kieliszek. Barman już dawno temu zostawił butelkę na stole i Tom zdążył dolać im raz i drugi. Ambra przesunęła palcem po krawędzi kieliszka. Tom śledził wzrokiem ten ruch. Miała piękne palce. Piękne piersi, piękne palce. Alkohol musiał mu już uderzyć do głowy.

– Kończyłam pisać wywiad – wyjaśniła.

– W Wigilię?

Wzruszyła ramionami, jakby chciała się usprawiedliwić.

– Nie potrafię zrobić sobie wolnego.

– Jesteś uzależniona od pracy?

Zmarszczyła brwi, wyglądała, jakby gruntownie analizowała jego pytanie.

– Nie, ja po prostu nie mam żadnych zainteresowań i żadnego życia – odparła, cicho chichocząc. Wyglądało na to, że nie tylko on jest wstawiony. Gdy nie była taka zjeżona i wojownicza, okazywała się całkiem słodka.

– A co z rodziną? – zapytał.

Nie miała obrączki, ale to nie musiało nic znaczyć. Jedząc, trochę ze sobą rozmawiali. O pogodzie (zimno), o hotelu (jej zdaniem strasznie w nim ciągnęło, on uważał, że to normalne w Kirunie) i o jedzeniu (oboje byli bardziej niż zadowoleni). Ale nie powiedziała ani słowa o sobie. Choć z drugiej strony, on też nie. Był paranoikiem z natury. Przyglądając się jej nad szklanką z piwem, pomyślał, że tacy jak on musieli często wybierać między dwoma rzeczami: albo byli paranoikami, albo trupami. Stracił wątek.

– Mam siostrę, ale ona jest właśnie w podróży, a poza tym nigdy nie spędzamy razem Bożego Narodzenia. A ty? Co tu robisz zupełnie sam?

Sięgnęła po pierniczek, położyła na nim plasterek sera pleśniowego i wsunęła sobie do ust.

– Ostatni raz spędziłem święta z rodzicami, gdy byłem nastolatkiem – odpowiedział i zakręcił kieliszkiem z wódką. Uświadomił sobie, że powinien zadzwonić do mamy. I do sióstr. Jego myśli zahaczyły o Ellinor. Pewnie siedziała sobie, uśmiechała się do Nilasa, rozpakowywała prezenty i patrzyła na ogień w kominku.

Ambra skończyła gryźć i sięgnęła po kolejny pierniczek.

– Mieszkają tu? – zapytała.

– Moi rodzice? Nie.

– A dziewczyna?

Zawahał się, ale potem pokręcił głową.

– A ty? – zapytał.

– Nie mam chłopaka, jestem singielką.

Atmosfera zgęstniała. Ambra owijała kosmyk włosów wokół palców. Zawsze podobały mu się kobiece dłonie, a jej były szczupłe i jasne. Przyłapał się na tym, że fantazjuje o tym, co mogłaby nimi robić.

– Pochodzisz stąd? Nie mówisz z akcentem – powiedziała Ambra.

Tom próbował się skupić.

– Nie, skąd. Ale odbywałem tu służbę wojskową, jakieś sto lat temu. W batalionie komandosów.

– Byłeś komandosem? – zapytała.

Tom zauważył, że zerknęła na jego ramiona, i z największym trudem powstrzymał się przed prężeniem muskułów. Co prawda stracił część masy mięśniowej, ale nadal był w niezłej formie i wyglądało na to, że Ambra nie ma nic przeciwko temu. Zatopił się w jej zielonych oczach. Zmienił zdanie, ona nie była dość słodka, tylko niesamowicie słodka.

– Kiedy? – zapytała, powoli mrugając. Rzęsy rzuciły długi cień na jej policzki.

– Od dziewięćdziesiątego siódmego do dziewięćdziesiątego ósmego. A potem jeszcze kilka razy tu wracałem. Chodziłem do szkoły oficerskiej i tu odbywałem staż.

– No proszę. Oficer. A zatem, Tomie Lexingtonie, nadal służysz w wojsku? – zapytała niskim, sugestywnym głosem.

– Nie – odpowiedział.

– Czym się w takim razie zajmujesz? – zapytała. Jej kocie oczy wpatrywały się w niego, a wargi lśniły od piwa, którego dopiero co się napiła.

Tom pomyślał o swoich samotnych wieczorach, atakach paniki i słabych widokach na przyszłość. To właśnie było problematyczne w kontaktach z innymi i dlatego trzymał się na uboczu, odkąd tutaj przyjechał. Dlatego właśnie tacy jak on spotykali się z ludźmi podobnymi do nich. Ile mógł powiedzieć? W końcu ta kobieta była reporterką w jednej z największych skandynawskich gazet. Ale dawno już nie zajmował się sprawami, które były zaklasyfikowane jako ściśle tajne, a to, co robił, nie stanowiło w końcu tajemnicy państwowej.

A przynajmniej nie wszystko.

– Właśnie zmieniam pracę – powiedział wymijająco.

Pytającym gestem podniósł butelkę z wódką. Była prawie pusta. Ambra podstawiła swój kieliszek. Podzielił między nich tę resztkę, która została.

– Lubisz swoją pracę? Sprawia ci przyjemność? – zapytał.

Odchyliła się na oparciu i wbiła w niego spojrzenie, jakby odgadła, że próbuje zmienić temat. Upiła łyk wódki i nagle Tom uświadomił sobie, dlaczego coś w niej wydawało mu się znajome i dlaczego nie potrafił przestać o tym myśleć. To nie była zwykła dziewczyna z klasy średniej. Zupełnie nie. Widział już ludzi, którzy wyglądali tak jak ona, po prostu od razu tego nie skojarzył. W swoim życiu widział niejedno dziecko ulicy – w Azji, na Bliskim Wschodzie, a ostatnio w Czadzie. W Czadzie porwał nawet jedno dziecko ulicy, małego chłopca, żeby uzyskać od niego informacje. Te dzieci nikomu nie ufały, były przyzwyczajone do bezustannej walki o swoje przetrwanie, zarówno psychiczne, jak i fizyczne. Cały czas analizowały otoczenie. Oczy Ambry patrzyły dokładnie w taki sam sposób.

– Praca w „Aftonbladet” jest super, nie wyobrażam sobie lepszej.

– Dlaczego?

– Nie ma nic, co mogłoby przebić pisanie artykułu. Uzyskiwanie idealnej mieszanki wiadomości i rozrywki. Nigdy nie marzyłam o niczym innym, ani o telewizji, ani o pracy w tygodniówkach.

– O niczym innym?

– Niczym.

Tom uśmiechnął się, słysząc żar w jej głosie. Rozpoznawał ten stan, sam go doświadczał, gdy był na misji.

Czuł, że jest pijany. Cudownie znieczulony, bez cienia lęku. Siedzieli, jakby odcięci od reszty ludzkości, za oknem padał śnieg, a gdzieś tam Ellinor obchodziła święta z Nilasem, choć nie przejmował się tym już aż tak bardzo. Jeśli się skupiał na Ambrze i nie myślał o reszcie, to prawie był w stanie to wytrzymać. Alkohol też oczywiście pomagał. Znów przesunął wzrokiem po Ambrze. To też pomagało. Patrzenie na nią.

Spoglądając jej w oczy, zorientował się, że zauważyła, że gapił się na jej piersi. Nie pamiętał, o czym rozmawiali.

Zadzwoniła jej komórka.

– Przepraszam, muszę odebrać – powiedziała. – To moja szefowa.

Tom spojrzał na zegarek. Była ósma wieczorem. Wigilia.

– Nie wstawaj, ja się przejdę – powiedział i ruszył do toalety.

Kiedy wrócił, Ambra zdążyła się już rozłączyć. Siedziała i piła piwo prosto z butelki. Wyglądała jak światowej sławy reporterka, ze swoją niedbałą, a zarazem czujną pozą, jak gdyby była gotowa w każdej chwili poderwać się z krzesła, machnąć legitymacją dziennikarską i przyprzeć do muru skorumpowanych polityków i podstępnych przedstawicieli władzy.

– Po co dzwoniła twoja szefowa? – zapytał.

– Chciała coś ustalić. I zapytać, co słychać.

– I co słychać?

Ambra upiła jeszcze łyk piwa.

– Nienawidzę świąt Bożego Narodzenia – powiedziała lekkim tonem.

Tyle to sam się domyślił.

– A co ci święta zrobiły?

– Nie chodzi konkretnie o Boże Narodzenie. Nienawidzę wszystkiego, co ma związek z rodziną. Bożego Narodzenia, długich weekendów, urlopów.

Kiedy mówiła, na jej czole, tuż nad nasadą nosa, pojawiła się zmarszczka. Tom nachylił się, żeby ją lepiej słyszeć, i zobaczył, że ma długie, gęste rzęsy i piękne usta. Wydawało się, że zapraszają do całowania. Nawet kiedy atakowała seriami pytań albo wygłaszała twierdzenia, jej usta wydawały się miękkie. Uświadomił sobie, że jest wstawiony, cały stół był pokryty butelkami, słyszał też, że od czasu do czasu plącze mu się język. Ale nie był pijany i nieszczęśliwy, tylko przyjemnie najedzony i cudownie radosny. Czuł, że akurat w tej chwili życie nie jest do kitu.

– Jeszcze nigdy nie spotkałem kogoś, kto nienawidzi urlopów – powiedział, ale uświadomił sobie, że nie jest mu to tak do końca obce. On też bardziej lubił pracować niż mieć wolne.

– Całe moje istnienie i osobowość są związane z pracą – powiedziała i przyłożyła do ust butelkę piwa, a on uważnie przyglądał się jej wargom, gdy otaczały szyjkę butelki. – Mówiłam przecież, że nie mam życia – przypomniała mu i osuszyła usta wierzchem dłoni.

– A siostra?

– To moja przyrodnia siostra. Poznałyśmy się, gdy byłyśmy nastolatkami. A ty? Dlaczego siedzisz sam w Wigilię?

Wzruszył ramionami.

– Tak wyszło. Wiesz, jak to jest.

Ambra skinęła powoli głową. Dobrze wiedziała, jak to jest. W milczeniu przyglądała mu się spod rzęs. Tom Lexington. Tego na pewno się nie spodziewała, myśląc o Wigilii. Nie wiedziała, że będzie siedzieć z mężczyzną i niemal z nim flirtować. Choć nie, oni flirtowali na całego. Często podróżowała i oczywiście zdarzało się, że zaczynała rozmawiać z miejscowymi, czasem przy barze, a czasem (dokładnie rzecz biorąc, dwa razy) trafiała z nimi do łóżka. Czasem fajnie było nie być samotną, choć nie należała do supertowarzyskich osób, które czerpią energię od każdego, kogo spotykają. Poza tym nie bardzo interesowały ją przygody na jedną noc (nie ze względów moralnych, tylko dlatego, że były nudne) i pogodziła się już z tym, że spędzi święta ze swoim ukochanym komputerem.

Ale teraz tu siedziała.

Z Tomem Lexingtonem, byłym komandosem z Kiruny, który najwyraźniej też nie miał z kim obchodzić świąt.

Wyglądał w porządku. Jeśli komuś podobali się wysocy, poważni i pijący piwo faceci w typie macho. Miał czarne oczy. Czarne włosy i brodę. Czarne ubranie. Wszystko czarne. Był tajemniczy, ale jej to nie przeszkadzało, nawet się cieszyła, że tak niewiele mówi o sobie. Dużo pił, zdecydowanie więcej od niej, a ona też przecież nie wylewała za kołnierz. Poza tym sprawiał wrażenie trochę przybitego. Świetnie im się rozmawiało, ale ani razu nie słyszała, żeby się zaśmiał. Co najwyżej od czasu do czasu rozciągał usta w czymś, co prawdopodobnie miało wyobrażać uśmiech. Choć może to święta wpędzały go w przygnębienie. Jeżeli tak było, to nikt nie rozumiał tego lepiej od niej.

Nie był przystojny, ale seksowny w jakiś taki pełen goryczy sposób. Zwykle nie podobali jej się cisi, silni mężczyźni, ale czuła, że Tom ją pociąga. Swoją drogą równie dobrze mógł to być efekt wypicia piwa i wódki. A także tego, że wokół niej nie było żadnego innego mężczyzny. Ale i tak. Ten facet miał w sobie coś z drwala.

– O czym myślisz? – zapytał.

– Kobieta zaczyna rozmawiać z nieznajomym. Nigdy nie zgadniesz, co się potem stało.

Jego oczy błysnęły. Potrafiła sobie bez trudu wyobrazić, jak splatają się w uścisku na jej łóżku, zobaczyć, jak jego ręce ją rozbierają, jak się na niej kładzie, całuje ją i się z nią kocha, jak się okazuje niezdarnym albo gwałtownym kochankiem. Z tą swoją potężną posturą i stanowczym spojrzeniem mógłby budzić strach, gdyby nie fakt, że zachowywał się tak spokojnie.

Siedział i lustrował ją – prawdopodobnie wydawało mu się, że robi to dyskretnie. Tak rzadko zdarzało jej się coś takiego, że nie wzięła mu tego za złe. Poza tym robił to w uprzejmy sposób, zerkał szybko tu i tam, a potem patrzył z uwagą na jej twarz, kiwał głową, słuchając jej słów, i zadawał pytania, które świadczyły o tym, że jej słucha. Czuła jego wzrok na całym ciele, w miejscach, gdzie chętnie poczułaby jego palce i usta. No tak. Byli tutaj sami. On najwyraźniej znał podstawy towarzyskiego savoir-vivre’u, a ona była solidnie wstawiona. Poza tym przez kilka godzin pisała artykuł o orgiach. Nie pozostało to bez wpływu.

– Ambra to niezwykłe imię – powiedział i jego czarne oczy przez ułamek sekundy ślizgały się po jej bluzce.

Czuła ssanie w żołądku.

– Jest włoskie, chyba. To moja mama je wybrała. Wydaje mi się, że jest obraz, który tak się nazywa.

– Twoja mama nie żyje?

Ambra skinęła głową. Nie chciała o tym rozmawiać, nie teraz. Nie pamiętała żadnych świąt z mamą i tatą, ale czasem pojawiało się jakieś wspomnienie, które mogło być z nimi związane. Zapach, uczucie radości i bezpieczeństwa.

Tom zakręcił swoim kieliszkiem. Światła w restauracji były przygaszone i Ambra zdała sobie sprawę, że od dłuższej chwili nie widziała barmana. Może zmęczył się nimi i poszedł do domu. Siedzieli bardzo długo. Na stoliku paliła się świeczka, której płomień odbijał się w oczach Toma. Kiedy zobaczyła go po raz pierwszy, przestraszyła się go. Nosiła w sobie strach przed agresywnymi mężczyznami, ale Tom był tak spokojny i wydawał się taki opanowany, że strach dał za wygraną.

Pracując, spotkała niejednego wojskowego, chętnie mówili o tym, jacy to są psychicznie stabilni, ale potem okazywało się, że zaskakująco łatwo ich urazić, byli jak primadonny. Ale Tom wydawał się naprawdę opanowany.

– Co ci się najbardziej podoba w twojej pracy? – zapytał niskim głosem.

– Przychodzenie do redakcji.

Kochała pracę reportera, pisanie, przeprowadzanie wywiadów, ale nic nie mogło równać się z uczuciem, które ją ogarniało, gdy wchodziła do redakcji. Była jak żywa istota, ludzie, którzy w niej przebywali, byli trochę mądrzejsi od innych, trochę zabawniejsi, to było jedno z najlepszych miejsc na świecie.

– Wydaje mi się, że chodzi o poczucie, że wszystko jest możliwe. Że wszystko może się zdarzyć. Że akurat tego dnia napiszemy coś, co przejdzie do historii. Trudno mi to wyjaśnić.

– A co jest najgorsze?

– Nie wszyscy cię kochają. Nie mam nic przeciwko rzeczowej krytyce, ale dociera do mnie sporo nienawiści. Część wypowiedzi jest dość napastliwa.

– Co masz na myśli?

– Nie będę cytować, ale bez wątpienia wypowiadają się mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet. Właśnie oni czują się sprowokowani.

– To brzmi strasznie.

– Tak. Byłoby też lepiej, gdybym tak często nie popadała w konflikty z moim szefem. Nie najlepiej mi wychodzi drapanie go za uchem. Potrafię być trochę…

– Wkurzona? Pełna uprzedzeń? – podsunął Tom. Ale się uśmiechał.

Ambra wybuchnęła śmiechem.

– Chciałam powiedzieć „konfliktowa”. Czasem powinnam po prostu milczeć.

Na przykład nie powinna była mówić Danowi Perssonowi, że gazeta uwsteczniła się, jeśli chodzi o feminizm. Albo sprzeciwiać się każdej jego propozycji.

– Ale wtedy nie byłabyś aż tak dobrą dziennikarką. A jak to jest być w drodze? Tak jak teraz.

– Różnie. Ale wczoraj usłyszałam nieprawdopodobną historię. O tajnym sexcampie, tu, w Kirunie. Pojmujesz?

Tom się uśmiechnął.

– Nie za bardzo. To o tym teraz piszesz?

– Tak. Artykuł ukaże się jutro. W każdym razie pierwsza część. Tajny seks przyciąga wielu czytelników.

– To brzmi… Jak z brukowca.

– Chyba tak.

Niespodziewanie wrócił barman. Sprzątnął z ich stolika, zabrał puste butelki, poskładał talerzyki jeden na drugim, wymienił wypalone świeczki.

– Zaraz zamykamy – burknął. – Coś jeszcze sobie państwo życzą?

– Kawa? – zapytał Tom.

– Nie, wolę chyba dalej pić. Tak jak powiedziałeś, będzie dobrze, jak ten dzień się skończy.

Siedzieli w milczeniu.

Barman postawił przed nimi dwa piwa i zniknął.

– Lubię też rozmawiać z ludźmi – oznajmiła Ambra. – Chcę zrozumieć ich sposób myślenia. Zastanawiam się, czy mimo wszystko nie jest to moja główna siła napędowa. Ciekawość. A może poczucie sprawiedliwości. Nie pozwalać na to, żeby ludziom uchodziły na sucho złe rzeczy. Sama nie wiem.

Położyła dłoń na stoliku. Tom spojrzał na nią i położył obok niej swoją.

Powietrze zgęstniało. Czy on też to zauważył? Miała wrażenie, że rejestruje każdy szczegół, który go dotyczy. Jego dłoń. Miał takie duże dłonie. Jego bliskość. Jego poważne spojrzenie.

– Jest po północy, możemy ogłosić, że przeżyliśmy święta – powiedziała powoli i przesunęła dłoń odrobinę bliżej jego dłoni. Czuła ciepło jego skóry w niewielkiej przestrzeni między ich rękami tuż nad powierzchnią obrusa.

– Tak.

Zaczęła się bawić etykietą na butelce z piwem, już jej się nie chciało pić.

– Zapłacimy? – zapytała cicho.

Skinął głową. Zapłacił, nie słuchając jej protestów.

– Koniec dyskusji – powiedział krótko i dała za wygraną.

– Przyjechałeś autem? – zapytała, kiedy barman zabrał ostatnie talerze.

– Tak.

– Chyba nie masz zamiaru teraz prowadzić? Po tym, jak piłeś?

– Nie – odparł i spojrzał jej w oczy.

Cisza. Nigdy więcej się nie zobaczą. Powietrze między nimi było tak naładowane, że niemal iskrzyło. Powiedzieli już, że są wolni, oboje. Wszystko było jakby z góry przesądzone. Przełknęła ślinę. Pragnęła go.

Cichy głos w głowie Toma szeptał, że powinien jechać do domu. Teraz. Że zdecydowanie nie powinien siedzieć i wymieniać z Ambrą znaczących spojrzeń.

Ale sporo wypił i nie mógł prowadzić.

Było cholernie zimno i sypał śnieg.

Poza tym były święta. O tej porze w Kirunie raczej nie ma taksówek, a już na pewno nie takich, które mogłyby go zawieźć do lasu.

I tak dalej w nieskończoność. Powody, żeby zostać w hotelu, praktycznie się nie kończyły.

Ona była sama.

On był sam.

Między nimi zdecydowanie coś iskrzyło.

Zawahał się. Czy od samego początku nie wiedział, że to się właśnie tak skończy? Szczerze mówiąc, nie miał pojęcia. Gdzieś w głębi duszy czuł, że gdyby był trzeźwy, myślałby inaczej. Ale między nimi pojawiła się chemia. Flirtowali jak cholera. A prawda była taka, że od dawna z nikim nie spał. Może właśnie tego potrzebował.

Ambra wstała od stołu. Zachwiała się i to przesądziło sprawę.

– Odprowadzę cię do pokoju – powiedział i wziął ją pod ramię.

– W porządku – odparła.

Nie puścił jej, mimo że już się nie zataczała. Kiedy chwycił ją pod rękę, coś się z nim stało. Poczuł drżenie w ciele, nabrał powietrza i… ogarnęło go pożądanie. Przez chwilę tak stali. Jej pachnące włosy dotykały jego policzka. Gdzieś w środku głowy rozbrzmiało zdanie: „To fenomenalnie zły pomysł”, ale je zignorował. Ambra podniosła głowę i na niego spojrzała. Jej długie rzęsy zadrżały. Głaskał kciukiem jej sweter, wyobrażał sobie jej skórę. Czuł jej ciepło. Przed oczami mignął mu obraz. Widział, jak splatają się wokół siebie wśród chłodnej pościeli w szerokim hotelowym łóżku. Ona, tryskająca energią, z tymi swoimi długimi nogami. I on… Chwila zapomnienia i bliskości, czy nie tego właśnie potrzebował?

– Chodź, odprowadzę cię – powiedział schrypniętym głosem. Odprowadzi ją, a potem zobaczą.

„Jasne”, usłyszał w myślach.

Ruszyli do windy. W foyer było zupełnie pusto. Za obrotowymi drzwiami sypał śnieg.

Czekali na windę. Nie myśląc, Tom podniósł dłoń i schwycił między palce jeden ze sprężynujących loków Ambry.

– Ja… – zaczęła i urwała.

Wsunął dłoń pod jej jedwabiste włosy. Patrzyła na niego bez mrugania, widział, jak jej klatka piersiowa podnosi się i opada. Objął dłonią jej kark i wolno przyciągnął ją do siebie. Poddała się temu ruchowi i uniosła twarz. Pochylił głowę, opuścił usta w stronę jej ust i delikatnie musnął wargami jej wargi. Cicho westchnęła, a potem jej dłoń prześlizgnęła się w górę, na jego ramię, i delikatnie je objęła. Zamknęła oczy, a on zrobił to samo. To był prosty pocałunek, żadnych języków, bardzo mało cielesnego kontaktu, dotykały się jedynie ich wargi, a dłonie i palce poruszały po ciele, ubraniu i włosach. Ale był to pocałunek, który wiele obiecywał, i Tom cicho jęknął.

Zabrzęczał dzwonek windy. Boże, nadal stali w foyer. Otworzył oczy. Ambra zrobiła to samo. Uśmiechnęli się do siebie lekko zawstydzeni. Drzwi windy się rozsunęły. Naprawdę nie powinien… Ale mimo to wszedł za nią do windy. Stanęli naprzeciwko siebie i w czasie krótkiej jazdy milczeli. Kiedy zatrzymali się na piętrze, Ambra wyszła pierwsza. Jej biodra miękko się kołysały. Światła były przyciemnione i wokół nich panowała kompletna cisza, jakby byli jedynymi ludźmi w hotelu, w całej Kirunie, na całym świecie.

– Tu mieszkam – powiedziała, zatrzymując się przed jakimiś drzwiami. Przez chwilę nie mogła trafić kartą w zamek elektroniczny, ale potem jej się udało. Spojrzała na niego.

Miała bardzo jasną skórę, nigdy nie widział jaśniejszej. Jak gdyby nigdy się nie opalała, żyła tylko nocą i składała się ze śniegu, światła gwiazd i tego, co białe. Kiedy uważniej jej się przyjrzał, zauważył, że w kąciku ust miała kropkę, mały, ładny pieprzyk.

Znów ją pocałował. Przycisnął ją do drzwi, słyszał, jak dyszy, ich języki się spotkały i przeszedł go dreszcz. Od dawna, bardzo dawna nie całował innej kobiety niż Ellinor i Ambra smakowała szokująco inaczej. Zaskakująco dobrze. Całował ją agresywnie, prawie desperacko. Przycisnął ją do drzwi, badał językiem jej usta, słyszał, jak dyszy. Położyła dłoń na jego klatce piersiowej, odrobinę się odsunęła. Miała zmierzwione włosy i wargi spuchnięte od jego pocałunków.

– Poczekaj – powiedziała zdyszana. – Może wejdziemy do środka?

Spojrzała na niego badawczo, a on poczuł się, jakby czar prysł. Jakby obudził się z przyjemnego, ale zupełnie nierealnego snu. Chyba nie chciał tu być? Nie mógł tego zrobić. Przyjechał do Kiruny z innych powodów, nie mógł tego ryzykować dla obcej kobiety.

– Tom? – zapytała, gdy nic nie odpowiadał.

Zrobił krok w tył. Jej dłoń opadła.

– Będzie lepiej, jak już pójdę – powiedział.

– Co? – zapytała, patrząc na niego rozszerzonymi oczami. Wyczytał w nich zaproszenie tak wyraźne, jak gdyby wypowiedziała je na głos. „Zostań ze mną”.

Dlaczego by nie?

Ambra Vinter była dorosłą kobietą, samą w obcym mieście. On był singlem, wolnym, a w każdym razie nieludzko samotnym.

Nie miał więc żadnych powodów, żeby mówić to, co ku swojemu zdziwieniu powiedział.

– Nie powinienem był tu przychodzić.

Ambra zamrugała. Blask w jej oczach zgasł.

– Przykro mi – powiedział i była to prawda. Było mu przykro i prawdopodobnie miał nie po kolei w głowie. Ellinor na pewno nie doceni, że ze względu na nią zrezygnował z seksu. A jego plan odzyskania jej nie działał, wręcz przeciwnie.

– Dlaczego? Zupełnie niepotrzebnie – odparła Ambra.

W jej głosie słychać było wesołość, ale czuł, że ją zranił. Chciał powiedzieć, że od bardzo dawna nie był z kobietą, że nie ufa sobie, ona wydawała się bardzo samotna, a on jest jeszcze bardziej samotny i że wszystko jest nie tak, choć jednocześnie miał wrażenie, że jest tak, jak być powinno.

Ale zamiast tego zapytał tylko:

– Dasz sobie radę?

Posłała mu spojrzenie.

– Czy ja dam sobie radę? O tak. Nic się nie martw.

– Ambra, ja…

– Dobranoc, Tom.

Szybko się odwróciła, nacisnęła klamkę, wysunęła kartę z zamka, weszła do środka i pośpiesznie zamknęła za sobą drzwi.

Tom nie wiedział, co zrobić. Nasłuchiwał przez chwilę, ale zza drzwi nie dobiegał żaden dźwięk.

„Doskonała robota, Tom”, pomyślał, „naprawdę zajebista”. Podniósł dłoń, żeby zapukać, ale się opamiętał. Spojrzał na zegarek. Przynajmniej Wigilię miał za sobą. Zszedł na dół, żeby poszukać kogoś z obsługi i wynająć pokój.

10

Ambra wstrzymała oddech i czekała, dopóki nie usłyszała, jak kroki Toma cichną w głębi korytarza.

Potem zamknęła oczy, oparła czoło o ścianę i załkała najciszej, jak się dało.

Coś takiego można było chyba uznać za totalne poniżenie? Była dosłownie jedyną kobietą jak okiem sięg nąć. W miejscowości, w której de facto brakowało kobiet. W towarzystwie pijanego singla. I nie pozostawiła mu żadnych wątpliwości.

A mimo to została odrzucona.

Otworzyła oczy, chwiejnym krokiem weszła do pokoju i zaczęła się niezdarnie rozbierać. W głowie jej się kręciło, nie była przyzwyczajona do takich ilości alkoholu. Udało jej się rozpiąć jeden guzik w spodniach, ale potem jej palce odmówiły współpracy. Ściągnęła sweter i rzuciła się na hotelowe łóżko. Niemal żałowała, że nie jest jeszcze bardziej pijana. Bo teraz nie było szans, że jutro o wszystkim zapomni. Albo że zrobi to kiedykolwiek. Cicho załkała. Dlaczego odmówił? Nigdy nie miała takiej pewności siebie jak jej siostra ani takiej urody. Naprawdę nie była ekspertką, gdy chodziło o mężczyzn. Nie była też seksbombą, nie miała co do tego żadnych wątpliwości. Kilka razy się zbłaźniła, ale jeszcze nigdy nie została odrzucona w tak poniżający sposób.

Żałowała, że nie może sobie powiedzieć, że nie wie, co ją napadło. Ale flirtowała, całkowicie świadomie, z Tomem. Mniej więcej w połowie ich spontanicznej kolacji wigilijnej atmosfera między nimi uległa zmianie i zaczęła na niego patrzeć nie jak na prostackiego macho, a bardziej jak na potencjalnego towarzysza łóżkowych zabaw. Próbowała zdjąć buty, leżąc na plecach w poprzek szerokiego łóżka. Rzecz w tym, że wyobraziła sobie, że nadają z Tomem na tych samych falach. W pierwszej chwili w ogóle o tym nie myślała. Potem jednak zobaczyła, jak jej się przyglądał. Zwróciła uwagę na to, jak uważnie słucha tego, co mówiła, że jej dolewał i robił mnóstwo drobnych gestów, które uznała za przejaw zainteresowania. Nie takiego na serio. Ale pożądania, flirtu, przygody na jedną noc. Dwie samotne dusze w barze w Kirunie. Wydawało jej się, że czuje napięcie. A on wydawał się trochę podatny na zranienie. To na nią podziałało, sprawiło, że w jej głowie pojawiły się sprośne myśli. I sprawdziła. Nie miał obrączki. Ani śladu po obrączce. Potarła twarz. Poza tym wspomniał przecież, że jest singlem, prawda? A może nie? No i się całowali.

Boże słodki, całowali się. I to jak. Ten pocałunek sprawił, że jej ciało zrobiło się gorące. Wilgotne. Był taki seksowny. A potem dał jej kosza. To było niemal nie do wytrzymania.

Udało jej się zdjąć jeden but, ale potem dała za wygraną. Została w jednym bucie i rozpiętych spodniach. Tom nie mógł się pochwalić urodą fotomodela. Był duży i kanciasty, miał za długie włosy, a na twarzy zarost stanowiący stadium pośrednie między nieogoleniem a brodą. Był dość daleki od jej ideału mężczyzny. Różnił się od facetów, którzy zwykle ją pociągali. Czyli napuszonych intelektualistów, którzy rzucali frazesami i brali nogi za pas, jak tylko sprawy robiły się skomplikowane. Czyli fakt, że Tom był inny, nie musiał przemawiać na jego niekorzyść. Ale Tom zdecydowanie nie należał do mężczyzn, których zwykle pociągała.

Choć najwyraźniej jeśli o to chodzi, to się myliła.

Wstydziła się tak bardzo, że nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Gdyby miała ułożyć listę najbardziej zawstydzających rzeczy, jakich doświadczyła w całym swoim dorosłym życiu, właśnie to na pewno znalazłoby się na samej górze. Oczywiście nie mogła po prostu przestać o tym myśleć, bo byłoby to zbyt zdrowe. Zamiast tego zaczęła przypominać sobie każde słowo, które wypowiedziała.

Rozmowa wyglądała jak mecz ping-ponga. Odbijał każde pytanie, jakie mu zadawała. Najwyraźniej Tom Lexington nie lubił opowiadać o sobie i udało mu się sprawić, że mówiła więcej niż zwykle. Ale chodziło nie tyle o to, co powiedziała (choć żałowała, że przyznała, iż każde święta spędza sama, to musiało zabrzmieć cholernie żałośnie), ile o to, co zrobiła.

Głośno jęknęła. Upokorzenie było bezgraniczne. Przygryzała wargę, bawiła się włosami i tym podobne. Położyła dłoń obok jego dłoni. Całowała się z nim na całego i zaprosiła go do pokoju. A on odmówił.

Zakryła dłonią oczy i zawyła.

Takie rzeczy się zdarzały. Praktycznie cały czas. Mężczyźni nie mieli obowiązku być chętni tylko dlatego, że jakaś kobieta zalotnie zamrugała. Zdecydowanie nie.

Ale i tak. Cholera jasna.

Jeśli to w ogóle możliwe, znienawidziła Kirunę jeszcze bardziej.

Przez chwilę leżała, zakrywając twarz ramieniem. Ale kręciło jej się w głowie, więc otworzyła oczy i zagapiła się w sufit. Zobaczyła pęknięcie, które biegło z jednego rogu do drugiego. Hotelowe sufity zawsze były popękane.

Spojrzała na zegarek. Było późno. Powinna spać. Ale zamiast spać, leżała i myślała o tym, jaka jest głupia. Potem zmęczona pracą i zdecydowanie zbyt dużą ilością alkoholu zasnęła na zaścielonym łóżku w spodniach i jednym bucie. Ostatnim, co jej przemknęło przez głową, była myśl, że mimo wszystko nie była to najgorsza Wigilia, jaką przeżyła.

11

Mattias Ceder oparł się o futrynę i przyglądał się Tomowi. Pościel była skopana i wygnieciona, jak gdyby Tom przez całą noc rzucał się przez sen.

Mattias stał w drzwiach niemal minutę, zanim Tom w ogóle zaczął się poruszać. To było niepokojące. Tom, jakiego znał Mattias, obudziłby się i wyskoczył z łóżka, jeszcze zanim intruz zdążyłby dotknąć klamki.

– Właśnie się zastanawiałem, kiedy się obudzisz – powiedział głośno.

Tom usiadł na łóżku.

– Co ty tu, do cholery, robisz? – zapytał. Oczy miał przekrwione, głos schrypnięty i wrogi. Rozejrzał się niepewnie dookoła.

Mattiasa w ogóle to nie zdziwiło. Tom dzwonił do niego w nocy, ale wydawał się zupełnie nieświadomy tego, co mówi. Mattias wszedł do pokoju i zamknął za sobą drzwi.

– Zadzwoniłeś do mnie i poprosiłeś, żebym przyjechał, więc jestem.

Tom spojrzał na niego z niedowierzaniem.

– Dzwoniłem? Kiedy?

Mattias rzucił okiem na zegarek. Było wpół do dziesiątej rano.

– Koło drugiej. Byłeś pijany jak bela i powiedziałeś, że musisz ze mną porozmawiać. Że jesteś w Scandic Ferrum i że mam tu przyjechać.

– Kłamiesz.

– Nie – odparł Mattias. Tym razem naprawdę nie kłamał. Ale nic dziwnego, że Tom nie pamiętał ich rozmowy. Kiedy do niego dzwonił, praktycznie nie był w stanie mówić, hiperwentylował i bełkotał. Coś bredził o miękkich wargach. Mówił o atakach paniki i strasznych błędach, jakie popełnił. Prawda była taka, że ta rozmowa panicznie go przeraziła. Znał Toma od dawna, byli razem na polu walki i razem przeżywali straty. Ale Tom nigdy wcześniej nie mówił takich rzeczy.

– Jak tu, do jasnej cholery, wszedłeś?

Mattias podniósł kartę, którą zabrał z wózka hotelowej sprzątaczki. Gdyby poprosił, ktoś na pewno by go wpuścił, ale nie miałby wtedy aż takiej frajdy.

Tom prychnął i potarł oczy.

– Nie rozumiem, jak ze wszystkich pieprzonych ludzi mogłem wybrać ciebie.

– Ale to zrobiłeś i dlatego przyjechałem.

Może Tom dzwonił podczas chwilowego zamroczenia. A może było to podświadome wołanie o pomoc. Mattiasa to nie interesowało. Był tu i miał zamiar kuć żelazo, póki gorące.

Tom złapał podkoszulek, próbował go włożyć, ale ręka utknęła mu w rękawie i musiał zacząć od początku.

– Przyjechałeś ze Sztokholmu? – zapytał.

– Z Karlsborga. Przyleciałem.

Tom rzucił mu sceptyczne spojrzenie. To w Karslborgu, małym mieście na zachodnim brzegu jeziora Vättern, spotkali się po raz pierwszy. Przez kilka lat uczyli się tam i razem pracowali i obaj dobrze wiedzieli, że z Karlsborga nie było żadnych regularnych lotów. Ale tej nocy Mattias miał szczęście, a czasem szczęście to jedyna rzecz, jakiej potrzeba. Ono i rzecz jasna odpowiednie kontakty. Planował spędzić święta w Karlsborgu, był na wigilijnej kolacji u przyjaciół i kolegów ze szkoły oficerskiej. Kiedy Tom zadzwonił, jeszcze nie spał. Leżał i czytał w pokoju dla gości. Wykonał kilka telefonów i wkrótce siedział już w ryczącym silnikami samolocie Hercules i leciał na północ. Zabrał się z kilkoma komandosami, którzy jakąś godzinę temu wysadzili go w Kirunie, a potem polecieli dalej na misję w miejsce, którego nazwy mu nie zdradzili. Do hotelu przyjechał taksówką.

– Ubierz się, to porozmawiamy – powiedział.

– Właśnie to robię – burknął Tom.

Mattias przyjrzał się koledze, któremu udało się włożyć podkoszulek, a teraz zabrał się za spodnie. Tom był kiedyś zawodowym żołnierzem i komandosem, pewnych rzeczy się nie zapomina. Nie miało znaczenia, jak budziło się eksoficera komandosów, ani to, jak był zmęczony albo skacowany. Po dwóch sekundach zaczynał się ubierać, gotowy do wyruszenia na pole walki. Ale Tom wyglądał naprawdę strasznie. Wymięty i zaniedbany. Jego potężne ciało znaczyły liczne blizny po zainfekowanych ranach i nawet Mattias, który był przyzwyczajony do przemocy i znał jej rezultaty, czuł się nieswojo, myśląc o tym, co musiał przejść Tom.

Tom przeczesał dłonią zbyt długie włosy i zapiął spodnie, które luźno wisiały mu na biodrach. Nawet jeśli czysto fizyczna zmiana była wyraźna, to i tak nie ona stanowiła największą różnicę. Chodziło o coś innego. Wcześniej wszyscy wiedzieli, że mogą zlecić Tomowi Lexingtonowi zadanie, które z pozoru było niemożliwe do wykonania, zrzucić go w środku terytorium wroga i mieć pewność, że poradzi sobie ze wszystkim. Był osobą, do której wszyscy się zwracali, kiedy kończyły się inne możliwości, a sytuacja wydawała się beznadziejna. Tom i Mattias spędzali czasem razem w terenie całe noce i dnie w najgorszych warunkach, ale nawet wtedy Tom nie wyglądał na tak wycieńczonego. Jak gdyby jedną nogą stał w krainie umarłych i nie do końca wiedział, gdzie jest jego miejsce – wśród żywych czy wśród tych, którzy się poddali. Miał długie, pozbawione blasku włosy, cienie pod oczami i był zarośnięty. Mattias już wcześniej widywał Toma z długimi włosami, brodą i brudnego, przy niektórych misjach takie przebranie było konieczne. Ale w jego spojrzeniu czegoś brakowało. Po raz pierwszy Mattias musiał dopuścić do siebie myśl, że plotki, które krążyły w ich branży, mogły okazać się prawdą. Nie chciał w nie wierzyć, nie chciał wierzyć, że Tom Lexington jest złamanym człowiekiem.

– Potrzebuję kawy – wychrypiał Tom, wciągając skarpetki i wkładając buty.

Mattias wszedł dalej. Uznał, że nie ma sensu tak stać i gdybać. Nie widział żadnej torby, żadnych rzeczy osobistych. Czyli Tom nie mieszkał tu na stałe. Przeszkadzało mu, że nie wie, gdzie przez ostatnie miesiące podziewał się Tom. Nie lubił nie wiedzieć. Nie po raz pierwszy od czasu telefonu Toma jego myśli otarły się o to, co ciężko było sobie wyobrazić. Czy Tom zatrzymał się w hotelu, bo planował coś naprawdę głupiego? Mężczyźni tacy jak on, po takich doświadczeniach… Wbrew powszechnemu przekonaniu żołnierze ginęli najczęściej nie z ręki wroga, ale ze swojej własnej. Myśl o tym cały czas tkwiła mu gdzieś z tyłu głowy i to dlatego tak szybko się tu zjawił. Był to w każdym razie jeden z powodów.

– Dlaczego nie odbierałeś? Całą jesień do ciebie wydzwaniałem – powiedział.

– Byłem zajęty – odparł Tom, po czym schylił się, żeby zawiązać buty.

Mattias skrzyżował ręce na piersiach.

– Naprawdę? A czym?

Tom posłał mu ponure spojrzenie.

– Nie muszę ci się tłumaczyć, mam nadzieję, że to, kurwa, jasne.

– Wiem, to było zwykłe pytanie.

Kolejne wściekłe spojrzenie.

– To naprawdę nie jest mój dzień – powiedział Tom.

Mattias pomyślał, że chyba od dawna żaden dzień taki nie był. Zdolność tego mężczyzny do znoszenia tego, co właściwie jest nie do zniesienia, była większa niż u większości ludzi. Kiedy razem się szkolili w Karlsborgu, był jak maszyna, stabilny, skuteczny i niezniszczalny. Ale każdy człowiek ma granicę, po której przekroczeniu się załamuje. Każdy.

– Może porozmawiamy na dole? – zapytał. – W jadalni nadal podają śniadanie, może tam usiądziemy?

Tom pokręcił głową.

– Nie chcę tam iść. Zrobiłem głupotę… Spotkałem… – Zamilkł i się skrzywił. – Chcę stąd jak najszybciej wyjechać.

– To może pojedziemy do ciebie? – zapytał Mattias uprzejmie. – Bo chyba masz tu jakiś dom? Czy mieszkasz w samochodzie?

– Tak, mam dom. Możemy tam pojechać. Ale tylko po to, żebyś przestał gadać. Daj mi dwie minuty – dodał. Wziął portfel i pęk kluczy, wepchnął wszystko do kieszeni i ruszył do łazienki.

– Ja wezmę kluczyki i ja będę prowadził – zawołał Mattias. W pokoju cuchnęło kacem. Jeszcze przez wiele godzin Tom nie będzie mógł prowadzić.

Tom wyglądał, jakby się wahał. Ale dzwonił, gdy był w potrzebie, a to oznaczało, że istniał cień nadziei. Akurat teraz Mattias był wdzięczny za każdą odrobinę nadziei.

– Jest cholernie ślisko, ty masz kaca i nie chcesz nikogo zabić. Ja poprowadzę, dobra? – perswadował przyjacielowi. Serdeczność była często najlepszym sposobem na manipulowanie ludźmi. Zwłaszcza gdy przechodzili kryzys. A Tom zawsze był rozsądnym człowiekiem.

Wymamrotał teraz jakieś przekleństwo, ale wyłowił kluczyki z kieszeni. Rzucił je, a Mattias złapał, nawet na nie nie patrząc.

– Niektórzy zawsze się muszą popisywać – powiedział Tom i zniknął w łazience.

Dziesięć minut później wyjeżdżali z Kiruny.

Mattias stał przy oknie w kuchni Toma i patrzył na las i pokryte śniegiem równiny. Tom parzył dla nich kawę.

– Zapomniałem już, jak tu, na północy, jest zimno – powiedział Mattias, śledząc wzrokiem sarnę, która znikała między pniami drzew.

Cisza w lesie niemal brzęczała od chłodu. Śnieg nie był jego ulubionym żywiołem. Z kolei Tom swoją wojskową karierę zaczął tu, w legendarnym batalionie komandosów, i zawsze lubił śnieg. W tym samym czasie Mattias chodził do niemal równie legendarnej Tolkskolan w Uppsali. Zawsze dobrze się uzupełniali.

– Aż mi się nie chce wierzyć, że niedługo minie dziesięć lat, odkąd zaczęliśmy Karlsborg – powiedział Mattias, kontynuując swój monolog, podczas gdy Tom, uparcie milcząc, rozstawiał kubki. – Czas płynie tak szybko – dodał.

Tom uniósł brwi, słysząc taki frazes.

Mattias i Tom zostali przyjęci w tym samym roku do oddziału specjalnego w Karlsborgu i obaj ukończyli niemal roczne szkolenie, co udawało się niewielu. Odsiew przed i w trakcie szkolenia był niemiłosierny. Wiele osób nie radziło sobie z ciągłą fizyczną i psychiczną presją, innym słabo wychodziło zachowywanie tajemnicy, a część była po prostu niewystarczająco bystra. Czasem odpadało nawet dziewięćdziesiąt procent rocznika.

Tom bez słowa podał Mattiasowi kubek z kawą. Dzięki Bogu zaparzoną w nowoczesnym urządzeniu – Mattias nigdy nie widział sensu picia popularnej w Norrlandii gotowanej kawy. Wziął kubek. Kawa była czarna, Tom nie pytał o mleko, oczywiście pamiętał, że Mattias pije bez. Pamięć Toma była darem i przekleństwem zarazem. Mattias rozkoszował się kawą.

Tom stał, opierając się biodrem o kuchenną wyspę. Pił, patrząc gdzieś w przestrzeń.

Mattias zastanawiał się, jak najlepiej przejść do drugiej sprawy, która go tu sprowadzała. Przez całą jesień próbował porozmawiać z Tomem. Teraz mu się to udało i musiał działać ostrożnie.

– Masz dobrych ludzi w Lodestar – zaczął, żeby wybadać grunt.

Tom nic nie powiedział, posłał mu spojrzenie, które świadczyło o tym, że doskonale wie, co Mattias robi. Zmiękcza go. Nie miało to znaczenia.

– Nikt nie chciał mi powiedzieć, gdzie jesteś – dodał. Pracownicy Toma byli lojalni wobec szefa. Nie zająknęli się nawet słówkiem, nie podali nawet strzępka informacji. Tom zawsze potrafił skłonić ludzi do tego, żeby dawali z siebie wszystko. Tacy byli najlepsi przywódcy, budowali silne więzi. Na rynku funkcjonowało wiele naprawdę złych prywatnych firm ochroniarskich. I garstka dobrych. Lodestar Toma należała do najlepszych. Gdy człowiek się do niej zwracał, otrzymywał usługi na najwyższym poziomie.

Tom nadal nie powiedział nawet słowa. Ale Mattias się z tym liczył. Wszystko byłoby oczywiście dużo łatwiejsze, gdyby kiedyś go nie zdradził. Ale wszystko się skomplikowało.

Tom poświęcił wojsku i narodowi łącznie dziesięć lat życia. Najpierw służba wojskowa i szkoła oficerska, a potem ponad dwa lata w oddziałach specjalnych, dopóki nie zrezygnował po tym, jak Mattias zwrócił się przeciwko niemu. Później przeszedł do sektora prywatnych usług ochroniarskich. Zaczął pracować dla zagranicznej firmy, narażał życie w takich krajach jak Irak, Syria i Liberia. Potem wrócił do Szwecji. Zapotrzebowanie na mężczyzn (jak również kobiety – choć niewielkie) z wykształceniem, umiejętnościami i doświadczeniem Toma było kolosalne, więc Mattias zakładał, że Tom mógł przebierać w ofertach jak w ulęgałkach. Przyłączył się do małej firmy Lodestar Security Group. W notatce prasowej była mowa o tym, że zaczął pracę na stanowisku dyrektora generalnego. Co ten tytuł oznaczał w firmie takiej jak ta, Mattias mógł się tylko domyślać. Pod wodzą Toma Lodestar w ciągu zaledwie kilku lat wspięła się na szczyt. W skali międzynarodowej skandynawska firma ochroniarska była dość mała, ale gdy Mattias zasięgnął języka, dowiedział się, że cieszy się świetną renomą. Teraz jednak wyglądało na to, że jej szef wyemigrował do Kiruny. Dlaczego? Tom wciąż był młody, niedługo kończył trzydzieści siedem lat i powinien być na szczycie, a nie wyglądać jak wrak człowieka i mieszkać w lesie.

– Nikt w pracy nie wie, że tu jestem – oznajmił Tom, przełamując długą ciszę. – Jest parę spraw, które muszę załatwić na własną rękę.

Mattias zastanawiał się, jakie to sprawy, ale wiedział, że lepiej o to nie pytać.

– Ludzie się zastanawiają – powiedział.

– Ludzie?

Mattias odstawił kubek z kawą i zrobił nieokreślony gest ręką. Oczywiście zastanawiało się wiele różnych osób, ale przede wszystkim on sam. Ponieważ to wszystko było tak niepodobne do Toma. Ucieczka. Fakt, że wyjechał, nie mówiąc nikomu, gdzie wyrusza. Porzucił swoich towarzyszy.

– Co tu robisz? – zapytał Mattias. Z tego, co wiedział, Toma nic już nie łączyło z tymi okolicami. A o Tomie Lexingtonie wiedział prawie wszystko.

Ojciec nie żył. Matka i trzy siostry z rodzinami mieszkały w okolicach Sztokholmu. Miał pracę, w której zarabiał majątek. Nowe, duże mieszkanie w centrum Sztokholmu. Pod względem materialnym wiódł dobre życie. Został wprawdzie wzięty do niewoli, ale przeżył i otrzymał odpowiednią opiekę. Był starym komandosem, miał twardy tyłek i grubą skórę. Coś takiego nie powinno go złamać. A może?

Tom pokręcił głową, napił się kawy i znów pogrążył się w milczeniu.

– Pracujesz tu nad czymś? – zapytał Mattias. Często na tym właśnie polegało przesłuchanie. Stawiało się pytania, cały czas, niewinne pytania, te same pytania zadawało się różnym ludziom, a potem składało w całość bardzo małe kawałki informacji. Tu, na północy, człowiek, który był ekspertem takim jak Tom, nie miał nic do roboty. O ile Rosjanie nie przeprowadzali właśnie inwazji lądowej. Ale o tym Mattias pewnie by wiedział.

– A czy wyglądam, jakbym pracował? – zapytał Tom oschłym tonem.

„Nie, wyglądasz jak żul”, pomyślał Mattias. Znów zapadła cisza.

Mattias czekał. Z zewnątrz nie dobiegał żaden dźwięk. Żadnych samochodów, samolotów, nic.

Cierpliwie czekał. Z Toma zawsze był uparty skurczybyk. Jasne, to, co mu zrobił, było nie w porządku i może, może, dziś zachowałby się inaczej, ale i tak…

– Minęło już wiele lat. Kiedy masz zamiar mi wybaczyć?

– Przebaczenie to pochrzanione słowo. Jakby dało się wybaczyć.

– Może nie. Ale przykro mi i proszę cię o wybaczenie. Znowu.

– Fuck off.

Mattias westchnął.

– Jesteś cholernie pamiętliwy. Zawsze taki byłeś.

Tom prychnął.

Mattias zaczął się zastanawiać, czy nie sprowokować Toma do bójki. Może powinni oczyścić atmosferę w klasyczny sposób, jak macho, pięściami? Ale byli za starzy na takie dziecinady, a poza tym Tom, nawet w nie najlepszej formie, i tak dałby mu wycisk.

– Daj już spokój. Co robisz w Kirunie? Dlaczego bawisz się w pustelnika?

Tom podrapał się po karku. Wstawił kubek do zlewu. Usiadł na krześle.

Mattias usiadł naprzeciwko niego.

– Ellinor tu mieszka – powiedział w końcu.

Aha. Kolejny kawałek układanki. Ellinor Bergman.

W branży, w której rozbite związki były regułą, Tom Lexington i Ellinor Bergman stanowili wyjątek. Wszyscy myśleli, że są jedną z tych par, która będzie ze sobą do końca życia. Co tylko świadczyło o tym, że człowiek nigdy nic nie wie na pewno. Mattias przyjrzał się udręczonej twarzy Toma. W tym równaniu nadal coś mu się nie zgadzało. Tom i Ellinor rozstali się wczesnym latem. Nie byli już zameldowani pod tym samym adresem. Co ona w tym wszystkim robiła?

– Zeszliście się? – zapytał, próbując dopasować ten fragment układanki.

– Nie.

– Ale ona też tu jest?

– Tak, mieszka w Kirunie.

– Nic nie rozumiem.

Wydawało mu się, że Ellinor ma jakiś taki kobiecy zawód. Opiekunka? Przedszkolanka? Pielęgniarka? Nie, jakiś inny.

– Ona tu mieszka. Pracuje w szkole – dodał Tom.

No właśnie. Nauczycielka.

– Ma nowego faceta.

Teraz rozumiał. Ellinor ułożyła sobie życie na nowo, a Tom… a Tom nie.

Mattias rozsiadł się na krześle, oparł kostkę nogi o kolano.

– I przyjechałeś tu, żeby...?

Tom gapił się gdzieś w przestrzeń obok niego. Mattias przyglądał się mu, patrzył na ciemne kręgi pod oczami i udręczoną twarz.

– Muszę z nią poważnie porozmawiać – oznajmił Tom. – Ona chyba nie robi tego na poważnie. Muszę usiąść i z nią porozmawiać.

Boże. Mattias próbował ukryć to, że jest w szoku. Było źle.

– Nie rozumiesz. Mogę to naprawić – dodał Tom.

Każdy, kto został porzucony, tak mówi. Mattias nigdy nie sądził, że usłyszy te słowa z ust Toma. To wyjaśniało jego samopoczucie. Niewola, tortury i rozpad związku.

– To dlatego byłeś w hotelu? – zapytał. – Ellinor się w nim zatrzymała?

– Nie. Byłem tam, żeby zapić święta. Spotkałem dziennikarkę. Piliśmy razem i strasznie się nawaliłem. My, ja… chyba się ośmieszyłem – dodał. Potarł oczy. – Dlaczego tu przyjechałeś?

Wybiła godzina prawdy.

– To, co powiem, musi zostać między nami. Dostałem zadanie od Naczelnego Dowódcy, mam utworzyć grupę antyterrorystyczną. Mamy badać i analizować różne zagrożenia. Nasza działalność będzie priorytetowa w Siłach Zbrojnych, a ja mam wszystko stworzyć zupełnie sam. To będzie mała grupa ekspertów specjalizujących się w różnych dziedzinach. Zaczynam przeprowadzać rozmowy kwalifikacyjne. Nie tylko z wojskowymi, ale również z kryptologami, wykładowcami akademickimi i hakerami.

– W takim razie Naczelny Dowódca się nie pomylił. To zadanie wydaje się idealne dla króla szpiegów – stwierdził Tom sucho.

Mattias patrzył na niego ze spokojem.

– Chcę, żebyś do nas dołączył – powiedział.

– Chyba nie mówisz poważnie.

– Dlaczego nie? – zapytał Mattias.

Zdolności analityczne Toma i jego doświadczenie bojowe były niezrównane. Byłby dla nich bardzo cenny. Mattias myślał o tym, żeby go zwerbować, już od lata, od chwili, gdy dostał zielone światło. Przyjechał do Kiruny dlatego, że Tom go potrzebował. Ale popełniłby służbowe wykroczenie, gdyby nie spróbował zwerbować człowieka o kompetencjach Toma, teraz, gdy nadarzyła się świetna okazja.

– Czy tego chcemy, czy nie, ze Szwecją prowadzona jest zaawansowana wojna informacyjna. Możesz się przynajmniej zastanowić, prawda?

Tom skrzyżował ręce na piersiach w geście niechęci.

– Mam co innego do załatwienia.

Mattias przyglądał się swoim paznokciom.

– I jak ci twoim zdaniem idzie? – zapytał lekkim tonem.

Tom nic nie odpowiedział. Z jego brzucha dobiegło burczenie.

Mattias zerknął na zegarek. Dochodziła pora lunchu. Sam nie jadł nic od czasu, gdy wyjechał z Karlsborga.

– Jesteś głodny? – zapytał.

Tom wzruszył ramionami, ale z jego brzucha rozległo się kolejne burczenie.

– Mam konserwy. Jak chcesz, możesz coś przygotować.

Mattias postanowił się tym zadowolić. Gdy się chciało przeciągnąć kogoś na swoją stronę, trzeba było poznać jego potrzeby i je zaspokoić, to zasada numer jeden. Tom zawsze był marudny, gdy męczył go głód.

– Zrobię coś na ząb – powiedział Mattias.

Tom słuchał, jak Mattias krząta się w kuchni. Strasznie go wkurzał. Ale był głodny, a Mattias zawsze świetnie gotował. Może poczeka i wyrzuci go za próg dopiero po posiłku. Bycie złym na Mattiasa miało tę zaletę, że nie musiał myśleć o żenującej wpadce z Ambrą Vinter. Przeciągnął dłonią po twarzy. Cholera, ale wtopa.

Wkrótce z kuchni zaczęło dobiegać bulgotanie i zapachy. Tom uświadomił sobie, że jest głodny jak wilk.

– Zrobię makaron z grzybami, serem i liofilizowaną śmietaną – powiedział Mattias, a potem zapadła długa chwila milczenia. Nad czymś się zastanawiał. – W każdym razie tak mi się wydaje. Zawartość wielu puszek i słoików jest do siebie bardzo podobna. Słyszałeś kiedyś o świeżym jedzeniu?

Ale zapach, który dobiegał z kuchni, nie był wcale taki zły i kiedy Mattias postawił jedzenie na stole, Tom zjadł z apetytem. Po posiłku Mattias włożył naczynia do zmywarki, a Tom zaparzył więcej kawy, tym razem cały dzbanek. Usiedli przy stole w kuchni i przez chwilę rozmawiali o samochodach, potem o pogodzie, tonem może nie do końca swobodnym, ale też nie tak napiętym jak na początku.

– To twój dom? – zapytał Mattias, dolewając sobie kawy.

– Nie – odparł Tom, nie rozwijając tematu.

To nie była sprawa Mattiasa. Rok wcześniej uwolnił dziewiętnastolatka na chwilę przed tym, jak miał zostać zabity przez somalijskich islamistów. Chłopak był jedynym synem norweskiego miliardera, który handlował ropą. Luksusowy dom należał do wdzięcznego ojca. Tom mógł z niego korzystać, kiedy tylko chciał. Mattias zadał kilka ogólnych, zwykłych pytań na temat domu. Tom powiedział, że ma garaż, kilka sypialni i stół bilardowy.

– I saunę – dodał. Mattias był co prawda szwedzkim obywatelem, ale jego mama pochodziła z Wysp Alandzkich, a Alandczycy byli znani z namiętności do sauny.

Mattias zauważył, że sporo tu ziemi do odśnieżania, a wtedy Tom powiedział, że w garażu stoi nowiutka odśnieżarka. Nieskomplikowane męskie tematy. Mattias zawsze był w tym dobry. Potrafił rozmawiać o niczym, zadawać pytania, sprawiać, że ludzie dobrze się czuli. Problem, rzecz jasna, polegał na tym, że człowiek nigdy nie wiedział, czy to tylko gra. Był mistrzem manipulacji. Oficjalnie pracował jako wykładowca Szwedzkiej Narodowej Akademii Obrony, ale Tom zawsze podejrzewał, że to tylko przykrywka, co teraz się potwierdziło. Mattias był zdecydowanie zbyt inteligentny na to, żeby nie upomniał się o niego MUST, wywiad wojskowy. Mattias stanowił idealny materiał na szpiega. Mówił płynnie po rosyjsku, francusku, arabsku i persku. Tom nie spotkał chyba nikogo, kto by potrafił tak dobrze prowadzić przesłuchania, kto postępowałby tak dyplomatycznie, byłby tak wykształcony i z kim tak cholernie dobrze by się rozmawiało.

Poza tym był najbardziej śliskim, najbardziej fałszywym człowiekiem, jakiego spotkał.

Każdy adept oddziału specjalnego otrzymywał pseudonim, zanim spotkał się z pozostałymi kolegami. Oznaczało to, że można było latami razem pracować i walczyć, nie znając prawdziwych nazwisk towarzyszy. Kogoś nazywano Brzozą, dlatego że był wysoki. Niektórzy otrzymywali zupełnie zwyczajne pseudonimy, takie jak Olsson. Tom studiował z pięcioma różnymi Olssonami. Jeden chłopak z Mory nazywany był Doktorem dlatego, że cholernie dobrze wychodziło mu zszywanie ran. Tom był Grizlim ze względu na ciemne włosy i posturę niedźwiedzia. Mattias Ceder był Lisem. Nie dlatego, że szczególnie przypominał lisa, tylko przez to, że był tak cholernie przebiegły. Lis potrafił wejść w psychikę każdego, nie siłą ani przemocą, tylko po prostu z kimś rozmawiając.

„Wszyscy chcą rozmawiać i mają potrzebę bycia wysłuchanym”, powtarzał Mattias, żeby to wyjaśnić. Może nie działał szczególnie efektownie, ale za to skutecznie. Jego spokojne, powtarzane w nieskończoność pytania przynosiły takie rezultaty, jakich nie dałyby żadne tortury. „Bicie nie jest zbyt skuteczne, bo w końcu człowiek mówi, żeby uniknąć kolejnych ciosów. Odwoływanie się do logiki pozwala na subtelniejsze dotarcie do przeciwnika”, mówił, a potem wyciągał z ludzi wszystkie sekrety.

Tom wyciągnął przed siebie nogi. Jeśli będzie musiał, poradzi sobie z dziesięcioma Lisami. Jeszcze przez chwilę będzie go słuchał w ramach uprzejmego podziękowania za obiad. Ale jeżeli Mattias będzie za dużo mówił, wyrzuci go na zbity pysk. Wtedy Lis, zamarzając pomału na śmierć, będzie mógł sobie porozmawiać z zaspami.

Tom wziął łyk kawy.

Tak, myśl o tym, że wyrzuci Mattiasa Cedera do lasu, gdy ten powie coś idiotycznego, sprawiała mu przyjemność. Położył dłoń na stole i chłodno spojrzał na Mattiasa. Nazwie to swoim planem B.

12

Ambra zamknęła mocno oczy i nie chciała ich otwierać. Jeżeli będzie leżeć całkowicie nieruchomo, może uda jej się znów zasnąć.

„Nie ma co się nad sobą użalać”, pomyślała. Ośmieszenie się to nie wielka katastrofa. Na świecie istniało dużo okropności. Ludzie chorowali na raka. Uciekali przed wojną. Albo nie zdążyli przed nią uciec i umierali z głodu.

Zaczęła się pocić. Przełykała ślinę raz po raz, a gdy już dłużej nie mogła, zerwała się na równe nogi i pobiegła do toalety, gdzie w ostatniej chwili udało się jej podnieść deskę, zanim zwymiotowała.

Potem osunęła się na lodowatą podłogę.

Nawet jeśli na świecie naprawdę były o wiele gorsze rzeczy, którymi należało się przejmować, dopadł ją obezwładniający lęk. Nie chciała być teraz sobą.

Potarła czoło, pociągnęła nosem i wolno się podniosła. Pociemniało jej przed oczami i musiała się złapać umywalki, żeby nie upaść. Poczekała, aż przestanie jej się kręcić w głowie, napiła się potem wody prosto z kranu, unikając patrzenia w lustro, i powlokła się z powrotem do łóżka.

Po południu znów miała odwiedzić Elsę. Liczyła na to, że będzie się wtedy lepiej czuła. I że Elsa będzie chciała z nią rozmawiać, inaczej cała ta okropna podróż okaże się niepotrzebna i nieudana. Liczyła też na to, że jej mózg do tego czasu zacznie działać. Boże, nie pamiętała nawet, kiedy ostatnio była zbyt skacowana, żeby pracować. Chyba nigdy.

Naciągnęła kołdrę na głowę i spróbowała wymyślić więcej rzeczy, które byłyby gorsze od dostania kosza od mężczyzny w Wigilię przed drzwiami swojego pokoju, ale nie najlepiej jej to szło. Pocałunek. Ach, ten pocałunek. Tom potrafił całować, co tylko wszystko pogarszało. Jęknęła pod kołdrą. Za kilka dni na pewno uda jej się o wszystkim zapomnieć, ale akurat teraz marzyła o tym, i to intensywnie, żeby dało się cofnąć czas i żeby mogła zachować się inaczej. Wtedy spędziłaby Wigilię zamknięta w swoim pokoju i nie zaczęłaby rozmawiać w restauracji z Tomem Lexingtonem. Nie spodobałby jej się, nie poczułaby pożądania i nie wyobrażałaby sobie, że w jego oczach widzi to samo.

Odrzuciła kołdrę. Potrzebowała świeżego powietrza. I rozpuszczalnych tabletek przeciwbólowych Treo. Właściwie wiedziała, że to, co się stało, na dłuższą metę nie ma znaczenia. Prawdopodobnie już nigdy więcej nie zobaczy tego faceta. On był nieistotny. Na pewno kiedyś w przyszłości znajdzie mężczyznę, który nie będzie uważał, że jest odpychająca, i nie odrzuci jej, gdy będzie się do niego kleić. Analizując to na chłodno, dochodziła do takiego wniosku. Niestety jej rozum nie był teraz na właściwych torach, więc lęk i wstyd miały wolne pole do działania. Potarła oczy. Pod palcami poczuła grudki zaschniętego tuszu. Spała w ubraniu, które nosiła cały poprzedni dzień. Zrobi tak: weźmie prysznic, znajdzie tabletki od bólu głowy, wypije morze kawy i przygotuje się do wywiadu. A poza tym zapomni wszystko, co miało jakikolwiek związek z Tomem Lexingtonem.

Bateria w telefonie była prawie zupełnie rozładowana. Ambra zwlokła się z łóżka, wygrzebała ładowarkę, sprawdziła Twittera, Instagram, Facebooka i pocztę, stwierdziła, że w czasie, gdy ona spała skacowana, nie wybuchła trzecia wojna światowa. Położyła się na łóżku, czując kolejną falę mdłości. Zaraz po wywiadzie pojedzie na lotnisko i wróci do domu. Boże, ale marzyła o tym, żeby wyjechać z Kiruny i wrócić do domu, do Sztokholmu. Udało jej się dostać miejsce w jednym z pełnych samolotów i przysięgła sobie, że nigdy więcej nie wróci do tego miasta. Mogą ją wylać. Praca była dla niej wszystkim i prawie niczego nie odmawiała, ale człowiek mógł się poniżyć tylko do pewnego poziomu i wczoraj go osiągnęła.

Wycieńczona, przeczekała kolejny atak mdłości. Jak tylko minął, powlokła się pod prysznic, usunęła makijaż i brud, a potem umyła głowę. Kiedy znalazła czyste ubranie, poczuła się odrobinę godniej, a kiedy udało się jej zejść na śniadanie i nie natknęła się przy tym na Toma (cholera!), pomyślała, że może mimo wszystko jakoś to przeżyje. Przeprowadzi wywiad z Elsą, a potem opuści to zapomniane przez Boga miejsce.

Usiadła z kubkiem gorącej kawy i otworzyła komputer. Wolno dochodziła do siebie, ale udało jej się sformułować jeszcze kilka pytań i przejrzeć notatki. Po drugim kubku kawy i kanapce poczuła, że nabrała trochę sił. Kiedy bufet śniadaniowy został sprzątnięty, udało jej się uporać z lękiem i znów czuła się jak człowiek.

Jak mówiła. Praca jest jej najlepszym przyjacielem.

O wpół do jedenastej wzięła jeszcze dwie tabletki Treo. Miała nadzieję, że żołądek i wątroba to wytrzymają. Spakowała kosmetyczkę i ostatnie sztuki ubrań, upewniła się, że niczego nie zostawiła, i zamknęła torbę. Z Elsą miała się zobaczyć o trzeciej, a samolot do domu odlatywał o ósmej. Ponieważ miała jeszcze trochę czasu, postanowiła pospacerować, żeby podleczyć kaca. Potem opatuliła się szalikiem, włożyła czapkę, rękawiczki, zapięła kurtkę, wymeldowała się i przez obrotowe drzwi wyszła z hotelu.

Był pierwszy dzień świąt i zaśnieżone ulice świeciły pustkami. Wszystkie sklepy były zamknięte, nawet budka z hot dogami przy dworcu autobusowym. Poślizgnęła się. Od czasu do czasu ktoś przejeżdżał obok niej na sankach kicksled, ktoś wyprowadzał psa, ale pomijając to, miasto było jak wymarłe. Ból głowy zaczynał ustępować, chłodne powietrze dobrze jej robiło. Idąc ulicą pod górkę, oglądała wystawy. Trochę marzła. Myślała o tym, że cudownie będzie polecieć wieczorem do domu.

Cieszyła się też na spotkanie z Elsą. Miała nadzieję, że starsza pani będzie w nastroju do opowiadania i że uda się jej napisać naprawdę dobry artykuł. Obiecała sobie, że historię sexcampów przedstawi tak godnie, jak to tylko możliwe.

Skręciła w kolejną pustą uliczkę. Minęła różowy wieżowiec Elsy, ale było zdecydowanie ze wcześnie na wizytę, więc szła dalej.

Ze swoimi osiemnastoma tysiącami mieszkańców Kiruna była małym miastem i Ambra zdążyła już przejść większość ulic. Przecięła parking i zaczęła oddalać się od centrum. Czuła, że trochę się rozgrzała.

Nagle dostrzegła stojący na wzgórzu duży czerwony kościół. Był jednym z punktów charakterystycznych Kiruny, ale go unikała. Czy odważy się do niego wejść? Jego fasada była oświetlona i w górę szło wiele osób. Zawahała się, ale po chwili ruszyła za nimi. Zatrzymała się przy tablicy informującej o nadchodzących wydarzeniach. Oczekiwano fińskiego pastora, który miał wygłosić kazanie, zapowiadano pasterkę, a także… Jakiś ruch, coś nieokreślonego przyciągnęło jej uwagę. Ostrożnie odwróciła głowę. Poczuła, że włosy na ramionach stają jej dęba, a w ustach zasycha. Bała się patrzeć, nie chciała zostać rozpoznana. Myliła się?

Nie, nie tym razem. To był on. Naprawdę. Nie duch przeszłości, tylko Esaias Sventin. Pociemniało jej przed oczami, jakby wstała zbyt szybko. Nie zauważył jej, mimo że przeszedł obok niej tak blisko, że poczuła jego mdlący zapach. A za nim szła Rakel Sventin, z warkoczem i chustką na głowie.

Ambra poczuła, że lepi się od potu. To byli oni. Czyli kościół nadal użyczał im swoich lokali. Laestadianie. Szaleńcy. To skandal. Nie powinni mieć prawa przebywać w kościele ani wygłaszać kazań.

Ambra już miała zawrócić, nie chciała mieć z nimi nic do czynienia, pragnęła tylko uciec, ale wtedy dostrzegła coś, czego nie widziała wcześniej z powodu tłumu. Esaias i Rakel nie byli sami. Między sobą mieli dwójkę dzieci. Przyjrzała się im. Kim były? Ich wnukami? Bo chyba nie wychowankami? Z jakiegoś powodu zakładała, że po niej nie przyjmowali już więcej dzieci. Przecież tak wyraźnie widziała, że jej nienawidzili. A poza tym byli już chyba na to za starzy? Niepewnym krokiem ruszyła za nimi. Do spotkania z Elsą miała jeszcze godzinę.

Z kościoła nie dobiegała muzyka. Nie zdziwiło jej to. Muzyka była grzechem. Stała. Patrzyła, jak państwo Sventinowie wchodzą do środka z dwójką dzieci. Wyglądały na dziewczynki. Mogły mieć po dziesięć lat.

Ambra miała dziesięć lat, gdy Esaias i Rakel po raz pierwszy zabrali ją do kościoła. Nigdy wcześniej nie uczestniczyła w prawdziwym nabożeństwie. Kilka razy była na uroczystym zakończeniu roku szkolnego, siedziała w nowoczesnych kościołach z jasnego drewna, w wazonach stały kwiaty i ktoś grał na pianinie. Oczywiście zawsze była tam sama. Na wszystkich zakończeniach roku, obchodach dnia Świętej Łucji i spotkaniach dla rodziców. Ten kościół był czerwony na zewnątrz, ale czarny i mroczny od środka. Ciche mamrotanie wznosiło się pod sufit. W ławkach siedzieli starsi ludzie z czarnymi Bibliami w dłoniach. W kościołach laestadian głos zabierali tylko mężczyźni i tylko oni wygłaszali kazania. Ambrze wydawało się, że kazanie trwa w nieskończoność. Ławka była twarda. Zaczęła się wiercić. Stopami nie dotykała ziemi i czuła, że boli ją dolna część ud.

– Siedź spokojnie – szepnął Esaias groźnie.

Siedziała tak nieruchomo, jak potrafiła. Ale czuła mrowienie w pośladkach. Ludzie byli tu tacy dziwni. Kiedy zerknęła w bok, zobaczyła, że kobieta obok niej cicho płacze.

Słowa kazania również były dziwne. Cudzołożnice. Pokusy. Demony. Grzesznicy. Jeden z mężczyzn siedzących z przodu podniósł się nagle i z jego ust popłynęły słowa, które brzmiały tak, jakby był z innej planety. Ambra gapiła się na niego. Wiele osób płakało. Przed wyjściem nic nie jedli i była bardzo głodna. Poruszyła się.

– Siedź spokojnie!

Naprawdę próbowała. Ale jedna noga jej zdrętwiała i bardzo ją bolała. Spróbowała ją podnieść.

Esaias złapał ją za ramię tak mocno, że aż wciągnęła powietrze. Położył jej swoją dużą dłoń na ustach, żeby ją uciszyć. Czuła, że jego palce śmierdzą.

– To diabeł, który jest w tobie. Siedź spokojnie, powiedziałem.

Złapał ją za policzek i uszczypnął tak mocno, że pociemniało jej w oczach. Łzy same zaczęły jej płynąć. Bała się poruszyć choć o milimetr. Wytrzymała ból i siedziała bez ruchu, dopóki Esaias jej nie puścił.

Kiedy nabożeństwo wreszcie się skończyło i wrócili do domu, pozostali członkowie rodziny usiedli przy stole.

– Będziesz się przyglądać. Po kolacji otrzymasz swoją karę.

Stała, patrząc, jak inni jedzą, i czekała na karę. Już wcześniej była karcona fizycznie przez rodziców zastępczych. Jedna mama ciągnęła ją za włosy, inna szczypała w ramię, wiele razy popychały ją starsze dzieci z przybranych rodzin albo inne, które po prostu wyładowywały swoją złość na kimś, kto nie mógł się bronić. Ale Esaias ją pobił. Stłukł kijem po pupie i plecach.

Po wszystkim ciężko dyszał, jakby bicie dziecka wielkości jednej piątej jego samego było wycieńczające.

– Idź się położyć – powiedział.

Jej łóżko było mokre. Ktoś zalał je wodą. Nie odważyła się nic powiedzieć, po prostu się w nim położyła. Już wcześniej obrywała, słyszała niejedno przykre słowo, ale jeszcze nigdy nikt nie ukarał jej w tak chłodny, wyrachowany sposób. A to był dopiero początek.

Ambra zobaczyła, jak drzwi kościoła zamykają się za dziewczynkami i Sventinami. Zatrzymała się przed schodami, nie wiedząc, co robić. To spotkanie ją ogłuszyło, niemal przeraziło. Co czekało te dzieci tam w środku?

– Wszystko w porządku? – zapytał ktoś uprzejmie.

Ambra odwróciła się i zobaczyła kobietę w swoim wieku. Długie blond włosy wystawały spod czapki obszytej jasnym futrem. Miała na sobie biały kombinezon i białe futrzane śniegowce. Wyglądała jak zimowy anioł.

– Tak, dziękuję – odparła Ambra niepewnie.

Kobieta się uśmiechała.

– Jęknęłaś – powiedziała i w tej samej chwili koło nich zmaterializowała się biała kulka, będąca psem.

Ambra zobaczyła, że kobieta trzyma w dłoni smycz. Wyglądała normalnie. Nie jak opętana laestadianka, tylko jak zupełnie zwyczajna mieszkanka Kiruny. Mówiła z miękkim norrlandzkim akcentem i miała zdrowy wygląd charakterystyczny dla ludzi, którzy dużo czasu spędzają na świeżym powietrzu i potrafią się ubierać stosownie do pogody.

Ambra zdecydowanie pokiwała głową.

– Wszystko dobrze. Jestem tylko trochę skacowana – powiedziała, krzywiąc się.

Kobieta zachichotała.

– Nie jesteś stąd, prawda? To słychać.

– Jestem dziennikarką i przyjechałam tu służbowo.

– To ty rozmawiałaś z Elsą? Moja mama słyszała o tym od przyjaciółki. Fajnie cię spotkać.

– Prawdę mówiąc, właśnie się do niej wybieram.

– Powiedz, jeżeli będę ci mogła w czymś pomóc – powiedziała kobieta wesoło. Zdjęła jedną rękawiczkę i wyciągnęła dłoń. – Nazywam się Ellinor Bergman.

– Wejdź, proszę, moja droga – powiedziała Elsa, gdy Ambra zadzwoniła do jej drzwi punktualnie o trzeciej.

Znów usiadły w dużym pokoju. Ambra opadła na to samo krzesło, które zajmowała ostatnio, i odetchnęła. Wciąż była roztrzęsiona po spotkaniu ze Sventinami.

– Jak się czujesz? – zapytała Elsa, przyglądając się jej z zatroskaną miną.

Ambra wzruszyła ramionami.

– Czy myślała pani o tym, o czym rozmawiałyśmy? – odpowiedziała pytaniem.

– Odpowiedź nie jest prosta – odparła Elsa. – Mieszkałam w Kirunie całe życie. Kiedy wojna się skończyła, miałam dwadzieścia jeden lat. Od dawna myślałam o tym, żeby stworzyć tu, na północy, swoisty azyl, i to na długo, zanim ktokolwiek inny wpadł na taki pomysł. Już w pierwszym roku odnieśliśmy sukces. Premier przyjechał na nasz pierwszy kurs, w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym ósmym.

– Zakochaliście się w sobie? – zapytała Ambra. Od tamtej pory naprawdę minęło całe życie.

Elsa pokręciła głową.

– Niezupełnie, w każdym razie nie ja. Ale był czarujący i stopniowo, jak to się mówi, zaiskrzyło między nami. Zaszłam w ciążę. Nie byłam już pierwszej młodości, zwłaszcza jak na tamte czasy, i chciałam zatrzymać dziecko. A Ingrid już się pojawiła w moim życiu. Strasznie się w sobie zakochałyśmy. Obie dobiegałyśmy czterdziestki i w końcu znalazłyśmy miłość.

– Czy wcześniej interesowały panią kobiety?

– Nie. Wiedziałam, że lesbijki istnieją, ale nigdy nie patrzyłam na kobiety pod tym kątem. Poznanie Ingrid było jak cud. Mój syn, Olof, naprawdę stał się naszym dzieckiem, moim i Ingrid. Wychowywał się bez ojca, ale otoczony troską i miłością. Wtedy czasy były inne, dziś trudno to sobie nawet wyobrazić. Ludzie bardziej się nawzajem oceniali, ale życie było prostsze, bardziej wolne.

– To brzmi jak idylla.

– Jestem wdzięczna za to, że mogłam tego doświadczyć, to była łaska. Ingrid całe życie marzyła o tym, żeby być artystką, ze mną mogła się realizować. Stać nas było na to, żeby żyć tak, jak chciałyśmy. Przez jakiś czas przyjeżdżali do nas wszyscy. Nie tylko gwiazdy filmowe i znani ludzie, odwiedzało nas wiele osób, które szukały azylu. Rozeszła się wieść, że tu mogą w spokoju być sobą. Homoseksualiści. Ci, którzy nie byli pewni swojej tożsamości płciowej i seksualności. Z czasem odeszłyśmy od seksu na rzecz mindfullness i kursów artystycznych – powiedziała Elsa. Chwyciła palcami krzyżyk, który nosiła na szyi. – Rodzina Ingrid też była laestadiańska, tak jak ta, u której ty mieszkałaś. Było jej ciężko. Gdy mnie wybrała, została odrzucona, przestała dla nich istnieć. Kiedy spacerowałyśmy i spotykałyśmy jej bliskich, udawali, że jej nie widzą. To było straszne. Musiałyśmy walczyć o naszą miłość na wszystkich frontach.

– To dlatego powinna pani o wszystkim opowiedzieć – wtrąciła Ambra. Ta historia ją poruszyła i wiedziała, że Grace i czytelnicy ją pokochają. – Pani historia mówi o tym, że wszyscy ludzie są tak samo ważni, o miłości i tolerancji.

– I o celebrytach – dodała Elsa z uśmiechem.

– Tak, o nich również. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że celebryci się nie liczą, to oni przyciągają czytelników i chcę napisać o waszych kursach, obozach i o tym, co tam robiliście, ale chcę też opowiedzieć o reszcie. To piękna historia. Wyjątkowa i uniwersalna zarazem. Właśnie takie są nam potrzebne.

Elsa nie sprawiała wrażenia przekonanej.

– Sama nie wiem…

– Jak pani myśli, czego życzyłaby sobie Ingrid? – zapytała Ambra.

– Bardzo dbała o swoją prywatność, ale była też bardzo odważna, pod wieloma względami. Prawdę mówiąc, przypominała trochę ciebie – powiedziała Elsa i się uśmiechnęła.

Ambra wiedziała, że ją przekonała. Ogarnęło ją poczucie triumfu.

Ktoś zadzwonił do drzwi.

– To pewnie Tareq – powiedziała Ambra. – Pójdę otworzyć.

– Zdecydowałam się – zawołała za nią Elsa. – Masz rację. Zrobię to. Ze względu na Ingrid.

– Seks tantryczny jest moim zdaniem strasznie przereklamowany – powiedziała Elsa, siorbiąc kawę z kostką cukru w ustach. – Spróbowaliśmy go dla zabawy w jednym roku. Ale większość osób uważała, że jest nudny, więc z niego zrezygnowaliśmy.

Ambra się uśmiechnęła. Elsa była fantastyczna. Kiedy już podjęła decyzję, opowiadała naprawdę wszystko.

– Co wybraliście w zamian?

– Wiele kobiet, które nas odwiedzały, nigdy nie miało orgazmu, więc zorganizowałyśmy szkołę orgazmu. To było przed erą YouTube’a, teraz w Internecie są oczywiście odpowiednie filmy.

– Oczywiście – mruknęła Ambra. Rzuciła spojrzenie na Tareqa, który stał za jej plecami i filmował. Dla pewności sama nagrywała wszystko komórką. Już teraz miała wiele fantastycznych cytatów.

– Między nami mówiąc, paliliśmy całkiem sporo, ale tylko marihuanę. Odrobina zioła jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

Ambra nic nie powiedziała, ale znów rzuciła okiem na Tareqa. Będą chyba musieli wyciąć parę wypowiedzi o paleniu trawy, ale poza tym materiał był idealny.

– Pani Elso, wyszło świetnie – powiedział w końcu Tareq. – Ambra, jesteś zadowolona?

Ambra pokiwała głową, Tareq zaczął pakować sprzęt, a Elsa zniknęła w kuchni. Ambra pomyślała z roztargnieniem, że Tareq jest słodki. Patrzyła, jak jego długie, zwinne palce pracują ze sprzętem. Był przystojny, młody i silny, tak jak wielu najlepszych fotografów. Taszcząc sprzęt, wyrabiali sobie krzepę. Poza tym był miły. To z nim powinna była flirtować.

Podniósł wzrok i się uśmiechnął.

– Słuchaj, dziś wieczorem wybieram się ze znajomymi na miasto. Jeśli chcesz, możesz się przyłączyć – powiedział. Wstał i zarzucił sobie torbę na ramię.

– Byłoby super – powiedziała szczerze. – Ale wieczorem mam samolot.

– W porządku. Odezwę się do ciebie, jak przejrzę film. Ale to strzał w dziesiątkę, świetna robota.

– Piękny chłopiec – powiedziała Elsa, gdy Tareq wyszedł.

Ambra zamknęła notes. Miała już wystarczająco dużo informacji. Grace będzie zadowolona.

– Co o tym wszystkim myślisz? – zapytała Elsę.

– Cieszę się, że u mnie byłaś. Ze względu na wywiad, ale też miło było cię spotkać. Naprawdę wszystko dobrze? Jeśli wolno zapytać.

Wyglądało na to, że Elsa zauważyła, że nie jest sobą. Ambra uśmiechnęła się uspokajająco.

– Jasne. Wyślę ci tekst, żebyś mogła go przeczytać – powiedziała.

– Oczywiście, moja droga – odparła Elsa, wyglądała przy tym, jakby chciała dodać coś jeszcze, ale się powstrzymała.

Wywiad był skończony. Grace postanowiła, że cykl artykułów będzie się ukazywać przez dwa dni. Pierwszy będzie opublikowany jutro, a kolejny pojutrze. Tareq miał zmontować film, a jeden z redaktorów dopracuje go i opublikuje na stronie. Czarno-białe zdjęcia Elsa chciała oddać za darmo, ale Ambra uparła się, że zapłacą jej za nie dziesięć tysięcy koron. Gdyby Grace się o tym dowiedziała, zamordowałaby ją. Ale to i tak była obłędnie niska cena i gazeta mogła sobie na to pozwolić.

Wszystko było gotowe i prawdopodobnie już nigdy więcej się nie zobaczą. To właśnie ta dziwna strona jej pracy. Spotykała ludzi, słuchała ich opowieści, zbliżała się do nich, wzruszała, a potem już nigdy więcej ich nie spotykała. A w przypadku Elsy sprawa była jeszcze bardziej skomplikowana.

Zawahała się, nie chciała się z nią spoufalać. Ale to była dziwna podróż. Sensacje Elsy. Tom Lexington. Sventinowie.

– Widziałam ich – powiedziała na próbę.

Elsa splotła dłonie na brzuchu.

– Gdzie? – zapytała.

Ambra ucieszyła się, że Elsa zrozumiała, co miała na myśli.

– Przed kościołem.

– No tak, oczywiście – odparła Elsa. Pochyliła się, wzięła dłoń Ambry w swoją, ciepłą i delikatną, przypominającą w dotyku bibułę. – Jesteś blada jak ściana. To było dla ciebie trudne?

– Widziałam jego i Rakel. To było straszne. Ale najgorsze było to, że mieli ze sobą dwójkę dzieci. Wie pani może, czy mają wnuki?

– To możliwe. Mieli dużo dzieci, jeśli one nadal należą do wspólnoty…

– Sekty. To jest sekta.

Elsa skinęła głową.

– Jeżeli ich synowie zostali w sekcie, są teraz dorośli, żonaci i prawdopodobnie mają dzieci. Przecież to właśnie robią, żenią się między sobą i mają dużo dzieci.

– Tak, pewnie tak właśnie jest.

– Jak się czułaś, gdy ich zobaczyłaś?

– On jest stary. Ona też.

– Tak wiele zniszczyli.

– Tak – przyznała Ambra i westchnęła.

– Chcesz coś zjeść?

– Muszę już iść – powiedziała. Dochodziła szósta. Nie chciała spóźnić się na samolot.

– Jeśli będziesz miała ochotę jeszcze porozmawiać, to jestem w domu przez całe święta. Może wpadniesz do mnie jutro na obiad?

Ambra żałowała, że nie może przyjąć zaproszenia.

– Przykro mi, ale dziś wieczorem wracam do domu.

– No to innym razem – powiedziała Elsa uprzejmie.

– Oczywiście – przytaknęła Ambra, mimo że wiedziała, iż prawdopodobieństwo jest bliskie zera.

Pożegnała się z Elsą, a potem wzięła taksówkę na lotnisko. Sypał śnieg i przez całą drogę kurczowo trzymała się fotela. Gdy dojechali na miejsce, rozpętała się prawdziwa burza śnieżna. Zapłaciła taksówkarzowi swoją prywatną kartą, nie miała siły na zbieranie paragonów i wykłócanie się o zwrot kosztów. Kiedy weszła do terminala, zobaczyła tłum ludzi i nie musiała nawet patrzeć na tablicę odlotów, żeby wiedzieć, że coś jest nie tak. Z głośników płynęły komunikaty, ludzie mówili podniesionymi głosami, a zmęczone dzieci płakały. Przepchnęła się do jednego z monitorów. Lot do Sztokholmu był odwołany z powodu awarii samolotu.

– Wszystkie loty do Sztokholmu w najbliższych dniach są zabukowane do ostatniego miejsca – powiedziała niesamowicie zestresowana kobieta przy biurku w punkcie odpraw.

– Ale jak mam się dostać do domu? – zapytała Ambra.

– Mamy jedno miejsce, na lot przez Oslo.

– Biorę – powiedziała Ambra. Musiała się stąd wydostać. Usłyszała, jak ktoś za nią wybucha płaczem.

Obejrzała się i zobaczyła kobietę w ciąży, z dzieckiem na ręku.

– Chce pani to miejsce? – zapytała Ambra po krótkiej chwili egoistycznego wahania.

Kobieta wytarła nos i pokiwała głową.

– Jest pani – powiedziała Ambra z westchnieniem.

– Dziękuję.

Po godzinie musiała pogodzić się z myślą o tym, że utknęła w Kirunie na dobre. Zapisała się na listę rezerwową, złapała kolejną taksówkę i wróciła do hotelu. Wysłała esemes do Jill i się poskarżyła, w odpowiedzi dostała zapłakaną emotikonę.

– Mój pokój jest jeszcze wolny? – zapytała i się zameldowała.

Opadła na łóżko i napisała do Grace, że nie wie, kiedy uda jej się wyjechać z Kiruny. Były święta i wszystkie co do jednego miejsca w samolotach zostały zarezerwowane. Szefowa odpisała:

W porządku, informuj mnie na bieżąco.

Przejechała palcami po telefonie. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Utknęła w mieście, którego nienawidziła.

Zastanawiała się, czy nie zadzwonić do Elsy i nie zapytać, czy zaproszenie na obiad wciąż jest aktualne. Dziesięć minut później już wiedziała, że tak. Zawsze coś.

Położyła się na łóżku. Skoro już tu jest, może powinna zebrać trochę informacji o Sventinach? Uznała, że musi to przemyśleć, i spojrzała na menu z daniami, które można było zamówić do pokoju. Odłożyła je. Wzięła telefon i wyszukała numer Tareqa. Przez chwilę się wahała, a potem pomyślała, że dlaczego by nie.

Mogę do was dołączyć dziś wieczorem?

Odpisał szybko.

Tak! Super! Od dziewiątej będziemy w Royalu.

Otworzyła komputer. Pracowała przez godzinę. Potem pociągnęła usta pomadką, przeczesała włosy dłonią i spryskała je lakierem. Spojrzała butnie w lustro. Kiruna jej nie złamie. Postanowiła, że nie pozwoli, żeby przez to miasto dopadał ją lęk. Odzyska władzę nad swoimi uczuciami i będzie się świetnie bawić.

– Słyszałaś? – zapytała swoje odbicie w lustrze. – Będziemy się świetnie bawić.

O dziewiątej wyszła z pokoju, zjechała do recepcji i zapytała o drogę do Royala.

13

Tom rozejrzał się i pomyślał, że to chyba ostatnie miejsce, w którym chce być. Nocny klub był zatłoczony. Przy małej scenie pod jedną ze ścian ktoś śpiewał karaoke. Pod sufitem wirowały kule dyskotekowe, migające światło przeszkadzało mu tak bardzo, że musiał odwrócić wzrok. Na ścianach wisiały poroża reniferów, skóry zwierząt i sztuka lapońska. W barze mieli promocję na drinki z wódki, maliny moroszki i żurawiny. Był tu w młodości, ale teraz wszystko wyglądało inaczej.

– Wiele się tu zmieniło – powiedział, śledząc spojrzeniem dwóch facetów we flanelowych koszulach, którzy czule się obejmowali.

– Są święta, nie ma za dużego wyboru – odparł Mattias i skinął na barmana, pokazując mu, że chcą dwa piwa.

Tom przyglądał się dwóm młodym mężczyznom, którzy stali przy barze i się całowali. Mattias podał mu piwo i usiedli przy stoliku. W domu rozmawiali o łowieniu ryb i starych znajomych – nie o pracy – i Tom dał się przekonać, kiedy Mattias zaproponował, żeby na chwilę wyszli do ludzi. Mattias miał dar przekonywania.

– Gdzieś czytałem, że świąteczny bar dla gejów jest najlepszym pubem w całym Norrbotten – powiedział Mattias.

– Skoro tak mówisz – odparł Tom. Miał gdzieś, co to za miejsce. Przeszkadzała mu głośna muzyka i migające światła. Postanowił, że zostanie dziesięć minut i spojrzał na zegarek. W tej samej chwili na scenie do karaoke zaczęło się zarzynanie kolejnego utworu. Śpiewający po zakończeniu zostali nagrodzeni brawami.

– Może mógłbyś spróbować wyglądać mniej… sam nie wiem, jak najemnik – zaproponował Mattias.

– Co masz na myśli?

Mattias wrzucił sobie do ust garść orzeszków.

– Spróbuj wyglądać jak inni ludzie, Tom. Straszysz miejscowych.

– Jak ci coś nie pasuje, zawsze możesz wracać do Sztokholmu.

– Wiem, już ze dwadzieścia razy mi to mówiłeś.

– Ja… – zaczął Tom z irytacją, ale urwał w pół słowa.

Siedzieli plecami do ściany. Z przyzwyczajenia. Wtedy mieli wszystkich na oku i nikt nie mógł zajść ich od tyłu. Tom miał dobry widok na cały lokal i dostrzegł jedną znajomą twarz. Było ciemno, ale i tak od razu ją rozpoznał.

Ambra Vinter.

Siedziała przy stoliku w towarzystwie młodych mężczyzn. Rozmawiali i pili piwo. Od czasu do czasu wybuchała śmiechem i odrzucała włosy na plecy.

Cholera.

– Znasz tam kogoś? – zapytał Mattias i spojrzał w stronę stolika.

W tej samej chwili Ambra dostrzegła Toma. Śmiech uwiązł jej w gardle, siedziała nieruchomo, obejmując dłonią szklankę z piwem. Migoczące światło rozjaśniało jej twarz. Przez chwilę Tom myślał, że zupełnie go zignoruje, ale potem skinęła mu głową nieznacznym, chłodnym ruchem i zwróciła się w stronę swoich towarzyszy. Jej ciemne włosy zakołysały się, gdy wszyscy znów wybuchnęli śmiechem.

– Kto to jest? – zapytał Mattias.

Tom się zawahał.

– Jedna taka reporterka, którą poznałem.

W oczach Mattiasa pokazało się zainteresowanie.

– W hotelu? To przed nią tak się wygłupiłeś?

To właśnie było takie irytujące, gdy chodziło o Mattiasa. Nie umykał mu żaden szczegół. Toma strasznie to wkurzało. Wzruszył ramionami. Mattias przyglądał się przez chwilę Ambrze. Usiadła tak, że Tom widział jej profil. Była piękna. Prosty nos i łagodnie zarysowane policzki. Wyglądała na złą. Złą i nieprzystępną.

– Chodź, pójdziemy się przywitać – powiedział Mattias.

„Po moim trupie”, pomyślał Tom, ale Mattias już zdążył wstać i ruszył w stronę stolika. Tom rzucił mu wściekłe spojrzenie, ale uznał, że, o ile to możliwe, pozostanie samemu przy ich stoliku będzie wyglądało jeszcze bardziej idiotycznie, podniósł się zatem niechętnie i poszedł za nim.

Mattias powiedział coś, co sprawiło, że wszyscy, Ambra i czterech młodych mężczyzn, spojrzeli na niego w chwili, gdy dotarł do stolika.

– To właśnie jest Tom – powiedział Mattias. – To jest Tareq – powiedział, przedstawiając pozostałych i podając ich imiona, ale Tom od razu je zapomniał.

Byli młodzi, przystojni i weseli. Przy nich poczuł się stary i cyniczny. W ich wieku był już od dawna zaprawionym w walce żołnierzem.

– A Ambrę już oczywiście znasz. Siadaj – dodał Mattias. Sam już siedział. Pokazał ręką ostatnie wolne miejsce. Tuż obok Ambry, na końcu sosnowej ławy był skrawek przestrzeni.

– Cześć – powiedział Tom sztywno.

Prawie niezauważalnie skinęła głową, a potem odwróciła wzrok. Przesunęła się do środka, jak tylko mogła najdalej od niego, i wyglądało na to, że czuje się w tej sytuacji niemal tak samo jak on.Z kolei czterej młodzi mężczyźni przywitali się z nim entuzjastycznie. Stół był zastawiony butelkami z piwem, szklankami i przekąskami, nie trzeba było detektywa, żeby stwierdzić, że są pijani.

– Siadaj – powtórzył Mattias.

Tom usiadł na samym końcu ławki, obok Ambry. Przesunęła się jeszcze odrobinę, ale niezależnie od tego, jak się starał, nie mogli się nie dotykać. Próbował znaleźć pozycję, w której ani na nią nie napierał, ani nie zsuwał się z ławki. Pociągnął w dół dekolt koszulki. Miał wrażenie, że zrobiło się bardzo gorąco.

– Tom wspomniał, że jesteś dziennikarką. Pochodzisz z tych stron? – zapytał Mattias.

Ambra odgarnęła kosmyk włosów, który natychmiast znów opadł jej na twarz. Przez opary piwa Tom poczuł znajomy zapach. Może kwiatu. A może owocu. W każdym razie czegoś kobiecego. Ten sam zapach czuł, gdy się całowali.

– Jestem ze Sztokholmu. Tu mam zlecenie, a właściwie miałam. Mój powrotny lot został odwołany i utknęłam tu na co najmniej jeszcze jedną noc. A ty? Mieszkasz w Kirunie?

Mattias upił łyk piwa. Wyglądał przy tym na kompletnie odprężonego.

– Przyjechałem w odwiedziny.

– A czym się zajmujesz? – zapytała Ambra po chwili milczenia.

Tom spróbował odsunąć nogę, ale ten ruch sprawił, że Ambra jeszcze bardziej zesztywniała.

Mattias uśmiechnął się do niej szeroko, jakby w ogóle nie miał żadnych tajemnic.

– Ja? Niczym szczególnym. Pracuję jako konsultant. Prowadzę szkolenia.

To była odpowiedź typowa dla ludzi zajmujących się zawodowo tajnymi sprawami. Udzielali niejasnych odpowiedzi, które były tak mało interesujące, że nigdy nie prowokowały kolejnych pytań. Tom zwykle mówił, że zajmuje się konserwacją kabli. Większość osób od razu zaczynała ziewać. Tylko raz, na grillu u rodziców Ellinor, jeden z ich sąsiadów rozpromienił się i przez cały wieczór chciał rozmawiać o zaletach różnych materiałów, z których były wykonane kable kładzione pod ziemią. Najwyraźniej można było mieć takie hobby. Tom przez kilka długich minut wyplątywał się z tej konwersacji.

– A z jakiej dziedziny? – zapytała Ambra.

Tom spojrzał na piwo i niemal się uśmiechnął. Może po prostu chciała być grzeczna. A może coś wyczuła. I dobrze. Niech Mattias trochę się pomęczy.

– Głównie nudnej biurokracji – odpowiedział Mattias, beztrosko wzruszając ramionami.

– Mhm – mruknęła Ambra sceptycznie.

Kiedy podnosiła szklankę z piwem, ich nogi się zetknęły. Miała wspaniałe uda, miękkie i ciepłe.

Mattias uniósł pustą szklankę.

– Skoczę do baru – oznajmił, przecisnął się wśród siedzących i odszedł.

Przy stole zrobiło się trochę luźniej i Ambra od razu przesunęła się do środka. Tom przysłuchiwał się rozmowie. Po chwili Tareq też się podniósł i gdzieś zniknął. Ambra uderzała palcami o blat stołu w rytm muzyki. Nie odezwała się do niego ani słowem. Pozostali dwaj młodzi mężczyźni też wstali i odeszli. Ktoś zaczął śpiewać kolejną okropną wersję znanego przeboju. Natężenie dźwięku, o ile to w ogóle możliwe, jeszcze wzrosło. Nagle przy stole został sam na sam z Ambrą. Napiła się piwa, z trzaskiem odstawiła szklankę i rozejrzała się dookoła z zaciętą miną.

– Przepraszam, że tak wszystkich przegoniłem – powiedział Tom, ale nie zareagowała na jego żart.

Między nimi zapadła uciążliwa cisza. Nie patrzyli na siebie.

– Przykro mi z powodu twojego lotu – powiedział po chwili, która zdawała się nie mieć końca.

– Dziękuję – odparła.

Znów ta męcząca cisza.

– Jeśli chodzi o to wczoraj… – zaczął niepewnie.

Ambra jęknęła z udręką.

– Proszę, naprawdę nie musimy o tym rozmawiać. Nie możemy udawać, że nic się nie stało?

– Jasne – odparł częściowo z ulgą, a częściowo… sam nie wiedział. Mimo wszystko to był fantastyczny pocałunek. Namiętny. Seksowny.

Znów zamilkli.

Mattias zapadł się pod ziemię. Pozostali też zniknęli bez śladu. Tom chciał wracać do domu. Do ciszy i samotności.

W lokalu było coraz duszniej, ludzie się wydzierali. Miał wrażenie, że temperatura wzrosła o kilka stopni… Zaczął się pocić. „Cholera, nie teraz”, pomyślał. Na skraju pola widzenia pojawiły się plamy. Nagle poczuł się tak, jakby ktoś podkręcił ogrzewanie i zakleił taśmą wszystkie okna. Cały organizm sygnalizował mu, że powinien się podnieść, uciec przed hałasem, lękiem, samym sobą. Mocno chwycił szklankę z piwem, wpatrywał się w stół i próbował spokojnie oddychać. Ile czasu minęło? Jak silny był atak? Chyba tylko piątka? Może szóstka? Oddychaj, Tom, oddychaj. Cholera.

– Jak się czujesz? – zapytała Ambra.

Gdy położyła mu dłoń na ramieniu, niemal podskoczył. Na jej twarzy widać było troskę, mówiła o wiele łagodniejszym tonem. Ale nie udało mu się odzyskać kontroli nad oddechem. Nie mógł tu dostać ataku. Otarł czoło wierzchem dłoni, opuścił ramiona. Nie mógł mówić, nie w tej chwili. To właśnie było najgorsze, całkowity brak kontroli.

Ambra podała mu butelkę wody mineralnej.

– Proszę, napij się – powiedziała.

Zrobił, co powiedziała, i ciężko westchnął. Wziął jeszcze jeden łyk. Migotanie osłabło. Zdecydowanie piątka. Może nawet czwórka? Otarł pot z czoła. Oddychał ciężko i nierówno.

– Co się stało? – zapytała po chwili.

Czuł, że próbuje spojrzeć mu w oczy, ale unikał jej wzroku. Musiał najpierw się uspokoić. Znów nabrał powietrza. „Spokojnie”, pomyślał. „Rozluźnij nogi. Nie zgnieć szklanki w dłoni”.

– Tom?

– To nic. Już mi lepiej.

Bez wątpienia czuł się lepiej. Mógł nawet mówić.

Głos Ambry mu pomógł. Był spokojny i okazał się pomocny, gdy trudno mu było się skupić na czymś innym niż odmawiający posłuszeństwa organizm. Spróbował poruszyć palcami u rąk, u nóg, zmusić krew, żeby do nich popłynęła i opuściła największe mięśnie. Teraz słaba czwórka. Instynkt zachęcający go do walki albo ucieczki zaczął znikać i znów mógł myśleć. Chciał coś powiedzieć, ale nie chciał mówić o tym, co się właśnie stało. To było tak cholernie krępujące.

– Widziałaś się jeszcze z Elsą? – zapytał.

– Tak. Ale naprawdę wszystko w porządku? Nie najlepiej wyglądasz.

Machnął nonszalancko dłonią.

– Czuję się świetnie – powiedział. Zmusił się, żeby na nią spojrzeć. W jej zielonych, kocich oczach zobaczył niepokój. Wciągnął powietrze nosem, wypuścił je przez usta i skupił się na jej oczach.

– Tom…

Pokręcił głową.

– Opowiedz o Elsie – poprosił. Przejechał dłonią po karku, był cały spocony. Napił się jeszcze wody.

– Prawdę mówiąc, polubiłam ją – powiedziała Ambra i uśmiechnęła się niepewnie, ale w jej oczach nadal widział niepokój.

Czuł, że puls zaczyna mu spadać. Mocno trzymał butelkę z wodą, skupiał się na głosie Ambry, jej oczach, szyi w wycięciu swetra. Te wełniane swetry, które najwyraźniej tak lubiła (dziś miała na sobie granatowy), były seksowne. Kobiece i miękkie. Stanowiły piękny kontrast dla niechęci, jaką mu okazywała. Zatrzymał wzrok przy rysujących się pod swetrem piersiach. To też pomagało.

– Nie znam żadnych starszych osób. Czy to nie dziwne? – zapytała.

Szybko przeniósł wzrok na jej twarz. Ucisk wokół jego klatki piersiowej zelżał. Był zlany potem i spragniony, ale organizm już się uspokoił.

– Naprawdę? Nie masz żadnych starszych krewnych? – zapytał.

– Ani jednego. W ogóle nie mam krewnych.

– Żadnych?

– Nie. Nikogo.

Powiedziała to takim tonem, jakby zdradzała mu zabawny szczegół, opowiadała anegdotę. Tom spotkał już ludzi, którzy nie mieli krewnych, ale to byli zawsze ludzie, którzy ocaleli z wojny.

– A twoi rodzice?

– Nie żyją. Tata zmarł na serce, gdy miałam cztery lata, a moja mama trochę później w tym samym roku, tuż przed moimi piątymi urodzinami.

Ten sam neutralny ton. Mówiła tak, jakby opowiadała o kimś innym.

– Kto się tobą zajmował? – zapytał. Ktoś musiał. Wydawało mu się, że wspominała coś o siostrze.

– Zajęła się mną pomoc społeczna. Wychowywałam się w rodzinach zastępczych.

Przejechała palcem po etykiecie na butelce z piwem. Miała szczupłe palce. Krótkie paznokcie pomalowane ciemnym, błyszczącym kolorem, który uznał za trochę podniecający. Pamiętał, jak te palce poprzedniego dnia wczepiały się w jego ramiona, jak jej ciało przyciskało się do niego. Nie powiedziała nic więcej, nie patrzyła mu w oczy.

Najwyraźniej wrócili do krępującego milczenia. Powinien przeprosić i odejść. To wszystko było zbyt męczące. Hałas. Atak. Ale wyglądała tak krucho. Jak gdyby naprawdę była taka samotna, jak mówiła. Rozejrzał się po lokalu, a potem znów na nią spojrzał. Siedziała i obciągała rękawy swetra, chciał powiedzieć coś, co by sprawiło, że się rozluźni, uśmiechnie. Przed oczami znów zobaczył, jak się całują w hotelu, przypomniał sobie dotyk jej warg na swoich, dźwięki, które wydawała.

– Wczoraj… – zaczął, ale urwał, gdy Tareq wrócił do stolika.

Na twarzy Ambry pojawił się wyraz ulgi. Tom przyglądał się ze zmarszczonym czołem znacznie młodszemu i przystojniejszemu mężczyźnie. Nagle zaczął się zastanawiać, czy między Tareqiem i Ambrą coś jest.

– Wszystko w porządku? Dasz sobie radę? – zapytał Tareq. Nie usiadł z nimi. Stojąc przy stole, przestępował z nogi na nogę.

– Czy dam sobie radę? – zapytała Ambra podejrzliwie, patrząc mu w oczy. Poklepała dłonią miejsce obok siebie. – Przecież jestem tu z tobą, nie usiądziesz?

Tareq pokręcił głową i spojrzał na nią przepraszająco.

– Chciałem się tylko upewnić, że wszystko w porządku – powiedział. – Kogoś spotkałem – dodał i pokazał ręką w stronę baru.

Ambra skrzyżowała ręce na piersiach.

– Żartujesz? Znowu chcesz zniknąć?

– Nie zniknę. Będę tam – dodał i uśmiechnął się szeroko. – Poza tym masz Toma.

– Tak, przecież masz mnie – mruknął Tom.

Ambra go zignorowała.

– Czyli mnie porzucasz? – zapytała.

Tareq rozłożył ręce w proszącym geście.

– Zaraz tam porzucasz. Proszę, mogę?

Ambra prychnęła.

– On jest strażakiem i gra w hokeja – argumentował Tareq.

Tom nic nie mówił, tylko z zainteresowaniem przysłuchiwał się ich rozmowie.

– Powiem Grace – rzuciła Ambra z nadąsaną miną, ale było słychać, że dała za wygraną. – Powiem jej, że nie można na tobie polegać. Kiedy z tobą skończę, będziesz trzaskać zdjęcia na weselach trzecioligowych celebrytów. No już, zmykaj.

Tareq uśmiechnął się, podziękował jej i ruszył w stronę baru.

Tom nie mógł nic na to poradzić, ale cieszył się, że Tareq okazał się gejem. Ambra patrzyła, jak Tareq przepycha się do wysokiego blondyna.

Opadła na oparcie i położyła ramię na podłokietniku.

– Ten pobyt w Norrlandii oficjalnie przechodzi do historii jako podróż, podczas której wszyscy mężczyźni, jakich spotkałam, dawali mi kosza.

Tom o mało się nie uśmiechnął.

– Co za negatywne nastawienie. Wieczór jeszcze młody, z pewnością kogoś znajdziesz, jeśli tego właśnie chcesz – powiedział.

Równocześnie rozejrzeli się po sali pełnej roześmianych, tańczących mężczyzn. Ambra uniosła jedną ze swoich długich, ciemnych brwi.

– Może niekoniecznie tutaj – zgodził się z nią Tom.

Odgarnęła z twarzy kosmyk włosów. Ten gest przyciągnął jego uwagę. Ciemne włosy, jasna skóra. Była atrakcyjną kobietą. W tej chwili nie rozumiał, jak mógł jej odmówić. Gdyby okoliczności były inne… Zdecydowanie miała coś w sobie.

– To była dziwna podróż – stwierdziła Ambra sucho.

Spojrzała w stronę baru. Był oblegany przez mężczyzn, wśród których znajdowały się tylko pojedyncze kobiety. Tom podążył za jej spojrzeniem. Kiedy był odwrócony, mogła ukradkiem przyjrzeć się jego ciału. Od dawna z nikim nie spała i nawet jeśli ten facet był cholernym kretynem, to miał w sobie coś, przez co wydawał się jej atrakcyjny. Tego wieczoru włożył czarny podkoszulek, tym razem bez żadnego napisu, pod którym rysowały się jego obłędnie duże bicepsy. Nie była jedyną osobą, która ukradkiem mu się przyglądała. Wielu mężczyzn rzucało na niego okiem.

Na nią nikt nie patrzył.

Ta podróż na pewno nie podniosła jej samooceny. Ale i tak cieszyła się, że wpadła na Toma. Po chwilowym szoku z powodzeniem udawała wyluzowaną i chyba udało jej się ocalić trochę nadszarpniętej dumy. Znów rzuciła na niego okiem. To był odruch. Cholernie żałowała, że nic z tego nie wyszło. Gdy na niego patrzyła, czuła ssanie w podbrzuszu.

– Przepraszam, coś mówiłaś? – zapytał Tom, odwracając się i patrząc na nią z uwagą.

Mogłaby przysiąc, że coś się między nimi działo. Zatopiła się w jego poważnych oczach. Ale już raz dała się na to nabrać.

Pokręciła głową.

– Nie – powiedziała.

Zapadła cisza.

Żadne z nich nic nie mówiło. Ambra podrapała się w ucho. Założyła nogę na nogę. Rozejrzała się dookoła. Gdyby nie oddała swojego miejsca w samolocie, byłaby już w domu.

– Co u was słychać? – zapytał Mattias, który właśnie wrócił do stolika.

Tom wzruszył ramionami.

W jakiś prymitywny sposób typ silnego, potężnego i milczącego mężczyzny mógł być atrakcyjny, jednak Tom naprawdę nie należał do rozmownych. Nadal nie do końca udało jej się zrozumieć, co robił tu, na północy. Po raz kolejny przyjrzała się Mattiasowi Cederowi. Na kilometr czuć go było tajemnicą. Nagle zapaliła jej się lampka w głowie.

– Obydwaj jesteście żołnierzami, prawda? – zapytała, zadowolona sama z siebie.

Tom nic nie powiedział.

Ambra czekała. Opadła na oparcie i wypięła biust. Oczywiście zauważyła, że Tom od czasu do czasu spogląda na jej piersi. Dobrze dla niej, gorzej dla niego, mógł korzystać, kiedy miał okazję.

– Podtrzymuję to, co powiedziałem: jestem doradcą technicznym – powiedział w końcu Mattias.

– Mówiłeś, że jesteś konsultantem.

– W takim razie podtrzymuję, że jestem konsultantem – odparł Mattias bez mrugnięcia okiem.

Ambra myślała.

– A jeśli zapytam nieoficjalnie?

– Nieoficjalnie nadal jestem konsultantem – powiedział Mattias z uśmiechem.

Zaczęła gryźć paznokieć, intensywnie przy tym myśląc. Zżerała ją ciekawość. Reporterka w niej miała ochotę pobiec do komputera i zacząć googlować. Toma już oczywiście sprawdziła, ale w sieci nie znalazła absolutnie nic. To nie było normalne. Nie miał konta na Facebooku, nie było go na LinkedIn i wprawdzie zdarzało się, że ludzie ignorowali media społecznościowe, ale o nim nie było absolutnie niczego. Żadnej wzmianki, nawet najmniejszej linijki, nic, nichts, nada. To było podejrzane. Mogła się założyć, że Mattias jest równie niewidoczny.

Zwróciła się do Toma.

– Nie pamiętam twojego stopnia, ale co robiłeś po tym, jak odszedłeś z wojska? – zapytała.

– Miałem stopień kapitana – odpowiedział i odwrócił wzrok.

Ambra podrapała się w szyję. W myślach ułożyła sobie listę rzeczy łatwiejszych do zrobienia niż wydobycie odpowiedzi z Toma Lexingtona. Zamiana przedmiotów w złoto. Przywracanie zmarłych do życia. Wyciskanie wody z kamienia.

– Większość byłych wojskowych, których spotkałam, to napompowani macho, którzy stoją i krzyczą na kursach z bezpieczeństwa – myślała na głos. Nie lubiła takich mężczyzn.

Mattias uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Tom prowadzi takie właśnie kursy – powiedział.

W końcu jakaś informacja. Tom na pewno mógł nauczyć innych wiele o tym, jak przetrwać w niesprzyjających warunkach. Choć pewnie byłoby dobrze, gdyby sam czuł się nieco lepiej. Przypomniał jej się atak, który miał przed chwilą. Coś jej mówiło, że nie pierwszy raz tego doświadczył. Ani ostatni. Coś jej się nie zgadzało, nie wiedziała do końca co. Czuła, że coś jej umyka.

– Prowadzisz kursy w Kirunie? – zapytała, próbując jakoś zacząć rozmowę.

Tom potrząsnął głową.

– Przyjechał tu dla pewnej kobiety – powiedział Mattias, uśmiechając się krzywo.

Ambra przestała bębnić palcami o stół. „Co?”, pomyślała.

– Cholera, Mattias! – wrzasnął Tom.

– Myślałem, że możemy wyłożyć karty na stół. Nie sądziłem, że to tajemnica.

– W każdym razie nie wszyscy o tym wiedzą. Nie ma powodów, żeby jej o tym mówić.

Co zabawne, Ambra była dokładnie przeciwnego zdania. W końcu to ważna informacja.

– O ile dobrze pamiętam, mówiłeś, że jesteś singlem – powiedziała tonem idealnie wyważonym pomiędzy chłodem a łagodnym zainteresowaniem. Teraz wszystko lepiej rozumiała. Inna kobieta. No jasne.

– To skomplikowane – odparł.

„A kiedy takie nie jest?”, pomyślała.

– Ona tu mieszka? – zapytała. Zaczęła się zastanawiać, gdzie tamta kobieta teraz jest. Dlaczego nie obchodzili razem świąt? Dlaczego Tom z nią flirtował? Dlaczego ją pocałował?

– Rozstaliśmy się, oficjalnie. Ale nawet jeśli nie jesteśmy już razem, to…

Ambra podniosła dłoń do góry.

– Wszystko jest skomplikowane. Rozumiem.

W porządku.Na swój przygnębiający sposób było to w porządku. Przynajmniej Tom nie dał jej kosza dlatego, że jest najmniej atrakcyjną kobietą w okolicy, ale dlatego, że był zakochany w innej. Wszystko grało i jak tylko przeboleje fakt, że on jest zajęty, to… Nawet jeśli powiedział jej, że jest singlem. A może tak jej się tylko wydawało?

Próbowała sobie przypomnieć, była nieźle wstawiona. To dopiero wiadomość. Ma dziewczynę. No, prawie. Jest eksżołnierzem. Nadal jednak nie powiedział, czym się teraz zajmuje. Jej reporterska intuicja podpowiadała jej, że gdzieś tu krył się dobry temat.

A może nie?

Może Tom i Mattias naprawdę byli śmiertelnie nudnymi konsultantami albo doradcami, którzy prowadzili nudne kursy i robili tak mało interesujące rzeczy, że wizyta w barze dla gejów w Kirunie stanowiła najbardziej emocjonujące wydarzenie w ich życiu już od wielu lat. A może przyjechali tu przetestować tajny model samochodu. To, swoją drogą, miałoby wartość informacyjną. Grace na pewno chciałaby, żeby to sprawdziła. Ale szczerze mówiąc, wolałaby się położyć nago na gwoździach, niż napisać o tym artykuł. Nowe modele aut, chyba nie było niczego nudniejszego. Chyba że karaoke.

Ktoś stanął przy mikrofonie i ze sceny znów popłynęły dźwięki jakiegoś dyskotekowego hitu. Ambra zobaczyła Tareqa, tego zdrajcę, który stał pod sceną i podrygiwał. Mimo wszystko ten wieczór był dość udany. Święta miały się niedługo skończyć. Była przyjemnie podchmielona, nie pijana, tak jak wczoraj, ale przyjemnie odprężona po kilku piwach. Poza tym będzie mogła się rozstać z Tomem w lepszych okolicznościach. To dobrze. To był spokojny, pozbawiony dramatycznych wydarzeń wieczór w Kirunie. Mogło być dużo gorzej.

Zdążyła to pomyśleć i wtedy poczuła, że coś się dzieje.

Wszystko zaczęło się od szeptów gdzieś w okolicach wejścia. Ludzie się szturchali. Szeptali, odwracali głowy i wytrzeszczali oczy. Gwar narastał i rozprzestrzeniał się w lokalu. Ludzie milkli w pół słowa i zaczynali mówić od nowa. Podekscytowanie rosło, nie dało się go nie zauważyć. Mogło oczywiście mieć najróżniejsze przyczyny. Przypadek. Jakiś lokalny celebryta. Cokolwiek.

Ale jakimś cudem Ambra wiedziała, że jest tylko jedno logiczne wytłumaczenie tego, co widziała i co słyszała. Już wcześniej tego doświadczyła i wiedziała, że na świecie jest niewiele osób, które były w stanie wywołać taką reakcję. Tak się składało, że jedną z nich znała bardzo dobrze.

Miała pewność, zanim jeszcze się odwróciła.

Jill przyjechała do Kiruny.

14

Jill Lopez zrobiła jeszcze jeden krok i zatrzymała się na środku sali. Miała szkła kontaktowe, ale i tak źle widziała, więc stanęła w miejscu. Chłonęła atmosferę i starała się rozejrzeć po barze bez mrużenia oczu.

Większość gości stanowili mężczyźni, dokładnie rzecz biorąc, w lokalu przebywali prawie wyłącznie mężczyźni. Bar był urządzony rustykalnie – wszystko wydawało się w nim zrobione z drzewa sosnowego i skór reniferów – ale wyczuła w nim wyjątkową energię. Chwilę potrwało, zanim się zorientowała, o co chodzi. To był bar dla gejów. Jak miło. Przyjechała tu na chybił trafił, zdążyła już nawet zapomnieć, jak się nazywało to miejsce. Ludvig wszystko załatwił i mniej więcej w połowie drogi zaczęła żałować, zastanawiać się, co tak naprawdę wyprawia, ale teraz było już za późno.

Powoli mijała ludzi, którzy szeptali między sobą i robili jej zdjęcia. Było wielu celebrytów, którzy narzekali na to, że ludzie robią im zdjęcia komórkami, jak gdyby mogli być gwiazdami bez publiczności i fanów, ona jednak tak nie uważała.

Przez pierwszych sześć lat swojego życia była niekochana. Potem została adoptowana przez parę bezdzietnych Szwedów. W każdym razie taka była krótka, wygładzona wersja. Bez przemocy, nadużyć i podróży, która mogła zakończyć się narkotykami i śmiercią. Zamiast tego odkryła śpiew i to tę historię powtarzały gazety, o jej talencie i sukcesie. Jill kochała swoich fanów i to, że dzięki nim czuła się dowartościowana. Pozowała do niezliczonych selfie, wolno przemierzając morze ludzi. Dzięki Bogu, Ambra tu jest. Siedziała na końcu lokalu przy topornym sosnowym stole w towarzystwie zaniedbanego mężczyzny ubranego od stóp do głów na czarno. Jill raczej domyślała się, że tam są, niż ich widziała.

Rozdała parę autografów, rzuciła okiem w stronę stołu i posłała Ambrze przepraszający uśmiech. Jeszcze chwila i będzie na miejscu. Ubrany na czarno facet powiedział coś do kogoś, kto siedział obok Ambry, i Jill zobaczyła, że przy stole jest jeszcze jeden mężczyzna. Też był wysoki, ale nie aż tak szeroki w barach. Bardziej żylasty. Miał brązowe włosy, poważną twarz i przenikliwe oczy, którymi ją zlustrował. Zauważyła, że ją rozpoznał i tyle. Prawdę mówiąc, było to niezwykłe i ku swojemu zaskoczeniu poczuła lekką irytację. Chyba było go stać na coś więcej?

Jeszcze kilka selfie, całus przesłany ręką i udało jej się dotrzeć do stolika.

– Hejka – powiedziała Ambra, nie wstając.

Nigdy się nie przytulały i Jill to odpowiadało, nienawidziła tych wszystkich uścisków i cmokania w policzek, na które cały czas była narażona. Ambra nigdy nie lubiła się przytulać. Może wynikało to z faktu, że na obu dzieciństwo odcisnęło zbyt mocne piętno, żeby mogły się zachowywać jak normalni ludzie.

– Cześć – odparła Jill i przyjrzała się obu mężczyznom. W każdym razie byli hetero, od razu to zauważyła. Posłała Ambrze znaczące spojrzenie.

– Tom, Mattias, poznajcie moją siostrę – powiedziała Ambra posłusznie. – Jill – dodała, jak gdyby nie wiedzieli, kogo mają przed sobą.

Jill nie pamiętała nawet, kiedy ostatnio spotkała kogoś, kto nie wiedział, kim jest. Praktycznie co tydzień trafiała na okładkę którejś z gazet. Była jedną z niewielu Szwedek, które zostały twarzą światowej marki kosmetyków, i często gościła w telewizji.

– Cześć – powiedział mężczyzna z ciemnymi oczami, Tom.

– Cześć – powiedział ten drugi, Mattias.

– Co tu robisz? – zapytała Ambra.

To było dobre pytanie.

– Przejeżdżałam w pobliżu?

Ambra potrząsnęła głową.

– Kiedy ostatnio rozmawiałyśmy, byłaś trzysta kilometrów stąd.

Od początku do końca wszystko wynikło z impulsu. Ale dawno się nie widziały i Jill miała już dość Ludviga i pokojów hotelowych.

– Wyjechaliśmy po twoim esemesie, zameldowaliśmy się w hotelu i zapytałam o ciebie w recepcji. Zostawiłam mojego asystenta i przyszłam tu pieszo.

– Jesteś szurnięta. Dlaczego wcześniej nie zadzwoniłaś?

Jill wzruszyła ramionami, nie chciała przyznać, że bała się, że usłyszy „nie”. Wolała jechać na próżno, niż usłyszeć odmowę przez telefon.

– Zawsze chciałam zobaczyć… – powiedziała i zamilkła. Nie pamiętała, gdzie jest. Znów zerknęła na obu mężczyzn. Żadnych rozanielonych spojrzeń, żadnego zalotnego śmiechu, nic co zdradzałoby, że patrzą na nią jak na kobietę, obiekt seksualny, celebrytkę. Co za dziwna para. Ale taka już jest Ambra. Zadaje się z dziwnymi ludźmi.

Może to był zły pomysł, żeby zjawić się bez zapowiedzi, Ambra zawsze nienawidziła niespodzianek. Ale Jill nie wiedziała, co ze sobą zrobić, do następnego koncertu miała jeszcze dużo czasu, a nigdy nie była dobra w panowaniu nad impulsami.

– Skąd się tak właściwie znacie? – zapytała. Nie potrafiła rozgryźć tego tria.

– Nie znamy się – powiedziała Ambra, a w tej samej chwili Tom oznajmił:

– Spędziliśmy razem Wigilię.

– Spędziliście razem Wigilię? – zdziwiła się Jill. Ambra nigdy nie obchodziła świąt. To je łączyło, nienawiść do świąt. Ambra nienawidziła ich dlatego, że marzyła o nierealnych rzeczach, a Jill dlatego, że po prostu nie znosiła wszystkiego, co nie kręciło się wokół niej.

– Jedliśmy, piliśmy i tyle – powiedziała Ambra. Ale wyglądała na zawstydzoną, a Tom się wiercił.

Jill zastanawiała się, czy to możliwe, że Ambra w końcu z kimś się przespała. Prawdopodobnie nie. Jeśli chodzi o mężczyzn, była beznadziejna.

– A ty? – zapytała Mattiasa. – Jaka jest twoja rola w tym trójkącie?

– Przyjechałem dziś rano, więc praktycznie żadna.

Mówił jak człowiek wykształcony, wyraźnie i ze swego rodzaju manierą charakterystyczną dla wyższych sfer. Sprawiał wrażenie inteligentnego. Nie lubiła inteligentnych mężczyzn. Ambra nazywała to kompleksem niskiego wykształcenia, a Jill instynktem samozachowawczym. Podszedł do nich kolejny mężczyzna. W przeciwieństwie do tych dwóch przy stoliku uśmiechał się szeroko.

– To Tareq, mój fotograf freelancer – powiedziała Ambra.

Tareq był młody, ciemnowłosy i wyglądał jak model.

– Jill Lopez. Jestem pani wielkim fanem – powiedział Tareq z podziwem w głosie.

– Miło mi to słyszeć – odparła Jill. W końcu ktoś, kto zachowywał się normalnie.

– Jak Ambra wspomniała, jestem fotografem. Nie miałaby pani nic przeciwko, żebym zrobił kilka zdjęć?

– Tareq, ona jest tu prywatnie – rzuciła Ambra ostrzegawczym tonem.

– Nic się nie stanie, jeśli zapozuję do kilku zdjęć – powiedziała Jill, wstając. Wygładziła sukienkę i przybrała profesjonalną pozę.

Wielu gości skorzystało z okazji i też zaczęło pstrykać zdjęcia. Ambra obserwowała kątem oka Toma i Mattiasa, którzy patrzyli na to przedstawienie.

Jill usiadła, a Tareq zrobił jeszcze parę zdjęć, zanim odłożył aparat.

– Boże, nie miałem pojęcia, że się przyjaźnicie. Obserwuję cię na Instagramie.

– Jesteśmy siostrami – powiedziała Jill.

Tareq posłał Ambrze oskarżycielskie spojrzenie.

– Nie mówiłaś, że jesteś spokrewniona z ikoną.

– Mmm, ciekawe dlaczego – odparła Ambra sucho.

– Rzadko kiedy o tym wspominamy – dodała Jill.

Prawda była taka, że nigdy o sobie nie opowiadały. Nie komentowały swoich postów w mediach społecznościowych. W wywiadach Jill nigdy nie opowiadała o swoim pochodzeniu, a Ambra nigdy nic nie mówiła, więc fakt, że są przyrodnimi siostrami, nie był powszechnie znany.

– Co robisz tu, na północy? – zapytała Jill. A może już o tym rozmawiały? Ech, nie pamiętała. Wyciągnęła nogi i przyglądała się im, słuchając, co mówi Ambra. Kiedy podniosła wzrok, zobaczyła, że Mattias się na nią gapi.

– Słuchasz mnie? – zapytała Ambra.

Jill pokiwała głową, choć słuchała tylko jednym uchem tego, co Ambra mówiła o jakieś staruszce i wywiadzie. Jill nie rozumiała, dlaczego praca źle opłacanej i pomiatanej dziennikarki jest dla Ambry taka ważna. Ciągle pisała o jakichś biedakach, których trzeba było ratować albo którym należało się zadośćuczynienie. Że też chciało jej się tym zajmować.

Głośna muzyka zagłuszyła szum rozmów. Jill uśmiechnęła się, słysząc, że to jeden z jej utworów. Dyskotekowy hit, który miał już pięć lat, ale nadal był grany tak często, że spokojnie mogłaby żyć z tantiem za niego. Była to jedna z tych trzech, czterech piosenek, które musiała śpiewać na każdym koncercie, żeby nie zawieść publiczności. Pomachała do barmana, żeby mu podziękować, na co on jeszcze podkręcił głośność. Wybuchnęła śmiechem, a on obiema dłońmi posłał jej całusy.

– Jill, proszę, może wejdziesz na scenę i zaśpiewasz?– zapytał postawny blondyn, który podszedł do ich stolika. Wyglądał na najwyżej dwadzieścia lat. Dołączyło do niego wiele innych osób. Stali i prosili.

Czuła zmęczenie i w zasadzie nie chciało jej się wstawać. Ale uśmiechnęła się do nich wesoło.

– Dobra, ale tylko jedną piosenkę – powiedziała i się podniosła. Wybuchły brawa. Nachyliła się do Ambry. – Gdzie jesteśmy?

– W Kirunie – szepnęła Ambra i przewróciła oczami.

Jill weszła na malutką scenę i rozejrzała się po lokalu. Twarze osób stojących na samym końcu rozmazywały się jej przed oczami.

– Witaj, Kiruno – powiedziała, wywołując burzę oklasków i gwizdów. Podniosła rękę, dając znać, że prosi o ciszę.

Nie rozgrzała głosu i nie miała pojęcia, jaki kawałek wybrali. Ludzie podnieśli komórki, żeby nagrywać. Potrząsnęła głową, odrzucając włosy na plecy, obiema dłońmi złapała mikrofon, zamknęła oczy i czekała na muzykę.

Mattias Ceder nie mógł oderwać wzroku od Jill Lopez. Miała za sobą jakąś lampę i gdy się ruszała, momentami wyglądała, jakby otaczała ją aureola. Jej ciemne włosy opadały falami na ramiona, długie palce, ozdobione mnóstwem pierścionków, obejmowały mikrofon. Kiedy zamknęła oczy i zaintonowała piosenkę, dostał gęsiej skórki.

Boże.

Wiedział oczywiście, kim ona jest, ponieważ każdy, kto nie był kosmitą, wiedział, kim jest Jill Lopez. Prawdopodobnie wiele razy słyszał, jak śpiewa, widział ją w telewizji albo słyszał w radiu. Nie dało się nie wiedzieć, kim była.

Ale on lubił operę i muzykę klasyczną. Literaturę i teatr. Rzeczy, które przemawiały do intelektu i pomagały mu stać się lepszym człowiekiem. Miał wyrobiony smak i dobrze orientował się w kulturze. To, co reprezentowała sobą Jill Lopez, zupełnie do tego nie pasowało. Obiektywnie rzecz biorąc, ta kobieta była wulgarna. Miała za głęboki dekolt, była za seksowna, za intensywna.

Nigdy jednak nie słyszał, jak śpiewa na żywo.

Ten głos. O wiele ciemniejszy, niżby się spodziewał. Głęboki i zmysłowy. Każdemu wyświechtanemu słowu o miłości i namiętności nadawała znaczenie, sprawiała, że go poruszały, jak gdyby to on był tym mężczyzną, który ją porzucił, sprawił, że zapragnęła miłości, jakby to za nim tęskniła. To był popowy odpowiednik rozjechania przez walec. Ani jeden dźwięk nie był fałszywy, ani jedno uczucie nie wydawało się nieszczere.

Kiedy skończyła, Mattias nie zdołał nawet klaskać. Był oszołomiony.

– Twoja siostra potrafi śpiewać – powiedział Tom do Ambry.

Mattias uznał, że to było niedopowiedzenie wszech czasów.

Jill po raz kolejny potrząsnęła włosami. Uśmiechnęła się i zaczęła śpiewać balladę. Piosenkę o miłości, która przezwyciężyła czas i przestrzeń. Mattias wiedział, że to badziewie i kultura niska, ale słuchanie jej było jak przejście przez emocjonalny magiel.

Kiedy zaśpiewała kolejny kawałek, tym razem szybszy, który sprawił, że w lokalu zawrzało, i zebrała gromkie brawa, wróciła do nich, kołysząc biodrami. W wycięciu jej dekoltu błyszczały krople potu. Opadła na miejsce obok Matiasa, pachnąc ciepłem, wilgocią, skąpanymi w słońcu plażami i egzotycznymi przyprawami. Mattias próbował znaleźć jakieś uprzejme, zdystansowane i społecznie akceptowane słowa.

– Sama piszesz teksty swoich piosenek? – zapytał w końcu. Nic lepszego nie przyszło mu do głowy.

Jill odgarnęła włosy, jej skóra błyszczała od potu, a do dekoltu przykleiło jej się kilka grubych, czarnych kosmyków.

Zmusił się do tego, żeby patrzeć jej w oczy.

– Wszystko piszę sama, i teksty, i muzykę.

– Skończyłaś szkołę muzyczną?

Jill wybuchnęła śmiechem.

– Nawet nie potrafię czytać nut. Jestem samoukiem.

– Byłaś fantastyczna – powiedział szczerze.

– Dziękuję. Podaj mi, proszę, wodę.

Założyła nogę na nogę, a on śledził wzrokiem ten ruch. Miała chyba najzgrabniejsze nogi, jakie widział. Nalał jej wody z karafki, która w zasadzie była zwykłą butelką. Wyciągnęła rękę i musnęła jego dłoń, w której nadal trzymał szklankę.

Odsunął dłoń, nie pośpiesznie, jakby coś poczuł, tylko powoli, jakby w ogóle to na niego nie podziałało. Patrzył, jak Jill pisze na serwetce autograf, o który poprosił jeden z gości.

– Od jak dawna… – zaczął, ale z Jill nie dało się porozmawiać, bo cały czas ktoś im przerywał.

Ustawiła się do kilku selfie, ale było widać, że zmęczenie zaczyna się jej dawać we znaki. Mattias zerknął na zegarek. Minęła już północ.

– Wracam do hotelu i idę spać – powiedziała Ambra, zakryła usta dłonią i ziewnęła. – Zostajesz i dalej zawracasz ludziom w głowach czy wystarczy ci już uwielbienia? – dodała, przyglądając się siostrze.

Trudno było sobie wyobrazić dwie kobiety, które bardziej by się od siebie różniły.

– Uwielbienia nigdy nie jest za dużo – powiedziała Jill, ale wyglądała, jakby poczuła ulgę. – Chętnie z tobą wrócę. Przynajmniej zdążymy chwilę porozmawiać. Wyjeżdżam jutro z samego rana.

Kobiety wstały. Tom i Mattias zrobili to samo.

Tom zwrócił się do Ambry.

– Dobranoc – pożegnał się w swój charakterystyczny, niewylewny sposób.

Ambra wsunęła dłonie w tylne kieszenie spodni i skinęła tylko głową.

Jill podała Tomowi rękę.

– Miło było cię poznać – powiedziała, a potem wyciągnęła dłoń do Mattiasa.

Mattias uścisnął ją, była lekko spocona, ale zaskakująco silna. Kiedy wyszły, Jill zostawiła za sobą intensywny zapach perfum. O mało co nie podniósł dłoni do nosa i jej nie powąchał. Tom wybuchnąłby szyderczym śmiechem, ciesząc się, że się zbłaźnił, więc Mattias był zadowolony, że udało mu się powstrzymać.

– Co tak naprawdę jest między tobą i Ambrą? – zapytał, gdy usiedli.

– Nic.

Kłamstwo. Coś między nimi było. Przez cały wieczór Tom ukradkiem na nią zerkał.

– Ale lubisz ją?

– Nie mam o niej żadnego zdania. Jest dziennikarką. Nie lubię dziennikarzy.

– Nie – zgodził się z nim Mattias. Mężczyznom takim jak oni dziennikarze zwykle sprawiali kłopoty. – Jej siostra jest słodka jak cholera – dodał.

– Pewnie tak.

W barze zrobiło się głośniej, ktoś zaczął śpiewać przebój Abby w wersji hardrockowej i wyglądało na to, że ludzie zebrani pod sceną zaczynają się rozbierać.

– Wystarczy mi tego socjalizowania się – powiedział Tom, wstając. – Ty prowadzisz.

Mattias, który prawie nie pił, odwiózł Toma do domu.

– Mogę jechać do hotelu – zaproponował bez entuzjazmu. Czuł się zmęczony, od niemal dwóch dni był w ruchu. Poza tym zupełnie nieoczekiwanie dla siebie nie wiedział, na czym stanęło między nimi. Przyjechał, żeby zmanipulować Toma, ale dobrze się poczuł, gdy znów go zobaczył, gdy porozmawiali, niemal jak dawniej.

Tom wzruszył ramionami.

– Możesz zostać, dom jest duży. Ale sam musisz się obsłużyć.

Mattias wziął pościel z szafy w pokoju dla gości. Rozebrał się, a ubranie starannie poskładał.

Tom zrobił obchód, a potem zniknął w innej części domu. Mattias się położył. Założył ręce za głowę. Co to był za dzień. Spotkanie z Tomem. Bar. Jill Lopez…

Przez minutę albo dwie walczył ze sobą dla zasady, ale potem dał za wygraną. Wsunął ręce pod kołdrę. Czując wyrzuty sumienia, przypomniał sobie jej oczy o kształcie migdałów, luksusowo złotą skórę i wydatne krągłości. Onanizował się w milczeniu i zapamiętale, jakby znów miał dwadzieścia lat i był zamknięty w koszarach.

„Jeżeli nikt się o tym nie dowie, to będzie tak, jakby to się nie wydarzyło”, pomyślał, ale i tak czuł się podle.

15

Tom się obudził, dlatego że serce waliło mu w piersiach jak oszalałe. Był drugi dzień świąt. Otworzył oczy i zaczerpnął powietrza, jak gdyby dopiero co wyłonił się z wody po długim nurkowaniu. Minęły dwie sekundy, potem zorientował się, że nie jest już w niewoli. Jest w Kirunie. W domu. Bezpieczny.

Boże słodki.

Śniło mu się, że go biją. Tak jak bili w niewoli. Był katowany godzinami. Dziwne, że człowiek mógł czuć ulgę, gdy zmieniali sposób tortur, tylko wtedy jakaś część ciała mogła odpoczywać. Nauczył się nawet z zasłoniętymi oczami rozróżniać narzędzia. Używali kabli elektrycznych. Kijów. Pięści.

Na trzęsących się nogach powlókł się do kuchni, żeby spróbować powstrzymać atak paniki, który właśnie się zaczynał. Nie pierwszy raz bardzo rzeczywisty koszmar wywoływał u niego atak. Nalał sobie wody, postawił szklankę na blacie i spróbował robić powolne, uspokajające wdechy. Alkohol, który wieczorami tak dobrze tłumił lęk, był w gruncie rzeczy trucizną sprawiającą, że ciało szykowało się do walki, żeby się z nim uporać. Tak długo, jak długo był pijany, nie czuł strachu. Kiedy jednak alkohol zaczynał opuszczać organizm, wszystkie układy przechodziły w stan pełnej gotowości, co oznaczało, że poczucie lęku stawało się jeszcze gorsze niż wcześniej. To było błędne koło, z którego nie mógł się wyrwać. Błędne i cholernie ryzykowne. Choć w tej akurat chwili nie miał siły się tym przejmować. Patrzył na las i śnieg i koncentrował się na oddychaniu. Czuł wyrzuty sumienia z powodu ilości alkoholu, jakie spożywał, ale uznał, że będą one musiały poczekać razem z wyrzutami sumienia z innych powodów.

Za oknem śnieg błyszczał w świetle księżyca w pełni. Patrzył na pokryty śniegiem krajobraz, czekając, aż wszystkie układy w jego organizmie się uspokoją. Przemknęło mu przez myśl, żeby sobie strzelić klina. Butelka whisky stała w szafce, cudownie byłoby uniknąć tego, co czuł. Ale w jakiś sposób byłby to dla niego gwóźdź do trumny, ostateczny dowód na to, że przekroczył granicę normalnego zachowania. Zamiast tego napił się wody.

Lęk nie dawał za wygraną. Przed oczami przemknęły mu obrazy ze snu. Widział karabinki maszynowe, które przyciskano mu do czoła. Papierosy, które gaszono na jego skórze.

Potarł oczy, musi spróbować myśleć o czymś innym. Poprzedniego wieczora był o włos od poważnego ataku. Pomogła mu rozmowa z Ambrą. Zwykle, kiedy źle się czuł, obecność innych ludzi bardzo go męczyła, ale w jej zielonym spojrzeniu było coś cholernie uspokajającego, jak gdyby nic nie mogło jej zaskoczyć ani przestraszyć, jakby była żołnierzem, który brał udział w wojnie. Taka myśl go rozśmieszyła. Mała i krucha Ambra Vinter stanowiła całkowite przeciwieństwo żołnierza. Była miła, na swój kolczasty sposób. Jak jeż, tyle że słodka. Uśmiechnął się na myśl o tym. Myślenie o Ambrze pomagało. Przypomniał sobie coś, co powiedziała. Utknęła w Kirunie. Wspomniała coś o odwołanym locie. Zastanawiał się, co miała zamiar robić następnego dnia. Pracować? Dolał sobie wody i wolno ją wypił. Czuł, że jego organizm się uspokaja. Uświadomił sobie, że w innych okolicznościach może zaprosiłby ją na kawę i spacer. Dziwne. Od dawna nie myślał tak o żadnej kobiecie poza Ellinor. Ale Ambra była inteligentna i dobrze mu się z nią rozmawiało.

Odstawił szklankę. Od wieków nie zaglądał do popołudniówek, ale nagle naszła go ochota, żeby przeczytać coś, co ona napisała. Wziął szybki prysznic, poszedł do garderoby i wyciągnął laptopa, który leżał tam od tygodni, usiadł przy stole w kuchni z kubkiem kawy, włączył przeglądarkę internetową i wszedł na aftonbladet.se. W pole wyszukiwania wpisał imię Ambra i nacisnął Enter. Pojawiła się lista artykułów, od najświeższych do najstarszych. Zaczął od końca, lubił działać metodycznie.

Przez lata napisał niejeden raport, w końcu był absolwentem szkoły oficerskiej, ale nigdy nie uważał, że dobrze mu to idzie. Za to Ambra była niesamowita.

Pierwsze artykuły pochodziły sprzed kilku lat. Wyglądało na to, że wtedy pracowała głównie dla działu rozrywki. Śledziła poczynania celebrytów, pisała o ślubach w wyższych sferach i o tym, kto z kim był. Opadł na oparcie krzesła, z trudem przyszło mu wyobrażenie sobie jej w roli dziennikarki plotkarskiej gazety. Artykuły z jednego roku mówiły o różnego rodzaju przestępstwach. Morderstwach, pobiciach, porachunkach. Przygnębiająca lektura o najciemniejszych stronach społeczeństwa.

Przyjrzał się jej zdjęciu z tego okresu zamieszczonemu obok artykułu. Skrzyżowane ramiona, poważne spojrzenie. Przez kolejne lata zajmowała się wszystkimi możliwymi tematami. Pisała krótkie artykuły o wydarzeniach z kraju i ze świata. Od czasu do czasu jakiś dłuższy tekst. Później jej nazwisko zaczęło się pojawiać pod krótkimi, nic niemówiącymi notatkami na przeróżne tematy. Odniósł wrażenie, że stało się coś, co sprawiło, że zamiast długich artykułów pisała krótkie. Może przeżywała kryzys w życiu osobistym? Ale chyba wspominała coś o tym, że nie najlepiej dogaduje się z szefem. Na najnowszym zdjęciu miała jeszcze poważniejszą, niemal wściekłą minę. Ciemne włosy zaczesała do tyłu, prawie nie było widać loków. Długo przyglądał się zdjęciu. Pomijając wściekły wyraz twarzy, nie była do siebie zbyt podobna, nic dziwnego, że jej nie rozpoznał. W rzeczywistości była ładniejsza. Zatrzymał spojrzenie na jej twarzy, przypomniał sobie, jak wyglądała poprzedniego wieczora, jak ją całował dwa dni wcześniej. To był fantastyczny pocałunek. Taki, który pamięta się przez lata.

Na końcu przeczytał reportaż o Elsie Svensson i jej kursach opublikowany tego ranka. Był długi, osobisty, zabawny i napisany w tonie, który rozpoznawał. Miał wrażenie, jakby słyszał głos Ambry. Zorientował się, że niemal się uśmiecha. Nie żałował, że poszli wczoraj z Mattiasem do tego baru. Cieszył się, że spotkał Ambrę.

Zamknął laptopa i spojrzał na zegarek. Dochodziła dziesiąta. Mattias nadal spał.

Co ma z nim, do cholery, zrobić? Dziwnie się czuł, goszcząc go u siebie. Dziwnie i niepokojąco znajomo. W oddziałach specjalnych ludzie nawiązywali zupełnie wyjątkową relację, niepodobną do żadnej innej. Razem z Mattiasem marzli tak, że aż się trzęśli, a prowadząc obserwację celu, leżeli w błocie tak długo, że tracili czucie w nogach. Pływali tak długo, że dosłownie płakali ze zmęczenia. Tracili towarzyszy i ratowali sobie nawzajem życie. W takich okolicznościach ludzie zbliżali się do siebie w sposób, którego żadna postronna osoba nie mogła zrozumieć.

Co sprawiło, że zdrada, gdy już do niej doszło, była jeszcze dotkliwsza.

W dwa tysiące ósmym roku zostali wysłani do Afganistanu. Zakończyli już szkolenie i pracowali jako tajni agenci. Tym razem misja miała potrwać sześć tygodni, byli tam już wcześniej. Sześć tygodni to cholernie krótko, człowiek nie zdąży nic zrobić. Ale nie oni o tym decydowali, jechali tam, gdzie im kazano.

Mieszkali w bazie razem ze szwedzkimi żołnierzami, afgańskimi komandosami i grupką Amerykanów. Kiedy przyjechali, panowały nie najlepsze nastroje, co wynikało z faktu, że od dłuższego czasu znacznie więcej było porażek niż zwycięstw.

– Jeden z przywódców talibów planuje zamach samobójczy – powiedział im dowódca na odprawie tego samego wieczora.

Tom i Mattias wymienili spojrzenia. Od razu wyruszą w teren. Dokładnie tak, jak chcieli.

– Uderzymy na ten dom, na prawo od meczetu – oznajmił dowódca.

Jeszcze tej samej nocy towarzyszyli grupie, która miała zlokalizować i unieszkodliwić przywódcę talibów. Polecieli dwoma helikopterami, uzbrojeni po zęby wisieli po obu stronach maszyny. To było szpanerskie zachowanie, ale całkiem fajnie się tak leciało nad miastem. Tom ostatni raz spojrzał na mapę, którą miał w kieszeni na piersi. Zmarszczył czoło.

– Przecież tu są dwa meczety – powiedział do Mattiasa. Informacja mówiła tylko o jednym.

– Czy to właściwy dom? – zapytał dowódcę.

– Jesteśmy na miejscu – powiedział ktoś nagle i Tom nigdy nie otrzymał odpowiedzi na swoje pytanie. Ukrył swój niepokój. W trakcie akcji się nie dyskutowało.

Wyskoczyli z helikoptera i podbiegli do domu. Na dany znak Tom wyważył drzwi i weszli do środka.

Tom, Mattias i jeszcze sześciu żołnierzy stanowili oddział szturmowy, mieli wejść, wyprowadzić obiekt i zabezpieczyć budynek. Na zewnątrz stali strażnicy, a w koronach okolicznych drzew i w strategicznych miejscach wokół domu pozycje zajęli snajperzy.

Tom pracował z bardzo wieloma narodowościami. W każdej grupie są porządni goście i dupki. Nabuzowany testosteronem, ostrzyżony na jeża Amerykanin, z którym był w parze i którego słownictwo ograniczało się do wyrazów fuck i asshole, nie powinien był w ogóle z nimi lecieć.

„Wy dwaj. Prawo” – pokazał im dowódca szybkim gestem.

– Fuck – powiedział Amerykanin i splunął na ziemię.

Tom pokręcił głową. Nie znał tego faceta. Czuł się, jakby przyszło mu współpracować z odbezpieczonym granatem. Weszli do kolejnego pomieszczenia. Przez radio słyszeli tylko ciche mamrotanie. Wszystko przemawiało za tym, że są w zwykłym domu. Tom miał złe przeczucia, liczył na to, że akcja zostanie przerwana i wrócą do bazy.

Nagle z materaca na podłodze poderwała się jakaś niewielka postać. Tom widział przez noktowizor maleńkie ciało. Czuł, że z całą akcją jest coś nie tak. To było tylko jakieś dziecko w całkiem zwyczajnym domu. Zdążył pomyśleć, że są w złym miejscu. Wtedy Amerykanin otworzył ogień. Nagle i bez ostrzeżenia. Byli uzbrojeni w karabinki maszynowe zdolne do wystrzelenia sześciuset pocisków na minutę, dziesięciu na sekundę.

Kule podrzuciły małą postać do góry i rozerwały ją na strzępy.

Tom rzucił się do przodu i wrzasnął:

– Przestań, kurwa! Przestań, to tylko dziecko. Przestań!

– Pusto. – Usłyszał Tom przez radio. Byli w złym domu, nie miał co do tego wątpliwości. Spojrzał na to, co przed chwilą było żywym dzieckiem, a z czego została tylko krew i strzępy ciała.

– Wycofujemy się – oznajmił dowódca i wyszli z budynku.

Kiedy helikopter wylądował, Tom był tak wściekły, że prawie nie mógł mówić. Ściągnął hełm, rzucił go na ziemię, odrzucił karabin i wrzasnął do Amerykanina:

– Ty skurwielu, to było tylko dziecko!

Amerykanin splunął na ziemię.

– Pieprzone gnojki. O jednego przyszłego terrorystę mniej.

Tom miał wrażenie, że oczy zakryła mu czarna zasłona. Rzucił się na Amerykanina, zdążył wyprowadzić solidny prawy sierpowy, zanim obaj zwalili się na ziemię. Turlali się w kurzu, bili i kopali, dopóki nie zostali rozdzieleni. Tom szalał. Mattias zawlókł go do ich baraku.

– On zastrzelił dziecko. To psychopata.

Mattias pokiwał głową i popchnął go na łóżko.

– To był niewłaściwy dom. Cholerna pomyłka.

– To nie tak. Całkowicie nie tak.

– Wiem, ale musisz się uspokoić.

Następnego dnia talibom udało się przeprowadzić zamach samobójczy na lokalnym targu. Zginęło w nim czterdzieści osób, w większości kobiety, dzieci i starcy.

– Gdybyśmy weszli do właściwego domu, moglibyśmy temu zapobiec – powiedział Tom z rozgoryczeniem do dowódcy szwedzkich sił, podpułkownika, którego podziwiał.

– Było ciemno. Czasem dostajemy złe informacje. Bywa. Zapomnij już o tym, Tom. Dla dobra wszystkich. – Podpułkownik starał się uspokoić nastroje.

W jednym miał oczywiście rację. Nieraz dostali błędne informacje. Ale Tom nie potrafił zapomnieć o tym, co się stało. Była różnica między błędnymi informacjami a zabiciem dziecka. Jako żołnierz uważał, że muszą trzymać się pewnych zasad, inaczej nie byliby lepsi od talibów, dżihadystów i terrorystów, których zwalczali.

Istniało zło i dobro. Wierzył w to i tego bronił. Demokracji. Wolności. Tego, co właściwe.

Napisał raport o zajściu. Wysłał go z Afganistanu, wrócił do pracy i starał się trzymać z dala od Amerykanina.

Po powrocie do Szwecji złożył wniosek o spotkanie z Naczelnym Dowódcą Sił Zbrojnych i uzyskał zgodę.

– Poprosili mnie o przyprowadzenie świadków – powiedział do Mattiasa. – Będziesz mógł przyjść?

– Naprawdę chcesz to zrobić? – zapytał Mattias z niepokojem w głosie.

– Muszę. Przyjdziesz?

– Tak – odparł Mattias i odwrócił wzrok.

Na spotkanie w kwaterze głównej oprócz Toma i Mattiasa przybyło pięciu prawników Sił Zbrojnych i dwóch mężczyzn w garniturach, którzy się nie przedstawili. Tom podejrzewał, że pracują dla wywiadu. Oprócz nich byli też obecni dwaj świadkowie z bazy i spora liczba wyższych stopniem wojskowych z piersiami pokrytymi medalami. Naczelny Dowódca tkwił w milczeniu za swoim majestatycznym biurkiem. Tomowi nie zaproponowano, żeby usiadł. Oczywista demonstracja.

Ale Mattias też tam był. Tom nie miał wątpliwości, że jego przyjaciel i towarzysz broni potwierdzi jego słowa.

Mattias wstał po tym, jak Tom złożył swój raport, krótki i zwięzły. Był spokojny i wyglądał na skoncentrowanego, jak zawsze.

Wbił Tomowi nóż w plecy.

– Gdy wyjeżdżaliśmy do Afganistanu, kapitan Lexington był w nie najlepszej formie. Zareagował przesadnie wtedy i reaguje przesadnie teraz. Od jakiegoś czasu nie jest sobą.

Tom myślał, że się przesłyszał.

– Nie można wykluczyć, że napastnik był uzbrojony – dodał Mattias.

Tom poczuł, że przenika go lodowaty chłód.

– Napastnik? To nie był żaden pieprzony napastnik. To było nieuzbrojone dziecko.

– Było ciemno, panowało zamieszanie. Nie da się wykluczyć, że stanowił zagrożenie.

Mattias patrzył mu w oczy, Tom nie dostrzegał niczego w jego wzroku, był zupełnie obojętny. Nie żeby wiedział, jak się powinno wyglądać w chwili, gdy się zdradzało swojego najlepszego przyjaciela. Mattias kłamał i kariera Toma w wojsku dobiegła końca. Nie mógł tam dłużej zostać. Oddał mu dziesięć lat swojego życia, wierzył w ideę i ducha. Teraz było po wszystkim.

Następnego dnia złożył podanie o zwolnienie. Zostawił Siły Zbrojne, żeby już nigdy do nich nie wrócić.

To się wydarzyło osiem lat temu.

A teraz Mattias był w Kirunie, udawał, że jest jego przyjacielem, żeby go zwerbować do Sił Zbrojnych.

Ale dla niego to już zamknięty rozdział. Nie miał co do tego wątpliwości. Aż do wczoraj sądził, że Mattias Ceder również stanowi dla niego zamknięty rozdział. Teraz nie był już tego taki pewien. Jakaś jego część chciała wyrzucić zdrajcę, kazać mu iść do diabła. Ale inna część pamiętała ich przyjaźń.

– Pojadę na zakupy – powiedział Tom, kiedy Mattias wstał tuż po dziesiątej.

Wolno wyjechał na główną drogę i zwiększył prędkość, tak że śnieg wirował w powietrzu. Termometr w samochodzie pokazywał minus osiem stopni, co jak na Kirunę było praktycznie wiosenną temperaturą.

W sklepie Ica wrzucił do koszyka chleb, ser żółty i sok pomarańczowy, a potem omiótł spojrzeniem stojak z książkami w wersji pocket. Od dawna nic nie czytał.

Kiedy pracował za granicą, połknął masę książek, beletrystykę, literaturę faktu i biografie. Czytał praktycznie wszystko, stanowiło to dobry sposób na zwolnienie obrotów. Kiedy był w sytuacji zagrożenia, adrenalina buzowała w nim tak, że niewiele osób nawet mogło to sobie wyobrazić. Strzelali do niego praktycznie wszyscy, od terrorystów po zwyczajnych przestępców, gonili go piraci, spychali z drogi złodzieje samochodów i walczył z talibami. W takich sytuacjach trzeba działać automatycznie. Inaczej człowiek ginął – tak ewoluowało pole walki. Reakcja przychodziła później i bywała bardzo silna. Jeśli ktoś nie nauczył się zwalniać obrotów, długo się nie utrzymywał. Tom widział, jak ludzie wariowali po starciu, bo nie potrafili poradzić sobie z adrenaliną, która buzowała w ich żyłach. Część żołnierzy i agentów wybierała seks, żeby się odprężyć, inni trenowali, a wielu piło. On czytał.

W szkole nienawidził czytania, nie wiedział, z czego to wynikało, ale wszystko, co miało związek z literami, było dla niego koszmarem. Czytanie na głos przed całą klasą, chichoty, gdy się jąkał. Ćwiczył i ćwiczył, a i tak nie nadążał. Czuł się głupi. Zmieniło się to dopiero w szkole oficerskiej. Poszedł do niej z własnej woli, bardzo chciał ją skończyć i pewnego dnia litery zaczęły ze sobą współpracować. Jak gdyby w jego mózgu powstało nagle nowe połączenie i wszystko trafiło na swoje miejsce. Cholera, gdyby tylko wiedział, jak do tego doszło.

Wybrał dwie książki z półki bestsellerów, zapłacił i zapakował zakupy. Wyszedł ze sklepu i usłyszał jakieś hałasy, ktoś krzyknął, a on prawie runął na ziemię po zderzeniu z jakimś ogromnym stworzeniem, które pojawiło się znikąd.

To był pies. Potężny, o szarej sierści. Sięgał mu do uda. Za nim ciągnęła się smycz. Niewiele myśląc, Tom przydepnął ją butem dokładnie w chwili, gdy pies robił kolejny krok. Pies gwałtownie stanął, a Tom pochylił się i złapał smycz. Pies szarpał się ze złością, położył uszy i odsłonił zęby. Tom się zawahał. Zbyt wiele razy widział ludzi atakowanych przez watahy rozwścieczonych psów. Wiedział, że nie można ignorować złości tych zwierząt. Ale przed sklepem było sporo dzieci, nie puścił więc smyczy. Trzymał ją w wyciągniętej ręce i zastanawiał się, co zrobić.

Co za idiota wziął ze sobą takiego psa do miasta? Uważnie obserwował potwora, który warczał i jeżył sierść na karku. Bardziej przypominał dziką bestię niż domowe zwierzę. Kto był właścicielem takiego monstrum?

– O Boże, dziękuję. – Usłyszał.

Odwrócił się i zobaczył, że w jego stronę biegnie zdyszana Ellinor.

Była ostatnią osobą, jaką spodziewał się zobaczyć.

– To twój pies? – zapytał niepewnie.

– Wyrwała mi się, nie jest do mnie przyzwyczajona – wydyszała Ellinor.

Zwierzę nie odrywało od niej wzroku, położyło uszy płasko na głowie. Nie żeby Tom potrafił odczytywać język ciała psów, ale odniósł wrażenie, że zwierzę, które teraz przyciskało się do jego nogi, drży. Nie było złe, ono się bało.

– Czego ona się boi? – zapytał.

Ellinor zdjęła jedną rękawiczkę i wytarła sobie czoło. Odetchnęła.

– Coś ją przestraszyło. Nie byłam na to przygotowana i mi się wyrwała. Jest niesamowicie silna. Tak naprawdę to Nilas za nią odpowiada.

Nilas. Weterynarz. Mężczyzna, dla którego, co trudno pojąć, Ellinor go zostawiła. Nieodpowiedzialny idiota, który najwyraźniej był właścicielem tego nieobliczalnego psa i nie miał najmniejszych problemów z tym, że ten potwór ciągnie za sobą Ellinor.

Tom stał ze smyczą w dłoni. Ellinor patrzyła mu w oczy.

– Tu jesteś, już się zaczynałem niepokoić!

Ellinor się odwróciła.

Nilas.

Nawet wypowiadając to znienawidzone imię w myślach, Tom nie potrafił się powstrzymać przed grymasem.

Ellinor pomachała do Nilasa.

– Wszystko w porządku. Tu jest.

Nilas się zatrzymał. Zdjął rękawiczkę i wyciągnął dłoń.

– To ty jesteś Tom – powiedział.

– Muszę? – zapytał Tom, nie podając mu ręki.

Oczy Ellinor się zwęziły, ale Nilas uśmiechał się uprzejmie.

– Miło z twojej strony, że złapałeś Freję. Najlepiej będzie, jak ją wezmę. Jest miła, ale kiedy psy się boją, mogą ugryźć. Chodź, Freja.

Nilas wyciągnął dłoń po smycz. Freja zaczęła głucho warczeć. Tom posłał Nilasowi uśmiech.

– Dziwne, ale chyba cię nie lubi. Może mimo wszystko nie masz ręki do zwierząt.

– Wydaje nam się, że jej poprzedni właściciel źle ją traktował – wyjaśniła Ellinor. – Nilas się nią zajął, była w okropnym stanie – dodała. Potem uniosła brodę i powiedziała zdecydowanym tonem: – Nilas fantastycznie radzi sobie ze zwierzętami.

– Freja – rzucił Nilas i poklepał się po udzie.

Freja nadal drżała przytulona do nogi Toma, a on już zaczął żałować tego, co zrobił. Nic go nie obchodziła jakaś zwariowana suka. Z irytacją wyciągnął rękę ze smyczą, chciał, żeby ta farsa jak najszybciej się zakończyła. Ale Nilas nie wziął od niego smyczy, tylko mu się przyglądał, jakby wpadł na jakiś pomysł. Jako że jego ostatnim pomysłem było przespanie się z narzeczoną Toma, podczas gdy ten znajdował się w piekle, Tom doszedł do wniosku, że raczej mu się to nie spodoba.

– Właściwie szukam kogoś, kto mógłby Freję wziąć do siebie. My mamy już dwa psy, które są dość żywiołowe i ją stresują. Ona potrzebuje ciszy i spokoju.

Tom milczał. To nie jego problem.

Ellinor położyła dłoń na ramieniu Nilasa.

– Tom nie lubi zwierząt – powiedziała.

Nie była to prawda, w ogóle nie miał zdania o zwierzętach. Ale Ellinor je kochała.

Freja przestała się trząść. Teraz drapała się za uchem. Swoją potężną łapą przeczesywała szorstkie szare futro. Tom przyjrzał się jej.

– Co to właściwie za rasa? Pies piekieł?

Nilas włożył rękawiczkę i wyprostował plecy.

– Chyba jest mieszańcem. Ale najbardziej przypomina wilczarza irlandzkiego. One są bardzo duże. Freja to wciąż jeszcze szczeniak.

– Szczeniak? – zdziwił się Tom. Pies musiał ważyć co najmniej trzydzieści kilo. Ile jeszcze mogła urosnąć? Freja wydała krótkie szczeknięcie, a potem zwaliła się na stopę Toma. Ułożyła się na niej, skrzyżowała przednie łapy i położyła na nich głowę.

Spojrzeli na nią. Nie wyglądała, jakby miała zamiar się ruszyć. Tom spróbował wyszarpnąć stopę. Freja cicho zaskomlała.

– W najgorszym razie będziemy ją musieli uśpić – powiedział Nilas.

Ellinor zakryła dłonią usta i pobladła. Tom spojrzał na Nilasa nieufnie, zastanawiał się, czy próbuje szantażu emocjonalnego. Freja, wciąż leżąc na jego stopie, zaczęła lizać coś na ziemi, wyglądała na zupełnie zdrową.

– Tom, nie możesz pozwolić na to, żeby została uśpiona – powiedziała Ellinor.

Jakimś sposobem to on był teraz draniem. Powinien był zostawić psisko w spokoju.

Rozejrzał się dookoła, chciał, żeby ktoś potwierdził absurdalność sytuacji, w jakiej się znalazł. Ze sklepu Ica wychodziła jakaś kobieta z opuszczoną głową i bukietem kwiatów pod pachą. Uświadomił sobie, że ją zna. To była Ambra Vinter. Próbowała przemknąć obok nich niezauważona.

– Cześć – zawołał.

Zatrzymała się, podniosła głowę, spojrzała mu w oczy i się zawahała, jakby miała ochotę ruszyć dalej.

– O! Cześć! – powiedziała Ellinor.

Ambra wyglądała tak, jakby porzuciła nadzieję na to, że uda jej się wymknąć. Skinęła Tomowi głową, a potem spojrzała na Ellinor.

– Miło znów cię widzieć – dodała Ellinor.

– Cześć, Ellinor – powiedziała Ambra, a potem przywitała się z Nilasem, czujnie zerkając na Toma.

– Cześć – powiedział znowu. Czy naprawdę miała zamiar przemknąć obok niego?

Ambra wsunęła dłonie w kieszenie kurtki. Ellinor patrzyła to na nią, to na niego.

– Wy się znacie? – zapytała.

– Tak – powiedział Tom i pokiwał głową, a jednocześnie Ambra pokręciła głową i powiedziała „Nie”.

Ellinor przekrzywiła głowę. Freja znów się podrapała. Całe jej ogromne ciało się zatrzęsło.

– Parę dni temu na siebie wpadliśmy – powiedziała Ambra. Było wyraźnie widać, że czuje się niezręcznie.

– Ambra tu pracuje – powiedział Tom, mimo że nikt o to nie pytał.

– Wiem – odparła Ellinor i położyła dłoń na ramieniu Ambry. – Przyjechała, żeby przeprowadzić wywiad z Elsą Svensson.

Ambra pokazała bukiet, który trzymała pod pachą.

– Prawdę mówiąc, właśnie do niej idę. Mieszka za rogiem. Nie wiedziałam, że się znacie. Czy to ty jesteś…? – zaczęła i urwała zakłopotana.

– Byłą Toma – dopowiedziała Ellinor z uśmiechem.

– Tak podejrzewałam.

Zapadła cisza. Nilas, po tym jak przywitał się z Ambrą, nie powiedział ani słowa. Tylko im się przyglądał i od czasu do czasu patrzył na Freję. Stał i wyglądał jak godny zaufania Norrlandczyk. Tom dziwnie się czuł, wiedząc, że Ellinor jest teraz z Nilasem. Miał wrażenie, że coś jest nie tak. Jak gdyby wszystko było nieporozumieniem, które mógłby wyjaśnić, gdyby tylko mógł usiąść, rozrysować plan i opracować strategię. Gdyby tylko mógł coś zrobić.

Spojrzał na psa, który siedział na jego stopie. Ambra podrapała się po nosie i odsunęła włosy z czoła. Z kolei Ellinor patrzyła ze zmarszczonym czołem to na Toma, to na Ambrę, jakby próbowała czytać między wierszami.

– Muszę iść, bo się spóźnię – powiedziała nagle Ambra w powietrze. Skinęła Nilasowi głową, pośpiesznie i trochę niezręcznie przytuliła Ellinor, a potem spojrzała na Toma. Nie sposób było odgadnąć, co myśli.

– Ambra... – zaczął Tom, a wtedy ona rzuciła najkrótsze w świecie „pa” i po prostu odeszła. Zostawiła jego, Ellinor, Nilasa i psa. Nie winił jej.

– Milutka dziewczyna – powiedziała Ellinor.

Milutka? Nie było to tak do końca słowo, którym sam by określił Ambrę. Ellinor podążała za nią wzrokiem, dopóki dziennikarka nie zniknęła za rogiem.

– Coś między wami jest? Czy tylko to sobie ubzdurałam?

Czy coś między nimi jest? Przypomniał sobie dźwięki, które Ambra wydawała, gdy przyciskał ją do drzwi jej pokoju w hotelu.

– Nie – odparł z rezerwą. Jego uwagę przyciągnęło jakieś mlaskanie, które rozległo się gdzieś przy jego stopach. Freja zaczęła żuć jedną z jego sznurówek. Jej ślina spływała mu po bucie. „Co, do cholery?”, pomyślał.

– Ona cię lubi – powiedział Nilas.

– Wątpię w to – odparł Tom i spojrzał w stronę, gdzie zniknęła Ambra.

– Miałem na myśli psa, Freja cię lubi – wyjaśnił Nilas. – Co do dziewczyny, to prawdę mówiąc, nie jestem pewien. Ale pies cię lubi.

Tom ruszył nogą i wyszarpał stopę. But był zalany śliną. Freja cała się trzęsła. Tom wyciągnął smycz w stronę Nilasa. Miał już dość tego całego cyrku.

16

Może przed jedzeniem napijmy się po kieliszku sherry – powiedziała Elsa. Otworzyła jedną z szafek w kuchni i wyjęła z niej dwa małe kieliszki i butelkę. Nalała, a potem podała Ambrze jeden z kieliszków.

Ambra nie była pewna, czy kiedykolwiek wcześniej próbowała sherry, ale z grzeczności wzięła łyk. Gdyby miała babcię, chciałaby z nią pić sherry.

Elsa spojrzała na nią badawczo.

– Jak się masz?

Spotkanie przed sklepem spożywczym wywarło na nią większy wpływ, niż sądziła. Ale nie chciała zawracać tym Elsie głowy.

– Świetnie. Dziękuję, że mogłam panią znów odwiedzić.

– Mam nadzieję, że to z samolotem jakoś się rozwiąże. Na pewno znajdzie się jakieś wolne miejsce. Świetny ten twój artykuł, jaka ty jesteś zdolna.

– Naprawdę? Dziękuję.

Była zadowolona z wprowadzenia. Następnego dnia miał się ukazać sam wywiad.

– Jesteś głodna? Usiądź, proszę, to podam. Przygotowałam stek z łosia. Tradycyjna kuchnia. Lubisz taką?

– Brzmi wspaniale – odparła Ambra. Zapach był przyjemny. Solidny i jakby przytulny. Mięso, sos i ziemniaki. Prawdziwa domowa kuchnia. Przejechała palcem po kratce na obrusie.

– Naprawdę wszystko w porządku? Coś się stało? Chodzi o Sventinów? Znów ich spotkałaś?

Ambra pokręciła głową.

– Chodzi o cały pobyt w Kirunie – powiedziała nie do końca zgodnie z prawdą, bo głównie myślała o dziwnej scenie z udziałem Toma.

Przez chwilę jeździła palcem po obrusie. Tom kochał Ellinor, była tego niemal pewna. I nic dziwnego. Ellinor była cholernie ładną blondynką, wydawała się miła, uprzejma i jakaś taka miękka. W pewien sposób stanowiła ideał kobiety. Przygnębiło ją to.

Elsa postawiła na stole dzbanek z sokiem z borówek.

– Czasami nie rozumiem sama siebie. Ani innych ludzi – powiedziała Ambra.

– Masz na myśli coś konkretnego? – zapytała Elsa, kładąc na stole podkładkę i stawiając na niej garnek. Usiadła naprzeciwko Ambry i podała jej półmisek z ziemniakami.

Ambra nałożyła sobie, a potem podsunęła swój talerz Elsie, która ułożyła na nim pokrojone w cienkie plasterki mięso.

– Chyba o relacje. Nie pojmuję, dlaczego to musi być takie trudne. W każdym razie dla mnie – powiedziała. Wzięła marmoladę z borówek, sos i ogórki konserwowe.

Życzyły sobie smacznego i zaczęły jeść.

– Boże, ależ to pyszne – powiedziała Ambra, połykając kolejne kęsy. Bardzo rzadko jadła domowe potrawy. Chciałaby móc zostać w tej bezpiecznej kuchni, jeść niedzielny obiad, słuchać radia i przez chwilę czuć się normalnie.

– Dla wszystkich są trudne. Część ludzi nigdy nie uczy się sobie z nimi radzić – powiedziała Elsa.

„Na przykład ja”, pomyślała Ambra. Bo takie właśnie miała wrażenie. Jakby nie nauczyła się, jak należy się poruszać wśród ludzi, żeby się nie ośmieszyć. Albo nie zostać porzuconą. Niedojrzała, niemyśląca logicznie część jej mózgu często się zastanawiała, czy tkwi w niej coś, co sprawia, że nie jest warta miłości. Z kolei dorosła, inteligentna część wiedziała, że nie ma to nic wspólnego z nią samą. To nie jej wina, że jej rodzice umarli, a ona znalazła się pod opieką pełnego niedoskonałości systemu rodzin zastępczych. Ale nie miało znaczenia to, co podpowiadał jej rozum. I tak zżerało ją poczucie, że jest z nią coś nie tak, i to na bardzo podstawowym poziomie. Że wszyscy, których spotykała, prędzej czy później to dostrzegali. Że żaden mężczyzna nigdy nie będzie na nią patrzył tak, jak Tom patrzył na Ellinor.

– Może jestem lesbijką, choć o tym nie wiem – powiedziała.

Elsa dołożyła sobie ziemniaków i się roześmiała.

– Wątpię, choć oczywiście z serca polecam taki styl życia.

– Będę o tym pamiętać.

– Jak to się właściwie stało, że wylądowałaś u Sventinów?

– Moja mama umarła, nie było nikogo, kto by się mógł mną zająć, więc pomoc społeczna umieściła mnie u nich.

– To straszne.

– Tak – przyznała Ambra.

Nie miała żadnych konkretnych wspomnień z wczesnego dzieciństwa, z czasu, zanim wszystko się zmieniło. Czasem wątpiła nawet w to, co wiedziała. Może tylko wymyśliła sobie zapachy i pojedyncze pozytywne uczucia, które, jak jej się wydawało, pamiętała. Szerokie, uśmiechnięte usta i smutne oczy. I jeszcze wcześniejsze wspomnienie: dwie osoby, które dużo się śmiały i które łączyła z poczuciem bezpieczeństwa.

– Mama miała wylew. Były święta Bożego Narodzenia. Znaleźli mnie dopiero po kilku dniach – powiedziała. Kiedy policja wyważyła drzwi do mieszkania, ona siedziała w łóżku obok mamy. Nic z tego nie pamiętała, ale kiedyś czytała swoją kartę. – Myślę, że to wtedy znienawidziłam święta.„Dziewczynkę znaleziono w łóżku obok zmarłej matki. Była odwodniona i wycieńczona, prawdopodobnie leżała obok zmarłej”.

Zajęła się nią pomoc społeczna. Na jakiś czas wzięli ją do siebie z łaski jacyś bardzo dalecy krewni. Dzieliła pokój z dwojgiem ich dzieci, miała niejasne wspomnienie kolorowych ścian i chleba, który kupowali na śniadanie, ale nie chcieli jej u siebie. „Rodzina uważa, że dziecko sprawia zbyt wiele problemów”, zostało odnotowane w jej papierach. Najwyraźniej pięcioletnia sierota mogła być tak uciążliwa, że należało się jej pozbyć. Nie było żadnych innych krewnych, więc trafiła do pierwszej rodziny zastępczej. Straciła rachubę po mniej więcej dziesiątej.

Elsa wzięła kieliszek z sherry i długo się jej przyglądała.

– Ale dziś martwi cię coś jeszcze, prawda?

Ambra pokiwała głową. Elsa miała zmysł obserwacji. Albo po prostu ją samą bardzo łatwo było rozgryźć.

– Poznałam tu pewnego mężczyznę.

– A więc o to chodzi.

– Nie o to chodzi, on nie jest dla mnie – powiedziała i usłyszała, że się zająknęła. Zrobiła pauzę, wzięła wdech i zaczęła mówić spokojniej. – W każdym razie polubiłam go i wydawało mi się, że z wzajemnością. Ale bardzo się pomyliłam. Okazało się, że on w ogóle nie jest mną zainteresowany.

Wydawało jej się, że powiedziała to swobodnym tonem. Jak dorosła kobieta, która opowiada zabawną anegdotę, a nie dziecko, które wychowywało się w rodzinach zastępczych i ma poranioną duszę i poczucie, że nikt go nie chce.

– Zawsze trudno się pogodzić z odrzuceniem.

– Tak.

Zapadło pełne spokoju milczenie. Ambra czuła się dobrze, słysząc, że ktoś potwierdza jej odczucia.

– Wydaje mi się, że mężczyźni zakochują się w pewnym rodzaju kobiet – ciągnęła Ambra po chwili. Elsa żyła już niemal sto lat, na pewno niejedno wiedziała.

Ale Elsa pokręciła wolno głową.

– Mężczyźni to nie jest oddzielny gatunek. Zakochują się w różnych kobietach, dokładnie tak jak my, kobiety.

To brzmiało rozsądnie, ale nie zgadzało się z doświadczeniem Ambry.

– Czego twoim zdaniem pragną mężczyźni?

Elsa lekko się do niej uśmiechnęła.

– Wiesz, ja większą część życia spędziłam z kobietą, możliwe zatem, że nie jestem ekspertką w tym zakresie. Ale nie można generalizować. Mężczyźni są różni. Dokładnie tak samo jak kobiety.

Wszyscy tak mówili, ale to się nie zgadzało.

– Opowiedz – poprosiła Elsa, odkładając sztućce.

– Moim zdaniem jest tak – zaczęła Ambra, która myślała o tym wiele razy. Również w ciągu kilku ostatnich dni. – Człowiek cały czas słyszy, że powinien być sobą. Ale co, jeśli tak naprawdę nie jest się zbyt miłym? Wtedy bycie sobą nie jest zbyt dobrym pomysłem. Mam taką teorię, że wiele kobiet też na to wpadło i zamiast być sobą, udają. Mniej skomplikowaną wersję samych siebie. Kokietują, epatują kobiecymi cechami, wygłupiają się i zgrywają. Rezygnują z bycia sobą i to działa. Jest tak, jak gdyby miały dostęp do jakiejś instrukcji – powiedziała Ambra i zamilkła. Instrukcji, której ona sama nigdy nie widziała.

– A ty czujesz się oszukana? – zapytała Elsa.

– Kiedy człowiek wychowuje się bez odpowiednich wzorów, bez przemyślanej strategii, ma braki w wiedzy – odparła.

Do tak wielu rzeczy musiała dochodzić samodzielnie. Jak zakładać tampon. Jak kupować bilety na autobus. Jak ukrywać własne pieniądze tak, żeby nikt z rodziny zastępczej ich nie znalazł. Jak planować odrabianie lekcji, jak być koleżanką albo co robić, gdy się człowiek zakocha. Jak opanować płacz, gdy cała klasa śmieje się z ciebie dlatego, że uważa, iż dziwnie mówisz. Jak dostrzegać niebezpieczeństwa i ich unikać.

– Czytałam w gazetach działy pytań do redakcji i poradniki dotyczące związków, a potem próbowałam wcielać te rady w życie.

– Z tego, co mówisz, wynika, że naprawdę się starałaś.

Ambra nieznacznie się uśmiechnęła.

– Można tak powiedzieć. Ale nie zrobiłam furory.

Nie była tak do końca pewna, czy to wina źródeł, czy naprawdę miała jakiś rodzaj społecznego defektu. Jill też została porzucona, ale ona wiedziała, jak należy się zachowywać. Wszędzie byli ludzie, którzy znali kody społeczne i wiedzieli, jak się nimi posługiwać. Gdzie się tego nauczyli? A może była to cecha wrodzona? Ambra dobrze radziła sobie z pracą, w każdym razie ze wszystkim, co nie miało związku z wewnętrznymi rozgrywkami. Potrafiła sprawić, że ludzie mówili, kiedy przeprowadzała z nimi wywiad, może emanowała czymś, dzięki czemu ludzie mieli odwagę i chęć się jej zwierzać. Miała trudności we wszystkich sytuacjach niezwiązanych z jej pracą. Z szefami. Mężczyznami. Przyjaciółmi. Tomem. Cały czas odnosiła wrażenie, że zachowuje się nie tak, jak trzeba.

– Często czuję się jak kosmitka – podsumowała.

– Powinnaś być sobą. Jest bardzo wielu dziwacznych mężczyzn i dlatego musi być dla nich bardzo wiele dziwacznych kobiet – powiedziała Elsa.

Ambra się uśmiechnęła.

– To się wydaje niesolidarne.

– Nie można solidaryzować się z kimś tylko dlatego, że jest się tej samej płci. A głupota nie ma nic wspólnego z płcią. Występuje wszędzie.

– Ale dlaczego pani zdaniem niektóre kobiety tak łatwo kogoś poznają? – zapytała i było to pytanie, które od początku chciała zadać.

– Szczerze mówiąc, wydaje mi się, że bardzo wiele zadowala się tym, co ma – powiedziała Elsa i przyniosła butelkę sherry.

– Pewnie tak – przyznała Ambra. Podziękowała za sherry, ale przyjęła propozycję kawy.

Wspólnie pozbierały naczynia ze stołu i pozmywały. Potem wzięły filiżanki z kawą i przeszły do dużego pokoju. Ambra usiadła na kanapie, a Elsa w fotelu bujanym. Elsa, popijając kawę, siorbała. Ambra uśmiechnęła się, słysząc ten dźwięk. Działał na nią uspokajająco.

Elsa odstawiła filiżankę.

– Chcę, żebyś wiedziała, że moim zdaniem jesteś niespotykanie dobrą osobą. Twoi rodzice byliby z ciebie dumni.

Niespodziewanie Ambra poczuła dławienie w gardle. Myśl o tym, że rodzice naprawdę mogliby być z niej dumni, nigdy wcześniej nie przyszła jej do głowy.

– Opowiedz trochę o nich.

– Mama kochała wszystko, co włoskie. Studiowała historię sztuki i zanim się urodziłam, pracowała w niewielkiej galerii. To ona wybrała dla mnie imię Ambra, na pamiątkę jakiegoś obrazu, który kiedyś widziała w Rzymie. Tata był zegarmistrzem.

W każdym razie tak to zapamiętała.

– Byli porządnymi ludźmi, prawda?

– Tak. Zwyczajnymi – przyznała Ambra. Tak o nich zwykle myślała. – To byli zwykli ludzie.

– Życie jest niesprawiedliwe – powiedziała Elsa.

Ambra pomyślała o tych wszystkich ludziach, których spotykała przez lata. Wdowy, których mężowie zostali zamordowani. Rodzice, których dzieci umarły. Ofiary wypadków. Uchodźcy. Ludzie, którym działa się krzywda.

– Są tacy, którym jest dużo, dużo gorzej – powiedziała i czuła, że to prawda. Ogólnie rzecz biorąc, w ogóle nie miała powodów do narzekań.

– Twoi rodzice umarli. To najgorsze, co może się przytrafić dziecku. Nawet jeśli innym ludziom też nie jest w życiu łatwo.

Ambra pokręciła głową. Wiedziała, że w porównaniu do wielu innych miała szczęście.

– „Ambra”, tak w średniowieczu mówiono na bursztyn. Wiedziałaś, że bursztyny nie muszą być żółte, że mogą mieć inne kolory? Najrzadsze są niebieskie, a zaraz po nich zielone – powiedziała Elsa. Pochyliła się ku niej, uważnie się przyjrzała, a potem się uśmiechnęła. – Jak twoje oczy. Masz niezwykłe oczy. Ingrid byłaby szczęśliwa, gdyby mogła je namalować. Kiedyś dała mi figurkę z zielonego bursztynu. Chyba gdzieś tam stoi – powiedziała i machnęła w stronę regału.

Ambra podniosła się z kanapy.

Przed rzędami książek stały różne bibeloty i pamiątki. Pudełeczka, ramki ze zdjęciami, małe rzeźby. Suszone kwiaty w wazonie. Kamienie, miniaturki z rogów reniferów. Ambra uwielbiała oglądać takie rzeczy.

Pamiątki, które odziedziczyła po rodzicach, zniknęły. Nie wiedziała, jak to się działo, ale za każdym razem, gdy była przenoszona, część rzeczy gdzieś ginęła. W końcu zostało jej tylko małe pudełko drobiazgów. Kilka zdjęć. Zniszczony Kubuś Puchatek. Kilka książek w wersji pocket, z imieniem jej mamy na wewnętrznej stronie okładki. Zestaw zabytkowych narzędzi zegarmistrzowskich jej taty. Komplet śrubokrętów w etui. Ślubne obrączki jej rodziców i bransoletka z brelokiem, którą tata dał mamie, gdy Ambra się urodziła. Ambra kochała tę bransoletkę.

Pudełko zaginęło w Kirunie. Esaias Sventin twierdził, że zabrała je ze sobą, gdy uciekała, ale tak nie było. Zniknęło. Odebrał jej wszystko, co wiązało się z jej przeszłością. Zaglądała do sklepów z antykami, przeglądała aukcje internetowe w poszukiwaniu przedmiotów, które przypominały jej te nieliczne drobiazgi odziedziczone po rodzicach. Wzór na porcelanie mógł wywołać cień wspomnienia. Wazon kojarzył się z jakimś uczuciem.

– To ta? – zapytała, podnosząc zieloną żabę. Nagle obudziło się w niej wspomnienie czegoś, co dawno temu zapomniała. „Żabka mamusi”. Pogłaskała palcem zielone zwierzątko. Mama nazywała ją żabką, ponieważ nie potrafiła usiedzieć w miejscu, tylko ciągle skakała. Wspomnienie szybko zniknęło, jak zawsze pozbawione konturów i ulotne. Ale była niemal pewna, że to się naprawdę wydarzyło.

Elsa wyciągnęła dłoń i wzięła figurkę.

– Tak. Ingrid kupiła ją na wycieczce do Kenii.

– Jest piękna – powiedziała Ambra. Gardło miała ściśnięte i czuła pieczenie pod powiekami. Wróciła na kanapę i podciągnęła kolana w górę. – Postanowiłam, że zostanę tu jeszcze kilka dni.

– Ze względu na tego mężczyznę, o którym wspominałaś?

– Co? Nie. Skąd – zaprotestowała. Poczuła, że się czerwieni, ale to naprawdę nie miało związku z Tomem. – Chcę się skontaktować z pomocą społeczną. To oni prowadzili moją sprawę, gdy tu byłam.

Chciała się dowiedzieć, czy Sventinowie nadal przyjmowali do siebie dzieci. A co jeśli tamte dziewczynki, które z nimi widziała, przechodziły to samo co ona? Sama myśl o tym była dla niej nie do wytrzymania.

– Co masz nadzieję znaleźć?

– Nie wiem – odparła. Były święta i zaledwie parę dni do Nowego Roku, możliwe więc, że nie znajdzie zupełnie nic. Ale nie miała zamiaru już nigdy więcej tu przyjeżdżać, więc jeśli chciała coś zdziałać, musiała to zrobić teraz.

– Daj, proszę, znać, jeśli będę mogła pomóc.

– Dziękuję.

Napiły się kawy i zaczęły rozmawiać o czymś innym. Po jakiejś godzinie Ambra zauważyła, że Elsa wygląda na zmęczoną. Uznała, że pora wracać.

– Dziękuję za zaproszenie – powiedziała po tym, jak zaniosła do kuchni filiżanki i je pozmywała.

– Poczekaj chwilkę – powiedziała Elsa i gdzieś zniknęła. Z pokoju obok dobiegał przez chwilę cichy szelest, a po chwili staruszka wróciła z czymś zawiniętym w bibułkę. – Chciałabym, żebyś wzięła to ze sobą. Rozpakuj, proszę.

Ambra rozwinęła bibułę. Zobaczyła zieloną żabę. Niepewnie spojrzała na Elsę.

– Ale…

– Nie, chcę, żebyś ją wzięła. To prezent ode mnie i Ingrid.

Ambra dotknęła zielonej figurki. Kolor był tak intensywny, że żabka prawie świeciła.

– Dziękuję – szepnęła, zawinęła podarunek w bibułę i serdecznie uściskała Elsę.

– Będziemy w kontakcie – powiedziała Elsa.

Ambra pokiwała głową.

Kiedy wyszła na ulicę, dochodziła czwarta po południu. Spojrzała w niebo – bezchmurne i gwiaździste. Podciągnęła zamek kurtki i zastanawiała się, czy sprawdzić, czy kino jest otwarte, czy po prostu wrócić do hotelu, usiąść przy komputerze i trochę popracować.

– Cześć – powiedział ktoś, wyłaniając się z mroku.

Podskoczyła. „Co, do cholery”, pomyślała. Tom Lexington.

– Przestraszyłeś mnie – powiedziała oskarżycielskim tonem.

– Przepraszam, nie chciałem – odparł.

– Dlaczego skradasz się i straszysz ludzi?

Tom wzruszył przepraszająco ramionami. Nie chciał jej przestraszyć. Widział, jak wychodzi z bloku, i po prostu do niej podszedł.

– Przepraszam. Nie skradam się. Wyprowadzam psa – powiedział i pokazał Freję, która biegała i węszyła w śniegu. Chodzili od kilku godzin, od chwili, kiedy pożegnał się z Ellinor i Nilasem, obeszli całą Kirunę, a Freja nadal nie wyglądała na zmęczoną. – To ona chciała tu przyjść. Może ma chłopaka, który gdzieś tu mieszka?

– Możliwe. My, kobiety, mamy przez was tylko problemy.

Zdaniem Toma niemal równie często było dokładnie na odwrót, ale co on tam wiedział. Jeżeli ostatnie dni coś mu udowodniły, to chyba tylko to, że beznadziejnie radzi sobie z płcią przeciwną. No chyba że chodzi o psy.

Ambra przyjrzała się kudłatemu stworzeniu.

– Nie wiedziałam, że to twój pies – powiedziała.

– Bo ona nie jest moja. Wabi się Freja.

Wspólnie przyglądali się olbrzymowi, który teraz kopał w śniegu.

– Możliwe, że jest lekko szurnięta – dodał.

Ambra lekko się uśmiechnęła, a Tom poczuł, że robi mu się cieplej na sercu. Lubił, kiedy się uśmiechała.

– Jesteście na dworze od czasu, kiedy się widzieliśmy?

Skinął głową. Cudownie było przewietrzyć głowę. I nie musieć patrzyć na Mattiasa. I trochę się poruszać.

– Przepraszam za to, jak się zachowałem przed sklepem. To była dla mnie dziwna sytuacja. Ellinor to moja dziewczyna. To znaczy była.

– Wiem, wspomniała o tym.

– A Nilas to jej nowy, hm, chłopak.

Ambra kopnęła butem śnieg.

– Nietypowa sytuacja – powiedziała neutralnie.

– Freja to jego pies.

Spojrzała na niego i podniosła odrobinę swoje długie brwi. Na jej bladej twarzy wyglądały jak dwie czarne jak węgiel kreski.

– Którym ty się zajmujesz? – zapytała.

– Tylko chwilowo – odparł. Odda ją wieczorem. A może rano. Nie sprawiała mu problemów, a noc w tę czy we w tę nie miała chyba aż takiego znaczenia.

– Ja też przepraszam. Za wszystko.

Tom potrząsnął głową. Ambra nie miała go za co przepraszać.

– Jak było u Elsy? – zapytał.

– Dobrze. Miło. To interesująca osoba.

– Wracasz do hotelu? – zapytał. – A może już jedziesz do domu?

– Wygląda na to, że zostanę jeszcze dzień albo dwa.

– Jeśli się zgodzisz, odprowadzimy cię do hotelu. Ten pies nadal ma trochę energii do spożytkowania. Nie pojmuję, skąd ją bierze.

Ambra skinęła głową. Tom gwizdnął na psa, który od razu przybiegł.

Ambra wybuchnęła śmiechem.

– Jest posłuszna.

– Tak, jestem jak jakiś cholerny zaklinacz psów. Wiesz, czytałem twoje artykuły.

– Naprawdę? Które?

– Chyba wszystkie. Nie dziw się. Ja naprawdę potrafię czytać. Były interesujące. Dobrze piszesz.

Posłała mu sceptyczne spojrzenie.

– To miał być komplement.

– Hmm.

– Co?

– Nic. Po prostu mnie zaskoczyłeś.

Szli w milczeniu. Ambra wydawała się pogrążona we własnych myślach. Tom miał na oku Freję, która wyglądała na uszczęśliwioną kontynuacją spaceru. Od czasu do czasu odwracała głowę i patrzyła na niego, jakby sprawdzała, czy jeszcze jest. Dziwny pies. A może wszystkie psy są takie?

– Tu jest niesamowicie czyste niebo – powiedziała Ambra po chwili. Spojrzała w niebo, na którym gwiazdy świeciły pełnym blaskiem. Droga minęła jej zdecydowanie zbyt szybko. Już byli przed hotelem. Stanęła przed wejściem i zadrżała. – I tak zimno.

Nie zastanawiając się, Tom wyciągnął dłoń, żeby strzepnąć kilka płatków śniegu, które na nią spadły. Nagle, zupełnie nieoczekiwanie poczuł, że powinien ją przyciągnąć do siebie, zamknąć w objęciach jej ciepłe, drżące ciało, pocałować jej miękkie usta i trochę dokładniej je zbadać.

– Jesteś zdecydowanie za cienko ubrana – powiedział tylko.

– Wiem. To w geście protestu. Nie mam zamiaru dopasowywać się do Kiruny.

– Dlaczego?

– Nie cierpię Kiruny.

– Zamarzniesz – stwierdził, ale nie mógł się powstrzymać i się uśmiechnął. To było w jej stylu, za nic miała bogów pogody i całe miasto.

– Prawdę mówiąc, mam wrażenie, że właśnie zamarzam.

– Dlaczego aż tak bardzo nie lubisz Kiruny?

– Mieszkałam tu, gdy byłam mała. To nie był dla mnie dobry czas.

– Nie? – zapytał. Musnął jej ramię, strzepnął płatki śniegu i cofnął rękę.

– Nie. Elsa wspominała, że dziś w nocy ma być zorza polarna.

Zastanawiał się, co takiego musiało się stać, gdy tu mieszkała, że zmieniła temat, ale nie zapytał, tylko spojrzał w niebo.

– Na to wygląda. Lubisz zorzę polarną?

– Nie mam pojęcia. Nigdy jej nie widziałam.

– Ale przecież tu mieszkałaś? – zapytał. Zastanawiał się, jak to możliwe, że nigdy jej nie widziała.

– Musiałam ją przegapić. Albo wyprzeć.

– Ale kiedyś na pewno jechałaś skuterem śnieżnym, prawda?

– Nie.

– Nie dziwię się, że nie lubisz Kiruny. Ominęło cię to, co najzabawniejsze.

– Czyli co?

– Przyglądanie się zorzy polarnej. Jazda na skuterze.

Lekko się uśmiechnęła i przegoniła płatek śniegu, który opadł jej na czoło.

– Jazda skuterem to fajna zabawa – powiedział Tom i nagle przyszedł mu do głowy pewien pomysł. – Będziesz pracować wieczorem?

– Pewnie tak. Dlaczego pytasz?

– Moglibyśmy przejechać się skuterem i pooglądać zorzę. Znam jedno dobre miejsce.

– W środku nocy? – zapytała z niedowierzaniem.

– To wtedy ją widać – zauważył. – Mogę po ciebie podjechać o ósmej.

Wyglądało, jakby Ambra się wahała. Spojrzała na Freję, przygryzła wargę.

– Jesteś pewien? – zapytała.

Znów zrobiło mu się ciepło na sercu.

– Pojadę do domu, zostawię Freję i przyjadę po ciebie. Zobaczysz, będzie fajnie.

– I zimno.

– To też – przyznał. O mało co nie pochylił się i nie cmoknął jej w nos, ale udało mu się jakoś powstrzymać. Nie było sensu jeszcze bardziej komplikować spraw. Już i tak przekroczył jakąś granicę, proponując jej wspólne oglądanie zorzy. Podniósł rękę i poklepał ją po ramieniu, jakby była jednym z jego ludzi. – Ubierz się ciepło.

17

W co się ubierzesz? – zapytała Jill. Rozmawiały przez telefon. Jill opuściła hotel i Kirunę wcześnie rano, jeszcze przed śniadaniem, ciągle gdzieś się śpieszyła.

Ambra spojrzała w dół. W recepcji udało jej się pożyczyć narciarskie spodnie, podkoszulek z długim rękawem i parę grubych skarpet.

– Chyba w co tylko się da. To nie jest randka, na którą trzeba się wystroić – powiedziała i się zastanowiła. – To chyba nawet nie jest randka.

– Może i dobrze. Przypomnij mi, że mam cię zabrać na zakupy i zadbać o to, żebyś kupiła sobie trochę ładnych ciuchów. Masz w ogóle coś poza dżinsami i grubymi swetrami?

– Jasne, że tak – skłamała Ambra. Kupowanie ubrań wspólnie z przepiękną siostrą znajdowało się na szczycie listy „Upokarzających rzeczy, których najchętniej nigdy by nie robiła”.

Przycisnęła telefon brodą do ramienia, włożyła czapkę i spojrzała w lustro. Prawie nie było jej widać pod tymi wszystkimi warstwami ubrania. Już zaczynała się pocić. Zawahała się, ale próżność zwyciężyła i pociągnęła usta szminką.

– Jego kolega też z wami jedzie? – zapytała Jill swobodnym tonem.

Ambra stanęła w miejscu.

– Kto? Mattias? Nie sądzę – powiedziała i pomyślała, że ma nadzieję, że nie. – Dlaczego pytasz?

– A co, nie wolno?

Jill jest zainteresowana Mattiasem? A może po prostu chce wejść w jej życie? Jill miała do tego skłonność: wpadała, przejmowała jej przyjaciół, przyćmiewała ją i olśniewała wszystkich swoją sławą i urodą.

– Nie, jedziemy tylko we dwoje – powiedziała zdecydowanie i uznała, że dała siostrze wyraźny znak.

– Powiedz, jeśli będziesz potrzebowała rady co do tego, jak się zachować. Nie mówię, że jesteś najdziwaczniejszą kobietą świata, ale sama dobrze wiesz, że masz nad czym pracować.

Właśnie to chciała usłyszeć po tych wszystkich rozmyślaniach.

– Dzięki za podtrzymanie na duchu – powiedziała. Chwilę się zastanawiała, nie było jej łatwo, ale zdecydowała się zapytać i miała nadzieję, że Jill nie będzie zbyt nieprzyjemna. – A nad czym powinnam popracować?

– No wiesz, schować kolce. Nie zaczynać wywodów o patriarchalnych strukturach i polityce, jeszcze zanim zdążysz się przywitać.

– Chyba tak nie robię?

– Nie zaszkodzi też od czasu do czasu się uśmiechnąć.

Ambra wpatrywała się w lustro, zła na siebie, że wdała się w tę dyskusję.

– Szkoda, że mnie teraz nie możesz zobaczyć. Jestem cała uśmiechnięta.

Jill wybuchnęła śmiechem.

– W takim razie kiedy ostatnio z kimś spałaś? – zapytała.

– Nie jest to temat, na który bym chciała rozmawiać.

– Masz przynajmniej ładną bieliznę?

– Mam na sobie jakieś osiem tysięcy warstw. Dziś wieczorem nikt nie zobaczy żadnej bielizny.

Owszem miała sprośne fantazje o Tomie, ale to były tylko fantazje. Życie Jill toczyło się w zupełnie innym wymiarze, pewnie nawet nie potrafiła sobie wyobrazić, jak to jest być zwyczajną kobietą, w której mężczyźni bez przerwy nie zakochują się od pierwszego wejrzenia.

– Mam tylko nadzieję, że nie masz takich babcinych gatek – westchnęła Jill.

– Ale one są takie wygodne – zaprotestowała Ambra z poczuciem winy. Babcine gatki były najlepszym przyjacielem kobiety, tak uważała. Poza tym tego wieczora do niczego nie dojdzie.

– Boże, kiedyś zabiorę… – zaczęła Jill.

Ambra głośno jęknęła. Nie miała siły słuchać kolejnych krytycznych uwag ubranych w płaszcz troski.

– Na razie, Jill, muszę lecieć – powiedziała szybko i się rozłączyła, słysząc: „na pewno mają jakiś ładny stanik w rozmiarze AA w takim jednym specjalistycznym sklepie na Gamla stan”.

Kiedy zeszła do holu, Tom już na nią czekał. Miał na sobie solidną kurtkę z mnóstwem zamków i kieszonek, która wyglądała, jakby ją stworzono na wielomiesięczne wyprawy na biegun północny. Do tego narciarskie spodnie i porządne trapery. Gdy tak stał na środku holu, wzbudzał w niej poczucie bezpieczeństwa. Był jak wóz pancerny albo forteca. Ktoś, za kim człowiek mógłby się schronić. Zlustrował ją od stóp do głów.

– Musisz się ciepło ubrać. Już teraz jest minus piętnaście, a będzie jeszcze zimniej – powiedział.

– To wszystko, co mam – odparła i poczuła, jak kolce, o których mówiła Jill, zaczynają się jeżyć.

– Załatwimy to – powiedział ze spokojem.

Kiedy wyszli na zewnątrz, wskazał głową duże czarne volvo. Zajęła miejsce obok kierowcy.

– Gdzie jedziemy? – zapytała lekkim tonem.

Nikt nie wiedział, gdzie jest. W kieszeni miała swoją komórkę, ale tu, na północy, w niskiej temperaturze bateria rozładowywała się w rekordowym tempie. Poza tym zasięg pozostawiał sporo do życzenia. Nawet jeśli Tom budził zaufanie i ją pociągał, to w ogóle go nie znała. Zwykle polegała na przeczuciach, intuicja nieraz ją uratowała, ale w przypadku Toma się nie sprawdzała, mówiła raz jedno, raz drugie. Czasem Ambra miała ochotę się z nim całować, a czasem po prostu się go bała. A teraz siedziała w samochodzie i jechała…

– Gdzie jedziemy? – zapytała po raz kolejny.

– Do mnie – odpowiedział. Sypał śnieg, zostawiali za sobą chmurę wirujących płatków.

– Po co? – zapytała ostro.

– Znajdziemy ci cieplejsze ubranie i weźmiemy skuter. Jest zakaz wjazdu skuterem do miasta, więc musimy podjechać do mnie. Mam tam też zapasowe ubranie.

Jego głos był spokojny i pełen ciepła, odprężyła się odrobinę i zmusiła do tego, żeby mu zaufać. Skręcili i wjechali do lasu. Niepokój powrócił.

– Gdzie jesteśmy?

– Mieszkam w lesie. W porządku?

Zawahała się, ale skinęła głową.

Jechali w milczeniu, coraz dalej i dalej w las, aż w końcu zatrzymali się przed niskim, ciemnym budynkiem.

– Mattias tu jest? – zapytała.

– Pewnie siedzi i pracuje. Obiecał, że przypilnuje Frei. Chcesz wejść i się przywitać?

Pokręciła głową. Tom zapalił światło w czymś, co wyglądało jak duży przedsionek. Pod ścianami stały ławki, ciepłe, zimowe ubrania wisiały na kołkach, tu i tam były szafy. Zimowe buty w różnych rozmiarach i kolorach stały w równych rzędach. Wszystko wyglądało zupełnie normalnie i zwyczajnie.

Tom wskazał jasnoszary kombinezon.

– Będzie bardzo zimno. Przygotowałem go dla ciebie, chyba będzie pasował. Dam ci też grube rękawice i trapery – dodał.

Skinęła głową, odrobinę przytłoczona ilością ubrań, jakie miała na siebie włożyć.

– A to kominiarka. Można ją włożyć pod kask zamiast czapki – powiedział i pokazał jej miękką białą kominiarkę. – Chroni brodę i policzki. Jakie masz skarpety? Jeżeli bawełniane, to zmień je na wełniane. Bawełna nie najlepiej się sprawdza. Proszę – powiedział, podając jej nieodpakowane jeszcze skarpety.

Mignęła jej w głowie myśl, że może kupił je specjalnie dla niej. Choć pewnie na bank miał gdzieś całe pudło damskich skarpet.

– Umrę z przegrzania – powiedziała, ale posłusznie zmieniła skarpety, włożyła kombinezon i wsunęła stopy do przepastnych traperów. Wyglądało na to, że Tom wie, o czym mówi, a ona nie miała zbytniej ochoty zamarznąć.

– Później mi podziękujesz – odparł i podał jej kominiarkę.

Wsunęła ją na głowę i schowała włosy. Tom podał jej kask i ze skoncentrowaną miną pomógł dopasować zapięcie i go włożyć.

Wstrzymała oddech. To była intymna chwila. Stał tak blisko, czuła na swojej skórze ciepło jego palców. Zamrugała, wiedziała, że się zaczerwieniła.

– Gotowa? – zapytał.

Skinęła głową i ruszyli do garażu. Stały w nim dwa czarne, błyszczące skutery śnieżne.

– Usiądziesz z tyłu – powiedział Tom i zaczął wyciągać jedną z maszyn.

– Nie mam nic przeciwko temu, żebym sama poprowadziła – zaprotestowała i pokazała drugi skuter.

– Nie wątpię. Łatwo się je prowadzi, wystarczy odpalić silnik i się jedzie. Ale będziemy się poruszać w ciemnościach w nieznanym terenie. To może być niebezpieczne, a jesteś pod moją opieką. Ja poprowadzę.

Usiadła z tyłu i starała się udawać, że wcale nie czuje się dziwnie, przyciskając uda do jego nóg i obejmując go ramionami.

Tom odpalił silnik, poruszając nadgarstkiem, kilka razy przekręcił manetkę gazu. Potem odwrócił głowę i powiedział przez ramię:

– Musisz się porządnie trzymać.

Przysunęła się jeszcze bliżej, czuła, jak jej piersi są tłamszone pod tymi wszystkimi warstwami ubrań. Tom pokręcił głową, wyciągnął rękę do tyłu, położył dłoń na jej plecach i przycisnął ją do siebie tak mocno, że przykleiła się do niego jak plaster.

– Uff – sapnęła.

– No to jedziemy – powiedział i dodał gazu.

Ruszyli tak szybko, że w pierwszej chwili Ambra niemal poleciała do tyłu. Potem zacisnęła ramiona wokół Toma tak mocno, jakby od tego zależało jej życie.

Wjechali do lasu. Przycisnęła nogi jeszcze mocniej. Drzewa przelatywały obok nich, śnieg wirował w powietrzu, a Tom jeszcze zwiększył prędkość. Miała wrażenie, że lecą, suną po pokrywie śnieżnej, i rozpierała ją radość. Kochała to.

Zimno niemal odebrało jej oddech i cieszyła się ze wszystkich warstw, które na sobie miała. Znaleźli się na bezludnych terenach, wokół nich były tylko wysokie sosny, nietknięty śnieg, a nad nimi – czyste niebo, które zdawało się nie mieć końca. Gwiazdy świeciły i naszła ją ochota, żeby wyciągnąć rękę i spróbować je schwytać, wydawały się takie bliskie. Byli w baśniowej krainie.

Jechali przez las, czasem droga skręcała, a czasem po prostu biegła idealnie prosto i Tom dodawał gazu. Raz przejechali przez całkiem płaski teren.

– To łąka? – zawołała Tomowi do ucha.

– Jezioro – odkrzyknął i dodał gazu tak, że dosłownie lecieli nad zamarzniętą, pokrytą śniegiem taflą wody.

Gdy już jechali dobrą chwilę, Tom zmniejszył prędkość i się zatrzymali.

– Spróbuj pobudzić krążenie krwi– powiedział i zaczął zdejmować ze skutera różne pakunki.

Ambra machała rękami, robiła przysiady i biegała w miejscu, a Tom w tym czasie z tyczek i płótna namiotowego skonstruował coś w rodzaju parawanu. Zgarnął śnieg i zbudował rodzaj wału, rozłożył owcze skóry, a potem, ku nieopisanej radości Ambry, rozpalił ogień. Na śniegu. Położył na nim grube gałęzie sosny, kilka patyków i podpalił.

– Przyjechałem tu wcześniej, żeby wszystko przygotować – wyjaśnił i dorzucił do ognia najpierw korę brzozową, którą wyjął z torby, potem patyki, a na końcu bierwiona, które przyniósł spod jednej z sosen. – Jeśli ma się ogień, można przeżyć – dodał, jak gdyby myślenie o takich sprawach było jedną z podstawowych rzeczy.

Usiedli na owczych skórach, ramię przy ramieniu, za plecami mieli śnieżny wał, a przed sobą trzaskający ogień. Tom wygrzebał termos, odkręcił go i podał jej kubek gorącej kawy.

– Czuję się, jakbym była w towarzystwie skauta – powiedziała.

Tom napił się kawy i się uśmiechnął.

– Możliwe, że jestem rodzajem skauta. Ogień potrafię rozpalić nawet przez sen. Zimno ci?

Ambra się zastanowiła. Był mróz, nos i policzki miała chłodne, ale poza tym było jej zaskakująco ciepło.

– Często tak robisz? – zapytała.

– Zależy, co masz na myśli. Jestem przyzwyczajony do przebywania na dworze, ale nie do siedzenia i patrzenia w niebo. Przeważnie czekam, żeby zaatakować, albo żeby odeprzeć atak. Niestety.

Przesunęła palcami po swoim kubku. Miał dobrą izolację, mimo trzaskającego mrozu kawa wciąż jeszcze była ciepła.

– Nadal tak robisz? – zapytała ostrożnie.

Tom milczał tak długo, że prawie była pewna, że jej nie odpowie.

– Zwykle o tym nie rozmawiam – powiedział ostrym tonem. – Jeśli ci o tym opowiem, obiecasz, że to zostanie między nami?

Tak wiele razy słyszała to pytanie. Była istną komnatą wypełnioną różnymi tajemnicami, swoimi własnymi i innych ludzi.

– Obiecuję – powiedziała i nie kłamała. O ile tylko Tom nie wyzna jej, że popełnił drobiazgowo zaplanowane morderstwo, to będzie milczeć.

– Służyłem w oddziałach specjalnych – powiedział.

Sama się tego domyśliła, podejrzewała, że był nie tylko komandosem, ale też specjalnie szkolonym członkiem elitarnego oddziału.

– Kiedyś. Teraz już nie, więc nie jest to tajna informacja.

– Czym się w takim razie zajmujesz?

Tym razem Tom milczał tak długo, że nie miała wątpliwości, że jej nie odpowie.

– Pracuję w firmie, która nazywa się Lodestar, jestem tak zwanym szefem operacji.

Nazwa Lodestar nie była jej zupełnie obca.

– To prywatna firma ochroniarska, prawda? – zapytała.

– Tak, działamy częściowo w Szwecji, obsługujemy firmy i nieliczne osoby prywatne. Ale przede wszystkim pracujemy za granicą. W krajach, gdzie zagrożenie jest bardzo duże.

Dopowiedziała sobie w myślach to, co wiedziała o branży: byli ochroniarzami i kierowcami na terenach, gdzie toczyły się konflikty, potrafili poruszać się na terenie obcych kulturowo krajów, w których toczyły się wojny. Ryzykowali życie. To nie była praca dla amatorów.

– Dziękuję za zaufanie – powiedziała i złowiła jego spojrzenie. Długo na nią patrzył bez słowa i zastanawiała się, o czym myśli. Dlaczego ją tu zaprosił? Zobaczyła błysk w jego oczach. Pokazał na niebo.

– Zaczyna się – powiedział i Ambra podążyła za jego spojrzeniem. To był dobry punkt obserwacyjny, za plecami mieli las, a przed sobą ciągnącą się kilometrami równinę pokrytą śniegiem i niczym niezasłonięte niebo.

Zorza polarna zaczęła swoją gonitwę po niebie. Wstęgi kolorów, głównie zielone i żółte, pojedyncze różowe i fioletowe. W jednej chwili ospałe, a w następnej dziko pędzące po niebie. Wzbierające zielone fale, kolumny turkusowego światła.

– Wow – szepnęła, nie odrywając wzroku od nieba. Eksplozje, wiry i spirale, czerwone, zielone, żółte, we wszystkich kolorach. Odniosła wrażenie, że patrzy na narodziny wszechświata. Jak gdyby nordyccy Asowie przeciągali po niebie. Albo jakby znalazła się na innej planecie.

– Powiedz, jeśli będzie ci zimno. Nie chcę, żeby najlepsza reporterka Szwecji zamarzła, w końcu to ja jestem za ciebie odpowiedzialny – powiedział Tom po chwili.

Uśmiechnęła się, słysząc ten przesadzony komplement.

– Nie jesteś za mnie odpowiedzialny – mruknęła i chciała, żeby nie było jej aż tak miło tylko dlatego, że on się o nią troszczy. Wykazywał się opiekuńczością, do której nie przywykła. Pomyślała, że tej chwili nigdy nie zapomni, i spojrzała w niebo.

Tom zmusił się do tego, żeby przestać patrzeć na Ambrę. Przeniósł wzrok na widowisko na niebie. Gdy za długo się w nią wpatrywał, nachodziła go ochota, żeby ją pocałować. Znów rzucił na nią okiem. Siedziała z głową odchyloną do tyłu i szeroko otwartymi oczami wpatrywała się w zorzę polarną. Wydawała się całkowicie tym pochłonięta, zatrzymał więc na moment wzrok na jej ustach, przypomniał sobie, jak smakowały. Zadrżała.

– Chodź – powiedział zdecydowanie, wstał i podał jej dłoń. – Musimy trochę pobudzić krążenie krwi.

Ambra zaczęła wymachiwać rękami i rozciągać się, a on przyniósł krótką łopatę. Szybko wykopał zagłębienie w kształcie kwadratu i przy jednej jego krawędzi uklepał śnieg w zagłówek.

– Co robisz? – zapytała, wykonując rodzaj przysiadów. Była zdyszana.

– Wystarczy – powiedział. – Oddychaj przez nos. Powietrze jest zimne.

Pakując rzeczy na skuter, przygotował się na każdą ewentualność. W wykopanym przez siebie dołku rozłożył teraz dwie grube karimaty z izolacją termiczną.

– Połóż się – powiedział.

Nieufnie spojrzała na legowisko, a potem na niego. Cały czas była czujna.

– Będzie nam ciepło – wyjaśnił. – I nie będziemy musieli przez cały czas zadzierać głów.

Usiadła. Tom zajął miejsce obok niej, a potem przykrył ich dużą owczą skórą. Położyli się, a głowy wsparli na uklepanej krawędzi zagłębienia. Ambra leżała obok niego bez ruchu. To była dziwna sytuacja, ale ciepło ich ciał i grube warstwy karimaty sprawią, że nie zmarzną przez wiele godzin.

Tom spał już na dworze przy czterdziestostopniowym mrozie. Jeśli tylko się miało odpowiedni sprzęt, nie było z tym najmniejszego problemu. Leżał tak niezliczoną ilość razy, nie powinien więc mieć problemu z fizyczną bliskością. Ale z Ambrą było inaczej. Cały czas czuł ją obok siebie i doświadczał jej obecności. Zdjął rękawiczkę i sięgnął do kieszeni.

Zesztywniała.

– Co robisz?

W odpowiedzi wyjął dwustugramową tabliczkę czekolady. Nie czarnej, tylko białej z orzechami i rodzynkami. Oczy Ambry błysnęły. Podał jej czekoladę. Odłamała duży kawałek i mu oddała. Leżeli, objadając się czekoladą, i patrzyli na zorzę polarną. Dzięki ubraniom, skórom i izolowanym karimatom było im ciepło.

Z Ambrą spędzał czas dużo spokojniej, niż wcześniej myślał. Nie skrytykowała tego, czym się zajmował, nie zapytała, czy kogoś zabił ani czy był najemnikiem, nic z tych rzeczy.

– Jak długo to potrwa? Masz może jeszcze trochę czekolady? – zapytała.

Podał jej to, co zostało.

– Na pewno jeszcze co najmniej godzinę. Chcesz wracać?

– Nie. Nie wiadomo, czy jeszcze kiedyś będę mogła ją oglądać.

Popatrzył na nią, a potem spojrzał w niebo.

Leżeli obok siebie w milczeniu. Tom się uspokajał. Po prostu patrzył w niebo, oddychał. Kiedy znów na nią zerknął, zobaczył, że usnęła. Poruszył się i zaczął przekonywać sam siebie, że musiał położyć na niej ramię tylko dlatego, że zesztywniał i chciał zmienić pozycję.

Powieki Ambry drgnęły.

– Przepraszam, nie chciałam zasypiać. Już jestem przytomna – wymamrotała.

– Możemy wracać, jeśli chcesz – powiedział.

Poruszyła się, a potem znów znieruchomiała.

– Ambra?

Nie odpowiedziała. Znów zasnęła. Tom śledził wędrówkę gwiazd po niebie, przyjemnie zadowolony z życia. Ambra leżała w całkowitym bezruchu, pogrążona w głębokim śnie. Ale wyglądała na spokojną, a w ich gniazdku było ciepło, więc jej nie budził. Temperatura nadal spadała, śnieg skrzypiał na mrozie. Jakaś gałąź złamała się z suchym trzaskiem pod ciężarem śniegu. Słychać też było ciche stąpanie jakiegoś zwierzęcia, może lisa. Ale Tom uważał, że nie ma się czego obawiać, leżał więc nadal bez ruchu, zaskakująco zadowolony z tego, że ma obok siebie pochrapującą Ambrę.

Zorza polarna pomału się wycofywała, zostały tylko pojedyncze zielone smugi, które po chwili też zniknęły, zostawiając czyste niebo, gwiazdy, księżyc i ciągnący się w nieskończoność śnieżny krajobraz. Ambra nieznacznie się poruszyła.

– Jak długo spałam? – zapytała zaspanym głosem.

– Chwilę.

Odwróciła się w jego stronę. Sen sprawił, że jej twarz się odprężyła. Zniknęły wszystkie kolce, została delikatna kobieta o ciepłych oczach. Czapka, którą włożyła, gdy zdjęła kask, trochę jej się przekrzywiła. Szyję miała owiniętą szalikiem, w świetle księżyca jej skóra lśniła jak srebro. Tom przyglądał się jej pięknym rysom, ciemnym brwiom, prostemu nosowi i pełnym ustom. Patrzyła mu w oczy. Pochylił głowę w jej stronę, ku ustom, które tak go kusiły. Ambra uniosła głowę, wychodząc mu naprzeciw, i wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami. Niemal musnął jej wargi, ich oddechy się spotkały, czuł już jej zapach, marzył o tym, żeby ją pocałować, gdy jakiś głośny dźwięk przeciął powietrze i sprawił, że Ambra zesztywniała i otworzyła szeroko oczy. To pohukiwała jakaś sowa. Wyglądało na to, że jest bardzo blisko. Jej głos był głuchy, ostrzegawczy. Tom zastygł w pół ruchu, a Ambra zamrugała.

– Co to było? – zapytała.

– Prawdopodobnie puszczyk mszarny. Tu jest mnóstwo ptaków drapieżnych.

Odsunął się i wmawiał sobie, że się cieszy, że przeszkodziła im ta sowa, zanim zrobił coś nieprzemyślanego. Jak to możliwe, że Ambra aż tak bardzo go pociąga? Dlaczego w ogóle ją tu zaprosił? Przez te wszystkie lata, które spędził razem z Ellinor, ani razu nie wybrali się w nocy za miasto, żeby podziwiać zorzę polarną. Ambra była pierwszą osobą, z którą coś takiego zrobił.

Wstał i podszedł do ogniska. Przykucnął zamyślony i zaczął je zasypywać śniegiem, dopóki zupełnie nie zgasło. Otoczyła ich noc. Usiadł. W głowie miał zupełną pustkę.

– Tom? – zapytała Ambra niepewnie. – Gdzie jesteś? Zrobiło się strasznie ciemno.

– Tu jestem – powiedział. Wstał, podszedł do niej i podał jej dłoń.

Złapała ją bardzo mocno.

– Wracamy do domu – powiedział.

– Dobrze, wystarczy mi już tego obcowania z naturą – odparła.

Żadne z nich nie wspomniało ani słowem o niedoszłym pocałunku.

Kiedy Ambra usiadła na skuterze, nie musiał jej nic mówić, sama przywarła do jego pleców i otoczyła go w pasie ramionami. Odpalił silnik – jego ryk przeciął ciszę – przekręcił manetkę gazu i znów mknęli po śniegu.

18

Tego dnia musiała się zdecydować, co robić. Spojrzała na przedmioty, które rozłożyła na hotelowym łóżku. Notes pełen przemyśleń i różnych pomysłów, komputer, telefon i mapa Kiruny wraz z okolicami, którą dostała w recepcji.

Pytanie brzmiało: czy zostać i zebrać informacje o swojej dawnej rodzinie zastępczej, czy wracać do domu i żyć jak wcześniej?

Lista argumentów za tym, żeby zostać:

– już jest na miejscu, więc może wykorzystać okazję,

– to mógł być dobry sposób na rozliczenie się (ależ nienawidziła tego słowa) z przeszłością,

– krył się w tym dobry temat (może),

– a co, jeśli inne dzieci muszą przechodzić przez to co ona?

A co, jeśli. Te ostatnie słowa zakreślała długopisem, raz po raz. Myśl o tym, że tak jest, stawała się nie do zniesienia.

Wstała z łóżka i znalazła balsam do ciała. Jill dostawała mnóstwo darmowych kosmetyków i od czasu do czasu przysyłała jej całą torbę. Ten balsam zawierał malinę moroszkę i pasował idealnie ze względu na miejsce, w którym była. Nasmarowała się i myślała dalej.

Lista argumentów przeciwko sprawdzaniu Esaiasa i Rakel Sventinów:

– praktycznie wszystko.

Wstała i wyjrzała przez okno. Sprawdziła już ich adres, mieszkali w tym samym miejscu co wcześniej. Zastanawiała się, co robić.

Choć w głębi duszy znała już odpowiedź.

Obrona tych, którzy sami nie mogli tego robić, była jej siłą napędową, podobnie jak obnażanie nadużyć, przywracanie czci i walka o demokrację. I ujawnianie nieprawidłowości. Brzmiało to górnolotnie, ale było prawdą.

Całe przedsięwzięcie okazałoby się dużo łatwiejsze, gdyby nie to, że była niedziela w okresie świątecznym. Ale i tak zadzwoniła na numer dyżurny pomocy społecznej.

– Dzień dobry, nazywam się Ambra Vinter i chciałabym porozmawiać z kimś, kto prowadzi sprawy dzieci umieszczanych w rodzinach zastępczych w Kirunie – powiedziała spokojnie, wchodząc w służbową rolę. Przez lata rozmawiała z setkami, a może i tysiącami urzędników i przedstawicieli władzy.

– Zajmuje się tym Anna-Charlotta Jansson. Ale jest na urlopie i wraca dopiero po Nowym Roku.

– Nie ma nikogo innego? – zapytała Ambra niecierpliwie.

– Niestety. Wszyscy są na urlopach. Jeśli sprawa jest pilna, proszę dzwonić na sto dwanaście.

Nagrała się na pocztę głosową Anny-Charlotty Jansson, prosząc, żeby do niej oddzwoniła w niecierpiącej zwłoki sprawie. Potem wzięła komputer pod pachę i zeszła na dół na śniadanie. Jako że ani Internet, ani ogrzewanie nie działały w jej pokoju zbyt dobrze, została w restauracji z nosem w komputerze.

Weszła na stronę aftonbladet.se i szybko przeczytała artykuły swoich kolegów i koleżanek. W Europie wznoszono mury. Stopy procentowe prawdopodobnie zostaną podniesione albo obniżone. Potem surfowała trochę w Internecie, przeczytała wszystko, co tylko znalazła o systemie rodzin zastępczych, o dzieciach, którym stała się krzywda, o przepisach i zasadach. O dwunastej w południe wstała na chwilę, czuła się śmiesznie zesztywniała.

Po tym, jak Tom odwiózł ją do hotelu, usnęła niemal natychmiast i spała jak kłoda, prawdopodobnie przez świeże powietrze, do którego nie była przyzwyczajona. Teraz, kilka godzin później, gdy siedząc w hotelowej jadalni i słuchając szumu głosów gości jedzących lunch, myślała o tym, że leżała razem z Tomem pod owczymi skórami, wydawało jej się to nieprawdopodobne. Było fantastycznie. Przejażdżka skuterem, rozgwieżdżone niebo, zorza polarna. Niemal pocałunek… Boże, ależ była wtedy podniecona. Chciałaby móc wysłać mu esemes i podziękować za wycieczkę, ale nie miała jego numeru. Szukała informacji na jego temat w Internecie, ale nic nie znalazła.

Znów usiadła przy komputerze, weszła na stronę Lodestar Security Group i zaczęła ją przeglądać. Była ładna. Wysmakowane kolory, ludzie w garniturach na tle swoich biur. Atuty firmy: bezpieczeństwo, światowy zasięg, profesjonalizm. Witryna była całkowicie bezosobowa, jakby wykorzystano fotografie z banku zdjęć. Nie zamieszczono żadnych nazwisk pracowników. Żadnego adresu, jedynie numer telefonu centrali. Ale bez trudu czytała między wierszami.

Firma oferowała skrojoną na miarę ochronę w wielu najbardziej niebezpiecznych rejonach świata. Tom wyznał, że był komandosem, i Ambra podejrzewała, że większość pracowników Lodestar miała podobną przeszłość.

„Aftonbladet” zatrudnił niedawno obsypanego nagrodami reportera specjalizującego się w kwestiach bezpieczeństwa. Na pewno sporo wiedział o tego typu firmach. Zastanawiała się, czy do niego nie zadzwonić i trochę go nie podpytać. Zapisała to sobie na karteczce, żeby nie zapomnieć, a potem znów spojrzała na stronę. Mogłaby zadzwonić do Lodestar i poprosić, żeby przekazali Tomowi pozdrowienia od niej. Ale coś ją powstrzymywało.

Kiedy siedziała i przeglądała bezosobowo elegancką stronę, dotarło do niej, jakim typem mężczyzny tak naprawdę jest Tom. Trochę ją to przeraziło. Nie był noszącym garnitury nudnym szefem ani wygadanym człowiekiem mediów. Przemoc i brutalność to dla niego chleb powszedni. Nie, nie odważy się zostawić dla niego wiadomości. Gdyby chciał mieć z nią kontakt, podałby jej chyba swój numer? Albo sam się do niej odezwał? W końcu ją, jak każdego normalnego człowieka, dało się wygooglować. Poza tym była kobietą i uznała, że to on powinien się pierwszy odezwać, jeżeli mu zależy. Bo przecież o mało co jej wczoraj nie pocałował, prawda? A może nie? Tak, nie myliła się, aż tak beznadziejna w sprawach facetów nie jest. Tom ją lubił.

Wstała od stołu, schowała laptopa do torby i przeszła do holu. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Gdy przyglądała się lapońskiemu rękodziełu wystawionemu w gablocie, zadzwoniła jej komórka. Spojrzała na wyświetlacz. Grace.

– Myślałam, że masz wolne – powiedziała Ambra.

– Kilku redaktorów się rozchorowało, więc przerwałam urlop – wyjaśniła szefowa.

Ambra od dawna wiedziała, że Grace jest uzależniona od pracy, tak jak ona sama, i nie ma nic przeciwko dodatkowym zmianom. To była oczywiście niebezpieczna droga. Ale dziennikarze goniący za sensacją kochali wszystko to, co niebezpieczne.

– Chciałam sprawdzić, czy wszystko w porządku – dodała Grace. – Wykonałaś dobrą robotę z tą staruszką. Wiele osób mi to mówiło.

Ambra spojrzała na swoje stopy, czuła się nieswojo, słuchając pochwał.

– Dziękuję – powiedziała.

– Wróciłaś z Kiruny bez problemów? Nie było żadnych zawirowań z lotami?

– Prawdę mówiąc, wciąż tu jestem. Chcę coś sprawdzić.

– Zdążysz wrócić do jutra? Bo chyba przyjdziesz do pracy?

Cholera, o tym nie pomyślała.

– Grace, zgodziłam się na dodatkowe zlecenie. Przyleciałam tu w czasie świąt. Założyłam, że w zamian za to dostanę kilka dni wolnego.

– Nie słyszałaś, co powiedziałam? Brakuje nam ludzi. Potrzebuję cię w redakcji.

– Ale nad czymś tu pracuję. Chcę napisać o systemie przydziału do rodzin zastępczych i dzieciach, którym dzieje się krzywda.

Grace zwykle lubiła trochę bardziej miękkie historie. Redaktorzy chcieli, żeby pisać o skorumpowanych niemieckich firmach samochodowych, rosyjskich prezydentach i północnokoreańskich próbach jądrowych – im mocniej, tym lepiej – ale Grace konsekwentnie walczyła o to, żeby opowiadać o tych, którym w społeczeństwie wiodło się najgorzej.

Teraz jednak jęknęła.

– Takie historie to zawsze jeden wielki mętlik. Słowo przeciwko słowu. Wszystkie urzędy obowiązuje tajemnica. Nie, daj sobie z tym spokój – powiedziała.

– Już się skontaktowałam z pomocą społeczną. Może chodzić o sektę – dodała Ambra. W świecie gazet sekty cieszyły się nieustającym zainteresowaniem.

– Masz jakiś kontakt? Naprawdę? Kogoś, kto jest gotowy mówić? – zapytała Grace sceptycznym tonem. W tle Ambra słyszała jakiś stukot.

– Jeszcze nie, ale…

– Cholera jasna, Ambra. Wiesz chyba, jak to się robi. To się nigdy nie uda. Nie mogę pozwolić na to, żebyś siedziała na północy i zajmowała się takim gównem.

– Ale tu chodzi o dzieci – zaprotestowała Ambra i ze zdenerwowania zaczęła krążyć po holu.

Usłyszała, że Grace zakryła mikrofon dłonią i krzyczy do kogoś jakieś polecenie.

– Wiele dzieciaków cierpi – powiedziała po chwili Grace. – Masz bezzwłocznie wracać. Tematów ci tu nie zabraknie.

– Chcę zrobić coś ważnego – zaprotestowała Ambra.

– Męcząca jesteś. Oczekuję, że zjawisz się w miejscu pracy zgodnie ze zwykłym grafikiem. Nie masz u mnie żadnej taryfy ulgowej, o ile coś takiego wpadło ci do głowy. Jeśli chcesz pisać o dzieciakach, którym dzieje się krzywda, cały Sztokholm jest ich pełen. Pojedź sobie do centrali alarmowej i posłuchaj tego całego gówna. Dostaliśmy informacje o pięciu przypadkach maltretowania matki przez ojca na oczach dzieci. O dzieciach, które zostały wyrzucone boso na śnieg. Jeśli nie masz szefa pomocy społecznej w Kirunie, który chce podać swoje nazwisko i przyznać, że umieszczali dzieci u satanistów, bierz dupę w troki i wracaj do redakcji – powiedziała Grace, pod koniec niemal krzycząc.

Ambra milczała. Zacisnęła zęby.

– W takim razie będę chyba musiała wracać – powiedziała buńczucznie.

– No to wracaj – rzuciła Grace i się rozłączyła.

Ambra, wkurzona na szefową, wróciła do pokoju, ubrała się i wyszła z hotelu. Na razie jeszcze miała wolne i mogła robić, co chciała. Poszła na dworzec autobusowy. Dopisało jej szczęście i nie musiała czekać. Wsiadła do autobusu i zajęła miejsce na samym przodzie. Wyglądała przez okno. Jak okiem sięgnąć śnieg. Jak to możliwe, że istniało go aż tak dużo?

Im bliżej była celu, tym więcej rzeczy rozpoznawała. Wiele się zmieniło przez ostatnie lata, ale wiele pozostało też po staremu. Wspomnienia domów i nazw ulic sprawiły, że zesztywniała. Nie spodziewała się, że aż tak to na nią podziała. Kiedy autobus się zatrzymał i wysiadła, czuła się bardzo nieswojo. Wolno przeszła krótki kawałek, dzielący przystanek od domu, w którym mieszkała w czasie swojego pobytu w Kirunie.

U Sventinów przebywała nieco ponad rok. Przyjechała w czasie świąt Bożego Narodzenia, a na wiosnę dostała pierwszy okres. Bardzo wiele rzeczy wyparła, ale i tak pamiętała, ile bólu tu doświadczyła i to, że Esaias był niemal opętany myślą o tym, że ona się zmieniła. W końcu całe to gadanie o szatanie i demonach, które sprowadziła, stało się nie do wytrzymania. Uciekła, dostała się do Sztokholmu i żyła na ulicy z dziećmi uchodźców i innymi dzieciakami na gigancie, dopóki pomoc społeczna jej nie znalazła i nie umieściła w nowej rodzinie zastępczej. To cud, że udało jej się przetrwać tamten czas bez szwanku.

A teraz znów się tu znalazła. Przyjechała pod wpływem impulsu. Nie przemyślała tego i nie była przygotowana na uczucia, które ją zalały. Wolnym krokiem zbliżała się do czerwonego drewnianego domku. Serce waliło jej w piersiach. Nadal mieli tę samą skrzynkę na listy. Dziwne, że wspomnienie całkiem zwyczajnej, czarnej metalowej skrzynki mogło obudzić tak wiele różnych uczuć. Z komina nie unosił się dym. Dom wyglądał na pusty, we wszystkich oknach było ciemno, a ścieżki do drzwi nikt nie odśnieżył. Cholera, źle to zaplanowała. Zastanawiała się, czy nie zajrzeć przez okna, ale nie zdołała podejść tak blisko. Poczuła mdłości. Bolał ją brzuch. Ciało pamiętało lepiej niż ona. Tak bardzo się bała, gdy pierwszy raz dostała okres, nie rozumiała, co się dzieje. Bardzo bolał ją brzuch, no i to uczucie, że coś z niej wypływa, jak gdyby się posiusiała, a potem zobaczyła, że to krew. Przeraziła się, myślała, że umiera. Bała się cokolwiek powiedzieć i zaplamiła ręczniki, pościel i majtki. Rakel się wściekła. A Esaias złapał ją za kark i zanurzył jej głowę w balii z zimną wodą. Nie pamiętała, co się działo potem, nie miała ani śladu wspomnienia.

Nie, nie wytrzyma tu dłużej.

Szybko wróciła na przystanek i całą wieczność czekała na autobus. Kiedy weszła do hotelu, była przemarznięta na kość. W pokoju panował chłód. Dotknęła kaloryferów i przekonała się, że są lodowate, ale nie miała siły dzwonić do recepcji i się skarżyć. Położyła się na łóżku w czapce i szaliku.

Bezmyślnie przygryzała paznokieć. Wyjęła telefon i zadzwoniła do Jill, ale odpowiedziała jej poczta głosowa. Pomyślała, że powinna zrobić coś sensownego, ale zamiast tego weszła na Instagram. Jill opublikowała zdjęcia z imprezy, na której była poprzedniego dnia.

Odłożyła telefon. Cała radość po wycieczce skuterem zniknęła. Tom się nie odezwał, Sventinowie ją prześladowali, a Grace się wściekła. Trudno było nie czuć się przegraną. A na domiar złego w najbliższej przyszłości będzie musiała przetrwać wieczór w zimnym hotelowym pokoju i jakimś cudem wrócić do domu, mimo że wszystkie bilety na samoloty z Kiruny już wyprzedano.

– Mówisz więc, że przyglądaliście się razem zorzy polarnej? I nic więcej? – zapytał Mattias. Wytarł blat ścierką, odwiesił ją na miejsce i posłał Tomowi sceptyczne spojrzenie.

– Nie, nic więcej – odparł Tom. Wyjął z lodówki butelkę wody mineralnej i przygotował szklanki. Przypomniał sobie, jak niewiele brakowało, żeby znów pocałował Ambrę, jak jej usta go kusiły. Ale nic się nie wydarzyło. Czyli nie, nic więcej. W każdym razie nie naprawdę.

Mattias pochylił się nad blatem i skrzyżował ramiona.

– A jej siostra jest jeszcze w Kirunie? – zapytał obojętnym tonem.

– Dlaczego pytasz?

– Tak po prostu. Prowadzę rozmowę. Jak się dziś czujesz?

– Przestań mnie cały czas wypytywać, jak się czuję.

Tom odwrócił się, żeby uniknąć badawczego wzroku Mattiasa, i wyjrzał przez okno. Sam to zauważył, znów ma podły nastrój. Nie potrafi tego zmienić, lęk cały czas czai się pod skórą. Strasznie go to irytowało, był przyzwyczajony do tego, że ma kontrolę nad sobą, swoim ciałem i swoimi uczuciami. Gdyby chociaż wiedział, co się stało.

W nocy, w lesie z Ambrą, czuł się świetnie, ale obudził się z bólem głowy i walącym sercem, a potem było już tylko gorzej. Nienawidził tego nielogicznego zachowania, nie wiadomo z jakich przyczyn jego samopoczucie się zmieniało. Mattias wyszedł z Freją rano i w porze lunchu. Toma jeszcze bardziej przybił fakt, że Mattias uważa, że musi mu pomóc.

Freja, jak gdyby czując, że o niej myśli, podeszła teraz do niego. Pomachała ogonem, a on ją pogłaskał.

– Nie masz nic przeciwko temu, żebym wieczorem uruchomił saunę? – zapytał Mattias.

– Możesz, kurwa, robić, co chcesz – odparł Tom. Jeszcze ani razu nie korzystał z sauny, nie wiedział nawet, czy działa.

– Mogę pójść do hotelu – powiedział Mattias. Już to proponował, wiele razy.

– Kiedy masz samolot?

– Udało mi się wywalczyć bilet stand by na jutro. Jeśli chcesz być sam, mogę zatrzymać się w mieście.

– Daj spokój – odparł Tom. Dom miał przecież kilkaset metrów kwadratowych powierzchni.

– Jak ty się właściwie czujesz? – zapytał Mattias.

– Muszę wyjść – powiedział Tom. Czuł, że jeśli Mattias jeszcze raz go o to zapyta, to eksploduje.

– Weź ze sobą psa – zawołał za nim Mattias.

Freja siedziała obok niego, na miejscu pasażera. Z zainteresowaniem patrzała przez okno i od czasu do czasu spoglądała na niego, jakby chciała się upewnić, że dobrze się zachowuje.

Nadeszła pora, żeby oddać ją Nilasowi, nie był w stanie opiekować się psem.

Skręcił w ulicę, która prowadziła do mieszkania Ellinor. Zwolnił i próbował zobaczyć, czy kogoś zastał. Swoją komórkę zostawił w domu. W kuchennym oknie paliło się światło. Nie gasząc silnika, wrzucił luz. Freja patrzyła na niego w napięciu. Wyciągnął do niej dłoń. Długo ją wąchała. Potem ostrożnie pogłaskał ją za uchem. Jej futro było szorstkie. Kiedy jej dotykał, drżała.

– Nie możesz u mnie mieszkać – powiedział.

Patrzyła na niego błagalnie, szeroko otwartymi oczami.

– A niech to – mruknął, wrzucił bieg i odjechał. Spojrzał na Freję. – Jutro – powiedział i zobaczył, jak się ożywiła. – Niczego sobie nie wyobrażaj. Jutro cię oddam.

Jeszcze jeden dzień, jakie to ma znaczenie? Przecież i tak nikt nie dzwonił i o nią nie pytał.

– Chodź, pojedziemy sobie do miasta.

Freja szczeknęła, a on dodał gazu, zostawiając za sobą dom Ellinor.

W Kirunie było wiele psów i bez problemu znalazł duży sklep zoologiczny, w którym kupił worek suchej karmy, dwie duże miski, nową obrożę i solidniejszą smycz. Freja dała sobie zapiąć nową obrożę, a potem posłusznie szła na smyczy. Pozwolił jej iść z nosem przy ziemi i się prowadzić. Zanim się obejrzał, byli przed Scandic Ferrum, hotelem Ambry. Zwolnił kroku. Zastanawiał się, czy jeszcze jest w Kirunie, czy może udało jej się dostać miejsce w którymś z samolotów i wrócić do domu.

– Chodź, zajrzymy do środka – powiedział i przeszli przez obrotowe drzwi.

– Czy Ambra Vinter jeszcze tu mieszka? – zapytał w recepcji.

– Tak, czy chce pan, żebym zadzwoniła do jej pokoju? – zapytała recepcjonistka, patrząc na Freję, której wzrost budził respekt.

W słuchawce rozległ się głos Ambry.

– Halo? – zapytała czujnie.

– Cześć. Tu Tom – powiedział. – Lexington – dodał.

– Hm. Cześć. Dlaczego dzwonisz na ten numer?

– Ponieważ jestem w twoim hotelu. W holu. Zejdziesz?

Pojawiła się prawie natychmiast, szła wolno, z dłońmi w tylnych kieszeniach spodni i szyją owiniętą kilka razy grubym szalikiem.

– Cześć – powiedział i poczuł, że nastrój momentalnie mu się poprawił. Tak dziwnie na niego działała. Chwilę potrwało, zanim udało mu się nazwać to uczucie. Radość. Cieszył się, gdy ją widział.

Odgarnęła włosy z czoła i wysunęła brodę do przodu. Jej wargi lśniły na różowo.

– Cześć. Dziękuję za wycieczkę. Chciałam ci wysłać esemes i podziękować, ale nie mam twojego numeru.

Nie myślał o tym, żeby wymienić się z nią numerami. To, co było między nimi, i tak musiało się zakończyć. A może nie? W sumie dlaczego? Dobrze się razem bawili, dlaczego miałby sobie tego odmawiać?

Ambra wyciągnęła dłoń do Frei. Pies ostrożnie ją obwąchał.

– Usnęłaś bez problemu po powrocie? – zapytał. Była blada, miała cienie pod oczami i nagle obudził się w nim instynkt, który kazał mu o nią zadbać. Była w niej jakaś delikatność, kruchość.

– Tak, dziękuję. Ale jestem przemarznięta. W moim pokoju jest zimno jak w psiarni, a tu też ciągnie – powiedziała i objęła się ramionami.

– Wszystko w porządku? – zapytał i przyjrzał się jej uważnie. Wyglądała na przygnębioną, nie tylko na zmęczoną i zmarzniętą.

– Miałam dziwny dzień… To bez znaczenia. Cieszę się, że przyszedłeś. Dziwnie się czułam, nie mogąc się z tobą skontaktować.

– Aha – zgodził się.

W holu było naprawdę zimno, gdy tylko drzwi się obracały, do środka wpadał zimny wiatr. Ambra schowała dłonie w rękawy swetra i zaczęła je rozcierać. Patrzył na jej zmarzniętą postać i do głowy przyszedł mu pewien pomysł.

– Dom, w którym mieszkam, ma saunę – oznajmił. – Dziś wieczorem w niej napalimy.

Uniosła wysoko brwi. Uświadomił sobie, że lubi ten gest. Arogancki, pytający, pełen rezerwy.

– Mattias jest Alandczykiem – wyjaśnił. – A Alandczycy żywią do sauny niezdrową namiętność. Dla nich to jak religia.

– Słyszałam o tym. Kiedyś przeprowadzałam wywiad z jednym rybakiem z Wysp Alandzkich. Morze, sieci i sauna to jedyne, co go interesowało.

– Chcesz wpaść i się rozgrzać?

– Chyba żartujesz?

– Nie, to dosyć fajne. Byłaś już kiedyś w saunie, prawda?

Ambra pokręciła głową.

– Tego też nie próbowałaś?

Tom nie mógł jej rozgryźć. Była doświadczona, widziała rzeczy, których inni nie musieli oglądać, ale nie robiła normalnych rzeczy, jak jazda na skuterze czy podziwianie zorzy polarnej, mimo że kiedyś mieszkała w Kirunie. W ogóle nie mówiła wiele o czasie, który tu spędziła.

– Musisz przyjechać. W saunie nie ma nic dziwnego, to jak hobby albo aktywność sportowa.

– Pomijając fakt, że jest się nago – wytknęła.

– Mamy ręczniki. Jeśli chcesz, weź ze sobą swoją siostrę.

Oczy Ambry się zwęziły.

– Czy chodzi ci o to, żeby nawiązać kontakt z Jill?

– Nie – odpowiedział zdziwiony. – Dlaczego miałbym chcieć ją zobaczyć? – zapytał i się zastanowił. – Choć gdy o to pytasz, to Mattias pewnie by się ucieszył, gdyby przyszła.

– Rozumiem.

Nadal nie wyglądała na szczęśliwą.

Zwykle nie naciskał na innych, ale nagle odniósł wrażenie, że zaproszenie jej do siebie to świetny pomysł. Wspomniał o jej znanej siostrze głównie po to, żeby poczuła się nieco pewniej.

– No już – powiedział, próbując ją przekonać. – Nigdy tego nie próbowałaś. Rozgrzejesz się, obiecuję, że będzie ci naprawdę ciepło.

– I wszyscy będą mieć na sobie ręczniki?

– Oczywiście. Mamy duże ręczniki kąpielowe, możemy się nimi owinąć.

– I nikt nie będzie tarzał się w śniegu? Ani nikogo chłostał brzozowymi witkami? – zapytała. Teraz policzki odrobinę jej się zaróżowiły.

– Uroczyście obiecuję, że nie będę cię chłostał brzozowymi witkami ani niczym innym – powiedział podniosłym tonem.

Myśl o tym, żeby spotkać się z nią wieczorem, rozmawiać z nią, spędzać czas, słuchać jej i się z nią przekomarzać… Przyniesie drewna, napali, włączy muzykę. Będą…

– Nie, Tom, niestety – powiedziała z przepraszającym uśmiechem. – Przykro mi, ale tak się nie da. Poza tym Jill już wyjechała.

W porządku. Spojrzał na Freję, która siedziała i skomlała. Był zawiedziony. Uświadomił to sobie, ku swojemu zaskoczeniu. Liczył na to, że Ambra się zgodzi.

– Dziękuję, że zajrzałeś, i dziękuję za zaproszenie – powiedziała.

Miał zamiar dodać, że w takim razie innym razem, ale doszedł do wniosku, że prawdopodobnie już się nie zobaczą.

Freja znów zaskomlała.

– Chyba muszę z nią wyjść – stwierdził, mimo że nie miał ochoty jeszcze się żegnać. Dziwnie się czuł, myśląc, że może widzi ją po raz ostatni.

– W porządku – odparła. Spojrzała na psa, a potem na niego.

Te jej długie, ciemne rzęsy i skośne oczy. Podniosła dłoń, jakby chciała pomachać mu na pożegnanie.

Opamiętał się w ostatniej chwili, znalazł jakiś długopis, na paragonie ze sklepu zoologicznego zapisał swój numer i podał go Ambrze.

Wzięła karteczkę i spojrzała na niego. Podszedł do niej i szybko ją uściskał. W pierwszej chwili zesztywniała, ale potem otoczyła go ramionami i przez jakąś sekundę go tuliła, niezdarnie i bez wprawy.

– Zadzwoń, jeśli zmienisz zdanie – powiedział cicho.

Kiwnęła głową. Odwrócił się i przywołał Freję, która ochoczo ruszyła do wyjścia. Kiedy spojrzał za siebie, Ambry już nie było.

Ambra waliła głową o ścianę windy. Dlaczego odmówiła? Z westchnieniem otworzyła drzwi do swojego pokoju. Powinna była przyjąć zaproszenie. Jej komórka zabrzęczała.

– Dzwoniłaś? – zaszczebiotała Jill.

– Ach!

– O co chodzi?

– Jestem idiotką.

– O? Poczekaj, przyciszę muzykę, to mi opowiesz. Ludvig! Wyłącz muzykę! No, opowiadaj.

– Nie ma o czym. Jestem beznadziejna.

– Zanim się napalę, powiedz, proszę, że nie chodzi o pracę, tylko o faceta.

– Był tu Tom Lexington.

– I?

– Nic. To wszystko.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Jill?

– Ambro, siostrzyczko najukochańsza. Musisz zacząć prowadzić normalne życie. Co ty wyprawiasz? Dwunastolatki mają bardziej emocjonujące życie uczuciowe.

– Nie wiem, co tak naprawdę między nami jest. On jest w porządku, fajnie się bawimy. Ale ma byłą dziewczynę i nadal coś do niej czuje.

„I ma bardzo ostre spojrzenie, a czasem dopadają go napady paniki, o których nikomu nie chce mówić”, dodała w myślach.

Jill westchnęła z dezaprobatą.

– Inna kobieta? Nie śpij z nim. Zerwij z nim, i to zaraz. Niepotrzebne ci takie problemy.

– Nie mogę z nim zerwać, bo nic między nami nie ma. Ale jest miły. I zaprosił mnie na wycieczkę, a od dawna nikt nigdzie mnie nie zapraszał. Rozumiesz?

Jill głęboko westchnęła.

– Ależ to tragiczne.

– Wiem. Co słychać w Örebro? Widziałam na Instagramie, że byłaś tam na imprezie – powiedziała, żeby zmienić temat. Bajeczna egzystencja Jill była prawdopodobnie jedyną namiastką życia, z jaką kiedykolwiek będzie mieć do czynienia.

– Ludvig! Gdzie my jesteśmy?

Jakieś mamrotanie.

– Wróciliśmy do Norrlandii – zaszczebiotała Jill. – Zostałam zaproszona na imprezę w lodowym hotelu, więc tam pojechaliśmy. Wynajęliśmy ogromniasty samochód.

To była cała Jill. Dzika, impulsywna, niespokojna.

– Jak było w hotelu?

– Zimno. Dużo wódki. Bardzo przystojny hodowca renów.

Ambrę uderzyła jedna myśl.

– Słuchaj, ten hotel nie jest czasem w Jukkasjärvi? Tam jesteś? To jakieś pół godziny jazdy stąd.

– No chyba. A ty gdzie jesteś?

Ambra wzięła głęboki wdech i udało jej się nie jęknąć.

– Jill, przestań się wygłupiać. Posłuchaj, chcę, żebyś tu przyjechała, do mnie.

– Kiedy?

– Teraz.

– Dlaczego?

– Pójdziemy do sauny.

– Ha, ha, bardzo śmieszne.

– Nie żartuję. Przyjedziesz jako moralne wsparcie.

Głębokie westchnienie.

– Mattias też będzie – powiedziała Ambra kuszącym tonem.

„Tak sądzę. Taką mam nadzieję. Może”, pomyślała. A może wolała iść do sauny sama z Tomem. Patrzeć na jego ramiona, barki. W saunie. Ociekające potem.

– Jaki Mattias? – zapytała Jill.

Ambra miała ochotę walnąć telefonem w stół, nienawidziła, gdy Jill była taka przekorna.

– Wiesz który, rozmawiałyśmy o nim wczoraj, widziałam, jak na niego patrzyłaś. Jeśli przyjedziesz, będę ci winna przysługę.

Zapadła długa, pełna wyrachowania cisza. Ambra czuła, że przyjdzie jej za to zapłacić.

– Przyjadę. Pod jednym warunkiem. Dasz się wziąć na zakupy w Sztokholmie. Kobiece ubranie, łącznie z bielizną, butami i być może dodatkami. Żadnych dzierganych ciuchów, żadnego dżinsu i żadnej bawełny.

– Dobra, dobra. Ale jak przyjedziesz, masz być miła, a nie zachowywać się jak cholerna diwa.

– No cóż, bądźmy realistkami. Ludvig! Przejedziemy się trochę. Buziaczki!

– Nienawidzę, gdy tak mówisz – zawołała Ambra. Ale Jill już się rozłączyła. Ambra znalazła w kieszeni numer Toma. Ha! Pójdzie do sauny z Tomem Lexingtonem.

19

Jill siedziała pochylona między przednimi siedzeniami i patrzała przez przednią szybę.

– Według GPS-u powinieneś skręcić tutaj – powiedziała do Ludviga i pokazała w prawo, prosto w las.

Ludvig nic nie mówił. Milczał przez całą drogę. Ale było widać, że nie podoba mu się, że Jill go do tego zmusiła. Jill miała to gdzieś, Ludvig dla niej pracował.

– Jesteś pewna, że z nim wszystko w porządku? – szepnęła Ambra.

Jill poprawiła włosy i opadła na oparcie.

– Dąsa się. Chciał zostać w Jukkasjärvi i pić niebieskie drinki z kieliszków z lodu.

– Ale przecież weźmiesz go do sauny, prawda?

– Nie, będzie jeździł w kółko albo coś w tym stylu i potem nas odbierze. Myślisz, że będzie coś do jedzenia? – zapytała Jill. Była tak niesamowicie głodna, że nie wiedziała, czy da radę się powstrzymać przed jedzeniem, mimo że będzie znajdować się wśród ludzi. Boże, ale miała ochotę się napchać smakołykami. A nie tylko publikować zdjęcia potraw i deserów, których potem i tak nie jadła.

– Kiedy zadzwoniłam, powiedział, że zrobi obiad.

– Myślisz, że potrafi gotować? Wygląda bardziej na faceta, który wali łosia kijem w głowę, a potem zjada go na surowo w swojej jaskini.

– On jest zupełnie ucywilizowany i jestem pewna, że dostaniemy coś gotowanego – powiedziała Ambra lekko poirytowana. Zastanawiała się, czy się trochę nie denerwuje.

GPS coś powiedział i Jill zawołała:

– Ludvig! Skręć tutaj!

– Wieeem.

Jill wyjrzała przez okno. Gałęzie ogromnych drzew uginały się pod ciężarem śniegu.

– Ile tu lasu. I śniegu. Mam nadzieję, że nie będziemy musiały spacerować.

Ambra posłała jej spojrzenie.

– Przecież masz takie praktyczne ciuchy.

– Przynajmniej nie wyglądam jak dewotka, która pracuje w pomocy społecznej – odparowała Jill.

Ambra była wierna swojemu stylowi i miała na sobie sweter i spodnie. Nie wyglądało to źle, ale nie było też ani ładne, ani nie podkreślało jej urody.

Jill wsunęła dłoń pod ubranie i poprawiła stanik. Cholera, ależ to wszystko jest ciasne. Musiała się zgodzić z Ambrą, że dzisiejszy strój był raczej z gatunku tych niepraktycznych, ale wchodziła w nowe towarzystwo i czuła się niepewnie. Zwykle spotykała się z ludźmi, którzy ją podziwiali i którzy czegoś od niej chcieli. Ludźmi, przy których nie czuła się gorsza.

Jasne, że pamiętała Mattiasa Cedera. I to, że sprawiał wrażenie bardzo inteligentnego. Wyglądał tak, jakby skończył kilka kierunków, podczas gdy ona sama z trudem przeszła przez podstawówkę, a potem już nie otworzyła żadnej książki. Potrafiła tylko śpiewać i zwykle jej to wystarczało, ale w towarzystwie osób wykształconych czuła się głupia. A do tego ten cały ponury, milczący Tom. Jego to już w ogóle nie rozumiała, uważała, że jest nieprzyjemny. Tak, zdecydowanie potrzebowała takich ubrań. Bo może i nie jest zbyt mądra ani wykształcona, ani nie ma superważnej pracy, ale urody jej nie brakuje.

Poza tym robi to dla Ambry. Ambra lubiła Toma, a Jill nawet nie pamiętała, kiedy jej siostra ostatnio polubiła jakiegoś faceta.

Mattias położył na desce błyszczącego, tłustego pstrąga alpejskiego i zaczął go oprawiać ostrym nożem do ryb. Lubił czyścić i przyrządzać ryby.

– Sam go złowiłeś? – zapytał Tom.

W okolicy było wiele miejsc, w których można było łowić pod lodem, ale Mattias pokręcił głową. Dawno już nie łowił.

– Kupiłem go w takim mobilnym sklepie z rybami, więc musi być z tych okolic – powiedział. Z wprawą wyciął filety i rozłożył je na desce. Potem szybko usunął ości, płetwy i tłuszcz. – Odcedzisz ziemniaki? – poprosił i pokazał głową w stronę kuchenki.

Tom zdjął garnek z płyty i wylał wodę. Mattias wziął szalotkę, wino, śmietanę i przygotował sos winny. Pokroił koperek, dodał żółtka jaj i doprawił musztardą. Udało mu się zdobyć produkty dobrej jakości i lubił gotować. Ale czuł, że pora opuścić Kirunę. Prawdę mówiąc, miał zamiar wyjechać jeszcze tego wieczora, ale to było, zanim się dowiedział, że zajrzy do nich Jill Lopez. Postanowił, że zostanie jeszcze jeden dzień. Na pewno pamięć płatała mu figla, jeśli chodzi o jej sex appeal. Równie dobrze mógł zostać, żeby się o tym przekonać i móc skończyć z fantazjami, które snuł każdego wieczora.

Tom otworzył lodówkę, wyjął z niej butelkę piwa, otworzył i mu podał. Mattias napił się i przyjrzał Tomowi, który stał i ze zmarszczonym czołem gapił się w powietrze. Odstawił piwo i włożył rybę do lodówki.

– Domyślam się, że mimo wszystko lubisz tę dziennikarkę, prawda? – zapytał.

Tom wzruszył ramionami.

– Jest w porządku – powiedział.

Mattias pomyślał, że skoro Tom chłodził butelkę szampana i pachniał tak pięknie, to Ambra Vinter musi być bardziej niż w porządku.

– Jadą – powiedział Tom i się ożywił.

Mattias niczego nie słyszał, ale Tom zawsze miał nadnaturalnie dobry słuch. Zaraz potem Freja zaczęła szczekać. Mattias spojrzał na psa.

– A ta psina, jak to z nią jest? Nie miałeś czasem jej oddać? – zapytał.

– Zgadza się – potwierdził Tom.

Teraz Mattias też usłyszał samochód, który zbliżał się do domu. Freja zaczęła warczeć i razem z nimi ruszyła do drzwi.

Tom otworzył i do środka sypnął śnieg. Na progu, tupiąc nogami, stała Ambra Vinter w szaliku i czapce.

Za nią czekała Jill Lopez.

Razem ze swoim sex appealem.

„Jezu Chryste”, pomyślał Mattias, „ta kobieta wygląda tak, że mogłaby stopić biegun północny”.

– Cześć – przywitał je Tom.

– Witajcie – powiedział Mattias. – Wejdźcie, proszę, dalej.

Ambra wsunęła się do środka w chmurze płatków śniegu i z powiewem mrozu, a za nią wkroczyła Jill w kozaczkach na niebotycznie wysokich obcasach, jasnobrązowym płaszczu, brzęczącej biżuterii i z błyszczącymi wargami. Wyglądała fantastycznie.

Wulgarnie, seksownie, obłędnie.

Gdy kobiety powiesiły okrycia, odwiązały szaliki, zdjęły czapki, spojrzały w lustro (Jill, Ambra nie) i przeszły do salonu, Tom i Mattias przynieśli szampana. Jill wzięła od niego kieliszek, jej długie palce pogładziły kryształ. Ambra skinęła głową na tak.

Tom wzniósł kieliszek.

– Witamy – powiedział.

Kobiety spróbowały szampana. Mattias pomyślał, że jest naprawdę dobry, może i drogi, a zamawianie go to snobizm, ale nie miał się czego wstydzić. Jego smak, jeśli chodzi o wino i kobiety, był podobny: wyszukany, elegancki i wyrafinowany. Spojrzał na Jill. Kto przy takiej pogodzie wychodzi w lakierowanych kozaczkach na wysokim obcasie? Włożyła obcisłą sukienkę z kaszmiru, który wyglądał na bardzo drogi. Przylegała do jej kształtów jak druga skóra i była mocno przewiązana w pasie. Brzęczące kolczyki muskały jej szyję, a okazały naszyjnik przyciągał wzrok do fenomenalnego dekoltu. Ambra czujnie rozglądała się dokoła, a Jill stała na środku pokoju z wyprostowanymi plecami i pewną siebie miną.

– Ten dom nie jest taki zły – stwierdziła. – Kiedy Ambra mówiła mi, że jedziemy do chatki w lesie, wyobrażałam sobie jakąś ruderę.

– Chatki? – zapytał Tom i spojrzał pytająco na Ambrę.

Zrobiła przepraszającą minę.

– Widziałam tylko przedsionek.

– Hm – mruknął Tom i pogładził się po zarośniętej brodzie. – Chcecie zobaczyć resztę?

Kobiety pokiwały głowami.

– Oprowadź panie, to ja dokończę obiad – powiedział Mattias. Znów zapatrzył się na Jill. Trudno mu było oderwać od niej wzrok, było na co patrzeć. Jej krągłości, wysokie obcasy, obcisłe ciuchy.

Usta Jill rozciągnęły się w uśmiechu.

– O co chodzi? – zapytał.

Obrzuciła wzrokiem fartuch, który zapomniał zdjąć przed ich przyjściem.

– Słodka z ciebie pani domu – rzekła i się odwróciła.

Ambra wyjrzała przez okna w dużym pokoju. Dom, który Tom pożyczył od znajomego, stał na wzniesieniu, a okna od tej strony wychodziły na las i góry. W dzień widok musiał zapierać dech w piersiach. Całe wnętrze było po męsku przerysowane. Salon miał jakieś siedem metrów wysokości, stały w nim gigantyczne kanapy, leżały grube skóry renów, a w ogromnym kominku trzaskał ogień. Sufit podtrzymywały drewniane belki. No i te panoramiczne okna.

Tom stanął obok niej. Ładnie pachniał. Musiał niedawno brać prysznic. Dziś też miał na sobie czarny podkoszulek. Bez napisu, cały czarny i ciasno przylegający do klatki piersiowej. Gdyby był innym typem faceta, pomyślałaby, że chce się pochwalić swoimi muskułami, ale Tom wydawał się całkowicie pozbawiony próżności. Pomijając fakt, że ładnie pachniał. Pociągnęła nosem.

– Cieszę się, że zmieniłaś zdanie i przyjechałaś – powiedział cicho. Nie uśmiechał się, ale w jego oczach było ciepło.

– Trochę się stresuję tą sauną – przyznała i wzięła łyk szampana.

– Obiecuję, że dobrze się wami zajmiemy – powiedział. Jego głos budził zaufanie i wiedziała, że Tom potrafi się kimś zająć. – Jesteś głodna? Mattias przygotował tyle jedzenia, że wystarczyłoby dla pułku wojska.

Zakręciła kieliszkiem.

– Zawsze się zastanawiałam, ile to jest pułk – powiedziała.

– Mniej niż brygada i więcej niż pluton – odparł z błyskiem w oku.

Poczuła, że ją pociąga. Ten mężczyzna był zagadką. Czy fakt, że ją tu zaprosił, coś znaczył? Czego od niej chciał? Chciał czegoś?

– O tak, jestem głodna – przyznała. Pachniało cudownie, a szampan zdążył już zaszumieć jej w głowie.

Usiedli przy stole w salonie, za oknem leżał śnieg, a w kominku trzaskał ogień. Paliły się świece, a światło było przytłumione. Wymieniła się spojrzeniami z Jill. Zauważyła, że nawet jej siostra jest pod wrażeniem. Dobrze. Z nią nigdy nic nie wiadomo, jeśli coś nie spełni jej oczekiwań, potrafi być bardzo niemiła.

Tom usiadł obok niej, a Jill i Mattias naprzeciwko nich. Mattias nakładał na talerze, a Tom rozlał wino do przepastnych kieliszków.

Wznieśli toast. Ambra i Tom spojrzeli na siebie. Nie mogła uwierzyć, że jest w środku lasu i uczestniczy w czymś, do czego najlepiej pasowało określenie: podwójna randka. Spróbowała sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek wcześniej brała udział w podwójnej randce. Nie, ale kiedyś pisała o jednej, która odbyła się w Örebro i zakończyła morderstwem. Napiła się wina i postanowiła o tym nie wspominać.

Gdy spojrzała na siostrę, w jej oczach dostrzegła rozbawienie i pomodliła się w duchu o to, żeby Jill dobrze się zachowywała.

– Jakie masz plany na najbliższy czas, Jill? – zapytał Mattias.

– Między innymi zaśpiewam w Nowy Rok w Sztokholmie, a potem będzie wiosna z nowymi występami i trasami koncertowymi.

– Będziesz w tym roku startować do Eurowizji? – zapytała Ambra, dolewając sobie sosu i dokładając sałatki. Jill już raz brała udział w tym konkursie, zajęła drugie miejsce, a jej piosenka stała się hitem.

Jill pokręciła głową.

– Nie wiem – powiedziała. – Już niedługo będę musiała zdecydować – stwierdziła i wsunęła sobie do ust rybę, ziemniaki i sos. – Swoją drogą przydałby mi się jakiś nowy przebój, dawno już żadnego nie miałam. Ale nie potrafię przegrywać. Nie umiem udawać, że cieszę się z czyjegoś zwycięstwa – dodała.

Mattias cicho się zaśmiał. Jill uśmiechnęła się i wepchnęła sobie do ust kolejną porcję jedzenia.

– Jak na siostry, jesteście bardzo różne – stwierdził Mattias i spojrzał badawczo na Ambrę, a potem na Jill. Miał rację, trudno było o dwie bardziej różne osoby.

– Ja jestem młodsza – powiedziała Jill.

– Tak, o cały jeden rok – stwierdziła Ambra suchym tonem.

– Nie jesteśmy ze sobą spokrewnione i tak naprawdę nie jesteśmy przyrodnimi siostrami – dodała i przy ostatnich słowach palcami zrobiła w powietrzu cudzysłów. – Ale trzymamy się razem, odkąd byłyśmy nastolatkami.

Tom niewiele mówił, ale słuchał z uwagą, dolewał im wina i od czasu do czasu kiwał głową. Ambra każdym centymetrem skóry czuła jego obecność.

– Opowiedz – poprosił Mattias. Miał nieprawdopodobną zdolność nakłaniania ludzi do mówienia. Był spokojny i uważny.

– Kiedy byłam mała, trafiłam do rodziny zastępczej – powiedziała Ambra. – W wieku czternastu lat miałam ich już za sobą tak wiele, że straciłam rachubę. Często uciekałam i pomoc społeczna nie wiedziała, co ze mną zrobić. Straciłam wszelką nadzieję – dodała i kiwnęła głową Jill, żeby kontynuowała.

– A ja zostałam adoptowana z Kolumbii – zaczęła Jill. – Przez pierwsze lata mieszkałam tam w domu dziecka. Potem zostałam adoptowana przez szaloną Szwedkę i jej równie szalonego męża. Któregoś dnia miałam dość i uciekłam.

Jill była w tym dobra. Potrafiła streścić swoje koszmarne dzieciństwo w kilku interesujących zdaniach. Została porzucona na wysypisku śmieci w Bogocie, ktoś ją znalazł, a potem zostawił na schodach domu dziecka prowadzonego przez zakonnice. Jill nigdy nie opowiadała o tym okresie, ale Ambra podejrzewała, że działa się jej tam krzywda, czytała niejedną przerażającą historię o warunkach panujących w tego rodzaju instytucjach. A potem oddano ją chorej psychicznie alkoholiczce i jej okropnemu mężowi. Trafiła jak z deszczu pod rynnę.

– Poznałyśmy się przypadkiem któregoś lata – powiedziała Ambra.

– Jak? – zapytał Mattias. Sprawiał wrażenie pełnego ciepła i empatii. Wyglądał jak ktoś, komu człowiek ma ochotę powierzyć swoje tajemnice.

Ambra rzuciła okiem na Toma. Intensywnie się w nią wpatrywał. Uderzyło ją, że jest po jej stronie. On nigdy nie pozwoliłby, żeby ktoś ją skrzywdził. Nie wiedziała, skąd przyszła jej do głowy taka myśl.

– Uciekłam od moich adopcyjnych rodziców – powiedziała Jill. – Nie chciałam już u nich mieszkać. Oni też mnie nie chcieli, wydaje mi się, że mnie nienawidzili.

Kiedyś Jill wspomniała, że jej adopcyjna mama chciała wziąć inne, młodsze dziecko, ale została przekonana, żeby zamiast niego wybrać Jill. Podobno kiedyś powiedziała: „Każdego dnia żałuję swojej decyzji”. Pod koniec kazali Jill mieszkać w garażu i grozili, że odeślą ją z powrotem do Kolumbii.

– Zostałam umieszczona w gospodarstwie na wsi – ciągnęła Jill. – U pewnej kobiety, która hodowała konie i przyjmowała sprawiające kłopoty dziewczyny.

– Zostałaś u niej?

– Tak, dopóki nie stałam się pełnoletnia. Wtedy zaczęłam już występować. Dobrze mi zrobił pobyt na wsi. Było tam dość spokojnie.

– Dopóki ja się nie zjawiłam – dodała Ambra.

– Tak, wtedy rozpętało się piekło – potwierdziła Jill ze śmiechem.

Ambra miała czternaście lat. Od dawna już nie mieszkała u Sventinów. Rodzina zastępcza, której ją tym razem przydzielono, nie miała ochoty zabierać jej ze sobą na wakacje. Nie było to zgodne z przepisami, wychowankowie mieli prawo do życia na takim samym poziomie jak pozostali członkowie rodziny – przynajmniej w teorii. Ale Ambra widziała już tak wiele, że nic jej nie dziwiło. Rodzina pojechała na wakacje, a jej zestresowany pełnomocnik z pomocy społecznej wysłał ją do gospodarstwa na wsi. Wszyscy pracownicy pomocy społecznej byli zestresowani. Zawsze gdzieś biegli i mieli do załatwienia coś pilnego.

– Brzmi to tak, jakbyście nie od razu przypadły sobie do gustu – powiedział Mattias i dolał im wina.

– Można tak powiedzieć – potwierdziła Ambra i się uśmiechnęła. Już jako trzynastolatka Jill była suką pełną gębą, a ona sama nikomu wtedy nie ufała.

– To była nienawiść od pierwszego wejrzenia – dodała Jill.

Ambra pokiwała głową.

– Biłyśmy się ze sobą jak zwierzęta.

Nie przesadzała, na początku niemal każdego dnia brały się za łby. Ambra była pewna, że zostanie odesłana. Ale kobieta, do której należało gospodarstwo – Renée – wytrzymała. Udało jej się obdarzyć Jill takim zainteresowaniem, jakiego ta potrzebowała, a jednocześnie zdobyła zaufanie Ambry. Gospodarstwo okazało się oazą, a lata w nim spędzone punktem zwrotnym.

– Co się stało? – zapytał Mattias.

– Nie udało nam się pozabijać, więc się zaprzyjaźniłyśmy. Stopniowo – powiedziała Jill.

To był żmudny proces, ale kiedy któregoś dnia ktoś naśmiewał się z Ambry, a Jill go stłukła, ich relacja się zmieniła. A może po prostu dojrzały.

– Jill zaczęła śpiewać, a ja zaczęłam się uczyć – wtrąciła Ambra. Miała już dość nauczycieli, którzy potrząsali nad nią głowami, i pedagogów, którzy zaciskali usta z dezaprobatą. Mogła porzucić szkołę albo solidnie wziąć się do nauki. Nadal była wdzięczna swojemu nastoletniemu „ja”, które miało wystarczająco dużo szarych komórek, żeby podjąć właściwą decyzję.

– Kiedy miałam szesnaście lat, wybiłam się dzięki Idolowi i wtedy wszystko się zmieniło – powiedziała Jill.

– Wygląda na to, że było to dla ciebie dobre – stwierdził Mattias.

Jill pokiwała głową.

– Śpiewanie uratowało mi życie. Renée tak wiele dla nas znaczyła. Zachęcała nas do przyjaźni i bycia siostrami. Ponieważ obie nie mamy żadnych biologicznych krewnych, postanowiłyśmy, że będziemy siostrami. I tak już zostało. Jakkolwiek by na to patrzeć, jest to najdłuższa relacja, jaką kiedykolwiek miałyśmy.

– Co się stało z Renée? – zapytał Tom.

– Umarła – odpowiedziała Jill i odwróciła wzrok.

Śmierć Renée była dla nich tragedią. Na szczęście wtedy już osiągnęły pełnoletność. Nie czekała je żadna nowa rodzina zastępcza. Jill wyruszyła w trasę koncertową. A Ambra zaczęła studiować dziennikarstwo.

– Na raka – dodała Ambra. – Gówniana choroba.

Jill podstawiła Tomowi swój kieliszek.

– Dość już o tym – stwierdziła, a Ambra pokiwała głową. Wieczór był zdecydowanie zbyt miły na to, żeby pogrążać się w ponurych myślach. Ale brakowało jej Renée. Często.

– Jeszcze wina? – zapytał Tom.

Ambra potwierdziła. Kiedy brał butelkę, jego ręka musnęła jej ramię.

– Przepraszam – szepnął.

– Nic nie szkodzi – odszepnęła. Chciała dotykać jego ramion, przeciągać palcami po włoskach, zaciągnąć się jego zapachem.

Freja podeszła do stołu i stanęła między Tomem i nią. Ambra ostrożnie pogładziła szorstkie futro. Freja położyła na chwilę łeb na nodze Toma, potem podeszła do niej i ją obwąchała, a na końcu zrobiła rundkę wokół stołu.

Jill przyglądała się psu bez słowa.

– Jak tam twoje zlecenie? – zapytał Mattias Ambrę. – Przeprowadzasz wywiady z kolejnymi osobami?

– Niezupełnie. Coś tylko sprawdzam – odparła. Nie wspomniała, że szpieguje swoich byłych rodziców zastępczych, bo to mogłoby się wydać zbyt pokręcone.

– Lubisz swoją pracę?

– Bardzo.

– Ambra chce uratować cały świat – stwierdziła Jill.

Nie powiedziała tego złośliwie. I w gruncie rzeczy się nie myliła. Ambra odłożyła sztućce i odetchnęła.

– Najedzona? – zapytał Tom.

– Było niesamowicie dobre – powiedziała. Zauważyła, że nawet Jill wszystko zjadła.

– Byłaś w hotelu z lodu? – zapytał Tom, gdy Jill wspomniała, że właśnie przyjechała z Jukkasjärvi.

– Nie.

– Jest świetny – powiedziała Jill. – Powinnaś kiedyś się tam wybrać. Nic więcej w siebie nie wepchnę. Co wy na to, żebyśmy się trochę rozebrali? – zapytała i posłała Mattiasowi zalotne spojrzenie.

Mattias z kamienną twarzą skinął głową.

– Deser możemy zjeść później. Sauna jest już nagrzana. Tom, pokaż im, proszę, gdzie się mogą rozebrać, to ja pozbieram ze stołu.

Ambra i Jill zeszły za Tomem piętro niżej.

– Możecie użyć tego pomieszczenia jako szatni – powiedział Tom, zapalając światło.

Kobiety spojrzały na siebie. To nie była jakaś tam sauna w piwnicy, jak Ambra myślała, tylko raczej kompleks spa. Pod jedną ze ścian znajdowały się kabiny prysznicowe, pod drugą fotele, stoliki i wiklinowe kosze. Tom obszedł pomieszczenie i pozapalał świeczki. Mozaiki w różnych odcieniach miedzi zaczęły błyszczeć.

– Dlaczego nic nie mówicie? – zapytał Tom. Otworzył szafkę i wyjął ręczniki.

– Nie wiem czemu, ale wyobrażałam sobie kawalerską saunę z puszkami po piwie i mało higienicznymi rzeczami – powiedziała Ambra, a Jill pokiwała głową na znak, że się z nią zgadza.

Tom się uśmiechnął.

– Wszystkie mało higieniczne rzeczy zdążyliśmy uprzątnąć przed waszym przyjazdem. Lewa strona pryszniców jest dla was.

Ambra wzięła stos ręczników, które Tom jej podał. Pachniały, jakby dopiero co zostały wyjęte z pralki, i były śmiesznie miękkie w tych przerysowanych i imponujących wnętrzach.

Kiedy zasunęły drzwi do swojej części, Ambra usłyszała, że Mattias dołączył do Toma. Po chwili z drugiej szatni rozległy się przytłumione głosy mężczyzn.

– I co myślisz? – zapytała Ambra szeptem, zdejmując i składając dżinsy.

Jill uniosła starannie umalowaną brew i posłała jej znaczące spojrzenie.

– Że powinnaś chyba zainwestować w depilację woskiem.

Jill stała w stringach i koronkowym biustonoszu jakiejś śmiesznie drogiej firmy i wyglądało na to, że jest wydepilowana na gładko. „Taka piękna, że to aż męczące”, pomyślała Ambra i powstrzymała się przed spojrzeniem na swoje całkiem zwyczajne ciało. Jill miała złotą karnację, jakby cały czas była lekko opalona, i dużo większe krągłości niż przeciętna modelka, ale tworzyły one idealną całość, jakby urodziła się z ciałem dopracowanym w Photoshopie. Wprawdzie korzystała z pomocy osobistego trenera i cały czas stosowała różne diety, ale i tak to było nienormalne, że może tak wyglądać. Poza tym nosiła stringi i koronki, a tylko nieliczne kobiety dobrze się w nich prezentowały. Ambra zdjęła swoje bawełniane majtki, miękkie i wygodne, ale niezbyt seksowne. Jeśli chodzi o biust, nie miała się czym pochwalić, a jej stanik dni świetności miał już dawno za sobą. Ale i tak…

– Cieszę się, że przyjechałaś – powiedziała szczerze. Jill jest jej rodziną i nieważne, że wygląda aż zbyt atrakcyjnie.

– Ja też. Są mili i wydają się w porządku, ale dobrze zrobiłaś, że nie przyjechałaś tu sama. W torebce mam gaz pieprzowy.

Ambra była pewna, że Tom i Mattias nie należeli do mężczyzn, których powstrzymałby gaz pieprzowy.

– Jesteś zainteresowana Mattiasem? – zapytała szeptem.

Jill pokręciła głową.

– Jest zdecydowanie zbyt doskonały. I trochę z niego snob, te wszystkie wina i książki, które czytał. Nie uważasz?

Zdaniem Ambry Mattias był towarzyski i uprzejmy, poza tym wspomniał tylko o jednej książce, i to mimochodem, kiedy rozmawiali o literaturze, ale Jill zawsze miała kompleksy związane ze swoim wykształceniem i wolała, jak by to powiedzieć, nieco mniej skomplikowanych mężczyzn. Poza tym Ambra widziała, że Jill kłamie. Mattias jej się podobał.

– A co myślisz o Tomie? – zapytała tak swobodnie, jak potrafiła.

– Jest wesoły jak nie wiem co. Pasujecie do siebie – stwierdziła Jill, zsunęła stringi i rozpięła stanik. Ambra podała jej jeden z ręczników. Jill okręciła się nim i jakimś cudem nawet w szarym ręczniku frotté wyglądała jak gwiazda Hollywoodu. – Ciągle na ciebie patrzy.

– Tak? – zapytała, ale nie spodobało jej się, że w jej głosie rozbrzmiewał aż taki entuzjazm. Musi trochę uważać. Ale co do Toma, to sama też to zauważyła.

– Mówiłaś, że ma dziewczynę? – zapytała Jill.

– Byłą. Sama nie wiem – powiedziała Ambra. Otuliła się drugim miękkim ręcznikiem i niemal w nim utonęła. Przesunęła palcami stóp po podgrzewanej podłodze. – To ty powiedziałaś, że mnie obserwuje. Ja nie wiem, co on o mnie myśli.

– Faceci. Albo śmiertelnie nudni, albo niepojęci – stwierdziła Jill. Otworzyła drzwi do toalety, usiadła i zaczęła sikać bez cienia skrępowania.

– Drzwi można za sobą zamknąć, wiesz?

– Nie lubię zamkniętych drzwi. Posłuchaj mnie. Jesteś sto razy lepsza ode mnie. Lojalna i superinteligentna. Gdyby świat miał się skończyć i trzeba by było wybrać tysiąc najważniejszych ludzi, ty znalazłabyś się w ich gronie. Jesteś najlepsza. A mężczyzna, który tego nie widzi, na ciebie nie zasługuje.

Ambra patrzyła na nią zdumiona.

– Dziękuję – tylko tyle udało jej się powiedzieć.

Jill podtarła się, spuściła wodę i opłukała ręce.

– Ale bądź ostrożna. Nie wiem, co jest tak atrakcyjnego w tych udręczonych, ponurych mężczyznach. Bo chyba nie wyobrażasz sobie, że jesteś w stanie mu pomóc, prawda? To się nigdy nie udaje, mogę ci to zagwarantować.

– Dziękuję ci za wszystkie rady, o które nie prosiłam. Nie uważasz, że relacja Toma i Mattiasa jest dziwna?

Między Tomem i Mattiasem coś się działo, Ambra nie potrafiła tego nazwać. Ale pod powierzchnią coś buzowało.

– Nie mam pojęcia. Ale wiesz, że ja nie za bardzo przejmuję się problemami innych. Chodź, pooglądamy sobie męskie ciała.

Wzięły szybki prysznic. Ambra otuliła się ręcznikiem i skrzyżowała ramiona, żeby się upewnić, że ręcznik nie spadnie.

Mężczyźni wyszli spod pryszniców równocześnie z nimi. Ambra uważała, że to wszystko jest trochę krępujące. Czworo ludzi, którzy bardzo słabo się znają, rozebranych i okrytych tylko ręcznikami. Próbowała nie gapić się na Toma, który miał ręcznik wokół bioder. Spojrzała na niego, policzyła do dwóch, odwróciła wzrok i znów na niego zerknęła. W swoim życiu spotkała wystarczająco wielu wojskowych, byłych wojskowych i chcących być wojskowymi, żeby odróżnić oryginał od kopii. Tom i Mattias to nie podróbki. Tom był wojownikiem, mężczyzną przyzwyczajonym do przemocy i zabijania, a może nawet to lubił. Czuła, że to na wpół nieprzyjemne, a na wpół seksowne. Dziwne. Wcześniej spotkała już mężczyzn, którzy go przypominali, w każdym razie z wyglądu, i nigdy jej nie pociągali, wręcz przeciwnie. Kursy bezpieczeństwa, na które wysyłała ją gazeta, zawsze prowadzili mężczyźni tacy jak Tom Lexington. Wysocy, szorstcy w obejściu, którzy chętnie wbijali w człowieka wzrok i wrzeszczeli: „ROBIĘ W TYM OD DWUDZIESTU LAT. JEŚLI ZROBISZ TO, CO TERAZ W PRAWDZIWYM ŻYCIU, UMRZESZ. SŁYSZYSZ? UMRZEEEEESZ”.Ale Tom nigdy nie wrzeszczał, nie prężył muskułów i nie próbował pokazać, że jest lepszy od innych. Był raczej jak drapieżnik. Milczący i mający wszystko na oku. I, jak już powiedziała, seksowny.

Dała sobie jeszcze dwie sekundy i omiotła wzrokiem jego nagi tors. Panie. Boże. Wszechmogący. Wszędzie mięśnie. Trochę czarnych włosków. Ciemne brodawki. Twardy brzuch. Mnóstwo blizn.

Nie miała odwagi spojrzeć na Jill, ale była pewna, że siostra zorientuje się, o czym ona myśli, i rzuci coś, co wprawi ją w jeszcze większe zakłopotanie. Ambra miała na koncie dużo dziwniejsze rzeczy niż ta wizyta w saunie – jeździła bez makijażu w towarzystwie cholernie przystojnych mężczyzn, przebierała się wśród mężczyzn, robiła całe mnóstwo różnych rzeczy i w ogóle się nimi nie przejmowała. Na przykład w ogóle nie wstydziła się Mattiasa, który też miał na sobie tylko ręcznik. Ale Tom… Działał na nią, sprawiał, że była świadoma własnego ciała i tego, czego ono pragnie.

Mattias otworzył przed nimi drzwi i Ambra weszła do sauny. Uderzyła w nią fala ciepła. Agregat strzelał, a kiedy Mattias wziął miedziane wiadro i polał go wodą, w górę wzbiła się para. Za ogromnymi oknami rozciągały się las i ciemność, a w środku było tak ciepło, że Ambra od razu zaczęła się pocić. Rozejrzała się po saunie. Jill ciężko oddychała i komentowała temperaturę.

Trzy ławki, dwóch półnagich mężczyzn, jedna nieobliczalna przyrodnia siostra i ona sama.

Kto wie, jak to wszystko się skończy.

20

Tom wszedł do sauny ostatni. Dziwnie się czuł, będąc tu z Ambrą. Nagle cały dom był pełen życia. Mattias, pies i dwie kobiety. Podwójna randka. Fakt, że Ambra jest prawie naga, nie dawał mu spokoju. Za każdym razem, gdy się widzieli, miała na sobie tak wiele sztuk odzieży, a tu nagle, gdziekolwiek spojrzał, widział tylko nagą, błyszczącą skórę. Może to przez swój nie najlepszy stan tak silnie reagował na jej nagość? Od dawna nie był sobą, może zatem brak chemicznej równowagi w organizmie sprawiał, że nie mógł oderwać od niej wzroku. W każdym razie bardzo mocno odczuwał reakcję swojego ciała.

Jill usiadła na najniższej ławce. Ambra zawahała się, a potem zrobiła krok i zajęła miejsce na środkowej. Siedziała z wyprostowanymi plecami, zaciskając uda i podtrzymując ręcznik rękami. Jak cnotliwa pensjonarka.

– Wszystko dobrze? Nie chcesz usiąść na górze? – zapytał Mattias, który ruszył w kierunku najwyższej ławki.

Ambra pokręciła głową. Na jej skórze błyszczały już małe kropelki potu.

– Tam byłoby dla mnie za ciepło – powiedziała.

– Będziesz tak stał?

To pytanie było skierowane do Toma. Mattias rzucił mu też znaczące spojrzenie, jakby chciał powiedzieć: „Przestań się gapić”.

Tom oderwał wzrok od Ambry i zajął miejsce na najwyższej ławce. Sauna była naprawdę wspaniała, w ciągu dnia z okien rozpościerał się niesamowity widok. Teraz na zewnątrz był tylko śnieg, gwiazdy i ciemność.

Jill poprawiła ręcznik na swoim obfitym biuście, położyła się, wyciągnęła długie, opalone na złoto nogi i wydała zadowolone westchnienie, dźwięk typowy dla sauny. Ambra otarła pot z czoła, po raz kolejny poprawiła ręcznik i obciągnęła go na udach.

Było za ciepło na rozmowy i zapadła cisza. Ambra zaciskała dłoń na ramieniu. Cała błyszczała od potu. Jej małe, silne palce nie przestawały ugniatać karku. Nagie ramiona, spocone włosy, jasna skóra. Tom pomyślał, że to podniecające. Z gorąca kręciło mu się w głowie. Nigdy wcześniej nie był w saunie z kobietami, nie wiedział, że może to być aż tak inne doświadczenie, że skóra kobiet, zaczerwieniona od temperatury i błyszcząca od potu, jest aż tak zmysłowa.

Poruszył się, wolałby teraz nie dostać erekcji. Zamknął oczy i oparł się o gorącą ścianę, słyszał, jak kobiety wciągają i wypuszczają powietrze, gdy się skoncentrował, zdołał odróżnić oddech Ambry, szybszy od oddechu Jill. Mattiasa prawie nie słyszał – obu niegdyś wytrenowano do tego, żeby zachowywać się cicho. Trzaskanie agregatu było przyjemne, a syczenie kropli, które od czasu do czasu na niego padały, działało hipnotyzująco. Docierały do niego również zapachy: pary wodnej, drewna, z którego wykonano ławki i które, gdy się rozgrzało, pachniało żywicą. No i oczywiście zapach Ambry. Za każdym razem, gdy się poruszyła, dobiegał go powiew, który niósł zapach jej skóry.

Mięśnie Toma zaczęły się rozluźniać, odrobinę opadł stres i zmniejszył się stan ciągłej gotowości. To było cudowne. Od miesięcy zmuszał się do tego, żeby nic nie czuć, wyłączyć ciało, żeby dać radę. Teraz jednak miał wrażenie, że od dawna aż tyle nie czuł. Od czasu niewoli ani razu nie pomyślał o seksie. Teraz jednak… Oparł głowę o ścianę, pogrążył się w marzeniach.Wydawało mu się, że pod powiekami ogląda film w zwolnionym tempie.

Krótkie sceny. Pochylał się do przodu, dopóki nie otoczył go zapach Ambry, dopóki nie był tak blisko, że mógł dotknąć jej językiem. Ostrożnie zaczynał lizać jej rozgrzaną skórę, czuł słony smak potu, może mydło, którym myła się pod prysznicem, i jej perfumy.

Otworzył oczy i potarł brodę. Cholera, siedział i podniecał się fantazjami.

Klatka piersiowa Ambry uniosła się i opadła, na skroni pojawiła się kropla potu, spłynęła po twarzy, dekolcie i zniknęła w kuszącym zagłębieniu pod ręcznikiem. Znów się poruszyła i pomasowała ścięgno albo mięsień na karku. Tom przesiadł się na jej ławkę. Drgnęła i kawałek się odsunęła. Usiadł tak, że plecami opierał się o ścianę. Zrobiła to samo, oparła się plecami o drugą ścianę, tak że siedzieli naprzeciwko siebie. Poprawiła ręcznik, ale i tak zdążył zobaczyć wewnętrzną stronę jej uda, ciemniejszy cień.

– Ciepło? – zapytał. Starał się sprawiać wrażenie tak nieszkodliwego, jak to możliwe. Ćwiczyli to w oddziałach specjalnych. Jak wtapiać się w tło, nie zwracać na siebie uwagi, nie prowokować.

– Tak, ale jest cudownie – odpowiedziała.

Jej wzrok przesunął się po jego ciele, błyskawicznie, ale i tak to zauważył. Tom wiedział, co zobaczyła. Blizny.

– Przepraszam – powiedziała i spuściła wzrok.

– Nic się nie dzieje. Pytaj, jeśli coś cię interesuje.

– Jesteś pewien?

– Oczywiście – odparł.

Mattias spojrzał na niego, ale nic nie powiedział.

– Oczywiście – powtórzył z naciskiem.

Ambra pokazała na jego ramię. Tom dotknął blizny.

– To jedna z najmniej bohaterskich. Ćwiczyliśmy marsz i bieg z odbezpieczoną bronią. Potknąłem się i sam się postrzeliłem.

Miał wtedy dziewiętnaście lat i jeszcze nic nie wiedział. Wszystko było prostsze, nawet jeśli bolało jak cholera. Jego duma też mocno wtedy ucierpiała.

– A to po dzikim psie – powiedział i pokazał łydkę, na której widniały dwie długie, blade blizny. – Maczeta. Nóż. Bagnet – wyliczał, pokazując na kolejne blizny. – A tu nawet nie pamiętam – powiedział, pokazując wierzch dłoni.

– Wygląda na ślad po siekierze – stwierdził Mattias.

– A, tak, siekiera – potwierdził Tom.

Otarł pot z czoła. Prawie nie pił wina, przy kolacji ograniczał się do wody, a i tak poczuł teraz mdłości, niemal kręciło mu się w głowie. Czy to możliwe, że ta rozmowa to wywołała?

Widział ciekawość Ambry i nie pomyślał, że dla niego może to być trudne. Ale rozmowa o bliznach, o tym, jak do niego strzelano, jak dźgano go nożem, rok za rokiem, wspomnienia, które nigdy wcześniej mu nie przeszkadzały, sprawiły, że serce zaczęło mu szybciej bić. Próbował uspokoić oddech, gdyby teraz dostał ataku, strasznie by się zbłaźnił.

– Boże, czym ty się właściwie zajmujesz? – zapytała Jill, która podniosła się na łokciach i patrzyła na niego oczami jak spodki.

Zupełnie o niej zapomniał, siedział i gadał. Serce waliło mu tak mocno, że nie słyszał wyraźnie. Pompowało krew do szykujących się do walki mięśni. Nagle w saunie zrobiło się dużo, dużo cieplej, tak ciepło, że nie dało się wytrzymać. Spojrzał na swoje nogi i wydawało mu się, że patrzy na nie przez tunel. Jedna z nich zaczęła się trząść. Cholera, tylko nie teraz. Jill coś jeszcze powiedziała, ale Tom tego nie słyszał. Poderwał się z ławki.

Mattias spojrzał na niego z niepokojem.

– Tom…

– Muszę się ochłodzić – rzucił. Nienawidził Mattiasa za to, że go pilnuje, nienawidził bycia sobą.

– Ja też, mam dość – powiedziała Ambra.

Wstała. Tom zmusił się do tego, żeby stać spokojnie i przytrzymać jej drzwi. Potem szybkim krokiem wszedł pod prysznic, zamknął za sobą drzwi, pochylił się i głęboko odetchnął.

Już czuł się lepiej. Wysoka temperatura w saunie musiała pogorszyć przebieg ataku. Odkręcił wodę i podstawił twarz pod chłodny strumień. Było jeszcze lepiej. Przestał się trząść, a serce biło już spokojniej.

Słyszał, że Ambra też bierze prysznic, i to też podziałało na niego uspokajająco. Chłodne płytki pod stopami, delikatne strumienie wody, obecność drugiego człowieka. Wydał z siebie głębokie westchnienie. Cudownie, już było po.

– Tom? – zapytała Ambra przez ścianę. W jej głosie rozbrzmiewał niepokój.

Zastanawiał się, ile widziała.

– Tak? – zapytał.

Cisza.

Nagle uderzyła go myśl, że stoi całkiem naga. Za ścianą. Woda, która tam pluskała, padała na jej ciało, spływała po jej ramionach, rękach, brzuchu i udach.

– Wszystko w porządku? – zapytała.

Wziął żel i zaczął się namydlać. Czyli jednak zauważyła, że miał atak. No jasne. Jest uważną obserwatorką.

– Jak najbardziej – powiedział spokojnie i głośno, żeby przekrzyczeć wodę.

Czekał, czy powie coś jeszcze. Czekając, zaczął ją sobie wyobrażać. Myślenie o niej pomagało. Namydlił się szybko i mocno, czuł, że ciało wraca do normy. Udało mu się.

– Jak najbardziej – powtórzył i się opłukał. Miał nadzieję, że atak się nie powtórzy.

Ambra nasłuchiwała. Tom nadal się mył. Znów miał jeden z tych swoich ataków. Mattias też to zauważył, ale Jill w ogóle nie zwróciła uwagi.

Nie powinna była pytać o jego blizny. Na pewno wiązały się z nimi liczne traumy, widziała na przykład kółka, które wyglądały na blizny po przypalaniu papierosem, ale za późno o tym pomyślała. Nie chciała sprawiać wrażenia, że jest żądna wrażeń, po prostu nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała. Jego ciało było niczym mapa stoczonych walk i ataków, które odpierał. I tortur, których doświadczył.

Słuchała odgłosów dobiegających z jego kabiny. Sama odżywała pod chłodnym strumieniem. Wycisnęła luksusowy żel z butelki i zaczęła się namydlać. Mydło było kremowe, a piana gęsta i puszysta. Przesuwała dłońmi po ciele. Cudownie. Przymknęła oczy i rozkoszowała się szumem wody i zapachem mydła. Powoli wmasowała pianę pod pachami, namydliła brzuch i uda. Myślała o Tomie.

Było bardzo zmysłowo, uśmiechnęła się i zostawiła na chwilę dłoń między udami. Od dawna nie czuła na sobie dłoni mężczyzny. Stała, ruszała nieśpiesznie palcami i bez problemu przywołała obraz Toma, jego błyszczących mięśni, gdy siedział na ławce w saunie. Szerokie ramiona, ciemne owłosienie na klatce piersiowej i wąski pasek włosków, który ginął pod ręcznikiem. Chciałaby ściągnąć z niego ten ręcznik i przesunąć palcem po tym pasku. Poczuła, że jest podniecona. Przesunęła drugą dłoń na pierś, namydlała ją i pieściła. Była pewna, że w saunie Tom lustrował ją wzrokiem. Była gotowa przysiąc, że przez ułamek sekundy w jego oczach widziała głód. Boże, ależ podniecająca była myśl, że ktoś jej pragnie. Wyobraziła sobie, że Tom patrzy na nią, a ona wolno zsuwa ręcznik i widzi, jak on ją podziwia i pożąda jej ciała. Potem podchodzi do niej, a ona wolno kładzie się na ławce. Jego potężne, rozgrzane ciało kładzie się na niej, przygniata ją, jego kolana rozsuwają jej nogi…

– Ambra?

O mało nie podskoczyła. Odniosła wrażenie, że jest tuż obok niej. Kiedy zakręciła wodę, po drugiej stronie było cicho, musiał już skończyć. Ile czasu tak stała? Czy on coś słyszał? Będzie musiała zostać tu już na zawsze?

– Wszystko w porządku? – zapytał.

– Wszystko świetnie – pisnęła, z ręką między nogami. Spojrzała w dół i zobaczyła, jak piana i woda znikają w odpływie. Naprawdę musi zacząć prowadzić jakieś normalne życie. – W porządku – dodała spokojniejszym głosem.

– Chcesz wrócić do sauny? Dać ci szlafrok?

– Poproszę szlafrok.

– Zostawię ci go przed prysznicem.

Po krótkiej chwili zawołał, że może już wyjść. Zrobiła tak. Toma już nie było. Szybko włożyła szlafrok i mocno zawiązała go w pasie. Znów pomasowała kark. To z powodu przerażająco niewygodnego łóżka w hotelu, a poza tym ostatnio spędzała za dużo czasu pochylona nad komputerem. Zesztywniała. Czy to znaczyło, że teraz będzie musiała poświęcać czas na jogę, pilates i tym podobne głupoty? Pomyślała bez entuzjazmu, że może wybierze się na jogę. Szkoda, że człowiek nie nabierał formy od pracy, wtedy byłaby niesamowicie wytrenowana.

Pomasowała kark i spróbowała się przeciągnąć.

– Boli?

Drgnęła.

– Nie rozumiem, jak to robisz, że jesteś taki cichy.

– Przepraszam, to stare przyzwyczajenie. No wiesz, kwestia życia i śmierci – powiedział. Miał na sobie spodnie i podkoszulek. Wszystko czarne. Podał jej szklankę z wodą mineralną. – Kark?

– Chyba nie jestem stworzona do tego, żeby przez całą dobę siedzieć przed komputerem.

Uśmiechnął się.

– Ach, ta dzisiejsza młodzież – powiedział. Zbliżył swoją szklankę do ust i pijąc, wbił w nią swoje czarne oczy. – Masz ochotę na masaż?

– Żartujesz?  – zapytała. Udało jej się nadać swojemu głosowi figlarne i ironiczne brzmienie. Nie była pewna, czy sobie z niej nie robi żartów, ale jednocześnie jej bezwstydne ciało zadrżało z oczekiwania i zawołało: „Pytanie! Chcę czuć twoje duże dłonie na każdym centymetrze! Tak!”.

Tom wzruszył ramionami, jakby było mu to całkowicie obojętne, a Ambra poczuła, że jeżeli nie przyjmie jego zaproszenia, będzie żałować do końca życia.

– Powinnaś wiedzieć, że jestem w tym naprawdę dobry – oznajmił nonszalancko.

– W takim razie może chwilkę – powiedziała i wydawało jej się, że zrobiła to beztroskim tonem, jak gdyby przyjmowanie spontanicznych propozycji fizycznej bliskości było dla niej chlebem powszednim. Ale przecież pomijając seks i pokój na świecie, masaż był najlepszą rzeczą, jaka istniała.

– Usiądź – powiedział i wskazał jej jeden z foteli.

Posłuchała i opadła, nagle zestresowana, na oparcie. Tom stanął za nią, całkowicie bezgłośnie, to nieprawdopodobne, jak potrafił być cichy. Może to bardzo zły pomysł. A może – prawdopodobnie – nie myślała jasno przez ciepło, przez to, czym się zajmowała pod prysznicem i przez to, że chodziło właśnie o Toma. Ale naprawdę lubiła masaże i wszystkie dodatki, jakie dostawała na aktywność fizyczną, wydawała na chodzenie do ludzi, którzy ugniatali i rozciągali jej napięte mięśnie. Pomyślała jednak, że to zbyt intymne. Tom nie był jakimś dyplomowanym masażystą, pracującym w spa, któremu płacili za udawanie, że lubi to, co robi. Tom to mężczyzna, który nie był jej obojętny. Mężczyzna, który…

Niemal podskoczyła, gdy położył jej dłonie na ramionach.

– Chcesz, żebym go trochę odsunęła? – zapytała schrypniętym głosem, wskazując szlafrok. Odchrząknęła. „Pora wziąć się w garść”, pomyślała.

– Nie, nie trzeba – mruknął i jego palce wsunęły się pod miękki szlafrok frotté.

Było niesamowicie. Silne palce, ciepła dłoń, trochę szorstka.

– Powinnaś chyba oddychać – powiedział niskim głosem. Jego palce znalazły kolejne napięte miejsce, dotknęły go, zaczęły uciskać i gładzić.

– Boże, ale cudownie – westchnęła.

– Oddychaj – przypomniał jej i go posłuchała.

Znalazł kolejny bolesny punkt i zaczął go naciskać zdecydowanymi ruchami. Miał duże dłonie, kiedy jego palce zacisnęły się na jej karku, usłyszała, że jęczy. Nie potrafiła zachować milczenia. Tom nic nie powiedział. W ciszy słychać było tylko jej pojedyncze, zduszone jęki.

Wymasował jej cały kark i przesunął się na ramiona. Zaczęła odpływać. Gdy wyobrażała sobie, że masuje ją ktoś obcy, mogła się odprężyć. Wkrótce w ogóle już nie myślała, tylko czuła. Jej mięśnie rozluźniały się i wkrótce były jak guma. Mgliście pomyślała, że znalazła się w raju. Tom zwolnił ruchy, pogładził dłonią jej ramię. Jak przez mgłę zanotowała zmianę. Jego dłoń powędrowała do jej włosów, a palce zaczęły przeczesywać loki i gładzić skórę głowy. Nadal ją masował, ale inaczej. Palcem przesunął po jej obojczyku. Zdała sobie sprawę, że jej klatka piersiowa wznosi się i opada szybciej niż wcześniej. Tom też musiał to dostrzec. Jeden z jego palców przesunął się po szyi i dotknął miejsca tuż pod jej uchem, najbardziej przypominało to pieszczotę. W uszach jej szumiało, słyszała pulsowanie krwi i przyśpieszone bicie serca.

Dłoń Toma znieruchomiała, na szyi czuła jego ciepłą dłoń, a na obojczyku jego palec wskazujący. Zaschło jej w ustach, zapomniała się i przez długi czas nie przełykała śliny, choć może od chwili, gdy zaczął ją pieścić, upłynęło dopiero kilka sekund. Poruszyła się, zmieniła położenie głowy i poczuła, że jej włosy przesunęły się po wierzchu jego dłoni, zobaczyła jego rękę na swoim ramieniu. Miał krótkie, równe paznokcie, ciemne włoski i niezliczone blizny.

Z trudem mogła oddychać, miała wrażenie, że porusza się w zwolnionym tempie, odwróciła głowę i zobaczyła twarz Toma.

– Przyjemnie? – zapytał.

Spojrzeli sobie w oczy, ona siedziała ze szlafrokiem opuszczonym poniżej linii ramion, a on trzymał na niej dłonie.

– Bardzo – powiedziała. Zobaczyła wybrzuszenie na jego spodniach. Za każdym razem, gdy wciągała powietrze, jego dłoń poruszała się razem z nią. Całą sobą czuła, że palce Toma znajdują się na jej skórze, miała świadomość, że pod szlafrokiem jest całkiem naga, że jego czarne jak noc oczy cały czas się w nią wpatrują, bez mrugania, i że nie wie, co się teraz dzieje. Jego palce zaczęły pieścić jej szyję. Znów na niego spojrzała. Poruszyła ramionami i szlafrok zsunął się jeszcze niżej. Ciężko oddychała, nie przestając patrzeć mu w oczy.

– Nie powinienem – wymruczał i zaczął zbliżać swoje usta.

Ambra pomyślała, że tak, że właśnie powinien. Lekko musnął jej wargi, to nawet nie był prawdziwy dotyk, a i tak przez jej ciało przeszedł prąd i każdy najmniejszy erogenny punkt zareagował. Zaczęła dyszeć. Jego usta wędrowały po jej wargach, rozchyliła je, a on jęknął. Położyła dłoń na jego ramieniu. Przyciągnęła go do siebie, nie przerywając pocałunku, czuła, jak jego dłoń zsuwa się na jej piersi. Wyciągnęła się i przywarła do jego dłoni. Oczywiście w tej właśnie chwili z trzaskiem otworzyły się drzwi do sauny i weszła Jill.

Tom odsunął się i zrobił krok w tył.

Ambra siedziała bez ruchu.

– Co się dzieje? – zapytała Jill. – Coś mnie ominęło?

Ambra spojrzała na Toma. On odwrócił się i otworzył jakąś szafkę. Ambra naciągnęła szlafrok na ramiona i wstała.

– Nic się nie dzieje – powiedziała.

– Chcę wziąć prysznic – oznajmiła Jill i uważnie się im przyjrzała. Zawsze miała niemal zatrważającą umiejętność wyczuwania napięcia. Choroba dziecka wychowującego się w rodzinach zastępczych. – Co robiliście?

– Nic – stwierdziła Ambra.

– Nic – potwierdził Tom i zamknął z trzaskiem szafkę.

Jill uniosła brwi, ale nic nie powiedziała. Weszła do jednej z kabin i zamknęła za sobą drzwi.

Ambra spojrzała w stronę Toma i w lustrzanych drzwiach złowiła jego spojrzenie. Tom wyglądał na udręczonego, jakby zrobił coś, czego bardzo żałował. Ależ ten facet ją wkurza. Przecież postanowiła już, że zostawia go za sobą, a wtedy on pojawił się znikąd i powiedział, że chce się z nią zobaczyć. To nie ona zaproponowała saunę, wspólne spędzanie czasu i masaż, prawda? To on, on i tylko on.

– Pójdę zaparzyć kawę – powiedział, szybko ją minął i, nie patrząc w jej stronę, zniknął na schodach.

– Co tu się działo? – zapytała Jill, gdy wyszła spod prysznica. Rozczesywała włosy palcami.

– Właściwie nic. Ale żałuję, że do niczego nie doszło – przyznała Ambra. – Nawet jeśli dla niego byłaby to jednorazowa sprawa.

Jill spojrzała na nią współczująco.

– Wcale nie. Jesteś beznadziejna, gdy chodzi o bezmyślny seks. Trzeba być taką jak ja, trochę znieczuloną, żeby poradzić sobie z relacjami, których nie zakłóca cała masa uczuć. A ty masz zdecydowanie zbyt wiele uczuć. To jest właśnie takie tragiczne.

– Masz rację – przyznała Ambra ponuro. Nie chciała aż tyle czuć. Wolałaby być chłodna i beztroska. I chciała całować się z Tomem. – Ale mówiłaś, że powinnam się z kimś przespać – wytknęła.

– Każdy powinien. Ale nie z nim.

Nienawidziła tego, że Jill prawdopodobnie ma rację.

Drzwi do sauny znów się otworzyły.

Ambra i Jill spojrzały na siebie. Zupełnie zapomniały o Mattiasie. Podrapał się po klatce piersiowej i rozejrzał.

– Wszyscy mają już dość? Gdzie jest Tom?

Jill, która usiadła w jednym z wiklinowych foteli, wyciągnęła przed siebie nogi i machnęła dłonią.

– Poszedł na górę. Twój kolega to prawdziwy geniusz towarzyski.

Mattias zapatrzył się na jej nogi.

– Nie każdy może być aż tak zręczny jak ja – powiedział.

– Naprawdę? A jak bardzo jesteś zręczny, jeśli można zapytać? – powiedziała Jill i w jej oczach pojawił się niebezpieczny błysk.

Ambra westchnęła – gdy ta dwójka zaczynała ze sobą rozmawiać, ona stawała się niewidoczna. Zaczęła szukać swoich ubrań. Pomyślała, że jeśli jeszcze kiedyś ktoś zaprosi ją do sauny, podziękuje i zamknie się w pokoju z kilogramem cukierków i czekoladek. Znalazła ostatnią sztukę garderoby, weszła do toalety i się ubrała.

– Idę na górę – powiedziała po chwili, ale równie dobrze mogła być powietrzem. Jill i Mattias pogrążyli się w ożywionej dyskusji i w ogóle jej nie słyszeli.

No cóż, w każdym razie czekał ją deser.

21

Atmosfera przez resztę wieczoru nie była aż tak niezręczna, jak Tom się obawiał.

Była dużo bardziej niezręczna.

Kiedy Mattias podawał deser, a Tom robił kawę, Ambra niewiele mówiła. Pomogła rozstawić filiżanki, które Mattias przygotował na tacy. Kiedy poszła do lodówki po mleko, zatrzymała się przed nią i zapatrzyła na jej drzwi. Tom wiedział, że patrzy na zdjęcie jego i Ellinor. Zrobili je z okazji dziesiątej rocznicy w domu rodziców Ellinor. Było stare. Przez przypadek zabrał je ze sobą i przyczepił do drzwi magnesem, nawet się nad tym nie zastanawiając. Wolałby, żeby nie musiała na nie patrzeć.

Ambra otworzyła lodówkę, wyjęła mleko i zatrzasnęła drzwi.

– Ładnie wyszliście – powiedziała lekkim tonem.

Zastanawiał się, czy mówi szczerze. Wydawała się trochę nieswoja. On sam miał w głowie mętlik.

– O czym tak sobie szczebioczecie? – zawołała Jill od stołu.

Ambra wzięła tacę.

– Daj spokój – odpowiedziała siostrze i zniknęła w salonie.

Tom spojrzał za nią. Nie najlepiej mu to wszystko wyszło.

Dorzucił kolejne polano do kominka, a potem wrócił na kanapę. Gdyby nie fakt, że Jill i Mattias cały czas rozmawiali i się śmiali, wieczór byłby dość cichy.

– …a on przez cały poranek wciągał kokę i o mało co nie spóźnił się na relację na żywo. Ale wszystkie babki go lubią, został więc gospodarzem programu w jedynce – powiedziała Jill.

Siedziała z przekrzywioną głową i z tego, co Tom widział, Mattiasa zafascynowały jej szalone opowieści ze świata celebrytów. Możliwe, że słuchanie plotek bezpośrednio u źródła było fascynujące. Tomowi jednak z trudem przychodziło koncentrowanie się. Patrzył na Ambrę, która siedziała skulona w rogu kanapy i słuchała z nieobecną miną. Prawdopodobnie większość tych historii już znała. Od czasu do czasu kiwała uprzejmie głową na jakąś uwagę Mattiasa, ale było widać, że wycofała się do własnego świata.

Jill powiedziała coś, czego Tom nie usłyszał, a Mattias wybuchnął śmiechem.

– Chcesz jeszcze kawy? – zapytał Tom i wyciągnął dzbanek w stronę Ambry.

– Nie, dziękuję – odpowiedziała. W jej głosie pobrzmiewała przesadna uprzejmość. Uśmiechnęła się sztywno.

Tomowi nie przyszło do głowy kolejne pytanie. Mattias znów wybuchnął śmiechem, a Ambra wyglądała, jakby chciała być setki kilometrów stąd. Tom nie mógł jej za to winić. Zachował się tak, jakby dopadło go zwarcie w zwojach mózgowych. Fizyczna reakcja, nad którą nie zdołał zapanować. Ale ciepła i pachnąca skóra Ambry, którą czuł pod palcami, jej ciche pojękiwania, wszystko to sprawiło, że ją pocałował. A potem jego ciało zapragnęło czegoś więcej niż pocałunku. Zaczął myśleć o tym, jak by to było podnieść ją z fotela, poczuć jej ramiona wokół szyi, jej nogi w pasie, powoli rozchylić szlafrok, wejść w nią, czuć jej skórę na swojej, wziąć ją, opierając o ścianę, na stole.

Mniej więcej wtedy powinien przestać ją masować. Ale zamiast tego schylił się do jej pociągających ust, zupełnie nie myśląc o konsekwencjach. On, który nigdy nie robił niczego, jeśli nie miał planu B, C i D, pochylił się i pocałował Ambrę Vinter bez przemyślanego awaryjnego wyjścia. Prawdę mówiąc, w ogóle tego nie rozumiał. Nigdy nie sądził, że można czuć coś do dwóch kobiet jednocześnie, wydawało mu się, że to bredzenie mężczyzn, którzy chcą usprawiedliwić jakoś swoją niewierność. Kochał Ellinor, przyjechał tu, żeby ją odzyskać.

Ambra była atrakcyjna, to nie ulegało wątpliwości, ale już wcześniej widywał piękne kobiety. Nie miał problemu z odróżnieniem chwilowego zauroczenia od rokującego na przyszłość związku. Nigdy nie zdradził Ellinor, nawet nie był tego bliski. I w tym sęk. Nigdy nie zdradził swojej kobiety. Wiele lat temu na jakiś czas się rozstali i wtedy zawarł kilka przelotnych znajomości – zakładał, że Ellinor również. Kiedy się spotkali, nie był prawiczkiem. Miał za sobą kilka seksualnych doświadczeń, których nie żałował. Ale gdy nastoletnia burza hormonów nieco się uspokoiła, nigdy nie pozwolił na to, żeby żądza albo podniecenie decydowały o tym, co robi. Jako agent wykazywał się elastycznością, to jedna z cech elitarnych komandosów, elastyczność i zdolność przystosowywania się, ale nigdy nie działał pod wpływem impulsu. Cholera, on nie miał chwilowych impulsów. W każdym razie dopóki nie spotkał Ambry Vinter.

– Ambra, ty też chyba takie dostajesz, prawda? – zapytała Jill.

– Przepraszam, nie słyszałam, o czym rozmawiacie.

– O hejterach – wyjaśniła Jill.

– Jill opowiadała o tym, ile nienawistnych komentarzy dostaje na Instagramie – dodał Mattias.

Ambra skinęła głową.

– Wszyscy są zagrożeni, i dziennikarze, i artyści, ale kobiety w większym stopniu. Jeśli w dodatku jest się młodą kobietą, bywa naprawdę nieprzyjemnie.

– Ale jak się temu zapobiega? – zapytał Mattias ze zmarszczonym czołem.

– Groźby i nienawiść pod adresem kobiet nie są sprawą priorytetową – oznajmiła Jill. – Mam jednego hejtera, który regularnie grozi, że mi odetnie piersi i mnie zgwałci. Ostatnio pisał, że zrobi to młotkiem i potłuczoną butelką. Policja za każdym razem umarzała dochodzenie, teraz już nawet tego nie zgłaszam.

– Ty też tego doświadczasz? – zapytał Mattias Ambrę.

– Tak. Część gróźb jest poważna. A wiele regularnie się powtarza.

– A co na to twoi szefowie? – zapytał Tom. Usiadł wyprostowany, położył ręce na kolanach i patrzył na nią z poważną miną.

Wzruszyła ramionami w geście, który mógł oznaczać wszystko. Dostawała pogróżki? Jeśli tak, to chętnie sobie porozmawia z jej hejterami. Najlepiej przy pomocy kija bejsbolowego.

Ambra jeszcze bardziej skuliła się w swoim rogu kanapy, podwinęła stopy pod siebie i naciągnęła na dłonie rękawy swetra.

Tom wstał, przyniósł koc i jej go podał.

– Dziękuję – powiedziała i okryła nogi. Włosy jej już dawno wyschły i były bardziej poskręcane niż kiedykolwiek wcześniej.

Kiedy tak siedziała, wyglądała na śmiesznie młodą, bardziej na nastolatkę niż na dziennikarkę największej popołudniowej gazety w kraju. Stanowiła studium kontrastów. Z jednej strony cyniczna reporterka, która opisywała porachunki między gangami, katastrofy naturalne i nadużycia. A z drugiej młoda kobieta, która nigdy nie była w saunie i nie widziała zorzy polarnej.

Tom odstawił filiżankę z kawą, żałował, że nie przychodzi mu do głowy nic, co mógłby powiedzieć.

Ambra pochyliła się nad stołem i wzięła telefon, żeby choć na chwilę umknąć spojrzeniu Toma. Jill po raz kolejny ryknęła śmiechem, a Mattias szeroko się uśmiechał. Wieczór robił się nie do wytrzymania. Naprawdę się starała, ale jej nastrój nieodwracalnie się pogorszył. Próbowała złowić spojrzenie Jill i dać jej znać, że chce wracać, ale jej siostra była zbyt zajęta flirtowaniem z Mattiasem. Boże, ależ oni gruchali. Telefon zamigał. Przeczytała krótką notatkę, która się pojawiła na wyświetlaczu.

– Coś się stało? – zapytał Tom, a ona chciałaby nie czuć dreszczu za każdym razem, gdy słyszała jego niski głos.

Kiwnęła głową i odłożyła telefon.

– Poważny wypadek samochodowy w Skanii.

– Mieli tam złą pogodę.

– Tak.

– Tu, na północy też nie była najlepsza.

– Tak.

Idiotyczna konwersacja – jakby rozmawiały dwie obce osoby, które przypadkiem spotkały się w windzie. Pomyślała o zdjęciu, które widziała na lodówce. Tom odwrócił wzrok, a ona jeszcze bardziej skuliła się pod kocem, żałowała, że nie ma odwagi porozmawiać z nim o tym, co się stało. Jaki obowiązywał savoir-vivre, gdy człowiek przypadkiem się z kimś całował? I co tak naprawdę wyprawiał Tom Lexington? Może mimo wszystko był kobieciarzem? Wydawał się w porządku, a potem nagle ją pocałował, w dodatku miał zdjęcie Ellinor na lodówce – Ambra nic z tego nie rozumiała. Coś między nimi było czy nie? Czy rozumiał, że wysyła jej sprzeczne sygnały? A ona? Jak w ogóle mogła się znaleźć w tak absurdalnej sytuacji? Rzuciła okiem na Jill, która właśnie publikowała na Instagramie pięćsetne zdjęcie, tym razem sernika z maliną moroszką, który przygotował Mattias.

Freja, która leżała i drzemała przy kominku, podniosła głowę, wstała, podeszła do Jill i obwąchała ją, a potem zbliżyła się do Mattiasa, który właśnie strzepywał coś z ramienia swojej rozmówczyni. Następnie ruszyła w kierunku Ambry, obwąchała jej koc, a później usiadła przed Tomem i czekała.

– Wyprowadzę psa – powiedział Tom. Wyglądał, jakby się cieszył, że może na chwilę wyjść.

Kiedy Tom był na spacerze z Freją, Ambra obeszła salon. Jill opowiadała o jakimś brytyjskim talk-show, w którym brała udział. Ambra wzięła jakąś książkę i zaczęła czytać tekst na tylnej okładce, kiedy usłyszała tupanie Toma w holu. Freja wbiegła do salonu i podeszła do Ambry.

– Fajnie było na dworze? – zapytała Ambra i podrapała ją za uchem. Suka zamknęła oczy i wyglądała na zadowoloną, więc jeszcze trochę ją podrapała. Kiedy Ambra podniosła wzrok, zobaczyła, że Tom na nią patrzy.

– Robi się późno – powiedziała.

Nic nie odpowiedział.

– Jill, możesz zadzwonić do Ludviga i poprosić go, żeby po nas przyjechał?

– Już? – zdziwiła się Jill.

– Jutro wcześnie wstaję – powiedziała Ambra. Jakimś cudem udało jej się zarezerwować miejsce w samolocie do Sztokholmu i teraz marzyła tylko o tym, żeby opuścić tę część świata.

– O której masz samolot?

– Po lunchu, ale rano muszę trochę popracować – skłamała.

Jill się skrzywiła.

Ambra pokręciła ze zmęczeniem głową.

– Możemy już jechać? – zapytała.

Jill zadzwoniła i po trwającym wieczność kwadransie powiedziała: „Już jest”.

„Dzięki Bogu”, pomyślała Ambra.

Pożegnały się. Mattias pomógł Jill włożyć płaszcz, a Tom podał Ambrze kurtkę – szybko ją włożyła i się odsunęła. Jeszcze tylko pożegnalne uściski i w końcu znalazły się na dworze.

Ambra opadła na tylne siedzenie samochodu. Oparła czoło o szybę. Miała dość.

– Dlaczego tak dziwnie się zachowujesz? – zapytała Jill, pokazując Ludvigowi drogę.

– Jestem zmęczona – odparła Ambra wymijająco. Była zmęczona tą całą Kiruną. Tęskniła za powrotem do domu, do codzienności i redakcji. Obiecała sobie, że jak tylko będzie w Sztokholmie, znów zacznie się umawiać. Z normalnymi, nieskomplikowanymi mężczyznami bez zobowiązań.

– Ja w każdym razie świetnie się bawiłam. Byli bardzo fajni, a w każdym razie Mattias. Byłaś dość oschła dla Toma, prawda? Co się między wami tak naprawdę stało?

Ambra posłała jej kwaśne spojrzenie.

– Dziwię się, że w ogóle coś zauważyłaś. Przecież cały czas flirtowałaś z Mattiasem. Wydawało mi się, że mówiłaś, że nie macie ze sobą nic wspólnego.

– Bo nie mamy. To był nieszkodliwy flirt. Dlaczego jesteś przybita? Czego się spodziewałaś?

– Nie wiem.

– Sama mi mówiłaś, że on ma dziewczynę.

– Byłą – zauważyła Ambra. – Która ma chłopaka.

– Dobra, dobra, uważam, że powinnaś się cieszyć, że będziesz z nim miała spokój. Spróbuj myśleć o tym w ten sposób.

Nienawidziła, gdy Jill tak robiła, argumentowała przeciwko jej uczuciom.

– Czy mogę być smutna jeszcze przez chwilę, zanim znów zaczniesz tę swoją optymistyczną gadkę?

– Żaden facet nie jest wart tego, żeby się przez niego dołować – powiedziała Jill. Nic nie rozumiała. Uderzyła dłonią w oparcie fotela kierowcy. – Ludvig! Zaraz musisz skręcić!

– Wiem. Nadal mam GPS – rzucił Ludvig.

– Skręć tutaj – powiedziała Jill i machnęła ręką.

– Wieeem.

Ambra przestała słuchać ich gadania, spojrzała przez okno na gałęzie uginające się pod ciężarem śniegu, które przesuwały się za oknem. Samochód był duży i ciepły, a za oknem rozciągała się prawdziwa dzicz.

Zdecydowanie powinna przestać o tym myśleć. I to zaraz. Przecież tak właściwie nic się nie stało, wmawiała sobie. Zostawiali za sobą kolejne kilometry lasu. Wszystko było tak jak zwykle. Nie powinna czuć, że poniosła porażkę. Nie miała powodów, by czuć zawód. Może wszystko źle zrozumiała, a teraz Tom i Mattias siedzieli i rozmawiali o tym, jaka była męcząca. Powinna znów wstać. Głowa do góry.

Nie znosiła tego określenia. Kolejni rodzice zastępczy używali go, gdy się przewróciła, uderzyła, kiedy ktoś ją popchnął albo gdy było jej smutno. „Głowa do góry, Ambro. Otrzyj łzy, Ambro. Nie zwracaj na nią uwagi, to przestanie”.

Jill miała rację, powinna dać sobie z nim spokój.

Zdecydowanie powinna to zrobić. Musi tylko najpierw dowiedzieć się jak. Jak ignorować swoje reakcje i uczucia. Jak ignorować fakt, że człowiek cierpi.

Głowa do góry, Ambro.

Oparła czoło o szybę, patrzyła, jak za oknem przesuwa się las. Cichy, ciemny, groźny.

22

Włożyła komputer do torby. Szybko sprawdziła szafy, łazienkę i zajrzała pod łóżko, żeby się upewnić, że niczego nie zapomniała, ale okazało się, że wszystko zapakowała. Biorąc kurtkę, pomyślała, że cudownie będzie wrócić do domu, zostawić za sobą Kirunę, wszystkie niepowodzenia i wspomnienia. Udało jej się wynegocjować późniejsze wymeldowanie z hotelu i jeszcze raz spróbowała szczęścia i pojechała do domu, w którym mieszkali Sventinowie. Budynek nadal wyglądał na opuszczony. Nie była nawet pewna, co tą wycieczką chciała osiągnąć. Zostawiła kolejną wiadomość będącej na urlopie pracownicy pomocy społecznej, a potem wróciła do hotelu.

Zdąży zajrzeć do redakcji po południu – obiecała, że w ciągu dnia podeśle tekst, więc Grace nie była już na nią wściekła. Taksówka, którą zamówiła, miała przyjechać dopiero za jakiś czas, położyła się więc na łóżku z telefonem w dłoni. Przejrzała najnowsze doniesienia. Wyglądało na to, że świat się nie skończył. O ile nie mieszkało się w Syrii. Zaczęła przeglądać konto Jill na Instagramie. Siostra opublikowała zdjęcia z wczorajszego wieczora. Kieliszki do szampana, kominek, na jednym ze zdjęć mignął też Tom. Ambra pomyślała, że pewnie by mu się to nie spodobało. Ta myśl ją ucieszyła. Kiedy czytała komentarze, zobaczyła, ile w nich nienawiści. Jill nie przesadzała. Część z nich była naprawdę przerażająca. Zgłosiła wszystkie nienawistne komentarze i odłożyła telefon. Doszła do wniosku, że podróż do Kiruny była dobra, bo po raz pierwszy od dawna poczuła, iż chciałaby się z kimś spotykać. Oczywiście z mężczyzną.

Niedawno odezwał się do niej na Twitterze kolega z „Dagens Nyheter”. Pytał, czy chciałaby się zobaczyć. Zastanawiała się, czy po powrocie do domu nie przyjąć zaproszenia na kawę. Na pewno dobrze jej zrobi, jak zacznie więcej wychodzić. Powinna spojrzeć w oczy swoim lękom, robić coś jeszcze niż tylko pracować.

Cieszyła się, że spotkała się z Elsą. Pokazała jej, jak się wysyła esemesy i robi zdjęcia komórką. Po kilku wpadkach wynikających z automatycznej korekty wymieniały się teraz krótkimi wiadomościami. Elsa uwielbiała emotikony i ostatnia wiadomość była pełna kwiatów, samolotów i machających rąk.

Małą żabkę zawinęła w parę skarpet i włożyła do torebki. Bibelot stanie na jej nocnym stoliku razem z jedynym zdjęciem rodziców, jakie miała, i obłędnie drogim i niepraktycznym świecznikiem Svenskt Tenn, który dostała od Jill.

Postanowiła, że skupi się na tym, co w tej podróży było dobre, i wyprze całą resztę. Za kilka dni już nie będzie o tym myśleć. Za rok o tej porze wszystko będzie tylko dziwacznym wspomnieniem, jednym z wielu, które zebrała przez lata. Takim jak to o transmisji na żywo, którą prowadziła w bluzce włożonej na drugą stronę, ha, ha. Albo to, kiedy zastępowała kogoś i przeprowadzała wywiad z wściekłą przewodniczącą partii, która ją zwyzywała, ha, ha, ha. Albo najzabawniejsze ze wszystkich: gdy była w Kirunie, wydawało jej się, że ekskomandos ją lubi. Ha, ha, haaaaa.

Ktoś zapukał do jej drzwi. Ambra pomyślała, że to personel sprzątający, który chce wejść, bo do ostatniej chwili zwlekała z opuszczeniem pokoju.

– Proszę wejść – zawołała i uniosła się na łokciach. Gdy nikt nie wszedł, podeszła do drzwi i je otworzyła.

Tom Lexington.

„To chyba żart”, pomyślała.

– Halo – powiedział. Jego sylwetka wypełniała całe drzwi.

Ambra mocno ścisnęła klamkę. Teraz powinna rzucić jakąś ripostę. Albo zatrzasnąć mu drzwi przed nosem.

– Cześć.

Tylko tyle zdołała z siebie wydobyć.

Spojrzał nad jej ramieniem do pokoju, w którym stała zapakowana walizka.

– Już jedziesz?

– Taksówka zaraz będzie.

Wsunął dłonie w kieszenie kurtki i oparł się ramieniem o futrynę.

– Chciałem zajrzeć przed twoim wyjazdem – powiedział.

Podrapała czubkiem buta podłogę.

– Mogłeś zadzwonić. Albo wysłać wiadomość.

– Pewnie tak – przyznał.

Milczała. Przez chwilę jeszcze skrobała podłogę, walczyła ze sobą, ale potem dała za wygraną. Równie dobrze mogła to powiedzieć. Nabrała powietrza.

– Przepraszam, że wczoraj byłam taka niemiła.

Uśmiechnął się lekko.

– To moja wina, nie masz za co przepraszać. Nie wiem, co się stało. Nie powinienem był, no wiesz…

– Nie szkodzi – odparła.

– Jesteś w porządku, to chcę powiedzieć. Fajnie było spędzać z tobą czas przez te ostatnie dni. Dobrze mi zrobiło to, że mogłem wyjść, porozmawiać z tobą. Ale wyjaśniłem ci już przecież moją sytuację.

Boże, nie wiedziała, ile razy jeszcze będzie w stanie słuchać wywodów na ten temat. Mówiąc to, Tom sprawiał, że czuła się jak środek na polepszenie nastroju albo coś w tym rodzaju.

– Nie musisz już nic więcej wyjaśniać – powiedziała, ale on ciągnął wypowiedź.

– Nie wiem, co się stało. Całą noc leżałem i o tym myślałem, nie chcę, żebyś sądziła, że miałem jakieś ukryte zamiary. Jestem trochę wytrącony z równowagi, no wiesz, w saunie było gorąco i może to wino…

– Nie ma sprawy, Tom – odparła i oparła policzek o drzwi.

Nie była zła ani wściekła. Było okej. Jill miała rację, nie czułaby się dobrze, gdyby ktoś przespał się z nią tylko po to, żeby się pocieszyć. Tom jej się spodobał i zinterpretowała sytuację w oparciu o własne pragnienia. Czuła się głupio. Ale to były jej uczucia, nie jego. Postanowiła, że wróci do domu i prześpi się z kolegą dziennikarzem.

– Dziękuję, że przyszedłeś – powiedziała.

– Dziwnie by było, gdybyśmy się rozstali w niezgodzie.

– Tak – przyznała.

– Może moglibyśmy zostać przyjaciółmi? – zapytał.

– Jasne, oczywiście, przyjaciele – powiedziała i jęknęła w duchu.

Tom wyglądał, jakby mu ulżyło.

– Pomogę ci to znieść – stwierdził i pokazał jej bagaże.

Po chwili wahania się zgodziła, nie chciała być niemiła, skoro mieli zostać przyjaciółmi. Zjechali razem na dół, szybko się wymeldowała, a potem stanęli razem przed hotelem.

– Nie musisz ze mną czekać – powiedziała i miała nadzieję, że Tom zrozumie sugestię.Wytarł śnieg z twarzy. Trochę go zostało na jego włosach, białe gwiazdki na czarnym tle.

– Ale tak robią przyjaciele. Czekają ze sobą – odparł.

– Racja.

Czekali dalej.

I czekali.

– Zimno – powiedziała i otuliła się szczelniej kurtką. Marzła. – Może lepiej będzie poczekać w środku?

– Nie przyjedzie – odparł z pewnością w głosie.

– Przyjedzie.

– Nie – stwierdził. Podniósł jej walizkę i ruszył w stronę parkingu.

– Co robisz? – zawołała i pobiegła za nim. – Taksówka może przyjechać w każdej chwili.

– Nie przyjedzie – powiedział i włożył walizkę do bagażnika swojego samochodu.

– Porywasz mnie? – zapytała z irytacją.

Zatrzasnął bagażnik, otworzył drzwi po stronie pasażera i je przytrzymał.

– Wskakuj, zawiozę cię.

– Ale taksówka…

– Wskakuj.

Po kwadransie jazdy Tom skręcił na lotnisko w Kirunie. Zaparkował przed terminalem, wysiadł i wyjął walizkę Ambry.

– Wezmę ją – powiedziała i wyciągnęła rękę.

– Wniosę ci ją – odparł zdecydowanie, ignorując buntowniczy błysk w jej oczach. Walizka była ciężka, a on nadal miał wyrzuty sumienia i chciał coś dla niej zrobić.

Ambra ruszyła przodem i Tom przyglądał się jej zdecydowanym krokom. Dobrze, że sobie wszystko wyjaśnili i mogli się rozstać jak przyjaciele.

Czekał, gdy odbierała kartę pokładową. Walizkę wzięła jako bagaż podręczny i wiedział, że ma w niej swój ukochany komputer. Dziwne, jak szybko można kogoś poznać.

Odwróciła się do niego.

– Dobra – powiedziała.

Dobra.

Zbliżał się sylwester i na lotnisku panował ożywiony ruch. Wokół nich ludzie nadawali bagaże, narty, wózki dziecięce.

– Dzięki za podwiezienie – powiedziała Ambra. Nie myśląc wiele, Tom wyciągnął do niej dłoń. Ambra zdjęła czapkę, włosy sterczały jej na wszystkie strony.

Wmawiał sobie, że chce tylko poprawić jeden wyjątkowo nieposłuszny kosmyk, ale jakimś cudem na tym nie poprzestał. Gdy odciągnął loczek i zobaczył, że ten zaraz wrócił na swoje miejsce, nie cofnął ręki, tylko przysunął ją do policzka Ambry – zorientował się, że go pieszczotliwie głaszcze. Ambra zesztywniała i gapiła się na niego. Opuszki palców miał szorstkie, gładził ją więc delikatnie, chciał tylko sprawdzić, czy jej skóra jest tak aksamitna, jak zapamiętał.

Była.

Nie cofał ręki, trzymał ją wciąż przy jej twarzy.

Powinien wiedzieć, że stanie na lotnisku w Kirunie i głaskanie Ambry po policzku to błąd, ale tak nie uważał. Doszedł do wniosku, że to najmądrzejsza rzecz, jaką od dawna zrobił.

– Co ty wyprawiasz? – zapytała Ambraz ze zmarszczonymi brwiami.

Teraz trzymał na jej policzku całą dłoń. Nie wiedział, jak to się stało. Ambra wolno mrugała, ale nie przestawała patrzeć mu w oczy. Nie sprawiała wrażenia próżnej, założył więc, że jej długie, czarne rzęsy są prawdziwe.

– Dziękuję ci za te wszystkie dni – powiedział cicho.

Wciągnęła powietrze, jak gdyby zapomniała o oddychaniu i rekompensowała to sobie teraz długim, głębokim wdechem.

– Tom?

– Tak?

Powinien przestać ją gładzić. Ale patrzyła na niego tymi swoimi oczami zielonymi jak brzozowe zagajniki na wiosnę i górskie jeziora. Potem odniósł wrażenie, że przycisnęła policzek do jego dłoni, delikatnie, ale na tyle wyraźnie, żeby nabrał odwagi i przesunął palce na jej kark, pod loki. Wydawało mu się, że głaszcze kota albo futro norki, była tak niesamowicie gładka. Usłyszał, jak ktoś wzdycha, i zdał sobie sprawę, że to on sam.

Point of no return.

Każda misja, w której uczestniczył, miała taki moment, po którym odwrót stawał się niemożliwy. Teraz do niego się zbliżał.

Pomyślał, że gdy Ambra wejdzie na pokład samolotu do Sztokholmu, wzbije się w chmury na wysokość tysiący kilometrów i zniknie z jego życia, być może już na zawsze, nadal będzie czuł na palcach jej zapach, jak wspomnienie. Potem minął punkt, w którym być może mógł jeszcze zawrócić, zrobił krok w jej stronę, ujął jej głowę, zdecydowanie, ale nie mocno, pochylił się do jej ust i w końcu znów ją pocałował. Nareszcie mógł kontynuować to, co zaczął poprzedniego dnia i o czym śnił w nocy. Jego usta całowały jej usta. Najpierw spotkały się ich wargi, ostrożnie. Przechylił głowę, nacisnął językiem na jej dolną wargę, rozchyliła usta, poczuł jej smak i zapraszające ciepło.

Przyciągnął ją tak gwałtownie, że jęknęła, przycisnął ją do siebie i poczuł, jak do niego przywiera, jak jej noga wciska się między jego uda. Wsunął ręce pod jej kurtkę, na plecy, talię, aż w końcu umieścił je na jej pupie, przyciągnął ją jeszcze mocniej i porządnie pocałował. Nadal była dla niego obca, ale jego ręce i ciało szybko się do niej przyzwyczaiły, rozkoszował się jej okrągłą, miękką pupą, rękami, które przesuwały się po jego torsie, i wygłodniałymi wargami. Przywarła do niego, jakby świat się walił, a on był jej ostatnią deską ratunku. Wcisnął między nich dłoń, położył ją na jej piersi i objął miękki ciężar. Głucho jęknęła pod jego ustami, przywarła piersią do jego ręki, a wtedy i on jęknął. Pogładził kciukiem jej sutek, który stwardniał.

I tak się całowali, namiętnie i zmysłowo, dopóki nie wyczuł, że coś się zmieniło. Ambra znieruchomiała w jego objęciach, ostrożnie się wycofała, położyła mu dłoń na klatce piersiowej i go odsunęła. Nic nie mówiła, ciężko dysząc, przyglądała się mu, jakby próbowała zrozumieć to, co się właśnie stało.

– A co z przyjaźnią? – zapytała, uśmiechając się krzywo.

Wyśmienite pytanie.

– Nie mam pojęcia – odpowiedział i odgarnął z jej twarzy kosmyk włosów. Przesunął palcem po jej skroni, policzku i zsunął go na obojczyk. Sprawiała wrażenie tak silnej i energicznej, że nie uświadamiał sobie, że w gruncie rzeczy jest delikatna. Za każdym razem, gdy oddychała, obojczyk unosił się i opadał. Niemal wyczuwał wrażliwe punkty, tętnicę, szyję, żyły.

– To nie był najlepszy pomysł – powiedziała bez przekonania.

– Masz rację – odparł.

Objął dłońmi jej twarz i znów ją pocałował, mocno, chciwie, z otwartymi ustami i językiem. Jej dłonie wylądowały na jego klatce piersiowej, przesunęły się na ramiona i kark, gdzie wplątały się w jego włosy. Kiedy znów przywarła do niego całym ciałem, jęknął. Nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo brakowało mu fizycznego kontaktu z drugim człowiekiem. Otoczył jej wargi swoimi, wsunął język do jej ust i pocałował ją bezwzględnie i gwałtownie. Jęknęła.

Potem ktoś potknął się w przepełnionym terminalu, a może odskoczył, żeby nie zderzyć się z walizką, i popchnął Ambrę. Tom otoczył ją ramionami w ochronnym geście.

– Przepraszam – powiedziała jakaś kobieta.

– Nic nie szkodzi – odpowiedziała Ambra zduszonym głosem.

Kobieta ruszyła dalej, a Ambra oparła policzek na jego piersiach. Splótł dłonie za jej plecami, oparł brodę na jej głowie i poczuł jej zapach. Poruszyła się nieznacznie, ale nadal stała do niego przytulona, teraz z nosem opartym o jego klatkę piersiową. Jak długo tak się całowali jak para nastolatków? Minutę? Pięć? Jeszcze dłużej? Nie miał pojęcia. Było tak, jakby wszystko to, co jego mózg automatycznie kontrolował – otoczenie, zachowanie się innych ludzi, upływ czasu – po prostu przestało istnieć. Puścił Ambrę, zrobił krok w tył i potarł twarz. Z głośnika rozległ się głos wzywający pasażerów lotu do Sztokholmu.

Ambra poprawiła ubranie.

– To mój samolot – powiedziała.

– Tak – potwierdził.

Jej twarz nabrała kolorów, usta były zaczerwienione od pocałunków i Tom poczuł ukłucie w sercu. Prawdopodobnie już nigdy się nie zobaczą.

– Mam nadzieję, że będziesz miała przyjemną podróż – powiedział cicho.

Uśmiechnęła się, odwróciła i ruszyła w stronę stanowiska kontroli bezpieczeństwa.

Tom czekał, był pewien, że ona się odwróci. Ale tego nie zrobiła, a po chwili już jej nie było.

Odeszła.

23

Samolot wylądował na Arlandzie. Wsiadła do pociągu jadącego do Sztokholmu. Teraz, kiedy była w drodze do redakcji, Grace jeszcze bardziej się uspokoiła. Ambra pracowała przez całą drogę. Odpowiadała na maile, napisała kilka krótkich notatek, które wysłała, gdy tylko złapała WiFi, i zaczęła przygotowywać szkice dwóch artykułów, które Grace chciała dostać po lunchu.

Prawie w ogóle nie myślała o pocałunku.

Pomijając fakt, że myślała o nim bez przerwy.

Wysiadła z pociągu i ruszyła w stronę siedziby „Aftonbladet”.

Nie miała wątpliwości, że to był pocałunek na pożegnanie, niczego więcej się nie spodziewała, nie czekała na telefon ani w ogóle na nic. Było wyraźnie widać, że Tom nie ma wobec niej poważnych zamiarów. Ale i tak. Co za bajeczny pocałunek. I jakim niepojętym mężczyzną jest ten cały Tom Lexington. Wiedziała, że powinna się na niego wściec za to, że nie potrafi się zdecydować, czy mają być przyjaciółmi, czy się całować. Ale nie potrafiła się złościć na kogoś, dzięki komu doświadczyła najlepszego pocałunku w życiu. Tom Lexington mógł być niepojętym, ponurym facetem zakochanym w pięknej i dziarskiej Ellinor, ale ten facet naprawdę potrafił całować. To, co zrobili na lotnisku w Kirunie, bez trudu uplasowało się na pierwszym, drugim i trzecim miejscu listy „Najlepszych pocałunków” Ambry Vinter.

Weszła do budynku, posługując się swoją kartą magnetyczną, wjechała na siódme piętro, pozdrowiła innych pracowników redakcji Breaking News i opadła na krzesło. Włączyła wszystkie monitory i się zalogowała.

– Witaj z powrotem – powiedziała Grace, zakrywając dłonią mikrofon w telefonie.

Ambra przywitała się z nią, poszła po kawę, wyciągnęła ostatniego banana z kosza owoców, który codziennie im dostarczano, oraz kilka pralinek z ciemnej czekolady, które zostały w pudełku bombonierki Aladdin (czy naprawdę są ludzie, którzy lubią ciemną czekoladę?), i wróciła do biurka.

Szybko sprawdziła swoje konto na Twitterze. Kolega z „DN”, Henrik Stål, nie odpowiedział na jej propozycję wspólnej kawy. Na razie naprawdę nie miała szczęścia.

Ostatni facet, z którym spała, też był kolegą po fachu. Spotykali się całe lato. Jedli kolacje, prowadzili długie rozmowy o Ważnych Sprawach, a potem się kochali, zawsze u niej. Za każdym razem narzekał na swoją byłą żonę, a potem do niej wrócił, akurat jakoś tak na jesień. Według najnowszych statusów na Facebooku byli w sobie zakochani, nigdy nie czuli się bardziej szczęśliwi i zamierzali odnowić ślubną przysięgę w Dubaju. Świetnie dla nich.

Na bożonarodzeniowym przyjęciu przed rokiem intensywnie flirtowała z jednym z informatyków. Teraz był zaręczony. Z dwudziestoletnią praktykantką z działu virali. Ambra nie zaryzykowałaby stwierdzenia, że zawsze tak się to kończyło, że mężczyźni, którzy jej się spodobali, porzucali ją i zaraz potem spotykali kobiety swojego życia, bo byłoby to zbyt przygnębiające. Ale jak to się mówi? Wspólnym mianownikiem wszystkich nieudanych związków jesteś ty sam.

Pytanie, czy istniało więcej mężczyzn takich jak Tom. Podobnych do niego, ale, no właśnie, wolnych.

Grace wreszcie skończyła rozmawiać.

– Co się dzieje? – zapytała, patrząc w swój monitor. To była norma. Rozmowy podporządkowane najświeższym wiadomościom.

– Był wypadek na moście Södertälje. I są nowe zdjęcia księżniczki Estelle. Masz dwie minuty?

Grace się rozejrzała.

– Sofa?

Usiadły na kanapie, każda z nich położyła telefon wyświetlaczem do góry, gotowa do działania, gdyby coś się stało.

– Jeśli chodzi o te rodziny zastępcze… – zaczęła Ambra.

Grace kiwnęła głową i zaczęła obierać pomarańczę. W powietrzu rozszedł się jej zapach.

– Myślałam o tym, co powiedziałaś. Ale Ambro, sama wiesz, jak mogą się rozwinąć takie tematy. To brzmi jak taka typowa historia, która ci potem eksploduje w twarz. Im więcej sprawdzasz, tym bardziej wszyscy się przed tobą zamykają, a na koniec każdy zgłasza cię na policję – powiedziała Grace i włożyła do ust kawałek pomarańczy. – Czy jest jakiś konkretny powód, dla którego chciałabyś się w to zaangażować?

Nikt w gazecie nie wiedział o przeszłości Ambry. Prawie nigdy nie mówiła o swoim dzieciństwie, dziwne, że w Kirunie aż tyle paplała. Ale tam coś się stało. Nie tylko z Tomem, ale i z nią samą. Dopadły ją wspomnienia. Za to, że słabo słyszała, nie miała nic po rodzicach i nie ufała ludziom, odpowiadał Esaias Sventin. Była już dorosła i mogła z tym jakoś żyć. Ale myśl o tym, że on i Rakel zajmują się teraz innymi dziećmi… Że nadal mogą to robić…

– Wydaje mi się, że to dobry temat, potrzebuję tylko trochę czasu – odpowiedziała.

Grace pogryzła pomarańczę i przełknęła.

– Myślałaś o pracy w dziale śledczym?

Ambra pokiwała głową, obecnie tylko o tym myślała, w każdym razie gdy chodziło o sprawy służbowe.

– Wydaje mi się, że to by ci odpowiadało, choć nie chcę cię tracić. Ale musisz mieć jakiś lepszy temat niż ta historia o rodzinach zastępczych. Wiele osób ma ochotę na to stanowisko.

Wiedziała o tym. Spojrzały w stronę Olivera Holma w dziale społecznym. Redaktor naczelny Dan Persson też tam stał. Zebrały się wokół niego wszystkie młode wilczki. Śmiały się i mocno poszturchiwały.

– Coś jeszcze? – zapytała Grace.

Ambra pokręciła głową. Nie potrafiła przestać myśleć o Tomie Lexingtonie i jego tajemniczej przeszłości. Co on tak naprawdę przeszedł? Czy to możliwe, że krył się w tym materiał na artykuł? Artykuł wystarczająco dobry, żeby jej zapewnić miejsce w dziale śledczym? Chciałaby móc zapytać o to Grace, szefowa była fenomenalna, gdy chodziło o dostrzeganie potencjału w różnych tematach, ale Tom opowiedział jej o wszystkim w zaufaniu. Niechętnie postanowiła zaczekać. Oliver znów się zaśmiał.

– Dobrze się spisałaś z tą staruszką – powiedziała Grace i pozbierała skórki.

– Elsą Svensson.

– Zgadza się. Dopilnuj, żeby ci doliczono dzisiejsze godziny.

– Słuchaj, jeszcze jedno. Wiesz coś o szwedzkich elitarnych komandosach?

– Dlaczego pytasz?

– Spotkałam jednego faceta, który zajmuje się prywatną ochroną. Wiesz, kursy bezpieczeństwa na wypadek porwania, ochroniarze i takie tam.

– To prawdziwa dżungla, kompletnie nieuregulowana. Wiem, że ONZ ma kilka takich firm na oku. Za granicą dochodziło do nadużyć. Coś się mówi o potrzebie stworzenia prawa międzynarodowego.

Ambra spojrzała na nią z podziwem. To właśnie była cała Grace. Róg obfitości i skarbnica wiedzy w jednym.

Telefon Grace zamigał.

– Ekspertem od tych spraw jest Karsten Lundqvist. Wydaje mi się, że w ubiegłym roku coś o tym pisał. Porozmawiaj z nim – powiedziała Grace i wzięła telefon do ręki.

W tej samej chwili komórka Ambry też zamigotała.

„Duży pożar w ośrodku dla uchodźców, informacja Prasowego Biura Telegraficznego”.

– Pójdzie do skrótu wydarzeń – powiedziała Grace i się poderwała.

Ambra już szła do biurka.

– Mamy jakieś zdjęcia? Film? – zawołała Grace i w odpowiedzi dostała uniesiony w górę kciuk. Ambra usiadła do pracy.

Kiedy wieczorem dwa dni później, czyli dzień przed sylwestrem, wróciła do domu, odkryła że ani w lodówce, ani w zamrażarce nic nie ma. Pracowała praktycznie bez przerwy i była wykończona. Bezmyślnie gapiła się na puste półki w lodówce. No właśnie, i dzisiaj były jej urodziny.

Przygotowywała się na ten dzień. Wmawiała sobie, że będzie w porządku. Że to dzień jak każdy inny. Była to prawda i powtarzała to sobie z całkowitym przekonaniem.

A jednak.

Tego dnia miała urodziny i czuła się jak najbardziej samotny człowiek na świecie.

W końcu wygrzebała z szafki paczkę chrupkiego pieczywa i puszkę makreli w sosie pomidorowym. Zrobiła sobie kanapki, położyła je na talerzyku i usiadła na kanapie.

Jill oczywiście zapomniała. Jak zawsze. W gruncie rzeczy to głupie, że jest przygnębiona. Niczego się nie spodziewała, nikt nawet nie wiedział, co to za dzień. Nigdy nie miała prawdziwych urodzin. Ciągłe zmiany miejsca pobytu i różne sytuacje rodzinne nie sprzyjały przyjęciom urodzinowym i uroczystym kolacjom. Oczywiście słyszała o ludziach, którzy urządzali obiady i spotkania rodzinne, widziała je na filmach i w mediach społecznościowych, patrzyła, jak ludzie się wtedy zachowywali, jak mówili, śmiali się, podawali sobie półmiski i talerzyki. Niedzielne obiady. Rodzinne spotkania. Przytulna atmosfera, rozmowy i domowe desery.

Ale to nie dla niej.

Wiedziała o tym.

Wyjęła komputer, żałując, że nie została w pracy. Rozległ się sygnał oznaczający, że dostała maila. Kliknęła w wiadomość.

W tytule widniało: „Wszystkiego najlepszego, Ambro Vinter”.

Otworzyła.

Cześć, Ambra,wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. Chcemy je uczcić, dając Ci 10% zniżki na dowolny produkt z naszego asortymentu.

Serdeczne pozdrowienia, Anton z Sexoteki AB.

Spojrzała na załączone zdjęcia. Dildo w różnych „babskich” kolorach. Bielizna o smaku czekolady. Coś, czego w pierwszej chwili nie rozpoznała, a co okazało się „naturalnymi w dotyku” sztucznymi piersiami.

A już myślała, że nikt o niej nie pamięta. Najwyraźniej Sexoteka AB nie zapomniała. Raz, dawno temu, coś u nich kupiła, książkę, której teraz nigdzie nie mogła znaleźć, a która wtedy była jej potrzebna do reportażu do dodatku niedzielnego. Co roku wysyłali do niej maila. Zastanawiała się, czy nie napisać do Antona i nie poprosić go o usunięcie swojego adresu z listy mailingowej, ale zamknęła komputer i chrupiąc kanapki, zaczęła przeglądać Instagram. Ludzie byli na podwójnych randkach, mieli słodkie dzieci albo wyjeżdżali na weekend. Znana pisarka siedziała w drogiej restauracji z grupą swoich przyjaciółek. Artystka, która według Jill łykała psychotropy i trzymała wagę dzięki kokainie, opublikowała zdjęcie raw food.

Ambra strzepnęła z piersi okruszki chleba. Mogła sobie przynajmniej kupić wino. Powlokła się do swojej małej kuchni. Chyba gdzieś miała butelkę likieru, który kiedyś dostała w prezencie. Od Jill, bez okazji. Znalazła ją. Miała jaskrawy kolor i była nieotwarta. Czy powinna? Znalazła czysty kieliszek do jajek, wzięła go razem z butelką i wróciła na kanapę. Włączyła telewizor, odnalazła jeden ze swoich ulubionych odcinków programu Pułapka luksusu, który kiedyś nagrała. Młody mężczyzna płakał, gdy musiał sprzedać swoją konsolę do gier.

Nalała likieru do kieliszka, wzniosła toast i wypiła. Nalała jeszcze jeden i odkryła, że jeśli przy piciu nie oddycha, to prawie nie czuje smaku.

Po trzecim kieliszku poszła do kuchni po szklankę. O likierach można mieć różne zdanie, ale im więcej ich człowiek wypije, tym lepiej smakują.

24

Tom włożył zakupy do siatki. Chleb, jedzenie dla psa, owoce. Sklep Ica był prawie pusty. Wszyscy pewnie siedzieli w domach, gotowali, oglądali telewizję, spędzali miło czas i zajmowali się tym, czym wszyscy normalni ludzie bez zespołu stresu pourazowego w dniach między świętami a Nowym Rokiem.

– Cześć. – Usłyszał nagle za plecami.

Odwrócił się na dźwięk dobrze znanego głosu.

– Cześć, Ellinor – powiedział. Ellinor miała w ręce siatkę z Systembolaget. Zobaczył butelkę szampana. No tak, jutro sylwester.

– Też wychodzisz? – zapytała.

Tom kiwnął głową i ruszyli razem.

– Cześć, Freja – powiedziała Ellinor i zaśmiała się, gdy pies pomachał ogonem.

Jakimś sposobem Freja u niego została. Nie wiedział, jak to się stało, ale cały czas zwlekał z tym, żeby zadzwonić do Ellinor albo Nilasa. A teraz cieszył się z regularnych spacerów i ruchu w towarzystwie psa. Ellinor też do niego nie zadzwoniła i tak już zostało.

– Jak się macie? Freja wygląda na dużo weselszą.

– Dobrze – odpowiedział, odpinając psa.

Ellinor odprowadziła ich do samochodu. Oczywiście, gdyby Ellinor poprosiła go o zwrot Frei, oddałby ją bez wahania. Ale nie miał nic przeciwko temu, żeby pies został u niego jeszcze przez jakiś czas. Otworzył bagażnik i włożył do niego siatki. Freja czekała już przy drzwiach pasażera i machała ogonem.

– Chciałam się tylko z tobą przywitać – powiedziała Ellinor. – Też wyglądasz na weselszego – dodała. Ostrożnie położyła mu dłoń na ramieniu i się uśmiechnęła. – Szczęśliwego nowego roku, Tom – powiedziała i odeszła.

Wsiadł do samochodu i odpalił silnik, czując, że budzi się w nim coś na kształt nadziei. Freja, która uwielbiała siedzieć obok niego, szczeknęła. Wyciągnął rękę i pogłaskał ją po głowie.

– Słyszałaś? Ellinor podobał się mój wygląd – powiedział.

Zawsze to jakiś postęp. Będzie dla niej wyglądał świeżo. Wystarczy już tego picia.

– Chodź – rzekł, gdy stanęli przed domem.

Freja wyskoczyła z auta i zaczęła węszyć w śniegu. Tom wziął siatki i wypakował warzywa, owoce i sok. Stwierdził, że zaczął się lepiej odżywiać. Nie była to świadoma decyzja, tak wyszło. A dzięki Frei zaczął się też więcej ruszać.

Przeszedł po domu i trochę sprzątnął. Spojrzał w stronę kanapy, na której kiedyś siedziała Ambra. Ten pocałunek na lotnisku był miły. Prawdę mówiąc, to był cholernie niesamowity pocałunek.

Zszedł do sauny, żeby się upewnić, że wszystko jest wyłączone. W jednej z przegród w szatni zobaczył coś białego. Zdjął z kołka cieniutki podkoszulek i przekonał się, że jest damski. Dobiegł go zapach perfum i od razu go rozpoznał. Ambra. Podkoszulek należał do niej. Po masażu szybko się ubrała i musiała o nim zapomnieć. Stał przez chwilę z podkoszulkiem w dłoni, a potem zamyślony wszedł po schodach.

Nalał sobie soku do szklanki i wyjrzał przez okno w kuchni. Miło było mieć dom tylko dla siebie. Widział przed sobą Ambrę, stała tu, w kuchni, i z błyskiem w oku piła szampana. Powiesił podkoszulek na oparciu krzesła i znalazł swój telefon. Szybko napisał:

Cześć. Jak się masz? Pozdrawiam, Tom.

Wysłał esemes. Może powinien był napisać coś jeszcze? Odpisze mu?

Telefon cicho zawibrował. Wziął sok i przeszedł do salonu, chciał usiąść na kanapie i przeczytać wiadomość w spokoju. Z wyczekiwaniem spojrzał na wyświetlacz.

Dobrze, dziękuję. A Ty?

Szybko odpisał:

Dziękuję, dobrze.

Wysłał wiadomość, ale poczuł, że się pośpieszył. Powinien coś dodać. Napisał:

Co robisz?

Jest teraz w Sztokholmie? Zastanawiał się, gdzie mieszkała. W małym mieszkaniu gdzieś w centrum? Czy w nowo wybudowanym bloku gdzieś na obrzeżach? Może mieszka z kimś? Kolejny esemes. Włączył dźwięk, żeby niczego nie przegapić. Odpisała:

Nic.

Siedział przez chwilę z telefonem w dłoni i się zastanawiał. Jej wiadomości były krótkie. Jest zajęta? Zła? Powinien był odezwać się do niej wcześniej? Podrapał się po czole. Nie przywykł do siedzenia i tłumaczenia sobie ukrytych znaczeń pojedynczych słów. Gdyby nie chciała, żeby do niej pisał, chyba by mu o tym powiedziała? Uznał, że tak, i napisał:

Nic?

Odpowiedź nie nadchodziła. Wstał z kanapy. Ułożył polana w kominku, podpalił je i niecierpliwie czekał. Po chwili rozległ się sygnał wiadomości. Tym razem napisała więcej:

Oglądam telewizję. Dwóch wściekłych, wzbudzających w ludziach wyrzuty sumienia facetów pomaga osobom, które wpakowały się w finansowe tarapaty. W gruncie rzeczy to okropne. Ale to moja wada. W każdym razie jedna z nich.

Nie wiedział, czy nie żartuje, więc zapytał:

I pokazują coś takiego w telewizji?

Siedział z telefonem w dłoni i czekał. Odpisała:

Nie widziałeś Pułapki luksusu?

Szybko odpisał:

Rzadko oglądam telewizję.

Odpowiedziała od razu.

Snob.

Tom się zaśmiał. Freja podniosła głowę i spojrzała na niego ze zdziwieniem. Telefon znów zabrzęczał.

Piję likier. Nigdy nie piję.

Czytając te słowa, niemal słyszał jej głos. Uśmiechnął się i wystukał odpowiedź:

Piłaś w Wigilię. Dużo.

Długa przerwa. Może nie powinien wracać do tamtego wieczora? Ale lubił to wspomnienie. Ambra była słodka, kiedy się upiła. Wyglądała na odprężoną i zadowoloną. Jak wtedy po saunie. I po pocałunku. Odpisała:

No tak. Całkiem sporo piłam tam, na północy. Dziwna ta Kiruna.

Hm. I co miał jej na to odpisać? Nie był przyzwyczajony do takich rozmów. W dodatku esemesowych. Czy powinien coś wspomnieć o pocałunku? Ale może ona już o nim zapomniała. Nadeszła kolejna wiadomość. Przeczytał:

Mam dziś urodziny.

Czytał ją kilka razy. Jest gdzieś na mieście i świętuje? A może zaprosiła gości do siebie? Ale wspomniała o telewizji i coś mu mówiło, że siedzi sama. Zaryzykował i napisał:

Mogę zadzwonić?

Siedział i czekał. Nie odpisała.

Ambra spojrzała na telefon, który trzymała w dłoni. Raz po raz czytała esemesa od Toma. „Mogę zadzwonić?” Tego się nie spodziewała. Nie miała zamiaru mówić mu, że ma urodziny. Spojrzała na butelkę z likierem. Jej zawartość znacząco się zmniejszyła, co pewnie oznaczało, że znów jest pijana i prawdopodobnie ma zaburzoną ocenę rzeczywistości. Czy chciała teraz rozmawiać z Tomem? Zastanowiła się i napisała:

Tak.

Jasne, że chciała z nim rozmawiać. Ich wymiana esemesów była najlepszą rzeczą, jaka jej się tego dnia przytrafiła.

Zadzwonił od razu.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – powiedział, kiedy odebrała. – Przeszkadzam?

Przez telefon miał przyjemny głos. Spokojny i głęboki.

– Dziękuję. Nie, nie przeszkadzasz. Siedzę w domu.

– Można zapytać, ile lat kończysz?

– Dwadzieścia dziewięć. Został mi tylko rok do trzydziestki.

– Sama młodość.

– A ty ile masz lat?

– Następnym razem skończę trzydzieści siedem. Urodzin też nie lubisz?

– Nie za bardzo. Co robisz?

– Jestem w domu. Siedzę na kanapie.

Gdy zamknęła oczy, mogła go sobie wyobrazić. Jego długie nogi, które przed sobą wyciągał. Na pewno jest ubrany na czarno. Wydawało jej się, że słyszy jakieś ciche trzaskanie. Rozpalił w kominku? Czy był jakiś przytulniejszy dźwięk od trzasku ognia w kominku?

– Dziś wieczorem jest zorza. Macie śnieg w Sztokholmie? – zapytał.

– Trochę. Nie tyle, ile w Kirunie – powiedziała i poczuła coś, czego się nie spodziewała: tęskniła za Kiruną.

– Masz jakieś plany na wieczór? – zapytał.

Spojrzała na zegarek. Była ósma. Planowała położyć się o dziewiątej, żeby zakończyć ten żałosny dzień.

– Niezupełnie.

– Co robiłaś, odkąd wróciłaś z Kiruny?

Odstawiła szklankę z likierem, położyła się i skuliła z telefonem przy uchu.

– Głównie pracowałam. Mattias jeszcze jest?

– Nie. Wyjechał tego samego dnia co ty i od tamtej pory nie rozmawialiśmy.

Pocałunek na lotnisku wisiał między nimi. Tom o nim nie wspomniał. Czy ona powinna? Należało udawać, że nic się nie stało, czy powiedzieć beztroskim głosem: „A, no i dzięki za ten pocałunek, myślę o nim na okrągło”. Zamiast tego zapytała:

– Mattias to twój najlepszy przyjaciel?

– Nie. Może kiedyś nim był. Ale nasza relacja jest trochę skomplikowana.

Pomyślała, że wygląda na to, że Tom ma wiele skomplikowanych relacji, ale kim ona jest, żeby to oceniać? Jej własne relacje też nie były proste.

– Kto jest w takim razie twoim najlepszym przyjacielem?

Postanowiła, że jeśli powie, iż Ellinor, od razu się rozłączy. Tom przez chwilę milczał.

– Dziwne, ale chyba mój kumpel David. Znamy się od dawna i bardzo mi pomógł, gdy wróciłem do Szwecji. To przyjaciel, który daje z siebie sto procent. Ale teraz nie mamy ze sobą kontaktu. Nie po Czadzie.

Chwilę potrwało, zanim dotarło do niej, co Tom właśnie powiedział. Reporter, którego w sobie miała, przebił się przez opary likieru. Usiadła na kanapie z gęsią skórką na ramionach.

– Byłeś w Czadzie? Co tam robiłeś?

Zapadła długa cisza.

– Nie musisz nic mówić. Zapomnij, że pytałam – powiedziała. Chciała i jednocześnie nie chciała wyciągnąć z niego trochę więcej informacji.

Usłyszała, że robi głęboki wdech.

– Latem miałem tam zlecenie. Zostałem wzięty do niewoli.

Tego się nie spodziewała.

– Przez kogo?

Znów chwila ciszy.

– Przez lokalnych bandytów.

– Cholera.

– Właśnie.

– Jak długo to trwało?

– Długo. Słuchaj, nie powinienem o tym mówić.

– W porządku – powiedziała. – Wypiłam tyle likieru, że jutro nie będę nawet pamiętać, że rozmawialiśmy.

Wydał z siebie jakiś niski dźwięk. Gdyby nie wiedziała, że to niemożliwe, pomyślałaby, że się zaśmiał.

– Za co lubisz Davida? – zapytała, łapiąc notes i długopis. Zastanawiała się, czego potrzeba, żeby zostać najlepszym przyjacielem Toma Lexingtona.

– Długo się znamy. Jest lojalny, można na nim polegać. To prawdziwy przyjaciel.

– Ale urwał wam się kontakt?

– To skomplikowane.

Jakżeby inaczej.

– A kto jest twoją najlepszą przyjaciółką? – zapytał.

– Chyba Jill, choć dla mnie to też skomplikowane. Ona cały czas podróżuje.

– I jesteście bardzo różne?

Czyli zauważył.

– Tak, bardzo się różnimy. Lubię też parę osób z pracy, ale rzadko się z nimi spotykam prywatnie – powiedziała i pomyślała, że powinna to zmienić. Czego się tak naprawdę boi?

– I to wszystko?

– Tak. Całe dzieciństwo się przeprowadzałam i zmieniałam rodziny zastępcze, nigdy nie zdążyłam się z nikim zaprzyjaźnić. Poza tym byłam strasznie nieśmiała – wyjaśniła i położyła się z głową na podłokietniku. – Łatwiej być dorosłym. Freja jeszcze u ciebie jest?

– Tak. Muszę z nią teraz wyjść.

– Dziękuję, że zadzwoniłeś – powiedziała.

– Miło było z tobą porozmawiać. Miłego wieczoru i miłych urodzin.

– Wzajemnie – powiedziała i się skrzywiła. – To znaczy miłego wieczoru.

Kiedy się pożegnali, położyła się na boku. Wcisnęła poduszkę pod policzek i wzięła pilota, żeby włączyć dźwięk w telewizorze. Spojrzała na notatnik. Całkowicie o nim zapomniała. Podniosła go teraz i przeczytała. Rozmawiając z Tomem, napisała „Czad!!” i podkreśliła grubą kreską. Poniżej zanotowała niedbałym pismem: „Czy on jest jednym z bad guys?”.

Dolała sobie likieru i popijała, a w telewizorze włączył się kolejny odcinek Pułapki luksusu. Ale ona myślami była gdzie indziej. Co, u licha, wydarzyło się w Czadzie?

25

Co wiemy o pożarze w Kista? – zapytała Grace następnego dnia rano.

Wciąż te pożary.

– Rozmawiałam z policją, podejrzewają, że to było podpalenie – powiedziała Ambra.

– Świetnie. Coś o tym napiszesz?

– Już zaczęłam.

Dokończyła tekst i wysłała do redaktora wersji online, a on opublikował go na stronie. „Aftonbladet” już dawno przeniósł się niemal całkowicie do sieci. Wersja papierowa nadal się ukazywała, ale to wydanie internetowe znajdowało się w centrum uwagi, to w nim można się było pokazać i wszyscy bili się o to, żeby trafić na górę „jedynki”. Przez Grace, jak przez centralę, przechodziły wszystkie wiadomości.

Ambra zaczęła pracować nad kolejnym tekstem – o wypadku pociągu w Hallsbergu. Była dziewiąta rano i zaczęła się już relacja na żywo w telewizji internetowej. Śledziła ją jednym okiem, a jednocześnie na monitorach wokół niej pojawiały się doniesienia z BBC, CNN i z innych agencji z całego świata.

Kiedy miała wolną minutę, sprawdzała pocztę, cały czas dostawała nowe maile. Poprzedniego dnia opublikowała artykuł o nierównościach między płciami – krótką notatkę, opartą na suchych naukowych faktach. Całość liczyła jakieś dwieście znaków i zawierała świetny cytat ze znanej badaczki. Nie została specjalnie wyeksponowana na stronie. Nie miało znaczenia, że tekst był krótki ani że znalazł się w dolnej części strony. Jej skrzynkę zasypały wiadomości od hejterów. Szybko je przejrzała. Zastanawiała się, dlaczego Åke, Göran i cała reszta aż tak bardzo się denerwują. Jednocześnie znów zadzwoniła do pomocy społecznej w Kirunie. Słuchając kolejnych sygnałów, przeczytała wiadomość wysłaną ze skrzynki Hotmail przez nadawcę „Lord_Brutal900”:

„Wepchnę ci piłę łańcuchową w tę twoją feministyczną cipę”.

Pisał do niej regularnie. Ta wiadomość była dość niewinna w zestawieniu z innymi, które od niego dostała. Usunęła ją i zaczęła się zastanawiać, kim jest nadawca. Dyrektorem w średnim wieku, który nienawidzi feministek? Pryszczatym nastolatkiem, który nie ma za grosz oleju w głowie? Kobietą? Ale nie, nienawiść kobiet wyglądała inaczej. Zgodnie z zasadami powinni zgłaszać wszystko, co uznała za niepokojące. Ale nie chciała sprawiać wrażenia słabej, więc po prostu usunęła maila. Kiedyś na Twitterze w afekcie upubliczniła dane głupka, który wysłał do niej wiadomość ze swojego służbowego maila w farmaceutycznej firmie badawczej. Dan Persson się nie ucieszył i została wezwana na dywanik. Usunęła jeszcze kilka wiadomości. W końcu ktoś odebrał.

– Czy zastałam Annę-Charlottę? – zapytała.

– Przykro mi, jest na urlopie.

Boże, ależ ludzie mają długie urlopy. Zostawiła kolejną wiadomość dla odpoczywającej pracownicy pomocy społecznej, rozmasowała zesztywniały kark i wstała, żeby się przeciągnąć.

Dlaczego Tom wczoraj do niej dzwonił?

Nie żeby się nie cieszyła, wręcz przeciwnie, ale nie potrafiła rozgryźć ich relacji. W filmach i książkach ludziom zawsze świetnie wychodziło odgadywanie zamiarów innych, zawsze potrafili zobaczyć albo wyczuć, co inni myśleli, sądzili i czuli. Może inni ludzie potrafili to robić również w prawdziwym życiu, ale ona była w tym beznadziejna. To, co brała za zainteresowanie, dla Toma mogło być jedynie sposobem zabawienia się.

Wyjęła notes. Przynajmniej pracę potrafiła pojąć.

A zatem, co Tom Lexington robił w Czadzie? Poszperała w Internecie. Według informacji na swojej stronie Lodestar, firma Toma, działała w Szwecji i za granicami kraju, ale nie było tam nic o Czadzie. Co rusz pisali o czymś globalnym albo międzynarodowym, ale nie wymieniali żadnych konkretnych krajów. Myślała. Wpisała „Tom Lexington + David”, ale nie spodziewała się, że coś znajdzie, przekonała się już, że Tom jest w sieci niewidoczny. Na oślep klikała w różne linki, czytała przypadkowe strony, przeglądała zdjęcia i nagle zobaczyła zdjęcie Toma. Spojrzała uważniej, żeby się upewnić, czy dobrze widzi. Jego nazwisko nie zostało nigdzie podane, a zdjęcie pochodziło z zebrania akcjonariuszy, które odbyło się w ubiegłym roku. Przyjrzała się fotografii. Tak, to zdecydowanie był Tom.

„Kiedy Hammar Capital zwołało nadzwyczajne zebranie akcjonariuszy, poziom bezpieczeństwa był wysoki”, przeczytała pod zdjęciem. Artykuł sprzed półtora roku opowiadał o tym, jak szwedzka spółka private equity przejęła olbrzyma Investum. Ambra była całkowicie niezainteresowana światem finansów, ale kiedy to się działo, temat przez wiele dni nie schodził z pierwszych stron gazet, więc nawet ona to zapamiętała. Najwyraźniej Tom osobiście czuwał nad bezpieczeństwem zebrania. Nie przypuszczała, że mężczyzna z jego doświadczeniem zajmował się czymś takim, przypominało to nieco upiększoną wersję pracy ciecia. Czytała dalej. Hammar Capital należała do Davida Hammara. To wiedziała. Czarny charakter świata finansów. Bezlitosny inwestor private equity. Potem ożenił się z córką właściciela Investum. Natalią. A Natalia była z kolei siostrą złotego młodzieńca, Alexandra De la Gripa. Ambra wyszukała kilka zdjęć Alexandra i uważnie się im przyjrzała. Kurczę, ależ on jest przystojny, wręcz obłędnie.

Tom powiedział, że jego najlepszy kumpel ma na imię David, może chodziło o Davida Hammara? Wyglądali na równych wiekiem. Kiedy wygooglowała Davida, zobaczyła, że urodził się w tym samym roku co Tom, ale to nie musiało nic znaczyć. Siedziała, patrząc na zdjęcie Toma na ekranie. Też nosił wtedy brodę, ale krótszą, bardziej zadbaną. Miał czarny garnitur, a w uchu prawie niewidoczną słuchawkę. Był postawny. W pewnych sytuacjach wzrost stanowił niewątpliwy atut, jak człowiek jest wysoki, to inni go szanują. „Ale jednocześnie trudno się wtopić w tłum”, pomyślała. Zaczęła klikać w zakładki i zdjęcia. Już miała zamknąć przeglądarkę i wrócić do pracy, kiedy jej wzrok padł na zdjęcia Alexandra. Na jednym z nich stał w towarzystwie rudowłosej kobiety. Pozowali na czerwonym dywanie, impreza wyglądała na premierę filmu dla dzieci. „Isobel Sørensen” – Ambra przeczytała podpis pod zdjęciem. Kobieta też była niesamowicie piękna. Dwoje pięknych, wysokich, olśniewających ludzi, którzy wyglądali, jakby pochodzili z innego świata. Ciekawość Ambry wzbudziło dziecko, które było z nimi. Chłopczyk z poważną miną, Alexander trzymał dłoń na jego ramieniu. Przeczytała, że chłopiec ma na imię Marius. Wyglądał na jakieś siedem, osiem lat. Zerknęła na tekst. Dostała gęsiej skórki, niewątpliwy znak, że trafiła na właściwy ślad. „Para wzięła ślub ubiegłej jesieni. Mają też adoptowanego syna, Mariusa, który pochodzi z Czadu”.

To było to.

Odkryła powiązanie.

Czad.

Podniosła na sekundę wzrok znad monitora, a potem wróciła do Google’a. Czy to przypadek? Poczytała o wysokiej, rudowłosej kobiecie. Isobel Sørensen, po mężu De la Grip, była lekarką, specjalizowała się w medycynie ogólnej, a poza tym prowadziła prace badawcze w Instytucie Karolinska. Wcześniej pracowała dla Lekarzy bez Granic i dla organizacji charytatywnej Medpax (Ambra nie mogła się powstrzymać i przewróciła oczami, wyglądało na to, że Isobel była jakąś superkobietą), która prowadziła w Czadzie szpital dziecięcy.

Hm. Znów ten Czad.

Opadła na oparcie i zagapiła się w powietrze. Załóżmy, że najlepszym przyjacielem Toma rzeczywiście jest David Hammar. Szwagier Davida to Alexander, którego żona pracowała w Czadzie, a oprócz tego adoptowała dziecko, które stamtąd pochodziło, i to mniej więcej w czasie, kiedy Tom właśnie tam przebywał w niewoli. Czy to temat na artykuł? Czy ponosiła ją fantazja? Dlaczego szwedzki ekskomandos miałby jechać do Czadu? Co tam robił? I dlaczego został porwany? Jak odzyskał wolność? Im dłużej o tym myślała, tym więcej pojawiało się pytań. O co w tym wszystkim chodziło i gdzie mogła znaleźć więcej informacji? A co, jeśli krył się w tym wszystkim sensacyjny temat?

Przeczytała swoje notatki. Najlepiej byłoby zapytać Toma. Ale co, jeśli wcale nie jest taki w porządku, jak się wydawał? Było widać, że ma bardzo wiele tajemnic, a czasem w jego wzroku pojawiał się tak twardy wyraz, że przechodziły ją ciarki. Poza tym z pewnością nie spodobałoby mu się, że węszy, musiała najpierw mieć jakiś punkt zaczepienia. Postanowiła poczekać z rozmową. Coś jej jednak nie dawało spokoju. Naprawdę ją ciekawiło, co się tam stało, widziała duże luki, które chętnie by wypełniła informacjami. Po chwili wahania wysłała maila do redakcyjnego eksperta, Karstena. Nic złego się nie stało. Najpierw z nim porozmawia, a potem…

– Ambra – odezwała się Grace zza swojego biurka.

Ambra oderwała się od swoich myśli.

– Tak?

– Dziesięciolatek ucierpiał podczas odpalania fajerwerków. Możesz zadzwonić i uzyskać potwierdzenie?

Ambra pokiwała głową. Dwie minuty później całkowicie pochłonęła ją praca.

Późnym wieczorem tego samego dnia wracała pieszo do domu. Została w pracy godzinę dłużej, z trudem przychodziło jej opuszczanie redakcji, w której zawsze coś się działo. Mieszkała na Västerlånggatan na Gamla stan i uwielbiała spacerować, patrzeć na ludzi i oglądać wystawy. Podniosła głowę i zobaczyła, że pojedyncze petardy i fajerwerki rozjaśniają niebo. Świeciły na biało, złoto i niebiesko, a potem znikały. Jill miała śpiewać w Skansenie podczas dużego koncertu sylwestrowego transmitowanego przez telewizję. Ambra wiedziała, że może tam zajrzeć. Ale Jill pewnie będzie zajęta swoimi sprawami, a ona nie chciała marznąć przez pół nocy. Wysłała siostrze esemesa, życzyła jej szczęśliwego nowego roku i udanego występu. Postanowiła nie wspominać o urodzinach. Jill jest jaka jest.

Kilka osób z redakcji wybierało się na miasto i jedna z dziewczyn zaprosiła Ambrę, ale ona słabo ich znała, więc odmówiła. Może i źle zrobiła. W przyszłym roku poćwiczy mówienie „tak”. Ich najlepsza prezenterka telewizji internetowej, Parvin, którą Ambra darzyła ogromnym szacunkiem, wydawała dużą kolację, ale miały na nią przyjść same pary i Ambra wiedziała, że szybko poczuje się tam nieswojo, więc kiedy została zaproszona, mruknęła coś w rodzaju „dziękuję, chętnie zajrzę w przyszłym roku”. Teraz trochę żałowała. Wcześniej umówiła się z jedną z dziewczyn z działu kryminalnego na spotkanie, ale ta kogoś poznała i zniknęła bez śladu. Taki był właśnie los singla – szedł w odstawkę, jak tylko na horyzoncie pojawiał się potencjalny partner.

Usłyszała, że przyszedł esemes, i wyjęła telefon z kieszeni kurtki. Wiadomość od Elsy. Ozdobiona emotikonami fajerwerków i butelek szampana.

Szczęśliwego Nowego Roku, kochaniutka.

Odpisała, schowała telefon i poczuła, że zrobiło jej się ciepło na sercu. Lubiła Elsę. Będzie dobrze, to był dzień jak każdy inny.

26

Głośny odgłos wystrzału sprawił, że organizm Toma w ułamku sekundy przeskoczył od zera do stu. Puls, serce, płuca, wszystko zaczęło pracować na najwyższych obrotach. Kolejny strzał. Adrenalina buzowała w jego żyłach. „Skąd strzelają? Uda mi się zobaczyć snajpera? Schować się?” Kolejny wystrzał. Próbował się zorientować, ale nic nie widział.

„Muszę oddychać, uspokoić się, schować”, myślał.

W głowie mu dudniło i nie potrafił zapanować nad oddechem. Nadmiar tlenu sprawiał, że kręciło mu się w głowie. Zmusił się do zatrzymania powietrza w płucach, wypuścił je i zaczekał. Serce waliło jak szalone. Kiedy był na polu walki, zawsze starał się pilnować pulsu i oddechu, żeby uspokoić nerwy, teraz jednak nie potrafił.

„Spokojnie. Skup się. Zlokalizuj wroga”.

Szybko mrugał. Nic nie widział i przez moment czuł coraz większą panikę, a potem uświadomił sobie, że to pot zalał mu oczy. Starł go wierzchem dłoni. Już nie słyszał strzałów. Za plecami coś miał. Ściana? Zaczęły do niego docierać inne dźwięki. Jakie? Szczekanie psa. Freja. Teraz ją widział. Skakała przed nim w górę i w dół. Jej szczekanie dobiegało do niego jakby przez tunel. Usiadł. Nie zdawał sobie nawet sprawy z tego, że leży i że to ziemię czuł pod plecami i ramionami. Oparł się o ścianę i rozejrzał. Był w składziku, ale nie pamiętał, jak do niego trafił. Chciał wyjść, żeby coś przynieść, i to wtedy usłyszał strzały.

Nie, to nie były strzały. Zrozumiał to teraz, kiedy jego organizm przestał bić na alarm. To fajerwerki. Odetchnął i poczuł, że puls jeszcze zwolnił. Cholera jasna. To fajerwerki słyszał.

Wychodził na dwór, ktoś odpalił race w lesie, dźwięk rozszedł się echem. Jego organizm włączył autopilota i zareagował tak, jakby ktoś go zaatakował. Otarł pot z czoła i wstał na trzęsących się nogach. Freja machała ogonem.

– Wystraszyłaś się? – zapytał. – Ja się bałem jak cholera.

Teraz jego serce biło już tylko jakieś sto razy na minutę. Strzepnął śnieg ze spodni, cieszył się, że nikt tego nie widział, cholernie krępujące.

Był przyzwyczajony do strzałów, całe lata spędził na strzelnicy, na ćwiczeniach i na polu walki. Niejedną noc bez problemu przespał przy akompaniamencie wystrzałów. Człowiek mógł do wszystkiego się przyzwyczaić. Nie powinien tak zareagować na fajerwerki, huk nie był nawet zbyt podobny do krótkich, głuchych odgłosów prawdziwych strzałów. Ale coś poszło nie tak i ogarnęło go wspomnienie, flashback, i nagle znalazł się tam, na linii ognia, w piekle.

Potrząsnął nogami, pomachał ramionami i pokręcił głową. Spojrzał w niebo przez czubki drzew. Kiedy następna raca eksplodowała, był mniej więcej przygotowany, ale i tak zastygł w bezruchu. Po kolejnej serce znów zaczęło mu walić jak oszalałe. Cholera, przecież wie, że nic mu nie grozi. Kolejne fajerwerki, tym razem cała seria głośnych wystrzałów, których huk rozszedł się wśród drzew.

Freja szczekała jak oszalała.

Wrócił do domu i złapał łopatę do odśnieżania.

– Chodź – powiedział ponuro do psa. – Spróbujemy się trochę poruszać.

Zaczął odśnieżać podwórze. Freja skakała dookoła niego, odbiegała i wracała, kopała w śniegu jak szalona i zachęcająco szczekała. Po dwudziestu minutach zapamiętałego machania szuflą ociekał potem i ciężko dyszał. Ale już się nie bał, panika zniknęła bez śladu. Kiedy usłyszał kolejną petardę, praktycznie nie zareagował.

Wbił szuflę w zaspę, oparł na niej ramię i się rozejrzał.

Cholera. Pomogło.

Odśnieżył całe podwórze i wrócił do domu. Był zmęczony, ale spokojny, a po prysznicu poczuł się prawie normalnie.

Nalał sobie wody do szklanki, oparł się biodrem o szafkę i spojrzał przez okno. Jego telefon leżał na blacie. Kiedy był na dworze, dzwonił do niego David Hammar. Przysłał mu esemes z życzeniami noworocznymi i zaproszeniem. Pisał, że Tom może do nich wpaść praktycznie w każdej chwili. Znali się od wieków. Lodestar odpowiadał za bezpieczeństwo w Hammar Capital, często wychodzili razem na piwo, a po powrocie z Czadu David niesamowicie go wsparł. Przyjaźnili się, ale Tom wiedział, że przez te wszystkie lata trzymał Davida na dystans. To, czym się zajmował, sprawiało, że człowiek dystansował się od tych, którzy byli mu bliscy. Ale David to dobry człowiek i prawdziwy przyjaciel. Powinien do niego oddzwonić.

Stał z telefonem w jednej i szklanką wody w drugiej ręce, wahał się. Nagle odstawił szklankę i szybko wybrał numer, żeby nie zmienić zdania. Nie Davida, jeszcze nie. Ale i tak zrobił krok we właściwym kierunku.

– Cześć, Johanna, tu Tom Lexington.

– Tom – powiedziała telefonistka ze zdziwieniem, niemal nabożeństwem w głosie.

Johanna była kiedyś oficerem w oddziałach specjalnych, kilka lat wcześniej sam ją zwerbował i zatrudnił. Uczestniczyła w wielu misjach, ale teraz była w ciąży ze swoim pierwszym dzieckiem i dlatego została przeniesiona do recepcji. Nigdy nie wysłałby ciężarnej agentki w teren.

– Cześć, co słychać?

– Wszystko w porządku, szefie – powiedziała. Zdziwienie już ustąpiło miejsca uprzejmej rzeczowości.

Johanna należała do najlepszych agentów, z jakimi pracował. Błyskotliwa, godna zaufania, a jeśli sytuacja tego wymagała, potrafiła być niewidoczna.

– Co słychać w biurze? – zapytał. Był sylwester, ale w Lodestar zawsze ktoś pracował, cały czas pozostawali w gotowości.

Przez ostatnie tygodnie ogarniała go panika na samą myśl o pracy. Okropnie się tego wstydził, ale nie potrafił nad tym zapanować. Teraz też czuł się trochę nieswojo, ale dobrze było słyszeć głos Johanny, przekonać się, że wszystko jest w porządku. Porzucił swoich ludzi, ale dali sobie radę i myśl o tym dodawała mu otuchy. Tworzyli dobry zespół.

– Dziś było tu bardzo spokojnie – powiedziała.

– Chciałbym, żeby ktoś przesłał mi pocztę. Chwilowo jestem w Kirunie. Adres wyślę ci esemesem.

– Zajmę się tym. Mogę coś jeszcze zrobić?

– Przepraszam, że wcześniej się nie odzywałem.

Johanna milczała przez chwilę, jak gdyby nie wiedziała, co powinna powiedzieć.

– Martwiliśmy się – stwierdziła w końcu.

Nie chciał, żeby inni musieli się o niego martwić, wcześniej czuł po prostu, że jest okropnym ciężarem dla całej firmy. Ludziom spoza branży wydawało się, że człowiek najbardziej boi się śmierci, ale agenci najbardziej obawiali się tego, że zawiodą swoich kolegów i towarzyszy, że schrzanią robotę i sprawią, że inni znajdą się w niebezpieczeństwie. Że ośmieszą się, nie robiąc tego, co powinni. Właśnie to w końcu wzięło w nim górę, poczucie, że jest ciężarem dla swoich ludzi.

– Przykro mi – powiedział zgodnie z prawdą. Pozwolił sobie na psychiczny i fizyczny upadek. Jego oprawcy nie tylko odebrali mu kontrolę nad życiem, gdy był w Czadzie, ale także skradli jego część już po powrocie do domu. Teraz miał zamiar spróbować to zmienić. Odzyska władzę nad swoim życiem. – Wyślę ci instrukcje.

– Załatwię wszystko najszybciej, jak się da, szefie. Prześlij tylko adres.

Po rozmowie przeszedł do pracowni. Stanął na progu. Wyjeżdżając ze Sztokholmu, wrzucił trochę rzeczy do kartonu, który ze sobą zabrał. Znalazło się w nim zdjęcie Ellinor, które przyczepił do lodówki, kilka fachowych książek, wysłużony egzemplarz Sztuki wojny, który kiedyś dostał od Mattiasa, i trochę różnych papierów, przede wszystkim dokumentacja i zdjęcia z operacji w Czadzie. Wcześniej nie miał siły na nie patrzeć, ale teraz nadeszła na to pora.

Wolno, z coraz większą niechęcią zaczął przeglądać teczki i sortować ich zawartość. Wiedział, że robił w życiu rzeczy, za które powinien zapłacić. Zabijał. W czasie misji i na polu walki. Ale ci, których zabijał, walczyli na wojnie, a na wojnie obie strony ponosiły straty. Z kolei w świecie prywatnych firm ochroniarskich było wiele nieprawidłowości i wypaczeń. Psychopaci i sadyści często szukali takiej pracy, w której mogli mordować, bić i gwałcić. Pracownicy wielu firm ochroniarskich torturowali i zabijali niewinnych. Tom oczywiście nigdy czegoś takiego nie tolerował i z tego, co wiedział, nie zatrudniał ani nie wynajmował takich ludzi. W jego pracy przemoc nigdy nie była celem samym w sobie, a raczej narzędziem do wykonania powierzonych zadań. Zawsze chcieli robić wokół siebie jak najmniej hałasu. Ale nie zawsze się to udawało.

Najazd na małą wioskę na pustyni w Czadzie był regularnym zbrojnym starciem. Doszło do niego w nocy i w jego trakcie panował istny chaos. Zaatakowali, żeby uwolnić lekarkę Isobel Sørensen, którą po rozpoznaniu namierzyli w jednej z wiosek. Tom nadleciał helikopterem, a jego ludzie z noktowizorami na ziemi ruszyli do ataku. Nocna walka na zamieszkanym terenie była koszmarnie trudna. Słaba widoczność i konieczność podejmowania decyzji w ułamku sekundy mogły łatwo spowodować przekształcenie się ataku w krwawą łaźnię i rzeź cywilów.

Nie sądził, żeby zginął wtedy ktoś postronny, ale nie miał stuprocentowej pewności. Jak tylko stanął na nogi po powrocie z niewoli, skontaktował się ze wszystkimi ludźmi, którzy uczestniczyli w akcji, i zebrał wszystkie materiały i zdjęcia, jakie mieli. Wszyscy twierdzili, że w czasie odbicia lekarki nie ucierpieli cywile. Ale nigdy nie było pewności. Zbłąkana kula mogła z łatwością zabić niewinnego mieszkańca wioski, w najgorszym razie jakąś kobietę albo dziecko, i z tą świadomością trudno było żyć.

Cała operacja była nielegalna, przeprowadzili ją na terytorium innego kraju i nie poinformowali o niej żadnych władz. To prawda, że uratowali lekarkę z rąk bandytów, ale i tak zżerały go poczucie winy i niepewność. Podnosił zdjęcia i uważnie się im przyglądał. Dokładnie wszystko dokumentowali, przed, w trakcie i po akcji. Na początku starali się ustalić, kto znajduje się na tamtym terenie. Podczas ataku mieli kamery, które przesyłały ujęcia do komputera, a po wszystkim jeden z ludzi sfotografował efekty ich działań. Zniszczone domy i zabudowania, rannych i zabitych. Wszystko wyglądało na profesjonalną robotę, nie było widać ofiar cywilnych. Ale może w którymś momencie podjął niewłaściwą decyzję? Wydał błędny rozkaz?

Kiedy Freja weszła do pokoju i spojrzała na niego wyczekująco, zorientował się, że siedzi nad papierami już od kilku godzin. Przeszli do kuchni. Nasypał psu karmy, zrobił sobie kanapkę i patrzył, jak Freja w trzydzieści sekund opróżnia miskę.

– Chcesz wyjść? – zapytał, przełykając ostatni kęs. Freja szczeknęła krótko, więc zaczął się ubierać.

Niebo rozjaśniały pojedyncze fajerwerki, ale ich dźwięk już go nie obchodził. Idąc po śniegu i pilnując psa, przypomniał sobie, jak z Ambrą jechali skuterem. Wczoraj zapomniał powiedzieć jej o podkoszulku. To była miła rozmowa i zupełnie nie pamiętał, dlaczego do niej zadzwonił.

Spojrzał na Freję.

– I jak myślisz? Zadzwonimy do niej? – zapytał. Freja zaszczekała głośno i wrócili do domu.

– Ambra Vinter – powiedziała. Odebrała już po pierwszym sygnale. Jej głos budził zaufanie. Przez telefon brzmiał spokojniej i łagodniej.

– Cześć, tu Tom.

– Wiem, widziałam twój numer – odparła i zamilkła.

Poczuł się głupio, może przerwał jej milutką kolację sylwestrową. Spojrzał na zegarek, nie uświadamiał sobie, że już tak późno.

– Jesteś na mieście? – zapytał.

Zaśmiała się cicho i przeszedł go dreszcz. Usiadł na kanapie, potem położył się i zamknął oczy. Wyobraził sobie Ambrę. Głębokie dołeczki w jej policzkach, czujne oczy i miękkie usta, w których kąciku błąka się uśmiech. Ich pocałunki. Pamiętał je, każdy jeden. Niespodziewany w Wigilię, kiedy byli pijani. Ten w saunie. I ten niesamowicie seksowny na lotnisku. Dotknął wtedy jej piersi. Pamiętał ciepły, miękki ciężar, który czuł na dłoni, zachował go jako fantastyczne wspomnienie.

– Tak między nami, to jestem w domu – powiedziała. – Sama. Z komputerem i telewizorem. A ty? Nie szykujesz się na sylwestrowe szaleństwo w Kirunie?

Niemal wybuchnął śmiechem.

– Raczej nie. Odśnieżyłem całe podwórze i wyprowadziłem Freję. Tyle, jeśli chodzi o szaleństwa.

Zapadła cisza. Podciągnął jedną nogę do góry i strzepnął jakiś pyłek z nogawki spodni. Czuł się jak nastolatek, który zadzwonił do najładniejszej dziewczyny w klasie i teraz zastanawia się, co powiedzieć.

– Poczułem, że powinienem do ciebie zadzwonić – powiedział.

– Jak się masz? – zapytała lekkim tonem, ale wiedział, o co jej chodziło.

Pomyślał o ataku paniki, który miał rano.

– Wcześniej było nie najlepiej, ale teraz już w porządku – odparł. Zastanawiał się, czy z kimkolwiek innym zdobyłby się na taką szczerość. Ale Ambra miała świetne podejście, pytała wprost, bez skradania się wokół niego na paluszkach. Ellinor się skradała. Nagle uderzyła go myśl, że tego nie lubił. Nigdy wcześniej o tym nie pomyślał. Jej chodzenia na paluszkach i unikania sporów.

– Rozmawiałeś z kimś o tym? – zapytała.

– Przecież z tobą rozmawiam – odparł.

– Naprawdę?

– Powiedziałem ci więcej niż komukolwiek innemu – odrzekł i była to prawda. Pomijając kilku kolegów, Davida i tych, którzy przebywali z nim w Czadzie, nikt nie wiedział o tym, co się tam stało.

Ambra długo milczała. Czekał, nie przeszkadzało mu, że słyszy tylko jej spokojny oddech.

– Ale nie opowiedziałeś mi, co się stało, co przeżyłeś.

– To długa historia. Może innym razem.

– Oki-doki.

Znów odetchnęła. Prawie poczuł jej zapach, ciepło i delikatność.

– Panie Lexington, kiedy tak już sobie rozmawiamy, może powinniśmy wspomnieć o pocałunkach? Jak pan myśli?

Zamilkła.

Potarł dłonią nogawkę spodni.

– Tym na lotnisku – dodała. – I tym w saunie.

– A, o nich – powiedział lekkim tonem. Jak gdyby mógł zapomnieć któryś z nich. – Nie wiem, jak to się stało – dodał szczerze. Teraz, gdy dzieliło ich ponad tysiąc kilometrów, nie potrafił wyjaśnić tego, co się stało, tego nagłego pożądania, które do niej poczuł.

– To były dość fajne pocałunki – powiedziała wciąż lekkim tonem.

– Jestem tego samego zdania. Ale wiesz, jaką mam sytuację. Z Ellinor.

– Wiem, ale chciałam o tym wspomnieć, żeby wiesz, żebyśmy mogli zostawić to za sobą i przestać o tym myśleć.

– Jasne – zgodził się z nią.

Długa chwila ciszy. Ścisnął telefon w dłoni. Miała zamiar się rozłączyć? Czy tego chciał? Zdecydowanie nie. Chciał słuchać jej niskiego głosu, wyobrażać ją sobie. Sprawiała, że czuł się spokojny. Podniecony. Wesoły.

– Mogę o coś zapytać? – powiedziała.

W jej głosie słychać było powagę i nie miał pewności, czy chce usłyszeć pytanie, ale powiedział:

– Jasne.

– Jeżeli Ellinor przyszłaby do ciebie i powiedziała, że chce do ciebie wrócić, zgodziłbyś się?

– Tak – odparł. Tak właśnie było.

Prawda?

– W porządku – powiedziała. – Dziękuję, że jesteś szczery.

– Przykro mi… przepraszam, że dawałem ci sprzeczne sygnały.

– No fakt, ale przecież nie doszło do niczego poważnego, prawda? A ty nie czułeś się najlepiej.

– Tak, ale to niczego nie usprawiedliwia. Wydaje mi się, że zaczynam przychodzić do siebie. A jeżeli Ellinor i ja mamy jeszcze szansę, to nie chcę niczego komplikować… – powiedział i zamilkł. Słyszał jej cichy oddech, gdzieś daleko w Sztokholmie.

– Nie ma sprawy. To był świetny pocałunek, ale jak mówisz, tak naprawdę nic nie znaczył.

Powiedział tak? Że to było bez znaczenia? Odniósł wrażenie, że słyszy jakieś szuranie w słuchawce.

– Co robisz? – zapytał i w tej samej chwili usłyszał w słuchawce eksplozję fajerwerków. Spojrzał na zegarek, do północy zostało już niewiele czasu.

– Szukałam pilota. Jill ma śpiewać w telewizji, obiecałam, że będę oglądać. Ale jeszcze nie zaczęła.

– Powiedz, jeśli będziesz chciała się rozłączyć.

– Chętnie jeszcze z tobą porozmawiam.

– Zawsze chciałaś zostać dziennikarką? – zapytał i wygodniej się ułożył. Rzucił okiem na Freję, spała przed kominkiem.

– Chyba tak.

– Dlaczego?

– To był pomysł Renée. Powiedziała, że w ten sposób można bronić słabych, reprezentować ich w społeczeństwie, i tak się stało.

– Bronisz słabych?

– Próbuję. Pracuję w popołudniówce, ale w gruncie rzeczy to jest moja główna motywacja. To trudne miejsce pracy, ale jedyne, jakie mnie interesuje, bo jeżeli chcesz, żeby ludzie cię czytali, to „Aftonbladet” jest właściwym wyborem. Tak samo jest, gdy twoją pasją jest dostarczanie opinii publicznej właściwych informacji, żeby ludzie mogli podejmować mądre decyzje. Jest wiele gównianych stron, człowiek musi z tym walczyć, być obiektywny. Czy brzmi to zbyt zarozumiale?

– Nie, w tym, co piszesz, widać, że ci zależy.

– Nie jestem równie dumna ze wszystkiego, co zrobiłam.

– Nie?

Westchnęła.

– Niektóre artykuły odbiły się na ludziach zbyt mocno, chodziło o różne spekulacje. Nie zawsze masz wpływ na to, jak coś zostanie przedstawione, jakie będą nagłówki.

Wiedział, co miała na myśli, sam widział, jak gazety urządzały nagonkę na ludzi, którzy tak naprawdę na to nie zasługiwali.

– A ty? Zawsze chciałeś być tym, kim teraz? – zapytała.

– Początkowo nie. Ale to mi odpowiada.

– Mogę to sobie wyobrazić. Słuchaj, ostatnio wspomniałeś, że zostałeś wzięty do niewoli w Czadzie, prawda?

Tom spojrzał w sufit. Nie dziwił się, że nie odpuszcza. Wygadał się z tym Czadem. Zwykle nie miał problemów z unikaniem delikatnych tematów. Choć z drugiej strony rzadko kiedy z kimś rozmawiał. Tak było prościej. Unikać cywili. Ale z Ambrą naprawdę łatwo się rozmawiało, a to sprawiało, że łatwo było się z czymś wygadać.

– Czy nie chcesz nic powiedzieć dlatego, że jestem dziennikarką?

To prawda, że nadal nie przepadał za dziennikarzami. Szukali sensacji, interesowali się głównie tym, co poszło nie tak, i nigdy nie mieli dostępu do wszystkich informacji, bo bardzo wiele spraw było objętych tajemnicą. Te fragmenty, z których udawało im się czasem stworzyć skandal, najczęściej znaczyły coś zupełnie innego dla kogoś, kto wiedział, jak jest naprawdę. Oficer wywiadu albo agent nie może jednak ujawnić prawdy, musi zacisnąć zęby i nie dementować tego, co się pojawiło w mediach. Ale coraz bardziej ufał Ambrze.

– Co byś chciała wiedzieć? – zapytał.

– Co tak naprawdę robiłeś w Czadzie?

Chyba nic się nie stanie, jeśli jej powie. O ile ona o tym nie napisze. O ile nie dowie się wszystkiego.

– Off the record? – zapytał.

– Oczywiście.

Przez chwilę ze sobą walczył.

– To była prywatna akcja ratunkowa. Zlecenie, które przyjąłem od osoby prywatnej.

– Ze Szwecji?

– Tak.

Niemal słyszał jej myśli. W zasadzie podobał mu się jej upór w dążeniu do celu. Pod wieloma względami był do niej podobny. Uparty. Świadomy tego, czego pragnie. Zorientowany na rozwiązanie.

– Nie mogę powiedzieć już wiele więcej – ostrzegł ją.

– Jeszcze tylko jedno, nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz. Udało się? Wiem, że zostałeś wzięty do niewoli. Ale co się stało z tym, kogo miałeś uratować?

– Ona ma się dobrze.

– Kobieta?

Westchnął.

– Wystarczy już.

– Przepraszam, trochę się rozochociłam, nie chciałam węszyć. Dziękuję za to, co mi opowiedziałeś. Teraz strzelają już na całego.

– Źle cię słyszę – powiedział, z trudem udało mu się przekrzyczeć fajerwerki. Spojrzał na zegarek. Za pięć dwunasta.

– Włączę teraz telewizor. Cieszę się, że zadzwoniłeś, że mogliśmy porozmawiać.

– Ja też. Szczęśliwego nowego roku.

– Szczęśliwego nowego roku.

27

Co w takim razie byłoby gorącym tematem? – zapytała Ambra następnego ranka.

Ekspert „Aftonbladet” do spraw bezpieczeństwa, Karsten Lundqvist, spojrzał na nią udręczonym wzrokiem. Jego kraciasta koszula była wygnieciona, włosy miał zmierzwione i pachniał niezbyt świeżo.

– Mogłabyś mówić trochę ciszej? – zapytał. – Mózg mnie boli.

– Ciężki wieczór?

Karsten zacisnął powieki.

– Chodź, muszę się napić kawy.

Wstał i ruszył do aneksu kuchennego, Ambra poszła za nim. W całej redakcji unosił się delikatny zapach alkoholu i pastylek miętowych, większość ludzi była blada i skacowana, wyjąwszy grupkę zadowolonych z siebie rodziców małych dzieci.

– Już nigdy więcej nie piję – oznajmił Karsten, otwierając i zamykając szafkę. Półki świeciły pustkami, więc w końcu wyjął kubek z przepełnionego zlewu i niedbale przepłukał go wodą. – Chcesz? – zapytał, podnosząc w górę dzbanek z czarną jak smoła, mętną kawą.

Ambra pokręciła głową.

– Gorący temat – przypomniała i oparła się o ladę. Karsten wyglądał strasznie. Nie spodziewała się, że usłyszy dziś od niego jakieś wnikliwe analizy. Ale chciała skorzystać z okazji teraz, gdy było tak spokojnie.

– Mogłabyś zacząć od początku? I mówić wolniej? – zapytał, biorąc łyk kawy.

– Co wolno robić szwedzkim żołnierzom, gdy są za granicą? – zapytała.

– Nasi żołnierze często mogą tylko asystować i się bronić. Nie wolno im podejmować działań ofensywnych. Bardzo tego pilnują. W odróżnieniu od na przykład Amerykanów i Brytyjczyków, którzy strzelają, kiedy chcą.

– Czy to obowiązuje też komandosów? Też wolno im się tylko bronić?

– Tak. Zatem, odpowiadając na twoje pytanie, gdyby na przykład szwedzki żołnierz strzelał do nieuzbrojonych cywilów, to byś miała gorący temat. Oczywiście, gdybyś potrafiła to udowodnić. Co jest praktycznie niemożliwe, bo coś takiego wyciszają.

– A jak sprawa wygląda z sektorem prywatnym? – zapytała.

Karsten podrapał się po zarośniętej brodzie.

– Jeżeli chcesz o tym rozmawiać, musimy przejść do mojego biurka – powiedział. – Umrę, jeśli zaraz nie usiądę.

Ambra ruszyła za nim do redakcji. Ciężko klapnął na swój obrotowy fotel. Ambra przysunęła sobie krzesło, postawiła je odwrotnie, usiadła i oparła brodę na oparciu.

– Prywatni ochroniarze to mogą być szoferzy, goryle, a nawet żołnierze z dostępem do broni, helikopterów i całego arsenału. Na rynku międzynarodowym chodzi o oferowanie prywatnych żołnierzy tym, których na to stać.

– Prywatne wojny? To wygląda na kompletne szaleństwo.

– Tak bywa. Wariatów i sadystów pociąga tego rodzaju działalność. Nie wszystkie firmy ich odsiewają.

– Boże.

– Nie jest tajemnicą, że dochodzi do wielu nadużyć.

– A nie zostają ukarani? Morderstwa i tortury są w końcu niezgodne z prawem.

– Rzadko kiedy. Sprawy nie ułatwia fakt, że działają w krajach, w których nie ma sprawnie działających rządów ani policji. Ilość nadużyć jest niewyobrażalna. Słyszałaś o Blackwater? To, co robili w Iraku, jest straszne.

Ambra pokiwała głową. Czytała o tej okrytej złą sławą firmie ochroniarskiej, która w czasie wojny grasowała w Iraku i zabijała cywili. Bili, torturowali, mordowali, a za wszystko płacił amerykański rząd.

– A jak to wygląda ze szwedzkimi prywatnymi firmami ochroniarskimi? – zapytała, czując lekkie mdłości. Czy Tom zajmował się czymś takim? Przecież był zupełnie zwyczajnym mężczyzną, prawda? A może nie? Poczuła niepewność. Był zdolny do takich rzeczy, o jakich mówił Karsten? Kiedyś był komandosem, prowadził Lodestar, więc odpowiedź na to pytanie przynajmniej częściowo brzmiała „tak”. Zadrżała.

Karsten zdjął okulary, oderwał kawałek taśmy klejącej, okręcił ją wokół jednego zausznika i wsunął je sobie z powrotem na nos.

– Chyba wczoraj na nich usiadłem – powiedział z westchnieniem. – Ciężki wieczór. Chcesz wiedzieć coś jeszcze? Zanim umrę na kaca?

– Są dobrzy? Szwedzi? Chodzi mi o skalę międzynarodową.

– Oczywiście. Ogólnie rzecz biorąc, Szwedzi są za granicą bardzo cenieni. Kilka szwedzkich firm cieszy się dobrą sławą. Na ich czele stoją byli komandosi, ludzie, którzy mają przygotowanie taktyczne i doświadczenie na polu walki. Posiadają niezbędną wiedzę o niebezpiecznych rejonach i krajach, takich jak Irak, Afganistan, Kongo. No wiesz.

Pokiwała głową.

– A czym się zajmują? W takich krajach.

– Zapewniają bezpieczeństwo szwedzkim firmom i ambasadom. Analizy bezpieczeństwa, nadzór, wiedza. Jeżeli jakaś szwedzka firma chce zacząć działać w kraju, w którym toczyła się wojna albo w którym sytuacja jest niestabilna, dajmy na to w Libii albo w Sudanie Południowym, zabiera ze sobą szwedzkich ekspertów od bezpieczeństwa, ludzi, którzy będą odpowiadać za bezpieczeństwo ich personelu i którzy znają dany kraj.

Ambra chwilę myślała.

– To wydaje się dużo bardziej cywilizowane niż mordowanie ludności cywilnej i toczenie wojen – powiedziała. To brzmiało zupełnie normalnie.

– Zdarza się oczywiście, że Szwedzi pojawiają się w nieco bardziej dramatycznych okolicznościach. Krążą najprzeróżniejsze plotki.

– Na przykład?

– O różnych akcjach. Wydaje mi się na przykład, że Szwedzi uczestniczyli w akcjach odbicia zakładników. Jest kilka niepotwierdzonych przypadków, na które zwróciłem uwagę.

– Na przykład?

– Szwedzki inżynier zaginął w Pakistanie. Zakładano, że został wzięty do niewoli, nawet o tym pisaliśmy, jego rodzina była zrozpaczona. A tu nagle znów jest w Szwecji i nikt nic nie mówi. Ktoś sprowadził go z powrotem do kraju.

– Kto?

– Jeśli tylko ma się wystarczająco dużo pieniędzy, można wynająć odpowiednich ekspertów.

– Ludzi, którzy tak po prostu jadą do Pakistanu i kogoś odbijają z rąk porywaczy? – zapytała sceptycznym tonem.

– Ludzi, którzy mogą pojechać gdziekolwiek i odbić kogokolwiek.

To brzmiało jak scenariusz sensacyjnego filmu.

– Ile coś takiego może kosztować?

– Sprowadzenie do domu kogoś, kto został porwany? Trudno powiedzieć. Zależy od całej masy czynników. O jaki kraj chodzi, jakie wyposażenie jest potrzebne. Czy trzeba wynająć dodatkowych ludzi, może najemników.

– A gdybyś miał zgadywać?

Karsten wzruszył ramionami.

– Trzeba się liczyć z tym, że każdy uczestnik dostaje dwa tysiące dolarów dziennie, do tego trzeba doliczyć łapówki, pojazdy i broń. Jakiś milion, dwa miliony dolarów.

– I ludzie tyle płacą?

– Najczęściej płacą okup. Wiele międzynarodowych firm ma ubezpieczenia na taki wypadek.

– A ile może wynosić?

– Okup? Z dziesięć milionów. Wadą, pomijając oczywiście wysokość kwoty, jest to, że wszystko długo trwa. Ludzie mogą siedzieć w niewoli latami.

– W takim razie odbicie jest szybsze, prawda?

– Tak. Ale też ma swoje wady.

– Jakie?

– Takie, że najczęściej się nie udaje – odparł Karsten kwaśno.

Po rozmowie z Karstenem wróciła zamyślona do biurka. Nadal było spokojnie, mogła więc chwilę pomyśleć, mając na oku najświeższe wiadomości. Weszła na stronę Lodestar Security, poklikała w anonimowe zdjęcia. Czym ta zgrabna firma tak naprawdę się zajmuje? A Tom? Kim jest?

Opadła na oparcie. Tom emanował spokojem i pewnością siebie, ale również czymś, co z braku lepszego określenia nazwałaby niebezpieczeństwem. Czy zupełnie się co do niego pomyliła? Coś jej umknęło? Co tak naprawdę wydarzyło się w Czadzie? Wiedziała tylko to, co sam powiedział. Że uwolnił Szwedkę. I sam został wzięty do niewoli. Zakładała, że nie kłamał, ale nic nie wiedziała na pewno. Coś jej mówiło, że potrafi świetnie kłamać. Chętnie zapytałaby go wprost o wiele rzeczy. Ale jeśli odkryłby, że węszyła wokół jego przeszłości, od razu zamknąłby się w sobie, tego była pewna. Bo chyba to właśnie robiła? Węszyła.

Wstała i się przeciągnęła.

Może powinna dać sobie z tym wszystkim spokój. Czy oprócz niej kogoś to zainteresuje? Trudno jej było spojrzeć obiektywnie, osądzić, czy jako reporterka wyczuwa atrakcyjny temat, czy chodzi o zwykłą ciekawość wobec mężczyzny, który ją pociąga. Usiadła i przejrzała notatki. Wcześniej próbowała rozrysować na osi czasu to, co wiedziała o Tomie Lexingtonie. Nie było tego wiele.

W latach dziewięćdziesiąt siedem–dziewięćdziesiąt osiem odbywał służbę wojskową w Kirunie w batalionie komandosów. Kiedy poszukała w Internecie informacji, czym mógł się tam zajmować, odkryła, że przede wszystkim chodziło o szkolenie z przetrwania w warunkach ekstremalnych. Potem spędził kilka lat w szkole oficerskiej, zdobywając w tym samym czasie praktyczne umiejętności. O ile dobrze pamiętała, awansował na kapitana. Później odbył szkolenie agenta oddziałów specjalnych w Karlsborgu. Trwało nieco ponad rok. Wszystko było supertajne, ale złożyła w całość to, co wyczytała w różnych miejscach, i zgadywała, że Tom zakończył szkolenie mniej więcej dziesięć lat temu. Wtedy potrafił już całkiem sporo: skakać ze spadochronem, nurkować, wysadzać w powietrze i zbierać informacje.

Ale co się działo potem? Jak długo pracował w oddziałach specjalnych? Prawdopodobnie kilka lat. Spojrzała na oś czasu. W którymś momencie odszedł z wojska i rozpoczął pracę w sektorze prywatnym. Dlaczego? Dla pieniędzy? Na jednym z forów przeczytała, że mężczyzna z jego umiejętnościami w najbardziej niebezpiecznych krajach mógł zarabiać nawet dwieście tysięcy koron miesięcznie. Coś jej się jednak nie zgadzało. Tom mówił o wojsku z dużym sentymentem. Widziała w jego oczach, słyszała w głosie, że to było coś więcej niż tylko praca, bardziej jak powołanie. Dlaczego w takim razie odszedł z Sił Zbrojnych? Żałowała, że nie wie, kiedy to zrobił. Na osi czasu była wielka luka. Potem pojawiał się jako współwłaściciel Lodestar Security Group. W końcu udało jej się znaleźć notatkę prasową. Nie wymieniono w niej jego nazwiska, jedynie sam tytuł. Znów spojrzała na oś czasu. Prawdę mówiąc, w większości składała się z luk i znaków zapytania.Najważniejsze pytanie brzmiało: co się wydarzyło tego lata w Czadzie?

Cały czas analizowała fakty. Tom zorganizował odbicie jakiejś Szwedki. Prawdopodobnie akcję zbrojną. Czy mogło chodzić o tę lekarkę, o której czytała? Isobel De la Grip, superkobietę. Była Szwedką, która przebywała w Czadzie, i przez szwagra, Davida Hammara, łączyło ją coś z Tomem. Czy był to logiczny wniosek, czy naciągana teoria?

Wygooglowała Isobel De la Grip i znalazła numer jej komórki. Przez chwilę siedziała, patrząc na ten numer. To była granica, którą mogła przekroczyć albo nie. Jeśli zadzwoni, Tom się o tym dowie… Wtedy skończą się rozmowy i flirtowanie. Ale całym sercem i duszą była dziennikarką, więc nie mogła odpuścić. Zadzwoniła.

– Słucham, Isobel.

– Dzień dobry, nazywam się Ambra Vinter, pracuję w „Aftonbladet”. Chciałabym zadać pani kilka pytań. Mogę?

– Oczywiście.

– Chodzi o pani pracę w Czadzie.

– Tak?

– Czy to prawda, że tego lata doszło tam do pewnego incydentu?

Zapadła długa cisza.

– Myślałam, że chce pani rozmawiać o mojej pracy, nie mam ochoty mówić o tym, co się stało.

– A co się stało? Czy została pani uprowadzona?

– Przykro mi, nie mogę z panią rozmawiać. Do widzenia.

I koniec.

Ambra westchnęła. No, świetna robota.

Zjadła lunch, podsłuchując, co ludzie opowiadają o imprezach sylwestrowych. Potem wstawiła naczynia do zmywarki, wzięła kawę i wróciła do stolika. Naprawdę powinna wziąć się do pracy, ale nie potrafiła zapomnieć o sprawie Toma. Musiała to rozwikłać. Otworzyła zdjęcie, które zapisała w komputerze, to z zebrania akcjonariuszy. Nie mogła zaprzeczyć, że leciała na niego. Ale jej zadaniem było wywieranie wpływu na polityków i opinię publiczną i zwalczanie sił antydemokratycznych. I podchodziła do tego poważnie. Jeżeli Tom zabił cywili podczas nielegalnej operacji, nie mogła się z nim przyjaźnić. Nie miała co do tego wątpliwości. Wtedy znajdą się w przeciwnych narożnikach ringu.

Te coraz poważniejsze rozmyślania przerwał jej dźwięk telefonu. Ktoś dzwonił z zastrzeżonego numeru. Najczęściej nie odbierała takich telefonów, w dziewięciu przypadkach na dziesięć okazywało się, że to jacyś szaleńcy. Po chwili wahania odrzuciła połączenie, nie miała siły na to, żeby słuchać bredzenia, wyzwisk ani teorii spiskowych.

Około trzeciej jeszcze raz poszła do Karstena. Leżał na biurku, z głową opartą na skrzyżowanych ramionach. Wokół niego walały się tubki pastylek przeciwbólowych i saszetki z elektrolitami. W szklance z wodą z wściekłym bulgotaniem rozpuszczała się jakaś tabletka.

– Człowiek czuje się pewnie, wiedząc, że w dzień taki jak dziś to ty odpowiadasz za informacje o bezpieczeństwie kraju – powiedziała na powitanie.

Karsten uniósł głowę i się skrzywił. Był szary na twarzy.

– Siadaj, proszę bardzo – mruknął. Wstał, usiadł, wziął długopis i zamieszał nim w szklance. Wypił jej zawartość kilkoma łykami i wytarł usta dłonią. – Kurwa, jakie to ohydne – powiedział.

– Wczoraj byłam zupełnie trzeźwa – powiedziała Ambra.

Karsten przycisnął dłoń do czoła i kilka razy przełknął ślinę.

– Nie macie nic do roboty w Breaking News? – zapytał.

– Nie, jest dość spokojnie. Ludzie się o to wkurzają, nie ma żadnej ciekawej perspektywy, z której można by napisać o nadzwyczajnym spokoju w Nowy Rok.

– Czego chcesz?

– Wiesz o czymś, co wydarzyło się w Czadzie i co miało jakiś związek ze Szwedami?

– Na przykład co?

Przez chwilę się wahała.

– Porwanie. Odbicie. Walki.

– Kiedy?

– Tego lata.

– Mogę sprawdzić, ale to potrwa. Mam kolegę w MSZ. Mogę też posprawdzać innymi kanałami. Ale najpierw muszę iść do toalety – powiedział, poderwał się z fotela i zniknął.

Pogrążona w myślach wróciła do biurka. Zadzwonił jej telefon. Zastrzeżony numer. Po krótkim wahaniu odebrała.

– Ambra, „Aftonbladet” – powiedziała.

– Dzień dobry, nazywam się Lotta. Chciała się pani ze mną skontaktować.

– Naprawdę? – zapytała. Imię Lotta nic jej nie mówiło.

– Pracuję w ośrodku pomocy społecznej w Kirunie. Dostałam kilka wiadomości od Ambry Vinter. Czy to pani?

Ambra zamarła w połowie ruchu.

– Lotta? Anna-Charlotta Jansson?

– Tak. Właściwie nadal jestem na urlopie, ale odniosłam wrażenie, że sprawa jest pilna.

Ambra chwyciła długopis i zaczęła notować.

– Bardzo dziękuję, że pani oddzwoniła. Jestem reporterką „Aftonbladet” i chciałabym zadać pani kilka pytań na temat przydziałów do rodzin zastępczych, a zwłaszcza do jednej rodziny.

– Nie wolno mi udzielać tych informacji przez telefon.

Ambra wiedziała o tym, ale i tak chciała spróbować.

– Chodzi mi o rodzinę Sventinów. Zna ją pani?

– Jak już mówiłam, nadal jestem na urlopie. Chciałam tylko oddzwonić – powiedziała Lotta, tym razem znacznie bardziej obcesowo. A może Ambrze tak się tylko wydawało?

– Dziękuję, że pani zadzwoniła – odparła. Starała się sprawiać wrażenie kogoś, kto wzbudza zaufanie.

– Nie wolno nam rozmawiać o naszych podopiecznych przez telefon. Ani udzielać informacji mailowo.

Ambra zauważyła, że Lotta pozostawiła jej jedną możliwość. Może chciała porozmawiać twarzą w twarz.

– Rozumiem. Kiedy wraca pani do pracy?

– Jutro. Będę wtedy w biurze.

Ambra podziękowała jej po raz kolejny i się pożegnała.

Spojrzała na zegarek. Za parę godzin kończyła się jej zmiana i zaczynało wolne. Miała przed sobą pięć luźnych dni. W myślach rozważała opcje. Ale już podjęła decyzję.

Wracała do Kiruny.

28

Mattias Ceder przez cały tydzień od powrotu z Kiruny pracował i zaczynał odczuwać skutki zmęczenia. Była sobota i w zasadzie powinien mieć wolne. Ale dzień tygodnia się nie liczył, narodowi cały czas groziło niebezpieczeństwo, więc Mattias pracował na okrągło. W kwaterze głównej przy Lidingövägen wyczuwało się jednak weekendowe, nieco wolniejsze tempo. Większość dowódców pracowała w zwykłych godzinach biurowych. Ci, którzy przychodzili tu w weekendy, byli tacy jak on: uzależnieni od pracy i/albo starali się powstrzymać nieustające zagrożenia z zewnątrz. Terroryści, wrogie państwa i hakerzy nie przejmowali się szwedzkim prawem pracy mówiącym o czterdziestogodzinnym tygodniu i nadgodzinach.

Mattias zdążył już przygotować analizę zagrożenia atakiem terrorystycznym w czasie wizyty państwowej, napisać raport o zagranicznym agencie i stronę A4 o nowoczesnych technikach przesłuchiwania, którą to informację miał przesłać w następnym tygodniu do MSZ-etu. Teraz czekała go pierwsza z dwóch tego dnia rozmów kwalifikacyjnych. Często wyznaczano je na weekendy i bardzo mu to odpowiadało.

Wstał i zaprosił do środka kobietę, która czekała za drzwiami.

– Filippa – przedstawiła się i uścisnęła jego dłoń, mocno i oficjalnie.

Była szczupłą, bladą osobą, całkowicie niepozorną. Miała jasnobrązowe włosy, jasne oczy, wełniany sweter, dżinsy i dość zniszczoną torebkę.

– Cieszę się, że mogła pani przyjść w sobotę – powiedział i wprowadził ją do pokoju.

Filippa była hakerką, którą polecił mu jego kontakt w Królewskim Instytucie Technologicznym, najbardziej elitarnej uczelni technicznej w kraju i szkółce informatycznych geniuszy, a także kuźni potencjalnych agentów wywiadu. Dziewczyna usiadła naprzeciwko niego. Poruszała się ostrożnie i mówiła cicho, dzięki temu sprawiała wrażenie młodej i niepewnej, ale Mattias wiedział o niej coś więcej. Filippa była młoda, miała zaledwie dwadzieścia dwa lata, ale uzyskała już dyplom z informatyki i według źródła Mattiasa nie istniał system, do którego nie potrafiłaby się dostać. Chodziło o to, żeby pozyskać ją, zanim zrobi to ktoś inny.

– Możemy zaczynać?

Filippa pokiwała głową i Mattias zaczął rozmowę od zwykłych, ogólnych pytań, żeby trochę ją wybadać. Nieśmiałość nie musiała być problemem, ale nie powinna też stanowić ograniczenia. W jego nowym zespole każdy będzie musiał radzić sobie z bronieniem własnego zdania w rozmowach z ekspertami. Mówili o wartościach i Mattias krążył wokół tematu, stawiał te same pytania w różnej formie, chciał sobie stworzyć wyobrażenie o tym, co jej zdaniem jest dobre, a co złe, co jest życiem, a co śmiercią, wojną i pokojem. Poglądy polityczne nie liczyły się aż tak bardzo, Mattias był gorącym zwolennikiem zespołów mieszanych, ale uważał, że z ludźmi, którzy mają jakieś uprzedzenia, nie da się współpracować, bo nie potrafią dostrzec faktów, patrzą na wszystko przez swój czarno-biały filtr. Są niebezpieczni.

– Dlaczego chcesz dla nas pracować? – zapytał.

Posłała mu szybki uśmiech.

– Lubię włamywać się do systemów – powiedziała.

– Dlaczego?

– To wyzwanie intelektualne. A tu mogłabym to robić legalnie.

Rozmowa trwała czterdzieści pięć minut, chodziło w niej głównie o to, żeby mógł sobie wyrobić ogólne pojęcie. Co do niej miał dobre przeczucia.

– Skontaktujemy się z tobą w sprawie drugiego spotkania – powiedział, żegnając się z nią.

Zszedł do kafeterii, kupił sobie sałatkę i zjadł ją w gabinecie. Pracował przez kolejną godzinę, a potem nadeszła pora na drugą rozmowę, z emerytowanym kryptologiem. Mężczyzna miał sześćdziesiąt siedem lat, blisko górnej granicy wieku, ale Mattias chciał mieć mieszany zespół. Młodzi ludzie wykazywali się wprawdzie intelektualną elastycznością, której brakowało osobom starszym, posiadali wiedzę na temat działania mediów społecznościowych, która była nieoceniona w czasach, kiedy tak wiele zagrożeń napływało z Internetu, a terroryści kontaktowali się przez grupy na Facebooku, ale w zespole, którego członkowie są w różnym wieku, mogły się narodzić nieoczekiwane pomysły, a w dodatku na to, żeby zostać zdolnym kryptologiem, potrzeba lat.

Po rozmowie Mattias postanowił, że wpisze starszego mężczyznę na swoją listę rezerwową. Pomyślał, że chciałby przedyskutować tę dwójkę kandydatów z Tomem. Taka myśl pojawiła się nie po raz pierwszy w tym tygodniu. Tom był fenomenalnym partnerem do rozmów. Potrafił dostrzec to, co nieoczywiste, był spokojny, metodyczny i jak nikt inny potrafił kreatywnie łączyć fakty i je analizować.

Mattias podszedł do malutkiego okna. To było jego oficjalne biuro. W drugim, nieoficjalnym, w ogóle nie miał okien.

Na dworze zapadł już mrok, ale wewnętrzny dziedziniec rozświetlały reflektory. Tu i ówdzie dyskretnie pilnowali terenu wartownicy. Nadal nie wiedział, co zrobi z Tomem. Pojechał do Kiruny bez przygotowania, ale i tak wydawało mu się, że odniósł sukces – porozmawiali o tym, co się stało. Nie miał wątpliwości, że Tom jest w psychicznym i fizycznym dołku. Nie rozmawiali ze sobą, odkąd opuścił Kirunę. Ścisnął nasadę nosa. Może po prostu powinien dać za wygraną? Są inni. Ale nikogo takiego jak Tom Lexington. Jest najlepszy, a Mattias chciał mieć u siebie najlepszych. Spojrzał na zaśnieżony dziedziniec.

Byli tu, w Kwaterze Głównej, tego dnia, gdy zdradził Toma. Nadal pamiętał wyraz jego twarzy, czasem śnił mu się w nocy. Cały stężał, gdy dotarły do niego rozmiary zdrady. Mattias tak się wtedy denerwował, że trudno mu było mówić. Wstał i wypowiedział słowa, które chroniły oddział, ale zniszczyły jego przyjaźń z Tomem. Szybko powiedział to, co powtarzał sobie całą noc:

– Gdy wyjeżdżaliśmy do Afganistanu, kapitan Lexington był w nie najlepszej formie. Zareagował przesadnie wtedy i reaguje przesadnie teraz. Od jakiegoś czasu nie jest sobą. Nie można wykluczyć, że napastnik był uzbrojony.

Tom posłał mu wściekłe spojrzenie. Rzadko się denerwował, ale kiedy już do tego doszło, strach było na niego patrzeć. Człowiek miał wrażenie, że sam diabeł się na niego gapi.

– Napastnik? – ryknął Tom tak, że jego głos odbił się echem w pokoju. – To nie był żaden pieprzony napastnik. To było nieuzbrojone dziecko.

Mattias postarał się o to, żeby na jego twarzy nie malował się żaden wyraz. Pomyślał, że jeżeli Tom się uspokoi, to może uda mu się uratować ich obu.

– Było ciemno, panowało zamieszanie. Nie da się wykluczyć, że stanowił zagrożenie – powiedział znaczącym tonem, próbował dać Tomowi do zrozumienia, że najpierw muszą uratować oddział. Że stało się nieszczęście, ale nie ma sensu w tym grzebać. Ze względu na dobro wszystkich.

Ale Tom wpatrywał się w niego intensywnie, a potem odwrócił się do obwieszonych medalami mężczyzn, pełniących rolę sędziów.

– Zabiliśmy niewinne dziecko. Mam w dupie ten cały pokaz władzy. To, co się stało, było złe, a wy tak bardzo boicie się o własne tyłki, że powinniście się wstydzić – powiedział.

Miał rację. Ale to było bez znaczenia. Po tym spotkaniu kariera Toma w wojsku dobiegła końca.

Mattias pomyślał, że to, co zrobił, było konieczne. Śledził wzrokiem samotnego poborowego. Choć nie był pewien, czy gdyby dziś znów stanął przed takim wyborem, to podjąłby taką samą decyzję. Ale wiedział, że kraj potrzebował Toma. Jakimś cudem będzie go musiał pozyskać.

Przejrzał podania jeszcze kilku kandydatów, część z nich odłożył na kupkę, żeby wezwać ich na rozmowę. W poniedziałek zadzwoni do nich osobiście. Otworzył Twittera i przejrzał wpisy. Od razu zobaczył atak trolla, fałszywy artykuł autorstwa kogoś opłaconego przez obce państwo, żeby szerzyć dezinformację. Był dobrze napisany, na pierwszy rzut oka wyglądał na prawdziwy i został szybko rozpowszechniony, również wśród tak zwanych przyjaciół Szwecji. Przejrzał dyskusję, zrobił parę notatek i zapisał kilka nicków, którym chętnie przyjrzałby się bliżej. Im szybciej uda mu się stworzyć swój zespół, tym lepiej. Zajrzał na Facebooka i sprawdził kilka kont, które miał na oku. W dzisiejszych czasach z mediów społecznościowych brało się wiele zagrożeń dla społeczeństwa obywatelskiego i demokracji. Ludzie szerzyli kłamstwa i nieprawdziwe informacje, żeby wywołać nienawiść i niepokój. Coraz większa część jego pracy polegała na kontrolowaniu tych, którzy świadomie i systematycznie podkopywali filary jego kraju. Wojna informacyjna toczyła się nieprzerwanie. Wrogowie rozpowszechniali artykuły, które podjudzały ludzi do wzajemnej nienawiści. To była klasyczna taktyka polegająca na dzieleniu społeczeństwa tak, żeby łatwiej było je kontrolować. Niestety, sprawdzała się nad wyraz dobrze.

Nie zamykając przeglądarki, przez chwilę się wahał, a potem wpisał adres konta Jill na Instagramie. Wprawdzie nie było ono polem działań wojny informacyjnej, ale nie mógł się powstrzymać. Jill Lopez miała w sobie coś, co go fascynowało. Stanowiła całkowite przeciwieństwo tych kobiet, z którymi zwykle się umawiał. Jill była wyrazista, niemal wulgarna, niewykształcona i niesamowicie widoczna w mediach społecznościowych, a zwykle najlepiej czuł się w towarzystwie dyskretnych kobiet zajmujących się pracą badawczą na uniwersytetach. A mimo to nie mógł się powstrzymać i co chwilę zaglądał na jej konto na Instagramie. Od czasu powrotu z Kiruny odwiedzał je każdego dnia.

Obejrzał najnowsze zdjęcia. W sylwestra śpiewała w Skansenie, a teraz była w Kopenhadze. Wyglądało na to, że jest w ciągłym ruchu. Sądząc po zdjęciach, poprzedniego dnia występowała przed duńskim następcą tronu i jego żoną, a dziś wybrała się na shopping w kopenhaskich butikach. Głównie publikowała zdjęcia samej siebie w różnych pozach i sytuacjach i gdyby nie to, że podpisy pod fotografiami były zabawne i lekko ironiczne, uznałby, że jest koszmarnie skupiona na sobie. Ale w trakcie kolacji w Kirunie powiedziała mu, że to sposób budowania sobie marki. Cały czas musiała pokazywać się na zdjęciach, bo tego oczekiwali od niej fani i jej firma fonograficzna.

Pomijając fakt, że jest atrakcyjna, nie pojmował, dlaczego aż tak go fascynowała. Nigdy za bardzo nie interesowały go piękne diwy, które cały czas musiały się dowartościowywać. I chyba to właśnie stanowiło odpowiedź. Bo Jill była kimś więcej. Wzbudzała sympatię i miała do siebie dystans. Dało się to zauważyć w jej komentarzach pod własnymi zdjęciami, ale widział to także w Kirunie. Poza tym od czasu do czasu dostrzegał w niej także kruchość. Była kimś więcej niż tylko rozpieszczoną, olśniewającą gwiazdą. Lekkim tonem opowiedziała o dzieciństwie spędzonym w sierocińcu w Kolumbii, ale potem odwróciła wzrok. Kiedy pili szampana, opowiedziała, jak została adoptowana przez niewłaściwych ludzi, w taki sposób, jakby dzieliła się zabawną anegdotą, ale widział spojrzenia, które wymieniała z Ambrą, widział ból, który obie znały i o którym nie chciały rozmawiać nawet między sobą. A na kanapie, przy kominku, opowiedziała o nienawiści i hejterach. Mówiła o tym, jakby się tym w ogóle nie przejmowała, ale coś takiego musi zostawić ślad w każdym człowieku.

Mattias przejrzał szybko komentarze pod jej najnowszymi wpisami. Pod niektórymi zdjęciami widniało niemal tysiąc komentarzy. Jej ostatnie selfie z Kopenhagi zebrało trzy tysiące lajków i tysiąc sto komentarzy. Wiele z nich było miłych, z serduszkami i uśmiechami, ale część okazała się przerażająco złośliwa.

„Cycki robią ci się obwisłe”.

„Nie myśl sobie, że coś znaczysz”.

„Od razu widać, czego chce”.

Zakładał, że Jill albo jej ludzie zgłaszali najgorsze wpisy, ale cały czas pojawiały się nowe. Przed czymś takim nie dało się bronić. Spróbował wejść na konta ludzi, którzy zostawili najpoważniejsze wpisy, ale oczywiście były prywatne i nie mógł ich przejrzeć. Prześladowcy zawsze są tchórzami.

Zmarszczył czoło. Przez chwilę się zastanawiał, a potem zadzwonił do Filippy. Wmawiał sobie, że powinien sprawdzić jej praktyczne umiejętności.

– Czy może pani sprawdzić dane użytkownika prywatnego konta na Instagramie? Zablokowanego?

– Proszę mi podesłać nazwę konta. Załatwię to – powiedziała.

Otworzył trzy najgorsze komentarze i przesłał linki Filippie. Przyniósł sobie kawę i jabłko. Porozmawiał chwilę z jednym oficerem, a kiedy wrócił, w mailu od Filippy miał już informacje. Świetnie, będzie mógł wszystko dokładniej zbadać.

Zamknął komputer. Oczywiście, telefon do Jill byłby koszmarnie niewłaściwym ruchem. Nic ich nie łączyło i stanowiła dla niego swoiste zagrożenie. Ale cały tydzień o niej myślał, a od jednej rozmowy świat się nie skończy. Przez kilka sekund bił się z myślami, ale szybko przegrał walkę ze zdrowym rozsądkiem i wybrał jej numer. Prywatny.

– Halo? – zapytała swoim głębokim, schrypniętym głosem już po pierwszym sygnale.

Chyba nie spodziewał się, że odbierze. Mimo że dzwonił na jej komórkę. Był sobotni wieczór. Czy takie osoby jak Jill nie paradowały wtedy po czerwonych dywanach?

– Tu Mattias Ceder – powiedział.

Nastąpiła chwila ciszy.

– Kto? – zapytała.

Mattias się uśmiechnął. Od czasu swoich studiów potrafił przejrzeć ludzi na wylot, był jednym z najlepszych wojskowych ekspertów od przesłuchań, potrafił rozpoznać kłamstwo, gdy je usłyszał.

– Spotkaliśmy się w Kirunie. U Toma Lexingtona – wyjaśnił uprzejmie.

– Ach tak, konsultant. Co słychać?

– Wszystko świetnie. A ty jak się masz?

– Wspaniale. Jestem w Kopenhadze. Miłe miasto. O ile się lubi Duńczyków.

Zaśmiał się. Chyba miała ich dość.

– Kupiłem twoje płyty.

– No proszę. Płyty, czyżbyśmy mieli już dwudziesty pierwszy wiek? A które, jeśli można spytać?

– Wszystkie.

Znów usłyszał jej śmiech.

– A słuchałeś ich? – zapytała.

Co wieczór siedział i odtwarzał te płyty, pragnął, żeby jej głos wypełnił całe mieszkanie.

– Tak. Chciałbym cię zaprosić na kolację i o nich porozmawiać. Kiedy będziesz w Sztokholmie?

– A dlaczego myślisz, że jeszcze chciałabym się z tobą spotkać? – zapytała wesołym i zalotnym tonem.

Mógł się z nią trochę pobawić, jeśli tego właśnie chciała. Niektórzy powiedzieliby nawet, że jest w tym najlepszy. Zaczął grać.

– A chcesz? – zapytał.

– Może. Będę w Sztokholmie szóstego stycznia.

Czyli za cztery dni.

– W takim razie zarezerwuję stolik na wieczór szóstego stycznia.

– Muszę coś jeść?

– Musisz. Załatwię stolik i się zobaczymy.

Rozłączyła się bez słowa. Mattias się uśmiechnął. Fakt, że do niej zadzwonił, cieszył go i martwił zarazem.

29

Cześć, Tom, tu Isobel. Mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku. Mógłbyś, proszę, do mnie zadzwonić? Wiem, że zostawiłam ci już masę wiadomości, i nie chcę cię prześladować. Ale muszę cię o coś zapytać. Zadzwoń, proszę, jak będziesz mógł. Uważaj na siebie.

Wiadomość od Isobel De la Grip była ostatnią, jaką miał do odsłuchania. Odłożył telefon. Przez wiele tygodni nie miał siły sprawdzać poczty głosowej, ale teraz to zrobił. Trochę to potrwało. Kilka razy, gdy słyszał niepokój w głosie Davida albo swojej mamy, pojawiał się lęk. Ale musiał wziąć się w garść, nie mógł dłużej tak żyć, zmusił się więc do tego, żeby nie przerwać. Postanowił, że potem zadzwoni do Isobel.

Spojrzał na podłogę w gabinecie, na której rozłożył dokumenty z operacji w Czadzie. Wiele z nich przyniósł kurier przysłany przez Johannę i przez ostatnie dni Tom drobiazgowo je przeglądał. Rozsypał papiery, raporty i zdjęcia na podłodze, posortował je na stosy, czytał i się zastanawiał.

Chciał sobie wyrobić pojęcie o tym, co się stało w wiosce po tym, jak się rozbił helikopterem. Pogłośnił radio i usiadł przy stole. Kiedy zaczęła się prognoza pogody, jeszcze bardziej podkręcił głośność. Nie mylił się. W ciągu najbliższych dni miało nastąpić załamanie pogody.

– I co ty na to? Jedziemy do miasta i robimy zapasy? – zapytał Freję, która w odpowiedzi usiadła i zaczęła się drapać tylną łapą za uchem.

W sklepie elektrycznym kupił baterie, dodatkową latarkę, świece i zapałki, a potem razem z Freją ruszył do sklepu spożywczego. Zostawił ją na zewnątrz, a sam wszedł, żeby kupić trochę świeżych produktów. Wziął też kilka torebek z przysmakami dla psów, zapłacił i wyszedł. Odwiązał Freję, która niecierpliwie na niego czekała. Dał jej smakołyk, a potem odpiął smycz. Połknęła przysmak bez gryzienia. Pogłaskał ją, a Freja zamknęła oczy i przycisnęła się od jego nogi.

– Cześć. – Usłyszał nagle.

Podniósł wzrok. To była Ellinor. Mróz zaróżowił jej policzki, a blade słońce sprawiało, że jej skóra zdawała się świecić. Miała ze sobą małego psa. Wszystko wskazywało na to, że już zawsze będą się tu spotykać.

– Cześć, Freja – dodała Ellinor. – Wygląda na to, że przypadliście sobie z Tomem do gustu.

Pochyliła się i pogłaskała Freję, która niemrawo pomachała jej ogonem, a potem z zainteresowaniem zaczęła obwąchiwać puchatego pieska.

– Wyciąga mnie z domu, to dobrze – powiedział i uświadomił sobie, że tego dnia czuje się dużo lepiej. Więcej ruchu, lepsza dieta i mniejsza ilość alkoholu sprawiały, że lepiej spał. Nadal budził się z koszmarów cały zlany potem, ale teraz mógł już ponownie zasypiać. – A gdzie masz Nilasa?

– Jest w Kalix z wizytą u pacjenta. Konia – powiedziała i się uśmiechnęła.

Odniósł wrażenie, że między nimi jest prawie jak dawniej, rozmawiali spokojnie i normalnie. Jak gdyby zastanawiali się wspólnie, co zjeść na obiad albo kupić jej siostrze na urodziny.

Ellinor patrzyła na niego i coś wyczuł. Wydawało mu się, że chce go uściskać, ale potem powiedziała tylko „do widzenia”, szybko mu pomachała i odeszła.

Ruszył do samochodu. Zaczął padać śnieg. Freja podskakiwała, próbując złapać płatki śniegu na język i szczekając na zaspy. Spojrzał na nią i uświadomił sobie, że też jest w dobrym humorze. Może naprawdę zaczynał wracać do siebie. Wstawił zakupy do bagażnika i go zatrzasnął. Smycz przyciskał stopą do ziemi. Freja nagle szczeknęła i mu się wyrwała.

– Freja! – krzyknął. Wiedział, że nikogo nie skrzywdzi, ale była duża i nie chciał, żeby ktoś się przestraszył. Zobaczył, jak na kogoś skacze. – Freja! – zawołał jeszcze raz i zaczął biec w stronę osoby, którą zaatakowała.

– Nic się nie dzieje. – Usłyszał.

To była Ambra. Zwolnił zaskoczony i zobaczył, jak Freja skacze na Ambrę. Ta broniła się ze śmiechem i schyliła się po smycz.

– Powinieneś lepiej pilnować psa – powiedziała, kiedy się zbliżył.

Tom wziął smycz i posłał Frei surowe spojrzenie. Ona jednak wydawała się nieświadoma swojej winy i drżała z ekscytacji, że znalazła mu Ambrę.

– Tak, tak, mądra dziewczynka – mruknął, a potem dokładniej przyjrzał się Ambrze.

Ta sama kurtka co ostatnio, ten sam ogromny szalik i czapka nasunięta na czoło. W zasadzie widział tylko czerwony czubek nosa i świecące zielone oczy. Ale to była ona.

– Nie jesteś w Sztokholmie? – zapytał.

Wzruszyła ramionami, aż miał ochotę się uśmiechnąć na widok tego znajomego gestu.

– Sprawdzam tylko kilka rzeczy – odparła niejasno. – Ale zimno – dodała.

Ich oddechy były jak obłoki, a mróz szczypał ich w policzki.

– A będzie jeszcze zimniej. Naprawdę powinnaś zainwestować w cieplejszą kurtkę.

– Wiem. Mój protest przeciwko Kirunie niestety nie jest zbyt praktyczny.

Jeszcze wyżej podciągnęła szalik.

– Kiedy przyjechałaś? – zapytał i syknął na psa, którego w dalszym ciągu rozpierała radość.

Ambra poklepała Freję po łbie. Miała grube rękawiczki z jednym palcem, ale Freja mimo to wyglądała na zadowoloną.

– Wczoraj.

Pomyślał, że w takim razie jest tu już dobę i nie dała znać. Nie musiała mu się spowiadać, ale mimo wszystko trochę go to zdziwiło.

– Ten sam hotel? – zapytał.

– Tak, chociaż tym razem ogrzewanie w moim pokoju działa. To ogromny krok naprzód.

– Dokąd się wybierasz? Zdążę cię zaprosić na kawę?

– Mam umówione spotkanie z Elsą.

Tom chętnie spędziłby z nią trochę czasu, skoro tu przyjechała. Poczuł nagłą, zaskakującą ochotę na kontakty towarzyskie. Wmawiał sobie, że tylko o to chodzi. Tego dnia chciał przebywać z drugim człowiekiem, pogadać.

– Jeżeli wieczorem nadal tu będziesz, może mógłbym cię, przedstawicielkę czwartej władzy, zaprosić na kolację? – zapytał.

Zawahała się.

– Nie wiem – odparła.

– A nie skuszę cię lodowym hotelem?

– To niedaleko?

– Samochodem blisko. Mają naprawdę dobrą restaurację. Najlepszych kucharzy w Laponii. Poza tym nie można przyjechać do Kiruny i nie odwiedzić lodowego hotelu – zachęcał.

– Planowałam zjeść coś na wynos w pokoju – odparła, ale usłyszał, że chce dać się przekonać. Może równie mocno brakowało jej towarzystwa jak jemu.

– Wiem z pewnego źródła, że jedzenie na wynos się skończyło.

Jej oczy zalśniły.

– Naprawdę? W całej Kirunie?

– Tak, na dużych obszarach Norrbotten. Ludzie muszą się spotykać i jadać w restauracjach, jeśli nie chcą umrzeć z głodu.

– Czy to prawda?

– Tak napisano w gazecie, więc to musi być prawda – odparł.

– Wielki niedobór jedzenia na wynos?

– Właśnie tak. Też o tym czytałaś?

Wybuchnęła śmiechem, a on poczuł, że naprawdę chce zaprosić Ambrę Vinter na kolację, trochę z nią poflirtować. Boże, nawet nie wiedział, że to potrafi.

– No, zgódź się – przekonywał. A przecież nawet nie był dobry w przekonywaniu.

Pokręciła głową, jakby rozsądek brał górę, a więc zadał ostateczny cios:

– Ja zapraszam. Nie tylko na jedzenie, ale też na tajemnice.

Zielone oczy Ambry błysnęły, tak jak się spodziewał. Ta kobieta była stanowczo zbyt ciekawska, a on bezwstydnie to wykorzystał.

– Tajemnice? Obiecujesz? Jak mogłabym odrzucić taką propozycję!

Uśmiechnął się, jak rzadko kiedy, skierował ten uśmiech do niej i poczuł radosne ciepło w piersi.

– Wiem, nie można się oprzeć. Przyjadę po ciebie do hotelu.

30

Ambra nie mogła uwierzyć, że Tom Lexington naprawdę z nią flirtował. Ten uśmiech… rzadko miała okazję go widzieć, więc efekt był tym bardziej piorunujący. Kiedy Tom się uśmiechnął, chciała po prostu wślizgnąć się w jego ramiona i o niego się poocierać. Wstydziła się, że tak na nią działa. Mogła przewidzieć, że na siebie wpadną – Kiruna nie była zbyt duża. Wcześniej zastanawiała się, czy go powiadomić o przyjeździe. Jednak z Tomem tyle rzeczy było skomplikowanych, a przecież miała w życiu dość dramatów. Tyle że Freja ją zobaczyła, a Tom stał, przystojny, robiący imponujące wrażenie, i zaproponował, żeby zjedli razem kolację. Nic nie planowała na ten wieczór, jak zresztą na żaden inny w Kirunie. Kolacja z Tomem – to brzmiało jak znakomity pomysł.

Albo najgłupszy z możliwych.

Boże, nie powinna się oszukiwać, że mogą być tylko przyjaciółmi, że jej się to uda. Ale poczuła, że kiwa twierdząco głową. No jasne.

– O szóstej, może być pod hotelem – padło z jej ust.

– Super. No to do zobaczenia. Postaraj się do tego czasu nie zamarznąć. Freja, chodź!

Władczy głos, zdecydowane ruchy, cały wydawał się większy i silniejszy niż ostatnio. Wzięła głęboki oddech. To wszystko było tak cudownie niebezpieczne. Zrobiła swobodną minę, pomachała jemu i Frei, niedorzecznie szczęśliwa, że znowu się zobaczą jeszcze tego samego dnia.

Poszła dalej do Café Safari, kawiarni w żółtej drewnianej willi, gdzie umówiła się z Elsą. Ledwo weszła do środka i zaczęła się przepychać wśród turystów, kiedy pojawiła się Elsa i serdecznie ją wyściskała. Pogadały w kolejce i zamówiły po torcie kanapkowym i kawie.

– W żadnej sztokholmskiej kawiarni nie mają tortu kanapkowego – oznajmiła uradowana Ambra. Uwielbiała go.

– Masz też ochotę na deser? – zapytała Elsa.

– Jak zawsze – odparła Ambra i wybrała marcepanowe ciasto prinsess.

Elsa wzięła czekoladowy biszkopcik i położyła na tacy. Usiadły na piętrze, przy oknie z widokiem na kopalnię i ostatni różowy promyk słońca.

– Kiedy odjeżdża twój pociąg? – zapytała Ambra i napoczęła warstwę krewetek, majonezu i plasterków ogórka.

– Dopiero o wpół do trzeciej.

Elsa wybierała się do przyjaciółki. Ambra podejrzewała, że ta przyjaciółka to jej nowa miłość, ponieważ Elsa wyglądała wyjątkowo szykownie w kolorowym szalu i miała nową fryzurę. Włożyła do ust duży kawałek tortu kanapkowego. To było jednocześnie fajne i nieco przygnębiające, że dziewięćdziesięciodwuletniej kobiecie najwyraźniej lepiej się układa w miłości niż jej.

Przy torcie kanapkowym rozmawiały o synu Elsy, tłumach turystów i festiwalu śniegu, który miał się odbyć pod koniec stycznia. Ambra przyniosła więcej kawy.

– Dziękuję, skarbie – powiedziała Elsa.

– Powinno się częściej jeść ciasta – stwierdziła Ambra i wetknęła łyżkę w zieloną warstwę marcepanu i bitą śmietanę.

– Tak. Ciasta i czekoladę. Ingrid zawsze mówiła, że czekolada jest dowodem na istnienie Boga.

– Jesteś wierząca?

– Czasami. Może. – Elsa lekko zamieszała kawę. Sprawiała wrażenie, jakby nad czymś się zastanawiała. – Pytałam trochę o Sventinów. Te dziewczynki, które widziałaś, to nie ich wnuczki.

– A więc przybrane dzieci? – Ambra miała ogromną nadzieję, że tak nie jest. Odłożyła łyżeczkę.

– Tak.

– O Boże. Myślałam, miałam nadzieję, że są za starzy. To skandal.

– Tak. – Zmartwiona Elsa spojrzała na Ambrę. – Nie wiem, czy powinnam to mówić. Ale Esaias Sventin wygłasza dziś kazanie. W kościele.

– Naprawdę? W kościele w Kirunie?

A więc został kaznodzieją u laestadianów. Nic dziwnego, był surowy i zawzięty, świetnie się nadawał.

Elsa skinęła głową.

– Nie rozumiem, jak mogą na to pozwalać, żeby ta sekta korzystała z budynków Kościoła Szwecji. W każdym razie Esaias wygłosi kazanie – spojrzała na swój malutki zegarek – za pół godziny. Chcesz tam iść?

Czy chce? Słuchać jego nienawistnego głosu? Ale w zasadzie nie ma wyboru. Skinęła głową.

– Pójdę z tobą – powiedziała Elsa.

Ambra zesztywniała z nerwów, kiedy krótką chwilę później razem z Elsą zbliżały się do czerwonego kościoła. Przytrzymała Elsie drzwi, weszły i usiadły z tyłu. Ciemne rzędy niewygodnych ławek wypełniały się ludźmi – widziała kobiety w długich spódnicach i chustkach, z upiętymi włosami, mężczyzn w prostych, surowych strojach. Blade dzieci. Pociły jej się dłonie, ramiona miała sztywne.

W kościele nie było żadnych świateł, zebrani siedzieli cicho w ławkach, z pochylonymi głowami, jakby już czekali na potępienie. Widziała napięcie na ich twarzach i odniosła wrażenie, że oni wszyscy są niespełna rozumu. Część ludzi uważała, że laestadianizm to porządna chrześcijańska wspólnota, zdrowe, proste wartości i miłość. Dla niej były to jednak tylko zło i szaleństwo, które jako dziecko przeżywała na okrągło.

W końcu wszedł on.

Esaias Sventin.

Na samą myśl o tym nazwisku poczuła mdłości.

Przyjrzała mu się dokładnie. Postarzał się. Kiedy u nich mieszkała, miał koło trzydziestki, zaledwie kilka lat więcej niż ona teraz. Laestadianie pobierali się w młodym wieku. Niektórzy zaręczali córki, kiedy miały dziewięć lat. W krótko ostrzyżonych włosach Esaiasa dostrzegła siwe pasma. Włożył czarne spodnie, czarną marynarkę i białą koszulę bez krawata. Noszenie krawata było oznaką męskiej próżności. Potoczył wzrokiem po wiernych. Czy ją zauważy? Czy wyczuje jej obecność?

– Idziemy? – szepnęła siedząca obok Elsa.

Ambra słyszała ją jak przez mgłę. Miała trudności z oddychaniem, mocno ściskała w dłoni rękawiczki. Pokręciła głową. Esaias otworzył usta, a jego głos, również starszy niż zapamiętała, rozniósł się po kościele.

– Śmiech jest narzędziem diabła – zaczął, a ona rozpoznała te słowa. Słyszała je, powtarzane raz po raz. – Pokusy są wszędzie. Diabeł i jego demony są wszędzie. Grzech jest wszędzie.

Wciąż to opętanie diabłem, którego należy wyplenić, grzechami, za które należy odpokutować. Zmuszał ją do zjadania posiłków do samego końca. Rakel nakładała duże porcje, a kiedy Ambra już nie mogła, zmuszał ją, żeby jadła i jadła, dopóki nie zwymiotowała. „To diabelskie demony, które muszą się z niej wydostać” – mówił wtedy.

Demony i grzechy miały ją opuszczać na różne sposoby. „Zmyj grzech” – nakazywał czasem i ciągnął ją do umywalki, nalewał lodowatej wody i wpychał do niej jej głowę, aż wydawało jej się, że umrze. Mieszkanie w tym domu było jak spacer po szkle – ciągły strach, ciągła niewiedza, kiedy padnie uderzenie. „Spal diabła za pomocą bólu”, mówił, bijąc ją pasem. Kiedy zamykała oczy, wciąż przypominał jej się tamten strach i upokorzenie.

Siedziała nieruchomo w ławce, nie chciała już tkwić w tych wspomnieniach, w tym miejscu. Głos Esaiasa dudnił jej w uszach. Jako dorosła dostrzegała, że to szaleniec, ale i tak była wstrząśnięta ogarniającymi ją wspomnieniami.

– Ambra? – Głos Elsy próbował do niej dotrzeć, ale ledwo go słyszała, szumiało jej w uszach. – Chodź. Idziemy, to był błąd – mówiła Elsa.

Ambra skinęła głową, pozbierała rzeczy. Wstały. Ambra niepotrzebnie spojrzała po raz ostatni na przemawiającego Esaiasa. Najwyraźniej przyciągnęły jego wzrok. Zawsze był jak sokół, reagował na najmniejszy ruch. Nagle ją dostrzegł. Jego usta się poruszały, ale nie słyszała, co mówi.

Esaias długo na nią patrzył.

Na skraju jej pola widzenia pojawiły się błyskawice, w kościele zabrakło powietrza, gardło miała ściśnięte.

Słyszała głos Elsy: „Chodź, Ambra”. Czuła swoją dłoń w jej dłoni, została wyciągnięta z ławki.

– Grzesznice i wszetecznice! One są wszędzie.

Słowa Esaiasa dudniły za nią, kiedy uciekała.

Po wyjściu na schody przez jakiś czas po prostu stała w miejscu i oddychała.

– Nie powinnam była tego proponować – powiedziała ze skruchą Elsa.

– To nie twoja wina. Tylko jego – odparła Ambra zaciętym tonem. Esaias był szalony. A kolejne dzieci przechodziły takie samo piekło jak ona przed laty.

Powoli i w ciszy szły na dworzec.

Ambra pomachała Elsie, poczekała, aż pociąg ruszy, i dopiero wtedy pozwoliła sobie na reakcję na to, co się stało. Opadła na ławkę w poczekalni. Była kompletnie roztrzęsiona. Jezu, co za dzień. A wciąż jeszcze czekało ją spotkanie w ośrodku pomocy społecznej. Po czymś takim z całą pewnością należała jej się przynajmniej kolacja.

– Witam, jestem Lotta – przywitała się kobieta ze srebrnym krzyżykiem na szyi, kiedy Ambra chwilę później zgłosiła się w recepcji.

– Ambra Vinter. Dziękuję, że chciała się pani ze mną spotkać.

Lotta miała napięty wyraz twarzy, typowy dla pracowników pomocy społecznej. Kobieta, z którą Ambra kiedyś przeprowadzała wywiad – kuratorka z jednego z najtrudniejszych regionów – nazwała to, co się dzieje z większością z nich, stanem, „kiedy wyobrażenia spotykają rzeczywistość”. Nagminnie dotyka ich wypalenie zawodowe albo, co jeszcze gorsze, stają się cyniczni, uodpornieni i obojętni. Wielu z nich idzie na zwolnienia lekarskie albo rezygnuje z pracy. Co oczywiście oznacza jeszcze większy ciężar dla tych, którzy zostają – muszą załatwiać coraz więcej spraw. To jest jak niekończąca się, ponura spirala biegnąca w dół.

Usiadły w gabinecie Lotty, wypełnionym po brzegi kartami, segregatorami i stosami papierów. Dokumentami o ludzkim cierpieniu, potrzebujących dzieciach i rodzinach. Ambra podziękowała za kawę. Czuła, że już się poddała przygnębiającej atmosferze gabinetu. Lotta położyła rękę na stosie dokumentów, jakby chciała się upewnić, że nadal są na swoim miejscu. A może myślała, że Ambra się na nie rzuci i zacznie węszyć. Zwiędły hiacynt walczył o przestrzeń z kolejnymi stosami papierów przy oknie. Ambra zaczęła się zastanawiać, czy Lotta spotyka się z ciężko doświadczonymi przez los dziećmi w tym pomieszczeniu, czy też w budynku jest przyjemniejszy pokój.

– Pytała pani o rodzinę Sventinów. Nie mogę omawiać konkretnych przypadków, ale powiem, że nigdy nie było żadnych skarg. – Lotta zacisnęła usta.

Jej słowa brzmiały tak, jakby się ich nauczyła na pamięć. Pomoc społeczna i prasa często stały po przeciwnych stronach barykady, nie musiało to znaczyć, że coś ukrywa.

Ambra ze wszystkich sił starała się wyglądać jak swoje lustrzane, pełne empatii odbicie.

– Rozumiem, obowiązuje was tajemnica służbowa. Ale oni nadal są rodzicami zastępczymi? To chyba nie jest objęte tajemnicą?

– Nie mogę tego skomentować.

– Czy to prawda, że mają teraz u siebie dwie dziewczynki? Które nie są ich biologicznymi córkami? – Ambra nie dawała za wygraną.

Lotta otworzyła usta, ale nie zdążyła nic powiedzieć, bo drzwi się otworzyły. Stanął w nich prawie całkiem łysy – kilka siwych pasm włosów zaczesał na łysinę – i czerwony na twarzy mężczyzna. Posłał Ambrze ostre spojrzenie. Ambra kątem oka zobaczyła, że Lotta kuli się za biurkiem.

Nie był to dobry znak.

– Co ona tu robi? – zapytał.

Ambra wstała i wyciągnęła rękę.

– Nazywam się Ambra Vinter i jestem dziennikarką „Aftonbladet”. Czy to pan jest tu kierownikiem?

Oczywiście nie podał jej ręki.

– Nazywam się Ingemar Borg i jestem szefem. Po co pani przyszła? Nie ma pani prawa tu przebywać.

– Przyszłam zadać kilka rutynowych pytań. Nie zamierzam robić nikomu problemów – kontynuowała najspokojniej, jak potrafiła.

– To pani zadaje pytania o rodzinę Sventinów, prawda? Niech pani wie, że spełniają wszystkie kryteria rodziny zastępczej. Są doświadczeni i wykonywali ważną pracę przez ponad dwadzieścia lat. To specjaliści od dzieci, których nikt nie chce.

„Przynajmniej on nie ma problemów z tajemnicą służbowąd, pomyślała.

– Jak święci – powiedziała. Nie mogła sobie odmówić uszczypliwości.

Mężczyzna zrobił krok w jej stronę.

– Poznaję panią.

– Pracuję w „Aftonbladet”, tak jak mówiłam. Może widział pan moje zdjęcie obok tekstu?

– Nie. Ja panią znam. Jak pani ma na imię? Ambra. Mieszkała pani u nich, prawda? Pamiętam wszystkie nasze dzieciaki. Pani była jednym z nich. Kłamała pani i uciekała. Co to właściwie ma być? Jakiś rodzaj zemsty? Czy w ogóle przyszła tu pani w ramach pracy dla gazety? – zapytał i zrobił jeszcze jeden krok w jej stronę.

W ogóle go nie pamiętała. Ale wtedy była dzieckiem, a większość wśród dorosłych stanowili pozbawieni twarzy nieznajomi, którzy chcieli ją skrzywdzić.

– Dopilnuj, żeby stąd zniknęła – powiedział do Lotty.

Ambra kątem oka zauważyła, że Lotta kiwa głową. Mężczyzna odwrócił się na pięcie i wyszedł, zostawiając drzwi szeroko otwarte.

Lotta raz po raz przełykała ślinę. Ścisnęła mały srebrny krzyżyk.

– Jestem tu nowa – powiedziała zduszonym głosem. – Nie powinnam była się umawiać na to spotkanie. On ma rację, nigdy nie wpłynęła żadna formalna skarga.

– Ale?

Lotta spojrzała na nią prosząco.

– Nie mogę ryzykować utraty pracy. Muszę prosić, żeby pani sobie poszła, mam strasznie dużo pracy. To był błąd.

– Pójdę. Mimo wszystko dziękuję.

– Mówił prawdę? Mieszkała pani u nich?

Ambra pozbierała swoje rzeczy, pociągnęła za szalik.

– Ma pani mój numer – odparła. – Może pani dzwonić w każdej chwili. Jeśli zechce pani porozmawiać.

– Ale czego pani właściwie chce?

Ambra spojrzała na przerażoną urzędniczkę w zagraconym, przygnębiającym gabinecie.

– Żeby nikt nie musiał przechodzić przez to samo co ja – odparła i wyszła.

Wróciła spacerem do hotelu. Było ciemno i tak zimno, że przy oddychaniu bolał ją nos. Zmarznięta wbiegła do pokoju i w łazience wzięła długi, gorący prysznic.

Pomalowała usta i poprawiła brwi – podobało jej się, że są takie wydatne. Lubiła też swoje dołeczki w policzkach. Nałożyła trochę cienia na powieki. Miała nadzieję, że zaganiany wyraz twarzy, który widziała w lustrze, zniknie podczas kolacji.

Tuż przed szóstą zeszła, a o piątej pięćdziesiąt dziewięć spostrzegła, że duży czarny samochód Toma zajeżdża przed hotel. Doceniła punktualność.

Tom przechylił się nad siedzeniem i otworzył drzwi pasażera. Ambra wskoczyła do środka i opadła na luksusowy skórzany fotel. Obróciła głowę i spojrzała w jego czarne, naprawdę czarne oczy. To był dziwny dzień i wszystkie jej mechanizmy obronne działały pełną parą. „Kim tak naprawdę jest Tom Lexington?”, zastanawiała się. „Miłym, normalnym facetem, który mnie zauroczył? Szalonym ekswojskowym? A może jednym i drugim?” Miała pełną świadomość, że najgłupsze, co może zrobić, to przekroczyć z nim zawodową granicę, choć właściwie już tak się stało. Wszystkie instynkty wysyłały jej sygnał ostrzegawczy. Był potencjalnie śmiertelnie niebezpiecznym człowiekiem i skrywał stanowczo za dużo tajemnic.

Ale nie miała siły dłużej być rozsądna. Nie tego dnia. Przeżyła widok Esaiasa Sventina. Przeżyje również kolację z Tomem.

– Wiesz co?

– Tak?

– Nie mogę się doczekać tego wieczoru – powiedziała szczerze.

– Ja też.

Ruszył ostro. Pojechali do Jukkasjärvi zimowym wieczorem w roziskrzonym śniegu.

31

Z Kiruny do Jukkasjärvi jechali pół godziny. Widoczność była kiepska, więc Tom skupił się na prowadzeniu, a Ambra popadła w zamyślenie, nie rozmawiali wiele. Utrzymywał stałą prędkość, ale musiał ostro zahamować, kiedy na drogę, tuż przed reflektorami, wyskoczyły dwie przerażone sarny. Po chwili zniknęły w lesie po drugiej stronie szosy.

– Jezu, wyrosły jak spod ziemi – zawołała roztrzęsiona Ambra.

– Widziałem je – powiedział uspokajająco. Zaparkował przed lodowym hotelem, widział, jak drżała na mrozie. – To rzeka ochładza powietrze – oznajmił.

Zeszli w kierunku hotelu, otoczeni turystami w kombinezonach i przewodnikami w ponczach ze skóry renifera. W wielkich żeliwnych koszach płonął ogień, słyszeli warkot skuterów śnieżnych.

– Tu jest całkiem niebiesko – powiedziała zadziwiona. Lód posyłał w ich stronę błękitne rozbłyski.

– To kolor lodowych bloków z rzeki – wyjaśnił jeden z przewodników.

– Wyglądają, jakby były z kosmosu – odparła Ambra, a Tom się z nią zgodził.

Weszli do hotelu. Chodzili z grupami japońskich turystów, szwedzkimi parami i hordami Niemców, podziwiając pokoje. Każdy z nich wyglądał inaczej – niektóre przypominały zwykłe małe czworoboki, inne były spektakularnie przyozdobionymi apartamentami. Wszystko zostało wycięte i wyrzeźbione ze śniegu i lodu.

– Każdego roku budują to od nowa – przeczytał Tom z broszury. – Zjeżdżają się rzeźbiarze z całego świata. Każdy przygotowuje swój pokój, z innym motywem przewodnim.

Zaglądali do pokoju z ogromnym pawiem ze śniegu i lodu. Lodowe oka w jego ogonie połyskiwały błękitem. Pośrodku pokoju stało łóżko z lodu z pościelą ze skór renifera. Podłoga była ze śniegu.

– Mogłabyś tu przenocować? – zapytał, choć się domyślał, jak zabrzmi odpowiedź.

– Nie. Pokój jest ładny, ale przyprawia mnie o klaustrofobię. A ty?

– Może. Chcesz zobaczyć kościół?

Zajrzeli do kościoła. Otaczały ich obłoki wydychanej pary, ale temperatura wynosiła przyjemne minus pięć stopni, było zupełnie inaczej niż na ostrym mrozie na zewnątrz.

– Wszystko naprawdę jest z lodu – stwierdziła, rozglądając się. Ławki, ambona – wszystko błyszczało chłodem i bielą.

– Masz siłę na lodowy bar? – zapytał Tom.

Wyglądała blado, ale skinęła głową, więc poszli. Zobaczyli mrugające lodowe schody, lodowe boksy z ławkami i skórami reniferów do siedzenia. Był tu prawie komplet gości, głośno grała muzyka.

– Jak w zamrożonej bańce mydlanej – powiedziała.

Tom zamówił im po drinku – były małe, a z kwadratowych lodowych kieliszków prawie nie dało się pić.

– Przymarzł – rzekła rozbawiona Ambra, próbując oderwać kieliszek od stołu.

Po wypiciu skromnych zmrożonych drinków ruszyli spacerem do restauracji.

– Tu jest jak w Narni – powiedziała, kiedy mijali oświetlone lodowe rzeźby, rozmieszczone pomiędzy ciężkimi od śniegu, prastarymi świerkami.

Restauracja była ciepła i przytulna. Usiedli przy oknie.

– Nie sądziłam, że można tu zdobyć stolik. Czy to nie jest bardzo popularne miejsce? – zapytała i zaczęła przeglądać kartę.

Tom odpowiedział pomrukiem. Żeby dostać najlepszy stolik, musiał zadzwonić do norweskiego miliardera, ale nie zamierzał tego ujawniać.

– Byłeś tu już kiedyś? – zapytała.

– Nie.

Dziwne. Mieszkali w Kirunie od tylu lat, ale nigdy tu nie jedli. Ellinor chyba mówiła, że jest tu dla niej zbyt turystycznie.

– Nie uważasz, że jest tu zbyt turystycznie? – zapytał.

Uśmiechnęła się, ujawniając dołeczki w policzkach.

– W końcu jestem turystką, więc mi to odpowiada. Ale teraz aż się trzęsę z głodu. Możemy zamówić przystawki?

Tom oderwał wzrok od kuszących dołeczków w jej policzkach i zamówił im obojgu pomarańczowy kawior z ikry sielawy. Podano go na dużych lodowych blokach z siekaną cebulką, śmietaną i małymi goframi gryczanymi.

– Jak dzieło sztuki – zachwyciła się Ambra.

– To lokalny kawior, najlepszy, mieszkańcy Norrbotten zostawiają go dla siebie.

– To chyba najsmaczniejsze danie, jakie kiedykolwiek jadłam – westchnęła Ambra. Sączyła szampana, do którego zamówienia przekonał ją Tom.

Jej policzki nabrały kolorów. Przez chwilę w samochodzie wyglądała na tak spiętą, że poważnie rozważał, czy nie przerwać wieczoru. Sam pił niskoalkoholowe piwo. Wyglądała na zadowoloną. Uderzyła go myśl, że rzadko jej się to zdarza. Najczęściej Ambra Vinter wyglądała, jakby dźwigała na swoich barkach demokrację i cały świat. Lubił ją taką oglądać – chichoczącą, z błyskiem w oku od drogiego szampana i ciemnymi lokami, które odbijały światło stojących na stole świec. Pochwycił jej spojrzenie. Ambra owinęła sobie pukiel wokół palca i wystawiła koniuszek języka, żeby wydobyć złote ziarnko kawioru z kącika ust. Wzięła do ręki kieliszek, uśmiechnęła się do niego znad krawędzi. Szampan do niej pasował.

– Jak tam Freja? – zapytała.

– Przed wyjazdem dałem jej nowy gryzak, więc miejmy nadzieję, że podczas mojej nieobecności nie rzuci się na buty albo meble – odparł ze śmiechem.

Rozmawiali o codziennych sprawach, a między nimi zaczęła krążyć szczególna energia. Pytał o artykuł, który przeczytał. Rozmawiali o jeździe na nartach (nigdy nie próbowała), o tym, czy do dań głównych powinno się pić wino czy piwo i o plotkach ze świata szwedzkiej prasy – publicystach, którzy ledwo potrafili pisać, autorach wstępniaków cierpiących na manię wielkości, o spragnionych popularności celebrytach gotowych niemal na wszystko, byle o nich napisano w gazecie.

– Pewien aktor, opowiadający w rozmaitych wywiadach, jak bardzo nienawidzi tabloidów, dzwoni mniej więcej raz na pół roku z pytaniem, dlaczego od dawna nic o nim nie napisaliśmy.

– Ciekawe. A zatem, co dzisiaj robiłaś? – zapytał, kiedy kelner układał sztućce i stawiał nowe kieliszki do dania głównego.

– Poszłam z Elsą na kawę – odparła. Skubała lekko ucho, jakby się wahała. – Potem zrobiłam wywiad z pracownicą pomocy społecznej.

– Po to przyjechałaś do Kiruny?

– Tak.

Skrzywił się w reakcji na jej zdawkowe odpowiedzi.

– Czy to tajny wywiad?

Dotykała czubka noża, przesuwała palcem po obrusie.

– Nie do końca tajny, ale też niezbyt oficjalny. Sprawdzam jedną rzecz.

– Udał się?

Pokręciła głową.

– Nie – powiedziała. Spuściła wzrok na obrus, na jej czole pojawiła się zmarszczka. Długie rzęsy rzucały cienie na kości policzkowe. – Nie udał się.

– Chcesz o tym porozmawiać? – zapytał cicho.

Poczekała, aż dostanie czerwone wino, które zamówiła. Tom ponownie wybrał piwo. Kiedy kelner odszedł, oznajmiła:

– Muszę powiedzieć, że te podróże do Kiruny zdecydowanie obfitują w zdarzenia. Spotkałam pewną osobę… – Umilkła. Spięty wyraz twarzy powrócił. Tom czekał. Zaczęła od nowa.

– Byłam dziś w kościele.

– W Kirunie?

– Tak. Był tam ojciec z mojej rodziny zastępczej.

– Miałaś tu rodzinę zastępczą? – spytał. Nie pamiętał, żeby o tym rozmawiali. To oczywiście tłumaczyło, dlaczego tu mieszkała. Nie pomyślał o tym wcześniej.

Skinęła, zakręciła kieliszkiem. Czerwone wino zachlupało.

– Tak. Kiedy miałam dziesięć lat. Jedna z wielu rodzin zastępczych. Z tych gorszych.

– W ilu byłaś?

– Nie wiem. W każdym razie było ich więcej niż dziesięć. W niektórych nie zagrzałam długo miejsca. Jeśli uznają, że nie jesteś odpowiedni, wylatujesz.

– A jeśli to ty nie jesteś zadowolona? – zapytał i poczuł wzbierającą złość.

Posłała mu ironiczne spojrzenie.

– Dziecka nikt nie słucha. Nie ma znaczenia, jak powinno być, jest jak jest. Nie pamiętam, ile rodzin miało mnie dość. Ale ten człowiek… uciekłam od niego w wieku jedenastu lat. Kiedy go znów zobaczyłam, wydało mi się to nierzeczywiste. I zareagowałam w kompletnie chory sposób.

– Jak? – spytał, czując, jak włoski na rękach stają mu dęba. Co ten człowiek jej zrobił?

– To było, jakby moje ciało zareagowało automatycznie. Po prostu zostałam rzucona z powrotem do tego czasu, wróciło do mnie mnóstwo dawnych uczuć. To było nieprzyjemne. – Wypiła łyk wina, patrzyła na niego.

Tak, wiedział, co to znaczy. Tyle że on miał przebłyski przeżyć z dorosłego życia, widział rzeczy, do których znoszenia był przygotowany i których doświadczył mniej lub bardziej na własne życzenie. Ona była wówczas dzieckiem. Małą sierotą.

– Co takiego się działo, kiedy u nich byłaś? – zapytał. Bili ją? Znęcali się w inny sposób? zastanawiał się. Mocniej ścisnął szklankę.

Odstawiła kieliszek i objęła rękoma przedramiona, jakby marzła, choć w restauracji było ciepło.

– Wszelkiego rodzaju przemoc fizyczna. Kary. Bicie w twarz. Ale także znęcanie się psychiczne. Dopiero jako dorosła zrozumiałam, jakie to było chore. Ale nic natury seksualnej – dodała. Jakby to miało unieważnić całą resztę.

– O cholera – powiedział.

– No. Wiem, że z nim i z jego żoną mieszkają teraz nowe dzieci. – Jej głos lekko się załamał. Odchrząknęła, zacisnęła zęby. – Tak czy owak, widziałam go dziś w kościele. To było trudne.

Uniosła kieliszek i wypiła dwa łyki. Dłoń jej drżała, Tom musiał zwalczyć impuls nakazujący mu wstać, podejść do jej krzesła, wziąć ją w ramiona i kazać jej przyjść do niego następnym razem, kiedy ktoś będzie chciał ją skrzywdzić. Zapewnić, że następnym razem ten ktoś będzie miał z nim do czynienia.

Ambra znów zakręciła kieliszkiem.

– Jeśli się na niego patrzy – cholera, nawet nie potrafię wymówić jego imienia – z zewnątrz, nie sposób niczego się domyślić. To bardzo dziwne uczucie. Po ludziach nie widać, jacy naprawdę są. Nawet dzisiaj jest to jedna z najtrudniejszych dla mnie rzeczy. Na zewnątrz jest taki poprawny. Spokojny i kulturalny. Szanowany w społeczności. Wszyscy słuchają jego kazań. A w domu potrafi tak bardzo się zmienić. To właśnie było tak przerażające. Ten potwór, który w nim drzemał – powiedziała i głęboko nabrała powietrza.

Tom skinął głową. Rozumiał. Spotkał tak wiele potworów, wiedział bardzo dobrze, jacy potrafią być. Zła nie widać na zewnątrz.

– W końcu człowiek zaczyna wątpić w to, co przeżywa – mówiła dalej z namysłem. – Myśli, że przesadza, że zasłużył na lanie. Że jest rozpieszczony. Niewdzięczny. Nawet dziś mam problemy z oceną niektórych rzeczy, które mnie spotykają. Trudno to wyjaśnić – powiedziała. Posłała Tomowi krzywy uśmiech. – Czuję, że trochę zepsułam atmosferę.

Chciał położyć dłoń na jej dłoni, powiedzieć, że lubi ich rozmowy bez względu na to, czy są błahe, czy poważne.

Ambra różniła się od Ellinor pod tak wieloma względami. Ellinor nie lubiła trudnych tematów, więc automatycznie chronił ją przed wszelkimi negatywnymi aspektami swojej pracy. Była zasadniczo radosna i optymistyczna, pochodziła ze stabilnej, bezpiecznej rodziny. Patrzyła przed siebie i miała fenomenalną zdolność otrząsania się ze wszystkiego, co przykre i smutne. Tom zawsze lubił w niej to, że się nie zadręczała. Teraz jednak zaczął się zastanawiać, czy to, że żadne z nich nie mówiło o trudnych sprawach, nie oddaliło ich od siebie. Czy to dlatego uległ urokowi Ambry? Bo była kimś zupełnie innym, nowym, fascynującym?

Wiedział, że to nie jest cała prawda. Lubił Ambrę za to, że jest tym, kim jest. No i oczywiście za urodę, nie zaprzeczał. Nie była tak rzucającą się w oczy pięknością jak Ellinor, przypominała raczej skomplikowany, dobrze wykonany mechanizm, do którego trzeba naprawdę się zbliżyć, żeby go docenić.

– No co? – zapytała z uśmiechem znad krawędzi kieliszka.

Uratowało go jedzenie, które akurat stanęło na stole. Ona zamówiła renifera z jałowcem i borówkami, a on filet z łosia ze szwajcarskim plackiem ziemniaczanym i żelem jagodowym. Ucieszył się, że przez chwilę może się skoncentrować na czymś innym, musiał uporządkować myśli. Musiał spojrzeć prawdzie w oczy: pożądał Ambry. Tak długo funkcjonował jak trup, teraz znów zaczął czuć, że żyje. Pożądanie w tej sytuacji miał jak w banku. Nic dziwnego. Był mężczyzną. A ona była kobietą.

– Boże, jakie to dobre – powiedziała z naciskiem, a on skinął głową.

Jedli w przyjemnej ciszy. Ambra sączyła czerwone wino i wyglądała, jakby znów się odprężyła. Włożyła cienki top tego samego koloru co lodowe bloki, które oglądali, a uszy ozdobiła małymi migotliwymi kamieniami. Przez głowę przeleciało mu wspomnienie jej długich nóg pomiędzy jego udami. Przypomniał sobie, jak wyglądała, kiedy zamknęła oczy i jęczała blisko jego ust. Wyobraził sobie, jak by wyglądała, przeżywając orgazm… Pożądanie. Ni mniej, ni więcej.

– A jak ty się czujesz? – zapytała. – Jak ataki? Wciąż są równie ciężkie?

Uznał, że to miłe, iż zapytała wprost. Dzięki temu zniknęła część wstydu.

– Tak sobie – odpowiedział szczerze i nabił na widelec kawałek mięsa. – Ale i tak jest poprawa.

Odłożyła sztućce i spojrzała na niego z uwagą.

– Wiem, obiecałem tajemnice. Pytaj.

– Jak doszło do twojego porwania?

– Tak jak mówiłem, byłem w Czadzie. Operacja ratunkowa szwedzkiego obywatela.

– Kobiety – zaznaczyła.

– Tak, Szwedki. Rozbiłem się śmigłowcem, moi ludzie myśleli, że zginąłem, i mnie zostawili.

– Nigdzie o tym nie pisano.

Ludzie z krajów zachodnich siedzieli w więzieniach na całym świecie, Szwedzi również. Media znały większość z nich, nawet jeśli o tym nie pisano ze względu na ich bezpieczeństwo. Nigdy jednak się nie dowiedziały, że był więźniem w Czadzie.

– Ile czasu spędziłeś w więzieniu? – zapytała, kiedy milczał.

– Kilka miesięcy.

– Dlatego tak się czujesz?

– Tak, mam przebłyski wydarzeń z przeszłości.

Spokojnie mu się przyglądała.

– Gówniana sprawa. Sama widziałam, jakie są mocne. Co za historia. Niewiarygodne.

– Nie wolno ci o tym pisać – oznajmił ostrzegawczym tonem.

– No jasne. – Posłała mu spojrzenie spod grzywki. – O ile oczywiście nie uda mi się cię przekonać. Naprawdę przydałby mi się teraz jakiś gorący temat.

Powiedziała to żartem, ale Tom usłyszał w niej dziennikarkę. Pokręcił głową.

– Stanowczo nie. Powiedziałem ci to w zaufaniu. To nie może się znaleźć w żadnej gazecie.

– Rozumiem – odparła i podniosła ręce.

– Masz ochotę na deser w ramach rekompensaty? – spytał.

Rozpromieniła się.

– Pewnie. Im więcej, tym lepiej. Deser jest nawet lepszy niż gorący temat.

Tom poprosił gestem o kartę deserów i patrzył z rozbawieniem, jak Ambra się waha pomiędzy panna cottą z malinami arktycznymi a musem z rokitnika.

– Zamów jedno, ja zamówię drugie i się podzielimy – zaproponował.

– Jadłeś maliny arktyczne? – zapytała, kiedy podano desery.

– Nie wiedziałem nawet, że coś takiego istnieje – odpowiedział szczerze.

– To jedne z najpyszniejszych owoców jagodowych na świecie. – Zdjęła rubinową malinę, która dekorowała panna cottę, i mu ją podsunęła. – Dojrzewają tylko w czasie dnia polarnego.

– To prawda? – zapytał sceptycznie i wetknął łyżkę w mus.

– Nie mam pojęcia – odpowiedziała z szerokim uśmiechem.

Roześmiał się, a ponieważ już pochłonęła większość deseru, podsunął jej swój pucharek.

– Masz też mój. Zjedz oba.

Przyciągnęła deser do siebie.

– Dzięki. Deserowa bomba. Właśnie tego mi potrzeba po takim dniu jak dzisiejszy. Chcesz spróbować panna cotty?

Pokręcił głową. Lubił patrzeć, jak się opycha słodyczami.

– Jak długo zostaniesz tym razem?

– Nie wiem – odparła. – To zależy.

Słowa zawisły pomiędzy nimi w powietrzu. Wygarnęła resztę deseru z pucharka i oblizała kąciki ust.

– Jak długo Freja wytrzyma bez ciebie? – zapytała.

– Wkrótce muszę jechać do domu – odparł. Nigdy wcześniej nie zdawał sobie sprawy, jak uwiązany jest właściciel psa.

Kiedy wyszli z restauracji, lekko śnieżyło. Duże płatki spadały Ambrze na włosy i rzęsy. Nie chciał jeszcze odwozić jej do hotelu – tak prosta i skomplikowana zarazem była to sprawa. Panował taki ziąb, że śnieg skrzypiał, kiedy szli spacerem do samochodu. Co jakiś czas obijali się o siebie ramionami, ona się nie cofała, a on miał ochotę ją objąć. Nie zrobił tego jednak, lecz okrążył samochód i otworzył jej drzwi.

– Dziękuję – powiedziała.

Wyjął skrobaczkę i zdrapał lód z szyby. Usiadł za kierownicą, odpalił silnik, ale nie wyjeżdżał, tylko nad czymś się zastanawiał.

– Godzina nie jest jeszcze późna – stwierdził.

– Jest wcześnie – zgodziła się. Jej głos brzmiał neutralnie.

– Chętnie bym kontynuował, ale, jak już powiedziałem, muszę wrócić do psa.

– Rozumiem – odparła, patrząc na niego.

– Chcesz pojechać ze mną? – zapytał.

Mrugnęła.

– Później mogę cię odwieźć – zaproponował. „O ile oczywiście nie będziesz miała ochoty zostać”, dodał w myślach. Chciał ją znów zobaczyć u siebie w domu, skuloną na kanapie. Chciał z nią być.

Ambra długo na niego patrzyła.

– Czasami, Tomie Lexington, zupełnie cię nie rozumiem. A gdzie postanowienie, że będziemy tylko przyjaciółmi?

– Jesteśmy przyjaciółmi – odpowiedział.

– Może. Ale nie tylko. Przyznaj to.

– Lubię cię.

– Ja ciebie też. I chętnie pojadę z tobą do domu. Nawet jeśli jesteś najtrudniejszym mężczyzną we wszechświecie.

– Aż tak trudny nie jestem – odparł, wrzucił bieg i dodał gazu. „Może ma rację”, pomyślał. Nie wiedział już, czego tak naprawdę chce.

32

A więc znów była u Toma. Pokręciła głową. Tom wszedł do salonu ze smyczą Frei w ręku.

– Kiedy wrócę, rozpalę w kominku, ale muszę najpierw z nią wyjść – powiedział przepraszająco.

Freja zaszczekała i zamerdała ogonem. Ogromne cielsko rozpierała radość.

– Dam sobie radę – odparła Ambra, ciesząc się, że nie każe jej z nimi wychodzić. Śnieg padał teraz mocniej i na krótkim odcinku z samochodu do domu bardzo zmarzła.

– Czuj się jak u siebie. Muszę ją zabrać na porządny spacer, bo inaczej rozniesie cały dom, ale niedługo wrócimy. – Kiwnął głową na psa. – Chodź, ty potworze.

Freja szczeknęła i wychodząc, prawie przewróciła stół.

Ambra poczekała na dźwięk zamykających się drzwi i się rozejrzała. Podeszła do regału z książkami, wodziła wzrokiem po półkach. Leżał tam mały stosik nowych książek w języku szwedzkim w wydaniu pocket, ale większość stanowiły pozycje po norwesku i angielsku. W roztargnieniu zaczęła przeglądać tom o zorzy polarnej.

Wytężyła słuch, żeby sprawdzić, czy już wracają, ale kiedy nie usłyszała Toma ani Frei, ruszyła dalej i wyszła z salonu.

Co dokładnie znaczyło: „czuj się jak u siebie”?

Dom miał wiele drzwi. Pomyślała, że chętnie otworzyłaby niektóre z nich. Spacerowała dalej.

„Hm”, stwierdziła, „to wygląda jak szafka na broń”. Z masywnej stali. Zamknięta na coś, co przypomina bardzo zaawansowany zamek szyfrowy. Ambra nie miała nic wspólnego z bronią, ale tu na północy chyba wszyscy ją posiadali. A może to tylko stereotyp? Miała nadzieję, że w środku jest jedynie broń myśliwska, nic innego. W przeciwnym wypadku chyba łamałby prawo? Nawet jeśli był kiedyś żołnierzem? O szwedzkim prawie dostępu do broni wiedziała tyle, że większość jej rodzajów jest zabroniona, z wyjątkiem myśliwskiej, o ile przeszło się kursy i wyrobiło licencje.

Przyjrzała się zamkniętym drzwiom. Cholera, ależ była ciekawa. Czyżby Tom coś ukrywał, czy też po prostu nie lubił otwartych drzwi?

– Halo, jesteśmy! – rozległo się w korytarzu.

Pobiegła z powrotem do salonu. Freja przyszła, otrzepała się, rozchlapując śnieg po całym pokoju, podeszła do niej i zaczęła obwąchiwać jej nogi. Ambra podrapała ją za uchem. Tom pobrzękiwał czymś w kuchni. Kiedy wszedł, podał jej butelkę piwa.

– Nie zrobiliśmy tego, co mieliśmy zrobić, więc za chwilę będę musiał z nią wyjść jeszcze raz. Mów, jeśli będzie zbyt natarczywa – dodał i skinął głową w kierunku psa.

– Wszystko w porządku, chyba mnie lubi – odparła. Zwróciła uwagę, że Tom w dalszym ciągu pije niskoalkoholowe piwo, a więc najwyraźniej nie kłamał, kiedy mówił, że potem ją odwiezie. Uśmiechał się, a w jego oczach widziała ciepło.

Ambra sączyła piwo i czasem na niego zerkała. Nigdy do końca nie wierzyła w to, że można czuć pociąg fizyczny w całkowitym oderwaniu od intelektu. Nadal jednak nie była pewna Toma i tego, kim tak naprawdę jest. Mimo to bardziej niż chętnie uprawiałaby z nim seks. No proszę.

Tom kucnął przy kominku. Metodycznie oczyścił go z popiołu, dołożył drewna i zbudował małą piramidę. Wkrótce rozległy się trzaski. Ogień zapłonął. Ambra usiadła na kanapie i odstawiła piwo – nie miała ochoty na więcej alkoholu.

– To chyba najlepszy dźwięk na świecie – stwierdziła.

Tom mruknął na potwierdzenie. Kominek zapewniał też przyjemny zapach. I wspaniale grzał. Ambra westchnęła z rozkoszą.

Tom usiadł na drugim końcu długiej kanapy. Ambra wyciągnęła z torebki telefon komórkowy. Bateria była prawie całkiem wyczerpana.

– Nie wzięłam ładowarki – oznajmiła. – Bateria jest na czerwonym, może paść w każdej chwili.

– Jest mróz.

– Masz taką ładowarkę? – Pokazała telefon.

Pokręcił głową.

– Tylko starszego typu. Masz tu zasięg?

Ambra spojrzała na wskaźniki na wyświetlaczu rozładowującej się komórki.

– Słaby – przyznała.

– Tu w lesie jest kiepski zasięg, jesteśmy odizolowani. Mam innego operatora, ale też nie zawsze mogę się połączyć.

Odłożyła telefon. Nie była zadowolona, że jest tak od niego uzależniona. Podciągnęła nogi.

– Zimno ci? – zapytał od razu Tom i przyniósł jej pled.

Przykryła nim nogi i popatrzyła na niego z namysłem. Atmosfera uległa zmianie. Siedzenie w restauracji pełnej ludzi to jedno, ale tutaj jest sama, bo przecież tak naprawdę się nie znają. Choć może ulega paranoi. Zaufanie nie było jej najmocniejszą stroną.

– Twoi rodzice żyją? – zapytała. Tom był jak wielki samotnik, niczym głaz naniesiony w epoce lodowcowej i stojący pośrodku pustkowia. Ale skądś przecież musiał pochodzić.

– Mój ojciec zmarł dawno temu. Mama żyje. Mam trzy siostry, ale prawie nie utrzymujemy kontaktu.

Ambra kręciła frędzlem pledu i zastanawiała się, jak to jest. Być z kimś połączonym więzami krwi, a potem postanowić, że nie będzie się utrzymywało z nim kontaktu. Rzecz jasna rozumiała, że tak może się zdarzyć. W końcu rodziny się nie wybiera. Ale i tak warto by było mieć żyjącą mamę, kilkoro rodzeństwa, ludzi, do których się należy, podobnych do siebie, cały ród.

– Dlaczego nie utrzymujecie kontaktu?

– Z mojej winy. Nie byłem w stanie, kiedy źle się czułem.

– Nie martwią się?

– Wszyscy się martwią i to właśnie jest problem.

– Jak to wyglądało, zanim wyjechałeś? Byliście ze sobą blisko?

– To skomplikowane – powiedział, wzdychając i marszcząc czoło.

Tom i jego skomplikowane relacje.

– Mama płakała, kiedy zostałem przyjęty do oddziału specjalnego. Domyślała się, co to oznacza. Człowiek ma wówczas drugie równoległe życie. Uważała, że mnie straciła.

– Dobrze się tam czułeś? – spytała Ambra, ale przeczuwała, jaka będzie odpowiedź. Kiedy mówił o oddziale specjalnym, miał charakterystyczny wyraz twarzy.

– Tak.

Nie pytała więcej. Ludzie z jednostek specjalnych należeli do najbardziej małomównych. Nawet ich rzecznik prasowy nie rozmawiał z prasą. Jakaś jej część podejrzewała, że po prostu kochali tajemnice.

Tom wstał z kanapy, podszedł do kominka i trochę pogrzebał w ogniu, znów dorzucił drewna.

– Może wolisz kawę? – zapytał przez ramię.

Uśmiechnęła się i pomyślała, że nic się przed nim nie ukryje.

– Może trochę herbaty? – odparła.

Tom wyszedł do kuchni, wrócił i podał jej parujący kubek. Wzięła go do ręki. On pił kawę. Pachniała intensywnie i przyjemnie. Znów podeszła do regału, sączyła herbatę i wędrowała spojrzeniem po grzbietach książek. Uwielbiała w ten sposób gromadzić informacje.

– Kiedy to zostało zrobione? – zapytała na widok starego zdjęcia. Przedstawiało Toma i trzech innych młodych mężczyzn w wojskowych mundurach maskujących w zielone łaty. Mieli pomalowane twarze i wyglądali, jakby byli w samolocie.

– Jest stare – odparł. – Właśnie mieliśmy wyskoczyć, to kawałek od brzegu Vättern. Zwyczajny dzień, zwyczajne ćwiczenia.

– Wyglądasz na bardzo szczęśliwego – stwierdziła i przyjrzała się bliżej. Nigdy go takim nie widziała – był uśmiechnięty, radosny. Nie przybity.

– To prawda.

– Czy to było w czasie szkolenia? – zapytała.

Widziała, że się zawahał, ale potem skinął głową.

– To tam poznałeś Mattiasa?

– Tak, poznaliśmy się w Karlsborgu. To chyba był najlepszy okres w moim życiu.

– Ale dostawaliście pewnie niezły wycisk.

Wzruszył ramionami, wyglądało, że się namyśla.

– To nie jest dla każdego. Tego nie da się wytłumaczyć. Człowiek jest wypróbowywany w trudnych warunkach, żeby wiedział, co potrafi i że się sprawdzi, kiedy zajdzie taka potrzeba. Każdy się zastanawia, czy sobie poradzi. My, którzy przeszliśmy szkolenie i braliśmy udział w akcjach, wiemy, że tak. To chyba taka głupia męska rzecz.

Odstawiła zdjęcie na półkę.

– To oczywiście nie jest to samo co szkolenie w oddziałach specjalnych, ale przeszłam kilka kursów bezpieczeństwa. Ciągle nas na nie wysyłają.

– Ludzie rozmaicie sobie radzą z takim obciążeniem – oznajmił Tom.

– Tak, wiem. Widziałam twardych dyrektorów generalnych przechodzących załamanie, zahartowanych korespondentów wojennych, którzy działali kompletnie irracjonalnie, kiedy znaleźli się pod presją.

– Jak ci się podobało? – Spojrzał na nią zaciekawiony.

Posłała mu czarujący uśmiech.

– Uwielbiałam to.

Tom też się uśmiechnął.

– Wykorzystywałaś to, czego się tam nauczyłaś?

– Tylko psychicznie. Nigdy tak naprawdę nie byłam w sytuacji prawdziwego zagrożenia.

– To najważniejszy element, psychika.

Ambra posłała mu sceptyczne spojrzenie.

– Czyżby?

– Jak najbardziej. Żeby przetrwać, trzeba wiedzieć, które ryzyko warto podjąć. Można wytrenować tę zdolność.

– Jak?

– To właściwie proste rzeczy. Zatrzymać się. Zaakceptować nowe warunki. Sprawdzić, jakie są możliwości.

– A co potem? Krzyk, ile sił w płucach? – Uśmiechnęła się. Napotkała jego spojrzenie, a potem się odwróciła i podniosła kolejny dostrzeżony przedmiot.

Trudno było jej myśleć racjonalnie, kiedy na nią patrzył takim wygłodniałym wzrokiem.

– A co to jest? – zapytała i usłyszała w swoim głosie lekkie napięcie. Była to plastikowa zabawka, zupełnie niepasująca do męskiego otoczenia. – Niedźwiedź?

Kiedy wyjął go z jej dłoni, ich palce się zetknęły i poczuła mrowienie w ciele.

– Dostałem go na pożegnanie, od kolegów. Przyjechał tu z mnóstwem innych rzeczy z mojego biura. To niedźwiedź grizzly. – Przez chwilę milczał, obracał małą zabawkę na wszystkie strony, a potem dodał: – Tak brzmiał mój kryptonim w oddziale specjalnym. Grizzly. Nikt spoza Karlsborga go nie zna.

– Nikt? – spytała, myśląc o Ellinor.

On jednak pokręcił głową.

– Nikt poza tobą – odparł.

Długo na niego patrzyła.

– Grizzly do ciebie pasuje – powiedziała w końcu. Odstawiła zabawkę na półkę. – Chyba powinnam wracać do domu – swierdziła niechętnie. Śnieg padał coraz mocniej i robiło się późno.

– Chcesz? – zapytał cicho.

Powoli pokręciła głową.

– Lubię z tobą rozmawiać – powiedział.

Wędrował wzrokiem po jej twarzy, zatrzymał się na ustach. Delikatnie pachniał kawą i miętą. Była zachwycona, że najwyraźniej po spacerze z Freją skorzystał z okazji i umył zęby. Że ładnie pachniał. Chciała tylko, aby ją pocałował.

Cała kolacja, cały wieczór prowadziły do tego. Przeciągnął palcem wskazującym po jej skroni, a potem znieruchomiał i na nią popatrzył. Nachyliła się, a wtedy ją pocałował. Zamknęła oczy. Pozwoliła wszystkim innym zmysłom zastąpić wzrok, czuła jego zapach, smak, chropowatość. Uwielbiała jego usta, wargi. Język, o tak, język uwielbiała z całą pewnością. Tom całował mocno. Żadnego miękkiego, niezdarnego cmokania, żadnego pytania, tylko przejęcie dowodzenia. Przycisnął ją do siebie. Ambra położyła jedną dłoń na jego karku, a drugą na bicepsie. Zadrżała, czując muskularne ramiona. Pocałunek miał w sobie coś prymitywnego i był niebiański. Tom pokręcił głową.

– Kurczę, nie wiem, co powiedzieć – oznajmił, a spojrzenia jego czarnych oczu nie dało się rozszyfrować.

„Nic”, pomyślała odruchowo. Nic nie mów, rób tak dalej. Była wstrząśnięta ich wzajemnym przyciąganiem. Widziała wyraźnie, że on czuje to samo.

– Ambra – powiedział tylko, a jej imię w jego ustach brzmiało tak seksownie. Mimo to powinni więcej się całować, a mniej mówić.

Popatrzyła na niego, zawarła wszystkie swoje uczucia w spojrzeniu. Pocałuj mnie.

Jego tors unoszący się pod obcisłą koszulką, mięśnie piersiowe, mięśnie ramion, wszystkie te cholerne mięśnie. Pocałował ją znowu, Ambra przywarła do niego i pozwoliła się ponieść.

Położyła dłoń na piersi Toma, on zaczął dyszeć przy jej uchu, przycisnęła się do niego, przywarła całą sobą do jego twardej męskości, zachęcała go, ośmielała, aż wreszcie jego wielka dłoń wylądowała na jej piersi – to było jak szok elektryczny. Ambra czuła tę dłoń przez cienki materiał, słyszała, jak Tom oddycha przy jej uchu, wciągała jego zapach – ognia, igliwia, kawy i zimy, ocierała się policzkiem o jego ciepłą skórę. Oddychał teraz ciężej, jego kciuk z determinacją pocierał brodawkę jej piersi. Włożył jej rękę pod sweter, przejechał dłonią po skórze, po staniku, a po chwili wsunął ją pod materiał. Ambra nie mogła się powstrzymać i gwałtownie wciągnęła powietrze. Ścisnął jej pierś, lekko przygryzł ucho, wymruczał coś, czego nie słyszała, a ona przykleiła się do niego, przeciągnęła paznokciami po piersi, po koszulce. Tom objął ją ramieniem w talii i jeszcze mocniej przyciągnął do siebie. Odwzajemniała pocałunki, przyciskała się, dyszała…

Przerwał im potężny skowyt. To Freja podeszła do ich stóp i zaczęła wyć. Wydawała ogłuszający dźwięk, przy którym bardzo trudno było się całować.

– Cicho – powiedział Tom, ale w tym samym momencie zaczął się śmiać. – Przepraszam. Zapomniałem, musi jeszcze raz wyjść. Kiedy tak robi, to trzeba się śpieszyć. Lepiej mieć to z głowy.

– Oczywiście – odparła Ambra.

Tom znów wziął ją w ramiona i pocałował, aż zaczęła jęczeć pod naporem jego ust, ciągnąć go za przedramiona, błądzić rękami po plecach, po karku. Boże, to było naprawdę nieziemskie. Chciała tylko się dostać pod jego koszulkę, poczuć go, ale Freja wyła histerycznie, więc niezdarnie się wyrwała i wybuchnęła zdyszanym śmiechem.

– Lepiej już idźcie. Żebyśmy uniknęli nieszczęścia.

33

Tom włożył kurtkę, rękawiczki i szalik. Kiedy otworzył drzwi, do środka wpadł śnieżny wir. Temperatura mocno spadła. Freja zaczęła oskarżycielsko szczekać na pogodę.

– No, wychodź – rozkazał.

Pies wybiegł na zewnątrz. Tom ruszył za nim, kuląc się przed śniegiem, brnąc w zaspach. Pytanie brzmiało, czy powrót do Kiruny tego wieczoru w ogóle będzie możliwy. Choć z drugiej strony to mogło już być nieaktualne. Żwawo i z chęcią zatracił się w myślach o Ambrze.

Seksownych, gorących myślach o gładkich kończynach i zręcznych dłoniach. Miękkich ustach i pachnącym, zapraszającym ciele, które na niego czekało.

Przy niej czuł się jak normalny mężczyzna, nie osłabiony dziwoląg czy maszyna do zabijania, tylko człowiek. Chciał odkryć i zbadać każdy fragment jej ciała. Przekonać się, jakie jeszcze podniecające dźwięki potrafi z niej wydobyć. Chciał zdejmować z niej jedną warstwę ubrania po drugiej, obrać ją, rozpakować jak prezent. Badać i pieścić. Całować, aż jej usta będą spuchnięte, a policzki rozpalone.

Rozległ się dzwonek jego telefonu. Zaczął szybko go szukać, może Ambra się niecierpliwiła. Ale to nie była Ambra. Dzwoniła Isobel De la Grip. Niezdecydowany popatrzył na Freję. Ona jednak znalazła interesującą zaspę śnieżną i go ignorowała. Telefon wciąż dzwonił. Tom nie chciał rozmawiać z Isobel. Pragnął pobiec z powrotem do Ambry. Tylko że Isobel dzwoniła kilka razy, więc może powinien się tym zająć.

– Tom Lexington, słucham – powiedział do telefonu.

– Tom! Już prawie się poddałam. Ależ się cieszę, że odebrałeś. Przepraszam, że dzwonię tak późno. Jak się czujesz?

Tom lubił tę rudą panią doktor. Była kompetentna, widział, jak ratuje życie jednemu z gości na ślubie, na którym zajmował się ochroną. Podziwiał jej pracę lekarki polowej – przeżyła rzeczy, których większość ludzi nie potrafiłaby nawet sobie wyobrazić. Kiedy spytała, jak się czuje, wiedział, że robi to ze szczerej troski.

– Przepraszam, że nie odbierałem. Miałem tyle na głowie.

– Rozumiem, nie miej, proszę, wyrzutów sumienia. Nie chciałam cię stresować. Ale muszę zadać to pytanie. Znasz dziennikarkę Ambrę Vinter?

Tom przystanął. To chyba było ostatnie, czego się spodziewał. Nie mogło zwiastować nic dobrego.

– A co? – zapytał wyczekująco.

– To reporterka „Aftonbladet”. Dzwoniła do mnie. Z pytaniami o akcję ratunkową w Czadzie. Interesowało ją mnóstwo rzeczy. Wiem, że nic nie powiedziałeś, ale grupa ludzi, którzy wiedzą, co się stało, nie jest liczna.

– Słyszę o tym po raz pierwszy – powiedział Tom. Ściskał telefon w ręku, czuł wzrastające napięcie w klatce piersiowej, nie mógł uwierzyć w to, co słyszy. – Kiedy do ciebie dzwoniła?

– Kilka dni temu. Tak się martwię. Nie chcę cię obciążać, przeżyłeś już swoje. Ale uzgodniliśmy, że nic nie powiemy. Adopcja Mariusa napotkała problemy.

– Myślałem, że już wszystko gotowe.

– My też tak myśleliśmy. Ale wyskoczyła jakaś biurokratyczna pierdoła i przeraziłam się, że urzędnicy odmówią, jeśli się dowiedzą, jak tu trafił i co się tam wydarzyło. Chciałam tylko usłyszeć, czy wiesz coś więcej. Z tobą też nawiązała kontakt? Do Alexandra i Davida się nie odezwała.

Isobel, jedna z najbardziej opanowanych osób, jakie znał, była zdenerwowana, wręcz na granicy załamania nerwowego. I to przez Ambrę.

– Sprawdzę to, Isobel. Dziękuję ci bardzo, że zadzwoniłaś. Nie martw się, jestem pewny, że nie ma żadnego niebezpieczeństwa.

Mówił zwięźle i spokojnie, ale w środku zrobił się zimny jak lód. Co tu się dzieje, do cholery? Co takiego przeoczył?

– Nie wiem, co zrobię, jeśli stracimy Mariusa.

– Rozumiem. Zajmę się tym.

Milczała.

– Dziękuję, Tom – powiedziała w końcu.

– Nie ma za co – odparł, ale poczucie winy go przygniatało. To przecież on się wygadał. To, co Ambra wiedziała, pochodziło od niego. Nabrał się na najstarszą sztuczkę świata. Piękne oczy, trochę uwagi i pieszczot i od razu zaczął zdradzać tajemnice, wręcz sam zaproponował, że jej opowie, jeśli pójdzie z nim na kolację. Jak można być tak głupim?

Zawołał Freję i ruszył z powrotem do domu. Musiał spojrzeć prawdzie w oczy: został oszukany, Ambra go zdradziła.

Bezgłośnie otworzył drzwi. Nadstawił uszu, nie słyszał żadnych dźwięków dobiegających z wnętrza. Co robiła? Czyżby korzystała z okazji i węszyła po kątach? Jeśli tak, to ile już widziała? Paranoja szalała w nim w najlepsze.

Wszedł po cichu, nie widział jej. Bezgłośnie zdjął wierzchnie ubrania, rzucił je na podłogę, pozwolił działać wszystkim swoim instynktom. Dał znak Frei, że ma się położyć. Ostrożnie otworzył drzwi. Ambry nie było w salonie. Ani w kuchni. Poszedł do drzwi w korytarzu. Jedne z nich wydawały się nieco mocniej uchylone niż wcześniej. Zaufał jej. Wciąż miał nadzieję, że się myli, że Isobel nie ma racji. Popchnął drzwi do pracowni. Otworzyły się bezszelestnie. Ambra stała na środku pokoju i patrzyła na rozrzucone dokumenty.

– Co robisz? – zapytał.

Podskoczyła.

Odwróciła się. Miała przynajmniej tyle przyzwoitości, aby wyglądać jak winowajczyni.

– Nie słyszałam, że wszedłeś.

– Co ty tu robisz?

– Chciałam iść do toalety, a te drzwi były otwarte. – Szerokim gestem wskazała podłogę i rozsypane dokumenty. Raporty z Czadu. Zdjęcia stamtąd. – Co to jest? – zapytała.

– To raczej nie twoja sprawa – powiedział.

Próbował ocenić sytuację obiektywnie. Przypominał sobie wszystkie pytania, które mu zadała w czasie ich znajomości, zręczne pytania.

Nie mógł w to uwierzyć, ale Ambra wyciągała z niego informacje. Teraz oczywiście widział to jasno. Była dziennikarką popołudniówki. Żyła z ujawniania tajemnic. I natknęła się na to. Nie, nie natknęła się, to on dał jej potencjalny hit. Gadał. Podsunął jej Isobel. Kolejną wrażliwą informację. Jeśli Ambra czytała te dokumenty, wiedziała, że ginęli przez niego ludzie.

Wszystko, co powiedział, wyznał jej w zaufaniu. Już dawno nie czuł się tak oszukany, tak zdradzony, dawno nikt tak nie nadużył jego zaufania. Do diabła, ujawnił jej swój kryptonim. Co prawda nie był już tajny, ale mimo wszystko.

Zrobił krok w jej stronę.

– Mówię, że szukałam toalety – powiedziała wymuszonym tonem. – Nie powinnam tu wchodzić, przepraszam, mówiłam przecież, że jestem ciekawska, no a potem zobaczyłam, że to dotyczy Czadu i nie powinnam… Widzę przecież, że jesteś bardzo zły. Przepraszam. Przykro mi, nie chciałam… –Wykręcała ręce i wyglądała na zrozpaczoną.

Nie potrafił rozstrzygnąć, czy udaje, czy nie. Zauroczenie zaburzyło wszystkie jego normalne odruchy.

– Dlaczego dzwoniłaś do Isobel De la Grip? – zapytał krótko.

Ambra znów przełknęła ślinę, widział, jak pracuje jej wąska szyja. Czy zdawała sobie sprawę, jaka jest bezbronna sam na sam z nim? Jak łatwo mógłby zrobić jej krzywdę, gdyby był skorym do przemocy człowiekiem? Jej nieostrożność jeszcze bardziej go rozzłościła.

– Co masz na myśli? – zapytała. Na końcu jej głos zadrżał i ją zdemaskował.

– Wiesz, co mam na myśli! – wybuchnął. – Szpiegujesz mnie. – Sam słyszał gniew w swoim głosie i rzeczywiście był rozzłoszczony, także na siebie, że dał się tak omamić i pozwolił zaciemnić sobie osąd. Że nigdy nie powziął podejrzenia, iż mogła mieć jakiś ukryty interes. Że pozwolił się jej nabrać.

Nagle górna lampa zamrugała. Na chwilę zrobiło się ciemno, a potem światło wróciło – śnieżyca zakłóciła pracę sieci elektrycznej.

Twarz Ambry stężała.

– Myślę, że będzie najlepiej, jeśli wrócę do hotelu – powiedziała. Jej piersi falowały pod cienką bluzą.

– Nie tak szybko, porozmawiamy trochę, ty i ja. Ale najpierw: wyjdź stąd!

Odsunął się, zobaczył jej wahanie. Czekał. Światło znów zgasło, potem powróciło. Sieć elektryczna w każdej chwili mogła przestać działać.

– Wyjdź – powiedział krótko.

Opuściła pokój, nie patrząc na niego. Poczuł w nozdrzach jej zapach i musiał się zmusić do skupienia na rzeczywistości zamiast na tym, w co wierzył, oszukany przez swoje zmysły.

– Chyba rozumiesz, że nie możesz napisać o tym, co się stało w Czadzie? – rzekł.

Nie odezwała się.

– Ambra… – Położył rękę na jej ramieniu. Wzdrygnęła się, jakby ją uderzył.

– Nie wydaje mi się, żebyś mógł mi mówić, o czym wolno mi pisać, a o czym nie. O ile potrafię ocenić, w tym pokoju były dokumenty na temat walk i zabitych mieszkańców wioski. Kto ich zabił?

Tom skrzyżował ręce. Lampa w przedpokoju znowu mrugnęła. Wydawało mu się, że słyszy odgłosy burzy.

– To bardziej skomplikowane – powiedział.

– Z tobą wszystko zawsze jest tak cholernie skomplikowane.

Pobiegła do salonu, on ruszył za nią. Freja na nich czekała, patrzyła z niepokojem, jakby czuła, że coś się dzieje.

– Musisz zrozumieć, że sprawa jest poważna. Powiedziałem ci to wszystko w tajemnicy.

– Ale nie zaprzeczasz, że zabijałeś ludzi w Czadzie?

– Nie mogę z tobą o tym rozmawiać. Jak dużo powiedziałaś swoim szefom? Z kim jeszcze rozmawiałaś na ten temat?

– Odczep się.

– Mówię poważnie, musisz się wycofać.

– Nic nie muszę. I mam wrażenie, że już skończyliśmy. Chcę jechać z powrotem do hotelu.

Był na nią zły. I na siebie. Jak mógł się dać przechytrzyć młodej kobiecie cywilowi? To żenujące.

– Drogi są zasypane. Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zaczęłaś się bawić w superszpiega – wypalił.

– Nie. Chcę się stąd wydostać. Teraz. Jeśli nie masz zamiaru mnie odwieźć, to…

Naprawdę nic nie rozumiała. Chwycił ją za rękę, mocno, pociągnął do przedpokoju, otworzył drzwi. Do środka wtargnęły wiatr i śnieg. Burza szalała na całego. Wyjście byłoby równoznaczne z samobójstwem i musiała zdać sobie z tego sprawę.

– Proszę bardzo – powiedział sarkastycznie.

Popatrzyła na miotany wiatrem śnieg i burzę.

Tom puścił jej rękę i spojrzał na nią z wściekłością.

– Czy tego chcesz, czy nie, utknęłaś tu ze mną.

34

Ambra próbowała nie pokazywać, jak bardzo się boi. Ale Tom ją przerażał. Popełniła błąd, wiedziała o tym. Nie wolno tak węszyć. A ona zajrzała przez szczelinę w drzwiach, zobaczyła rozrzucone dokumenty, a potem jakimś sposobem zrobiła krok do środka i znalazła zdjęcia. Przedstawiały wojnę i zniszczenie. Zobaczyła fotografie martwych ludzi, okaleczonych zwłok, raporty dotyczące wymiany ognia i strat.

„To poważna sprawa”, myślała. Serce waliło jej w piersi, a Tom patrzył na nią lodowatym wzrokiem. Zdjęcia mogły być dowodem czegoś naprawdę poważnego. Bała się. Tom nagle stał się innym człowiekiem. Obcym, który ją przerażał. Lampa znów mrugnęła. „Boże”, pomyślała, „oby to była tylko tymczasowa przerwa w dostawie prądu”. Tom zrobił krok w jej stronę, odruchowo się wzdrygnęła, prawie upadła do tyłu. Zmarszczył brwi. Oddychała z trudem. Jej pierwsza rodzina zastępcza. Był tam mężczyzna. Pierwszy człowiek, który ją bił. Straszył, a potem bił. Nadal źle reagowała na gwałtowne ruchy. Próbowała zwalczyć ten strach, ale teraz była tak przerażona, że nie panowała nad sobą.

Lampa mrugnęła po raz ostatni, w jej świetle zobaczyła twarz Toma, a potem zapadł kompletny mrok.

– Co się dzieje? – zapytała i usłyszała w swoim głosie przerażenie.

– Wysiadł prąd – odparł krótko Tom. Widziała go jako gęstą ciemność pośród mroku. Zaczęła gwałtownie mrugać, żeby coś zobaczyć. Bateria w telefonie się rozładowała. Nikt nie miał pojęcia, że tu jest. Była tak głupia, tak nieostrożna. Ciemność napierała, oddychanie stawało się coraz trudniejsze.

– Ambra? Co robisz?

Próbowała myśleć logicznie i jasno. Uregulować ten cholernie gwałtowny oddech. Spod pach spływał jej zimny pot.

– Ambra?

– Tak – odparła, ale jej głos był słaby.

Słyszała, jak Tom się przemieszcza. Sama nawet nie drgnęła. Jakaś jej część zdawała sobie sprawę, że może przesadza z reakcją, ale nie potrafiła myśleć jasno.

– Muszę sprawdzić, czy dam radę przywrócić prąd – oznajmił rzeczowo.

Jej dorosła część wiedziała, że uniósł rękę nie po to, żeby ją uderzyć, że tylko zamykał drzwi. Ale w ogóle nie potrafiła go rozgryźć. Był dwa razy większy od niej i silny jak niedźwiedź. W jednym z pokoi miał zdjęcia trupów. Panika mogła ją ogarnąć w każdej chwili. Wrócił do ciemnego holu – słyszała jego kroki, poza tym milczał.

– Co robisz? – zapytał.

– Nic.

„Nie chcę tu dalej być”, dodała w myślach. „Jestem tak przerażona, że nie potrafię myśleć”.

– Muszę poszukać działających latarek. W kuchni są świece. I nadal pali się ogień.

Znów zniknął. Była w rozterce. Czy powinna iść do dużego pokoju, a więc w głąb mieszkania? Czy też zostać w korytarzu, z którego łatwiej dotrzeć do wyjścia?

Musiała się opanować. Działać. Mogła dać sobie radę, nie była bezradna. Myśl, Ambra. Nie mogła tu zostać, a więc musiała uciec, to jedyny sposób. Tylko jak? Skoro Tom nie chciał jej podwieźć, musiała sama się z tym uporać. Jednak nawet jeśli uda jej się dostać do samochodu, nie da sobie rady przy tej pogodzie. Od razu utknie w śniegu.

Skuter!

Kluczyki, gdzieś widziała kluczyki. Zmrużyła oczy, choć było kompletnie ciemno. Szukała w pamięci. Kuchnia. Widziała kluczyki na haczyku w kuchni. Nad haczykiem widniał napis „Skuter”. Słyszała, jak Tom porusza się po w domu. Jej serce szalało.

– Ambra? – krzyknął.

Nie potrafiła ocenić, czy jest zły, zirytowany, czy czuje jeszcze coś innego.

– Tak?

– Jestem na dole i próbuję uruchomić zapasowy generator – zawołał.

Idealnie. Najszybciej jak potrafiła pobiegła do kuchni, gdzie Tom zapalił lampę gazową. Zobaczyła haczyk, znalazła kluczyk do jednego ze skuterów. Kluczyk zadzwonił i wstrzymała oddech, ale Tom w dalszym ciągu łomotał na dole i chyba niczego nie słyszał.

Zawahała się. „Co ja właściwie robię?”, pomyślała. Na zewnątrz panował chłód i padał śnieg. Była wściekła, że nie chce jej podwieźć, że ją wystraszył. Niech go szlag. Wymknęła się znów do przedpokoju. Obmacała ścianę i znalazła to, czego szukała – kombinezon. Wciągnęła go na siebie. Zawiązała swój szalik, włożyła czapkę i rękawiczki z jednym palcem. Spływając potem, wsunęła buty. Znów się zawahała. Czy postępowała rozsądnie? Miała jednak wszystkiego dosyć. Pokazywał jej, jak się odpala silnik, mówił, że to łatwe. Jutro będzie mógł podjechać do miasta i odebrać skuter, ona tylko go pożycza. Odległość nie jest duża, to chyba nie będzie tak trudne. Poza tym ma ubranie, poradzi sobie. On nie mógł decydować, że powinna zostać, to jej wybór. Nie zamierzała tu z nim zostać. Niech spierdala.

Ambra wyszła z domu, cicho zamknęła za sobą drzwi, z trudem łapała oddech, nasunęła czapkę, podciągnęła zamek błyskawiczny najwyżej, jak się dało, i pobiegła do garażu w ciężkim śniegu i smagającym wietrze.

Dotarła na miejsce bez przeszkód. Drzwi nie były zamknięte na klucz. Dysząc, otworzyła je i podparła. W garażu, osłoniętym od wiatru, złowieszczo połyskiwał czarny samochód. Stały też dwa skutery. Tom chyba wciąż był w domu. Zdjęła kask ze ściany. Krótką chwilę rozważała, czy nie wrócić, ale w końcu siadła na skuter, popatrzyła na przełącznik świateł, próbowała sobie przypomnieć, co robił i mówił.

Włożyła kask na czapkę, zapięła, wsunęła kluczyk w stacyjkę i odpaliła skuter. Chwyciła manetkę, wzięła głęboki wdech, przygryzła wargę i dodała gazu. Skuter ruszył z takim impetem, że prawie z niego spadła, wyjeżdżając z garażu. Mocniej zacisnęła ręce na kierownicy, ostrożnie skręciła i popędziła przed siebie.

Tom miał rację, prowadziło się naprawdę łatwo. Poradziła sobie! Śnieżne obłoki wzlatywały za nią w powietrze, kuliła się za kierownicą.

Skuter poruszał się niewiarygodnie szybko. Jechała w stronę drogi jak najdalej od domu. Odwróciła się i patrzyła, jak dom znika z jej oczu. Potem otoczył ją las. Jechała przed siebie. Pomyślała, że przy tej prędkości dotrze do Kiruny w mgnieniu oka. Gdyby zatrzymała ją policja, poprosi o podwiezienie, ale przy tej pogodzie chyba pozwolą jej wjechać do miasta, choć to zabronione. Wkrótce będzie w swoim pokoju, w swoim łóżku i jak tylko naładuje telefon, wyśle Tomowi esemes, że może odebrać skuter.

Po jakimś czasie początkowa ekscytacja zaczęła znikać. Było znacznie zimniej i ciemniej, niż wcześniej przypuszczała. Czy wszyscy nie mówili zawsze, że biały śnieg odbija światło? Mimo silnych reflektorów skutera miała wrażenie, że jest ciemno. Grube ubrania nie pomagały, zaczęła marznąć. Mówiła sobie jednak, że niedługo dotrze na miejsce, musi tylko zacisnąć zęby. Wystarczy, że będzie się trzymała drogi, a wszystko się uda.

Zmrużyła oczy, w śnieżycy widoczność była kiepska. Czy nadal jedzie drogą? Nie potrafiła tego stwierdzić, odnosiła wrażenie, że las coraz bardziej gęstnieje. Czy nie powinna już się pojawić jakaś tablica informacyjna?

Zwolniła, rozejrzała się, jechała dalej, ale kilka minut później musiała spojrzeć prawdzie w oczy – nie miała pojęcia, gdzie jest. Zgubiła się jak pierwsza lepsza idiotka.

Dookoła był tylko las, śnieg i mrok. Wiatr smagał ją po twarzy i było jej tak zimno, że aż szczękała zębami. Znów przyśpieszyła. Wszystko docierało do niej z coraz większą mocą.

Przesadziła z reakcją, wykazała się ogromną naiwnością w kwestii pogody i pozwoliła, aby kierował nią strach. Tym samym władowała się w coś, co szybko mogło się okazać znacznie, ale to znacznie groźniejsze niż Tom Lexington.

35

Tom usłyszał dobiegający z góry dźwięk. Jakby stukających drzwi wejściowych. Czyżby ich dokładnie nie zamknął? Wytarł ręce w ściereczkę i zaczął się zastanawiać, co Ambra robi na górze – od jakiegoś czasu się nie odzywała. Dobrze, że na chwilę ją zostawił. Był zły, ale już się uspokoił, zaczął myśleć, że może przesadził z reakcją. Nadal czuł się oszukany, ale w pewnym sensie sam mógł siebie za to winić.

Westchnął i dał sobie spokój z zapasowym generatorem, nie udało mu się go uruchomić. Szkoda, że pokpił sprawę i nie sprawdził go wcześniej. Przekrzywił głowę i zaczął nasłuchiwać. Na górze panowała całkowita cisza. Freja skomlała niespokojnie.

– Wszystko w porządku – uspokajał ją, kiedy nagle usłyszał niski warkot dochodzący z zewnątrz. W pierwszej chwili nie wiedział, co to może być. Brzmiało jak skuter, ale to chyba niemożliwe? Burza przecież brzmi inaczej?

Odłożył narzędzia do skrzynki i ruszył w kierunku schodów.

– Ambra? – krzyknął.

Odpowiedziała mu cisza. Freja węszyła. Coś było nie tak. Atmosfera w domu się zmieniła, nie potrafił tego wytłumaczyć. Szybko wszedł po schodach, przesuwał po wszystkim wiązkę światła mocnej latarki. Dom był pogrążony w ciszy i wydawał się pusty. Ambra nie siedziała na kanapie ani przy kominku. Ani w kuchni przy lampie gazowej, którą dla niej zapalił.

Odgłos silnika stał się teraz głośniejszy. Dobiegał z zewnątrz, z całą pewnością był to jeden ze skuterów. Ryk się oddalał. Tom podszedł do drzwi, które właśnie zatrzasnął wiatr. Nacisnął klamkę. Co ona znów wymyśliła, do cholery? Dźwięk skutera umilkł. Kiedy Tom otworzył drzwi, poczuł smaganie wiatru. Nic nie widział, Ambry i skutera już nie było. Nie rozumiał, co się stało. Przecież Ambra musiała rozumieć, że taka podróż to szaleństwo. Pobiegł do kuchni. Rzeczywiście brakowało kluczyków do jednego skutera.

Skołowanie i irytacja zaczęły ustępować miejsca nieprzyjemnemu uczuciu. Czy Ambra była aż tak szalona, żeby odjechać? Naprawdę? Zdawał sobie sprawę, że wpadł w złość, ale czyżby aż tak ją przestraszył? Nie chciało mu się w to wierzyć, była silną kobietą. Chyba nie myślała, że zrobi jej krzywdę? Nie, nie mieściło mu się w to w głowie. Zraniło go to i równocześnie czuł się głupio, ale to wszystko. Co miał teraz zrobić? Czy Ambra trafi do głównej drogi? Czy będzie próbowała jechać do hotelu? Śnieżyca nie słabła, a temperatura wciąż spadała. Wiedział, że jeżeli tam nie dotrze, będzie w prawdziwym niebezpieczeństwie.Spojrzał na Freję.

– Co teraz robimy? – spytał.

Suka w odpowiedzi zaskowyczała.

Czując coraz większy niepokój, poszedł do kuchni, wziął kluczyki do drugiego skutera. W dużym pokoju pogasił wszystkie świeczki. Ogień w kominku spokojnie płonął. Przystawił osłonę. Wziął plecak, zapakował koc termiczny, butelkę wody, nóż, zapalarkę, latarkę i sznur. Czy powinien zostać w domu i czekać? A jeśli coś jej się stanie? Jeśli zjedzie z drogi, jeśli z czymś się zderzy?

Szybko włożył kombinezon do jazdy na skuterze, ciężkie buty i rękawiczki.

– Zostań tutaj – powiedział do Frei.

Kiedy szedł do garażu, prawie zwiało go z drogi. Coraz bardziej zaniepokojony odpalił drugi skuter i ruszył przed siebie. Miał naprawdę złe przeczucia. Ambra była miejską dziewczyną, prawdopodobnie nie zdawała sobie sprawy, jak szybko można się wyziębić i jakie to niebezpieczne. Jak szybko można stracić zdolność oceny temperatury. Potrafił tropić i znał teren, ale jeśli zjechała z drogi, odnalezienie jej będzie prawie niemożliwe. Starał się jechać na tyle wolno, aby móc przepatrywać teren, a jednocześnie wystarczająco szybko, aby nie tracić czasu.

Po godzinie poszukiwań zaczął naprawdę się niepokoić. Czy mógł liczyć na to, że dotarła do Kiruny? Najchętniej zadzwoniłby do hotelu i zapytał, czy tam jest, ale w lesie nie miał zasięgu.

Pytanie brzmiało, czy powinien wrócić do domu i spróbować zadzwonić stamtąd, czy też szukać dalej. Jeśli jednak wróci i zadzwoni do hotelu, a Ambry tam nie będzie, to zmarnuje czas decydujący o życiu i śmierci. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że w tej właśnie chwili mogły się ważyć jej losy.

Zataczał duże koła. Minęła godzina i dwadzieścia minut. Temperatura wynosiła minus trzydzieści stopni albo mniej. Wiatr sprawiał, że mróz był dotkliwszy. Tom przeczesywał wzrokiem śnieg.

Nagle go zobaczył.

Skuter. Leżał na boku, jakby się zderzył z drzewem.

Dodał gazu, podjechał na miejsce i zeskoczył. Ambra leżała przy rozwalonym skuterze, na boku, w pozycji embrionalnej.

Uklęknął przy niej. Wyglądało na to, że miała miękkie lądowanie. Kask ochronił jej głowę, ciało nie było ułożone pod dziwnym kątem, ale nigdy nie wiadomo.

– Ambra! – Tom próbował przekrzyczeć wiatr. Nie zareagowała.

Jak ciężko jest ranna? Przyłożył policzek do jej ust, żeby sprawdzić, czy oddycha. Wyczuł słaby oddech i prawie krzyknął z ulgą. Zdjął rękawiczki, wsunął rękę w rękaw jej kurtki i sprawdził nadgarstek, ale nie wyczuł pulsu – kiedy spada ciśnienie krwi, zanika pierwszy. Udało mu się wsunąć palec przy szyi i tym razem wyczuł tętno. Słabe, ale regularne.

– Ambro? Słyszysz mnie?

Nie odpowiedziała. Rozsunął zamek błyskawiczny, przebił się przez wszystkie warstwy ubrań i przyłożył twardą pięść do jej mostka. Nie chciał zrobić jej krzywdy, ale wiedział, że jeśli się nie obudzi, będzie musiał zawieźć ją do szpitala. Kark nie wydawał się uszkodzony, ziemia była miękka, a Ambra wyglądała dobrze, ale mimo to nie miał pewności. Przycisnął pięść do mostka i dostrzegł na jej twarzy lekki grymas.

– Aj – jęknęła.

– Ambra – powiedział z bezbrzeżną ulgą. Skoro oddychała i miała puls, nie musiał przeprowadzać resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Przy tej pogodzie byłby to koszmar.

– Wiesz, kim jestem?

– Tom – odparła. Potem umilkła.

Zastanawiał się, czy powinien ją zabrać do szpitala, czy do domu. Droga do szpitala była długa i ryzykowna, a ona mówiła normalnie, jej źrenice zareagowały na światło, kiedy poświecił latarką.

– Ambra. – Zaczął owijać ją kocem. Nie zdejmował kasku. – Czy wiesz, gdzie jesteś? Wiesz, co się stało?

– Przestań ględzić – mruknęła i mimo trudnej sytuacji się uśmiechnęła. Była sobą, a on niczego więcej nie chciał.

– Odwiozę cię z powrotem – oznajmił.

Kiedy ją podniósł, zwisła bezwładnie. Wsiadł na skuter z Ambrą w ramionach i odpalił silnik. Jechał tak szybko, jak tylko mógł.

Minuty w drodze powrotnej dłużyły się jak godziny. Ambra nie poruszyła się w jego ramionach ani razu, ale był skupiony tylko na przyszłości. Na tym, co będzie robił po dotarciu na miejsce i jak będzie to robił.

Podjechał do drzwi, szybko wniósł ją do środka i położył przy kominku, w dalszym ciągu owiniętą w koc.

W domu było ciemno i zimno, ale najpierw musiał wstawić skuter – to był jego jedyny środek transportu na wypadek, gdyby pogoda się nie poprawiła. Poza tym lepiej było ogrzewać Ambrę powoli. Była tak wyziębiona, że w przeciwnym wypadku serce mogłoby nie wytrzymać.

Tom zaparkował skuter w garażu i najszybciej jak potrafił pobiegł po śniegu z powrotem do domu. Ambra nadal leżała w tym samym miejscu, Freja ułożyła się obok niej.

Ściągnął rękawiczki, usiadł i zdjął jej kask.

– Nie śpisz? – zapytał. Nie odpowiadała, więc uszczypnął ją lekko w policzek.

– Przestań – mruknęła. Pogładził ją po czole, ostrożnie poszukał ran lub zgrubień. Nie znalazł. Jej klatka piersiowa powoli się unosiła. Poczuł tak wielką ulgę, że aż go zabolało w piersi.

Do zażegnania niebezpieczeństwa było jednak daleko. W domu brakowało prądu i ciepłej wody. Wiedział też, że ryzyko zapaści jest duże, jeśli Ambra nie otrzyma odpowiedniej opieki – ćwiczył to wielokrotnie. Musiał ją rozebrać i dokładnie wysuszyć ciało. Zwiększyć temperaturę, powoli i w kontrolowany sposób. Wyciągnął wojskowy nóż i zaczął rozcinać najpierw kombinezon, potem dżinsy, od nogawki po talię, ostrożnie, żeby nie skaleczyć skóry. Prawdopodobnie będzie szalała z wściekłości, że zniszczył jej ubrania. Prawie na to liczył – zła Ambra to żywa Ambra. Poza tym nie dało się ściągnąć przemoczonych dżinsów w inny sposób.

Nie miała już na sobie spodni. Butów nie dało się zdjąć, więc je również musiał rozciąć, a potem ściągnął skarpetki. Rozciął jej sweter. Pod spodem miała bieliznę, zrobił z nią to samo. Bez zastanowienia ściągnął jej majtki i stanik, odwrócił wzrok, przykrył ją kocem i zaczął szukać odmrożeń na stopach i dłoniach. Nie miał pewności, ale żadne tkanki nie wyglądały na poważnie uszkodzone. Miała ślady, które przekształcą się w pokaźne siniaki, ale chyba niczego nie złamała, a jej klatka piersiowa nadal się unosiła.

Przyniósł jeszcze jeden koc i ponownie poszukał ran, opuchlizn, czegoś, co mogłoby wskazywać na obrażenia wewnętrzne. Chyba nie miała żadnych większych obrażeń, ale nie odważył się stwierdzić tego na pewno.

Kiedy była już sucha i leżała porządnie zawinięta, zaczął ponownie rozpalać ogień. Gdy skończył, przyniósł poduszki i podłożył jedną pod jej głowę. Nie była już taka szara na twarzy. Zebrał się na odwagę, spuścił ją z oczu i zdjął kombinezon. Włożył suchą koszulkę i suche spodnie.

Ambra nadal się nie poruszyła. Teraz jednak jej skóra miała znacznie ładniejszy kolor, a jej klatka piersiowa unosiła się regularnie. Sprawdził jej puls – był mocniejszy niż wcześniej. Szybko przyniósł latarkę i termometr. W kuchni zagotował wodę, w kubku przygotował herbatę, wsypał cukier. Po powrocie do salonu jeszcze raz sprawdził puls Ambry i spostrzegł, że jej twarz nabrała kolorów.

– Ambra, otwórz oczy – powiedział.

Jej powieki drgnęły, otworzyła oczy. Źrenice się zwęziły, kiedy w nie poświecił.

– Jak się czujesz? – zapytał.

– Marznę. Nienawidzę marznąć.

– Zmierzę ci temperaturę – oznajmił i włożył jej termometr do ucha. Kiedy rozległ się pisk, spojrzał. Trzydzieści cztery stopnie.

– Wiesz, gdzie jesteś? – zapytał.

– Tak przypuszczam – mruknęła.

Wydawała się rozbudzona i trochę zdezorientowana, ale nie jak ktoś, kto ma halucynacje.

Szybko obszedł cały dom, pozapalał wszystkie świece i latarenki, jakie tylko znalazł, i porozstawiał je w pokoju. Postanowił, że zostawi ją na dole, w cieple. Zniósł z piętra dwa grube materace i ułożył jeden obok drugiego. Ułożył posłanie przy kominku.

– Teraz cię przeniosę.

– Taktaktak – wymamrotała.

Położył ją na jednym z materaców. Wydawała się taka mała, w jego objęciach prawie nic nie ważyła.

Nadal wstrząśnięty popatrzył na kobietę, która równie dobrze mogła umrzeć w lesie. Czy powinien do kogoś zadzwonić? A jeśli tak, to co miałby powiedzieć? Że tak bardzo wystraszył Ambrę, iż ryzykowała życie? Sprawdził telefon. Przez śnieżycę nie było zasięgu, a więc sprawa się rozwiązała.

Dotknął jej. Nadal miała zimną skórę, więc ponownie zmierzył jej temperaturę. Rosła. Usiadł obok niej. Pomyślał, że powinna przyjmować płyny.

– Ambra, musisz się obudzić.

– Dlaczego? – Jej głos był zaspany i trochę rozzłoszczony.

Uniósł jej głowę, podłożył jeszcze jedną poduszkę.

– Otwórz usta – rozkazał, a kiedy powoli posłuchała, podał jej pół łyżeczki herbaty. – Trzy takie i będziesz mogła zasnąć, okej?

Głęboko westchnęła, ale otworzyła usta i pozwoliła się napoić.

– Ale ja muszę odpocząć – wymamrotała i znów odpłynęła.

Tom spojrzał na Freję, słabiutko machającą ogonem. Ostrożnie położył się obok Ambry. Nie zareagowała. Sprawdził jej czoło i dłonie. Była nieco mniej lodowata. Lekko podciągnął kołdrę, którą ją przykrył. Leżała nieruchomo. Popatrzył na Freję. Suka posłała mu nieszczęśliwe spojrzenie i położyła głowę na przednich łapach.

– Będzie dobrze, malutka – obiecał.

Skóra przy skórze to najlepszy sposób na rozgrzanie się, ale poprzestał na wślizgnięciu się pod kołdrę z prześcieradłem pomiędzy nimi. Ambra wydawała się cieplejsza. Przysunął się do niej.

– Tak bardzo się boję – wymamrotała nagle. Jej głos był słaby, nadal miała zamknięte oczy, więc wątpił, czy wie, gdzie jest i co mówi. Zmarszczyła czoło i chlipnęła, było to słabe, udręczone chlipnięcie. – Nic nie mów, proszę.

– Ambra, jesteś bezpieczna – powiedział cicho, wstrząśnięty strachem w jej głosie. Czy to przez niego?

Pokręciła głową, ale nie powiedziała nic więcej. Po krótkim wahaniu chwycił ją za rękę, trzymał, słuchał jej oddechu. Nie był do końca stabilny, ale przynajmniej brzmiał tak, jak śpiącej osoby, a nie nieprzytomnej. Przy nim sprawiała wrażenie tak małej, prawie w ogóle nie wydzielała ciepła.

– Przepraszam – powiedziała po chwili znękanym głosem. – Byłam głupia, wiem, przepraszam. Wybacz.

– Już dobrze, Ambro – powiedział, gładząc jej dłoń.

Znów zrobiła zmartwioną minę.

– Tylko nie mów nic Tomowi, tak się go przestraszyłam.

– Nie ma się czego bać – szeptał. Raz za razem.

Przez całe życie starał się pomagać ludziom. Jako żołnierz uważał za swój obowiązek szczególnie chronić kobiety i dzieci. To, na co naraził Ambrę… Czuł się rozbity. Beznadziejny. Była pod jego dachem i uciekła. Ze strachu przed nim. Dlatego, że ją przestraszył. Czuł się tak, jakby zdradził wszystko, w co wierzył, wszystkie swoje ideały.

Po jakimś czasie się poruszyła, wydała jęk i odwróciła się do niego plecami. Tom czekał z zapartym tchem, ale wyglądało na to, że znów zasnęła. Nie chciał jej zostawiać, a jego bliskość chyba ją uspokajała, więc leżał na materacu obok. Wciąż trzymał dłoń na jej chudym ramieniu. Oddychała już spokojnie, nie dręczyły jej żadne koszmary, żaden niepokój. Naprawdę nie chciał jej zostawiać, chciał jej pilnować, nakrył się kocem. Gdyby coś się stało, gdyby się przestraszyła albo poczuła ból, od razu by to zauważył. Ogień trzaskał. Freja przyszła i położyła się u jego stóp. Leżeli tak we trójkę, aż w końcu i on najwyraźniej zasnął.

36

Ambra się obudziła. Powoli, ze straszliwym uczuciem w środku. Coś było nie tak, czuła to na długo przed całkowitym rozbudzeniem, przed otwarciem oczu. Tak naprawdę pragnęła pozostać we śnie, nie chciała się mierzyć z tym czymś, co ją przerażało. Jest dorosłą kobietą czy dzieckiem?

W jednym z powracających koszmarów śniła, że jest przybranym dzieckiem na czyjejś łasce. Ale nie, nie mieszkała już u rodziny Sventinów ani u żadnej innej. Była dorosła, od wielu lat miała własny dom i prawdziwą pracę.

Dlaczego w takim razie tak się boi? Przyśnił jej się koszmarny sen czy też coś się stało? Jest chora?

Coś się stało, czuła to. Coś, o czym nie chciała myśleć. Tej nocy tak strasznie marzła, najwyraźniej zapomniała zamknąć okno. Czuła się prawie jak po narkotykach. To kac?

Niechętnie otworzyła oczy, wiedząc, że i tak nie uda jej się znów zasnąć.

Od razu zrozumiała, że nie jest w swoim domu. W pokoju panował mrok, ale nie był to jej dom. Gdzie się znajdowała? Naprawdę była zupełnie zdezorientowana. Jak mogła nie wiedzieć, gdzie jest?

Próbowała się rozbudzić mruganiem, ale zbyt ją to zmęczyło. Nie potrafiła skłonić umysłu do działania. Poddała się, znowu zamknęła oczy, poczuła, że odpływa. Jak przyjemnie.

– Ambra? Jak się czujesz?

Coś dotykało jej czoła, zmuszało ją do powrotu. Cichy, niespokojny głos.

– Spałaś dwadzieścia godzin. Obudziłaś się? Musisz jeszcze trochę wypić.

Chciała tylko spać, była wykończona.

– Ambra? – Tym razem ktoś nią potrząsał. Nie mocno, lecz zdecydowanie. – Musisz przyjąć jakiś płyn.

– Jestem taka zmęczona – wyszeptała. Zabrzmiało to bardziej jak krakanie.

– Pomogę ci się podnieść.

– Tom? – spytała skołowana. Co tu robi Tom? Nie jest w Kirunie? Chwileczkę. To ona była w Kirunie. A może tylko jej się śniło?

– Nie zasypiaj znowu. Chodź, pomogę ci. – Pociągnął ją za ramię i posadził, opierając o poduszki. Była tak wykończona, że bezwładnie na nie opadła. Po chwili jednak poczuła, że rzeczywiście chce jej się pić i ma tak sucho w ustach, że ledwo jest w stanie przełykać.

– Wypij to. Powoli – powiedział Tom i podał jej kubek z herbatą.

Skrzywiła się, kiedy jej spróbowała – herbata była o wiele za słodka.

– Pij.

Kiedy wypiła połowę, zabrał jej kubek.

– Dostaniesz więcej za minutę – powiedział.

Oblizała wargi, były suche.

– Co się stało?

– Wiesz, gdzie jesteś? – zapytał. Jego spojrzenie było poważne.

Rozejrzała się.

– W twoim domu – odparła. Nadal jednak nie rozumiała, co robi w salonie. Na podłodze. Czyżby straciła przytomność? Nic nie pamiętała.

– Wsiadłaś na jeden ze skuterów i odjechałaś. Znalazłem cię w lesie w ostatniej chwili. Zaliczyłaś zderzenie, leżałaś w śniegu, wyziębiona i nieprzytomna.

Trudno było rozszyfrować jego słowa, znaleźć w nich jakąś logikę. Sięgnęła po kubek. Podał jej.

– Później dostaniesz zupę – oznajmił, kiedy piła herbatę.

Mówił powoli, ale ona i tak nie nadążała. Boże, ależ boli ją głowa. Czuła się tak, jakby miała na niej żelazną obręcz. Resztę ciała też przeszywał ból.

Poruszyła się i zrozumiała, że jest naga. Czyżby uprawiali seks? Naprawdę nie pamiętała. Przypomniała sobie jednak swój strach, przerażenie. Podciągnęła koc.

– Dlaczego nie jestem ubrana? Co się stało? Czy my… coś robiliśmy?

Tom pokręcił głową.

– Nic się nie stało, masz moje słowo, nic z tych rzeczy. Pokłóciliśmy się, ja byłem zły. Potem odjechałaś skuterem, nie pamiętasz?

Zaczęła szperać w pamięci. Skuter. Śnieg. Tak, to brzmiało znajomo. Spojrzała w okno. Śnieżyca. Przypomniała sobie.

– Po prostu zniknęłaś. Jeździłem w kółko i cię szukałem. W końcu znalazłem, zderzyłaś się z drzewem. Zabrałem cię z powrotem do domu. Byłaś przemoczona do suchej nitki, więc musiałem wszystko z ciebie zdjąć. Przysięgam, że do niczego więcej nie doszło.

Wierzyła mu. Lekko się poruszyła, poczuła prześcieradło na pośladkach i piersiach. Jeśli dobrze wyczuwała, nie miała na sobie kompletnie nic. Pewnie powinna się koncentrować na innych rzeczach, ale czy Tom ją rozebrał? Do naga? Odchrząknęła.

– Nadal chce mi się pić – powiedziała.

Skinął głową i zniknął w kuchni. Kiedy tam pobrzękiwał, dźwignęła się i naciągnęła kołdrę na ramiona. Freja leżała z głową na przednich łapach i na nią patrzyła.

– Cześć – przywitała się Ambra. Pies wstał, podszedł do niej i pozwolił się podrapać pod brodą.

Kiedy Tom wrócił, umysł Ambry jako tako funkcjonował.

– Uzupełnienie płynów – oznajmił, a ona wzięła do ręki kubek i pijąc małymi łykami, obserwowała go.

– Przestraszyłeś mnie – powiedziała i od razu przypomniała sobie jego przemianę.

Tom głęboko westchnął.

– Sam przez ciebie prawie umarłem ze strachu. Kiedy cię tam znalazłem…

– Wystraszyłam się – wyjaśniła.

Wyglądał na szczerze zdziwionego.

– Ale dlaczego?

– Tak się wściekłeś.

– To prawda, wściekłem się. Ale chyba nie myślałaś, że… bo ja wiem, zrobię ci krzywdę?

Westchnęła.

– Mam z tym problem, wiem, to siedzi w mojej głowie. Ale tak się przestraszyłam i… sama nie wiem… Nie myślałam. Po prostu chciałam uciec.

To były dawne uczucia, potrafiła to ogarnąć rozumem. Nie radziła sobie z poczuciem bezbronności. W takich sytuacjach rozsądek nie zawsze pomagał – śmiertelnie się przeraziła i ogarnęła ją panika.

– Szpiegowałaś mnie. Zadzwoniłaś do Isobel. Mam prawo być zły.

– Tak.

Wyglądał poważnie, był spięty i tak, nadal trochę przerażający, ale zaryzykował życie, żeby ją uratować, i już się nie bała.

– Moje ubrania, gdzie one są?

Posłał jej przepraszające spojrzenie.

– Nie przetrwały.

– Nawet bielizna?

Pokręcił głową.

– Niestety.

Ambra odwróciła wzrok, mimo woli się zaczerwieniła. A więc ten człowiek ją rozebrał, i to do naga, kiedy była nieprzytomna. Przepracowanie tego pewnie zajmie jej trochę czasu.

– Prąd nadal nie działa. Podgrzałem wodę na kuchence polowej. W łazience są zapalone lampki gazowe. Możesz się opłukać, jeśli chcesz. Położyłem ci tam szczoteczkę. Możesz wziąć też to. – Podał jej podkoszulek, bluzę z polaru i parę skarpetek.

Bez wątpienia wszystko należało do niego i było mniej więcej o dziesięć rozmiarów za duże, może poza skarpetkami. „Przynajmniej nie dał majtek”, pomyślała. „Czegoś tak żenującego pewnie bym nie przeżyła”.

Wzięła ubrania.

– Jak mnie rozebrałeś? – zapytała.

– Byłaś przemoczona i kompletnie wyziębiona. Musiałem się śpieszyć, więc wszystko porozcinałem.

No pewnie. Wstała, zachwiała się na nogach. Tom błyskawicznie się poderwał i objął ją w talii.

– Zaniosę cię tam – powiedział.

Ambra kurczowo ściskała ubrania i kołdrę, żeby z niej nie spadła.

– Proszę cię, chcę iść sama. Muszę się wysikać i pobyć w spokoju. Nie trzeba mnie nieść.

Tom wyglądał, jakby zamierzał zaprotestować.

Zrobiła jeden krok. Zakręciło jej się w głowie. Ale dała radę. Zrobiła drugi krok. I następny. Poczuła, że sobie poradzi.

– Zrozumiem, jeśli będziesz chciała zamknąć za sobą drzwi, ale nie przekręcaj zamka – rozkazał za jej plecami.

– Sir, yes, sir – mruknęła. Miała silne zawroty głowy i była tak niesamowicie słaba, że uznała, iż Tom ma rację. Ze złością pomyślała, że musi szybko się ubrać. Jeśli miała zasłabnąć w toalecie, chciała przynajmniej nie być naga, kiedy znów ją będzie ratował.

Szybko się umyła, ubrała i wyszorowała zęby. Bluza i spodnie, które dostała, były miękkie i stanowczo za duże. Musiała kilka razy podwinąć rękawy, z kolei spodnie szurały po ziemi, bez względu na to, co zrobiła. Były jednak ładne, a w ubraniu czuła się znacznie lepiej. Jej pasek przeżył i dobrze podtrzymywał spodnie. Włożyła grube skarpety. Bluza sięgała jej prawie do kolan. Teraz czuła się trochę bardziej jak człowiek.

– Nie mamy prądu ani zasięgu, a burza potrwa jeszcze przynajmniej jedną noc – obwieścił Tom, kiedy wyszła z łazienki. – Ale mamy drewno i jedzenie, które wystarczy na parę tygodni, więc sobie poradzimy. No i mam jeden skuter.

Ambra zrobiła przepraszającą minę, ale Tom tylko machnął ręką.

– To nie krytyka, po prostu głośno myślałem. Jak będzie nadal tak śnieżyło, nie damy rady się stąd wydostać. Wygląda na to, że musisz zostać dziś na noc.

Skinęła głową. Zaburczało jej w brzuchu.

– Przygotowałem coś na ząb. Mam tylko jeden palnik. Kanapka z cienkiego pieczywa i zupa, może być? – zapytał.

Była głodna jak wilk. Kiedy już wszystko pochłonęła, Tom zagotował kawę i dał jej suchary z masłem i serem.

– Dobre – powiedziała.

– Jak się czujesz?

– O wiele lepiej. – Nadal była wycieńczona, ale jak na kogoś, kto prawie zginął w śnieżycy, czuła się zdumiewająco dobrze.

– Nie masz żadnych odmrożeń. Ale musisz sprawdzać temperaturę.

– Tak, panie doktorze.

Nie uśmiechnął się.

– Usiądź w pokoju, zaraz przyjdę. Musimy porozmawiać.

Tom przyniósł więcej kawy. Ambra przycupnęła na kanapie i próbowała nie myśleć o tym, jak tu siedzieli i gawędzili… kiedy to było? Niecałe dwadzieścia cztery godziny wcześniej.

– Dlaczego to wszystko tak bardzo cię interesuje? – zaczął prosto z mostu.

Nie miała dobrej odpowiedzi na to pytanie. Innej niż ta, że jest z natury nieufna, często słusznie.

– Chyba urodziłam się ciekawska – powiedziała tylko.

Tom odstawił filiżankę.

– Pokażę ci – powiedział, wyszedł i po chwili wrócił ze stosem zdjęć. Położył je na stoliku. – To właśnie widziałaś. Opowiem ci o tym i będę odpowiadał na twoje pytania, ale musisz obiecać, że to zostanie między nami.

Ambra objęła dłońmi filiżankę kawy i z powagą pokiwała głową.

– Przyrzekam.

Tom zaczął rozkładać zdjęcia na stole. Przedstawiały pustynię, jedne były ciemne, inne rozmazane. Piasek, dym, broń. Przyglądała się im, a on zaczął opowiadać.

– Po moim odejściu z wojska…

– Kiedy to było? – przerwała mu.

Pokręcił głową.

– Wiele lat temu. Przeszedłem do sektora prywatnego, dostałem pracę w brytyjskiej firmie ochroniarskiej. Kilka lat pracowałem za granicą.

– Gdzie?

Zawahał się.

– No mów, Tom.

Widziała, jak walczy ze sobą, ale w końcu ustąpił, a ona poczuła lekki dreszcz triumfu.

– W Iraku. W Afganistanie. W tego rodzaju krajach. W różnych częściach Afryki. Ale po kilku latach poczułem, że mam dosyć wojny. To było bardzo dobrze płatne zajęcie, ale męczące, i chciałem wrócić do domu.

„Do Ellinor”, dodała w myślach.

– Zacząłem pracować w Szwecji – kontynuował.

– Lodestar?

– Tak.

– Robiłeś nielegalne rzeczy? – Pytanie było wręcz niegrzeczne, ale już zdążyło paść.

Tom opuścił wzrok na dłonie. Ambra czekała.

– W tych krajach nie wszystko jest tylko dobre albo złe – powiedział powoli. – Nie w pracy, którą wykonuję. Mam własny kodeks moralny, którego próbuję się trzymać.

– Naprawdę? – Ambra nie mogła opanować sceptycyzmu. Z jej doświadczenia wynikało, że własne kodeksy moralne rzadko się sprawdzają.

– Wiem, jak to brzmi, ale to dla mnie sposób na branie odpowiedzialności za to, co robię. Ostatnie lata upłynęły mi na rutynowej robocie i zajęciach natury administracyjnej, nie miałem już tak aktywnej pracy. Aż tu nagle porwano tę kobietę w Czadzie.

– Isobel De la Grip?

– Tak. To doświadczona lekarka polowa. Jechała do szpitala dziecięcego, gdy została uprowadzona przez lokalnych bandytów. Jej chłopak, a obecnie mąż, Alexander De la Grip, skontaktował się z Davidem Hammarem. David zadzwonił do mnie z prośbą o radę. Nikt nie wiedział, co jej się stało, nie wiedzieliśmy nawet, czy żyje. W końcu pojechaliśmy do Czadu ją odszukać.

– To brzmi jak streszczenie kiepskiego filmu.

– Jak wiele rzeczy w tej branży. Udało nam się namierzyć miejsce, w którym była przetrzymywana. Wioska na pustyni. – Wskazał jedną z fotografii, ukazującą osadę z dużej odległości.

Przyjrzała się temu i innym zdjęciom. Tom nie był sam. Zobaczyła rozmazane ujęcie Alexandra De la Gripa, więcej fotografii innych mężczyzn nachylonych nad mapami. Wszyscy byli uzbrojeni i mieli wojskowe ciuchy. Bezwzględni ludzie. Dostrzegła też zdjęcie Toma. Miał okulary przeciwsłoneczne, krótki zarost, pył na twarzy i wyglądał poważnie. Obraz był rozmazany, ale go rozpoznała. Dotknęła fotografii.

– Wynająłem żołnierzy, zaplanowaliśmy atak i ją odbiliśmy – powiedział lakonicznie. – A potem mój śmigłowiec się rozbił.

– Ale w wiosce, którą zaatakowaliście, mieszkali cywile?

– To tam była przetrzymywana. Nie wiedzieliśmy, czy ją torturowano.

– Cywile zginęli?

– Zapoznałem się ze wszystkimi informacjami z operacji, przeczytałem raporty uczestników. O ile potrafię ocenić, cywile nie zostali zabici. Było ciemno i toczyło się sporo walk, ale pracuję z zawodowcami, nie psychopatami, a parę minut później było już po wszystkim.

– Ale zginęli ludzie?

– Nie ludzie. Żołnierze. To co innego. Według raportu moi ludzie zabili dwóch, być może trzech porywaczy. Możliwe, że ranili ludzi, którzy później zmarli, tego nigdy się nie dowiemy. To były dokumenty, które widziałaś. A jeśli pytasz mnie, czy zabijałem ludzi, odpowiadam: tak. Ale nie w Czadzie.

Ambra skinęła głową, chyba nie chciała już słyszeć nic więcej.

Poprawił się na kanapie i na nią spoglądał.

– Teraz ja chcę zapytać o kilka rzeczy.

– Okej – odparła i próbowała się nie wiercić pod ciężarem jego przenikliwego spojrzenia.

– Czy to dlatego wróciłaś do Kiruny? – zapytał i uważnie jej się przyglądał.

Uderzyła ją myśl, że nie tylko ona ma problemy z zaufaniem. Zraniła go, zraniła tego niewzruszonego mężczyznę.

– Żeby szukać informacji o mnie? O tym? – wskazał dłonią zdjęcia leżące na stoliku.

– Przyjechałam, żeby zbadać sprawę mojej byłej rodziny zastępczej i spróbować porozmawiać z pracownicą pomocy społecznej. Której chyba narobiłam poważnych problemów.

Nie wyglądało na to, że jej do końca wierzył.

– Jak być może pamiętasz, nie byłam nawet pewna, czy powinniśmy się tutaj spotkać – przypomniała łagodnie.

– Dlaczego zadzwoniłaś do Isobel? Dlaczego mnie nie zapytałaś?

– Nie wiedziałam, jak zareagujesz. Mogłeś się zdenerwować. Nie wiem, skąd mi to przyszło do głowy.

– Przepraszam.

– A ja przepraszam, że węszyłam i zareagowałam zbyt ostro. Wybacz. Ale przyjechałam tu, żeby lepiej poznać swoją historię, nie twoją. Przysięgam.

– Coś ty sobie, do cholery, myślała, kiedy odjeżdżałaś w ten sposób? Na takim mrozie? Mogłaś zginąć.

– Ale ty mnie uratowałeś – odparła, próbując stłumić ziewnięcie. Była taka zmęczona. – Chyba znów muszę odpocząć – oznajmiła, nagle zupełnie wykończona.

– Wyglądasz na skonaną – przyznał. – Jeśli się doprowadzisz do porządku, przygotuję łóżko.

– Na górze?

– Nie, na piętrze jest lodowato. Nadal będziesz spała na dole.

Zebrał ich kubki i wyszedł do kuchni. Ambra popatrzyła na zdjęcia. Szybko wyciągnęła telefon, który jakby cudem miał jeszcze około czterech procent baterii, włączyła aparat i sfotografowała zdjęcie Toma, ale wyłącznie na własny użytek. Uchwyciła też mały kawałek innych zdjęć. Tak bardzo chciała mieć jego fotografię. Tom poszedł do łazienki, ponownie umył zęby i wszedł do toalety. Po wyjściu rozłożył jej kołdrę i usiadł przy kominku plecami do niej. Zdjęła spodnie, bluzę i skarpetki, zostawiła tylko długi podkoszulek, który musiał posłużyć za nocną koszulę, położyła się i podciągnęła kołdrę pod brodę.

Usłyszała jeszcze „śpij dobrze”, a potem odpłynęła.

Tym razem obudziła się znacznie przytomniejsza. Ogień przygasł, w kominku było widać dywan popiołu i rozżarzone węgle. W pokoju panował mrok, niczym w środku nocy. Dobiegło ją ciche chrapanie, a kiedy odwróciła głowę, stwierdziła z zaskoczeniem, że Tom śpi na materacu obok. Położyła się na boku, oparła głowę na dłoni i studiowała jego twarz. Spał w T-shircie, nakryty pledem. Wyciągnęła rękę i pogładziła go po czole, jak wcześniej on ją. Wydał jeszcze jedno lekkie chrapnięcie, ale się nie obudził. Pled nie był podciągnięty, więc z lekkością piórka przejechała palcami po jego piersi. Położyła mu rękę na klatce piersiowej, lekko się unosiła pod dłonią. Uratował ją od śmierci, niósł w ramionach, zajmował się nią. Czyż to nie podniecające? Miał ciepłą skórę, ale w domu panował chłód, koniuszek jej nosa był zupełnie lodowaty, więc się do niego przysunęła. Jak na żołnierza elitarnej jednostki Tom spał wyjątkowo mocnym snem. Przysunęła się jeszcze bliżej i poczyniła ciekawą obserwację.

Tom miał wzwód. Było to widoczne przez koc. A po chwili poczuła na biodrze jego dłoń.

– Co ty robisz? – spytał ochryple i obrócił do niej twarz.

– Nie śpisz? – mruknęła. Nie należała do kobiet trzepoczących rzęsami, ale teraz to zrobiła, a jednocześnie poczuła przemieszczanie się krwi, śpieszącej do rejonów związanych z seksem i podnieceniem. Cała wyciągała się ku niemu, pragnęła jego obecności.

– Chyba nie. Jak się czujesz? Co robisz? – Słowa były rwane i niespójne.

Odwrócił się na bok ku niej i ich ciała się zetknęły. Za każdym razem, kiedy brała wdech, dotykała piersią jego torsu. Poczuła, że jej brodawki się kurczą. Powoli zwilżyła usta, nie spuszczając go z oczu. Tom patrzył na nią niepewnie. Nigdy wcześniej nie widziała go w takim stanie. Nie przestawała oddychać, położyła mu rękę na biodrze, zbliżyła się. Przełknął ślinę, a potem się ku niej nachylił, niepewnie, powoli, aż w końcu ich usta się zetknęły. Ambra powoli sunęła wargami po jego wargach. Leżał nieruchomo i prawie nie miała odwagi kontynuować, ale położyła mu dłoń na policzku i rozchyliła usta, on zrobił to samo, a kiedy jej język wsunął się do środka, odwzajemnił się. Położył jej dłoń na karku, a gdy ją całował, robił to ostro i łapczywie bez najmniejszego wahania czy niepewności, wręcz przeciwnie, przypominało to bardziej pełną frustracji eksplozję. Ambra wydała jęk. Wsunęła język do jego ust, mocno i pożądliwie. Pocałunek za pocałunkiem, jakby wszystkie uczucia wrzące między nimi wreszcie znalazły swobodne ujście. Zaczęła szarpać jego koszulkę, chciała poczuć więcej jego skóry. Położył dłoń w dolnej części jej pleców i zdecydowanym ruchem przyciągnął ją do siebie. Pociągnął za jej bluzę, mruknął, że ma na sobie za dużo ubrań, i jego dłonie wreszcie dotarły głębiej. Ambra oparła się o jego szyję i zaczęła dyszeć, a on położył ciepłą i szorstką dłoń na jej piersi.

– Chcę na ciebie popatrzeć – powiedział ochryple.

Ambra przełknęła ślinę. Zwalczyła jednak impuls, aby ściągnąć podkoszulek, a jedynie mu pomogła, podnosząc ręce. Zdjął jej podkoszulek przez głowę, odrzucił na bok i zaczął ją pożerać wzrokiem. Zadrżała. Położył jej rękę na piersi, oczy miał zupełnie czarne w słabym świetle kominka. Z powodu małych piersi zawsze czuła się niekobieca, ale dzikie dłonie Toma, jego wygłodniałe pocałunki i twardy dowód aprobaty podziałały na nią, sprawiły, że czuła się pożądana, seksowna. Zadrżała.

– Zimno ci? – zapytał.

Skinęła głową, choć drżała głównie przez to, co się między nimi działo. Tom podciągnął skórę renifera i ją nakrył.

– Lepiej? – mruknął. Ponownie skinęła głową. Otoczył ją swoim ciałem, błądził kolanem między jej nogami.

– Ty też zdejmij – powiedziała, nie spuszczając z niego wzroku.

Posłuchał. Chciwie przesuwała wzrokiem po jego klatce piersiowej. Widziała ją już wcześniej, w saunie, ale oglądać ją taką, w świetle rozżarzonych węgli, z tak bliska, to było wręcz zbyt wiele. Mięśnie, trochę czarnych włosów, ich wąski pasek biegnący na brzuchu, blizny po walkach. Oddałaby wszystko, żeby go zobaczyć bez brody. Taki miał jednak w sobie brutalną zmysłowość, był bardziej dziki niż oswojony, a kiedy palcem wskazującym pokonał niewidzialną trasę od jej obojczyka aż do piersi, okrążył jedną z brodawek, zamknęła oczy i poddała się uczuciu bycia pożądaną. Nachylił się i objął ustami jej drugą pierś. Boże, ależ to było przyjemne. Jego dłoń gładziła ją po brzuchu, biodrach, udach. Ambra niecierpliwie lgnęła do wielkiej, powolnej dłoni, chciała ją poczuć… tam.

Ułożył dłoń w łódeczkę, spojrzał jej prosto w oczy i powoli badał najbardziej intymne zakamarki. Nie depilowała się, od wieków nawet się nie goliła i na dole wciąż trwał u niej rok tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty pierwszy, ale to mu nie przeszkadzało. Czuła, że Tom nie jest mężczyzną, który by się przejmował takimi rzeczami. Pieścił ją, całował, aż pociągając nosem przywarła do jego dłoni, ust, języka.

– Ambra – mruczał, złączony z nią ustami. Powtarzał to w kółko. Pociągnęła za jego spodnie, tak strasznie chciała je ściągnąć. Puścił ją, odsunął się, zostawił ją.

„Boże”, pomyślała, „co on robi?” Posłała mu ostrzegawcze spojrzenie. Nawet nie myśl, żeby to przerwać.

Tom wybuchnął śmiechem, ale nie był to radosny śmiech, raczej sfrustrowany.

– Bierzesz pigułki? – spytał.

Pokręciła głową. Już dawno nie miała aktywnego życia seksualnego, jeśli tak się mówi. Ale on chyba miał…

– Nie mam tu żadnej antykoncepcji – powiedział zduszonym głosem.

Ambra uniosła się na łokciach.

– Żadnej? – spytała. Nie potrafiła rozstrzygnąć, czy sobie z niej żartuje. – Masz wszystko w tym domku. Praktycznie moglibyśmy przetrwać apokalipsę.

Skinął głową.

– Jak najbardziej. Ale kondomów nie ma. Niestety.

Opadła z powrotem na materac. A więc tak. Nie miała odwagi zaryzykować. Nie było mowy, żeby zaszła w ciążę przez przypadek, świat nie potrzebuje kolejnych niechcianych dzieci popieprzonych rodziców.

Tom się nad nią nachylił.

– Ale mogę kontynuować to – powiedział, gładząc ją po brzuchu, znów złożył dłoń w łódeczkę, pieścił ją, zataczając koła, zdecydowane, pełne determinacji. Żadnych nieporadnych ruchów, żadnej niepewności, tylko mężczyzna, który wie, jak sprawić przyjemność kobiecie. Ambra rozsunęła nogi, lekko je podciągnęła.

– Jesteś tak cholernie ładna – mruknął.

Jakby czytał jej reakcje i potrafił interpretować wydawane przez nią dźwięki. Te dłonie, palce, słowa – to było jak magia. Jego usta na jej ustach, pocałunki, pieszczoty. Palce, delikatne w środku, a potem nieco mniej delikatne. Rytm, który odpowiadał jej bardziej niż jakikolwiek inny kiedykolwiek.

– Tom – wydyszała, a on kontynuował, kontynuował. Boże, naprawdę to potrafił. Czuła kumulację doznań, rzucała się w jedną i drugą stronę, wyobrażała sobie, jak w nią wchodzi, przyciska, jak ją bierze, i w końcu nadszedł. Orgazm. Trwał i trwał. To naprawdę był najlepszy orgazm w całym jej życiu, przychodził długimi falami, sprawiając, że traciła grunt pod sobą, napinała całe ciało, przywierała do niego.

– Boże – powiedziała tylko, kiedy trzymał na niej dłoń, naciskał nadgarstkiem, ostrożnie, gdy z powrotem zeszła na ziemię. Nie mogła myśleć, była w stanie tylko oddychać.

Nachylił się nad nią, czule całował, położył się obok na plecach i przyciągnął ją do siebie. Całym ciężarem opadła na jego ciepłą, nagą pierś, zamknęła oczy. Odpoczywała z policzkiem przy jego sercu, pozwalała wybrzmieć echom orgazmu. Odetchnęła.

– Przyjemnie? – zapytał ściszonym głosem.

Skinęła głową. Nie mogła mówić, ledwo była w stanie myśleć. Jezu, co za doznanie. Uniosła rękę i ospale go głaskała. Miał krótkie, czarne włoski na klatce piersiowej. Okrążyła jeden z sutków i usłyszała stłumiony wdech. Mm, właśnie tak. Nie był jeszcze zaspokojony. Podobało jej się, że taki jest, naładowany, pełen napięcia. Sama była kompletnie rozleniwiona. Psotnie rozłożyła palce na jego skórze, gładziła brzuch. Zaczął oddychać trochę mocniej pod jej policzkiem. Ambra uniosła się na łokciu i przesunęła rękę na spodnie. Przestał oddychać, wstrzymał oddech.

– Jesteś taki twardy – szepnęła, głaszcząc materiał.

– Nie musisz – powiedział Tom zduszonym głosem.

Ale Ambra chciała.

– Zdejmij spodnie – wyszeptała, a on posłuchał, ściągnął spodnie, majtki i skarpetki jednym błyskawicznym ruchem.

Był duży i twardy. Ładny. Zobaczyła wąski pasek ciemnych włosów i nieco więcej u nasady. Zadrżał, kiedy patrzyła. Chciała wyciągnąć rękę, pogładzić i poczuć jego miękkie ciepło, delikatnie położyć łódeczkę z dłoni na mosznie. Nie wszyscy mężczyźni wyglądali ładnie, ale Tom był pokazowym egzemplarzem, cholernie seksownym.

– Pokaż mi, jak lubisz – powiedziała.

Zawahał się.

– Pokaż – powtórzyła, wzięła jego dłoń i przesunęła w dół, zachęcała, żeby chwycił. Położyła dłoń na grzbiecie jego dłoni, podążała za ruchami.

– Ambra – wydyszał.

– Tak, kontynuuj – powiedziała i położyła mu nogę na nodze, poczuła szorstkie włosy na łydce. Przywarła udem do jego nogi.

Zajęczał, ale wysłuchał jej prośby i poruszał ręką w górę i w dół. Wreszcie ona przejęła inicjatywę. Był ciepły, wręcz gorący, a jego twardość była pokryta miękkością. Ambra poruszała ręką w górę i w dół, równie zdecydowanie jak wcześniej on. Tom zamknął oczy, objął ją żelaznym uściskiem, drugą ręką mocno ściskał prześcieradło. Mocno przywierając do niego, Ambra kontynuowała pieszczoty. Podobało jej się to i odnajdywała prymitywną seksualną rozkosz w uzależnianiu od siebie tego dużego, wytrawnego mężczyzny, choćby tylko na chwilę.

– O Boże – wyjęczał.

Ale ona nie przerywała, czuła, jak sztywnieje, robi się większy i twardszy, a potem dochodzi, na jej rękę i swój brzuch, ciepłymi, mocnymi wystrzałami.

– O Boże – powtórzył drżącym głosem. Trzymał ją tak mocno, że prawie straciła oddech.

– Tom, zmiażdżysz mnie – wydyszała, a jego uścisk natychmiast zelżał.

– Przepraszam. O Boże. Czekaj, nie mogę… – Odetchnął, jego klatka piersiowa się uniosła i zakrył dłonią oczy.

Ambra znów się położyła na jego piersi i poczuła na policzku bicie serca. Uśmiechnęła się na ten dźwięk. Dłoń Toma zsunęła się na jej pupę, plecy, chwyciła ją za kark, skierował ku sobie jej twarz i mocno ją pocałował. Uśmiechnęła się do jego ust, a potem do skóry.

– Uważaj, bo się oblepisz – powiedział. – Zaczekaj.

Wysunął się z jej ramion i wyszedł. Usłyszała chlupot wody, uspokajający dźwięk, a potem poczuła go znowu przy sobie. Położył się bliżej. Pachniał mydłem, pastą do zębów i był trochę mokry, jakby niedokładnie się powycierał.

– Jesteś zimny – pisnęła, a potem znowu zaczęli się całować, bez słów.

Może skończyły im się słowa, może już ich nie potrzebowali. Skuliła się w jego ramionach i tak leżeli, milczący, zamyśleni, a ogień dogasał.

37

Kiedy Tom się obudził, słońce świeciło mu w twarz. Cały salon był skąpany w bladym norrlandzkim świetle, a burza zdążyła już przejść. Uniósł się na łokciach. Ambra leżała obok niego, a jej ciemne włosy były rozrzucone na poduszce. Spała mocnym snem, jak zabita. Nawet w tym stanie miała w sobie coś gorączkowego, ale nie wyglądała już na tak wycieńczoną, zresztą ubiegłej nocy wydawała się całkiem zregenerowana…

Studiował jej piękny profil. To, co się wydarzyło między nimi w nocy, było zupełnie niewiarygodne. Ona była niewiarygodna. Odważna, dzika, seksowna. Podniecało go już samo wspomnienie tego, co robili, co ona robiła, jak jej dłonie go pieściły, aż przeżył rozdygotany orgazm. Nachylił się, pocałował ją w bark, zaciągał się jej zapachem.

Ostrożnie zrzucił z siebie wszystkie okrycia. Ambra spała dalej, ale Freja z nadzieją merdała ogonem, więc wyszedł z nią do kuchni i napełnił jej miskę. Stał, patrzył na Freję pochłaniającą karmę, myślał. Co właściwie się wydarzyło między nim a Ambrą? Jeśli pominąć fakt, że było to coś podniecającego, jak z fantazji seksualnej.

Obudził się z przyjemnym uczuciem w całym ciele, ale im przytomniejszy się stawał, tym bardziej skomplikowane mu się to wydawało.

Przeżył jedno z intensywniejszych doświadczeń seksualnych, ale co to oznaczało? Seks komplikował sprawy, z całą pewnością. Poza tym robił mu zamęt w głowie. Nie wspominając już o tym, że wiele rzeczy wyglądało zupełnie inaczej w dzień niż w nocy. Noc była tak ciemna, nie mieli prądu i leżeli tak blisko siebie, odcięci od świata. Tak czuł. Jakby to, co Ambra i on robili w nocy, nie miało związku z żadnym innym czasem. Poza tym właśnie uratował jej życie, więc okoliczności były naprawdę wyjątkowe.

Przeczesał włosy dłonią, popatrzył przez okno. Nocą czuł, że rzucenie się na Ambrę to dobry pomysł, najlepszy, jaki miał od bardzo dawna. Teraz nie bardzo wiedział, co myśleć o swoim zachowaniu.

Odkręcił kran i napełnił dzbanek. Nocą prąd znów się pojawił, więc przygotował ekspres do kawy. Śnieg na zewnątrz sięgał aż do parapetu, więc jeśli mieli gdzieś pojechać, musiał wyjść i go odgarnąć. Przez chwilę bawił się myślą, żeby to zignorować, zignorować wszystko, co jest na zewnątrz, i zostać w otulonym śniegiem domu i wrócić do kobiety o zręcznych dłoniach. Nie było to jednak rozsądne, a poza tym czuł, że trochę pracy dobrze mu zrobi.

Wyszedł do przedpokoju. Freja pobiegła za nim i podskakiwała z radości, kiedy się ubierał. Musiał naprawdę wytężyć siły, żeby otworzyć drzwi. Najpierw odśnieżył ścieżkę do garażu. Freja szczekała jak szalona na masy śniegu, zapadała się w miękki puch i popędziła do domu, jak tylko Tom skończył i zamierzał wejść z powrotem.

Nastawił ekspres, słuchał jego syczenia, napełnił dwa kubki i poszedł do salonu. Usłyszał, że Ambra zaczęła się ruszać. Naciągnęła na siebie polar, ale stopy miała bose. Stała przy oknie i wyglądała na zewnątrz. Odwróciła się, kiedy wszedł.

– Dzień dobry – powiedział i podał jej kubek parującej kawy.

– Widzę, że prąd wrócił – rzekła, nachyliła się nad kubkiem i z uśmiechem wdychała zapach.

Tak pięknie wyglądała – z rozczochranymi włosami, odprężona, bosa. Poczuł przyjemny dreszcz w klatce piersiowej.

– Mam zasięg, jeśli chcesz skorzystać z telefonu – powiedział.

Uśmiechnęła się i założyła włosy za ucho, a on śledził wzrokiem ten drobny, znajomy gest. Zrobił krok ku niej, chciał… ale w tej samej chwili zadzwonił jego telefon leżący na stoliku. Oboje odruchowo spojrzeli w tamtą stronę. Na wyświetlaczu widniało imię i wyraźne zdjęcie roześmianej Ellinor.

Niech to szlag. Tom spojrzał na Ambrę, zrobiło mu się nieprzyjemnie. Ona tylko się uśmiechnęła, a potem odwróciła wzrok, schowała nos w filiżance kawy.

– Przepraszam – powiedział Tom.

– Nic nie szkodzi, odbierz – powiedziała neutralnym tonem, nie patrząc na niego.

Tom zabrał telefon do kuchni.

– Halo?

– Cześć, to ja.

Zawsze lubił to zwyczajne pozdrowienie, jej założenie, że on nie wie, kto dzwoni. Tym razem jednak trochę mu przeszkadzało.

– Cześć, Ellinor.

– Chciałam tylko sprawdzić, czy wszystko dobrze. Z prądem i w ogóle.

To było niespodziewane. Że zadzwoniła. Że się martwiła.

– W porządku. Byliśmy bez prądu, ale daliśmy sobie radę – odparł.

– Wy?

Zawahał się.

– Freja i ja.

Wybuchnęła śmiechem.

– Co robisz?

– Piję kawę.

Freja zaszczekała, a on wykorzystał to jako pretekst do zakończenia rozmowy.

– Muszę lecieć, dzięki, że zadzwoniłaś.

– Miło usłyszeć twój głos, Tom.

Rozłączył się i w zamyśleniu poszedł z powrotem do salonu. Dlaczego Ellinor zadzwoniła?

– Wszystko w porządku z Ellinor? – zapytała Ambra. Nie patrzyła na niego.

– Przepraszam za to – powiedział.

Ambra wykonała szybki ruch ręką.

– Dla mnie to bez znaczenia.

Czy Ambra oczekiwała, że będą rozmawiać o tym, do czego między nimi doszło w nocy? Czy raczej powinien się zachowywać normalnie?

Zresztą co oznacza „zachowywać się normalnie”, co jest normalne, kiedy człowiek nagle odkrywa jej miękkie i różowe usta, piękną krągłość pomiędzy uchem a szyją? Jak miał się zachować, jeśli cały czas pamiętał, jak to było trzymać w dłoni jej pierś, czuć na skórze łaskotanie jej małych brodawek, jeśli co jakiś czas przypominał sobie, jakie dźwięki wydawała, dochodząc, przeżywając wybuchowy orgazm. Jak w takiej sytuacji zachowywać się „normalnie”?

– Jak się masz? – zapytał w końcu, kiedy cisza rozciągnęła się w nieskończoność. Nie miał pojęcia, co powinien powiedzieć.

– Dobrze, prawie zupełnie doszłam do siebie. Jeszcze raz dziękuję. – Ponownie nachyliła się nad kubkiem kawy i trochę wypiła z głośnym siorbnięciem.

– Kiedy odlatuje twój samolot? – spytał.

– Po południu. Muszę wracać do hotelu.

– Podwiozę cię, kiedy będziesz chciała – odparł. Czy powinien powiedzieć coś więcej? Dodać, że było to dla niego niewiarygodne przeżycie? Że nawet jeśli zrobiła to z wdzięczności, otrzymał więcej, niż sobie zasłużył? Że nigdy tego nie zapomni?

– Dzięki. Co mam zrobić z ubraniami? – Znacząco pociągnęła długą bluzę.

Wiedział, że nigdy więcej nie będzie mógł patrzeć na te rzeczy bez fantazji erotycznych, ale rozumiał problem.

Z ulgą odstawił kubek na stół. Praktyczny problem do rozwiązania, dokładnie tego potrzebował.

– Masz w hotelu inne ubrania i buty? Znajdę jakieś kalosze i cię tam zawiozę. Możemy chyba pojechać samochodem.

Kiedy chwilę później Tom wysadzał Ambrę przed hotelem w Kirunie, największe drogi już oczyszczono. Odśnieżanie w tych stronach było efektywne niczym wojskowe ćwiczenie. Słońce już zaszło, ale niebo pozostało bezchmurne i nadal trwało coś w rodzaju półświtu.

– Dzięki za podwózkę – powiedziała, kiedy stanęli przed hotelem. Cały czas próbowała podciągać rękawy kurtki, zsuwające się jej na dłonie. – I dzięki za wszystko. Wszystko, co zrobiłeś.

– Nie ma za co – odparł i chciał powiedzieć coś więcej. Coś o tym, że musi się zastanowić. Że nigdy wcześniej nie kwestionował swojej miłości do Ellinor, że w jego czaszce panował taki mętlik. Ale rzekł tylko: – Cieszę się, że wszystko poszło dobrze.

– Dobrze byłoby naładować telefon – oznajmiła, stąpając w śniegu. – Przed wyjazdem zostawię twoje ubrania w recepcji – dodała.

Tom spojrzał na kurtkę, którą pożyczyła, i ogromne kalosze, w których prawie tonęła.

– Przepraszam, że pociąłem twoje ciuchy. Oczywiście zwrócę ci pieniądze.

– Myślę, że do zasad dobrego wychowania należy nieprzyjmowanie pieniędzy, kiedy ktoś uratuje ci życie. To były tylko dżinsy i stary sweter. Tom, jestem naprawdę wdzięczna, wiesz o tym, prawda? – Jej głos brzmiał poważnie.

– Tak – odparł. – Chętnie cię odwiozę na lotnisko.

– Dziękuję, ale nie tym razem. Pojadę taksówką.

– Na pewno? – spytał, choć widział, że już podjęła decyzję. „Może to i dobrze”, pomyślał.

Ambra skinęła głową. Wyciągnęła do niego ręce i się przytulili. Mocno ją uścisnął, wciągnął jej zapach.

Zrobiła krok do tyłu. Uśmiechnęła się.

– W porządku. Nie musisz czuć presji. Rozumiem, nie trzeba robić z tego czegoś, czym nie jest.

Nie wiedział, co powiedzieć.

– Odezwij się, jeśli przyjedziesz do Sztokholmu – kontynuowała nieco weselszym głosem. Nie był pewny, czy ten głos mu się podoba. – To znaczy, jeśli będziesz chciał. Bez presji. Ale jeśli będziesz chciał.

Skinął głową.

– To cześć.

– Cześć, Tom.

Tom wstąpił na stację benzynową, kupił naftę, generator i mleko i pojechał z powrotem do domu, pogrążony w myślach. Może i dobrze się stało. On i Ambra stanowczo za bardzo się różnili. Kiedy odjeżdżała, dostrzegł jej ulgę, nie wydawała się specjalnie przejęta tym, czy jeszcze się zobaczą. No i okej, tłumaczył sobie, mimo że to było przygnębiające.Wjechał do garażu i wypuścił Freję, a jednocześnie myślał o tym, o czym rozmawiali.

Czy powiedział za dużo na temat Czadu i swojej przeszłości? Obdarzył ją zaufaniem, jakim nikogo nie zamierzał obdarzać.

Kiedy zniósł generator i zaczął przy nim majstrować, wrócił myślami do tego, co robili w nocy, i poczuł, że się uśmiecha. Reakcja jej ciała na niego – połączenie czystej pasji i czułości – była cholernie nęcąca. Przypominał sobie, jak odpowiadało na to jego ciało.

Wyciągnął skuter, pojechał do lasu i odznalazł ten drugi, rozbity. Wziął go na hol. Przez całą drogę myślał o czymś innym: o propozycji pracy w Sztokholmie, którą złożył mu Mattias.

Tom nie był w domu w Sztokholmie od wieków. Ale teraz czuł się przecież lepiej, poza tym nie brakowało spraw, za które należało się wziąć. Przyjechał tu z powodu Ellinor, ale jakie miałoby znaczenie, gdyby pojechał do Sztokholmu na przykład na tydzień? Może potrzebował zmiany klimatu? Ambra powiedziała, że może się odezwać, jeśli będzie w Sztokholmie. Niewykluczone, że właśnie tak zrobi.

Po kolacji zadzwonił do Mattiasa.

– Tom, jak się masz? – Mattias wydawał się wesoły, nawet jeśli w jego głosie nie rozbrzmiewał entuzjazm.

– Przeszkadzam? – zapytał Tom.

– Absolutnie nie. Możesz do mnie dzwonić o każdej porze.

Równie uprzejmy jak zwykle, ale czy ton nie był trochę oschły? Tom zadzwonił do niego pod wpływem impulsu. Podrapał się w szyję, spojrzał na Freję.

– Tom?

– Tak?

Tom usłyszał ciche dźwięki w tle, spojrzał na zegarek. Była siódma. Czyżby Mattias przebywał w restauracji? Tak to brzmiało. Delikatna muzyka, pobrzękiwanie.

– Jesteś tam? – zapytał Mattias.

– Jestem. Ale to nic takiego.

– Na pewno? Co się stało?

– Nic się nie stało – odparł Tom.

– Opowiedz. – Mattias jakby na chwilę zakrył słuchawkę, a potem dodał: – Mam czas.

– Spotkałem się z Ambrą.

Mattias długo milczał, Tom niemalże słyszał obroty kółek zębatych w jego mózgu.

– Jesteś w Sztokholmie? – zapytał w końcu.

– Nie.

– Znowu przyjechała do Kiruny?

– Tak.

– Żeby się z tobą spotkać? – W głosie Mattiasa pobrzmiewało zdumienie.

– Nie.

– Ale się widzieliście?

Tom patrzył w przestrzeń. Tak, można to było tak nazwać. Widzieli się, całowali się, zaspokoili się nawzajem.

– Tom?

– Tak?

Mattias głęboko westchnął.

– Dlaczego właściwie do mnie zadzwoniłeś?

– Żeby porozmawiać.

– Ale przecież nic nie mówisz.

– Zastanawiam się nad przyjazdem do Sztokholmu.

– Przyjedź. Jestem teraz zajęty, ale zapraszam cię na lunch, będziemy mogli dłużej porozmawiać.

Tom się rozłączył. Spojrzał na Freję.

– Jak myślisz, co powinienem teraz zrobić?

To było pytanie retoryczne. Już podjął decyzję. Pojedzie do Sztokholmu.

38

Jill przyglądała się Mattiasowi, kiedy z przepraszającą miną kończył rozmowę. Przystojniak w ciemnym garniturze bez krawata, błękitnej koszuli, świeżo ogolony, z połyskującym sygnetem z jakimś militarnym motywem.

– Przepraszam cię. To był Tom – powiedział i odłożył telefon na stół.

Nie wyłączył dźwięku, ale też nie bawił się komórką przez cały czas. Nic tak nie gasiło w niej pożądania jak mężczyźni, którzy nie mogą się oderwać od telefonu, więc u niej zapunktował.

– Czego chciał? – Wyciągnęła przed siebie nogę. Miała zamszowe kozaki za kolano, Mattias chyba lubił oglądać jej nogi w tych butach. Przynajmniej jeśli sądzić po tym, jak jego spojrzenie przez cały czas było do nich przyklejone.

Jill się uśmiechnęła i uniosła kieliszek szampana z uciekającymi na powierzchnię bąbelkami. Mattias zamówił go dla nich obojga, był kimś w rodzaju winiarskiego snoba. Nie był jednak arogancki w tym snobizmie, a poza tym trzeba być wariatem, żeby nie lubić Pommery. Wzięła porządny łyk, uwielbiała zbliżający się stan upojenia. Wstawiona i szczęśliwa, czy może być coś lepszego? Czuła się tak, jakby wszystkie zmartwienia z niej spłynęły.

– Właściwie to nie mam pojęcia, czego chciał Tom. Ale myślę, że ma romans z twoją siostrą.

Jill znieruchomiała z kieliszkiem w dłoni.

– Tak powiedział?

– Nie wprost. Ale się zastanawiam. Słyszałaś coś na ten temat?

– Nie rozmawiałam z nią od paru dni. Ale Ambra potrafi o siebie zadbać. Nawet mogłaby znaleźć sobie lepszego faceta.

– Tom jest dobrym facetem.

– Skoro tak mówisz – odparła Jill. Czy powinna zacząć się martwić o Ambrę? Nie żałowała jej odrobiny seksu, ale żeby z tym Tomem? – Czy ten twój kumpel nie jest przypadkiem zakochany w innej kobiecie? – kontynuowała, obserwując Mattiasa spod rzęs.

– Nie wiem. Tak mi się wydawało, ale widziałaś, jak on na nią patrzył?

Jill skinęła głową. Widziała. Bawiła się kieliszkiem. Siedzieli na samym końcu baru Cadier, czekając na stolik na sali.

– Jak to się właściwie stało, że do mnie zadzwoniłeś? – zapytała. Mężczyźni dzwonili do niej z zaproszeniami przez cały czas, nie chodziło o to. Ale oni w taki czy inny sposób próbowali ją wykorzystać. Wydawało się, że Mattias nie ma takich zamiarów. Chyba. Mężczyźni zaskakiwali ją wyjątkowo rzadko. Chcieli imponować, przechwalać się, iść do łóżka i rzadko chodziło im o coś więcej.

– Zadzwoniłem do ciebie, bo chciałem się z tobą spotkać – powiedział spokojnie.

– My… – zaczęła, ale przerwał jej jakiś facet, który wepchnął się między nich. Jill usiadła tak, żeby jak najbardziej się ukryć, ale trudno jej było wyjść na miasto i nie zostać rozpoznaną. Westchnęła.

– Czy to nie pani… – odezwał się facet, wyszczerzył zęby i niekulturalnie wskazał ją palcem.

Jill skinęła głową, miała nadzieję, że sobie pójdzie.

– Moi kumple myśleli, że się nie odważę podejść, ale rozpoznałem panią. – Potoczył wzrokiem po jej piersiach i się odwrócił do grupy chłopaków, którzy do niego machali i pokrzykiwali.

„Cholera jasna”, pomyślała. Czuła, że będzie chciał rozrabiać. Zaczęła szukać wzrokiem kogoś z personelu, kto będzie mógł jej pomóc.

– Przywitał się pan, a teraz bardzo proszę odejść – powiedział Mattias, nie wstając z barowego stołka.

Jill ostrzegawczo pokręciła głową. Ostatnie, czego potrzebowała, to Mattias próbujący zgrywać bohatera. Nie miała siły na dramatyczne sceny.

– To twój stary czy jak? – zapytał pijany facet i głośno zarechotał.

Mattias wstał ze stołka. Był niższy od pijanego, lżejszy i dobre dziesięć lat starszy.

– Ona nie chce z tobą rozmawiać. Więc albo pójdziesz stąd sam, albo ci pomogę.

Jill położyła dłoń na ramieniu Mattiasa. Nie była specjalnie zaniepokojona, ale wiedziała, że takie sytuacje potrafią szybko eskalować.

Wtedy jednak Mattias coś zrobił – Jill nie widziała, co to było – i nagle pijany mężczyzna klęczał przed nimi. Na jego twarzy widać było skurcz bólu, dyszał z wysiłkiem. Wpatrzyła się w niego.

– Przewróciłeś się – oznajmił Mattias lodowatym głosem. – Myślę, że powinieneś teraz wrócić do swoich przyjaciół, a potem wszyscy powinniście stąd wyjść. – Mattias spojrzał na zegarek. – Daję wam dwie minuty. – Wykonał ruch, a mężczyzna sapnął z bólu.

– Zwariowałeś – wydyszał.

Mattias się nachylił i powiedział mu coś do ucha. Mężczyzna mocno zamrugał, a potem skinął głową.

– Co ty wyprawiasz? – zapytała Jill teatralnym szeptem.

Mattias usiadł z powrotem na stołku, kompletnie niewzruszony. Mężczyzna wstał z podłogi, zawahał się, ale w końcu poczłapał do kumpli. Powiedział kilka słów, wszyscy się podnieśli i wyszli z baru. Jill nigdy nie widziała czegoś podobnego.

– Co ty mu zrobiłeś? To był jakiś chwyt judo?

– Coś w tym rodzaju – odparł Mattias. Uniósł kieliszek i wypił kilka łyków.

Jill spojrzała na niego krytycznie.

– Nienawidzę przemocy, tyle ci powiem – oznajmiła. Nie żartowała, w życiu miała już dość przemocy. Bardziej niż dość.

– Ja też – powiedział Mattias.

– Państwa stolik już gotowy – rzekł kelner.

„Teraz zjawił się ktoś z personelu”, pomyślała Jill z przekąsem.

Mattias znowu wstał i pokazał, żeby szła przodem. Ruszył za nią, a kelner poprowadził ich do stolika.

Mattias był dużo bardziej władczy, niż mogłaby przypuszczać. Wyglądał na tak ugrzecznionego i wyrafinowanego, że nie oczekiwała, iż okaże taką dominację. Nie lubiła mężczyzn, którzy próbowali za nią decydować, była przyzwyczajona, że to ona rządzi, i jej to odpowiadało. Tym niemniej czasem miło było się znaleźć w towarzystwie mężczyzny, który potrafi uciszać macho kretynów.

– Proszę – powiedział i wysunął krzesło.

Byli w luksusowej restauracji o międzynarodowym klimacie. Jill widziała rosyjskich oligarchów, zagraniczną koronowaną głowę, kilku szwedzkich finansistów i zupełnie zwyczajnych ludzi świętujących urodziny lub podobne okazje. Przejrzała menu. Drogo, nawet jak na Sztokholm – zastanowiła się przez chwilę, czy Mattias liczy na to, że ona zapłaci.

W tej kwestii nic już jej nie dziwiło. Zaliczyła wiele randek kończących się tym, że sama musiała uregulować rachunek. Było ją na to stać, więc się nie martwiła. Utrzymywała się sama od szesnastego roku życia, zawsze to ona dawała coś innym, umawiała się z mężczyznami, którym sama ofiarowała pieniądze, nigdy odwrotnie. Zapewniało jej to poczucie kontroli, miała władzę finansową. Nie chciała od nikogo zależeć – ona i Ambra były do siebie podobne pod tym względem. Jeśli pominąć to, że Ambra pracowała za średnią pensję w „Aftonbladet”, a ona zdobyła niezależność finansową.

Zamówili po steku, Mattias zapytał uprzejmie, czy jeszcze raz może wybrać wino, a Jill skinęła głową. Pod tym względem była nieskomplikowana – jeśli się upiła i uniknęła migreny, nie pragnęła niczego więcej.

– Naprawdę kupiłeś moje płyty? – zapytała.

Podniósł wzrok znad karty win.

– Tak. I słuchałem. Masz naprawdę fantastyczny głos.

Lekko zesztywniała. W tym momencie mniej więcej połowa mężczyzn, których poznała, mówiła, że ma rytm we krwi lub coś w tym rodzaju, mając na myśli jej pochodzenie. Nie cierpiała tego. Ale on nie powiedział nic w tym stylu. Wyglądał, jakby naprawdę zrobiła na nim wrażenie.

– Ale to nie muzyka w twoim guście? – zapytała.

Zamówił jakieś francuskie wino i odparł:

– Tego bym nie powiedział. Lubię twoją muzykę, nawet bardzo, i jestem wdzięczny, że mogłem poszerzyć horyzonty. A ty czego słuchasz?

Nagle nie wiedziała, czy Mattias sobie z niej nie żartuje. Czy kiedykolwiek była na randce z kimś, kto zapytał ją, jaką muzykę lubi? Dziwne, ale nikt wcześniej o to nie spytał.

– Lubię większość gatunków – odpowiedziała ostrożnie. – Jazz, pop, country.

– Metal? Muzyka klasyczna? – zapytał z uśmiechem.

– Według mnie kategoryzowanie nie jest właściwe. Lubię niektóre piosenki, innych nie. Ale słuchanie to część mojej pracy, więc raczej jestem wszystkożerna – odparła.

Rozmowa tak ją zainteresowała, że zapomniała o flirtowaniu, o odgrywaniu ról ze swojego katalogu. To było naprawdę odprężające i zaczęła się zastanawiać, czy nie na tym polega strategia Mattiasa. Nie żeby potrzebował szczególnej strategii. Jeśli się nie wygłupi w jakiś nieprawdopodobny sposób, była raczej pewna, że pójdzie z nim do łóżka. Kiedy podano potrawy, dalej gawędzili o muzyce, podróżach i rodzajach win. Jedli mięso, a wino, które wybrał, było wyśmienite i Jill po raz pierwszy zrozumiała, jaki sens ma dobieranie win do posiłków. Dotknęła torebki – miała w niej telefon. W sumie powinna zrobić zdjęcia i wrzucić je na Insta. Wahała się. W końcu wyjęła komórkę.

– Mogę zrobić zdjęcie? – zapytała i po raz pierwszy od bardzo długiego czasu poczuła się zawstydzona.

Zabębnił palcami o stół i pokręcił głową.

– Przykro mi, Jill, ale nie mogę się pojawić na zdjęciu, przepraszam.

Szybko sfotografowała swój talerz, napisała coś niewinnego i zamieściła zdjęcie, a potem uniosła kieliszek i wypiła duży łyk.

– Z powodu mojej pracy nie mogę w ten sposób się pokazywać.

– Zrozumiałam.

– Obraziłaś się – powiedział.

– Nie – skłamała. Nie mogła pojąć, dlaczego zareagowała jak dziecko. Po prostu on miał we wszystkim przewagę. Znał się na winach, potrafił sobie radzić z namolnymi facetami, miał „ważną” pracę. I wcale nie wydawał się nią oczarowany. Flirtowali w Kirunie, zadzwonił do niej, ale teraz poczuła się niepewna. Niepewna tego, czy naprawdę potrafi z nim postępować.

– Jill? – odezwał się.

– Opowiedz, co robiłeś od czasu naszego spotkania – powiedziała z przelotnym uśmiechem. Zamierzała się zmusić do wesołości. Znów się uśmiechnęła i poczuła, że to działa. Precz ze wszystkimi negatywnymi myślami, precz, precz.

– Pracowałem – odparł, bacznie ją obserwując.

Znów posłała mu uśmiech, poczuła się zwyczajnie.

– Chyba nie przez cały czas?

– W zasadzie tak. I bardzo dużo o tobie myślałem.

Roześmiała się. W ogóle nie potrafiła go rozgryźć. Musiał coś w niej lubić.

– O czym konkretnie myślałeś?

– Jak miło było w domku.

– Jeśli pominąć to, że Tom i Ambra się dąsali.

Machnął ręką, jakby oni byli nieważni. Bo rzeczywiście byli.

– To, jak śpiewałaś w barze. Gdybyś wiedziała, jak często o tobie myślałem tamtego wieczora.

Coś błysnęło w jego oczach, coś prymitywnego, i poczuła lekkie mrowienie, jakby kopnął ją prąd. Mattias był seksowny na swój kontrolowany, powściągliwy sposób. Zwłaszcza kiedy jego oczy tak błyszczały jak u wilka, który coś zwietrzył. Tak, poczuła, że tego wieczora na pewno zgodzi się na seks.

Kelner podszedł do ich stolika i zapytał, czy mają ochotę na deser. Jill zaczęła rozważać w duchu za i przeciw. A po chwili usłyszała, jak Mattias zamawia praliny czekoladowe, jej numer jeden. Szczerze mówiąc, czekoladę lubiła chyba bardziej niż seks.

– Skąd wiedziałeś? – spytała.

– Obserwuję twoje konto na Instagramie.

– Połowa z tego to kłamstwo.

– Tak, ale obstawiłem, że twoja miłość do czekolady jest prawdziwa.

Wybrała jasną pralinę z talerzyka, który pojawił się na stole, i ugryzła ją z rozkoszą.

– Widziałem też komentarze, które dostajesz – oznajmił, a między jego brwiami pojawiła się zmarszczka.

Jill lekko wydęła usta, nie była w stanie rozmawiać o swoich głupich hejterach. Oparła brodę na dłoni, nie przejmując się tym, że trzyma łokieć na stole. Była upojona alkoholem i napchana mięsem i czekoladą.

– To idioci – machnęła ręką.

– Są obrzydliwi.

– Tak, to też. Ale człowiek nie może pokazać, że się tym przejmuje, bo będzie tylko gorzej. – Nauczyła się tego z biegiem lat. Hejterzy byli jak hieny, tylko czekali na odsłonięte gardło albo okazanie słabości. Dostrzegła drgnięcie szczęki Mattiasa. Czyżby był zły?

– To przecież nie twój problem. A może ich też zamierzasz znokautować?

– Może – odpowiedział.

Wzięła jeszcze jedną pralinę, nie chciała myśleć o szaleńcach.

– Gdzie mieszkasz? – zapytała, zmieniając temat.

– W mieście.

Przewróciła oczami.

– A dokładniej? Chyba że to tajemnica? Wolno ci w ogóle chodzić na randki?

– Dlaczego ktoś miałby mi tego zabraniać?

– Bo jesteś jakimś tajnym szpiegiem.

Pokręcił głową.

– Wolno mi chodzić na randki – powiedział. Znów się pogrążył w milczeniu, wyglądał jakby się zastanawiał.

– Mattias?

– Tak?

– Musisz zignorować tych trolli. W przeciwnym wypadku człowiek może oszaleć, a wtedy oni wygrają. Okej?

Skinął głową. Wziął pralinę, ale nie jadł, tylko siedział zamyślony.

Zastanawiała się, jaki jest w łóżku. Czuły? Zdecydowany czy może uległy?

Kiedy spojrzała na zegarek, zorientowała się, że dochodzi północ. Nie rozumiała, gdzie umknął czas.

Mattias przywołał kelnera i wziął rachunek. Nawet na nią nie spojrzał, po prostu zapłacił. Kiedy wstali od stolika, sprawdziła, jak duży dał napiwek. Był hojny. A może zrobił to, żeby jej zaimponować?

Kiedy wychodzili z restauracji, nachyliła się ku niemu, nie mogła się doczekać pocałunku. W holu poszedł do szatni po jej płaszcz, pomógł go jej włożyć, a ona jeszcze raz lekko się ku niemu nachyliła. Teraz już chyba skorzysta z okazji? A jednak tego nie zrobił. Odwróciła się, powoli. Spojrzała na niego, przesunęła palcem po płaszczu, zatrzymała go tuż nad piersią.

Długo na nią patrzył, wkładając skórzane rękawiczki i zapinając płaszcz.

– Miałem telefon – oznajmił, a jego głos brzmiał przepraszająco.

– Kiedy?

– Teraz. W szatni. – Położył dłoń w zagłębieniu w dolnej części jej pleców i ostrożnie ją przeprowadził przez obrotowe szklane drzwi. Na dworze powietrze było rześkie i zimne.

– Muszę wracać do pracy – oznajmił. W tym samym czasie podjechał do nich czarny samochód.

– W środku nocy?

Pomachał na jedną z taksówek czekających przed hotelem i przytrzymał drzwi.

– Nie takie zakończenie tego wieczora sobie wyobrażałam – poskarżyła się, kiedy usiadła z tyłu.

Mattias nachylił się do niej, utkwił wzrok w jej twarzy i złożył na jej policzku długi pocałunek.

– Przykro mi – powiedział. – Proszę.

Wręczył jej torebkę z logo Grand Hôtelu i zamknął drzwi samochodu. Pomachał po raz ostatni i wskoczył do czarnego samochodu, który stanął obok taksówki. Jak tylko zamknął drzwi, samochód ruszył.

Jill podała taksówkarzowi swój adres domowy i otworzyła torebkę. Mattias wysłał razem z nią do domu pudełko pralin. Otworzyła je, wyjęła jedną pralinę i przeżuwała ją z namysłem, patrząc na przesuwający się za szybą Sztokholm. Po tym wieczorze mogła z dużą dozą pewności powiedzieć, że Mattias jednak nie jest konsultantem.

39

– Zaczynamy poranne spotkanie – oznajmiła Grace i ogarnęła spojrzeniem redakcję. Wzięła swój telefon i zestaw słuchawkowy i poszła przodem do sali konferencyjnej.

Ambra ruszyła za nią. Próbując na nikogo nie wpaść, wpisała ostatnie słowa artykułu, nad którym pracowała. Stuknęła w klawisz, wysłała tekst i usiadła przy stole. Przedstawiciele pozostałych redakcji zajmowali miejsca, a Grace zapisywała na tablicy poszczególne punkty spotkania.

Jako jeden z ostatnich do sali wszedł Oliver Holm. Ambra westchnęła w duchu. Nawet nie wiedziała, że tego dnia jest w pracy.

Rozejrzał się, wyeksponował mięśnie klatki piersiowej, skinął głową.

– Siema, stary – powiedział do jednego z chłopaków z redakcji zagranicznej i mocno huknął go w plecy. Wymienili się jakimś hermetycznym żartem i wybuchnęli rechotem dla wtajemniczonych, jakby chcieli pokazać, jakie z nich fajne chłopaki.

Ambra wymieniła spojrzenie z reporterką działu rozrywki.

– No to zaczynamy – powiedziała Grace, trzymając pisak w gotowości. – Cissi, co dziś macie w programie Brottscentralen?

Cissi, reporterka kryminalna, która poznała chłopaka i nagle skończyła pytać Ambrę, kiedy się spotkają, zameldowała:

– Czekamy na proces w sprawie morderstwa na ławce w parku. Powinniśmy mieć o tym materiał.

Grace skinęła głową i zapisała na tablicy.

– Pomożemy przygotować materiał. Społeczeństwo?

– Obserwujemy dziś rządową debatę. Będziemy nadawać na żywo.

– Telewizja internetowa? – spytała Grace, spoglądając na Parvin, najbardziej znaną prezenterkę telewizyjną w „Aftonbladet”.

To Parvin urządzała noworoczną kolację, na którą Ambra nie poszła mimo zaproszenia. Lubiła ją.

– O dziesiątej polecimy na żywo. Będziemy mówić o grupowym gwałcie na pokładzie promu do Finlandii z ubiegłej nocy i o spodziewanym chaosie, jeśli wybuchnie strajk na kolei. Mamy też kogoś, kto znalazł węża boa w skrzynce z bananami – dokończyła z udręczoną miną.

– To chyba dobrze? – spytała Grace.

Parvin drgnęła.

– Jeśli ktoś nie ma awersji do węży, to może tak.

Ludzie zaczęli chichotać. Ambra spojrzała na Olivera. Siedział uśmiechnięty z nosem przy komputerze.

Oliver Holm był jej rówieśnikiem, ale pracował w „Aftonbladet” dokładnie rok dłużej niż ona. Dziadek Olivera pełnił funkcję szefa redakcji newsowej „Aftonbladet” w „starych dobrych czasach”, czyli kiedy wszyscy reporterzy byli mężczyznami, twardymi i popijającymi whisky, a kobiety pracowały jako ich sekretarki. Obecnie wszyscy mężczyźni w redakcji byli feministami – inaczej nie dało się przeżyć – ale Ambra podejrzewała, że Oliver wolałby, żeby wróciły dawne czasy.

Oliver cieszył się popularnością i wróżono mu świetlaną przyszłość. Pracował w Waszyngtonie, odbył kilka dłuższych podróży reporterskich, pisał o zabójstwach, chodził na siłownię, trzymał się z elitą. Miał lekkie pióro i gdyby nie zachowywał się jak dupek, pewnie zniosłaby wszystkie jego olśniewające talenty. Był też ojcem, co drugi tydzień brał do siebie swojego dwuletniego synka i miał powodzenie u płci przeciwnej. Może inne kobiety traktował lepiej niż ją.

– Oliver, miałeś coś o tym zderzeniu ciężarówek? – zapytała Grace.

– Skontaktowałem się szefem ekipy ratunkowej. Zaraz do niego zadzwonię.

– Ekstra.

„Oliver Holm nie ma zamiaru zadowolić się posadą zwykłego reportera” – pomyślała Ambra, widząc jego zadowoloną minę. On zamierzał awansować do którejś z prestiżowych redakcji: zagranicznej, politycznej albo oczywiście śledczej. Gdzieś, gdzie mógłby się wyróżnić, pisać reportaże, które przyniosłyby mu Wielką Nagrodę Dziennikarzy, jeździć w teren z prestiżowymi zleceniami, a w przypadku naprawdę wielkich osiągnięć dostawać zaproszenia na doroczne kolacje z szefostwem. Nie winiła go, dążyła do tego samego. Może z wyjątkiem kolacji.

– Jak wygląda sytuacja u was w Plusie? – spytała Grace.

Szef redakcji „Aftonbladet Plus” wyglądał na zmęczonego, był nieogolony i szary na twarzy.

– Mamy dużo zwolnień lekarskich. Ale Oliver przygotuje serię na temat zabójstw kobiet uprawiających jogging. Niesprowokowane zabójstwa kobiet.

– Co to znaczy? Że istnieją też sprowokowane zabójstwa kobiet? – Ambra nie mogła się powstrzymać. – I po co nazywać to „zabójstwami kobiet”? Przecież nigdy nie pisze się „zabójstwa mężczyzn”.

Oliver westchnął.

– Tytuł jest dobry, nie zaczynaj znowu z tym marudzeniem.

– Jeszcze pomyślimy nad tytułem – zadecydowała Grace.

– Oczywiście – odparł gładko Oliver, ale wymienił spojrzenie ze swoim bezpośrednim przełożonym.

Ambra pamiętała swój pierwszy służbowy wyjazd z Oliverem Holmem. Na samym początku.

Była nowa w „Aftonbladet”, ale od szesnastego roku życia dorabiała jako reporterka w małej lokalnej gazecie i uważała się za doświadczoną. Po studiach dziennikarskich z powodzeniem ubiegała się o jedno z kilku przewidzianych na ten rok miejsc na letnim stażu w „Aftonbladet”. Zainteresowanych było wielu, ale na jej korzyść przemawiały dobre oceny i doświadczenie lokalnej reporterki.

Kiedy zwykli reporterzy jechali na urlopy, niedoświadczeni stażyści robili wszystko, co się dało. Ambra miała już na koncie materiały na temat śmiertelnych porachunków gangów, wypadków drogowych i konferencje prasowe. Stażyści, którzy zabłysnęli, mogli potem otrzymać stałą posadę. Ambra postanowiła, że skorzysta z tej szansy i będzie pracowała ciężej niż pozostali. Przez całe lato była sama w Sztokholmie – Jill rozpoczęła poważne trasy koncertowe – więc mogła poświęcić tej pracy wszystko.

Po miesiącu dostała za zadanie pojechać do Akalli i obserwować trwające tam zamieszki.

– Weź ze sobą Olivera Holma – powiedział zastępca szefa redakcji newsowej.

Ambra przywitała się z Oliverem.

– Mam prowadzić? – zapytał uprzejmie, a ona skinęła głową.

– Długo już pracujesz? – zagadnęła.

– Dopiero miesiąc, jestem na stażu. A ty?

– Tak samo – odparła. Kiwnęła głową, kiedy dotarli do ich zjazdu. Zdała sobie sprawę, że pewnie są konkurentami. Ale wydawał się w porządku, a ona była spokojna – wiedziała, że jej osiągnięcia znacznie wykraczają ponad przeciętną.

Po zaparkowaniu zobaczyli słup dymu na tle nieba. Na ulicy stały policyjne furgonetki, a funkcjonariusze rozstawiali blokady.

– Bądź ostrożna – powiedział z powagą Oliver. Jego troska zrobiła na niej wrażenie. – Poczekaj tu, a ja sprawdzę, dokąd możemy pójść – oznajmił i zniknął.

Ambra czekała dziesięć minut. Kiedy Oliver wrócił, powiedział tylko:

– Możemy jechać z powrotem, nie ma o czym pisać.

Dopiero w samochodzie przyszło jej do głowy, że powinna była zaprotestować, ale się nie odezwała. Po powrocie do redakcji Oliver porozmawiał z szefem redakcji newsowej, a godzinę później miał już gotowy tekst – artykuł o zamieszkach, pełen obfitujących w wartką akcję raportów z pierwszej ręki. Jej nazwisko w ogóle się nie pojawiło.

– Co to ma być, do cholery? – zapytała.

– Jak to?

– Pojechaliśmy razem, a ty zrobiłeś wszystko sam.

– Wolałem zrobić to sam, ze swojej perspektywy, bo byłem bardziej skory do działania. Ty nawet się nie odważyłaś podejść.

– Żartujesz?

Posłał jej pytające spojrzenie. Nic nie powiedziała. Jednak kosztowało ją to pracę w tamtym roku. Oliver został zatrudniony. Rok później znów ubiegała się o zastępstwo i w końcu dostała stały etat. Była to dla niej ważna lekcja: nie ufać nikomu.

– A w Breaking News Ambra biega za ludźmi w sprawie pożaru fabryki. Jak ci idzie? – Pytanie Grace przywróciło ją do teraźniejszości.

– Mam porozmawiać z dowódcą. Poza tym odezwała się kobieta – świadek zdarzenia. Była zamknięta w środku.

– Świetnie.

– Przyda się też jakiś wyciskacz łez, który rozluźni atmosferę – powiedział Oliver i się roześmiał.

To przed jego śmiechem najtrudniej było się obronić. Należało przymknąć na to oko, obrócić w żart.

– Spróbuję utrzymać twój wysoki poziom, Oliverze – odparła z przekąsem.

Skrzyżował napompowane ramiona.

– Nie znasz się na żartach czy jak?

Na sekundę poczucie humoru ją opuściło.

– Problem tylko w tym, że twoje żarty są tak cholernie męczące.

Zapadła absolutna cisza, wszyscy patrzyli. Ale nie na nią ani na Olivera, lecz na drzwi, które się otworzyły, kiedy nie patrzyła. W drzwiach stał redaktor naczelny „Aftonbladet” Dan Persson. Ze sposobu, w jaki na nią spoglądał, można było wywnioskować, że wszystko słyszał.

Poczuła, że rumieniec rozlewa się na jej szyi i twarzy, pewnie wygląda niczym znak stopu. W sali konferencyjnej nadal było cicho jak makiem zasiał, jakby bardzo głośno puściła gazy i nikt nie wiedział, jak się zachować. Jak można mieć takiego pecha? Naczelny nigdy nie wchodził pomiędzy zwykłych śmiertelników, rzadko nawet bywał w redakcji. Co on tu robi?

– Widzę, że jest wesoło – skwitował zwięźle. – Grace, mogę cię prosić na słówko?

Grace skinęła głową.

– I tak już skończyliśmy – stwierdziła i wyszła.

Wszyscy zaczęli się rozchodzić. Ambra wzięła komputer i ciężkim krokiem ruszyła z powrotem do biurka.

Aż do lunchu była pogrążona w pracy, próbowała nie myśleć o tym, jak się zbłaźniła. „Ludzie na okrągło gadają głupoty”, myślała. „Ale nie przy Jego Wysokości Naczelnym, Ambro”. Krótką chwilę rozważała, czy zaproponować Parvin wspólny lunch, ale odwaga ją opuściła. Przespacerowała się więc do jeziora i przeszła kawałek Norr Mälarstrand, żeby wiatr i powietrze trochę oczyściły jej umysł. Zatraciła się w myślach na zupełnie inny temat.

Myślała o Tomie.

O pocałunkach. Pieszczotach. O uczuciach.

Boże, te wszystkie uczucia, które żywiła do Toma. Jak mogła choćby zacząć się w nich orientować? Dosłownie uratował jej życie. Jak potraktować taką sytuację? I wszystko inne, co się między nimi wydarzyło?

Patrzyła na wodę, na mewy. Co właściwie chciała robić w życiu? Rzecz jasna pisać o ważnych rzeczach i zmieniać świat. Ale poza tym? Czy na przykład chciała mieć dzieci? Rodzinę? Czy w ogóle miała to, czego potrzeba, aby być czyimś przyjacielem na całe życie, czyjąś mamą? Inni sprawiali wrażenie tak przekonanych, że do wszystkiego się nadają, ale ona wiecznie miała wątpliwości. Nie potrzeba było specjalisty od budowy rakiet, aby się domyślić, że wiązało się to z jej okresem dorastania, ale niestety nie wystarczyło wiedzieć, że ciągłe opuszczenie wywołało u niej poczucie, że nie jest taka jak normalni ludzie. Sama świadomość nic a nic nie pomagała. Nadal nie potrafiła się z tego otrząsnąć. Jedynym, co nigdy nie sprawiało jej zawodu, była praca. Praca odpowiadała za poczucie bezpieczeństwa i przez całe lata Ambra uważała, że to wystarczy. Mężczyźni, których spotykała, nie stanowili mocnych argumentów na poparcie przeciwnej tezy.

Ale teraz…

Gdyby ktoś do niej podszedł i powiedział „Ambro, możesz mieć Toma Lexingtona” – co by wtedy poczuła? Gdyby Tom był wolny, nie tylko w sensie formalnym, ale i uczuciowym, czy chciałaby go mieć? Czy odważyłaby się chcieć takiego mężczyzny? Tom był bowiem prawdziwym mężczyzną. Nie przerośniętym dzieckiem, które nie ma odwagi z nikim się związać, nie zalęknionym panem od kultury z wrażliwym ego, tylko rasowym facetem. Nie żeby teraz miało to jakiekolwiek znaczenie. Przecież kiedy się rozstawali w Kirunie, otworzyła mu furtkę. Cała ona. Mówić, że nic nie szkodzi i udawać nonszalancką, żeby potem nie przeżyć zranienia. Dlaczego tak powiedziała? Że wszystko okej? Nie było ani trochę okej, a ona nie miała najmniejszej ochoty rozumieć, dlaczego od niej wolał głupią Ellinor.

Przystanęła, zawróciła, kupiła brzydką i drogą kanapkę w 7-Eleven i spuściwszy głowę na wietrze, ruszyła do wejścia do budynku „Aftonbladet”. Dopiero kiedy od celu dzieliły ją dwa metry, spostrzegła małą grupkę stojącą przed drzwiami i palącą papierosy. Tak cholernie typowe. Jeszcze więcej upokorzeń, dokładnie tego potrzebowała.

Podeszła bliżej i próbowała sprawiać wrażenie tak niezrażonej i wyluzowanej, jak tylko się dało. To jednak było trudne, bo stał tam redaktor naczelny Dan Persson otoczony przez grupę mężczyzn. Facetów. Dan Persson palił, to był powszechnie znany fakt i niejeden reporter zaczął wystawać z szefem, palić i gadać. Urządzali sobie zawody, kto pierwszy poczęstuje szefa fajką. W grupie dostrzegła nawet szefa redakcji śledczej. Śmiał się z czegoś, co właśnie powiedział Oliver. Może sobie to wmawiała, ale odniosła wrażenie, że śmieją się z niej.

Skinęła głową, przeszła obok i wreszcie zniknęła za drzwiami. Zawsze podejrzewała, że Oliver przy każdej okazji podsycał niechęć naczelnego do niej.

Usiadła przy stole. We włosach nadal czuła woń papierosów. Szybko sprawdziła strony internetowe z najświeższymi wiadomościami, otworzyła pocztę i zaczęła czytać najnowszy mail od użytkownika Lord_Brutal, pogryzając kanapkę.

Ty zdradziecka wywłoko. Uważasz się za nie wiadomo kogo. Nie mogłabyś już odpuścić i rzucić się pod pociąg?

Po krótkim wahaniu usunęła mail, popiła kanapkę kawą i szybko przejrzała pozostałe wiadomości.

Przez resztę dnia prawie nie podnosiła wzroku znad monitora. Dopiero koło siódmej wszystko wyłączyła. Ostatni reporterzy z nocnej zmiany byli już na miejscu. Ci, którzy nigdy nie wychodzili, z nikim się nie spotykali i pisali artykuły będące odpowiednikami pustych kalorii i tłuszczów trans. Skinęła im głową. Byli bladzi, wyglądali na zmęczonych i pozbawionych złudzeń. Jakby wiedzieli, że utknęli na stacji końcowej.

Kiedy zjeżdżała windą, spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Zobaczyła zacięte spojrzenie i doszła do wniosku, że chyba jest o krok bliżej tych bladych, zepchniętych na boczny tor nocnych reporterów. Podciągnęła suwak kurtki i wysiadła z windy. Jakkolwiek na to spojrzeć, jej kariera nie zmierzała we właściwym kierunku.

40

Takie impulsywne zachowanie nie jest w moim stylu”, pomyślał Tom, parkując volvo przed klatką. Kiedy jednak po rozmowie z Mattiasem podjął decyzję, zaczął działać szybko. Wieczorem poprzedniego dnia się spakował i na długo przed świtem wyruszył z Kiruny. Jechał cały dzień, widział wschód słońca, po drodze wzdłuż wybrzeża robił krótkie przerwy, patrzył na zmierzch zmieniający się w mrok i późnym wieczorem dotarł do Sztokholmu i na Kungsholmen. Podróż trwała długo, ale był przyzwyczajony do stawiania sobie wyzwań, a poza tym zdarzały mu się znacznie gorsze wycieczki samochodowe.

Wszedł do holu, wjechał windą na najwyższe piętro, otworzył drzwi, przekroczył próg i postawił torby na podłodze w przedpokoju. Mieszkanie wyglądało mniej więcej tak samo jak przed ponad dwoma miesiącami, kiedy je opuszczał – surowo i bezosobowo. Na wycieraczce leżał stos korespondencji, głównie ulotek reklamowych.

Kiedy wszedł do kuchni i otworzył lodówkę, powitała go pustka. Szafki w większości były nieużywane. Odłożył pocztę, odkręcił kran i wyciągnął słoik nescafé – poza kawą w szafce nie było nic więcej.

Dziwnie się czuł, wchodząc do domu, który należał tylko do niego. Kiedy Ellinor dostała wiadomość, że „zginął” w Czadzie, mieszkała już w Kirunie z Nilasem. On siedział w niewoli, a ona rozpoczęła nowy rozdział i wynajęła mieszkanie w Sztokholmie, które wcześniej dzielili. Na szczęście oddała na przechowanie większość jego rzeczy osobistych – pewnie nie wiedziała, co z nimi zrobić, i nie chciała obciążać jego mamy i sióstr, które opłakiwały jego śmierć.

Tom nalał wody do nowiutkiego czajnika elektrycznego i poczekał, aż się zagotuje. To była, delikatnie mówiąc, dziwna jesień, dla obu stron.

Po powrocie z Czadu do Szwecji na kilka dni trafił do szpitala. Zrobiono mu badania, wyleczono infekcje, podano kroplówki. David Hammar odwiedził go w szpitalu, a zapytany polecił nawet znajomego pośrednika nieruchomości.

Pośrednik przyszedł do szpitala, pokazał zdjęcia trzech mieszkań. Musiał mieć jakieś lokum, a z tego było najbliżej do biura.

Wziął do ręki kubek kawy i podszedł do okna. Ze wszystkich okien w całym mieszkaniu widział wodę – wychodziły na kanał Karlberg. Po trzech miesiącach spędzonych w więzieniu na pustyni uważał, że taki widok będzie najlepszą rehabilitacją. Kupił więc to mieszkanie i się wprowadził. Było w doskonałym stanie, świeżo po remoncie, utrzymane w bieli i szarości. Jednak po niecałych trzech tygodniach miał atak w pracy i pojechał do Kiruny, więc nadal praktycznie go nie umeblował i pozostawało anonimowe. Jak tylko stanął na nogi, kupił łóżko, kanapę i stół do kuchni. Wybrał te, które mogły zostać dostarczone natychmiast. Przy ścianach stały kartony z firmy magazynowej, ale nie odpakował nawet jednego z nich. Schował tylko do szafy trochę ciuchów i wygrzebał absolutnie najpotrzebniejsze przedmioty. Ale i tak doszedł do wniosku, że nawet mimo panującego w nim bezosobowego klimatu i stojących wszędzie nierozpakowanych pudeł miło jest wejść do swojego domu.

Z filiżanką kawy w ręku szybko się przeszedł po pokojach i wrócił do kuchni. Rozłożył korespondencję na nieużywanym stole. Większość stanowiły reklamy, ale pomiędzy radosną ofertę kuponów a bożonarodzeniowy katalog domu towarowego NK był wciśnięty list od mamy. Najwyraźniej wysłała go tuż przed realizacją przez pocztę zlecenia przekierowania korespondencji do Kiruny.

Tom otworzył kopertę i zobaczył kartkę świąteczną, wypisaną starannym charakterem pisma mamy. Uczyła szwedzkiego w starszych klasach szkoły podstawowej i była jedną z nielicznych osób, które nadal pisały listy odręcznie. Dla kogoś, kto w szkole miał problemy z czytaniem i pisaniem, mama nauczycielka była dodatkowym obciążeniem. To, że jego mama uczyła szwedzkiego, powinno ułatwić sprawę, ale się wstydził, a jej podejmowane w dobrej wierze próby pomocy najczęściej kończyły się kłótniami i ostrymi słowami pod jej adresem. Jasne, wtedy był tylko dzieckiem, ale wciąż jeszcze dręczyły go wyrzuty sumienia z powodu zachowania w tamtych latach.

Kochany Tomie,

myślę o tobie codziennie i mam nadzieję, że dobrze się czujesz. Mam też nadzieję, że będziesz chciał spędzić z nami święta, jesteś bardziej niż mile widziany, wszyscy za tobą tęsknimy. A może chcesz wpaść między świętami a Nowym Rokiem? Dostosujemy się do ciebie, zrozumiem też, jeśli będziesz chciał pobyć sam, ale wiedz, że o tobie myślimy i bardzo cię kochamy. Wysyłam kilka zdjęć dziewczynek i wszystkich wnucząt.

Ściskam mocno, mama.

Spojrzał na grupowe zdjęcie rodzeństwa w czapkach św. Mikołaja. Na twarzy jednego z dzieci widniało coś, co wyglądało jak maska Batmana. Roześmiał się. Miał cztery małe siostrzenice. Urosły, odkąd je ostatnio widział. Przyglądał się zdjęciom ze znajomym poczuciem winy. Nie był dobrym wujkiem ani bratem. Synem zresztą też nie.

Wszyscy życzyli mu esemesowo szczęśliwego nowego roku. Wiedział, że go kochają i się o niego martwią, to była uczuciowa, gadatliwa, roześmiana zgraja, ale nie odzywał się do nich przez całą jesień. Nie odpowiadał na esemesy, nie odwiedził ich, nie dał znaku życia w Boże Narodzenie i Nowy Rok.

Było mu wstyd.

Jego najmłodsza siostra, beniaminek, wiosną miała urodzić pierwsze dziecko, ale do niej też się nie odezwał. Spojrzał na kartkę, na serce, które jego matka narysowała pod słowem „mama” i poczucie winy stało się wręcz nieznośne.

Jego kochana mama.

Szok, kiedy usłyszała, że jej jedyny syn „zginął” jesienią, rzecz jasna mocno dał jej w kość.

Tom wziął torby, wniósł je do sypialni, a potem do niej zadzwonił. Nawet nie pamiętał, o czym ostatnio rozmawiali. Był w tak złym stanie, kiedy wrócił do domu, musiał się zająć tyloma rzeczami, chyba jej unikał.

Jak już ustalił, jest złym synem.

– Cześć, mamo – powiedział, słysząc znajomy głos. Potrafił ją sobie wyobrazić. Mieszkała z nowym mężem w tym samym domu, w którym on i jego siostry dorastali. Zresztą, nowym jak nowym – byli z Charlesem małżeństwem już od dawna. Zdaje się, że teraz miała ferie, ale na pewno i tak pracowała. Sprawdzała wypracowania i sprawdziany, poprawiała, pisała komentarze, angażowała się. Uczniowie ją kochali.

Tom usłyszał szybki wdech, a potem:

– Tom! Tak się cieszę. Jak się czujesz?

– Dobrze, mamo. Dziękuję za świąteczne życzenia. I wszystkie inne życzenia i kartki.

– Na pewno dobrze się czujesz?

– Tak – odparł. Usłyszał w jej głosie niepokój. Zwykle lepiej go ukrywała, musiało jej być ciężko.

– Wszystko w porządku, mamo. Przez jakiś czas byłem na północy.

– Ale teraz jesteś w Sztokholmie? Jak długo zostaniesz?

– Nie wiem, jakiś czas – odparł wymijająco. To właśnie był problem z jego rodziną. Jeśli dał im trochę, natychmiast chcieli więcej. Nagle przed oczami stanęły mu dom w Kirunie, las i rozległe puste przestrzenie, niemal czuł zapach czystego powietrza, widział gwiazdy. Mógłby wsiąść w samochód i po prostu pojechać z powrotem, machnąć ręką na wszystko, przełożyć obowiązki i spotkania na inny dzień.

– Dziewczynki będą tu jutro na kolacji. Przyjedziesz?

– Innym razem – odparł. Nie był w stanie się spotkać z nimi wszystkimi naraz. Jeszcze nie.

– Jeśli chcesz, mogę poprosić Charlesa, żeby wyszedł – powiedziała cicho.

Tom znieruchomiał, zdumiony. Nigdy wcześniej tego nie zrobiła, nie poprosiła męża, żeby z jego powodu opuścił dom.

– Nie, nie, nie ma powodu. Chciałem tylko się przywitać, ale teraz muszę już lecieć, mamo – oznajmił. Nie zdołał powiedzieć nic więcej, nagle poczuł się wydrenowany z uczuć. Pożegnali się.Tuż po zakończeniu rozmowy zadzwonił telefon.

„David Hammar” – widniało na wyświetlaczu. Przyjaciel, którego też zbywał i ignorował przez całą jesień, przyjaciel, który nie zawodził. Tom odebrał, podszedł do okna i wyjrzał. Niebo było ciemne, bez gwiazd. Woda też była ciemna. Zaczął się zastanawiać, czy kanał także jest skuty lodem.

– Cześć, David – przywitał się cicho.

– Muszę powiedzieć, że naprawdę fajnie słyszeć twój głos – oznajmił David. – Jak tam?

– Wszystko w porządku – odparł Tom i odpędził przyczajony niepokój.

Co dziwne, David był jedną z osób, przed którą najtrudniej mu było okazać słabość. Nie żeby lubił okazywać słabość przed kimkolwiek, ale David Hammar był okropnie kompetentny i taki ponad wszystko.

– Gdzie jesteś? – zapytał David.

Tom usłyszał w tle gaworzenie dziecka. Córeczka, założył, i przez chwilę czuł panikę, dopóki sobie nie przypomniał, że córka Davida i Natalii ma na imię Molly. Przegapił jej chrzciny i nawet nie pamiętał, z jakiego powodu. Zapewne przez podróż służbową, na którą równie dobrze mógł wysłać kogoś innego.

Przez ostatnie lata nie był też dobrym przyjacielem, źle ustawił priorytety.

– Jestem w domu. W Sztokholmie. Byłem w Kirunie.

– Wrócisz do pracy?

– Jeszcze nie. Mam zaplanowany lunch, ale tak poza tym nic nie wiem.

David przez chwilę milczał. Gaworzenie też ustało.

– Alexander i Isobel pobrali się jesienią – powiedział w końcu. – To był szybki, mieszczański ślub, więc postanowili, że potem urządzą imprezę.

– Tak, zaprosili mnie – rzekł Tom. Nie potwierdził, kompletnie zapomniał o zaproszeniu.

– Przyjdziesz? – spytał David, a w jego głos wkradł się upominający ton.

Tom naprawdę nie miał ochoty iść na przyjęcie, ale poczuł się niemal zmuszony.

– Pomyślę o tym – powiedział z westchnieniem.

– Pomyśl. Ale przyjdź. I weź kogoś ze sobą, jeśli chcesz.

Po zakończeniu rozmowy Tom umył filiżankę, wrzucił ulotki i darmowe gazetki do makulatury, napisał listę zakupów i uruchomił szerokopasmowy Internet. Rozpakował torby i dokładnie w chwili, kiedy wieszał w szafie ostatnią bluzę, przyszedł esemes. Od Ellinor. Zostawił u niej Freję. Śmieszne, ale już za nią tęsknił. Ellinor przysłała zdjęcie Frei leżącej na dywanie i gryzącej kość. Zadzwonił. Znów popatrzył na wodę, na biały zamek Karlberg na drugim brzegu. Bywał tam z Ellinor na balach oficerów. Siedział w bibliotece i się uczył, uwielbiał królewską i wojskową historię tego zamku.

– Jak tam Freja? – zapytał.

– Wszystko z nią w porządku. Jak minęła podróż?

– Właśnie rozmawiałem z Davidem.

– Oj, już dawno się z nim nie widziałam. Co u niego? Chyba urodziło mu się dziecko?

– Tak, córka. Molly.

Zapadła cisza, pełna napięcia. Czy byłoby inaczej, gdyby on i Ellinor mieli dziecko? Być może. Ale żadne z nich tego nie chciało. Chyba. Nagle Tom poczuł niepewność. Rozmawiali o tym czy po prostu przyjął za pewnik, że są tego samego zdania i uważają, że powinni poczekać?

– Jak fajnie – powiedziała Ellinor.

– Zaprosił mnie na przyjęcie. Ślubne, u Alexandra i Isobel.

– Brzmi nieźle. Kiedy?

– Za tydzień w piątek. W ogrodach Rosendal.

– To brzmi cudownie. Pójdziesz?

– Może. Tak, pewnie tak – stwierdził ku własnemu zdziwieniu. Niewiele myśląc, dorzucił pytanie: – Poszłabyś ze mną?

– Wspaniale byłoby ich wszystkich zobaczyć – odparła Ellinor z nutką tęsknoty. Zawsze uwielbiała przyjęcia z pompą, była duszą towarzystwa. – Ale nie mogę. To nie byłby dobry pomysł, z mnóstwa powodów.

– Rozumiem – odparł. Naprawdę rozumiał. Co dziwne, to nie Ellinor jako pierwsza przyszła mu do głowy, kiedy David zaproponował, żeby z kimś przyszedł, lecz Ambra. Ellinor zapytał odruchowo. – Możesz dalej przysyłać zdjęcia Frei – powiedział.

– Ma się dobrze. Dbaj o siebie.

Około wpół do jedenastej następnego dnia Tom wyszedł z mieszkania i pokonał na piechotę ponad sześć kilometrów dzielących go od kwatery głównej Szwedzkich Sił Zbrojnych mieszczącej się przy Lidingövägen. Było naprawdę zimno i śnieżnie, ale cieszył się, że może pochodzić po całym dniu spędzonym w samochodzie.

Strażnik przy bramie dokładnie sprawdził jego legitymację, wyszukał nazwisko na liście odwiedzających i dopiero wtedy go wpuścił. Tom czekał na Mattiasa w holu. Była pora lunchu i dookoła roiło się od ludzi. Widział wojskowych w szaroniebieskich uniformach, młodych żołnierzy w mundurach maskujących, pracowników wywiadu w garniturach. Było znacznie więcej kobiet niż dziesięć lat wcześniej – znak, że nawet wojsko dostosowywało się do rzeczywistości i stawiało na kompetencje. Tom opadł na oparcie, wtopił się w tło, próbował być szary i niepozorny, zabawiał się uważnym oglądaniem mijających go ludzi. Wielu było ubranych po cywilnemu – rozpoznawał lekarzy, naukowców, studentów, a od czasu do czasu kobiety lub mężczyzn, którzy mieli wyglądać na cywili, choć bez większego trudu się orientował, że są pracownikami wywiadu.

Mattias zszedł po schodach i ruszył prosto do niego z wyciągniętą ręką.

– Przepraszam, że musiałeś czekać – powiedział. – Śpieszy ci się?

– Niezbyt.

– Chciałbym, żebyś kogoś poznał, zanim pójdziemy jeść.

Tom ruszył za Mattiasem, minął jeszcze jedną kontrolę bezpieczeństwa i wkroczył do jego gabinetu. Młoda kobieta obróciła się na krześle dla gości, obserwowała ich nieruchomym wzrokiem.

– Tom, to jest Filippa.

Uścisnął jej dłoń, suchą i zdecydowaną. Kobieta była młoda, miała mniej niż dwadzieścia pięć lat, wyglądała zwyczajnie, niemal anonimowo.

– Filippa to ekspertka od informatyki – wyjaśnił Mattias, kiedy usiedli. – I hakerka. Potrafi zhakować każdy laptop, iPad czy telefon. – Mattias wydawał się zachwycony.

Fillipa wyglądała jak nastolatka, a nie supertalent, ale Mattias był dobry w werbowaniu ludzi.

– Przemyślałeś sprawę jeszcze raz? – zapytał Mattias, kiedy się pożegnali z Filippą i usiedli przy stoliku w restauracji serwującej lunche.

– Zgodziłem się na lunch, ale poza tym nie zmieniłem zdania – oznajmił Tom. Powiedział to zdecydowanym tonem, ale o dziwo nie był przekonany o słuszności swej decyzji. Już dawno nie przestąpił progu kwatery głównej Sił Zbrojnych. Nie sądził, że będzie się tu czuł… jak u siebie. Ale czuć się gdzieś jak w domu to nie to samo, co chcieć tam wrócić.

– Spróbować zawsze można. Co sądzisz o Filippie?

– Jest tak dobra, jak mówiłeś?

– Jeszcze lepsza. Zaczęła jako hakerka amatorka, a teraz robi dyplom z informatyki. Wszyscy próbowali ją sobie zaklepać. Ale ja miałem szczęście – okazała się patriotką. Co myślisz?

– Wydawała się w porządku, robi dobre wrażenie. Jeśli pytasz mnie o radę, uważam, że powinieneś zaproponować jej tę fuchę.

– Tom, naprawdę przydałbyś mi się tutaj. Będziemy wykonywać ważną pracę, zająłbyś się tym, co potrafisz najlepiej.

– Zabijaniem ludzi?

– Oceną zagrożeń, analizami, kierowaniem ludźmi. Zaczynasz być za stary na zabijanie.

– Parę lat jeszcze mi chyba zostało.

– Chciałbym cię skłonić do zmiany zdania. Czy to ma coś wspólnego ze mną?

– Że zdradziłeś mnie przy wszystkich szefach? Tak, jestem chyba trochę małostkowy w takich sprawach.

– Zrobiłem to dla nas, dla jednostki.

– Myślę, że zrobiłeś to dla siebie, dla swojej kariery.

– Może. Co ty na to? Możesz przezwyciężysz niechęć i wykażesz się profesjonalizmem, kiedy naród cię potrzebuje?

– Już mam pracę – zauważył Tom.

– Nie przestanę ci wiercić dziury w brzuchu.

Tom westchnął. Mattias był uparty. Męczący. Był zdrajcą. Powtarzał to w myślach. Nie potrafił jednak wzbudzić w sobie dawnej złości.

Po drodze do domu z lunchu minął redakcję „Aftonbladet”. Zwolnił przed ogromnym budynkiem, patrzył, jak ludzie wchodzą i wychodzą, zajrzał do ochroniarzy w recepcji. Bezpieczeństwo w tym miejscu to był jakiś żart. Redakcje gazet to potencjalne cele terrorystów. Prawdopodobnie mógłby zająć ten budynek z garstką ludzi w kwadrans.

Kiedy tak stał i patrzył, w jednych ze szklanych drzwi nagle pojawiła się Ambra. Zauważyła go i przystanęła.

– Cześć – powiedział i wyszczerzył zęby. Naprawdę fajnie było znów ją zobaczyć.

Włożyła rękawiczki z jednym palcem, potrząsnęła głową.

– Nie dziwi mnie, że tu stoisz, tylko to, że w ogóle się dziwię. Masz tendencję do pojawiania się znienacka.

– Jestem w Sztokholmie – obwieścił to, co było oczywiste.

– Widzę. Ale co robisz tutaj? Masz się spotkać z kimś z redakcji?

– Nie, po prostu było mi po drodze – skłamał bez żenady. Tak naprawdę przyszedł prosto w to miejsce. – Chciałem tylko sprawdzić, czy wszystko u ciebie w porządku.

– Wychodzę – oznajmiła.

– Służbowo?

Skinęła głową.

– Ale dlaczego…

Przerwał jej mężczyzna z dużym aparatem na ramieniu:

– Ambra, musimy lecieć!

– To mój fotograf – wyjaśniła i zawiesiła legitymację prasową na szyi.

– Bądź ostrożna – powiedział.

Uniosła jedną brew. Na jej jasnym czole brwi wyglądały jak czarne pociągnięcia pędzlem.

– Zazwyczaj sobie radzę.

Tak, był o tym przekonany. Zrobił krok w jej stronę.

– Kiedy kończysz?

– Nie mam pojęcia. To zależy.

Fotograf wydał nerwowy odgłos.

– Przykro mi, muszę pędzić.

– Ale możemy znów się zobaczyć? Chcesz?

– A ty? – Zielone oczy obserwowały go bez mrugania.

– Tak – odparł. Jeśli oddychał naprawdę głęboko, czuł jej zapach.

Fotograf przebierał nogami. Tom go zignorował.

– Dokąd pójdziemy? – zapytał.

Nasunęła czapkę na czoło.

– Podejrzenie podpalenia w Djursholmie. Naprawdę muszę lecieć. – Zacisnęła usta i dodała: – Piąta. Kończę o piątej, najpóźniej o wpół do szóstej.

– Ale zobaczymy się wtedy? Zjemy coś razem?

– Tak. Mam zarezerwować stolik?

Może i był w kiepskim stanie, ale nie w aż tak złym, aby nie móc zorganizować randki.

– Nie, ja wszystko załatwię – powiedział. Nachylił się i spontanicznie pocałował ją w policzek. Chyba nigdy wcześniej nie odważył się na to wobec żadnej kobiety, ale nie mógł puścić Ambry bez choćby przelotnego dotyku. – No to do zobaczenia o wpół do szóstej – wymruczał jej do ucha.

41

Ambra patrzyła za karetką, która odjechała z Djursholmu bez niebieskich świateł. Policja w dalszym ciągu przesłuchiwała sąsiadów. Zebrała sporo dobrych wypowiedzi, a fotograf pstryknął zdjęcia w zasadzie z każdego kąta. Uznała, że w tym miejscu zrobili już wszystko.

To była rutynowa sprawa i nie pojechaliby w teren, gdyby pożar nie wybuchł na prestiżowych przedmieściach, a jedną z ofiar nie był kierownik referatu gospodarki. Martwi kierownicy mieli wyższe notowania niż zwykli ludzie. Rozmawiała z policją – kobieta, z którą od czasu wcześniejszych spraw miała dobre układy, stwierdziła, że przyczyną zgonu prawdopodobnie był prozaiczny zawał serca.

Powlokła się do samochodu. Fotograf prowadził, a ona patrzyła przez okno, gdy zostawiali za sobą Djursholm i wyjeżdżali na E18. Przejrzała zdjęcia, które zrobiła komórką, słuchała rozmowy fotografa z redaktorem działu foto. Minęli Haga Norra. W zamku stojącym w okazałym i dobrze chronionym parku nad zatoką Brunnsviken mieszkała następczyni tronu ze swoją małą rodziną. Z kolei Djursholm, który właśnie minęli, składał się głównie z ogromnych willi i domów przypominających pałace zamieszkane przez najbogatszych obywateli Szwecji. W tym Jill. Jednak w odległości niecałych dwudziestu kilometrów na zachód znajdowały się podupadłe mieszkania powstałe w ramach rządowego programu Milion – tam problemy społeczne i zaniedbania były ponurą codziennością.

Zapatrzyła się na budynki i autostradę za oknem. Losy na loterii życia padały tak rozmaicie i przypadkowo. Skręcili do centrum. Wiedziała, że wkrótce dotrą do redakcji, a tam nie będzie miała czasu pomyśleć o Tomie, więc dała sobie na to parę minut w samochodzie, pomiędzy jedną pracą a drugą. To było wariactwo z jego strony – pojawić się w ten sposób jak gdyby nigdy nic. Głupio się uśmiechała do szyby, dopóki nie dojechali na miejsce.

Miała wenę i udało jej się ukończyć wszystkie artykuły i wstępniaki na czas. Tego dnia w Sztokholmie czy w ogóle na świecie nie było przesadnie dramatycznych wydarzeń, więc szybko porozmawiała z wieczorną zmianą i o wpół do szóstej była przy wyjściu. Tom stał na zewnątrz, tak jak obiecał. W ciągu dnia nie przysyłał żadnych esemesów z informacją, że się spóźni. Nie było żadnego odwołania rezerwacji ani zmiany planów w ostatniej chwili. Najwyraźniej jeśli Tom mówi, że przyjdzie, to dotrzyma słowa. Miał na sobie jedną z tych supernowoczesnych, lecz nierzucających się w oczy kurtek narciarskich, gustowny szary szalik, skórzane rękawiczki i solidne wysokie buty. Jego krótko ostrzyżonych włosów nie zakrywała żadna czapka, a w ręku trzymał tajemniczą czarną torbę.

Powitał ją z szerokim uśmiechem, a ona poczuła się tak, jakby ten uśmiech miał bezpośrednie połączenie z jej strefami erogennymi. Poczuła mrowienie w całym ciele i zasłoniła krępujący rumieniec, majstrując przy szaliku i rękawiczkach.

– Masz siłę na spacer do Kungsträdgården? – zapytał, ale zaraz potem opuścił wzrok na jej cienkie botki i pokręcił głową. – Pojedziemy samochodem.

Kiwnął na taksówkę, otworzył jej drzwi i wszedł za nią. Ambra z zadowoleniem opadła na siedzenie. Nie była przyzwyczajona do takiej troski.

– Jak się czujesz? Żadnych odmrożeń? – zapytał.

– Ani jednego. Dokąd jedziemy?

– Zobaczysz.

– Macho – mruknęła, ale był to protest na pół gwizdka.

Jechali wspaniałym samochodem, Tom przyjemnie pachniał, a ona wreszcie miała okazję zrobić po pracy coś innego niż siedzenie przed telewizorem i dojadanie resztek. Do tego w towarzystwie jednego najatrakcyjniejszych mężczyzn, jakich poznała. Jakimś sposobem Tom z każdym spotkaniem był coraz przystojniejszy. Bo przecież w pewnym okresie wcale nie uznawała go za przystojnego. Opuściła wzrok na siedzenie i miejsce, w którym ich nogi się dotykały.

– Jak było w pracy? – zapytał.

– W sumie dość spokojnie. To nietypowe. Ale w każdej chwili może uderzyć jakaś bomba. A ty co dziś robiłeś? Wróciłeś już do pracy?

– Zjadłem lunch z Mattiasem, uporałem się z kilkoma papierami i wreszcie zaprosiłem na randkę piękną kobietę.

To był najtańszy komplement, więc przewróciła oczami, starając się, aby za bardzo na nią nie podziałał. Mój Boże, jest wręcz zniewalający, kiedy się tak zachowuje.

Kierowca wysadził ich na Hamngatan. Padał śnieg, z nieba spływały duże, miękkie płatki, a atmosfera zrobiła się śmiesznie romantyczna. W witrynach sklepów powoli zaczynały się pojawiać wiosenne nowości, ale świąteczne oświetlenie wciąż wisiało na drzewach i fasadach domów, mrugając w ten mroźny wieczór. W powietrzu unosił się zapach glöggu i prażonych migdałów, skądś dobiegała muzyka.

Szli w stronę Kungsträdgården, mijając budki z drobiazgami i pamiątkami rozstawione wzdłuż opróżnionej fontanny. W jednej z nich sprzedawano norrlandzkie specjały. Ambra przystanęła. Popatrzyła i zaczęła węszyć w powietrzu.

– Skąd ten zapach?

Tom wskazał food truck.

– Lubisz gofry?

– Żartujesz? Uwielbiam je – odparła szczerze i poczuła, jak cieknie jej ślinka. Zapach był niebiański.

– Masz ochotę? – zapytał Tom. – Czy wolisz prawdziwe jedzenie?

– Gofry – odparła zdecydowanie.

Zamówił im po jednym.

– Z jakim dżemem? – zapytał.

Gofrownica syczała i parowała, podgrzewając tłuszcz i ciasto.

Ambra zaczęła czytać menu: maliny, jeżyny, truskawki.

– Chcę wszystko. I śmietanę. I cukier – powiedziała i uśmiechnęła się do niego z radością.

Tom wyjął z torby owczą skórę, położył ją na chybotliwej ławce, poszedł po papierowe talerzyki. Usiedli pod migoczącymi latarniami, płatki śniegu spadały im na głowy, jedli parujące, kruche gofry ze wszystkimi dodatkami. Tom dokupił jeszcze dwa i dojadł kawałki, których nie była w stanie w siebie wepchnąć.

Kiedy skończyli jeść, Tom wstał, aby wyrzucić serwetki i talerzyki do kosza na śmieci. Ambra zaczęła rozcierać ręce – było dość zimno, ale nie chciała jeszcze kończyć randki. Może mogliby pójść na kawę albo na małego drinka? Nie znała jednak żadnych lokali w okolicy. Rozejrzała się, widziała tylko budki i turystów. Niepotrzebnie proponowała gofry, już czuła się najedzona po same uszy.

– Chodź, zamarznięta kobieto, cała się trzęsiesz – powiedział Tom.

Ambra zatopiła brodę w szaliku. Minęli budkę, w której sprzedawano portfele, breloczki do kluczy i inne akcesoria. Tom przystanął.

– Wybierz sobie – oznajmił i wskazał czapki.

– Nie potrzebuję, dam sobie radę.

– Jest ci zimno.

Ambra prawie zaprotestowała, wykonywanie poleceń w pewnym momencie przestaje być fajne, nawet jeśli w tym przypadku Tom miał rację, bo rzeczywiście marzła. Nagle jednak jej wzrok padł na puchate nauszniki z owczej skóry. Dokładnie takie jak te, które widziała w Kirunie. Wskazała je.

– Chcę tamte. Ale mogę sama je kupić – dodała i zaczęła szukać portfela.

– Schowaj to – powiedział Tom, wziął nauszniki, zapłacił i założył je na jej uszy.

Było w nich przyjemnie ciepło. Rękawiczka Toma musnęła jej policzek. Ten czuły gest sprawił, że Ambra się uśmiechnęła.

– Chodź. Myślałem, że pojeździmy. – Skinął głową w stronę sztucznego lodowiska pośrodku parku. To z tego miejsca dobiegała muzyka.

Roześmiała się, myśląc, że Tom żartuje. Ale on uniósł torbę i ją otworzył. Pod owczą skórą dostrzegła parę łyżew hokejowych.

Ambra pokręciła głową, nagle spoważniała. To nie było ani trochę fajne.

– Nie chcę – powiedziała.

– Ale przecież to świetna zabawa.

– Nie mogę. Nigdy nie jeździłam.

– Nigdy?

Na wszystkich szkolnych wycieczkach musiała siedzieć na ławce, bo nie miała łyżew. Nikt nigdy nie uznał, że nauczenie jej jazdy albo zafundowanie choćby pary używanych łyżew ma sens, więc nigdy się nie nauczyła. A teraz było za późno.

– Nie mogę – powtórzyła i posłała mu gniewne spojrzenie. Przestało jej być wesoło. Nienawidziła robić tego, czego nie umiała.

– Mogę cię nauczyć.

– Nie.

Tom wyglądał na sfrustrowanego.

– Ale dlaczego?

– Upadnę, roztrzaskam się na drobne kawałki. Wszyscy będą się śmiali.

– A jeśli obiecam, że nie upadniesz?

Chciała tylko, żeby przestał naciskać.

– Jestem stabilny jak ściana, nie pozwolę ci upaść. Daj mi dziesięć minut, a jeśli nadal będzie beznadziejnie, to oczywiście przerwiemy. Zaproponowałem to, bo pomyślałem, że ci się spodoba.

– Jak się zabiję, to pomyślisz, że było średnio zabawnie – powiedziała oschle.

– Nie zabijesz się – odparł z pewnością w głosie.

– To śmieszne, nie możesz obiecywać takich rzeczy.

– Słusznie. Ale mogę obiecać, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, abyś była bezpieczna. Jestem dobry w te klocki.

Naprawdę nie miała ochoty, ale w końcu wybrała w wypożyczalni parę łyżew w odpowiednim rozmiarze. Musiała przyznać, że są całkiem ładne. Zupełnie białe z futrzanym obszyciem na samej górze. Usiadła na ławce, zdjęła buty, włożyła i zasznurowała łyżwy i próbowała wstać. Natychmiast straciła równowagę, zamachała rękami, serce podeszło jej do gardła, ale Tom, gotowy na długo przed nią, od razu się przy niej znalazł.

– Zataczaj się do woli, będę cię łapał – powiedział spokojnie.

Doszła do wniosku, że jazda na łyżwach to coś, czego nienawidzi najbardziej na świecie. Drugie miejsce zajmował Tom.

– Próbuj, zataczaj się, trzymaj się mnie.

Wczepiła się w niego najmocniej jak potrafiła i tylko czekała, aż się przewrócą. Ze złości miała łzy w oczach. Ale Tom jej nie okłamał. Jakkolwiek się zataczała i ślizgała, Tom nie tracił równowagi, nie przestawał jej trzymać. No i się nie śmiał. To było najważniejsze ze wszystkiego. Nie śmiał się z niej.

– To cholernie trudne – mruknęła, kiedy z sercem w gardle próbowała się przemieszczać po gładkim lodzie. Łyżwy się rozjeżdżały, ale on ją trzymał. „Może jednak się nie zabiję na samym początku”, pomyślała. Udało jej się ustablilizować stopy i przejechała pół metra. Odetchnęła i trochę, maleńką odrobinę, się odprężyła.

– Dobrze, że oddychasz – skwitował Tom.

Nie odpowiedziała. Ale najgorszy strach zaczął odpuszczać i za każdym razem, kiedy udało jej się odepchnąć nogą, jej pewność siebie wzrastała. Odprężyła się jeszcze trochę. Nagle znów usłyszała muzykę. Ze strachu miała w uszach tylko szum, ale teraz znowu ją usłyszała. I zobaczyła mrugające latarnie, wiszące dookoła lodowiska. Kiedy ignorowała to, że prawdopodobnie jest najgorszą łyżwiarką na całej ślizgawce, nie było aż tak okropnie. Poza tym miała pretekst do przyklejenia się do Toma i jego cudownego ciała. Musiała przyznać, że nie jest to najgorsza sprawa. Tom pewnie się poruszał po lodzie, jakby się urodził z łyżwami na nogach. Kiedy udało jej się rozejrzeć, nie padając na nos ani nie wymachując rękami jak pajac na sznurku, stwierdziła, że choć dookoła nie brakowało biegłych łyżwiarzy – w tym mnóstwa dzieci, z których każde jeździło ze sto razy lepiej od niej – nikt się na nią nie gapił ani się z niej nie śmiał.

– Lepiej? – zapytał Tom.

– Trochę – przyznała niechętnie.

– Minęło dziesięć minut. Chcesz zejść?

Już nie chciała. Wciąż była w niego wczepiona, jeździli powoli wkoło. Wiedziała, że pewnie nigdy nie będzie królową łyżew, ale czuła się wspaniale, bo opanowała coś, co zawsze uważała za nieosiągalne.

– Jadę na łyżwach – powiedziała i się roześmiała, kurczowo ściskając go oburącz za ramię. Jeszcze kilka razy lekko się odepchnęła – dla niej liczyło się to jako jazda.

Mniej więcej po trzecim okrążeniu małego toru Tom zdjął rękawiczki i włożył je do kieszeni kurtki. Ściągnął jej jedną rękawiczkę i ścisnął dłoń.

– Muszę przecież cię ogrzać – wymruczał.

Przez chwilę tak jeździli, ale nagle Tom się odwrócił, nawet na sekundę nie puszczając jej dłoni.

– Co ty robisz? – zawołała. Jechał do tyłu, chwycił jej dłonie w swoje.

– Ugnij lekko kolana – powiedział. Ambra wykonała polecenie i skoncentrowała się na tym, żeby nie upaść. Zachwiała się, przeszyła ją panika, ale Tom zrobił krok do przodu i znów wziął ją w ramiona, stabilny jak czołg bojowy.

– Mam cię – mruknął.

Mocno go chwyciła.

– Nie puszczaj mnie – powiedziała.

– Nie puszczę, obiecuję.

Podejrzewała, że następnego dnia będzie ją bolało dokładnie wszystko, ale było warto. Muzyka i zapach glöggu, roześmiani łyżwiarze. To było życie, o którym ludzie czasem snują marzenia, ale one rzadko się spełniają. Krążyli po lodzie, powoli, wyprzedzali ich właściwie wszyscy, ale Ambra uwielbiała każdą sekundę. Jeździła teraz stabilniej, odkryła, że kluczem jest właściwa kombinacja równowagi i śmiałości, ale mimo wszystko pochylała się w stronę Toma, opierała mu głowę na ramieniu, sprawiało jej przyjemność, że czuje się bezpieczna i ktoś się nią opiekuje.

Podniosła na niego wzrok, a w tym samym czasie on spojrzał w dół. Oczy błyszczały mu od kulistych latarni otaczających lodowisko, był tak blisko, że widziała każdą rzęsę. Zbliżył usta do jej ust i ją pocałował. To było lekkie muśnięcie miękkimi wargami, jedynie delikatny całus przy zamkniętych ustach. Przez cały czas Tom trzymał ją stabilnie i bezpiecznie. Prawdopodobnie nie mogłaby upaść, nawet gdyby próbowała. Zamknęła oczy, poddała się pocałunkowi. Ramiona Toma ją otoczyły, jechali powoli, dopóki muzyka nie ucichła. Uśmiechnęła się do niego, była oszołomiona.

– Jak tam twoje stopy? – zapytał cicho.

– Trochę bolą – przyznała. Było to spore niedomówienie – tak naprawdę już dawno ich nie czuła.

– Jestem pod wrażeniem, że tak długo wytrzymałaś – powiedział i powoli pokierował ją do ławki, na której się przebierali.

– Usiądź – powiedział, a potem przed nią klęknął.

Wydychane powietrze otaczało mu usta niczym obłok. Ambra wpatrywała się w jego kark, kiedy chwycił jedną z jej łyżew. Rozwiązał sznurówki i delikatnie zdjął łyżwę. Odetchnęła. Aj, to naprawdę bolało. Chwycił jej stopę, ostrożnie ścisnął.

– Będziesz to jutro czuła – stwierdził.

Siedziała na ławce i poddawała się jego zabiegom. Żadne z nich nie mówiło nic więcej. Wyciągnęła rękę i pogładziła go po włosach. Były miękkie i zimne, przeczesała je palcami. Powoli zdjął drugą łyżwę.

– Tom – powiedziała.

Chwycił ją za rękę, pocałował w dłoń. Wciągnęła powietrze. To był taki czuły gest – jego usta na dłoni, łaskocząca broda, ciepłe wargi. Nachyliła się ku niemu, musnęła czołem jego czoło, zamknęła oczy i go wdychała, wdychała tę chwilę. Boże, ależ go pragnęła, jak bardzo chciała, żeby on pożądał jej. Nie rozumiała tego do końca, nie pojmowała, dlaczego tak ją pociąga. Nie chodziło tylko o to, że był przystojny, ekscytujący i najwyraźniej potrafił wszystko na świecie, włącznie z nauczeniem jej jazdy na łyżwach. Chodziło o samego Toma. O jego zapach. Ciało. O wszystko. Takie rzeczy jej się nie przytrafiały, z całą pewnością nie przeżyła czegoś takiego z żadnym innym mężczyzną. Ledwo mogła myśleć. Czy on nie jest zakochany w innej kobiecie? W każdym razie przed jakimś tygodniem owszem, a nie wyglądał na człowieka, który szybko zmienia zdanie. Innymi słowy, była to prosta droga do złamanego serca. Nie mogło z tego wyjść nic dobrego. Ale kupił mi nauszniki, dodał głos w myślach.

– Zaraz wrócę – powiedział Tom i poszedł oddać łyżwy.

Ambra wstała, a kiedy Tom wrócił, objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie, jakby to było coś oczywistego.

Miała absolutną pewność, że gdyby w domu w Kirunie mieli prezerwatywy, przespaliby się ze sobą. Jeśli brała to, co mogła dostać, korzystając z obecności Toma w Sztokholmie, czy było to tak strasznie niebezpieczne? Wiedziała, że to tylko na jakiś czas, więc mogła się ochronić przed zranieniem. No więc? Przywarła do niego. W najgorszym razie on lekko złamie jej serce. Coś takiego da się przeżyć. Co należało teraz zrobić? Czy powinna po prostu zapytać? A jeśli odmówi, jeśli znowu wszystko źle zrozumiała? Ale przecież ją pocałował. To chyba coś znaczy?

– Ambra? Wszystko dobrze? Milczysz.

„Powiedz to”, pomyślała. „Czy pójdziesz ze mną do domu? Czy pójdziesz ze mną do łóżka? Żadnych zobowiązań, tylko twoje potężne ciało na moim”. Oblał ją zimny pot, czuła przerażenie zupełnie nieadekwatne do sytuacji. Nie mogła wykrztusić słowa, po prostu się nie dało.

– Jestem tylko trochę zmęczona – powiedziała i prawie się skrzywiła na dźwięk własnych słów. Czy w tej sytuacji mogła powiedzieć coś bardziej idiotycznego? On był przecież światowym dżentelmenem, teraz na pewno życzy jej dobrej nocy.

– Miałaś długi dzień – powiedział Tom jak na zawołanie. – Spróbujemy cię odstawić do domu?

Tak, może i mogli tak zrobić. Ten wieczór był wręcz zbyt doskonały, w prawdziwym życiu nie mógł trwać dłużej w takiej postaci. Powinna pojechać do domu na randkę z kanapą.

42

Tom nie chciał, żeby ten wieczór już się kończył, po prostu. Ale Ambra szła u jego boku blada i milcząca, z pewnością przez ostatnie dni ciężko pracowała, a on dał jej taki wycisk na lodowisku, że ledwo stała na nogach. Po namyśle stwierdził, że nie było to zbyt mądre. Wymęczył ją i teraz nie mógł już zakładać, że spędzą razem cały wieczór tylko dlatego, że on tego chce.

– Mieszkam na Gamla stan – oznajmiła. – W zasadzie najprościej pójść stąd na piechotę – dodała i poprawiła nauszniki. Wyglądała w nich bardzo słodko.

– Chętnie się przejdę z tobą, jeśli pozwolisz – powiedział.

– Jeśli chcesz. – Ton jej głosy był neutralny, nie całkiem zachęcający, ale chciał tego, więc postanowił to uznać za zachętę. Tak naprawdę chciał wiele rzeczy.

Po pocałunku się odsunęła. Choć właściwie to nawet nie był pocałunek, raczej erotycznie naładowana pieszczota, ale całe ciało Toma stanęło na baczność, czuło przyciąganie, miało zamiar ją zdobyć.

Była taka piękna z tymi swoimi przekornymi oczami i pełną pogardy dla śmierci odwagą. Widział, jak się bała, kiedy zaproponował jazdę na łyżwach. Serce mu się krajało, kiedy wyznała, że nie potrafi jeździć, być może trochę nią rządził. Zrozumiałby, gdyby kazała mu spadać. Ona jednak zacisnęła zęby i nie poddała się strachowi. To było godne podziwu. I, nieoczekiwanie, seksowne jak cholera. Poza tym ją pocałował i nie potrafił się zmusić do tak wczesnego pożegnania.

Minęli czerwony kościół św. Jakuba, a potem budynek Opery – ludzie w wieczorowych strojach stali na schodach, palili papierosy i się śmiali.

– Lubisz operę? – zapytał.

– Raczej nie. Kiedyś widziałam Madame Butterfly i płakałam przez całą drogę do domu. Musiała opuścić swoje dziecko – dodała na widok jego zdziwionej miny.

– Innymi słowy: nie jest to coś dla ciebie?

– Wiele z tych tak zwanych klasyków stawia kobiety w niekorzystnym świetle, nie uważasz?

– Jak najbardziej – odparł, wychodząc z założenia, że ona lepiej się orientuje w takich sprawach.

Przecięli plac Gustawa Adolfa i weszli na Most Północny. Światła w budynku Riksdagu były zgaszone. Na Zamek Królewski opadła biała pokrywa śniegu, a kiedy dotarli do uliczek na Gamla stan, sypało już na całego. Fasady domów upiększało świątecznie oświetlenie, a przed restauracjami płonęły pochodnie i migotały latarenki. Gdyby nie jedli gofrów, Tom zaproponowałby wspólną kolację, zresztą pierwotnie miał taki plan. Może zaprosi ją na drinka? Kiedy debatował sam ze sobą, Ambra się zatrzymała.

– Tutaj mieszkam – oznajmiła.

Tom podniósł wzrok na żółto-różową fasadę bardzo starego wielopiętrowego domu. Na każdym kolejnym piętrze okna były coraz mniejsze, a cały budynek wyglądał na krzywy.

– Jest z siedemnastego wieku – oznajmiła. – W ogłoszeniach pośredników nieruchomości nazywają go chyba malowniczym. Moje mieszkanie jest na najwyższym piętrze. Brak windy i bardzo strome schody. – Nagle jakby się zawahała. – Chcesz wejść ze mną na górę? – spytała w końcu.

Jej ton był nieco chłodny.

– Chętnie bym zobaczył, jak mieszkasz – powiedział Tom tak nonszalancko, jak potrafił.

Ambra pośpiesznie wpisała kod i otworzyła solidne drzwi. Ruszyła przodem po szerokich schodach – były gładkie i wysłużone, wyglądały, jakby miały czterysta lat. Wchodzili coraz wyżej i wyżej. W końcu Ambra przystanęła przed drzwiami jakby z innej epoki, ciemnymi i ciężkimi. „Vinter” – przeczytał nad szczeliną na listy. Ambra otworzyła i wpuściła go do środka.

– Nie jest zbyt duże – powiedziała przepraszająco i powiesiła kurtkę na intensywnie czerwonym haczyku.

Mieszkanie naprawdę było małe. Miniprzedpokój, kuchnia, w której ledwo się mieścił stół z trzema krzesłami i taboretem, mały salon z małą kanapą, duży płaski telewizor i wiszące na ścianach półki z książkami.

– Podłogi są tak krzywe, że jeśli na jednym krańcu położę kulkę, przeturla się na drugi. Ale są oryginalne, a poza tym kilkusetletnie klepki mają w sobie coś wyjątkowego.

– Domyślam się – odparł Tom, choć nigdy wcześniej nie myślał o zabytkowych podłogach. Dwa okna w dużym pokoju były różnej wielkości, a otwory okienne musiały mieć z pół metra głębokości. Uznał, że to przytulne mieszkanie. Nie gustowne, nie nowoczesne, ale przyjemne. Kolorowe i przytulne. Nie było do końca takie, jakiego się spodziewał.

Ambra pociągnęła za rękaw swetra. Często jej się to zdarzało. Czyżby była zdenerwowana? A może tylko zmęczona?

– Napijesz się czegoś? – zapytała i poszła do kuchni.

Ruszył za nią. Kuchnia była równie kolorowa jak przedpokój i salon. Zobaczył pękatą kremową lodówkę, półki z kubkami w wesołych kolorach, dzbanki, różne miski i słoneczny toster. Obrazu dopełniał elegancki żyrandol we wszystkich kolorach tęczy.

– Bardzo tu ładnie – powiedział, kiedy Ambra otwierała lodówkę.

– Dzięki – odparła. Po chwili zmarszczyła czoło i dodała przepraszająco: – Chyba mogę cię poczęstować tylko wodą.

– Woda będzie w porządku.

Zdjęła z półek dwie błękitne szklanki, wymamrotała przeprosiny, a zaraz potem się zderzyli. Kuchnia była malusieńka i zawadzał, gdziekolwiek stanął.

– Dobrze ci się tu mieszka? – zapytał.

Sprawdziła palcem bieżącą wodę.

– Jako dziecko często się przeprowadzałam – powiedziała, napełniając szklanki. – Rzadko miałam własny pokój, nigdy nie mieszkałam zbyt długo w jednym miejscu, nigdzie nie czułam się u siebie. Kiedy dostałam pierwszą pracę, wzięłam ogromny kredyt i kupiłam to mieszkanie. Większość mojej pensji nadal idzie na spłatę, ale to był dobry zakup. Wartość mieszkania wzrosła. Traktuję je jak moją bazę, daje mi poczucie bezpieczeństwa.

– Jak symbol twojej niezależności.

– Tak.

Podała mu szklankę, a wtedy ich spojrzenia się spotkały. Tom wypił łyk i odstawił szklankę, a w tym samym czasie Ambra wykonała niespodziewany ruch. Było tak ciasno, że nie mogli uniknąć wpadania na siebie. Dotknął ją wyciągniętą ręką i poczuł, jak włoski na rękach stają mu dęba. Powietrze między nimi zniknęło. Stała w zupełnym bezruchu.

– Tom – powiedziała, patrząc na niego. Duże oczy. Delikatne spojrzenie.

Chwycił ją, przyciągnął do siebie. Nadal na niego patrzyła, intensywnie, a on dotknął ustami jej ust, zaczął ją całować, tak jak chciał to zrobić przez ostatnie godziny, dni. To był prawdziwy pocałunek.

Smakowała fantastycznie, kiedy jej usta otworzyły się dla niego. Ich języki się zetknęły, gorączkowo, odważnie. Powędrowała dłońmi do jego piersi i dalej na kark, chciwie odwzajemniała pocałunek. Tom się podniecił, był twardy, ciepły i prymitywny. Przyciągnął ją do siebie, aż prawie wpadli na ścianę. Rondle i inne przybory kuchenne brzęknęły, ale on tylko objął ją mocniej, nie mógł jej wypuścić, zignorował wszystko poza tym. Ambra niecierpliwie szarpnęła go za koszulkę i po chwili poczuł jej dłonie na skórze, czuł palce i paznokcie i było to jak krótkie spięcie w mózgu. Złapał jej gruby sweter, ściągnął go z niej, rzucił na podłogę. Pod spodem miała jeszcze jedną sztukę odzieży – jej także niecierpliwie się pozbył. Pod spodem była kolejna, cieńsza. I jeszcze jedna.

– Ile właściwie masz na sobie ciuchów? – zapytał.

– To ostatni – odparła ze śmiechem, zdjęła podkoszulek i stanęła przed nim w prostym staniku i dżinsach.

– Jesteś taka piękna – wymruczał, pożerając ją wzrokiem.

Przewróciła oczami, chwycił jej twarz w dłonie. Ambra musiała wiedzieć, że mówił poważnie, że to nie tylko pusty komplement, przekonanie jej, że nie rzuca słów na wiatr, było dla niego ważne.

– Tak, to prawda – dodał i musnął ustami jej brodę.

Zadrżała, więc zaczął ją całować także w szyję, długo, aż pod ciepłą skórą wyczuł oddech i puls. Potem pocałował też obojczyk, przygryzał cienką jak jedwab skórę w miejscach, do których mógł się dostać, słyszał jej dyszenie. Przejechał ustami po materiale stanika i usłyszał, jak wymruczała coś, co brzmiało jak „o Boże”, kiedy pocierał policzkiem o stanik. Poczuł, jak mała brodawka się kurczy, jednocześnie czuł falę pożądania we własnym ciele. To, co się między nimi działo, stanowiło rodzaj erotycznego szaleństwa – a przynajmniej on prawie oszalał. Był w stanie myśleć tylko o tym, aby ją zadowolić. Traktował to jako otrzymane zadanie, cel, operację. Palce Ambry znów zaczęły błądzić po jego karku. Uwielbiał, kiedy to robiła, wczepiała się w niego, rościła sobie do niego prawa. Objął ją ramieniem w talii i mocno przycisnął do siebie, czując pulsowanie w kroku. Jęknęła. Zaczął rozpinać guziki jej dżinsów, wsunął rękę do środka, dotknął dłonią jej majtek.

– Och, Tom – wymruczała stłumionym głosem.

Po prostu pozostawił dłoń w tym miejscu, pomiędzy jej gładkimi udami, na miękkiej, ciepłej, zapraszająco mokrej części. Przywarła do niego, a Tom rzucił okiem na stół. Był niewielki, ale wydawał się stabilny, powinien się nadać. Posadził ją na blacie. Oczy jej zalśniły. Bez słowa zaczął z niej ściągać dżinsy. Pomogła, kładąc mu ręce na ramionach i poruszając pupą.

Ależ jest piękna. Patrzył na czarną bieliznę na tle białych pośladków, ładne kształty, długie linie. Wyglądała jak skrzyżowanie elfki z zadziorną superbohaterką. Położył jej rękę na ramieniu, pociągnął za pasek stanika, chciał zobaczyć ją nagą, natychmiast.

– Czekaj, Tom – powiedziała i położyła mu rękę na klatce piersiowej. Otarła czoło. Jej piersi unosiły się, Ambra wpatrywała się w niego intensywnie. – Zdejmij koszulkę – rozkazała w końcu, kiedy już zaczęło mu się wydawać, że nie powie nic więcej.

Uniósł ręce, ściągnął koszulkę i chwilę później stał przed nią rozebrany do pasa, słyszał ryk własnego serca pod żebrami, czuł napięcie mięśni. Wyglądała, jakby nie miała nic przeciwko temu, co widzi, bo się uśmiechnęła.

– Zdejmij go – powiedział i skinął głową w stronę stanika.

Ambra sięgnęła za plecy i rozpięła haftki. Miała doskonałe piersi. Położył rękę na jednej z nich, mocno pocałował Ambrę, pchnął ją do tyłu, aż się oparła łokciami o blat. Wsunął się pomiędzy jej nogi, całował szyję, piersi, brzuch, wchłaniał jej zapach. Podciągnął majtki ku górze, tak że materiał napierał na jej ciało. Jęknęła, a on się pochylił i zaczął ją całować przez materiał, przygryzać. Pociągnął majtki wargami. Ostrożnie zwiększał nacisk, podciągając je.

– Jak przyjemnie – wymruczała.

Zdecydowanym ruchem zdjął z niej majtki, pozwolił im się zsunąć po skórze, po nogach i stopach, aż w końcu odrzucił je na bok. Nogi Ambry zwisały ze stołu. Rozstawił je rękami, ostrożnie głaskał, położył jej dłoń na brzuchu, pogładził jasną skórę, niemal świecącą własnym światłem. Boże, ależ jest piękna. Naga. Odsłonięta. Należąca do niego.

– Nie musisz – zaprotestowała słabo.

Ale Tom od dłuższego czasu niczego tak bardzo nie pragnął. Pochylił się do przodu, wysunął język i przesuwał nim po wrażliwym, drżącym ciele. Ambra sapnęła. Tom się nie śpieszył, najpierw badawczo przesuwał palcem, szukał tego, co sprawia jej przyjemność, słuchał jej odgłosów, ostrożnie posuwał się coraz dalej, przyzwyczajał się do jej smaku, zapachu.

– Nie chcesz iść do sypialni? – pisnęła bez przekonania. Ale on chciał tylko tego, czym właśnie był zajęty. Rozprostował dłoń na jej miękkim brzuchu i przycisnął ją do stołu, rozszerzył nogi i zaczął ją lizać. Kompletnie znieruchomiała, zrobiła długi wydech. Tom ostrożnie przesuwał palcem wzdłuż pięknego otworu, pokonał tę samą drogę językiem, przycisnął się do niej. Poczuł, że zaczęła drżeć, i uśmiechnął się na to potwierdzenie ze strony jej ciała. Nie śpieszył się, kiedy delikatnie podgryzał wnętrze uda. Jej skóra była miękka jak świeży śnieg. Nagrodę dla niego stanowiła nowa fala dreszczy.

– Mam kontynuować? – wymruczał, rozszerzył jej nogi, wyciągnął język i przeciągnął koniuszkiem po najbardziej wrażliwej części, próbował smaku, testował, co wprawia ją w drżenie, co przyśpiesza jej puls. I jemu.

– Tak, och, tak.

Przejechał palcem ku dołowi, wzdłuż jednego rozedrganego wrażliwego punktu po drugim. Były to ukryte, tajemne, cudowne miejsca. Z zachwytem obserwował jej rozkosz. Jeszcze bardziej rozsunął jej nogi, przyswajał różową miękkość, mokre loki. Stanowiła studium kontrastów: miękka i twarda, jasna i ciemna, mężna i przestraszona. Lubił ją taką, zdaną na jego łaskę. Znów się pochylił, lizał metodycznie, przyciskał dwoma palcami, okrążał, używał całej zręczności, intuicji i surowego pożądania, które w nim wezbrało, buzowało w krwiobiegu. Poczuł, jak nabrzmiewa, robi się gorąca i ciaśniejsza, kiedy ostrożnie włożył palec wskazujący, poczuł wszystkie te małe, przyjemne mięśnie zaciskające się na nim, napięcie jej ud. To było jak przyjemny zawrót głowy. Zgrabna, krągła, silna kobieta drżała pod naporem jego języka, palców, ruchów. Zamknął oczy, wyostrzył zmysły, utrzymywał jej tempo, naciskał i lizał, wyczuwał, że jest coraz bliżej, czuł jej szczytowanie, zatopiła paznokcie w jego włosach, a jedną nogą zaparła się o blat. Jedną ręką złapał ją za tyłek, a drugą masował skórę, poruszał się po jej ciele i nagle go poczuł – orgazm rozchodzący się pod językiem i palcami niczym ciepła podziemna eksplozja. Zaczęła drżeć i się trząść, a on kontynuował, dopóki ostatnie echa nie ustały. Czuł jej zapach i smak w nosie, ustach, chciał go zatrzymać, upajać się nim tak długo, jak się da.

Leżała na stole z rękami wzdłuż tułowia, lekko przekrzywioną głową, jedną nogą podciągniętą. Pocałował ją w brzuch, aż się wzdrygnęła.

– Poczekaj chwilę – wyszeptała, jej głos był niski i schrypnięty. Na jasnej skórze pojawiła się gęsia skórka.

– Zimno ci? – mruknął i pociągnął po małych zgrubieniach koniuszkiem palca wskazującego. Widział, jak przeszywają ją dreszcze.

– Trochę – wymamrotała.

Uznał to za pretekst do wzięcia jej w ramiona i przyciśnięcia do gołej skóry. Ogarnęła go fala troski, instynktu opiekuńczego i czegoś jeszcze, czego nie potrafił rozpoznać. Wciągnął zapach jej karku, przycisnął ją jeszcze mocniej do siebie, a potem, tylko dlatego, że tak mógł, wstał, trzymając ją w ramionach. Był silny i zawstydzająco ucieszony, że może jej to zademonstrować. Sam się o to nie podejrzewał, zwykle nie chwalił się kobietom.

– Powinnam zaprotestować – powiedziała, ale zamiast tego zarzuciła mu ręce na szyję i powąchała jego klatkę piersiową.

– Dlaczego? – wymamrotał z głową w jej włosach.

– Bo to takie oklepane. Poza tym do kanapy jest jakieś czterdzieści centymetrów.

– Chcesz tam iść? Do kanapy?

– Poprosiłabym.

Zrobił kilka kroków dzielących go od dużego pokoju i usiadł na kanapie, w dalszym ciągu trzymając ją w ramionach. Przycisnął jej pupę do nabrzmiałej męskości, ruszał się, jęczał.

– Ocierasz się o mnie? – zapytała roześmiana.

– Tak – przyznał.

Zaczęła się poruszać w jego objęciach, a on próbował zaczerpnąć tchu.

– Nie powinniśmy zamiast tego postawić na trochę seksu? – zapytała.

– Bardzo chętnie – odparł z naciskiem. Trochę się wahał, nie chciał, żeby pomyślała, że to zaplanował, ale… – Kupiłem prezerwatywy – przyznał.

Roześmiała się tuż przy jego skórze.

– Ja też – odparła. – Na wszelki wypadek.

Polizała go po szyi, przygryzła małżowinę ucha. Nie pamiętał, kiedy pragnął czegoś tak mocno jak seksu z Ambrą Vinter w jej skrzącym się kolorami mieszkanku. Ściągnąłby z nieba księżyc, gdyby go o to poprosiła.

Jej sypialnia była równie mała i kolorowa jak reszta mieszkania, a zielone metalowe łóżko – odpowiednio szerokie dla nich obojga. Dołączył do niej pod kołdrą, którą uniosła. Łóżko niepokojco się ugięło i głośno trzeszczało przy każdym ruchu, ale wyglądało na to, że ich utrzyma.

– To antyk – wyjaśniła Ambra.

Tom skinął głową. Myślał o czymś zupełnie innym niż antyki. Dyskretnie włożył gumkę, położył się na boku i się przesuwał, aż w końcu leżeli twarzą w twarz, piersią w pierś, nosem w nos. Całował ją łapczywie, podciągnął jej nogi nad swoje uda, rozszerzył, pieścił gładką skórę, poprawił pozycję i wreszcie w nią wszedł. Uczucie przewyższyło wszelkie wyobrażenia. Jęknął, kiedy otoczyło go mokre ciepło, leżał w zupełnym bezruchu i dawał sobie czas, aby ją poczuć, mieć ją w ramionach, być w środku, tak blisko.

– Tom – wydyszała, wczepiła się w niego, przyciągnęła go do siebie, mocno objęła nogą. Ostrożnie się wysunął i wszedł jeszcze raz, i jeszcze, kochał się z nią tak wolno, jak potrafił, tak dogłębnie, jak tylko był w stanie, zanim dzikość wzięła górę. Był zanadto wyposzczony, żeby to przeciągać, uczucie było zbyt surowe, zbyt intensywne, więc mocno ją uścisnął, położył jej dłoń na karku, drugą na pupie i zwiększył bliskość, aż poczuł jej oddech na skórze. Było tak przyjemnie, że nie mógł już wytrzymać i rozdygotany doszedł, mocno i głęboko w jej ciepłe wnętrze. Zatracił się i zniknął.

– Tom? – Chwilę później poczuł na policzku delikatną dłoń.

Zamrugał, nadal oszołomiony.

– Przepraszam, jestem ciężki? – Przesunął się, ale Ambra podążyła za nim, przylegając mocno do niego.

Wciągnął w nozdrza zapach jej miękkiego ramienia, usłyszał trzeszczenie łóżka. Ambra przyłożyła policzek do jego piersi, ułożyła się na nim cała. Ogarnęło go najintensywniejsze poczucie istnienia. W tym małym mieszkanku pełnym frędzelków, małych lampek i wesołych kolorów czuł się jak u siebie, bardziej niż gdziekolwiek indziej. Pogładził ją po pachnących włosach. Bawił się jednym lokiem. Ona wciągnęła zapach jego klatki piersiowej, przejechał palcem wskazującym po włosach na piersi.

– Jak myślisz, moglibyśmy coś zjeść? Znów jestem głodna.

– Jak najbardziej. Masz coś w domu?

– Nic nie mam.

– Na co miałabyś ochotę?

– Na słodycze.

Pocałował ją w nos i się wyswobodził.

– No to kupię słodycze. A potem chcę obejrzeć ten program, o którym mówiłaś.

Tom się ubrał, zszedł do sklepu na rogu, kupił słodycze, świeżo upieczone cynamonowe bułeczki, czekoladę i lody. Po powrocie zauważył, że Ambra zapaliła świeczki i przeniosła kołdry i poduszki z łóżka do salonu. Ścieśnili się na małej kanapie. Ambra włączyła Pułapkę luksusu.

– Lubisz to? – spytał ze zdumieniem Tom po chwili oglądania. Kompletnie nic nie rozumiał.

Włożyła sobie do ust galaretkowe serduszko i kilka czekoladowych pralin.

– Bardzo.

– Ale dlaczego?

– Nie masz niczego, co lubiłbyś tak po prostu? – zapytała, sięgając po słodycze.

Tom śledził wzrokiem ten ruch. Ciebie. Lubię ciebie.

– Nie oglądam zbyt dużo telewizji – oznajmił.

– Z powodu wszystkich twoich tajnych zleceń i operacji ratunkowych?

– Zgadza się – odparł i dalej oglądał osobliwy program, od czasu do czasu głaszcząc jej pachnącą skórę.

– Zawsze miałeś brodę? – zapytała z ustami pełnymi łakoci.

– Nie urodziłem się z brodą – odparł.

– Łaskocze.

Przeciągnął brodą po jej twarzy, aż pisnęła.

– Przestań, to bardzo łaskocze.

Figlarnie chwycił ją za nadgarstki.

– Nie lubisz mojej brody? – spytał i wolno się pochylił.

– Tylko spróbuj – zawołała, więc oczywiście przejechał brodą po całym jej ciele, aż poczuł, jak się pod nim zatrzęsła ze śmiechu.

W końcu tak mocno się wiła i kręciła, że oboje spadli z wąskiej kanapy na podłogę. Wylądował z hukiem, wciągnął ją na siebie. Usiadła na nim okrakiem, a on leżał, w pełni usatysfakcjonowany, że może być pomiędzy jej udami i mieć idealny widok na jej piersi. Wyłączyła telewizor pilotem, położyła mu dłoń na klatce piersiowej, dotykała blizn, nachyliła się i zaczęła je całować. Położył ręce na jej pupie, a kiedy się o niego ocierała, chwycił ją w talii, gotów podbić, otoczyć i zaanektować.

– Troglodyta – powiedziała, a oczy jej błyszczały.

Lekko chwycił ją za nadgarstki, uniósł jej ręce nad głowę i zaczął dokładnie badać jej ciało ustami. Zaczęła chichotać, kiedy pocałował ją pod uchem, wiła się, kiedy dmuchał jej w szyję, ale z każdą chwilą oddychała coraz mocniej. Troskliwie przejechał wygłodniałymi ustami po małej twardej brodawce, tam i z powrotem, potem zrobił to samo z drugą. Ambra poruszyła biodrami.

– Tom – powiedziała prosząco.

– Ćśś – syknął tuż przy jej skórze. – Muszę się skoncentrować. Leż spokojnie.

Zbliżył się do małej blizny, najdelikatniej, jak potrafił, przejechał wargami po miękkiej tkance. Czy to był niewinny, zapomniany uraz? A może ktoś celowo zrobił jej krzywdę? Jej życie było stanowczo zbyt ciężkie. Jeśli ktoś jeszcze raz podniesie na nią rękę, odnajdzie tego człowieka i rozerwie na strzępy, kawałek po kawałku, i to z wielką rozkoszą.

Kiedy puścił jej ręce, odwróciła się na brzuch. Przyglądał się jej, położył dłoń na jej miękkiej pupie, głaskał tam i z powrotem.

– Lubię twój tyłek – powiedział.

– Miło słyszeć – odparła i posłała mu uśmiech przez ramię.

To było niepojęte, ale znowu miał erekcję. Nie czekając na zaproszenie, włożył kolejną prezerwatywę, rozsunął jej uda, oparł się na przedramionach, wszedł od tyłu i znów zaczął się z nią kochać, na krzywej podłodze.

– Rób tak dalej – mruknęła i przywarła do niego tyłem.

Nie sądził, że będzie mógł znowu dojść, ale w tej pozycji wszedł w nią głębiej. Na początku wykonywał ostrożne ruchy. Ale kiedy jęknęła i wymruczała: „Boże, jak przyjemnie”, stracił kontrolę, wykonywał mocniejsze pchnięcia, zatracił się w ciasnym cieple, przesunął ręką po jej plecach, a potem niżej, a kiedy wysunęła pupę jeszcze bardziej ku niemu, wygięła się do tyłu, po prostu mocno się w nią wbił, wziął ją z dużą siłą, na podłodze. Dyszała, wiła się pod nim i znowu doszedł. Krzyk rozniósł się echem po mieszkaniu, być może to on krzyczał. Wysunął się, pocałował ją pomiędzy łopatkami. Poczuł, że jest spocona, jego serce biło przy jej plecach.

Położył się koło Ambry, odetchnął, spojrzał na nią.

– Nie doszłaś – stwierdził.

– Doszłam już wcześniej.

– Ale teraz nie?

Pokręciła głową.

– Dlaczego?

– Nie dochodzę od samego… – Ugryzła się w język.

– Od samego?

– Muszę używać rąk.

Położył się na boku, zainteresowany tematem, do tej pory sądził, że kobiety najczęściej dochodzą w trakcie aktu seksualnego. A może nie? Nie miał pewności.

– I tak było wspaniale.

– Ale nie chcesz dojść? – Uświadomił sobie, że sam nie mógłby się obyć bez orgazmu. A doszedł dwa razy.

– Nie trzeba – odparła. – Już wcześniej było bardzo przyjemnie. Kiedy ty… – Umilkła, wyglądała na zawstydzoną.

Ale Tom nie odpuszczał. Chciał wiedzieć, co sprawia przyjemność Ambrze. A potem chciał jej to dać. Chciał znów zobaczyć, jak dochodzi.

– Kiedy cię lizałem? – zapytał i chwycił jedną z brodawek, pociągnął.

Ambra sapnęła i pokiwała głową.

– I to drugie.

– Może pokażesz, co lubisz? – powiedział.

Wydawała się niepewna, więc się do niej nachylił, pocałował jej nabrzmiałe usta, pogładził ją po ramieniu, zjechał dalej w kierunku biodra, pomiędzy uda, rozchylił je. Dotknął ustami.

– Nie – wymruczała. – Najpierw zrób to palcami.

– Pokaż jak – rozkazał.

Leżała zupełnie nieruchomo. Potem opuściła ręce. Sama rozsunęła nogi, zaczęła się pieścić, zataczając znacznie szersze kręgi, niż on zamierzał, lekko drapała skórę, uniosła pupę. Tom rozszerzył jej uda, delikatnie ją pieścił.

– Mocniej – powiedziała. – I nie zapominaj o kółkach.

Uśmiechnął się, lubił, jak dowodziła, domagała się rozkoszy. Pieścił ją tak, jak pokazała, podążał za jej wskazówkami, słyszał, jak dyszy.

– Tom, dochodzę – wyjęczała, a on wprowadził do niej jeden, a potem dwa palce i jednocześnie pieścił ją drugą ręką.

Drżąc, doszła przy jego dłoni, w jego rękach, kuliła się i drżała, aż w końcu złączyła kolana.

– O Boże – powiedziała tylko.

Położył rękę na jej biodrze, ogromnie zadowolony z siebie. Lubił doprowadzać ją do orgazmu. Zastanawiał się, ile jeszcze mógłby ich jej dać. Czy kobiety mogą dochodzić nieograniczoną liczbę razy, czy może to mit? Zamierzał to zbadać.

Zadrżała ponownie pod jego dłonią. Może powinni pójść do łóżka albo przynajmniej na kanapę, ale nie był w stanie się ruszyć. Mimo wszystko miał już trzydzieści siedem lat, nie był młodzikiem. Ściągnął resztę pościeli na podłogę.

Położyła się na jego klatce piersiowej. Leżała tak, a jego oddech był coraz spokojniejszy. Bawiła się jego sutkiem.

– Gdzie jest Freja? – zapytała ospale.

– U Ellinor – odpowiedział bez namysłu. Pożałował, jak tylko te słowa padły z jego ust. Poczuł, że Ambra lekko zesztywniała.

– Okej – powiedziała.

Kurwa, kurwa, kurwa.

– Ambra, ja…

– Nie, nie, nic nie szkodzi.

– Wybacz, to było nieczułe z mojej strony.

– Naprawdę nic się nie stało.

Dotykał jej, jeździł palcem po wewnętrznej stronie jej przedramienia, ogromnie żałował, że się odezwał. Nigdy nie sądził, że można coś czuć do dwóch kobiet jednocześnie. Ale to, co czuł do Ambry, było nie tylko pożądaniem, ale też czymś więcej. Pogładził ją po ramieniu.

– Chciałabyś pójść ze mną na imprezę? – zapytał cicho.

– Imprezę? – odparła tuż przy jego piersi, jakby nie znała tego słowa.

Złapał jej dłoń, odwrócił, pocałował nadgarstek.

– Byłoby miło, gdybyś chciała się ze mną wybrać – mruknął do ciepłej skóry. – Kolega, o którym opowiadałem, David Hammar, wierci mi dziurę w brzuchu, żebym przyszedł. I poprosił, abym kogoś ze sobą wziął. Chcesz tam pójść?

Usiadła i spojrzała na niego badawczo.

– Chcesz mnie zabrać na imprezę? Z twoimi kolegami?

– To niewłaściwe z mojej strony, że zapytałem?

Zmarszczyła czoło.

– Po prostu niespodziewane.

– To zwykła impreza, nic szczególnego. Zrozumiem, jeśli nie będziesz chciała.

Ale Ambra skinęła głową.

– Chcę. Dziękuję, chętnie się wybiorę.

Tom niespodziewanie poczuł się podniesiony na duchu. Nagle nie miał nic przeciwko temu, aby pójść na tę imprezę.

– Włącz jeszcze raz swój program – powiedział z szerokim uśmiechem. Uśmiechem, który miał związek z Ambrą, orgazmami i nadzieją na przyszłość. Ułożył się wśród kołder i poduszek, przyciągnął ją do siebie.

– Na pewno?

– Jak najbardziej.

Włączyła program, skuliła się obok niego. Postawił przed nią miskę z łakociami, oparł brodę na jej głowie, zarzucił nogę na jej nogę, otoczył ją ramionami. Senny dał się znów wciągnąć w dziwaczny program. Z coraz bardziej klejącymi się oczami słuchał przesyconych Schadenfreude komentarzy Ambry i odgłosów pałaszowania słodyczy. Gdzieś pomiędzy tablicami z budżetem domowym, zadłużonymi uczestnikami programu i szeleszczącymi torebkami słodyczy Tom pomyślał, że już dawno nie był tak zadowolony. Może nigdy.

43

Ambra bez zaangażowania patrzyła na rzędy wieszaków. Światło w butiku przyprawiało ją o ból głowy. A może powodem była ciężka woń perfum. Albo to, że właśnie skończyła zmianę i padała ze zmęczenia. Po zmianie najczęściej była bardziej martwa niż żywa, nawet w normalnych przypadkach. Żałowała, że zabrakło jej odwagi, aby odwołać spotkanie z Jill.

Nie zrobiła tego, a więc przyszła tutaj.

– Ale co on ma na myśli? Co to według ciebie oznacza? – zapytała, patrząc na Jill.

Nienawidziła tego. Nie cierpiała nie wiedzieć, co tak naprawdę znaczą różne rzeczy. Nie cierpiała interpretować, co się kryje w słowach, zachowaniach i gestach.

Lubiła Toma, a seks był nieprawdopodobny. Ale seks to tylko seks. O wiele za łatwo dało się wpisać własne uczucie i oczekiwania w uśmiech, gorący pocałunek, namiętny weekend. To był bowiem namiętny weekend. Kochali się na okrągło, a teraz targało nią mnóstwo uczuć. Ale co on czuł? Co się teraz stanie? I co oznaczało jego pytanie, czy chce pójść z nim na imprezę?

– Według mnie to znaczy, że chce, żebyś poszła z nim na imprezę – odparła sucho Jill. Wyciągnęła sukienkę – piątą, szóstą a może nawet dziesiątą.

Ambra nie była w stanie się tym zajmować. Chciała myśleć o Tomie i o seksie.

– A ta? – spytała Jill.

Ambra spojrzała na sukienkę. Koronka i gołe plecy. Skrzywiła się.

– Nienawidzę koronki.

– No to może coś bardziej zakrywającego.

W butiku, jakkolwiek się nazywał, było kiepskie powietrze i stanowczo za dużo ludzi. Gdziekolwiek się odwróciła, widziała dziewczyny z wyższych sfer – miały jednakowe fryzury, ubrania i język ciała.

Każdym niezadbanym porem skóry i niewydepilowanym woskiem obszarem ciała czuła, że tego nie chce.

Z tęsknotą spojrzała w kierunku wyjścia, ale Jill ostrzegająco pokręciła głową.

– Tylko spróbuj się stąd zmyć – powiedziała.

– Mogłybyśmy chociaż trochę przyśpieszyć?

Nawet w zwykłych sytuacjach Ambra nie należała do miłośniczek kupowania ubrań, zwłaszcza w „butikach”. Robienie tego z Jill było, o ile to możliwe, jeszcze gorsze. Przypominało wyjście z osobistym ekspertem od ubliżania.

– Poszłoby szybciej, gdybyś coś wybrała. – Jill uniosła połyskliwą sukienkę, składającą się ze sznurków i cekinów.

Ambra podejrzliwie zmierzyła ją wzrokiem.

– To pióra? – Pokręciła głową. Żadnych piór.

Z przesadnie udręczoną miną Jill odwiesiła kreację.

– Może przełożymy to na inny dzień, pani redaktor?

Z drugiej strony miała iść na imprezę z Tomem (ach, wystarczyło, że pomyślała jego imię, a już czuła dreszcz), więc musiała mieć co na siebie włożyć. Poza tym obiecała Jill rundkę po sklepach, więc równie dobrze mogła upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.

– Nie, wezmę się w garść – powiedziała Ambra i próbowała wyglądać na energiczną, choć jakaś część jej chciała po prostu rzucić się przez okno wystawowe.

Jak ludzie to wytrzymywali? Wszyscy w sklepie wyglądali, jakby właśnie wyszli z reklamy firmy modowej. Poza Jill Ambra widziała jeszcze kilka innych sławnych osób. Reporterka w niej o wiele bardziej wolałaby przeprowadzać wywiady i ujawniać tajemnice niż mierzyć ciuchy, w których i tak wyglądała, jakby się za kogoś przebrała.

Jill zignorowała ukradkowe spojrzenia, które jej posyłano, i wzięła dwie kolejne sukienki. Czerwoną i żółtą. Ambra pokręciła głową.

– Jesteś beznadziejna – powiedziała Jill. Zaczynała wyglądać na nadąsaną.

– Jestem zmęczona – zaprotestowała Ambra.

Przez ostatnie dni prawie nie spała, uprawiała tylko urozmaicony seks z Tomem i pracowała jak szalona. Budziła się wcześnie, kiedy miała iść do pracy, a on wstawał wraz z nią. Brała prysznic, a on w tym czasie kupował produkty na śniadanie, robił jej kanapki i kawę. Całował ją, szedł z nią spacerem do pracy. Przyjemnie pachniał, kiedy się żegnali. Zachowywał się tak, że nie mogła mu się oprzeć.

– Seks był zupełnie niewiarygodny – powiedziała, gdy Jill nadal przeszukiwała wieszaki. Wyciągała sukienki, oglądała, odwieszała z powrotem. Bez końca.

Ambra truchtała za nią. Musiała z kimś o tym porozmawiać. Ściszyła głos:

– Było naprawdę gorąco. Nigdy tyle razy nie doszłam, a orgazmy… Nie przypominały niczego, co dotychczas przeżyłam. – Szła za Jill i mówiła dalej: – Przeżyłaś kiedyś taki orgazm? Najlepsze ze wszystkich doznań w życiu, którego istnienia nawet nie podejrzewałaś?

– Głównie na własną rękę – odpowiedziała Jill rozkojarzonym głosem, wyciągnęła sukienkę w drobny wzór, z falbanami do ziemi, i krytycznie jej się przyjrzała.

– Doszłam kilka razy – oznajmiła Ambra. Zwykle była zadowolona, jeśli się udało raz. Albo nawet pół.

– Fuu, nie chcę tego wiedzieć – odparła Jill i pokazała jej sukienkę.

– Ale przecież sama cały czas gadasz o takich rzeczach, nie masz żadnych zahamowań.

– Tak, kiedy chodzi o mnie. Zachowaj swoje wielokrotne orgazmy dla siebie.

Ambra się odwróciła, żeby zobaczyć, czy nikt nie podsłuchuje.

– Możesz dojść od samego seksu? – zapytała.

– Chodzi ci o wejście i wyjście? Nie.

– Jak myślisz, to częste? To znaczy, że się dochodzi bez pomocy rąk?

– Dlaczego o tym rozmawiamy?

– Bo musiałam mu pokazać i najwyraźniej uważał, że tak jest.

– Z pewnością przekonała go o tym jego była dziewczyna. Niektóre tak robią. Psują wszystko kolejnym.

– Chcesz powiedzieć, że udawała? – Ambra musiała przyznać, że myśl o udającej orgazmy Ellinor ogromnie ją ożywiła.

– Robiłam to mnóstwo razy. Nie mam siły czekać, aż skończą się męczyć. Ale on przecież nadal z nią jest, prawda? Ambra, w takim razie nie możesz oczekiwać, że będzie z tego coś więcej.

– Ale on się wydaje zainteresowany. A ja na nic nie liczę.

Jill spojrzała sceptycznie, ale zmieniła temat.

– A co myślisz o tej? Byłaby lepsza, gdybyś miała biust, ale powinna pasować. – Jill ponaglająco pomachała sukienką.

Ambra zaczęła odruchowo kręcić głową na widok niebieskiej workowatej sukienki – wyglądała na drogą i trochę zdzirowatą, zupełnie nie w jej stylu, ale nagle Jill głuchym głosem powiedziała:

– Zanim powiesz „nie”: jeśli jej nie przymierzysz, to cię sfilmuję, wrzucę filmik na Insta, napiszę, że jesteś moją siostrą i oznaczę wszystkich z „Aftonbladet”.

Ambra złapała sukienkę.

– A potem kupimy buty – dodała Jill.

Ambra jęknęła.

Jill poszła za nią do przymierzalni.

– I biżuterię. I płaszcz. Widziałam taki jeden od Diora, który będzie ci pasował. Jeśli na kilka dni zrezygnujesz z jedzenia.

– Odmawiam zakupu płaszcza. Odmawiam głodzenia się. Płaszcze mają być obszerne.

– Możesz sobie odmawiać do woli. Ale nie możesz włożyć skórzanej kurtki albo tej brzydkiej zimówki do sukni wieczorowej. Nawet biedni ludzie nie chcą mieć takich ubrań. Kupimy ci płaszcz. – Jill przekrzywiła głowę, jak zawsze, kiedy chciała kimś manipulować i przeforsować swoją wolę. – Pozwól mi to zrobić, zapomniałam o twoich urodzinach, jest mi wstyd z tego powodu, daj mi to wynagrodzić.

– Chyba wolę, żebyś się wstydziła – odparła Ambra, wciąż jeszcze nadąsana. Wiedziała jednak, że przegrała. Nie zdoła się postawić, zwłaszcza kiedy Jill jest w takim humorze. Poza tym jej myśli całkiem zdominował Tom Lexington.

Tom, Tom, Tom.

„Oficjalnie się w nim zakochałam”, pomyślała, wchodząc do przymierzalni. Rozebrała się i ostrożnie naciągnęła niebieską sukienkę.

– I bielizna. Musimy mieć bieliznę. Jesteś tam jeszcze? – zawołała Jill po drugiej stronie drzwi do przymierzalni.

– Jestem – odparła Ambra. Była w dużym, luksusowym pomieszczeniu z małą kanapą, kilkoma wieszakami, łagodnym światłem. Poczuła, że mogłaby w nim zostać. Odpocząć.

Jill załomotała do drzwi.

– Ambra?

– Tak, tak, tak. – Włożyła ramiączka, majstrowała przy dekolcie. Jill chyba ma rację, uznała – do tej sukienki przyda jej się inna bielizna.

Zrobiła obrót przed lustrem, oglądała się pod różnymi kątami. Właściwie to wcale nie nienawidziła tej sukienki.

– Przymierz te buty. – Jill otworzyła drzwi, przyjrzała się jej i podała parę butów. Miały wąskie, wysokie obcasy i spiczaste czubki.

– Nie będę potrafiła w tym chodzić – powiedziała Ambra, ale i tak je wzięła. Rozmiar był odpowiedni, nie wyglądały jak z szafy ciotki ani śmiesznie młodzieżowo. Były eleganckie, nowoczesne i nieco zadziorne.

Wydawało się, że szepczą: „noś nas, noś nas”. Boże, były boskie. Gdyby codziennie ćwiczyła, a na imprezie stała nieruchomo, może mogłoby się udać?

– Do którego fryzjera chodzisz? – Jill otworzyła drzwi i wetknęła nos do przymierzalni.

– A co? – Ambra spojrzała w lustro. Miała bladą twarz i kręgi pod oczami, ale jej włosy wyglądały jak zwykle. Nie było do czego się przyczepić.

– Żebym wiedziała, kogo unikać. Zresztą nieważne. Ludvig może cię umówić z moim.

Ambra otworzyła usta, chcąc zaprotestować, ale zamknęła je, kiedy zobaczyła, w jakim humorze jest Jill. Przejechała ręką po błyszczącym niebieskim materiale. Nie miała odwagi patrzeć na metkę z ceną. Czy spodoba się Tomowi w tej sukience? Czy jego oczy błysnęłyby niebezpiecznie, gdyby zobaczył ją w bieliźnie, którą Jill właśnie jej zaproponowała? Wzięła od niej komplet i się przyjrzała. Jasnoszary jedwab. Odrobina koronki. Tom chyba lubi koronkę.

Odwiesiła go, wyszła z przymierzalni, z sukienką wciąż na sobie.

– Przyznaj, że mimo wszystko uważasz, że jest super – powiedziała Jill.

– Na mnie wydaje się zmarnowana.

Jill podniosła dwa szaliki i spojrzała spomiędzy nich, mrużąc oczy.

– Co masz na myśli?

Ambra skinęła głową do swojego odbicia w lustrze.

– Jak cały czas zauważasz: nie jestem fotomodelką – odparła. Widziała tylko brak biustu i niewyćwiczone mięśnie brzucha.

– Jesteś cholernie ładna – stwierdziła Jill rozkojarzonym głosem, odłożyła szaliki i uniosła parę błyszczących kolczyków. Wyglądały jak płatki śniegu.

Ambra przewróciła oczami.

– Jasne.

Jill spojrzała na nią ze zdziwieniem.

– Mówisz teraz poważnie?Naprawdę myślisz, że jesteś brzydka? Myślałam, że tylko żartujemy.

Ambra wzruszyła ramionami. Nie powinna brać do siebie komentarzy Jill, bez względu na to, czy są poważne, czy nie. Ale Jill już w wieku czternastu lat była nieprawdopodobnie piękna. Przebywanie z nią w czasie, gdy pewność siebie jest najbardziej krucha, poczucie, że jest się niewidzialną, jak tylko pojawia się Jill, zostawiało ślady. Nie myślała o tym często i nie była z tego dumna.

– Wiesz, jak często dostaję negatywne komentarze na temat mojego wyglądu? – zapytała Jill.

Ambra spojrzała sceptycznie na swoją idealną siostrę.

– Czy kilka lat temu nie zostałaś wybrana najbardziej seksowną kobietą w Szwecji?

– Chyba czytałaś, co piszą na moim Insta? Jestem za gruba, zbyt ciemna, zbyt sztuczna, za mocno umalowana. I tak blokuję te najgorsze – od ludzi, którzy uważają, że powinnam się zabić, bo jestem tak tłusta i brzydka.

– Uch, wiem, to okropne. – Ambra poczuła się zdołowana. To tak, jakby ktoś chciał pokazać człowiekowi, gdzie jego miejsce, tylko dlatego, że jest kobietą i ma odwagę występować publicznie. – Bierzesz to do siebie? Tak naprawdę? – zapytała. Jill zwykle się chwaliła, że wszystko po prostu po niej spływa.

– Czasami.

– Rozumiem, że to trudne – powiedziała Ambra, ale przyszło jej do głowy, że Jill chyba nie rozumie, jak to jest u innych, zwykłych śmiertelników. Jill nigdy nie zajmowała stanowiska w żadnej sprawie, nigdy nie miała wyrobionej opinii na żaden temat. Wszystko było tylko powierzchowne.

– Ambra, jesteś taka ładna. Jak możesz tego nie widzieć? Jak możesz nie dostrzegać tego, co ja widzę? Zgrabnej kobiety z idealną cerą, cudownymi włosami, fantastycznymi oczami i całkiem normalną figurą?

Ambra czuła się nieswojo.

– Ale Jill, przecież kiedy razem wychodzimy, wszyscy zawsze patrzą na ciebie, a ja jestem niewidzialna. Nie możesz nas porównywać. Wielokrotnie ludzie podchodzili do ciebie i mówili, że jesteś piękna, obsypywali cię komplementami.

– Ludzie patrzą też na ciebie. Faceci.

Jill już odkładała kolczyki w kształcie płatków śniegu, ale Ambra zdążyła je złapać. Przypominały jej Kirunę, Toma i jazdę na łyżwach.

– Wcale nie – odparła.

Jill zdecydowanie pokiwała głową.

– Tak, patrzą, ale ty tego nie widzisz. Jesteś zajęta byciem nieprzystępną, złą, udawaniem, że niczym się nie przejmujesz.

– To śmieszne.

– W każdym razie jesteś słodka i wreszcie zaczynamy do czegoś dochodzić. Weźmiesz te kolczyki? Dobrze, w takim razie wybierzmy pasującą do nich wieczorową torebkę. Coś świecącego.

Po powrocie do domu Ambra wypakowała torby i pudełka. Jill bez mrugnięcia okiem zapłaciła astronomiczną kwotę elegancką kartą kredytową, którą Ambra widziała wcześniej tylko na zdjęciach. To było trudne, ale postanowiła, że jeden raz w życiu na to pozwoli i nie będzie próbowała natychmiast się zrewanżować.

Jeden raz się nie liczy, uznała.

Spojrzała na swoje skarby. Drogą markową biżuterię w płaskich pudełkach, torebkę wieczorową – świecącą, obrzydliwie drogą kopertówkę, nadal w luksusowej materiałowej torbie. Jasny wieczorowy płaszcz Diora, który prawdopodobnie nigdy więcej jej się nie przyda, jedwabną bieliznę, sukienkę i buty.

Z zażenowaniem stwierdziła, że czuje ucisk w gardle. Nigdy jeszcze nie dostała aż tylu prezentów. Okazało się, że jest bardziej płytka, niż sądziła, bo czuła do tych przedmiotów czystą miłość.

Uznała, że mimo wszystko fajnie będzie się przebrać. Przejechała koniuszkami palców po cienkiej, szeleszczącej bibule, która wystawała z luksusowej błyszczącej torby z logo Prady.

Może nawet bardzo fajnie.

44

Tom włożył do kieszeni kluczyki samochodowe, zamknął mieszkanie i zszedł do drzwi. Zaparkował na ulicy i musiał drapać zamarznięte szyby i odgarniać śnieg, zanim mógł odjechać. Wsiadając do samochodu, uświadomił sobie, że brakuje mu spacerów z Freją, ale cieszy się, że znów jest w domu. Ellinor codziennie przysyłała wiadomości – zarówno zdjęcia, jak i aktualne informacje. Tego ranka dostał już wiadomość, ale tuż przed odpaleniem silnika przyszła jeszcze jedna:

A właśnie, wybierasz się na imprezę w piątek?

Odpisał:

Tak.

Jak dobrze!

Tak, rzeczywiście, to była dobra wiadomość. Tom uruchomił silnik i odjechał. Prawdę powiedziawszy, nie mógł się doczekać imprezy. I spotkania z Davidem Hammarem. Chciał się przywitać z Alexandrem i Isobel De la Grip, złożyć im porządne gratulacje, zarówno z okazji ślubu, jak i adoptowania Mariusa.

Tom czuł wyrzuty sumienia. Był to jeden z jego powracających koszmarów, który usiłował stłumić. Widział te ciemne oczy, które mu zaufały.

Poznał Mariusa w Czadzie. Był dzieckiem ulicy, które do niego podeszło i przekazało informacje oznaczające przełom w poszukiwaniach Isobel.

W zamian Tom źle potraktował Mariusa. Zawiódł jego zaufanie, porywając go, porywając dziecko. Zabrał ze sobą tego małego, chudego ulicznego chłopca na pustynię, zamknął go w wojskowym jeepie, żeby nikomu nic nie powiedział. Gdyby Isobel go nie uwolniła i nie zabrała ze sobą, być może umarłby na ulicy w Czadzie. Tom miałby na sumieniu dziecko.

Poczuł w środku rwący niepokój, ale otrząsnął się z tych myśli. Odpieranie ataków przychodziło mu już znacznie lepiej. Przypomniał sam sobie, że cała historia przynajmniej dobrze się skończyła. Isobel i Alexander kochali Mariusa, jakby był ich rodzonym dzieckiem, zapewnili mu troskę i poczucie bezpieczeństwa, których wcześniej nie doświadczył.

Padał śnieg, więc włączył wycieraczki. Zmienił pas i włączył radio, żeby skierować myśli na inny tor. Usłyszał muzykę, niewyraźnie kojarzył odtwarzaną piosenkę. To chyba była Jill Lopez. Odprężył się, zaczął nucić do wtóru.

Poprzedniego dnia po raz pierwszy od dawna był na siłowni i cieszył się, że może ćwiczyć inaczej niż podczas rąbania drewna i odgarniania śniegu i poczuć się nieco cywilizowany.

Nie widział Ambry, odkąd dwa dni wcześniej rozstali się przed jej pracą. Myślał jednak o niej w zasadzie bez przerwy, zmuszał się, żeby nie wysyłać jej esemesów co pięć minut. Kochali się praktycznie całą noc, ale zaczynała pracę cholernie wcześnie rano, więc prawie w ogóle nie spała i był zaniepokojony, że ją wykończył. Albo raczej, że się wykończyli nawzajem. Poprzedniego wieczora robiła coś z siostrą. Tego dnia miała być wolna, liczył na to, że się zobaczą, ale postanowiła i tak pójść do pracy. Pracowała o wiele za dużo, na pewno była kompletnie wykończona.

Co należałoby teraz zrobić?

Czy powinien coś zaproponować? A jeśli tak, to co? Nie chciał się narzucać. Zadzwonił telefon, odebrał połączenie przez bluetooth i jednocześnie wjechał na autostradę.

– Tu Mattias, co słychać?

– Dobrze – odpowiedział krótko. Nie mógł się zdecydować, co myśli o Mattiasie, kim on dla niego jest.

– Chciałem tylko zapytać, czy zmieniłeś zdanie, czy jesteś już gotowy pracować ze mną na rzecz demokracji.

– Nie zmieniłem zdania.

– Filippa cię polubiła.

– Nasze spotkanie trwało pięć minut.

– Ale tak łatwo cię polubić. Poza tym powinieneś zobaczyć, jakie wyposażenie nam dadzą. I budżet, jaki mi się udało przeforsować. Myślę, że ty…

– Jak tam właściwie poszło z Jill Lopez? – przerwał Tom.

Długa cisza.

Tom wykrzywił usta w uśmiechu. No proszę, dało się uciszyć Mattiasa.

– Widzieliśmy się – odparł ogólnikowo Mattias. – A ty? Doszło do czegoś między tobą a Ambrą?

Tom pomyślał o pieszczotach w domku, sobotnich łyżwach, niewiarygodnym seksie, intensywnej wymianie esemesów.

– Kilka razy gadaliśmy – odparł równie ogólnikowo.

Znów zapadła cisza.

Wiedział, że powinien się rozłączyć, nie dać się Mattiasowi wciągać w gadkę. Ale został mu jeszcze kawałek do przejechania. A Mattias posiadał wiedzę, był znacznie bardziej zorientowany w pewnych dziedzinach. Tom westchnął – nie czuł się zbyt komfortowo w czasie tej rozmowy. Nie miał jednak zbyt wielu innych możliwości. O ile nie zamierzał sprawdzać tego w Google, co w pewnym sensie byłoby jeszcze bardziej żałosne. Odchrząknął, skupił wzrok na drodze i tak oficjalnym tonem, na jaki tylko potrafił się zdobyć, powiedział:

– Trochę się zastanawiałem, czy się do niej odezwać, czy nie.

Tym razem Mattias milczał tak długo, że Tom musiał zapytać, czy nadal tam jest.

– Tak, tak, po prostu próbuję trochę się otrząsnąć z szoku, że prosisz mnie o radę w kwestii dziewczyny. Nad czym dokładnie tak się zastanawiasz?

Tom patrzył prosto przed siebie. Zacisnął zęby.

– Czy powinienem zadzwonić do Ambry po tym, jak my… No wiesz.

– Brzmi to, jakbyście zrobili więcej niż tylko gadali kilka razy.

– Tak.

– Rozumiem. Lubisz ją?

Nie musiał nawet się zastanawiać.

– Tak.

– W takim razie sprawa jest dość prosta. Jeśli chcesz się odezwać, powinieneś to zrobić.

Tom włączył kierunkowskaz i skręcił. To w sumie brzmiało logicznie.

– Nie wiem tylko, co powiedzieć. – Skrzywił się, bo usłyszał, że brzmi jak nastolatek.

– Tom, umawianie się na randki z kobietą to proces. Poznajecie się nawzajem. Pomyśl o równowadze. Jeżeli ostatnio było bardzo intensywnie, to może następnym razem możecie zrobić coś lżejszego? Albo odwrotnie.

Hm. Nie traktował spotkań z Ambrą jak randek. Kiedy on i Ellinor zostali parą, randkowania jeszcze nie wynaleziono w Szwecji, więc nie miał pojęcia, co tak naprawdę robi. Ale Mattias miał rację, powinien zadzwonić, zresztą i tak zamierzał to zrobić. Może zaproponuje spacer albo kawę. A może powinien jej coś wysłać? Kwiaty? A jeśli ją to przestraszy? W tym przypadku udało mu się przynajmniej powstrzymać przed pytaniem Mattiasa. Istniały granice tego, jak bardzo chciał się upokorzyć przed byłym przyjacielem. Albo obecnym. Ech, sam już nie wiedział.

– Muszę kończyć – oznajmił.

– Do usłyszenia.

Tom nie odpowiedział, po prostu przerwał połączenie. Był już prawie na miejscu. Skręcił na podjazd i zaparkował przed garażem swojego rodzinnego domu.

Nie wysiadał z samochodu.

To w tym żółtym domu dorastał. Jego siostry się wyprowadziły, jedna po drugiej, założyły rodziny. Tata już dawno nie żył.

Ale mama wciąż tu mieszkała.

Nie pamiętał, kiedy ostatnio tu przyjechał. Nie spodziewał się, że uczucia będą tak silne. Wysiadł i poszedł do drzwi. Przed domem było świeżo odśnieżone i podsypane piaskiem, nad schodami paliła się duża latarnia, a na drzwiach wisiał zielony stroik. Budynek niedawno odmalowano, wszystko wyglądało na schludne i zadbane. Na drzewach, jak zawsze, wisiały światełka. Jego mama nie była stara, nie miała nawet sześćdziesiątki i wszyscy wiedzieli, że jest złotą rączką, a poza tym miała męża, który potrafił naprawiać rzeczy. Jednak pokonując krótki odcinek do drzwi, myślał, że mimo wszystko powinien był się odezwać. Zapytać, czy nie potrzebuje pomocy. Jego rodzona matka powinna wiedzieć, że ma zręcznego i silnego syna, do którego może zawsze zadzwonić. Ale Eva Lexington nie lubiła prosić o pomoc, zawsze wszystko chciała robić sama.

Uświadomił sobie, że to ich łączy. Zadzwonił do drzwi, a mama otworzyła, jakby stała w przedpokoju i czekała.

– Tom! Wejdź.

Odsunęła się. Wszedł do środka, poklepał ją po ramieniu, pocałował w policzek. Niezbyt często nawiązywali fizyczny kontakt, ale spostrzegł, że błyszczą jej oczy. Owinęła się szczelniej sweterkiem. Tom zamknął za sobą drzwi.

– Jak miło cię widzieć, tak się cieszę, że mogłeś przyjść.

Zaczął otrzepywać buty ze śniegu i rozpinać kurtkę.

– Nie jesteś dziś w pracy? – zapytał.

– Poprawiam wypracowania za koleżankę, robię to w domu.

– Ale masz czas na spotkanie?

– Dla ciebie zawsze mam czas, wchodź.

Tom powiesił okrycie i wszedł za mamą do kuchni. Usiadł przy stole, na którym kiedyś wyrył swoje inicjały, ku wielkiej złości rodziców. Mama wystawiła chrupkie pieczywo z ziarnami, chudy ser i różne warzywa. Taka właśnie była jego mama, odżywiała się zdrowo, bez żadnych odstępstw w środku tygodnia. Kiedy wziął filiżankę kawy, którą mu podała, spostrzegł, że jej dłonie się postarzały, pojawiły się na nich plamy.

– Dziewczynki tak bardzo chcą się z tobą zobaczyć, mam ci przekazać pozdrowienia od wszystkich.

– Dzięki.

Cieszył się, że nie zrzędziła. Nigdy jej nie powiedział, czym dokładnie się zajmuje, chciał ją chronić, ale niewiedza również mogła być trudna do zniesienia. Wyglądała na starszą, niż zapamiętał. Kiedy usłyszała, że zginął w Czadzie, na pewno przeżyła ciężki szok. Ze wszystkiego, na co ją naraził, to było najgorsze. Żaden rodzic nie powinien dostać takiej wiadomości.

– A jak ty się czujesz, mamo? – spytał.

– Dobrze. Jestem trochę zmęczona. Pracuję teraz w mniejszym wymiarze godzin.

Mama zawsze miała mnóstwo energii.

– Na pewno? – zapytał Tom. Nie była chyba chora?

Machnęła ręką, położyła ser i paprykę na kawałku pieczywa.

– Po prostu bardzo się cieszę, że cię widzę. Wiem, że byłeś na mnie zły.

Nie odezwał się. Pewnie miała rację.

– Byłeś tak zły i rozczarowany, że się rozwiodłam z tatą, że poznałam Charlesa, a ja nigdy nie potraktowałam tego tak, jak powinnam. Ale muszę ci powiedzieć, ile dla mnie znaczysz. Jesteś tu, wróciłeś. To cud.

Tom poczuł skurcz w gardle. Zawstydzony wstał od stołu i podszedł do kredensu, na którym matka trzymała zdjęcia. Na jednym z nich był on z siostrami. Zostało zrobione pierwszego lata po rozwodzie. Nigdy wcześniej go nie widział.

– Ile miałaś wtedy lat? – zapytał, patrząc na swoją patykowatą sylwetkę i zaciętą twarz. Tak, był na nią zły.

Podeszła bliżej.

– Miałeś czternaście lat, a więc ja skończyłam trzydzieści trzy.

Zaledwie trzydzieści trzy lata, o cztery więcej niż Ambra miała teraz. Sama z czwórką dzieci. Nigdy się nie zastanawiał, jak musiało jej być ciężko.

– Charlesa tu nie było? – zapytał.

– Tutaj? Nie, jeszcze go wtedy nie znałam.

– Zawsze myślałem, że to dlatego ty i tata się rozwiedliście. Bo poznałaś Charlesa – odparł. Przez jakiś czas nienawidził jej za to.

– Nie, to nie był powód. Tak myślałeś?

Nigdy nie dawała nic po sobie poznać, ale to musiała być walka – starała się zachować dom, pilnowała, aby byli cali, czyści i najedzeni, a jednocześnie pracowała na pełen etat. Tata zniknął, pracował, nie miał czasu.

– Tata pił? – zapytał Tom, choć przeczuwał, jaka będzie odpowiedź.

Mama przygryzła wargę, pochyliła się, zaczęła się bawić brzegiem świecy, którą zapaliła. Skinęła głową.

– Czasem płakałam po nocach z niepokoju. Chciałam, żebyście byli bezpieczni, ale naprawdę musiałam walczyć, aby utrzymać nas razem, zachować dom. Te wszystkie długi, które musiałam spłacać. Zamartwiałam się, bo tak bardzo was kocham i próbowałam wam zapewnić wszystko, co najlepsze.

– Nie miałem pojęcia.

– Nie chciałam, żebyś o tym wiedział. Ani ty, ani żadne z was.

– Byłoby lepiej, gdybyś nas w to włączyła. Moglibyśmy pomóc.

– Może. Niełatwo być rodzicem. Człowiek nie dostaje żadnej instrukcji.

Tom pomyślał, że sam też nie ułatwiał sprawy.

– Wiem, że mnie obwiniałeś o śmierć taty – dodała.

– Nie – odparł, choć to nie była do końca prawda. Mama i Charles się pobrali, a niedługo potem tata zmarł. Tom przez długi czas ją oskarżał, myślał, że tata zmarł, bo pękło mu serce.

– Przepraszam, mamo.

– Wiem, że kochałeś tatę, był twoim idolem. A poza tym dobrym ojcem. Kochał was wszystkich, nie był zły, był dobrym tatą.

– Ale nie mężem?

Powoli pokręciła głową.

– Chyba robił, co mógł. A ja naprawdę próbowałam ze wszystkich sił. Rozwód to moje najtrudniejsze doświadczenie. Kiedy zobaczyłam, jak się czujesz, jak tęsknisz za tatą, dopadły mnie takie wątpliwości, że prawie się rozpadłam na kawałki. Ty i tata byliście sobie tacy bliscy. Czasami nadal mam poczucie, że przedkładałam własne szczęście nad twoje.

Umilkła i zakryła dłonią usta.

Tom zdał sobie sprawę, że do tej pory tylko raz widział mamę płaczącą.

Kiedy miał wyjechać na pierwszą misję zagraniczną, milcząca i blada odwoziła go na lotnisko. Był podekscytowany, spięty, nie powiedział, dokąd się wybiera, ale oczywiście zrozumiała, że nie jest to bezpieczny zakątek świata.

Mocno go przytuliła i płakała, pierwszy i jedyny raz. A on chciał tylko jak najszybciej ruszyć w drogę.

– Przykro mi, mamo. Przepraszam, że byłem powodem tylu problemów.

– Jesteś jednym z nielicznych ludzi, którzy naprawdę próbują coś zmienić na świecie. Wiedz, że jestem z ciebie bardzo dumna. Posiadasz umiejętność odróżnienia dobra od zła. Twój tata też ją miał, w pewnym sensie. – Wyjęła chusteczkę z kieszeni sweterka i wytarła nos. – Nie byłeś powodem żadnych problemów. Tom, kochanie, czasami myślę, że nie zdajesz sobie sprawy, jak jesteś dla nas ważny, ile znaczysz dla swojej rodziny.

– Wy dla mnie też wiele znaczycie – odparł zduszonym głosem.

Poklepała go po policzku, znów siadła przy stole w kuchni.

– Wiem. A jak się czuje Ellinor? Czy nadal jest…

– Z tym Nilasem? Tak.

– Mówiła mi latem. Przykro mi. Wiem, co zawsze do niej czułeś. – Umilkła, zgarnęła okruszki z obrusu na dłoń i zrzuciła na talerzyk.

– Mamo? Myślałem, że ją lubiłaś – powiedział zdziwiony.

Cała jego rodzina dobrze znała Ellinor, spotykali się z nią, spędzali razem czas. Tom zakładał, że wszyscy uważają ich za idealną parę.

– Lubię, jak najbardziej – powiedziała, ale jej ton nie był w stu procentach przekonujący.

Zaczął się zastanawiać, czy się domyśliła, że Ellinor go zdradziła. Nie tylko z Nilasem, ale i wcześniej. Nikomu o tym nie mówił, nikt inny nie miał z tym nic wspólnego, ale może mama coś podejrzewała.

– Spotkałem się kilka razy z inną dziewczyną – powiedział niepewnie.

Położyła ręce na kolanach i patrzyła na niego wyczekująco.

– Nie wiem, czy ci się spodoba.

– Dlaczego?

– Jest zupełnie inna niż Ellinor – oświadczył. Z drugiej strony to nie musiała być wada. – Ma na imię Ambra.

– Piękne imię.

– To dziennikarka. Trochę młodsza ode mnie.

Po jej twarzy przemknął cień.

– Ale nie za młoda?

Roześmiał się.

– Nie, mamo, nie jest za młoda. To pewnie nic poważnego, więc proszę, nie mów pozostałym. Pomyślałem tylko, że będziesz chciała wiedzieć, iż jest nadzieja.

– To mnie cieszy – powiedziała mama, a jej oczy znów błysnęły.

Przez resztę wizyty rozmawiali o ogrodzie i siostrach. Pod koniec Tom obiecał, że wkrótce znowu ją odwiedzi.

Przytulili się.

– Uważaj na siebie, mamo. Zadzwoń, jeśli będziesz potrzebowała pomocy. I pamiętaj o odpoczynku.

Pojechał samochodem z powrotem do miasta. W połowie drogi coś mu nagle przyszło do głowy, skręcił w stronę centrum, zaparkował w garażu domu towarowego NK i wszedł do środka. Wjechał windą do działu wnętrzarskiego, wybrał poduszki, kilka donic, zasłony i zastawę stołową. W oko wpadł mu pled w jasnych kolorach. Natychmiast go wziął. Przypominał mu mieszkanie Ambry. Zamówił dostawę do domu wszystkiego oprócz pledu – od razu zabrał go ze sobą. Potem zjechał do działu męskich ubrań, wybrał garnitur, koszule i bieliznę. Obładowany torbami zobaczył szyld działu zabawek. Znów wjechał na górę, namierzył sprzedawcę.

– Szukam prezentu dla chłopczyka. Ma mniej więcej osiem lat, nie mam pojęcia, co lubi. Tylko żeby to nie było nic z bronią.

– Lego zawsze jest popularne.

– Może być. Tylko duże. Można prosić o zapakowanie?

Tom wyszedł z domu towarowego z ogromną paczką pod pachą i torbami w obu rękach. Zamierzał pojechać do domu i wszystko wyładować, a potem umówić się na wizytę u fryzjera.

Jesienią wrócił ze świata umarłych.

Ale dopiero teraz znów poczuł, że żyje.

45

Ambra czuła, że pieką ją oczy. Patrzyła na ekran i próbowała się skoncentrować na napływających informacjach. Tego dnia właściwie powinna mieć wolne, ale kiedy Grace zestresowanym głosem zapytała, czy mogłaby popracować na dodatkowej zmianie, zgodziła się. Teraz jednak zaczęła odczuwać skutki tego, jak niewiele spała przez ostatnie noce. W redakcji zawsze panowała stresująca atmosfera, ale przy tylu pracownikach na zwolnieniu lekarskim ledwo miała czas pójść do toalety czy coś zjeść, a do tego wlewała w siebie całe balie kawy. Czuła, że najchętniej coś by zjadła, ale na to też brakowało jej czasu. Miała trzy teksty do napisania i około dwudziestu pięciu telefonów i esemesów, na które musiała odpowiedzieć. Żaden z nich nie był od Toma.

Poprzedniego dnia odpowiedziała krótko na jego esemes, a potem zasnęła. Od tamtego czasu już się nie odzywał. Próbowała udawać, że ani trochę jej to nie niepokoi, ale bezskutecznie. A jeśli się poddał? Czy żałował, że zaprosił ją na piątkową imprezę? Powinna coś napisać, może do niego zadzwonić, tylko że…

Wyświetlacz telefonu się rozjaśnił. Spojrzała z nadzieją, że to on. Ale wiadomość wysłała Elsa, nie Tom.

Widziałam dziś Esaiasa. Rozmawiał z jakimś mężczyzną. Zrobiłam zdjęcie. Czy można je załączyć do tej wiadomości?

Ambra napisała jak najbardziej precyzyjne instrukcje i wkrótce nadeszło zdjęcie.

Wiesz, kto to jest? Czuję się jak detektyw z telewizji.

Ambra spojrzała na rozmazane zdjęcie wysokiego, ubranego na czarno mężczyzny, które załączyła Elsa. Nigdy wcześniej nie widziała tego człowieka.

Nie. Ale uważaj, Elsa. Nie przemęczaj się.

Przestraszyła się na myśl, że coś mogłoby się stać Elsie. W końcu miała prawie sto lat.

W odpowiedzi dostała uśmiechniętą emotikonę.

Jeszcze raz spojrzała na przysłane zdjęcie. Było rozmazane i niewyraźne, mężczyzna stał do połowy odwrócony. Mógł być kimkolwiek. Jednak coś w jego postawie sprawiło, że gdzieś z tyłu głowy zapaliło jej się światełko. Może dałaby radę go odszukać po zdjęciu? Dopisała to w myślach do Listy Rzeczy, z Którymi Musiała Zdążyć, i nagle spostrzegła, że do jej stolika zdąża Oliver Holm.

Miał uśmiech w kąciku ust, a szerokie ramiona, lśniące włosy i sprężysty krok upodabniały go do disnejowskiego księcia. Wyglądał dobrze, kilka kobiet wodziło za nim wzrokiem, kiedy mijał je powoli ze swoimi bicepsami i dokładnie wykalkulowanym niedbałym stylem. Kilku mężczyzn zresztą też.

Przystanął dwa stoliki dalej. Ambra zobaczyła kątem oka, że zamienił parę słów z jednym z szefów redakcji. Śmiali się głośno, Oliver przeczesał dłonią włosy, ktoś klepnął go w plecy w odpowiedzi na jakieś jego słowa.

– Hej, hej – przywitał się, zrobił jeszcze dwa kroki i wsunął głowę do pokoju redakcji śledczej.

Ambra nie mogła się powstrzymać i próbowała podsłuchiwać. Do jej uszu dobiegło jedynie ciche mamrotanie. Próbowała się skupić na pracy, ale nie dała rady. O czym mógł tak długo z nimi rozmawiać?

– Super, do usłyszenia! – powiedział głośno, a Ambra natychmiast opuściła wzrok na monitor i udawała, że go nie widzi.

Oliver sunął przez open space jak zwycięzca, ktoś, kto wyciągnął los z główną wygraną i tylko czeka na przelew.

Jeśli miała wroga numer jeden, to był nim właśnie Oliver Holm.

Zbliżał się do jej biurka. Jeszcze mocniej opuściła głowę, jakby litery na ekranie zawierały odpowiedź na pytanie o sens życia.

„Idź dalej, idź dalej, idź dalej”, pomyślała.

Oliver się zatrzymał.

Jasne, że się zatrzymał.

– A co słychać tutaj? Piszesz trochę?

Ambra nie odpowiedziała, tylko na niego patrzyła, żałując, że nie może go nazwać blond pustakiem. Niestety był na to trochę zbyt bystry.

– Pomyślałem tylko, że będziesz chciała wiedzieć. Mam na warsztacie cholernie dobrą rzecz. Byłem u śledczych i trochę się bawiliśmy tym pomysłem, zapalili się do tego jak nie wiem co. A ty? Ślęczysz nad jednym z twoich realistycznych, łzawych reportaży społecznych? Trochę emocjonalnego napędzania klików?

Oliver zawiesił wzrok na notatkach Ambry. Napisała wielkimi literami: Urząd ds. Zdrowia i Spraw Socjalnych.

Odwróciła notes.

– Tutaj wszystko dobrze. A ty? Częstowałeś ostatnio szefa fajką?

Oliver wykrzywił usta w uśmiechu.

– No, nie bądźmy zgorzkniali. Kto wie, może dzięki parytetom znajdziesz zatrudnienie gdzie indziej? – powiedział i wybuchnął śmiechem, jakby po prostu przerzucali się żartami.

– No tak, ja nie mam krewnych, którzy mogliby mi załatwić dojścia do branży, więc będę musiała trzymać za to kciuki.

– Biedna mała Ambra. Musi ci być ciężko, kiedy cały czas cię wygryzam.

Po raz pierwszy pomyślała, że Oliver może mieć rację. Może z nich dwojga to on jest lepszym dziennikarzem. Już miała rzucić jakiś cięty komentarz albo przynajmniej wymyślić coś inteligentnego, kiedy Oliver uniósł rękę na powitanie kogoś za jej plecami. Machinalnie się odwróciła. W ich stronę szedł Karsten Lundqvist, ekspert do spraw bezpieczeństwa.

– Cześć, stary – powiedział Oliver.

Karsten spojrzał na niego znad okularów, nie odpowiadając na pozdrowienie.

– Ambra, masz czas? – zapytał krótko.

– Oliver właśnie sobie szedł – odparła z mimowolną radością na widok miny swojego wroga. Karsten należał do najlepszych w redakcji – wygrywał nagrody, został podkradziony konkurencji i był odporny na pochlebstwa.

Poprawił okulary i posłał Oliverowi napominające spojrzenie. Ambra miała ochotę go przytulić. Oliver z kwaśną miną odszedł od jej biurka.

Karsten przysunął krzesło i znów poprawił okulary.

– Myślałem o tym, co mówiłaś.

– O Czadzie? – Ambra prawie zapomniała, że dwa tygodnie wcześniej rozmawiali na ten temat. Wyjaśnienia Toma jej wystarczyły. Musiała przyznać, że więcej myślała o seksie niż o prywatnych wojnach. Było jej trochę wstyd. Jak bardzo profesjonalne jest takie zachowanie?

– Coś tu się nie zgadza – powiedział Karsten.

– Co?

– Na obszarze, o którym rozmawialiśmy, coś się wydarzyło. Krąży mnóstwo plotek. Moje źródło ma się jeszcze odezwać, jeśli nadal jesteś zainteresowana.

– Ale dlaczego nikt o tym nie pisał?

– Prasowe Biuro Telegraficzne sporządziło notatkę. Ale wojna w Czadzie to nie jest sprawa o najwyższym priorytecie, jeśli można tak powiedzieć. Rosja, Syria, państwo islamskie – tak, świat zachodni ma pełne ręce roboty.

Ambra podrapała się w czoło.

– Jak myślisz? Czy może to mieć związek ze Szwecją?

– Nie mam pojęcia. Nie mam czasu się tym zająć. Chcesz dostać informację, którą posiadam?

Ambra skinęła głową. Sprawdzi to później. Jeszcze jedna pozycja na liście rzeczy, których nie zdąży zrobić. Lista robiła się coraz dłuższa.

Późnym wieczorem tego samego dnia Ambra wracała do domu. Chciało jej się płakać ze zmęczenia. Padał śnieg i tak bardzo się koncentrowała na tym, żeby się nie poślizgnąć na zdradzieckim podłożu, że zupełnie zapomniała o zakupach. Dopiero wchodząc po schodach, zorientowała się, że nie ma w domu nic do jedzenia. Była jednak zbyt zmęczona, żeby zawracać.

Kiedy weszła na ostatni stopień, spostrzegła, że przed jej drzwiami coś stoi.

Brązowa papierowa torba. Ambra się zawahała. Pierwszym odruchem była myśl, że to coś groźnego. Nigdy wcześniej nie miała z czymś takim do czynienia, ale kilka jej koleżanek w podobnej sytuacji ucierpiało.

Ostrożnie podeszła do torby, nachyliła się i zajrzała. W środku zobaczyła bukiet kwiatów i koszyk w celofanowym opakowaniu. Raczej nic groźnego. Poczuła przypływ energii, wzięła do ręki torbę, otworzyła drzwi i nie rozbierając się, pobiegła do kuchni, postawiła torbę na stole i wypakowała prezenty.

W środku był kosz delikatesowy z serem, krakersami, winogronami, pomidorkami koktajlowymi i torebka luksusowych cukierków. Bukiet składał się z tulipanów we wszystkich kolorach: były fioletowe, żółte, różowe, wielokolorowe, podwójne i pojedyncze – prawdziwa orgia kolorów. Przeczytała dołączoną karteczkę:

Te kwiaty przypomniały mi twoje mieszkanie, kolory i radość.

Nie mogę się doczekać piątku.

Nie zapracuj się na śmierć.

Tom

To był idealny prezent. Z idealną karteczką. Osobisty, luksusowy, przemyślany, nie miał w sobie nic przesadzonego ani nachalnego. Nalała wody do wazonu i wstawiła do niego kwiaty. Otworzyła jeden z serów, ukroiła gruby plasterek i położyła na kruchym słonym krakersie. Oblizała palce, zabrała kwiaty i koszyk do dużego pokoju, postawiła wszystko na stoliku, potem wyszła do przedpokoju i zdjęła wierzchnie ubranie.

Zajadając produkty w ramach kolacji i patrząc na kwiaty, nie mogła się pozbyć myśli, że gdyby Tom nie miał na myśli niczego poważnego, to byłaby zupełnie niewłaściwa taktyka. Dla niej znaczyło to więcej niż coś tymczasowego, więcej niż flirt. Czy i on tak uważał? I czuł podobnie?

46

Mattias przejechał dłonią po brodzie. Po prawie piętnastu godzinach pracy czuł pod palcami drapiący zarost. To jednak był owocny dzień. Jemu i jego nowej ekipie udało się odeprzeć agresywny atak rosyjskiej fabryki trolli, która rozpuszczała pogłoski na temat szwedzkich polityków. Poza tym zbeształ Säpo, Policję Bezpieczeństwa, dyskutował o kwestiach bezpieczeństwa w siedzibie szwedzkiego rządu, a potem miał spotkanie z Naczelnym Dowódcą Sił Zbrojnych. Zdążył też pomyśleć o Jill i zajrzeć na jej Instagram mniej więcej dwadzieścia razy. To było… nie wiedział, jak określić swoje zachowanie. Jak właściwie powinien z nią postępować? Od południa dwa razy wysłał do niej esemes, ale nie otrzymał odpowiedzi.

Z jednej strony Jill wydawała się zajętą kobietą. Nagrywała piosenki, pozowała do zdjęć i brała udział w programach telewizyjnych, więc może nie miała czasu odpisywać na esemesy. Z drugiej strony podejrzewał, że się obraziła, kiedy w środku nocy zostawił ją pod Grandem.

Nie winił jej. Poza tym nie po raz pierwszy tak się stało. Praca zawsze była dla niego ważniejsza niż związki, nie planował tego, po prostu tak się działo. Często jednak myślał o Jill. Przyzwyczaił się do zaglądania na jej profil na Instagramie, śledzenia jej postępów, śmiania się z niekiedy przezabawnych wpisów i zamartwiania się na myśl o niektórych komentujących.

Wmawiał sobie, że chodzi o obserwowanie jej hejterów. Za każdym razem, kiedy pojawiał się jakiś hejterski albo zawierający pogróżki komentarz, porównywał go z listą, którą dała mu Filippa. Kilka nazwisk wciąż powracało. Im dłużej badał sprawę, tym większą miał pewność, że będzie musiał pogrzebać głęboko, jeśli zamierza odkryć prawdziwe personalia internetowych trolli. Zamierzał porozmawiać o tym z Filippą, zobaczyć, co uda mu się znaleźć w Deep Webie – tej części sieci, która była niewidzialna i około pięć tysięcy razy większa niż zwykły Internet. Otworzył ostatnie zdjęcie Jill. Selfie, które zamieściła zaledwie przed godziną. Czerwone, błyszczące usta, bujne hollywoodzkie loki, głęboki dekolt. Mattias zatrzymał wzrok na ustach.

Miał zasady, jeśli chodziło o romanse. Nie umawiał się dłużej niż przez mniej więcej dwa miesiące, licząc od pierwszej randki. W grę wchodziły tylko najlepsze restauracje. On robił pierwszy krok w kwestii seksu, wychodząc z założenia, że to oznaka dobrego wychowania, ale jeśli kobieta go uwodziła, nie miał nic przeciwko temu. W rozmowie poruszał osobiste, choć nie intymne kwestie, wypowiadał się i rozmawiał na różne tematy, o ile nie dotyczyły jego rodziny lub pracy. Zawsze jasno określał, czego szuka: bliskości, towarzystwa, seksu. Mówił też, co go nie interesuje: długotrwały związek, wspólna przyszłość.

W Sztokholmie roiło się od kobiet, które miały taki sam system wartości i pragnienia. Zajętych, wyrafinowanych, lubiących swobodne towarzystwo, ciekawe rozmowy i obustronnie korzystny seks. Czasem weekendowy wypad do innego miasta albo drogi wyjazd na narty. Kończył, zanim ktokolwiek zdążył się poczuć zraniony i zanim zaczynał otrzymywać masę pytań, na które nie miał ochoty odpowiadać. To było eleganckie, praktyczne, w sam raz. To wszystko żadną miarą nie pasowało do Jill Lopez.

Naprawdę powinien przestać o niej myśleć. W poprzednim tygodniu na kolacji u kolegi poznał sympatyczną specjalistkę z zakresu medycyny molekularnej. To ją powinien zaprosić i jej pożądać dla odmiany po czarującej i cieszącej się popularnością diwie.

Mattias próbował wykrzesać z siebie entuzjazm na myśl o telefonie do specjalistki, ale znów utknął na Instagramie Jill.

Poszedł do kuchni, otworzył kupioną we Francji butelkę Château Moulin de Lagnet rocznik dwa tysiące jedenaście, pozwolił winu oddychać, wyjął kieliszek. Potem zdjął pokrywę z pojemnika z duszoną potrawką mięsną, którą sam przygotował i zamroził, przełożył zawartość do rondelka i postawił na małym ogniu. Dolał wina, skosztował. Kiedy posiłek był gotowy, wziął talerz i kieliszek do dużego pokoju i włączył późną emisję wiadomości. Zwykle nie miał problemów z koncentracją, ale teraz po prostu siedział zajęty telefonem i pozwalał potrawce stygnąć na stole.

W końcu machnął ręką na godność i napisał do Jill esemes, utrzymując tak neutralny ton, jak tylko się dało:

Mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.

Postanowił, że jeśli Jill nie odpowie również na tę wiadomość, przestanie zawracać jej głowę i pogodzi się z tym, że się skończyło, zanim w ogóle się zaczęło. Może mimo wszystko zadzwoni do specjalistki. Westchnął.

Tuż przed prognozą pogody nadeszła odpowiedź:

Bywało lepiej.

Mattias zmarszczył czoło. Co to znaczy?

Czy coś się stało?

Czekał, wpatrując się w mały dymek z ruchomymi kropkami. To trwało. Jakby pisała długą odpowiedź. Albo się zastanawiała. W końcu pojawił się tekst:

Policja już jedzie.

Mattias wyłączył telewizor i zadzwonił do Jill. Odebrała natychmiast. Poczuł ucisk w klatce piersiowej, kiedy usłyszał schrypnięty, niski głos.

– Cześć. Co się dzieje? – zapytał.

Usłyszał, jak wciąga powietrze.

– Nic groźnego. Wszystko ze mną w porządku.

Mówiła spokojnie i wydawała się nieprzystępna, ale usłyszał w jej głosie coś jeszcze, jakby strach.

– Mów.

– Ech.

Mattias milczał. Wiedział, że cisza i cierpliwość to najlepsze narzędzia przesłuchującego.

– Kiedy wróciłam dziś do domu, ktoś stał pod moimi drzwiami. Przestraszyłam się.

– Jesteś ranna? – Nie miał zamiaru zapytać tak ostro, ale zbyt się niepokoił. Jill brzmiała zupełnie inaczej niż zwykle, wydawała się drobna i przestraszona.

– Nie. Zniknął.

– Wiesz, kto to był?

– Nie, ale miał nóż, więc zadzwoniłam na policję. Już tu jadą. O ile nie uznali, że jestem mniej ważna od kogoś innego. Boże, chciałabym tylko się położyć.

– Czy ktoś u ciebie jest? – Mattias powtórzył sobie w myślach wszystko, co powiedziała. Mężczyzna uzbrojony w nóż. Kurwa.

– Dlaczego?

– Zamknęłaś wszystkie drzwi? Jesteś sama? Nie powinnaś być sama. Możesz zadzwonić do siostry. – Rozejrzał się, jakby w jego mieszkaniu był ktoś, kto mógłby pomóc Jill.

– Jestem sama. Nie chcę dzwonić do Ambry.

Uświadomił sobie, że do nikogo nie zadzwoniła, tylko na policję i już tego żałowała. Jill nie należała do osób, które proszą innych o pomoc.

– Mam przyjechać? – spytał i już zaczął zgarniać portfel i klucze.

– Nie musisz – odparła, ale jej głos zadrżał.

Mattias wyszedł do przedpokoju. Jill była w szoku, nawet jeśli nie zdawała sobie z tego sprawy. Potrzebowała tam kogoś. Nie tylko policji.

– Już jadę – oznajmił. Zdążył już przekonać sam siebie, że nie ma innego wyjścia. Jill kogoś potrzebowała, a on był chętny zostać tym kimś.

Dziesięć minut później był na drodze do Djursholmu. Taksówka zajechała przed białą willę. Posiadłość była otoczona murem. Brama otworzyła się cicho, kiedy samochód podjechał. Mattias zapłacił, wysiadł i poczekał, aż taksówka odjedzie, a brama się zamknie za jego plecami. Jezu. Wiedział, że Jill jest dobrze sytuowana i mieszka w jednej z najdroższych części Djursholmu, ale nie spodziewał się czegoś takiego.

– Robi wrażenie – wymamrotał do siebie, pokonując ostatnie metry dzielące go od domu. Posiadłość rozciągała się jakby na oddzielnym półwyspie i była otoczona wodą. Wokół ogrodu biegł solidny mur. Mattias dostrzegł kilka kamer. „Jill powinna być bezpieczna, ale nigdy nie można się ochronić w stu procentach”, pomyślał. Zwłaszcza przed szaleńcami. Zaklął, pobiegł do domu, chciał zobaczyć na własne oczy, że z Jill wszystko w porządku.

Przed drzwiami stał zaparkowany radiowóz. Mattias nacisnął dzwonek, otworzył mu umundurowany policjant.

Jill stała w salonie. Przy dwóch barczystych, wyrośniętych policjantach robiła wrażenie małej i kruchej. Obejmowała się ramionami.

Szybko ją przytulił, nie odwzajemniła uścisku, ale też się nie opierała.

– Wszystko w porządku? – zapytał, wypuścił ją z objęć i uważnie jej się przyjrzał. Fizycznie wyglądała na nietkniętą.

Skinęła głową, ale jej twarz była blada i napięta.

– Kim pan jest? – zapytał jeden z policjantów.

Mattiasowi się nie spodobało, jak przeniósł spojrzenie na Jill. Zirytowane spojrzenie, jakby kwestionował konieczność przebywania w tym miejscu.

– Mattias. Przyjaciel. Co panowie wiedzą? Złapaliście go?

Policjant pokręcił głową.

– Nikogo tu nie ma. Nic nie widzieliśmy.

Obaj policjanci wymienili spojrzenia. Nie przewracali oczami, ale niewiele brakowało.

– Ten cały Instagram, na którym pani przesiaduje. Nigdy nie przyszło pani do głowy, żeby nie wrzucać aż tylu zdjęć? – zapytał jeden z nich. Miał wspaniałe rude włosy, trzymał kciuki za paskiem i lustrował Jill od stóp do głów.

– Co pan chce przez to powiedzieć? – zapytał Mattias lodowato.

– To tylko rada.

– Umieszczanie zdjęć w mediach społecznościowych nie jest nielegalne. W przeciwieństwie do gróźb. Jill twierdzi, że ktoś tu był. Czy moglibyśmy się skoncentrować na tym, co trzeba?

Rudowłosy policjant się nadął. Wyglądał, jakby mieszkał na siłowni, jak typowy młody kogut, który wypina pierś, kiedy tylko może. Mattias ocenił, że mógłby go powalić w trzy sekundy. Czuł pokusę i taką złość, że aż rozmazywały mu się krawędzie pola widzenia. Wyglądało na to, że policjanci nie biorą poważnie słów Jill, tylko się gapią na jej piersi, najwyraźniej wychodząc z założenia, że sama jest sobie winna.

– Nie mamy żadnych dowodów. Proszę przyjść na komisariat, jeśli coś jeszcze się wydarzy – powiedział drugi funkcjonariusz.

Jill westchnęła, kiedy sobie poszli.

– Już to przerabiałam. Oni nigdy nic nie robią, nie rozumiem, dlaczego w ogóle zadzwoniłam. Ale byłam wystraszona.

– Rozumiem – odparł Mattias. Chciał tylko wyjść i poszukać śladów, zidentyfikować sprawcę, dopilnować, aby nikt więcej jej nie wystraszył.

– Umorzą dochodzenie – stwierdziła. – Pieniądze podatników wyrzucone w błoto. Napijesz się drinka? Mnie dobrze to zrobi.

Jill wyszła do kuchni. Cieszyła się, że Mattias jednak przyszedł, nawet jeśli nadal nie rozumiała dlaczego. Kiedy otwierała szafkę, poczuła, że drżą jej ręce.

Mattias był tuż obok, położył jej dłoń na ramieniu, pachniał bezpieczeństwem.

– Jeśli powiesz, na co masz ochotę, ja to załatwię – powiedział cicho.

W szafce było pełno butelek. Sama nie wiedziała, na co miałaby ochotę.

– Tu są kieliszki – oznajmiła. Nie potrafiła zebrać myśli. Była roztrzęsiona, nie wierzyła nawet, że to możliwe.

Mattias wyjął butelkę czerwonego wina i dwa duże kieliszki. Napełnił jeden i podał go Jill.

– Opowiedz, co się stało – poprosił.

Jill sączyła wino. Nie miała pojęcia, od kogo je dostała, ale pasowało idealnie, było lekkie, naturalne.

– Wróciłam do domu po całym dniu pracy. Zobaczyłam, że coś się porusza. Z początku myślałam, że to krzak albo gałąź. Ale potem pojawił się ten człowiek. Miał nóż. Tak mi się przynajmniej wydaje. –Nagle się zawahała, jakby przyszło jej do głowy, że mogła to wszystko zmyślić. Niepotrzebnie dzwoniła na policję, to nic nie dało. – Prawdopodobnie napiszą o tym w gazetach. Policjanci sprzedadzą mnie „Hänt i veckan” za tysiąc koron – powiedziała i wypiła łyk wina.

Nie była już pewna niczego. Siebie. Mężczyzn. Mattiasa. Poza tym zrobiło się późno. Była kompletnie wykończona i nie miała siły na seksowne czy uwodzicielskie zachowanie, odgrywanie Jill Lopez. Chciała spróbować się odprężyć. Obejrzeć śmieciową telewizję. Zjeść coś niedozwolonego – szybkie węglowodany, jak tosty, czy Maryland Cookies, produkty, które wcinała w tajemnicy przed swoim osobistym trenerem.

– Jestem zmęczona, chyba wyjmę soczewki i zmyję makijaż – oznajmiła z nadzieją, że Mattias załapie aluzję.

– Zrób to. Mogę na razie posiedzieć w salonie?

Nie miała siły się przejmować. Była zbyt zmęczona i słaba, poszła do garderoby. Przez chwilę się wahała, ale w końcu włożyła swoje ulubione dresy – szare, sprane, krótkie spodenki. Miała w nich wielką pupę, ale to był jej ulubiony ciuch. Związała włosy w węzeł i wyjęła soczewki. Bez nich prawie nic nie widziała, więc włożyła okulary, choć wyglądały paskudnie. Potem wciągnęła T-shirt i dała sobie spokój ze stanikiem, pozwalając piersiom wisieć, jak chcą. Pomyślała, że Mattias będzie musiał sobie poradzić z szokiem na widok jej zwisów. A jeśli się okaże, że mu to nie pasuje, najlepiej od razu przyjąć ten cios, zanim zrobi coś głupiego, na przykład zacznie być nim zauroczona. Tym niemniej namieszał jej w głowie. Nikt nigdy czegoś takiego nie zrobił – nie zjawił się z pomocą, bez stawiania żadnych warunków. A przynajmniej żaden mężczyzna – jeśli nie był przez nią zatrudniony i opłacany.

Mattias czekał przy regale z książkami. Patrzył na jej płyty, wyciągnął cienkie pudełko z kompaktem.

– To akustyczny materiał, który nagrałam w Malmö. Nie ma go na Spotify.

– Możemy posłuchać?

Włożyła płytę do odtwarzacza – miała najdroższy sprzęt grający Bang & Olufsen – i jej piosenka wypełniła cały pokój.

Mattias znów podał jej kieliszek, usiedli na kanapie, słuchali.

– Tę też napisałaś? – spytał.

Skinęła głową.

– Jesteś naprawdę uzdolniona.

Nie odpowiedziała. Czy rzeczywiście była? Uzdolniona? Popijała wino.

– Przepraszam, że cię wtedy zostawiłem pod Grandem – powiedział.

– Nic się nie stało. To po prostu było trochę niespodziewane – odparła swobodnym tonem. Pomyślała jednak, że chyba ją to ubodło. Poczuła się odrzucona przez mężczyznę, którego zaczęła lubić. Zauważyła, że niezbyt dobrze radzi sobie z odrzuceniem, zanadto bierze je do siebie. Kiedy więc po wszystkim wysłał jej esemes, chciała go ukarać i sprawić, żeby się poczuł tak samo źle. Mimo to bardzo się cieszyła z jego towarzystwa. I natychmiast mu wybaczyła.

– Nie bardzo mogę mieć na to wpływ, naprawdę mi przykro.

– Opowiesz mi kiedyś, gdzie pracujesz? – spytała, choć podejrzewała, że to supertajne.

– Pracuję dla MUST, wywiadu wojskowego i służby bezpieczeństwa – odparł. Po chwili milczenia dodał. – To prawie cała prawda.

Jill to wystarczyło, przypuszczała, że i tak powiedział jej więcej, niż zwykle mówi. Usiadła po turecku, krótkie spodenki trochę podjechały, pociągnęła za nie.Mattias zaczął gładzić palcem wskazującym krawędź materiału. Miała wrażenie, że wytyczył jej na skórze małą, gorącą ścieżkę.

– Cieszę się, że przyszedłeś – oznajmiła, śledząc wzrokiem jego palec. Dotyk sprawiał, że jej nogi, uda i brzuch przeszywały delikatne impulsy elektryczne. Przełknęła ślinę. Wypiła więcej wina. Znów pociągnęła za spodenki, nie czuła się komfortowo.

– Przepraszam – powiedział.

– Nic się nie stało. Po prostu jestem trochę przeczulona.

– Rozumiem. Chyba. O czym mówimy?

Przyciągnęła nogę do siebie.

– O moim cellulicie.

Jego palec powędrował dalej.

– Co to jest? To tutaj? Te drobne wgłębienia? Ja uważam, że są naprawdę zniewalające.

– Zwariowałeś. Nikt nie lubi cellulitu. I nikt nie używa słowa „zniewalające”.

Mattias położył wielką dłoń na jej udzie, namiętnie je głaskał. Miał nieprawdopodobnie zmysłowe dłonie – duże, silne i szorstkie. Siedziała w zupełnym bezruchu, czuła jego dotyk między udami. Naprawdę był seksowny. Przypomniała sobie sposób, w jaki potraktował tych nadętych policjantów. Czuła, że jest po jej stronie. To było przyjemne uczucie. Mieć Mattiasa Cedera w swoim narożniku.

– Ja lubię. Zwłaszcza twój. Jest ładny.

To był głupi komplement, ale Jill poczuła ucisk w gardle.

– Wiedziałeś, że to dziedziczne? – zapytała. Dłoń Mattiasa poruszała się gładko po jej skórze. Może nie był świadomy, jak to na nią działa. – Myślę często, że dostałam go od mojej biologicznej mamy.

To było śmieszne, ale cellulit sprawiał, że czuła się bliżej kobiety, która dała jej życie i której imienia nie znała.

– Często o niej myślisz? – zapytał.

– Nie – skłamała. Jednak jak tylko osiągnęła pełnoletniość, przyjęła nazwisko Lopez, żeby uhonorować swoje pochodzenie. I dlatego, że nie chciała mieć niczego po swoich szwedzkich rodzicach adopcyjnych.

Patrzyli na siebie. Wiedziała, że Mattias nie zrobi nic więcej, o ile sama nie przejmie inicjatywy. Była nim zauroczona, ale w tej chwili nie mogła tego zrobić. Nie depilowała się już od jakiegoś czasu, była zmęczona i nie wzięła prysznica. Chciała po prostu siedzieć, patrzeć w jego ciepłe oczy, czuć się pewnie, bezpiecznie.

– Możesz chwilę zostać? – zapytała.

– Zostanę tak długo, jak będziesz chciała – odparł po prostu i wiedziała, że mówi poważnie.

Może i był tajnym agentem albo superszpiegiem, czy kim tam jeszcze, ale nie kłamał w takich sprawach. Nikt nigdy w ten sposób o nią nie dbał. Firma płytowa się podlizywała, asystenci się podlizywali, Ambra się przejmowała na swój sposób. Ale taka codzienna troska, bez żadnego ukrytego zamiaru, była jej obca. Może nigdy wcześniej na nią nie pozwoliła. Poddanie się jej mogło bowiem być niebezpieczne, groziło przyzwyczajeniem.

– Masz pomysł, kto to mógł być? – spytał Mattias.

– Nie. Jest tak wielu szaleńców.

– Myślisz, że to jeden z tych, którzy cię prześladują w sieci?

– Nie wiem – odparła. Naprawdę nie miała pojęcia, wątpiła, że kiedykolwiek się dowie. Mężczyźni grozili jej, odkąd miała szesnaście lat. Ani razu żaden nie został ukarany. Jakby to się nie liczyło jako przestępstwo.

Wypiła trochę wina i przysunęła się do Mattiasa. Objął ją ramieniem. To był czuły gest, nie erotyczny. Jill oparła mu głowę na ramieniu, słuchała swojej piosenki wypełniającej pokój. To było relaksujące. Zamknęła oczy. Nie myślała o cellulicie, okularach i swoim ewentualnym seksapilu. Była po prostu Jill.

47

Co robisz? – zapytał Mattias.

Tom patrzył na swoje odbicie w lustrze, przeglądał się i jednocześnie próbował nie upuścić telefonu do umywalki.

– Golę się – odparł.

– Pozbywasz się brody?

– Tak, idę na imprezę. – Tom przeciągnął maszynką po policzku i zrobił ślad w piance. Strząsnął ją do umywalki i powtórzył czynność.

– Więc zostajesz w Sztokholmie?

Tom nie odpowiedział. Był pewien, że Mattias bardzo dobrze się orientuje w jego sytuacji. Nie należał do ludzi, którzy siedzą i czekają na informacje, sam je zdobywał.

– Byłeś w pracy? – pytał dalej Mattias.

Tom uniósł podbródek, żeby się dostać do szyi.

– Tak.

W tym tygodniu pojawił się w biurze. Poszło nadspodziewanie dobrze. Większość jego pracowników stanowili ekswojskowi, było wśród nich również kilku policjantów. Kiedy się pojawił, potraktowali to jak coś normalnego, to było świetne. Może mimo wszystko da radę wrócić.

– Zatrudniłem Filippę – oznajmił Mattias.

– Tę hakerkę?

– Tak. I kryptologa, z którym w tym tygodniu odbyłem rozmowę o pracę. Kompetentny i inteligentny, prawdziwy as w rękawie. Będzie z nich świetna ekipa, być może najlepsza, jaką kiedykolwiek zbudowałem. Ale chcę też ciebie. Potrzebujemy twoich kompetencji. Ja ich potrzebuję.

Ale Tom już zdecydował. Nie chciał mieć nic wspólnego z Mattiasem ani z Siłami Zbrojnymi. Niech szukają kompetentnych pracowników gdzie indziej. Ponownie przeciągnął maszynką po twarzy, nie odzywał się.

Mattias jak zawsze wykazał się nadprzyrodzoną umiejętnością odgadywania jego myśli.

– Tom, ile razy mam cię przepraszać? Nie możesz zapomnieć o tym, co się stało? Jesteśmy żołnierzami, czasem musimy się pogodzić z tym, co było.

Tom zaklął.

– Cały telefon mam w piance do golenia.

– Ambra też idzie na tę imprezę? – spytał Mattias.

– Trzymaj się. – Tom odłożył telefon, dokończył golenie i przemył twarz. Upewnił się, że zrobił to dokładnie, wklepał wodę po goleniu i z namysłem znów spojrzał na swoje odbicie.

Powiedział, że przyjdzie. Ale gdyby nie umówił się z Ambrą, miałby ochotę wszystko odwołać. Od jakiegoś czasu nie odczuwał już silnego lęku, ale na myśl o masie ludzi, narażaniu się na strzelające korki od szampana i błyskające aparaty fotograficzne zaczynał się zastanawiać, czy to mądry pomysł. Nie chciał się ośmieszyć, szczególnie przed Davidem Hammarem albo Alexandrem De la Gripem. Co dziwne, nieszczególnie się bał ośmieszenia przed Ambrą. Widziała go podczas ataku paniki i nie martwił się, co sobie o nim pomyśli. Ale reszta…

Wtarł żel we włosy i zaczął się ubierać. Już dawno nie wkładał garnituru, ale to było eleganckie przyjęcie, a on miał w sobie pierwiastek próżności. Odciął metkę, włożył zegarek i nowe spinki do mankietów z czarnego obsydianu, które niedawno kupił. Tego wieczora chciał wyglądać elegancko. Dla Ambry.

W Sztokholmie było zimno, jak na ironię zimniej niż w Kirunie. Słupek termometru zmierzał ku minus dwudziestu stopniom, w dodatku wiał wiatr, więc Tom włożył na garnitur grubą kurtkę, a świeżo nabyte szyte ręcznie buty trzymał w ręku. Zamierzał zmienić obuwie, kiedy już będzie na miejscu. Wziął wielką paczkę pod ramię, włożył do kieszeni telefon i portfel i wyszedł z mieszkania. W windzie spojrzał na zegarek. Będzie przed czasem. To dobrze. Nienawidził się spóźniać.

Kiedy zatrzymał volvo przed ogrodami Rosendal, parking był już pełen. Zobaczył samochody drogich marek – niektóre nawet z szoferami – i sznur taksówek. Na śniegu wyłożono długie, czerwone dywany. Dookoła stały duże żelazne kosze z płonącym drewnem. Ogień posyłał w zimowe niebo kaskady iskier.

Zamknął samochód i uświadomił sobie, że przybyły tłumy. Mężczyźni w garniturach i kobiety w kolorowych długich sukniach, grubych płaszczach i z workami na buty szli po czerwonym dywanie do lokalu – ogromnej szklarni. Kryształowe żyrandole i małe wstęgi światła rozjaśniały szklany budynek pośród zimowej nocy, upodabniając go do świecącego, unoszącego się w powietrzu statku, obsypanego miliardami gwiazd. Muzyka i woń jedzenia sączyły się na zimowy mróz.

Przed wejściem utworzyła się kolejka. Tom stanął w niej i cierpliwie czekał. Przed sobą miał elegancką parę z dzieckiem, a za sobą parę celebrytów, którzy głośno komentowali luksusową oprawę przyjęcia. Ambra mówiła, że przyjedzie taksówką, a on nie chciał zawracać jej głowy, więc teraz stał sam wśród par i pojedynczych rodzin z dziećmi.

Alexander De la Grip witał gości przy wejściu. Obok niego stała żona Isobel. Ściskali każdemu dłoń i się uśmiechali. To była uderzająco piękna para, aura zakochania unosiła się wokół nich, była widoczna w każdym geście, w każdym spojrzeniu. Kiedy Tom podszedł bliżej, pomiędzy nimi zobaczył dziecko – poważnego, szczupłego chłopca w okularach. Mariusa. Miał nadzieję, że chłopiec go nie pamięta.

Alexander spostrzegł Toma i jego twarz się rozjaśniła. Ściskał mu dłoń mocno i długo.

– Tak się cieszę, że przyszedłeś. Minęło stanowczo za dużo czasu.

– Dzięki za zaproszenie – odparł Tom.

Początkowo nie lubił Alexandra, uważał, że to płytki, rozpieszczony przedstawiciel złotej młodzieży, w czepku urodzony, zainteresowany tylko sobą i dobrą zabawą. Jednak tym razem wyjątkowo się mylił – Alexander był kimś znacznie więcej niż tylko pięknym playboyem, jak go często przedstawiano. Kiedy Isobel zaginęła, to właśnie on rozpoczął poszukiwania. Sfinansował całą akcję ratunkową, a nawet pojechał do Czadu i wziął aktywny udział w jej uwalnianiu. Tom pierwszy był gotów przyznać, że niewielu cywilów dałoby sobie z tym radę.

Alexander okazał się bardziej niż kompetentny i także dzięki niemu w końcu udało im się uwolnić Isobel. Tom mógł jedynie czuć szacunek do kogoś, kto wszystko ofiarował kobiecie, którą kochał.

Isobel też uścisnęła mu dłoń.

– Powiem to samo co Alex: miło cię widzieć. Naprawdę mam nadzieję, że teraz będziemy się spotykali częściej. – Jej głos był ciepły, nienatarczywy.

Właściwie się nie znali, ale de facto uratował jej życie, a takie zdarzenie łączy ludzi. Sam też był winien paru osobom podziękowania za uratowanie życia.

Wiedział, że ojciec Isobel był wojskowym, podobnie jak jej dziadek. Poza tym wydawała się autentyczna, szanował to. Należała do tych osób, które zmieniają świat. W dodatku miała mocny uścisk dłoni. I najbardziej rude włosy, jakie kiedykolwiek widział. Cieszył się wraz z nimi, bo wyglądali na szczęśliwych.

– Wielkie gratulacje z okazji ślubu – powiedział szczerze.

Oboje stanowczo nie chcieli prezentów, więc przelał pokaźną sumę na rzecz szpitala dziecięcego Isobel i równie pokaźną dla organizacji Lekarze bez Granic.

Opuścił wzrok i spojrzał na stojącego pomiędzy nimi chłopca. Alexander w ochronnym geście trzymał mu dłoń na ramieniu. Marius patrzył na Toma zaciekawiony i przez cały czas uciekał wzrokiem w kierunku wielkiego pudła pod jego pachą. Tom wręczył prezent, a Marius zrobił wielkie oczy.

– To dla ciebie – oznajmił Tom.

Uznał, że to niezbyt duża rekompensata za krzywdy wyrządzone chłopcu w Czadzie, ale lepsze to niż nic. Paczka była tak duża, że Marius się zachwiał pod jej ciężarem. Alexander pośpieszył mu z pomocą.

– Dziękuję bardzo – rzekł Marius bez śladu obcego akcentu. Mieszkał w Szwecji dopiero pół roku, ale miał osiem lat, chodził do szkoły i według nie całkiem obiektywnego Alexandra był geniuszem.

Tom poklepał Mariusa po ramieniu, skinął głową Alexandrowi i Isobel i z ulgą wszedł do lokalu. Spotkanie mimo wszystko było udane.

Wziął sobie kieliszek szampana i rozejrzał się w poszukiwaniu Ambry. Nie widział jej od niedzielnego poranka, a był piątkowy wieczór i naprawdę tęsknił. Ambra wysłała esemes, że trochę się spóźni, więc musiał cierpliwie czekać. Byle tylko nie zmieniła zdania.

Ta myśl raz po raz pojawiała się w jego głowie. Byle tylko nie zmieniła zdania.

Chciał spojrzeć na zegarek, ale uświadomił sobie, że zrobił to dwadzieścia sekund wcześniej.

Rozejrzał się, wędrował wzrokiem, dokonywał w głowie ocen i analiz, opierał się plecami o ścianę i próbował wyglądać normalnie. Nagle zobaczył Davida Hammara. Przyjaciel stał po drugiej stronie sali i jak zwykle roztaczał aurę władzy i arogancji. Tom znał wielu finansistów, szanował zaledwie kilku, a lubił jeszcze mniejsze grono. Jednak Hammar nie miał sobie równych. Chłopak z klasy robotniczej, który dzięki ciężkiej pracy i wyjątkowej żyłce do interesów wdrapał się na sam szczyt szwedzkiego biznesu. Bezczelny i bezwzględny zdaniem niektórych, jeden z najmoralniejszych i najbardziej godnych zaufania ludzi zdaniem Toma. David podszedł, patrzyli na siebie długo, bez słowa. Tom wyciągnął rękę. David zignorował ten gest i zamknął go w niedźwiedzim uścisku. Huknął go mocno w plecy i jeszcze mocniej ścisnął.

– Wreszcie – powiedział tylko.

Tom odchrząknął i się oswobodził. Nie był pewien, czy kiedykolwiek przedtem się obejmowali.

– Dużo tu ludzi – oznajmił.

– Brakowało nam ciebie na ślubie. Mam nadzieję, że już się czujesz lepiej. W każdym razie wyglądasz świeżo.

David wziął ślub ze starszą siostrą Alexandra De la Gripa, Natalią, a więc byli szwagrami. Trudno jednak było sobie wyobrazić bardziej różnych od siebie ludzi, przynajmniej zewnętrznie, niż finansista David i złoty chłopak Alexander.

– Cześć, Tom – powiedziała Natalia Hammar.

Podeszła do nich i wyciągnęła rękę, uścisnął ją. David posłał żonie ciepłe spojrzenie. Natalia Hammar była smukłą, elegancką kobietą i bardzo dobrą finansistką. Ona i David jakby zostali dla siebie stworzeni. Tom spojrzał na dziewczynkę, którą niosła na biodrze.

– Ile ma? – zapytał z uprzejmości, bo jego siostry zawsze rozmawiały o wieku. A także o jedzeniu i spaniu.

– Dziesięć miesięcy.

Zerknął na gaworzące dziecko. Było słodkie na swój pulchny, bezzębny sposób. Miał pewien problem ze zrozumieniem, jak dziecko tak superwyrafinowanej kobiety jak Natalia Hammar może wyglądać tak zwyczajnie, ale ona i David patrzyli na Molly, jakby jej radosne gaworzenie było ósmym cudem świata, więc nie zamierzał wpływać na ich opinię. Świeżo upieczeni rodzice to dziwaczne istoty. Natalia przeprosiła i poszła dalej, a David patrzył na swoje dwie kobiety z taką miłością w oczach, że Tom poczuł coś na kształt zazdrości.

– Masz wspaniałą rodzinę – oznajmił.

– Tak – odparł po prostu David.

Stali tak z kieliszkami szampana. Tom nie należał do miłośników tego trunku, ale nie widział żadnego miejsca, w które mógłby odstawić kieliszek.

– Do kiedy zostajesz w mieście? – spytał David.

– Nie wiem.

Dzieci biegały dookoła, podkradały słodycze i chipsy, ganiały się. Mimo ekskluzywnej klienteli impreza była wesoła, ani trochę sztywna. Flesze czasem błyskały, ale zauważył, że nie bardzo mu to przeszkadza. Tak samo było z hałasem i wysoką temperaturą. Czuł się raczej zrelaksowany. Drgnął, słysząc głośny dźwięk, ale potem zaczął się odprężać i jego puls był chyba blisko normy. Z drugiej strony czuł, że z każdą minutą pogarsza mu się nastrój. Czy Ambra mimo wszystko nie zamierzała przyjść? Znów spojrzał na zegarek.

– Ellinor się zjawi, prawda? – spytał David.

– Nie.

David wyglądał na zbitego z tropu.

– Myślałem…

Tom mu przerwał, nie chciał się wdawać w szczegóły.

– Nie, mam inną osobę towarzyszącą. Powinna tu być lada chwila.

„Mam nadzieję”, dodał w myślach.

Wysłała mu esemes z podziękowaniem za kosz delikatesowy i kwiaty, ale może pomyślała, że jest zbyt natarczywy, męczący? Nie miał pojęcia.

– Mam to zabrać? – David skinął głową w stronę pełnego kieliszka Toma. Przywołał kelnera i wkrótce obaj mieli w ręku butelki piwa.

– Dzięki.

Wznieśli toast.

– Kim ona jest?

– Kto? – zapytał krótko Tom.

David spojrzał na niego z rozbawieniem.

– Twoja osoba towarzysząca. Na którą czekasz. Bo to chyba z jej powodu co sekundę zerkasz na zegarek? Zakładam, że to kobieta.

Tom spróbował piwa.

– Nie wiem, czy przyjdzie – przyznał.

– Jeśli nie, to masz tu pod dostatkiem singielek – odparł David ze wzruszeniem ramion, które wyjątkowo zdenerwowało Toma. Jakby Ambrę można było wymienić na kogoś innego.

Jeśli nie przyjdzie, on wróci do domu, postanowił. Podążał wzrokiem za posuwającą się naprzód grupką młodzieży.

I wreszcie ją zobaczył.

Choć w pierwszej chwili nie był pewny, czy to naprawdę ona.

Lokal był zapełniony do granic, wszędzie kręcili się ludzie, grała głośna muzyka, a liczne świece utworzyły cienie i ciemne zakamarki, przez co miał kłopot z wyraźnym widzeniem. Był jednak dobry w rozpoznawaniu ludzi, a ta kobieta wyglądała jak Ambra i tak się poruszała.

Serce zaczęło mu bić trochę szybciej.

To była Ambra. Ale jakby jej nowa wersja. Ta sama Ambra, choć inna. Po pierwsze, nigdy przedtem nie widział jej w sukience, przywykł do oglądania jej w workowatych bluzach, czapce i kurtce. Oczywiście wiedział, że jest kobietą. Spali ze sobą, był doskonale świadomy, że ma piersi i pupę. Widział ją nago, prawdopodobnie pamiętał każdy centymetr jej ciała, potrafił szczegółowo opisać, jak pachniały różne jego partie, jak gładka jest wewnętrzna strona jej ud, jak miękka jest pupa.

Ale nigdy nie widział jej takiej.

Była ubrana na niebiesko, w skośną, błyszczącą sukienkę etui, która pieściła jej talię i biodra. Rozmawiała z wysokim mężczyzną w garniturze i jeszcze nie zauważyła Toma. Musiała coś zrobić z włosami, bo były błyszczące i sprężyste. Połyskiwały przy każdym najmniejszym ruchu głowy, jakby była obsypana gwiezdnym pyłem. Wydawała się wyższa niż zwykle, a kiedy przesunął wzrokiem po jej nogach, zobaczył buty na wysokim obcasie, w których wyglądała superseksownie. Glamour, światowo i cool. A to wszystko dla niego.

Mężczyzna, z którym rozmawiała, stał blisko niej i położył dłoń na jej gołym ramieniu. Tom nie odrywał od nich wzroku.

– Czy to ona? – zapytał David, jakby tłumił śmiech. Tom zupełnie o nim zapomniał.

Zmusił się do opuszczenia ramion, które podjeżdżały do góry, próbował wygładzić rysy twarzy. Nie był przyzwyczajony do takich uczuć, wręcz nie miał prawa do zazdrości. Nie był zazdrosny. A przynajmniej mocno zazdrosny.

– Tak – odparł krótko, nadal nie przestając się gapić. Ambra się śmiała. Wyglądała tego wieczora jak księżniczka. Gdzieś zniknęła gorączkowa reporterka, przepadła delikatna młoda kobieta. W niebosiężnych obcasach i skośnym etui, z lśniącymi włosami i prostymi plecami była zupełnie inną istotą.

– Wygląda sympatycznie – powiedział David neutralnym tonem. Zbyt neutralnym.

Tom posłał mu podejrzliwe spojrzenie. David wyglądał, jakby z trudem powstrzymywał śmiech.

– Z czego się śmiejesz? – zapytał Tom.

David huknął go w plecy.

– Z niczego. Po prostu się cieszę, że cię takiego widzę. Zwykłego śmiertelnika. – David pił piwo i wyglądał, jakby świetnie się bawił. – Powinieneś podejść i się z nią przywitać. A nie tylko stać i się gapić.

Tom nie ruszał się z miejsca. Ambra wykonała ruch wiotkim ramieniem, jej nadgarstki zamigotały.

David poklepał go po ramieniu.

– Podejdź do niej, zanim eksplodujesz. Słyszysz?

– Tak?

– Może powinieneś spróbować się uśmiechnąć. I oddychać.

Tom strząsnął dłoń Davida. Wciągnął powietrze.

I się uśmiechnął. Dziwne uczucie. Ale zrobił to dla Ambry.

48

Ambra słuchała mężczyzny i kiwała głową. Nie znała go, nie pamiętała nawet jego imienia, ale on ją rozpoznał. Przedstawił się, a teraz stał i ględził o „supergorącym projekcie”.

W ogóle go nie słuchała.

Niektórzy ludzie to robili. Rzucali się na nią, jak tylko usłyszeli, że pracuje w „Aftonbladet”, i licząc na darmowy PR, bez przerwy opowiadali o sobie. Branża nie do końca tak działała.

Najczęściej Ambra nie była nawet na tyle uprzejma, aby słuchać, ale tym razem miała problem z chodzeniem na niebotycznych obcasach, więc łatwiej jej przyszło stać i udawać, że słucha. Poza tym była w dobrym humorze, więc mogła przez jakiś czas pokiwać głową.

W butach, które włożyła, naprawdę trudno się chodziło i stało, ale ćwiczyła cały tydzień. Wiele można było powiedzieć na temat niepraktyczności dziesięciocentymetrowych obcasów, ale jakże cudnie się w nich czuła. Wpływały na nogi i postawę. Za każdym razem, kiedy dostrzegła swoją sylwetkę w jakiejś lustrzanej powierzchni, stwierdzała, że wygląda całkiem okej. Jeśli zaś sądzić po sposobie, w jaki ten człowiek – pewnie chłopak z branży reklamowej albo finansista, w każdym razie zajmujący się czymś, co miało związek z szansami i myśleniem nieszablonowym – zerkał na jej piersi, stanowiła hit wieczora. Zatrzepotała rzęsami, tylko dlatego, że mogła. Mężczyzna był skupiony na sobie, ale poza tym całkiem przystojny, a ona wypiła powitalnego drinka i czuła się przyjaźnie nastawiona do całego świata.

Specjalista od reklamy czy finansów rozpromienił się, położył dłoń na jej ramieniu i kontynuował monolog o sobie. Postanowiła, że pozwoli mu gadać, dopóki nie zlokalizuje Toma. Poza tym zamierzała wierzyć we wszystko, co mówiła Jill – że jest ładna, że dobrze jej w tej sukience, że mogłaby zdobyć każdego. Jej zaś zależało na Tomie. Przejechała dłonią po biodrze i cienkim niebieskim jedwabiu, poprawiła chwyt na srebrnej kopertówce, popatrzyła na lakier na paznokciach. Tego wieczora jest piękna i godna pożądania, nawet jeśli stało się tak dzięki pokaźnej liczbie sztucznych wspomagaczy. Siedziała godzinami u fryzjera Jill, na co dzień pracującego z celebrytami, u którego ponoć nie dało się zarezerwować terminu. Używał produktów, o których istnieniu Ambra nie miała pojęcia, strzygł ją włos po włosie, potem robił coś z lokówką, prostownicą i jeszcze innymi urządzeniami, dzięki którym jej loki były bardziej lśniące i elegantsze niż kiedykolwiek przedtem.

Po wizycie u fryzjera wylądowała u makijażystki, która zafundowała jej przydymione, podkreślone oczy, matową cerę i lśniące usta. Makijaż był nieprawdopodobnie piękny i pomyślała, że nigdy go nie zmyje. Już miała spławić gadułę, kiedy usłyszała za sobą głęboki głos, od którego zaparło jej dech w piersi.

– Cześć – powiedział Tom. Miał fantastyczny głos – spokojny, niski, poważny i zrównoważony.

Powoli się odwróciła. O Boże. Nie mogła się nie gapić. Nie tylko ona o siebie zadbała przed tym wieczorem.

Tom był świeżo ostrzyżony, miał wyjątkowo dobrze dopasowany garnitur i ciemną koszulę bez krawata. Przyjemnie pachniał – wodą po goleniu, dworem i nowymi ubraniami. A poza tym… Ambra wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka.

– Zgoliłeś brodę – powiedziała, zafascynowana tym, jak wygląda. Młodziej, radośniej. O wiele, o wiele przystojniej niż wcześniej. Tak przystojnie, że aż jej zmiękły kolana.

Tom złapał ją za rękę i wycisnął pocałunek na jej dłoni.

– Podoba ci się? – mruknął przy skórze i znów ją pocałował.

Pocałunek dotarł ekspresowo do każdej strefy erogennej w jej ciele. Uśmiechnęła się. Gdyby miała w zwyczaju mdleć, zrobiłaby to teraz.

Czy tęsknił za ponownym spotkaniem tak bardzo jak ona? Odniosła takie wrażenie, kiedy zobaczyła, jak błyszczały mu oczy, kiedy całował wnętrze jej dłoni, nie odrywając od niej wzroku. Wyglądało to tak, jakby mimo wszystko była tego warta, jakby i ona zasługiwała na to, aby być pożądaną. A jeśli mimo wszystko zostali dla siebie stworzeni? Wessały ją jego czarne, roześmiane oczy. Nie wierzyła w bratnie dusze, ale jeśli coś takiego istniało, to dla niej był nią Tom Lexington. Właśnie jego pragnęła.

– Napijesz się czegoś? – spytał i zatrzymał kelnera.

Mężczyzna, z którym rozmawiała i którego istnienie zupełnie wyleciało jej z głowy, odchrząknął.

– Przepraszam, ale my tu rozmawiamy – zaznaczył.

Tom posłał mu spokojne spojrzenie. Nic nie powiedział, ale coś między nimi zaszło, bo tamten zapadł się w sobie, zrobił w tył zwrot i poszedł.

Ambra wzięła kieliszek szampana, który podał jej Tom. Z nieskrywanym podziwem omiótł ją wzrokiem.

– Wyglądasz fantastycznie – powiedział, a ona się ogrzewała w cieple jego spojrzenia.

Sączyła szampana.

– Zapomniałeś powiedzieć, że to przyjęcie z okazji ślubu – powiedziała oskarżycielsko.

Przeżyła coś w rodzaju szoku, kiedy zdała sobie sprawę, że impreza, na którą ją zaprosił, to spóźnione wesele.

– To źle? – zapytał Tom. Na jego twarzy nie malowało się nawet najdrobniejsze poczucie winy.

– Mogłeś wspomnieć – odparła.

Przed wejściem przywitała się uściskiem dłoni z Alexandrem De la Gripem – było to lekko surrealistyczne uczucie. W końcu Alexandra okrywała sława – dobra lub zła, w zależności od punktu widzenia – nawet zdaniem takiej starej wygi z działu rozrywki jak ona. Wręcz oczekiwała, że zostanie wyrzucona za drzwi. On jednak grzecznie się przywitał i życzył jej miłego wieczora. Isobel także była uprzejma i wyraziła radość, że wszystkie nieporozumienia zostały wyjaśnione.

Tom wyciągnął rękę i dotknął jej włosów. Kiedy włączył urok osobisty, miała ochotę po prostu się w niego wtulić, przycisnąć do niego całe ciało, szeptać mu do ucha nieprzyzwoite propozycje, upajać się jego zapachem. Znów zaczęła sączyć szampana, pozwalała bąbelkom przez chwilę krążyć w ustach, a potem je połykała małymi haustami.

Ponieważ przez całe popołudnie była czesana, malowana i ubierana, nie miała czasu na jedzenie i poczuła działanie alkoholu. Położyła dłoń na ramieniu Toma, zaczęła trochę się bawić szorstkim materiałem.

– Kim był mężczyzna, z którym rozmawiałaś? – spytał Tom z nonszalancją.

Ambra wzruszyła ramionami, zdążyła już o nim zapomnieć. Ale chwileczkę. Tom chyba nie jest zazdrosny? O tego chłopaka? Przyjrzała mu się uważniej, nie wiedziała, co myśleć. To było takie dziwne – jak człowiek z początku nic nie znaczy, jest nieznajomym, kimś, o kim się nie myśli, kto nie ma żadnego znaczenia, a potem zostaje jedyną osobą, z którą chce się być, robić różne rzeczy, rozmawiać, jedyną osobą, na którą chce się patrzeć. I od której zależy, czy na imprezie będzie fajnie, czy nie. Wypiła kolejny łyk wina. Już wiedziała, że jest zakochana w Tomie, ale czy on choć trochę odwzajemnia to uczucie?

– Cześć, przedstawisz mnie? – Usłyszała męski głos.

Podszedł do nich David Hammar. Od razu go rozpoznała. Miał na rękach dziecko, ale i tak udawało mu się zachować wręcz dyktatorski wygląd. Potrafiła zrozumieć, że on i Tom się lubią – obaj mieli w sobie coś surowego i twardego.

– Davidzie, to jest Ambra Vinter. Ambro, to David Hammar i jego córka Molly. A oto i Natalia – dodał Tom, gdy dołączyła do nich elegancka kobieta o kasztanowych włosach.

Ambra przywitała się uściskiem dłoni z Davidem i Natalią. Oboje patrzyli na nią z ciekawością w oczach. Coś jej mówiło, że oboje znają Ellinor, ale są stanowczo zbyt dobrze wychowani, żeby się do tego przyznać.

– Miło cię poznać, Ambro – powiedziała Natalia dobrze modulowanym głosem charakterystycznym dla wyższych sfer. Cała była chodzącą elitarnością i bogactwem – świadczyło o tym wszystko, od tylko pozornie prostego uczesania po drogą sukienkę i ogromny pierścionek zaręczynowy. Miała jednak sympatyczne oczy i patrzyła na Ambrę z czymś, co sprawiało wrażenie szczerego ciepła.

– Znam twoje nazwisko – oznajmiła, pytająco zawieszając głos.

– Jestem dziennikarką, reporterką „Aftonbladet”. Ale dziś przyszłam tu prywatnie – dodała szybko, kiedy minęła ich jedna z największych osobistości sportowych w Szwecji.

Natalia znów się uśmiechnęła.

– Może to i lepiej. Mój młodszy brat jest naprawdę dobry w organizowaniu przyjęć, ponoć zaczyna się szaleństwo, kiedy wszystkie dzieci jadą już do domów spać.

– I wszyscy rodzice małych dzieci – dodał David i poprawił w ramionach córeczkę.

Nagle uwagę Hammarów przyciągnął jeden z gości, więc przeprosili i poszli dalej.

– Wszyscy tutaj są tacy piękni – wyszeptała Ambra i odprowadziła wzrokiem Davida i Natalię.

– Ale ty jesteś najpiękniejsza – odparł Tom.

Wykrzywiła usta w uśmiechu. To był śmiesznie przesadzony komplement, ale postanowiła po prostu go przyjąć. Tom położył dłoń na dolnej części jej pleców, przeprowadził ją przez tłum.

– Dokąd idziemy? – spytała.

Nie odpowiedział, tylko prowadził ją głębiej, przez drzwi, przez jeszcze jeden pokój i kolejne drzwi, aż dotarli do pomieszczenia z okryciami wierzchnimi na stojakach. Tam ją obrócił, ostrożnie przesunął do tyłu, aż poczuła na plecach ścianę i nie mogła uniknąć jego intensywnego spojrzenia. Czuła wyczekujące bicie serca. Tom położył dłoń na jej policzku, palcami drugiej otoczył kark i ją pocałował. Delikatnie, intensywnie, głęboko.

– W końcu – wymruczał blisko jej ust.

W końcu, pomyślała i pozwoliła się pochłonąć pocałunkowi.

Całowali się w szatni. Słyszeli hałas przyjęcia, czasami cichy szmer kroków kogoś, kto wchodził lub wychodził, ale w tym miejscu, w ich małym zakątku, byli tylko we dwoje. Tom się cofnął, zaczął dotykać jej ust, pieścić ją wzrokiem.

– Cześć – powiedział cicho.

– Cześć – odparła z uśmiechem, a jej serce urosło. Czuła pożądanie, radość, że się odnaleźli i że może, może coś między nimi będzie. Ta nowość wisiała w powietrzu. Przedstawił ją swoim przyjaciołom. Całował ją, jakby była najbardziej ponętną kobietą na świecie, to musiało coś znaczyć.

– Będę musiała poprawić makijaż – dodała. Usta wydały jej się opuchnięte, a włosy były już bardziej rozczochrane niż eleganckie.

– Jesteś doskonała – oznajmił Tom i przejechał palcem po linii jej szczęki, w kierunku szyi.

Zadrżała.

– Ale i tak muszę coś z tym zrobić.

Rozejrzał się, zrobił krok do przodu i odsunął ciężką aksamitną zasłonę, której wcześniej nie zauważyła.

– Tu będzie dobrze? – zapytał.

Za zasłoną Ambra zobaczyła ogromne lustro w złotej ramie, świece i stołek obity aksamitem.

Tom wszedł z nią i z uśmiechem stanął za jej plecami, kiedy szukała w torebce pudru i błyszczyka. Pocałował ją w kark, odchyliła się, z rozkoszą patrzyła na ich wspólne odbicie w lustrze.

– Jesteś seksowna – oznajmił i pocałował ją w ramię. – Masz takie ładne ramiona. – Pocałował ją znowu. – Seksowny kark.

Jego dłoń powędrowała w górę po plecach i do przodu, na klatkę piersiową.

Wpatrywali się w siebie. Powietrze w małym pomieszczeniu prawie się wyczerpało. Jakby wszystko wokół nich zostało naładowane, zaczęło wibrować.

Ledwo mogła oddychać. Oparła ręce o małą komodę stojącą pod lustrem, spojrzała w oczy jego odbiciu.

– Tom – wydyszała.

Szybkim ruchem zasunął za nimi zasłonę. Tak grubą i ciężką, że głuchy pomruk dobiegający zza drzwi został wytłumiony. Ale wciąż był to tylko materiał. Gdyby ktoś wszedł… Dłoń Toma powędrowała na jej pupę, ostrożnie sunęła po cienkim materiale. Ambra zadrżała, mocno ścisnęła małą komodę. Czuła pieszczoty dłoni Toma, próbowała wymacać coś za sobą, chwyciła go za drugą rękę, położyła ją sobie na piersi. Fala elektryczności przeszyła uda.

Tom odwzajemnił jej spojrzenie w lustrze, jego oczy były czarne jak węgle. Płomienie świec zadrgały. Powoli podciągnął jej sukienkę nad biodra, wydał głuchy jęk na widok pasa do pończoch. Ambra nie czuła się w nim zbyt wygodnie, ale widok Toma patrzącego na jej nogi w nowych pończochach był warty wszelkich ewentualnych niedogodności. Przesunął palcami po krawędzi pończoch i złożył dłoń w łódeczkę pomiędzy jej udami.

– Wydepilowałam się – wymruczała.

To było dość seksowne uczucie, a kiedy głaskał jej majtki, czuła to intensywniej niż przedtem.

– Dla mnie? – spytał.

Wykrzywiła usta w uśmiechu.

– W każdym razie dla nikogo innego – odparła. – Tylko trochę. I zaczęłam brać pigułki – dodała.

Jeszcze raz jej dotknął. Tarcie szorstkiego koronkowego materiału było niewiarygodnie podniecające.

Ambra jęknęła. Nigdy nie sądziła, że podekscytuje ją napięcie na myśl o tym, że mogą zostać nakryci, i to na tego rodzaju przyjęciu. Ale wypięła pupę, aż go nie poczuła, zaczęła ostrożnie się ocierać, czuła jego podniecenie przez warstwy materiału.

– Boże, Ambra – wykrztusił zduszonym głosem.

W odpowiedzi przycisnęła się do niego jeszcze mocniej.

Rozpiął spodnie, odsunął jej majtki na bok i skierował się ku niej, musnął okolice wejścia, gładził jej wargi, delikatnie, pytająco. Zadrżała, wczepiła się w komodę.

Znów położył jej dłoń na policzku, obróciła głowę, wzięła jego środkowy palec do ust, zaczęła go ssać. Jęknął, położył jej rękę na biodrze i w nią wszedł. Wsunął się pomału, wypełnił ją, aż jęknęła.

– Tak dobrze? – zapytał.

O, tak. Było bardziej niż dobrze. Skinęła głową, miała nadzieję, że sukienka wytrzyma.

Wyjął palec z jej ust, przejechał ręką po piersi, brzuchu i między nogami Ambry, a jednocześnie ruszał się w niej, wykonując powolne, głębokie pchnięcia. Mocniej rozstawił jej nogi, zaczął ją pieścić.

– Tom – wysapała.

Było tak przyjemnie. Zrobiło jej się gorąco, cała była ciałem, pożądaniem. Uczepiona komody, patrzyła na siebie huśtającą się wraz z każdym pchnięciem, widziała, jak oczy zachodzą jej mgłą, robią się błyszczące, widziała jego dłoń, poruszające się palce. Zacisnęła ręce na komodzie i doszła, przy jego ręce, przy jego ciele, trzęsła się i drżała, widziała, jak bez przerwy na nią patrzy, kiedy szczytowała, jak rozpalało go to, że ją widzi, że widzi ich w lustrze. Czuła, że sama go ściska, przyciąga do siebie.

Położył obie dłonie na jej udach, mocno trzymał, brał ją z taką siłą, że musiała przytrzymywać się ręką ściany.

– Tak – pisnęła. Boże, czuła, że dojdzie raz jeszcze, to było aż zbyt piękne, czuła go wszędzie, a wtedy nagle doszedł, w tej samej chwili, kiedy sama ponownie eksplodowała. Szczytował głęboko w niej, trzymał ją mocno, został w środku, w dalszym ciągu nie odrywając wzroku od jej twarzy w lustrze.

Stali, dyszący, patrzyli na siebie. Wręcz nie mogła uwierzyć, że to prawda, że to się wydarzyło.

Tom pogładził ją po ramieniu. Pocałował w kark. Zadrżała.

Znalazł papierową serwetkę i jej podał.

– Gdybyś chciała się powycierać.

Prymitywna część Ambry nie chciała tego robić, miała ochotę zachować jego zapach, ale kiedy dyskretnie odwrócił wzrok, szybko się wytarła i poprawiła majtki i sukienkę.

– Dobra impreza – powiedziała, trochę zawstydzona, a trochę rozchichotana. Nigdy nie zrobiła ani nie przeżyła niczego podobnego.

– Jedna z najlepszych, w jakich brałem udział – odparł z uśmiechem, a kiedy skinęła głową na znak, że jest gotowa, rozsunął zasłonę. Owionęło ich znacznie chłodniejsze powietrze.

– Poczekaj, zapomniałam pociągnąć usta – powiedziała roześmiana.

Zatrzymał spojrzenie na jej ustach.

– Wyglądają idealnie – mruknął. – Jakbyś właśnie została porządnie wycałowana. – Nachylił się i pocałował ją znowu. – Poczekam tu na zewnątrz.

Ale Ambra pokręciła głową.

– Możemy się chyba zobaczyć tam? Mam ochotę na więcej bąbelków.

– Pośpiesz się – odparł.

Ambra została w alkowie. Zapatrzyła się na swoje odbicie w lustrze, uśmiechnęła się do kobiety odwzajemniającej jej spojrzenie – seksownej, ekscytującej, zakochanej. Tak, jest zakochana w Tomie. Poprawiła makijaż. Napuszyła loki, ułożyła piersi w staniku i poprawiła pasek buta. Kiedy już była zadowolona z wyglądu i sprawdziła – jeden raz, a potem drugi – że wszystkie ubrania leżą, jak powinny, wróciła tą samą drogą na salę.

Na widok szerokich pleców Toma znów poczuła trzepot w klatce piersiowej. Tom stał z Davidem i wyglądało na to, że rozmawiają o czymś ważnym. Ich ramiona były napięte, a gesty zdecydowane. David ją zauważył. Uśmiechnął się, ale spojrzenie miał zmartwione. Odwrócił się, pokręcił głową. Tom podniósł wzrok, wyglądał na zestresowanego. Czyżby ktoś usłyszał, co wyprawiali za kotarą? Czy David był zdenerwowany? Nie, chodziło o coś innego, czuła to instynktownie. Nagle włoski na rękach zaczęły jej stawać dęba. Im bardziej się zbliżała, tym mocniej czuła, że coś jest nie tak. Tom patrzył na nią z powagą. Radość, pożądanie i beztroska zniknęły bez śladu. Poczuła na plecach wstępujący niepokój. Wiedziała, że cokolwiek to jest, nie spodoba jej się.

David pocierał brodę. Ambra pytająco szukała spojrzenia Toma. O co chodzi?

– Ambro, tak mi przykro… – zaczął, a jego twarz miała udręczony wyraz, jakby zrobił coś, czego się wstydził. Albo żałował.

Niepokój chwycił ją za serce.

– Co się stało? – zapytała.

Tom otworzył usta i zaraz je zamknął. Znowu otworzył.

– Ambra, ja… – zaczął.

Po chwili Ambra dostrzegła za Tomem jasną głowę. Po kręgosłupie przebiegł jej zimny dreszcz.

To nie mogła być prawda.

W głębi duszy wiedziała jednak, że oszukiwała samą siebie. Nabrała pewności. Zaczęła myśleć, że jest kimś, że ma prawo dostać więcej, niż otrzymała do tej pory. Przez krótką, fantastyczną chwilę była na tyle arogancka, by sądzić, że może coś dla kogoś znaczyć, że mogłaby być zupełnie zwyczajną osobą. Być czyimś numerem jeden, mieć najwyższy priorytet. Co za głupota. A teraz nadeszła.

Kara.

Tom przesunął się w bok.

Jasna głowa się odwróciła i Ambra spojrzała prosto w niebieskie oczy Ellinor.

– Cześć, Ambra – powiedziała Ellinor. Wykrzywiła usta w czymś, co może miało przypominać uśmiech, ale w jej oczach była agresja, ostrość, której Ambra wcześniej nie zauważyła. Trochę plątał jej się język, a niebieskie oczy błyszczały. Ale prezentowała się cudownie w swojej bladożółtej sukni wieczorowej, była prawdziwą pięknością. Przy szerokim w ramionach, męskim Tomie wyglądała jak anioł, jasny i niebiański. – Ty tutaj? Tom nic nie powiedział.

Ellinor nachyliła się do jego ramienia, jakby to było przysługujące jej prawo. Ambra mimo woli spostrzegła, że Tom się nie cofnął.

– Co ty tu robisz? – spytała Ambra, choć w pewnym sensie już się domyślała odpowiedzi.

Ellinor wybuchnęła śmiechem.

– Zostałam zaproszona, rzecz jasna. Tom zapytał, czy chcę z nim przyjść. – Ścisnęła go za ramię. – No to jestem. – Spojrzała wyzywająco w oczy Ambry i zadała śmiertelny cios: – Odeszłam od Nilasa.

49

Ambra zszokowana patrzyła na Toma. Jego twarz przybrała udręczony wyraz. Pozwalał jednak, żeby Ellinor nadal go trzymała, i nic nie mówił. Ambra próbowała wpaść na coś mądrego. Sytuacja była absurdalna.

Ellinor przycisnęła się do Toma, przywarła biustem do jego bicepsów, jak to od stuleci robią kobiety. Ambra nie wiedziała, gdzie patrzeć. Na zaciętą twarz Toma czy na krągłe ciało Ellinor. Ellinor miała dziwny błysk w oku, wyglądała jak na krawędzi manii. Czyżby była wstawiona? I dlaczego przyszła?

– A co ty tu robisz? Przyszłaś służbowo? Napiszesz coś na temat tych wszystkich eleganckich gości? Cóż za zbieg okoliczności – odezwała się Ellinor.

– No właśnie. Nie wiedziałam, że jesteś w Sztokholmie – odparła Ambra z napięciem w głosie. Nie była w stanie patrzeć na Toma.

Ellinor się zachwiała, a Tom wyciągnął rękę, objął ją opiekuńczo. Ten gest sprawił Ambrze fizyczny ból, jakby ktoś uderzył ją pięścią w serce.

– Tom mnie zaprosił, nie mogłam odmówić, tu jest tylu starych przyjaciół. A ja potrzebowałam zmiany klimatu.

Usta Ellinor się uśmiechały, ale spojrzenie było… Ambra próbowała je zinterpretować. Niepewne?

– Nie wiedziałam, że cię zaprosił – powiedziała Ambra. Tym razem patrzyła na Toma. Jego szczęki się poruszały.

– W pierwszej chwili go nie poznałam – ciągnęła Ellinor. Jej głos był trochę piskliwy i wymuszony. – Wyobraź sobie, że wreszcie zgolił tę brodę. Jaki przystojny. – Odwróciła się do Toma – Dziękuję, kochanie.

Niczemu nie zaprzeczał.

Dlaczego w ogóle się dziwiła? Oszukiwała samą siebie, a teraz stała tu i czuła się ośmieszona. To nie była wina Toma. Mogła mieć pretensje tylko do siebie.

Ellinor znów się zachwiała, naprawdę wyglądała na mocno pijaną. Sukienka krzywo leżała na biodrach. Obcasy jej kobiecych butów były wąskie i wysokie. Ambra mimo woli patrzyła, jak dłoń, która chwilę temu namiętnie spoczywała na jej biodrze, kiedy Tom brał ją w małej klitce, dotyka ramienia Ellinor. Dlaczego zresztą miałoby być inaczej? Wszystko, czego Tom kiedykolwiek pragnął, stało przecież obok niego.

Sama po raz kolejny została odrzucona. On przez cały czas chciał odzyskać Ellinor, nigdy tego nie ukrywał. Po prostu była na tyle głupia, że o tym zapomniała.

– Mam nadzieję, że mimo wszystko się cieszysz na mój widok – powiedziała Ellinor do Toma. Potem zwróciła się do Ambry i tonem wyjaśnienia dodała: – Przez ostatnie dni wymienialiśmy esemesy i nagle poczułam, że chcę tu być. Czasami człowiekowi należy przypomnieć, co tak naprawdę czuje.

– Jak najbardziej – odparła Ambra. Co tak na dłuższą metę znaczyła gwałtowna namiętność? Powinna była już się tego nauczyć. Że nikt jej nie wybiera. Że to inne kobiety zawsze są milsze, słodsze i mniej skomplikowane. Ambrę Vinter można było wymienić. Zostawić w każdej chwili. W każdej chwili się nią znudzić. Popatrzyła na Toma. Napotkał jej spojrzenie, ale z jego oczu nie dało się nic wyczytać. Nie umiała rozszyfrować tego człowieka. Czy było mu jej żal? Czy był zakłopotany? Przejmował się? Nie miała cholernego pojęcia.

Ellinor nachyliła się do piersi Toma, a Ambra odczuła to jak przeciągły, pełen udręki ból, jakby ktoś przecinał ją piłą. To ona chciała leżeć na piersi Toma, ona chciała go posiadać. To było takie upokarzające. Pragnąć go, choć dosłownie na jej oczach wybrał Ellinor zamiast niej. Jasne, że Ellinor chciała go odzyskać. Ambra przecież wiedziała, co znaczy być z Tomem. Z pewnością Ellinor przeżywała to setki, może tysiące razy.

Zazdrość szalała w niej jak zwierzę, drapała i rozrywała brzuch, piersi. Rozwalała ją od środka. Ona sama była tylko od seksu. Na pocieszenie. Szybki numerek w kącie. Ellinor to ktoś zupełnie inny. Jasnowłosa, piękna, kobieca, poszukująca pomocy. Było wyraźnie widać, że uruchomiła wszystko, co stanowiło istotę Toma: troskę, instynkt opiekuńczy i lojalność.

Nagle Ambra poczuła się brudna. Droga sukienka, niebotyczne obcasy, luksusowa bielizna, biżuteria – to wszystko nie wydawało się już eleganckie i wyrafinowane, tylko zdzirowate i sztuczne. Nie była sobą, czuła się jak w przebraniu.

– Ja się w każdym razie cieszę, że przyszłam – stwierdziła przekornie Ellinor.

– Oczywiście – odparł Tom. Jego głos brzmiał jak dźwięk ocierających się o siebie kamieni.

Ellinor posłała jej szybkie spojrzenie, a Ambra mogłaby przysiąc, że w upojonych alkoholem niebieskich oczach dostrzegła triumf.

Sprawiało jej to taki ból, że myślała,że się rozsypie. Ścisnęła torebkę, zmusiła się do wyprostowania pleców, przełknięcia upokorzenia, rozczarowania i innych żenująco nieproszonych uczuć.

– Ambra, ja… – zaczął Tom.

Przerwała mu jednak, mocno potrząsając głową. Naprawdę miała już dosyć. Wzięła głęboki wdech i wykrzywiła usta w wymuszonym uśmiechu – miała nadzieję, że nie składa się wyłącznie z zębów i upokorzenia. Nie miała zamiaru wybuchnąć płaczem, zrobić sceny. Pozostała jej resztka dumy.

– Z pewnością macie o czym rozmawiać, więc już pójdę i… – Wskazała gestem salę.

Nagle jednak uświadomiła sobie, że nie zna nikogo z gości i prawie ogarnęła ją panika. Odwróciła się i odeszła, próbując zachować jak najwięcej godności, nie za szybko i nie za wolno. Ściskając kopertówkę i usiłując przełknąć gulę w gardle, myślała o tym, że musi wyjść. Za plecami słyszała, że Tom coś wykrzykuje. Wbrew zdrowemu rozsądkowi miała nadzieję, że za nią pójdzie, że wybierze ją. Ponieważ jednak to była rzeczywistość, a nie film czy serial, oczywiście został z Ellinor.

Ambra się rozejrzała. Co ma zrobić? Dostrzegła chłopaka z agencji reklamowej, z którym rozmawiała wcześniej. Zdawał się pogrążony w ożywionej rozmowie ze znaną aktorką. Zaczęła naprawdę czuć desperację, coraz mocniej i mocniej ściskała kopertówkę. Była niebezpiecznie blisko… blisko…

– Cześć, to ty! Tak myślałem, że cię poznaję!

Nie mogła umiejscowić głosu i szybko się odwróciła. Tom i Ellinor na szczęście zostali wchłonięci przez tłum. Zobaczyła mężczyznę, który wyglądał znajomo.

Lekko uderzył się w pierś z szerokim uśmiechem.

– To ja. Henrik Stål.

– Kto? – Nie mogła go skojarzyć.

– Widzieliśmy się na Twitterze – odparł i zaznaczył znakiem cudzysłowu słowo „widzieliśmy”. – Mieliśmy się spotkać IRL na kawę. Ale byłem na festiwalu poezji na Svalbardzie. Przepraszam, że nie odpowiadałem na twoje wiadomości.

Dziennikarz „Dagens Nyheter”. Zupełnie o nim zapomniała. Przyjrzała mu się uważniej. Henrik wyglądał jak jej rówieśnik, może był o parę lat starszy. Całkiem dobrze się prezentował z radosnym uśmiechem. Jeśli jeździł na festiwale poezji, nie mógł być złym człowiekiem. A w jego oczach widziała uznanie. Może to mimo wszystko był jakiś znak.

– Naprawdę na Svalbardzie mają festiwale poezji? – spytała podejrzliwie.

– To chyba kwestia definicji. Dokąd zmierzasz? – zapytał.

Miała zamiar uciekać, ale się rozmyśliła. Zostanie, pokaże, że jej to nie obeszło.

– Do baru. Pójdziesz ze mną?

Henrik szeroko się uśmiechnął.

– A czy woda jest mokra?

Już go lubiła. Ulokowali się przy barze, zamówili po szocie.

– Szoty to dokładnie to, czego potrzebowałam – oznajmiła Ambra po drugim.

– Lepsze niż antydepresanty – rzekł Henrik z uśmiechem.

Flirtował, ale jej się nie narzucał. Był inteligentny w sposób charakterystyczny dla dziennikarzy z działu kultury, ale zupełnie pozbawiony typowej dla nich wyższości. Krótko mówiąc, był dokładnie tym, czego potrzebowała. I wreszcie zaczęła mieć porządnie w czubie. W końcu to straszne uczucie w piersi zaczęło zanikać. Było tam, ale alkohol je tłumił.

– Jak to się stało, że tu trafiłeś? – spytała i usłyszała, że trochę bełkocze.

– Nie mam pojęcia – odparł radośnie. – Ale jestem dobry w imprezowaniu i kiedyś imprezowałem z Alexandrem. Przynajmniej zanim się ożenił i znormalniał.

– Chyba nie cierpię normalnych ludzi.

– Są nie do zniesienia – zgodził się Henrik. – Wypijemy jeszcze?

Skinęła głową. Dla gości był otwarty bar, a ona straciła rachubę, ile drinków już w siebie wlała, wiedziała jedynie, że nie dość dużo. Nigdzie nie widziała Toma. Może poszedł do domu z Ellinor. Jakby ją to obchodziło.

– Masz dziewczynę? – zapytała nad miską oliwek, która nagle się zmaterializowała. Powinni chyba podejść do bufetu, ale nie miała na to ochoty.

– Nie – odparł, a ona nie mogła sobie przypomnieć, o czym rozmawiali.

Henrik chwycił jej rękę – tę, w której trzymała oliwkę – przyciągnął ją do ust i wessał oliwkę. Miesiąc wcześniej byłby może mężczyzną marzeń. Miły, zabawny, seksowny. Tego dnia, mniej więcej dwie godziny wcześniej, Ambra doszła do wniosku, że kocha Toma.

– Ech, gówno – powiedziała.

Skinął głową.

– Życie to gówno – doprecyzowała.

– Jak najbardziej.

– Gdyby któraś z twoich byłych się pojawiła i chciała cię odzyskać, rzuciłbyś mnie? – zapytała, dobierając się do miski prażonych orzeszków ziemnych. Podała mu jeden.

Wziął go i włożył do ust.

– Nie sądzę. Poza tym wszystkie moje byłe mnie nie cierpią.

– Przykro mi.

– Nic nie szkodzi. Ja też ich nie cierpię – odparł niezrażony.

– Zamówimy następne?

– Jak nie, jak tak. – Henrik przesunął po niej wzrokiem. – Mówiłem już, że jesteś cholernie ładna?

– Tylko osiem razy.

– Tak mało? Powinienem się wstydzić. Jesteś cholernie ładna – oznajmił i podał Ambrze kolejnego drinka.

Zaczęła go sączyć. Już prawie przestała cokolwiek czuć.

– Alkohol to świetna sprawa – orzekła.

Roześmiał się.

– Ode mnie żadnych protestów nie usłyszysz.

Tom mimo woli zerkał w stronę baru i Ambry siedzącej na wysokim krześle obok mężczyzny. Siedzieli tak dosyć długo, bez reszty pochłonięci sobą.

Ellinor położyła mu rękę na piersi.

– Naprawdę myślałam, że się ucieszysz, kiedy przyjadę.

Tom położył dłoń na jej dłoni.

– Cieszę się – odparł. Bo przecież chyba się cieszył? Wszystko nastąpiło tak szybko. Nie nadążał.

– W końcu to dla mnie się przeprowadziłeś aż do Kiruny. Dzwoniłeś do mnie. Tak dobrze nam się rozmawiało. Wziąłeś Freję. Myślałam… Tom, byliśmy razem tyle czasu.

– Ale Nilas…

– Już miewaliśmy przerwy. I zawsze do siebie wracaliśmy. Zawiodłam cię. Ale teraz tu jestem. Naprawdę chcę nam dać szansę.

Tom znów spojrzał w stronę Ambry. Mężczyzna obejmował teraz ręką oparcie jej krzesła. Ambra opierała mu głowę na ramieniu, śmiali się. Tom odwrócił wzrok.

– Nie masz pojęcia, ile dla mnie znaczy, że walczyłeś o mnie przez całą jesień – kontynuowała Ellinor.

Tom stracił wątek. W pomieszczeniu było ciemno, pocił się.

– Przepraszam. Co mówiłaś?

– Walczyłeś o mnie, przez cały czas. Chciałeś mnie odzyskać, mimo że cię zraniłam. Nie miałabym odwagi tego wyznać, gdybym tyle nie wypiła, ale sprawiłeś mi radość.

– Radość? – Tom próbował się skoncentrować. Powinien być podniesiony na duchu, przepełniony radością. Ellinor stała przy nim i chciała spróbować ponownie.

Ale Ambra i on przyszli tu razem. Chwilę wcześniej uprawiali seks, do cholery. Ellinor nie powinno tu być, powinna przebywać w Kirunie, tysiąc dwieście kilometrów dalej. Pociągnął za krawędź koszuli.

– Jak tam Freja? – zapytał.

– Dobrze, zostawiłam ją u sąsiada.

Ellinor oparła mu głowę na piersi. Jej włosy połaskotały go w nos.

Znów odwrócił wzrok i spojrzał na Ambrę. Cholera, ależ blisko tego mężczyzny siedzi.

– Przepraszam, że tak się pojawiłam. Naprawdę myślałam, że to docenisz. Nie potrafiłam wręcz sobie wyobrazić nic innego. Nie wiedziałam, że Ambra tu będzie. Popełniłam błąd? – Ellinor podniosła wzrok, wyglądała na zrozpaczoną.

Tom znów spojrzał w kierunku baru. Czuł się tak, jakby już nic nie wiedział.

– Nie popełniłaś żadnego błędu – odparł. To był tylko i wyłącznie jego błąd. Nie mógł jednak ufać swoim uczuciom. Tak długo kochał Ellinor. Ambrę znał dopiero od kilku tygodni. Wyglądała tak pięknie, a seks był zupełnie nieziemski. Czy to opętanie? Oczywiście, ale czy coś więcej? Nie znali się, nie tak jak on i Ellinor. Ambra nie była kobietą, której pragnął, nie mogła nią być.

Ellinor czuła się rozdarta i musiał się nią zaopiekować, nie miał innego wyjścia. Poza tym Ambra zachowywała się, jakby miała go gdzieś. Spojrzał w jej stronę. Ona i mężczyzna karmili się nawzajem. Byli uśmiechnięci, roześmiani.

– Au – zawołała Ellinor i przyciągnęła do siebie rękę z grymasem na twarzy. – Zmiażdżysz mi rękę.

– Przepraszam – odparł. Próbował oderwać wzrok od Ambry, ale mu się to nie udało. To było jak pobyt w piekle. Nie mógł oddychać. Odkąd spotkał Ambrę, zachowywał się impulsywnie i irracjonalnie, zupełnie inaczej niż wcześniej. Znów pociągnął za krawędź koszuli. Kurwa, ależ ciężko mu się oddycha.

– Nie powinnam była przyjeżdżać. – Głos Ellinor brzmiał, jakby zaraz miała się rozpłakać. – Poza tym po przyjeździe zaczęłam pić, bo tak się denerwowałam, a teraz mi niedobrze. Wybacz. Chyba powinnam już pójść.

Wyglądała na kompletnie zdruzgotaną.

To przecież Ellinor, do cholery. Kobieta, którą próbował odzyskać miesiącami. Która właśnie zostawiła dla niego Nilasa. Potrzebowała go. Musiał się nią zaopiekować, to jego powinność.

– Pójdę z tobą – oznajmił.

Jej rysy złagodniały, czuła ulgę.

– Na pewno? Nie wiem nawet, gdzie będę mieszkała, po prostu przyjechałam. Tak mi wstyd.

– Możesz zamieszkać u mnie – powiedział Tom wbrew sobie.

– Och, dziękuję! – Ellinor go przytuliła.

Objął ją ramieniem.

– Muszę tylko się pożegnać.

Pożegnał się z Davidem. Z Natalią. Z Alexem i Isobel. Żadne z nich nic nie powiedziało, ale zdawał sobie sprawę, że się zastanawiają. Przyszedł z jedną kobietą, a odjeżdżał do domu z inną. Zawahał się, ale uznał, że lepiej mieć to z głowy. Podszedł do baru.

– Tom! – wykrzyknęła Ambra. Policzki miała czerwone, oczy błyszczące, ale nie wyglądała na szczególnie smutną. Wręcz przeciwnie – odniósł wrażenie, że dobrze się bawi. To powinno złagodzić jego wyrzuty sumienia.

Nie złagodziło.

– Ambro, muszę jechać do domu z Ellinor, źle się czuje – powiedział cicho, ignorując faceta, który bez skrępowania słuchał ich rozmowy.

Ambra nadziała oliwkę pływającą w drinku, zjadła ją i zamachała patyczkiem.

– Okej.

– Poradzisz sobie, jeśli pojadę? – zapytał. Nie miał ochoty jej zostawiać. Chciał wytłumaczyć, że po prostu Ellinor bardziej go potrzebuje, że muszą sobie mnóstwo wyjaśnić. Że praktycznie rzecz biorąc, jest dla niego rodziną. Przełknął ślinę, już czuł, że popełnia błąd, chciał, żeby Ambra poprosiła go o pozostanie.

Ona jednak posłała mu tylko obojętne spojrzenie i lekko wzruszyła ramieniem odzianym w jedwab.

– Czy właśnie nie powiedziałeś, że musisz jechać?

Spojrzała pytająco na mężczyznę, z którym rozmawiała. Ten skinął głową na potwierdzenie.

– Tak, tak powiedział – wybełkotał.

Tom zwalczył pokusę, aby zasunąć mu pięścią w twarz.

Ambra znów się do niego odwróciła.

– Skoro musisz iść, to idź. Nie musisz mnie prosić o pozwolenie. Jesteś dużym chłopcem i zrobisz, co zechcesz. – Uniosła długą brew i posłała mu bezosobowy uśmiech.

– Ambro, nie sądziłem, że ona się zjawi. Przykro mi.

Odgarnęła włosy ruchem głowy.

– No to rozumiem. Skoro ci przykro, to nie ma problemu.

Jej uśmiech stężał, a zielone oczy błysnęły. Była zła. Nie miał zamiaru jej winić. Choć z drugiej strony, pomyślał na własne usprawiedliwienie, przez ostatnie godziny siedziała jak przyklejona do swojej nowej randki, podczas gdy on pocieszał Ellinnor, rozmawiał z nią, martwił się. Czy to, co robili, tak niewiele znaczyło dla Ambry? Przecież, do cholery, nadal miał na palcach jej zapach. Ellinor była w jego życiu od zawsze, nie mógł tak po prostu jej olać, musiała to zrozumieć.

– Ambra… – zaczął.

– No co, Tom? Co mam powiedzieć? – Zsunęła się z barowego krzesła, stanęła z nim twarzą w twarz i powiedziała tak cicho, że tylko on ją słyszał: – Dwie godziny temu uprawiałeś ze mną seks. To ja byłam twoją randką tego wieczora, ja. Więc jeśli mówisz, że musisz stąd wyjść ze swoją eks, proszę bardzo, idź. Ale nie oczekuj, że dam ci medal.

– Nie rozumiesz. My…

– Ależ całkiem dobrze rozumiem. Miłość twojego życia się pojawiła, zatrzepotała rzęsami i teraz zrobisz wszystko, o co cię poprosi. – Ambra wzięła się pod boki. – A właśnie, przywitałeś się z moim nowym najlepszym kumplem Henrikiem?

Henrik wstał i wyciągnął rękę na powitanie. Tom go zignorował.

– Ellinor i ja byliśmy ze sobą… – zaczął.

– Jeśli jeszcze raz powiesz, że byliście ze sobą pół życia, zacznę krzyczeć.

– Halo? – zza pleców Toma dobiegł głos Ellinor.

Ambra posłała Tomowi szyderczy uśmiech.

Henrik objął ją ciężkim ramieniem. Tom zrobił krok do przodu. Na widok tego gestu poczuł się tak, jakby oczy zaszły mu czerwoną mgłą, w ogóle się nie zastanawiał.

Mężczyzna uniósł rękę, a Tom przystanął. Nie dlatego, że Henrik mógłby stanowić jakieś zagrożenie. Tom mógłby go poszatkować, gdyby tylko chciał. Jednak udało mu się zapanować nad sobą.

– Dość już zrobiłeś, zostaw ją w spokoju – powiedział mężczyzna, a w jego pijanym głosie pojawił się ostry ton.

– Proszę, możemy iść? – Tom usłyszał za plecami głos Ellinor. To było kompletne szaleństwo, ale na krótką chwilę zapomniał, że tam jest. Po raz ostatni spojrzał na Ambrę. Ona odwzajemniła spojrzenie, wysunęła brodę, przez chwilę stali bez ruchu. Czuł, że to już koniec. Całkowicie z jego winy, ale ta świadomość ani trochę nie poprawiała mu samopoczucia. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale właściwie nie miał nic do powiedzenia, więc znowu je zamknął. Odwrócił się, wziął Ellinor pod rękę i zaczął torować im drogę, nie oglądając się za siebie.

– Wszystko dobrze? – spytała Ellinor.

Tom pomyślał o kredowobiałej twarzy Ambry. Przypomniał sobie, jak opowiadała o tych wszystkich razach, kiedy mężczyźni ją zostawiali. Jak się kochali i co dla niego znaczyła przez ostatnie tygodnie. Myślał o tym wszystkim. Ale odparł jedynie:

– Wszystko dobrze.

50

Dzień po imprezie Ambra obudziła się z kacem, któremu natychmiast nadała numer jeden na liście najgorszych tego typu doświadczeń, jakie kiedykolwiek przeżyła.

Postanowiła nigdy więcej nie pić, takie samopoczucie było niegodne.

Przez jakiś czas bała się obrócić głowę, bo nie pamiętała, jak wróciła do domu, i miała straszliwe wrażenie, że zabrała ze sobą… Boże, nie pamiętała, jak miał na imię. Fredrik? Patrik? Aha, Henrik. Zamrugała i z wysiłkiem odwróciła głowę. Na szczęście była w łóżku sama. No tak, rozstali się z Henrikiem krótko po wyjściu z przyjęcia.

Pojechała do domu taksówką, płakała przez całą drogę z Djurgården na Gamla stan, płakała w przedpokoju, w łazience, płakała w poduszkę.

Po tym wszystkim ledwo mogła mrugać. I oddychać. Była opuchnięta.

A poza tym wszystko się skończyło, więc nie miało znaczenia, jak wygląda i jak się czuje.

– Jak tam impreza? – zapytała Jill. Zadzwoniła zaraz po lunchu.

Od przebudzenia Ambra brała na zmianę Treo, Ipren i Alvedon, a kiedy odebrała telefon od Jill, leżała na kanapie i oglądała Pułapkę luksusu: Co było dalej?.

Wyłączyła dźwięk w telewizorze i podciągnęła koc pod brodę. Było jej zimno.

– Dobrze – odparła. – Jeśli pominiemy to, że pojawiła się eks Toma, a on mnie rzucił i spędził wieczór z nią. Ale poza tym całkiem okej.

Jill milczała.

– Jak się czujesz? – zapytała po chwili ściszonym głosem.

– Tak sobie.

Jill westchnęła.

– Znowu ze sobą spaliście?

Ambra pomyślała o seksie w małej klitce poprzedniego dnia.

Rzecz w tym, że było magicznie. Nie potrafiła tego inaczej określić. Sposób, w jaki Tom patrzył na nią w lustrze, jak jej dotykał, miała poczucie, że są ze sobą bardzo blisko, nie tylko fizycznie, ale i mentalnie. Inaczej niż gdyby tylko uprawiali seks. Ale to, co ona postrzegała jako magię, dla Toma było fizycznym pożądaniem i wytryskiem. Musiała spróbować podejść do tego dojrzale.

– Nie – skłamała. Wiedziała, że Jill by się wściekła, a tego dnia nie miała siły na krytykę.

– Potraktował cię jak gówno – stwierdziła Jill.

– Tak – potwierdziła Ambra. Jill miała rację, oszukiwała samą siebie.

– Chcesz wiedzieć, co myślę? – spytała Jill.

Ambra była niemal pewna, że nie chce.

– Musisz szybko poznać kogoś innego. Wtedy o nim zapomnisz.

Nigdy nie powinna rozmawiać z Jill o Tomie. Jej rady są żałosne.

– Nie słyszysz, jak to brzmi? Ludzi nie można w ten sposób wymienić, jesteś chora.

– Może i tak. Ale czy to ja leżę w domu i się nad sobą użalam? Nie. No właśnie. Musisz się trochę uodpornić. Mężczyźni to idioci.

– Ja jestem idiotką – powiedziała Ambra. Może i dobrze, że to się stało teraz, wmawiała sobie. Zanim poczuła coś mocniejszego. Nieważne, że jej uczucia już były mocne i nie wiedziała, ile razy jeszcze da radę znieść odrzucenie.

Przeturlała się na plecy, apatycznie patrzyła w sufit.

– Miałaś na sobie tę sukienkę? Buty?

– Jill, cholera jasna, tu nie chodzi o to, co na sobie miałam. Pojawiła się jego wielka miłość, posłała mu sarnie spojrzenie, a on mnie zostawił bez mrugnięcia okiem.

– Niektórzy mężczyźni nie mogą się oprzeć kobiecie w potrzebie. Może ma taki kompleks bohatera?

– Z pewnością.

– Ci macho. Wiedzą, że dziewczyny na nich lecą, i to wykorzystują.

Ambra naciągnęła koc na głowę.

– Nikt tu nie został wykorzystany. Sama tak wybrałam. Ale nie mogę dłużej rozmawiać. Jutro mam pracę – powiedziała i się rozłączyła.

Muszę jakoś wziąć się w garść, pomyślała, skuliła się na kanapie i płakała, tak długo, aż znowu prawie nie mogła oddychać. Tom zadzwonił raz, ale odrzuciła połączenie i nie próbował już więcej. Wmawiała sobie, że to świetnie.

Wczesnym rankiem następnego dnia rozpoczęła nową pięciodniową zmianę. Od tego czasu przez jedenaście godzin dziennie była własnością „Aftonbladet”. Mogli ją wysłać gdziekolwiek, nakazać wyrabianie nadgodzin i wyjazdy w zasadzie w dowolny zakątek świata.

Odstawiła torebkę na krzesło, przeciągnęła się i ziewnęła. Redakcja wyglądała dokładnie tak jak zwykle. Ogarnięci porannym zmęczeniem reporterzy, sprzątacze i ożywiona Grace, chodząca po biurze w ołówkowej spódnicy, szytej na miarę marynarce od Armaniego i szpilkach Louboutin.

Ambra wzięła sobie kawę, stłumiła kolejne ziewnięcie i próbowała wtłoczyć w siebie trochę życia. Czuła się, jakby nadal miała kaca, jakby spowijała ją mgła. Henrik dzwonił poprzedniego dnia i pytał o samopoczucie. Naprawdę porządny z niego facet. Tak bardzo żałowała, że nie jest zainteresowana właśnie nim, że nie odpisał, kiedy po raz pierwszy się z nim skontaktowała, że nie zaczęli się spotykać, umawiać na randki. Może gdyby tak się stało, byłaby teraz zakochana w nim.

Oparła czoło na dłoni, żałowała, że przyjechała do Kiruny, że spotkała Toma. Nie wykluczała, że kiedyś, na przykład za dziesięć lat, będzie potrafiła docenić to spotkanie. Ale nie teraz. Teraz czuła tylko żal, wstyd i pustkę w piersi, która o wiele za mocno przypominała o nieznośnym smutku.

Tom znowu zadzwonił, ale nie była w stanie się zmusić do rozmowy z nim.

Pisząc krótką notatkę na temat aplikacji randkowej, zastanawiała się, co robi. Czy był z Ellinor? Czy zostali w Sztokholmie? Spali ze sobą? Sprawdzała komunikaty Prasowego Biura Telegraficznego i jednocześnie myślała, że ma ochotę wyjechać i ich szpiegować, zrobić coś, żeby przestać odczuwać ten przeklęty ból. Ale oczywiście nie zrobiła nic takiego, tylko pracowała, wałkowała uczucia i starała się je opanować, na ile się dało. Miała ochotę poprosić Jill, aby spytała Mattiasa, czy coś wie. Tego jednak też nie zrobiła. Próbowała jedynie wytrzymać.

Pobudka, Ambro.

Po lunchu przejrzała większość zawartości skrzynki mailowej, wyrzuciła wszystkie hejterskie wiadomości – Lord_Brutal był tego dnia wyjątkowo paskudny – a na koniec odpowiedziała na kilka zwyczajnych listów od czytelników.

Kiedy gapiła się na ekran, przyszedł mail od Karstena Lundqvista, eksperta od spraw bezpieczeństwa. Boże, zupełnie o nim zapomniała.

Tytuł brzmiał: „Dostałem nowe info, możemy pogadać?”. Nie zdążyła nawet odpisać, kiedy spostrzegła, że Karsten idzie w jej stronę. Miał na sobie sztruksowe spodnie i niewyprasowaną koszulę, a kiedy podszedł, spostrzegła, że włożył jedną skarpetkę brązową, a drugą niebieską.

– Masz czas? – zapytał.

Ambra skinieniem głowy wskazała krzesło naprzeciwko siebie. Zgiął wpół swoje chude ciało i przysunął krzesło.

– Nadal jesteś zainteresowana Czadem? – zapytał.

– Czego się dowiedziałeś? – odparła, nie zdradzając, że w ciągu ostatnich dni w ogóle nie myślała o Czadzie.

– Ten obszar, o którym dyskutowaliśmy. Wyraźnie doszło tam do czegoś w rodzaju ataku.

– Jakiego ataku?

– Krążą pogłoski, że pojawili się zagraniczni żołnierze, urządzili rzeź ludności cywilnej, gwałcili kobiety. Coś strasznego. – Karsten opadł na oparcie krzesła i przyglądał jej się z namysłem.

Widziała po nim, że będzie tego więcej.

– Istnieją powiązania ze szwedzką firmą ochroniarską, co sprawia, że z naszego punktu widzenia to wszystko robi się znacznie bardziej interesujące. Pytałaś mnie wcześniej o szwedzkie firmy ochroniarskie?

Ambra skinęła głową, nie była w stanie wydusić ani słowa. Czy ludzie z oddziału Toma zabijali cywilów w Czadzie? Gwałcili kobiety? To przecież nie mogła być prawda. Tom opowiadał o swojej moralności, gwarantował, że nikt niewinny nie zginął, a ona mu wierzyła. Czy kłamał? A jeśli tak, to ile czadyjskich istnień jest warte życie jednej szwedzkiej lekarki? Czy Isobel o tym wiedziała? A David Hammar? Jeśli było tak, jak mówił Karsten, ta sprawa stanowiła bombę z opóźnionym zapłonem.

Karsten kontynuował głosem pełnym namysłu:

– Przeprowadziłem pewne badania. Rzeczywiście wygląda na to, że ludzie ze szwedzkiej firmy ochroniarskiej mogli się znajdować na tym terenie w czasie ataku. Domyślam się, że już przypuszczasz, o którą firmę chodzi?

– Mimo wszystko powiedz – odparła słabym głosem. Wzięła filiżankę i dopiła lodowatą resztkę kawy. A już myślała, że ten dzień nie może być gorszy. Jak to powtarzała Grace: zawsze może być gorzej.

– Lodestar Security Group.

Chciało jej się wymiotować.

Boże.

Patrzyła na Karstena i nie wiedziała, co powiedzieć.

Musiała to przetrawić. Poza tym oczywiście było wiele zmiennych, co do których nie miała pewności.

Ale i tak.

To naprawdę straszne.

Tom Lexington musiał być głupi, jeśli nie zdawał sobie sprawy, że ona dotrze do tych informacji.

– Jakie masz źródła? – zapytała, bo w tej sytuacji to stanowiło zasadniczą kwestię.

– Niepewne – oznajmił. – Wiele z tych informacji jest niepotwierdzonych. Dlatego chciałem się skonsultować z tobą. Nie napisałbym nic w oparciu o to, ale ty może masz więcej. – Karsten wstał i rozprostował długie ramiona. – Muszę wracać – dodał i zniknął.

Ambra siedziała na miejscu i próbowała przeanalizować wszystkie fakty tak obiektywnie, jak tylko się da. Informacje były, delikatnie mówiąc, niepewne. Wielu ludzi próbowało szerzyć dezinformację, także w tych kwestiach. Potrzebowała drugiej opinii. Spojrzała na Grace.

– Mogłybyśmy gdzieś porozmawiać? Muszę skonsultować pewną sprawę.

Usiadły w jednej z sal konferencyjnych i wszystko jej opowiedziała.

Oczywiście oprócz tego, że spała z Tomem. Nie wspomniała też o ich randkach. Ani o tym, że byli na przyjęciu, w saunie i oglądali razem zorzę polarną. Innymi słowy: powiedziała prawie wszystko.

Grace się odchyliła, popatrzyła w sufit, zamknęła oczy i powiedziała:

– Szwedzki były żołnierz elitarnego oddziału, który z jednej strony gwałcił i zabijał cywilów za granicą, a z drugiej był więźniem? I Szwedka, która została uwolniona? To niewątpliwie brzmi interesująco.

Otworzyła oczy i spojrzała na Ambrę.

– Chcesz o tym napisać? Może w cyklu „»Aftonbladet« ujawnia”? To mogłoby być cholernie dobre. A mówiąc między nami: dokładnie czegoś takiego potrzebujesz.

Tak, Ambra myślała o tym samym. Takie zlecenie niemal zagwarantowałoby jej miejsce w redakcji śledczej i uznanie Dana Perssona. Może nawet Wielką Nagrodę Dziennikarzy.

– Tylko że czuję się niepewnie i chyba chciałabym poczekać, aż się dowiem czegoś więcej.

– Okej – odparła Grace, zdjęła nogi ze stołu i wstała. – Ale, tak jak mówię, to brzmi interesująco.

– Słuchaj, Grace, skoro już tu jestem… – zaczęła Ambra.

Najwyraźniej jednak Grace wyczuła, do czego zmierza, bo donośnie westchnęła.

– Jeśli znowu chodzi o rodziny zastępcze, to odpowiedź brzmi: nie, nie i jeszcze raz nie.

– A jeśli zdobędę więcej informacji? – Ambra czuła, że nie może się poddać, to było dla niej ważniejsze niż wszystko inne.

Grace w roztargnieniu pomachała palcami.

– Pewnie, jasne, w takim wypadku może wrócimy do tematu. Teraz muszę już iść. Jedna z tych cholernych kolorowych gazet chce ze mną przeprowadzić wywiad.

Po powrocie do biurka Ambra szybko napisała artykuł o pogodzie – zastanawiając się, ile takich tekstów skleciła przez wszystkie lata – a tuż po drugim tego dnia zebraniu redakcyjnym dostała esemes. Od Elsy.

Wiesz coś więcej na temat zdjęcia, które przysłałam?

O tym też zupełnie zapomniała. Ech, zakochiwanie się było do niczego, zajmowało stanowczo za dużo czasu. Jak mogła zapomnieć o dziewczynkach? Zrobiło jej się wstyd.

Jeszcze nie.

Ambra wyświetliła zdjęcie, które Elsa przysłała jej kilka dni wcześniej – nieznanego mężczyzny, którego odwiedził Esaias. Znów coś jej dzwoniło w głowie, jakby widziała tego człowieka już wcześniej. Zaczęła z irytacją bębnić palcami.

Podeszła do automatu z kawą. Stała tam jakiś czas i podsłuchiwała różne rozmowy. Myślała. Coś jej przyszło do głowy. Szybko wróciła do swojego biurka, włożyła zestaw słuchawkowy i wybrała numer Henrika Ståla.

– Cześć – powiedział ciepłym tonem. – Jak się czujesz?

– Dzwonię w sprawie służbowej – odparła przepraszająco.

– Strzelaj.

Pewna rzecz, o której wspomniał, kiedy się razem upijali, przedarła się przez alkoholowe opary i wyskoczyła na powierzchnię.

– Wspominałeś, że dysponujecie nieco bardziej zaawansowanym programem do wyszukiwania obrazów, zgadza się? Mogłabym z niego skorzystać?

– Prześlij zdjęcie, to wszystkim się zajmę.

– Na pewno? Mimo że jesteśmy konkurentami?

– Pozwól mi być twoim rycerzem na białym koniu – my, chłopaki z DN, rzadko mamy taką okazję.

Ambra wysłała mu zdjęcie. Już w drodze na zebranie redakcyjne o trzeciej odebrała odpowiedź:

„Nazywa się Uno Aalto. Prawie nie ma o nim informacji w sieci. Ale udało nam się przeprowadzić wyszukiwanie w Deep Webie i wtedy się pojawił. To tak zwany wyganiacz demonów z Finlandii”.

W pierwszej chwili myślała, że Henrik sobie z niej żartuje. Kliknęła jednak w załączoną informację i przebiegała ją wzrokiem, kiedy pozostali zajmowali miejsca. To prawda. Uno Aalto był prawdziwym starodawnym oszalałym laestadiańskim wyganiaczem diabła. Który zadawał się z Esaiasem. Przypomniała sobie, gdzie go widziała. Na wywieszce przed kościołem. Nagle rozbrzmiały wszystkie sygnały ostrzegawcze.

– Ambra? – rozległ się napominający głos. Grace najwyraźniej zadała pytanie.

– Przepraszam, nie słyszałam – musiała odpowiedzieć.

Oliver posłał jej kpiące spojrzenie, a Grace powtórzyła pytanie. Właściwie jakim cudem znalazła się na tej samej zmianie co Oliver Holm? W „Aftonbladet” było mnóstwo dziennikarzy, których nigdy nie spotykała. Czy Oliver nie mógł skorzystać z któregoś z innych harmonogramów?

Z posępnym wzrokiem skupionym na Ambrze Grace kontynuowała spotkanie. Rozmawiali o tytułach, nagłówkach i perspektywach – Ambra zazwyczaj uwielbiała te tematy, ale tym razem trudno jej było się skupić.

Oliver marudził o czymś, co chciał napisać. Ambra ziewnęła w rękę, była kompletnie wykończona.

– Ambra? Ty coś masz? – Głos Grace nią potrząsnął. Poczuła się wręcz jak wyrwana z drzemki.

– Właśnie się dowiedziałam, że do Kiruny przyjechał wyganiacz demonów. Chcę to zbadać.

Grace uniosła wąską brew.

Oliver prychnął.

– Czy to nie jest ten sam stary reportaż? Nie wałkowaliśmy już tego?

Ambra posłała Oliverowi najbardziej jadowite ze swoich spojrzeń. Sama czuła, że nie jest w najlepszej formie, jeśli chodzi o kompetencje międzyludzkie, ale miała kaca, rzucano jej kłody pod nogi i była zakochana w potencjalnym psychopacie. Poza tym nie potrafiła zachowywać się uprzejmie w stosunku do Olivera.

Musiała dokonać odkrycia. W przeciwnym wypadku mogła zapomnieć o pracy w redakcji śledczej.

– To ważny temat – dzieci dotknięte przemocą – powiedziała lodowato.

– Nie możesz napisać o Czadzie? – wtrąciła się Grace.

Ambra posłała jej zdziwione spojrzenie, pokręciła głową. Przecież mówiła, że chce zaczekać.

– To zbyt dobre, żeby w tym nie pogrzebać głębiej. Nielegalne. Tajne. Dokładnie na czymś takim nam zależy, na tego rodzaju artykułach. Właśnie takie teksty są publikowane w popołudniówkach.

– Tylko że ja nie chcę o tym pisać. Jeszcze.

To wszystko było zbyt niepewne, pobrzmiewało spekulacjami, wydawało się brudne. Jednocześnie, jak na ironię, prawdopodobnie narażała własną karierę, nie chcąc wystawić mężczyzny, który nie liczył się z jej uczuciami.

Jeśli Tom i jego ludzie popełnili te przestępstwa, powinni oczywiście zostać ukarani. Jednak na razie informacje nie zostały należycie potwierdzone. I rzeczywiście nie mogła uwierzyć, że Tom był zamieszany w coś takiego.

Kiedy zebranie dobiegło końca, z sali wyszli wszyscy z wyjątkiem Olivera. Zatrzymał się przy Grace. Ambra spostrzegła, że intensywnie o czymś rozmawiają, i wyszła z poczuciem, że omija ją coś kluczowego.

Jak tylko się znalazła za drzwiami, wyciągnęła telefon.

Tym razem Lotta odebrała natychmiast.

– Tak? – powiedziała krótko i z dystansem.

– Dostałaś moją wiadomość? – spytała Ambra.

W odpowiedzi usłyszała długie, przeciągłe westchnienie.

– Myślałam, że to kiepski żart. Wyganiacz demonów? Daj spokój.

– Musimy mieć na oku te dzieci. To zmienia sytuację.

– Jeśli przymkniemy oko na fakt, że nie ma czegoś takiego jak wyganiacze demonów.

– Mogę ci przysłać informacje, które mam – zaproponowała Ambra.

– Albo posłuchać, co ci powiem: jeśli nie przestaniesz tu dzwonić, zgłoszę to na policję.

Po tych słowach Lotta natychmiast się rozłączyła.

Przez resztę popołudnia Ambra pisała, ale niepokój był jak ucisk w klatce piersiowej. Kiedy wychodziła, Oliver nadal siedział przy swoim biurku. Grace stała pochylona nad nim i rozmawiali ściszonymi głosami.

Następny dzień upłynął mniej więcej tak samo, z tą różnicą, że Tom już do niej nie dzwonił. Skończyła pracę, poszła do domu. Potem spała, niespokojnie, wstała skoro świt, w zimowym mrozie poszła do pracy. Ziewnęła, uruchomiła komputer, wypiła kawę, sprawdziła, co się dzieje na świecie.

Przez godzinę był spokój.

O ósmej rozpętało się piekło.

Na porannej jedynce pojawiły się wielkie, czarne, apokaliptyczne litery:

SZWEDZCY NAJEMNICY ZABIJALI CYWILÓW

TERROR W CZADZIE

Ambra przeczytała i zmarszczyła czoło. Ale to przecież nie mogło…

Nie.

A może?

Znalazła artykuł. Przeczytała go w narastającej panice. To przecież był jej temat. Tylko ujęty innymi słowami. Z perspektywy, której nigdy by nie obrała. Przy użyciu ostrych słów, insynuacji, agresywnych twierdzeń.

O Tomie. O Lodestar Security Group. O tajnych organizacjach militarnych, tajnych elitarnych oddziałach. Broni i nielegalnych operacjach. A do tego zdjęcia, dobry Boże, jej zdjęcia.

Ambra czytała, a jej serce biło tak mocno, że myślała, iż eksploduje. Sformułowania były jak wymierzone w nią oskarżycielsko wskazujące palce.

Lekarka Isobel De la Grip porwana.

Gazeta „Aftonbladet” próbowała się skontaktować z Tomem Lexingtonem z prośbą o komentarz.

O. Mój. Boże.

Artykuł był podpisany przez Olivera Holma. Zauważyła, że Oliver dostał nowe fotografie, znacznie większe niż poprzednio. Pod reportażem widniało jego nazwisko. Ale to były jej informacje, jej zdjęcia, jej odpowiedzialność.

Po prostu katastrofa.

Spojrzała na zapatrzoną w ekran Grace.

– Co wy narobiliście?

Jakaś jej część w dalszym ciągu wierzyła, że to makabryczny żart, złośliwy psikus albo koszmarny sen.

– Oliver Holm chciał napisać ten kawałek. Pisał już podobne, miał informatora w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, więc uznaliśmy, że jedziemy z tematem. Ty mówiłaś, że nie chcesz, więc dałam go jemu.

– Mówiłam, że nie jestem pewna tych informacji – odparła Ambra najostrzej, jak potrafiła, ale pod koniec zadrżał jej głos.

– Oliver porozmawiał z Karstenem i inaczej ocenił sytuację. Chciał pisać, więc dałam mu zielone światło i przekazałam wszystkie informacje. Nie są twoją własnością.

– A zdjęcia? – odparła. One w każdym razie należały do niej. Chyba wykasowała je z komórki? Czyżby zdjęcia trafiły na służbowy serwer? Kurwa.

Grace utkwiła w niej spojrzenie swoich czarnych oczu, kierownicze spojrzenie.

– Zrobiłaś te zdjęcia dla gazety, Ambro. „Aftonbladet” jest ich właścicielem, Oliver wziął je z twojego służbowego komputera. Ale zostałaś oznaczona jako autorka.

Nie do końca o to jej chodziło.

A więc jej nazwisko trafiło do artykułu, który będzie dla Toma niczym nalot dywanowy. Nagłówek już był w sieci, ale wiedziała, że to dopiero początek. Temat miał potencjał, aby się rozwinąć w medialne polowanie na masową skalę, prawdziwą rzeź. Ofiarą będzie Tom. Sama nie wiedziała, czego bardziej się boi. Że te informacje okażą się prawdą, czy że są wyolbrzymione.

Oba scenariusze oznaczały katastrofę, choć w inny sposób. O dziewiątej zaczęły dzwonić telefony. Branżowe media i agencje prasowe przebudziły się i łaknęły krwi.

Ambra chciała tylko się schować. To i tak nie było najgorsze.

Co się stanie, kiedy Tom przeczyta tekst?

51

Tom właśnie wyszedł z mieszkania, żeby pojechać na trening, kiedy telefon zaczął mu wibrować w kieszeni. Dzwonili z pracy. Odebrał i usłyszał głos wyraźnie wstrząśniętej Johanny Skott. W tle rozbrzmiewały donośne głosy – samo to było nietypowe. Firma Lodestar Security Group wyróżniała się dyskrecją i spokojem. Tom nigdy nie słyszał, aby ktoś choćby podniósł głos. To byli zawodowcy – nie musieli krzyczeć, bo i tak ich słuchano.

– Widziałeś gazety? – spytała Johanna.

– Nie. Co się stało?

– Właśnie nas obsmarowali w „Aftonbladet”.

Przystanął.

– Co takiego?

– Mamy tu prawdziwy dom wariatów – powiedziała Johanna. Prawie załamał jej się głos.

– Już jadę.

– Tak, chyba dobrze będzie, jeśli przyjedziesz – odparła i bez pożegnania przerwała połączenie.

Kiedy dwadzieścia minut później Tom wszedł do biura, był wściekły jak nigdy. Szybko przejrzał aftonbladet.se. Musiał wyłączyć dźwięk w telefonie, ale w czasie jazdy słuchał wiadomości. Zrobili o nich krótki materiał. Nieprawdopodobne. A więc tym się zajmowała Ambra, kiedy nie odbierała, gdy do niej dwonił.

– Telefony się urywają – oznajmiła Johanna, gdy wszedł do biura.

Sygnały rozlegały się wszędzie, rozmawiano przez zestawy słuchawkowe, było głośno. Ludzie, którzy byli na wojnie, pracowali w najtrudniejszych możliwych warunkach, wydawali się przerażeni.

– Ale nie to jest najgorsze – dodała Johanna z ponurą zmarszczką pomiędzy brwiami.

– Klienci zaczęli rezygnować? – odparł Tom.

Skinęła głową.

– Też. Ale jeszcze gorsze jest to, że musieliśmy przerwać operację na Haiti. Nie mogliśmy już zagwarantować bezpieczeństwa.

– Trzeba będzie ściągnąć ludzi do domów. Musimy przejrzeć wszystkie operacje, sprawdzić, którzy pracownicy są w terenie. Jak tylko się dowiemy, ktoś będzie musiał zacząć rezerwować bilety lotnicze.

– Przygotowałam dużą salę konferencyjną. Reszta tam czeka.

– Dzięki, Johanna.

– Nie ma za co, szefie. Dobrze, że tu jesteś, mimo okoliczności.

Tom przywitał kolegów i współpracowników zebranych w sali konferencyjnej. W zwykłych przypadkach atmosfera była swobodna, ale teraz zobaczył ponure twarze i zaciśnięte szczęki. Ludzie rozsiedli się wokół stołu, zostawiając jedno miejsce wolne. Tom je zajął – na razie był ich szefem, ufali mu, oczekiwali, że przejmie ster. On zaś wiedział, że wina za to wszystko leży po jego stronie. Pod tekstem nie była podpisana Ambra, ale znaczna część materiałów pochodziła od niej. Gdyby zaś potrzebował więcej dowodów na jej udział, wystarczyło spojrzeć na zdjęcia ilustrujące reportaż – pod kilkoma z nich widniało jej nazwisko. Między innymi pod tym, które musiała zrobić u niego w domu.

Był tak cholernie zły, że prawie się bał tego, co zrobi.

– Internet już dostał amoku. Robimy, co możemy, ale nie wygląda to dobrze – oznajmił jeden z ich ekspertów od informatyki. – Wszyscy nasi więksi klienci nawiązali z nami kontakt, domagają się wyjaśnień.

– Zadzwonimy do wszystkich klientów – rzekł Tom. Musieli sporządzić listę priorytetów w usuwaniu szkód. Zdawał sobie sprawę, że naprawienie tego, co zrobiła Ambra, potrwa całe lata.

Ich szef do spraw Iraku wstał z miejsca i zaczął wypisywać na tablicy wszystkie propozycje i opinie. Postanowili nawet zadzwonić do każdego ze swoich operatorów pracujących w różnych zakątkach świata i opracować plan działania dla każdego z nich.

– Musimy mieć kogoś od kontaktów z mediami – podkreślił ich szef HR.

Tom się skrzywił. Nie posiadali rzecznika prasowego, bo po prostu nie chcieli mieć do czynienia z prasą, ale w tej sytuacji to nie wchodziło w rachubę. Postanowili, że Johanna weźmie na siebie ten obowiązek. Ponuro pokiwała głową, a Tom mimo wszystko poczuł dumę. Ludzie, z którymi pracował, byli najlepszymi specjalistami w swoim fachu. Nie zamierzał pozwolić, żeby jakaś żądna sensacji tropicielka skandali to zepsuła. Wykonywali ważną pracę, nie zrobili nic złego i nie zamierzali pozwolić się oczerniać. Był tak wściekły, że chciał pojechać do „Aftonbladet” i krzyczeć na Ambrę, dopóki ze wstydu nie wpełznie z powrotem do ścieku.

Przerwali na krótką chwilę, a wtedy zadzwonił Alexander De la Grip.

– Co się właściwie dzieje? – zapytał zmartwionym głosem.

– Przykro mi z powodu tego wszystkiego – odparł Tom. – Pracujemy teraz nad likwidacją szkód.

– Isobel jest zupełnie zdruzgotana. Boi się, że straci Mariusa.

– Rozumiem. Zajmuję się tym.

– Byłbym wdzięczny, gdybyś dał radę przekazywać mi informacje na bieżąco.

Kurwa mać. To wszystko dotykało nie tylko jego, ale również wielu innych ludzi. Jak mógł tego nie przewidzieć?

Potem zadzwonił David Hammar.

– Chciałem tylko powiedzieć, że jestem, gdybyś czegoś potrzebował – powiedział.

– Dzięki, to paskudny bajzel.

– Wiesz, skąd wzięli te informacje? – Nie powiedział nic więcej, ale Tom zdawał sobie sprawę, że musiał widzieć nazwisko Ambry. Wściekłość wymieszała się z wyrzutami sumienia.

– To wszystko moja wina.

– Okej, rozumiem. Odezwij się, jeśli będę mógł jakoś pomóc.

Kontynuowali spotkanie w sali konferencyjnej, zamówili sałatki, rozrysowali na tablicy kierunki działania. Co jakiś czas ktoś wychodził odebrać ważny telefon. Wciąż napływały nowe informacje. Stracili kolejnych dwóch klientów. Udało im się jednak nawiązać kontakt ze wszystkimi operatorami i Tom odetchnął z ulgą, kiedy zgłosili, że są bezpieczni. Koło szóstej przestali dzwonić nawet najbardziej uparci dziennikarze, kolejne newsy wyparły te wcześniejsze.

Niektórzy pracownicy poszli do domu, kilku zrobiło sobie przerwę na trening. Tom czytał właśnie raporty i protokoły, kiedy spostrzegł, że ktoś do niego dzwoni. Dźwięk w telefonie był wyłączony, ale zobaczył, że to jego mama, więc odebrał ze stłumionym westchnieniem. Zupełnie o niej zapomniał.

– Tom? Co się właściwie dzieje?

– Prasa do ciebie dzwoniła? – Zmroziło go od środka, o tym nie pomyślał. Ale przecież jego mama po ślubie zmieniła nazwisko, wszystkie siostry także, więc powinni być bezpieczni. Nie wiedział, czy jest w stanie ręczyć za konsekwencje, jeśli Ambra naraziła jego rodzinę na niebezpieczeństwo. Przejechał dłonią po twarzy.

– Nie, dzwonię, bo się o ciebie martwię. Nadal jesteś moim synkiem.

Słysząc to, mimo woli się uśmiechnął. Miał prawie dwa metry wzrostu, sto dziesięć kilo wagi i wrogów na czterech kontynentach.

– Dziennikarka mnie wrobiła.

– Czy ta dziewczyna, z którą się spotykałeś, nie nazywała się jakoś podobnie?

Weszła Johanna i spojrzała na niego pytająco.

– Próbuję się z tym uporać. Muszę pracować, mamo.

– Zobaczymy, co będzie jutro – powiedziała Johanna, kiedy Tom skończył rozmowę. – Może mimo wszystko powinieneś przygotować oświadczenie?

– Tak – zgodził się i poczuł kolejny przypływ irytacji. Zawsze udawało mu się nie ściągać na siebie uwagi, aż tu nagle jego nazwisko i wizerunek były wszędzie. Strasznie źle się z tym czuł.

– Jak to przyjęli twoi krewni? – spytała Johanna.

Wzruszył ramionami. Ellinor dzwoniła, ale napisał jej tylko esemes, żeby się nie martwiła. Od tamtej pory się nie odezwała.

Spojrzał na zegarek. Wiedział, że już czas zrobić to, co odkładał przez cały dzień. Wziął do ręki telefon i butelkę wody Ramlösa, stanął przy oknie i zadzwonił do Ambry. Sygnały rozbrzmiewały jeden po drugim. Zastanawiał się, czy będzie go tchórzliwie unikała. Ale nagle usłyszał kliknięcie.

– Cześć – odebrała. Jej głos był opanowany.

– I co, zadowolona? Dostałaś swój gorący temat?

– Nie wiem, co powiedzieć. Rozumiem, że jesteś zdenerwowany.

– Zdenerwowany? Rzeczywiście, można tak to określić.

– Słyszę, że jesteś zły. I rozumiem. Ale pozwolisz mi wyjaśnić? Zabrali mi to.

– Robiłaś zdjęcia w moim domu. I opowiadałaś im rzeczy, które ci przekazałem w zaufaniu, prawda? A może to też niewłaściwie zrozumiałem?

Że też miała tyle tupetu, żeby zrzucać winę na innych.

– Zdjęcie było pomyłką, zrobiłam je na użytek własny. Wybacz. Poza tym rozmawiałam z szefową, to wszystko. Nie wiesz, jak to jest w gazecie. Oliver Holm stara się o tę samą pracę co ja, zrobił to za moimi plecami, jestem tak samo zszokowana jak ty.

Nie chciało mu się w to wierzyć.

– A więc narażacie życie innych ludzi dla materiału? Który w dodatku jest nieprawdziwy?

– A jest? No to może mogę o tym napisać i wszystko sprostować?

– Cholera, ty naprawdę nie masz wstydu. Jesteś pewna, że to nie zemsta z twojej strony?

– Za co?

– Nie udawaj głupiej. Pojawia się Ellinor, a ja nagle zostaję obsmarowany w twojej gównianej gazecie. Nie przypuszczałem, że potrafisz być tak fałszywa, tak niegodna zaufania.

– Ale ja…

– Wiesz co? – przerwał jej. – Mam nadzieję, że ten cały Oliver dostanie tę robotę. A ty pójdziesz w cholerę – powiedział i przerwał połączenie. Cały się trząsł.

– Wszystko dobrze? – Johanna wsunęła głowę do pokoju.

Tom się odwrócił.

– Dzięki, jest okej. Wykonałaś dzisiaj dobrą robotę.

Lekko się zaczerwieniła. Nigdy wcześniej nie widział u niej rumieńca.

– Wracasz do domu? – zapytał.

– Chyba, że potrzebujesz czegoś jeszcze?

– Jedź – odparł. W biurze nadal przebywało dużo ludzi, ale atmosfera się uspokoiła. Jego pracownicy byli najbardziej skoncentrowani, kiedy wokół nich panował chaos, więc po początkowym szoku wrzucili wyższy bieg. Ci, którzy mieli wolne, przyszli pomagać. Wszyscy zachowywali się nienagannie i był z nich dumny.

Jego telefon zabrzęczał na stole. Odwrócił go. Zobaczył wiadomość od Mattiasa:

Pójdziemy na piwo?

Już miał odmówić, odruchowo. Nagle jednak poczuł, że byłoby fajnie pogadać z kimś, kto wie, jak to jest. O Mattiasie można było powiedzieć wiele, ale to na pewno zrozumie. Tom odpisał, że chętnie się spotka.

Dwie godziny później Tom siedział zwrócony plecami do ściany w barze przy Hornsgatan. Do pierwszej wypłaty po świętach pozostał tydzień, sztokholmczycy byli spłukani i panował mały ruch.

Tom miał pewność, że Mattias wybrał to miejsce celowo. Przychodzili tu, kiedy byli młodsi. Lokal oferował tanie jedzenie, duże porcje i dobre piwo. Mattias wykazywał się bystrością w takich sprawach. Był także uparty i potrafił manipulować ludźmi. Tom jednak doszedł do wniosku, że nie ma siły się gniewać.

– Ciężki dzień? – spytał Mattias.

– Ambra mnie oszukała – odparł Tom i zaczął pocierać czoło.

– Ach tak? A w jaki sposób?

Tom posłał mu nieufne spojrzenie.

– Nie mów, że nie słyszałeś.

Mattias powoli odstawił szklankę.

– To zależy, o czym mówisz. Czytałem w „Aftonbladet” artykuł niejakiego Olivera Holma.

– Ambra na pewno za tym stoi – stwierdził krótko Tom.

Mattias patrzył na niego długo i z namysłem.

– Pozwól mi zgadnąć. Zerwałeś z nią?

– Chcesz powiedzieć, że to błąd?

– Nie jestem od wygłaszania opinii.

– Daj spokój. Na pewno coś myślisz. To jedyne twoje zajęcie.

– Sam masz do tego skłonność – powiedział Mattias.

– O czym ty mówisz?

– Zrobiłeś to ze mną.

– Ty mnie zdradziłeś – odparł Tom. Czy naprawdę musiał znów to podkreślać?

Mattias pogładził się po brodzie. Wyglądał, jakby zamierzał coś wytłumaczyć krnąbrnemu dziecku.

– Posłuchaj. Kiedy zeznawałem przeciwko tobie – jakieś sto lat temu – zrobiłem to, aby chronić oddział. Nie przetrwalibyśmy takiego skandalu. Zostałem o to poproszony.

Tom wlepił w niego wzrok.

– Ale dlaczego nic nie powiedziałeś?

Mattias westchnął głęboko.

– Tom, mówiłem, wiele razy. Ale ty mnie nie słuchałeś. Czasami, kiedy jesteś zraniony albo urażony, po prostu nie słyszysz. Powziąłeś mocne postanowienie, że będziesz się czuł zdradzony. I wiem, że tak się czułeś. Ale zrobiłem to dla oddziału. Myślę, że ty postąpiłbyś podobnie.

– Nie, ja nigdy bym cię nie sprzedał. Cholera, zginąłbym za ciebie, za moich ludzi.

Mattias włożył do ust orzeszek ziemny i powoli przeżuwał.

– Zawsze miałeś żyłkę do dramatyzowania. Wiem, że oddałbyś życie za towarzysza. Ja też, w każdym razie za ciebie. Ale gdybyś miał do wyboru zdradzić przyjaciela albo uratować oddział? Zastanów się. Poza tym wszystko skończyło się dla ciebie dobrze i to było dawno. Kiedy zamierzasz o tym zapomnieć?

– Mówisz, jakbym był pamiętliwy – rzekł Tom. Nigdy się za takiego nie uważał.

– Czasami jesteś – oznajmił spokojnie Mattias.

Tom popijał piwo.

– Skłamałeś – powiedział. Czuł, że musi to podkreślić.

– Jesteśmy w branży, która sprzyja kłamstwom.

– Sprzedałeś mnie.

– Za grupę. Ty robisz to samo, każdego dnia. Ofiarujesz jednostki na rzecz wspólnoty. Jesteś jednym z najlepszych ludzi, jakich znam. Znasz różnicę między dobrem a złem, masz ideały, robisz, co należy, nie pytając o potwierdzenie, walczysz o lepszy świat.

– Ale?

– Czasami potrafisz być trochę samolubny.

Tom oparł się o ścianę. Patrzył na Mattiasa i czuł, że mięknie. Czy jest samolubny?

– Nie wiem, czy potrafię wybaczyć – powiedział.

– Jasne, że potrafisz. Wystarczy o tym zdecydować.

– Nie umiem o tym teraz myśleć. Mam inne, pilniejsze sprawy.

– Gazetę? Olej ją. To minie.

Na stół wjechało ich zamówienie – duże burgery z frytkami. Mattias zamówił im jeszcze po piwie. Poczekali, aż znów zostaną sami.

Miło było tak siedzieć. Tęsknił za Mattiasem o wiele bardziej, niż mu się wydawało. Może rzeczywiście powinien się zastanowić nad tym, co od niego usłyszał? Może mógłby postanowić, że czas iść dalej, zmusić się do tego?

Jedli i rozmawiali o wszystkim i o niczym. Zdumiewająco łatwo było wrócić do starych zwyczajów. Odprężyć się. Być przyjaciółmi.

– Smaczne – stwierdził Tom, patrząc na przyjaciela. Czuł, że Mattiasowi coś więcej leży na sercu. Skinieniem zamówił im jeszcze po piwie, czekał.

– Zastanawiam się nad taką jedną sprawą – powiedział Mattias po chwili, potwierdzając jego przypuszczenia.

– Nad czym?

– Nad pewną krajową operacją.

– Militarną? – spytał Tom. Mattias już dawno nie był aktywny w terenie.

Mattias ściągnął brwi.

– Niezupełnie. Zamierzam zacząć ścigać szwedzkich hejterów internetowych.

– Ty?

– Tak.

– W realnym świecie?

– Tak.

Coś tu nie całkiem się zgadzało.

– Ty wraz ze swoją nową ekipą?

– Nie, to prywatna inicjatywa.

– Czyja?

– Moja.

Tom uważnie się przyjrzał Mattiasowi.

– Mówimy o usankcjonowanej operacji? – zapytał w końcu.

Mattias pokręcił głową. Nie odrywał wzroku od Toma.

– Czy to legalne? – spytał Tom, choć się domyślał, jak brzmi odpowiedź. Mimo woli był zaciekawiony.

– Ani trochę.

– Jak duża ekipa wchodzi w grę?

– A jak myślisz?

Tom nie mógł nic poradzić na to, że jego stare instynkty obudziły się do życia. Robili już z Mattiasem takie rzeczy, przeprowadzali krajowe operacje specjalne. Choć zawsze prawo było po ich stronie.

– O co w tym chodzi?

– Chcę wymierzać sprawiedliwość. Wytropiłem kilku najgorszych trolli internetowych w kraju. Grożą ludziom i ich prześladują, i to poważnie. Ich ofiarami są przede wszystkim kobiety.

– To brzmi jak sprawa dla policji. Wojskowi nie zajmują się policyjnymi sprawami.

Mattias machnął ręką.

– Policja miała już szansę. Te sprawy były umarzane z braku dowodów albo środków. Ale mam adresy i wiem, co to za ludzie. Rozbrojenie ich, praktycznie rzecz biorąc, byłoby aktem dobroczynności. Nasza praca polega na ochronie demokracji, a nie praktykowaniu jej.

– Nie jesteśmy strażą obywatelską.

– Słusznie.

Tom milczał. Musiał przyznać, że propozycja była kusząca.

– Jaki jest cel operacji?

– Tylko sprawić, że się zesrają ze strachu i z tym skończą.

– Coś w rodzaju pracy społecznej?

– Tak jest.

– Mały team. Ktoś, kto stoi na czatach, ktoś, kto prowadzi samochód. I my.

– Tak. Myślę, że jedno nazwisko będzie cię szczególnie interesowało. Jeden człowiek, który robił to dziesiątki lat. Między innymi dręczył kilka dziennikarek. Nie publikuje niczego pod własnym nazwiskiem, ale jest wiodącym głosem na blogu Avpixlat i w różnych zamkniętych grupach facebookowych. Powiedziałbym, że stanowi realne zagrożenie dla demokracji.

– Jak się nazywa?

Mattias wykrzywił usta w uśmiechu.

– To ci się spodoba – rzekł.

52

Ambra nie sądziła, że może się poczuć jeszcze bardziej nieszczęśliwa, ale to założenie okazało się błędne już następnego dnia. Oliver Holm kontynuował swój demaskatorski reportaż o Lodestar i Tomie. Nieubłagana logika wpisana w pracę dziennikarza śledczego mówiła bowiem, że jego jedynym celem jest rozszarpanie ofiary. Cokolwiek Ambra sądziła o Oliverze jako człowieku, musiała przyznać, że zna się na swojej pracy.

Rozmawiał z badaczami wojskowości i innymi ekspertami i wszyscy bez wyjątku wypowiadali się niepochlebnie na temat prywatnych firm ochroniarskich. Powtarzały się hasła klucze, takie jak przemoc bez odpowiedzialności i moralnie szare strefy. Przy dokładnej lekturze tekstu można było wyczytać między wierszami, że akurat w Lodestar Security Grup nigdy nie wykryto nieprawidłowości wymienianych przez ekspertów, ale to nie miało znaczenia. Tekst i tak uderzał w firmę ze względu na kontekst i zastosowaną perspektywę.

To właśnie była ciemna strona popołudniówek i rzecz z własnego podwórka, której Ambra nienawidziła najbardziej ze wszystkiego: poszukiwanie sensacji i polowanie na ofiarę, kiedy już się zwietrzyło krew. Nadzorowanie i krytykowanie władzy to jedno – takie było ich zadanie i wykonywała je z co najmniej taką samą bezwzględnością jak Oliver Holm – ale czym innym jest pisanie pod gotową tezę i ukrywanie faktów, które nie są z nią zgodne.

Przewijała tekst reportażu i czuła twardą gulę w gardle. Dwa zdjęcia Toma się powtarzały. Pierwsze, które sama znalazła, kiedy googlowała Davida, przedstawiało go z brodą, zdjęcie było powiększone i trochę ziarniste, ale wszystko wyglądało tak znajomo, że miała ochotę wyciągnąć rękę i dotknąć ekranu. Drugie wykonała telefonem, na własny użytek. Jak mogli je opublikować?

Wiedziała, że Tom nigdy jej nie wybaczy. Skąpe informacje, które dało się wyszukać, umieścili w ramce z faktami. Wiek Toma. Jego drugie imię. Informację, że pracował za granicą. Więcej Oliver nie znalazł. Ale to wystarczyło. Ambra czuła ból w sercu. Ten skryty, poważny mężczyzna, który tak wiele wycierpiał. Wystawiony na widok publiczny i obsmarowany, a wszystko przez jej nieudolność. Położyła rękę na mostku, zaczęła go masować. To tak strasznie bolało.

Sprawdziła telefon, czekała na esemes od rzecznika prasowego, ale przyszła wiadomość z nieznanego numeru. Wyświetliła ją i zaczerpnęła powietrza.

Ty cholerna dziwko. Zrób wszystkim przysługę i się zabij.

Nie chciała patrzeć na zdjęcie załączone przez nadawcę, ale i tak je zobaczyła. To była straszna fotografia martwej kobiety wiszącej na stryczku. Drżącymi palcami zamknęła plik.

– Jak tam? – zapytała Grace. Bezszelestnie podeszła do biurka Ambry.

Ambra odwróciła telefon, wyparła wiadomość, nie miała ochoty na okazywanie strachu czy słabości w obliczu Grace. Skinęła tylko głową w kierunku ekranu, na którym widniał tekst reportażu.

– Jak długo to jeszcze będzie trwało? – zapytała.

Grace skrzyżowała ręce.

– Dzwonił do nas ich adwokat. Grozi, że nas pozwie.

– Może to zrobić?

– Nie. Skonsultowałam się z naszymi prawnikami. Nie popełniliśmy żadnych błędów rzeczowych.

– Przecież ten tekst jest tak paskudnie tendencyjny.

– Jak to w popołudniówce. Ale na tym kończymy.

– Informacje zostały zakwestionowane?

– Nie, ale nie ma nic więcej.

– Żałuję, że ci o tym wspomniałam.

– A ja żałuję, że nie ty to napisałaś. – Grace w zamyśleniu spojrzała na ekran, pokręciła głową. – To mimo wszystko cholernie dobry reportaż, powinnaś była wykorzystać okazję. Właśnie się dowiedziałam, że wiosną czeka nas reorganizacja. Wszyscy będą musieli ponownie się ubiegać o posady.

Należało to uznać za śmiertelny cios zadany jej karierze. Oliver ukradł jej materiał. Grace uważała, że stchórzyła. Po prostu nie była wystarczająco wygłodniała.

– Oni nie zabijali żadnych cywilów w Czadzie – oznajmiła Ambra. Czuła, że musi to powiedzieć.

– Masz taką wiedzę?

Skinęła głową.

– Tom mi to powiedział.

– Ufasz mu?

– Tak, ufam. Poza tym rozmawiałam dziś rano z Karstenem. Do zabójstw doszło w miejscu oddalonym o tysiąc kilometrów stamtąd. Przecież mówiłam, że chcę poczekać.

– Hm. No proszę. Ale nie popełniliśmy błędu formalnego.

„Poza tym, że obrzucili błotem Toma i Lodestar w największej gazecie w kraju”, dodała w myślach.

Grace poszła w swoją stronę. Ambra została na miejscu, czuła się kompletnie zdruzgotana.

Boże, ależ zawaliła. Nawet gdyby usiadła i napisała plan pod tytułem „Jak w najlepszy sposób zniszczyć sobie życie”, nie udałoby jej się to tak dobrze. W pewnym sensie straciła zarówno Toma, jak i zapewne swoją pracę.

Co Tom i Ellinor robili od piątku? Kochali się i śmiali? Rozmawiali i wszystko sobie wyjaśniali? Może odnowili zaręczyny. Teraz może nawet byli zajęci wspólnym nienawidzeniem jej? Myśli Ambry stanowiły mentalny odpowiednik grzebania w otwartej ranie, sprawiały jej ból.

Był taki zły. Założyła, że powinna odpowiedzieć złością. Czuła ją, ale przede wszystkim była smutna.

AMBRA VINTER ZNÓW PORZUCONA.

NIKT JEJ NIE CHCE.

Tak brzmiał nagłówek jej życia.

53

Mattias myślał o Jill. Ostatnio miał taki zwyczaj, odzywał się do niej codziennie, odkąd był u niej w domu. Na początku jako pretekstu używał pytania, jak się czuje po wizycie intruza, policji i całym tym cyrku. Ale trzeciego wieczora Jill powiedziała stanowczo, że już zostawiła to za sobą, więc od tego czasu dzwonił po prostu dlatego, że lubił z nią rozmawiać.

Nawet po raz kolejny jedli na mieście – zabrał ją do swojej ulubionej knajpy na Östermalmie, więc zapytany powiedziałby, że ze sobą chodzą. Tamtego wieczora nie uprawiali seksu, ale wisiał on w powietrzu.

Już od jakiegoś czasu nie miał kobiety i bardzo lubił Jill. Wydawało się, że nadają na tych samych falach – byli zajęci, doświadczeni, ukierunkowani na cel. Pozostawało tylko pytanie, jak pasowała do jego mocno uregulowanego życia miłosnego. Pomyślał, że to brzmi trochę arogancko. Ale żadna kobieta nigdy się nie skarżyła.

Włączył komputer, uruchomił Skype i do niej zadzwonił. Sama wieczorem kilka dni wcześniej zaproponowała, żeby przetestowali Skype’a. W pierwszej chwili, odruchowo, zaprotestował.

– Zdecydowanie nie czuję się dobrze z myślą, że będę zostawiał takie cyfrowe ślady – powiedział.

Jill wybuchnęła śmiechem, powiedziała coś o tym, że FRA, Instytut Obrony Radiołączności, z pewnością ma ciekawsze rozmowy do podsłuchiwania i kontynuowała w tym stylu.

Twarz Jill zamigotała na ekranie. Była ubrana na biało, jej ciemne włosy leżały na ramionach, usta błyszczały, wyglądała pięknie jak dziewczyna z okładki „Vogue”. Musiał przyznać, że lubił na nią patrzeć, kiedy rozmawiali.

– Jak się czujesz? – zapytał. Za jej plecami zobaczył pokój hotelowy, a w tle Göteborg, jak się domyślał. Wiedział, że była na zachodnim wybrzeżu.

– Jestem zmęczona. Przyjechaliśmy rano i przez cały dzień mieliśmy spotkania z różnymi współpracownikami.

– Mieliście? – Mattias poluzował krawat i się odchylił na krześle. Jill zawsze otaczało tyle ludzi. Nie rozumiał, skąd miała na to siłę.

– Mój człowiek od PR-u, mój asystent Ludvig, mój menadżer, przedstawiciel firmy płytowej i ktoś jeszcze, o kim zapomniałam. Wokół mnie zawsze jest mnóstwo ludzi, którzy mają się ze mną dzielić spostrzeżeniami na temat wszystkiego, co robię. Stanowią mój team.

– Jesteś chyba jedyną znaną mi osobą, która ma własny team.

Roześmiała się.

– A ty co robisz?

– Myślę o tobie – odparł zgodnie z prawdą.

Jill uśmiechnęła się do Mattiasa, a on poczuł, że też się uśmiecha. Był to szeroki, niewyrafinowany wilczy uśmiech. Dekolt białej bluzki Jill ukazywał fragment jej piersi. Mattias zatrzymał na dłużej wzrok na jej złotej skórze.

– Przyjeżdżam jutro do Sztokholmu, zobaczymy się? – zapytała.

– Właśnie miałem o to pytać. Dostałem zaproszenie na wernisaż, chcesz pójść ze mną?

Wyraźnie się wahała.

– Możemy zrobić coś innego, jeśli chcesz.

– Nie, nie, wernisaż jest w porządku.

Następnego wieczora Mattias wyszukał koszulę na randkę z Jill. Za każdym razem, kiedy zamykał oczy, słyszał jej schrypnięty śmiech, czuł ciepły zapach. Zgodnie z jego rachubą czasu zostało im co najmniej półtora miesiąca na cieszenie się swoim towarzystwem.

Innymi słowy, czasu mieli w bród.

Starannie wybrał ubrania, dokładnie się ogolił i czekał z utęsknieniem na miły, pouczający wieczór w towarzystwie pięknej kobiety. A nawet więcej – nie mógł się doczekać, aż się spotka z samą Jill. Dowie się, jak jej minął tydzień, posłucha jej przezabawnych historii, da się zarazić jej śmiechem, poczuje radość z jej nieskomplikowanego towarzystwa. Może ją pocałuje? Myśl o tym, że ją uwiedzie, powoli i troskliwie, będzie patrzył, jak się zatraca w rozkoszy, wypełniła go przyjemnym oczekiwaniem. Myślał o złotej skórze, miękkich krągłościach, bardziej niż obfitym tłuszczyku. Znieruchomiał z ręką w powietrzu, wyobraził sobie siebie i Jill w łóżku. Czy jest namiętna? A może powściągliwa. Niektóre kobiety otwarcie grające swoją seksualnością, tak jak ona, paradoksalnie potrafiły być pruderyjne w sytuacjach prywatnych.

Mattias rzucił ostatnie spojrzenie w lustro i wyszedł z mieszkania. Jeśli Jill będzie tego chciała, bardziej niż chętnie przeniesie ich relację na wyższy poziom.

Jill włożyła soczewki i dopasowała je, mrugając. Znów widziała. Mocnymi ruchami przeczesała od niedawna krótkie włosy, kręciła głową na wszystkie strony. Pozwoliła fryzjerce zdjąć doczepy, a jednocześnie dość konkretnie przyciąć włosy. Miała miękką, falującą fryzurę, kończącą się tuż nad ramionami. Fryzura była ładna i nowoczesna, ale niestety ją postarzała. Sama ją lubiła, przynajmniej przez pierwszą godzinę. Ale ludzie z firmy płytowej dostali szału na jej widok. Kazali jej wrócić do dawnego wizerunku.

Powiedziała im parę cierpkich słów, nie zamierzała pozwolić, aby ludzie z wytwórni, te cholerne pasożyty, nią pomiatały, ale w środku czuła narastającą panikę. Mieli rację. Wyglądała starzej. A raczej: wyglądała na swój wiek.

Wbrew rozsądkowi sprawdziła Insta, gdzie wrzuciła zdjęcie nowej fryzury. Wielu obserwujących wpisywało komplementy i radosne okrzyki, ale to negatywne komentarze wgryzały się w nią, utrzymywały się niczym czarna maź na duszy.

„Wyglądasz staro”.

„Lepiej pokaż cycki”.

„Przestań już być taka żałosna”.

I tak dalej. Czuła się krucha, nie mogła tego pojąć. Zwykle się otrząsała z takich rzeczy. Czyżby zbliżał jej się okres? Utkwiła wzrok we własnym lustrzanym odbiciu, zmusiła się do uniesienia kącików ust. Czytała o tym w „Elle”. Jeśli człowiek się uśmiecha, ogarnia go radość. Pozytywne myślenie, dostrzeganie rozwiązań zamiast problemów, wizualizowanie postępów, afirmacja i reszta tych gówien – to wszystko wywoływało taki efekt.

Uśmiechała się, aż czuła napięcie w szczękach. Zdała sobie jednak sprawę, że co innego najbardziej nią wstrząsa.

Nie podobało jej się, że tak dużo myśli o Mattiasie.

Że ten człowiek ma nad nią taką władzę. Sama się złapała na tym, że porównuje innych mężczyzn z nim, tęskni za esemesami od niego, nie może się doczekać, aż go zobaczy na Skypie. Zaczęła nakładać makijaż i doszła do wniosku, że musi odzyskać kontrolę nad sytuacją. Jej pierwszą myślą było, że powinna zrobić dyskretny makijaż, bo Mattias taki by wolał. Wpatrzyła się w swoje odbicie. „Koncentracja, Jill Lopez”, pomyślała. Nałożyła cięższy makijaż, brokat na powieki, mnóstwo mascary, nie żałowała też różu. Obrzuciła się jeszcze jednym surowym spojrzeniem w lustrze. Nie zamierzała teraz szaleć na punkcie Mattiasa. Ale mimo to włożyła tę samą sukienkę, którą miała na sobie, kiedy się spotkali na kolacji z Tomem i Ambrą. Pamiętała, jak Mattias pożerał ją wtedy wzrokiem. Wzięła klucze, włączyła alarm przeciwwłamaniowy i wyszła do czekającej taksówki.

Kiedy Jill wysiadła przed Moderna Museet, dobry humor znów jej dopisywał, więc uśmiech, który posłała Mattiasowi, był szczery. Mattias się uśmiechnął i pocałował ją w policzek. Przyjemnie pachniał i wyglądał nieskazitelnie. Pomyślała, że potrafi to kontrolować. Mattias był tylko mężczyzną, a z nimi dawała sobie radę.

– Naprawdę elegancka – skwitował z podziwem jej fryzurę.

– Dzięki. Często tu przychodzisz? – Sama nigdy nie odwiedzała tego miejsca, nie rozumiała, jaki jest sens istnienia muzeów.

– W zeszłym tygodniu byłem na wystawie Klee. Widziałaś ją? Poza tym chodzę tam od czasu do czasu. Dla wiedzy ogólnej.

– Oczywiście – odparła. Nie zamierzała ujawniać, że nie wie, kto to jest Klee.

W holu było mnóstwo ludzi, w większości znacznie starszych od niej. Atmosfery nie dało się określić mianem galowej. Poprawiła szalik. Bransoletki grzechotały jej na nadgarstkach, ktoś się odwrócił i popatrzył na nią ze zdziwieniem.

– Co to za ludzie? – zapytała. Boże, niektóre kobiety nie były nawet umalowane.

Mattias wręczył jej plastikowy kubeczek z winem.

– Domyślam się, że ludzie kultury, naukowcy, krytycy sztuki. Możemy iść, jeśli cię to nudzi.

– Nie, nie, uwielbiam elitę kulturalną – mruknęła, sącząc wino.

Mattias przywitał się ze znajomą parą. Byli to eleganccy, siwi, starsi ludzie, rozmawiali ze sobą ściszonymi, dostojnymi głosami. Grzecznie przywitali się z Jill, ale wyraźnie nie wiedzieli, kim jest. Wzięła jeszcze jeden plastikowy kubeczek i próbowała nadążyć za dyskusją, która najwyraźniej dotyczyła jakiejś książki. Albo sztuki. Albo dwóch książek napisanych przez autorów, którzy się nienawidzili.

Nie była do końca pewna. Opróżniła plastikowy kubeczek. Jak okiem sięgnąć nie widziała ani jednej znanej osoby ani nikogo poniżej trzydziestego piątego roku życia. Na obcasach, z biżuterią i czerwonymi ustami wyglądała jak jakiś pieprzony paw.

Mattias przywitał się uściskiem dłoni z jeszcze jednym mężczyzną i jego żoną – kobietą z krótkimi paznokciami i w źle leżącej sukience. Zmarszczyła usta, kiedy przedstawiono jej Jill. Od wielu lat nikt tak na nią nie zareagował.

– Byliśmy wczoraj w Berwaldhallen. Na koncercie skrzypcowym.

– Śpiewałam w Berwardhallen – oznajmiła Jill.

Odpowiedziało jej puste spojrzenie, a po chwili starsi państwo kontynuowali rozmowę na temat Brahmsa i Dvořáka, jakby jej tam w ogóle nie było. Jill zgarnęła jeszcze jeden kubeczek.

– To twój trzeci – zauważył cicho Mattias.

– No i?

– Może byś najpierw coś zjadła?

– Dlaczego?

Mattias przeprosił towarzystwo, wziął ją pod rękę i zaprowadził do okrągłego stolika na jednej nodze.

– Wszystko w porządku? – zapytał cicho.

– Tak.

– Możemy iść gdzieś indziej.

– Nie, nie, jest dobrze. Uwielbiam rozmawiać o nieżyjących kompozytorach i niezrozumiałej sztuce.

– Czy to Mattias Ceder? Kopę lat! – rozległ się radosny szczebiot jakiejś kobiety.

– Przepraszam, pójdę przypudrować nosek – powiedziała Jill.

– Ale pogadamy później – odparł Mattias.

– Jasne. – Jill się wymknęła, znalazła toalety, zamknęła drzwi kabiny i usiadła na opuszczonej klapie.

Kurwa mać. Oddychała głęboko, żałowała, że nie przyniosła ze sobą wina. Wtedy mogłaby tu zostać, dać sobie spokój z tymi wszystkimi pretensjonalnymi ludźmi kultury. Nie rozumiała, dlaczego tak mocno się przejmuje, ale się przejmowała. Usłyszała odgłos otwieranych drzwi toalety i szum, który potem ucichł, kiedy drzwi z powrotem się zamknęły.

– Czekasz na mnie? – zapytała jakaś kobieta za drzwiami. A więc były co najmniej dwie. Jill wstrzymała oddech.

– Zauważyłam, że rozmawiałaś z Mattiasem Cederem. Widziałaś tę dziewczynę, którą ze sobą przyprowadził?

– Ciekawe, skąd ją wytrzasnął.

Jill wstrzymywała oddech i podsłuchiwała.

– Od tej strony go nie znałam.

– Nie chodziliście ze sobą?

– No tak. To on mnie zabrał do tego miejsca na Östermalmie.

– Do Esperanto?

Jill przygryzła wargę. Mattias był tam z nią ostatnio. A więc miał swoje stałe miejsca.

– Wiesz, że ma tę swoją regułę dwóch miesięcy, nie?

– Chodzi o to, że zawsze zrywa po dwóch miesiącach?

– Tak, wymyślił sobie coś takiego. Pytanie, czy w ogóle tak długo wytrzymuje.

– A co sądzisz o tych piersiach? Nie mogą być prawdziwe.

– Może miał ochotę na coś egzotycznego. Ciekawe, czy ona mówi po szwedzku.

– Pewnie nie za dużo rozmawiają.

Ich złośliwy śmiech rozniósł się echem po damskiej toalecie.

Tego było za wiele. Jill wstała, otworzyła drzwi i utkwiła wzrok w dwóch kobietach.

Ich oczy były jak spodki. Po chwili spojrzały na siebie, wybuchnęły zażenowanym śmiechem i wybiegły z łazienki. Jill spojrzała na zamknięte drzwi. Poczuła się, jakby znów miała trzynaście lat. W ten sposób dziewczyny rozmawiały o niej w szkole, szeptały za jej plecami.

Opłukała ręce. W piersi czuła kompletną pustkę. Co tu właściwie robi?

Kiedy wyszła, Mattias stał w małej grupce i rozmawiał. Kobiet z toalety nie było nigdzie widać. Podeszła niepewnie, usłyszała, że rozmawiają o debacie toczącej się w jakiejś gazecie. Nawet nie obiło jej się to o uszy. Przez całe życie walczyła z poczuciem, że jest głupia, niewykształcona, prosta. Ileż to razy jej adopcyjna matka powtarzała, że jest wulgarna, że na pewno urodziła się w rynsztoku. Ilu pracowników pomocy społecznej patrzyło na nią dokładnie tak samo jak przyjaciele Mattiasa? Jakby nie była nic warta.

– Co się stało? – spytał Mattias. Zmarszczki w kącikach jego oczu świadczyły o tym, że jest przejęty.

Popełniła błąd, przychodząc w to miejsce. Tak naprawdę cały flirt z nim był jedną wielką pomyłką. Pochodzili z dwóch różnych światów.

– To prawda, że spotykasz się z jedną kobietą nie dłużej niż dwa miesiące? – zapytała powoli. W zasadzie nie wiedziała, dlaczego jej to przeszkadza, jeśli tak rzeczywiście jest. Nie zdążyła się nad tym zastanowić.

Mattias długo na nią patrzył.

– Musimy o tym teraz rozmawiać? – zapytał w końcu.

– W sumie wcale nie musimy. To wszystko i tak nie działa.

Chwycił ją za ramię.

– Nie bądź śmieszna.

Wyszarpnęła się.

– Puść mnie – powiedziała lodowato, a on natychmiast to zrobił.

– Nie rozumiem, co się dzieje.

– Nic się nie dzieje, ale to była pomyłka i już pójdę.

– Mam iść z tobą?

Chciała tego. Chciała, żeby razem z nią zostawił te snobistyczne osobistości. Ale nie mogła się zmusić do powiedzenia tego, po prostu nie mogła.

– Nie – odparła, obróciła się na pięcie i poszła.

Mattias nie ruszył za nią. Mężczyźni zazwyczaj tego nie robili.

54

Wejdź – powiedziała Ellinor i wpuściła Toma do swojego pokoju. Była blada, ale wyglądała na opanowaną.

– Musimy porozmawiać – powiedział.

– Jeśli chcesz. Usiądźmy.

Zajęli krzesła.

– Dlaczego właściwie przyjechałaś do Sztokholmu? – zaczął Tom.

– Nie do końca wiem, naprawdę się nad tym zastanawiałam. Ogarnęła mnie panika. Ty zniknąłeś. Chciałam tu być.

– W Sztokholmie? Czy ze mną?

– Jedno i drugie. Tęskniłam za naszym życiem i myślałam, że ty też.

Też tak myślał. Był pewny, że wie, jak to jest być zakochanym, i że to na Ellinor mu zależy.

– Odniosłem wrażenie, że byłaś szczęśliwa z Nilasem – oznajmił.

– Bo byłam. Ale potem wyjechałeś, a ja nagle poczułam, że tam się duszę. Potrafiłam myśleć tylko o tobie i o naszym wspólnym życiu. Miałam poczucie, że zaprzepaściłam wszystkie nasze wspólne lata.

Prawie odpowiedział: „bo zaprzepaściłaś”, ale uznał, że to już nie ma znaczenia, w każdym razie dla niego.

Jeszcze nigdy nie widział jej tak roztrzęsionej, zmęczonej, smutnej i pijanej jak wtedy, kiedy wracali samochodem z przyjęcia. Dopiero prawie w połowie drogi do domu poczuł, że po prostu tak się nie da, że nie może wziąć Ellinor ze sobą do domu.

Zawrócił i zameldował ją w apartamencie w Clarion Sign. Od tamtego czasu w nim przebywała. Sama. Rozmawiali bez końca. Ellinor zachowywała się tak, jakby było dla niej oczywiste, że do siebie wrócą, dawała mu do zrozumienia, że powinien szaleć ze szczęścia. A on tego nie robił.

– My… – zaczął i urwał, niepewny dalszego ciągu. To było takie trudne, istniało tyle niewidzialnych nici, które ich ze sobą splatały.

„Kiedyś”, dodał w myślach. Zostały przecięte, jedna po drugiej.

– Przyjazd tutaj był dla mnie dobry. Rozmawiałam z przyjaciółmi, robiłam zakupy, zajęłam się paroma rzeczami. Naprawdę żałuję, że nie byłam ci wierna. Zasługujesz na coś lepszego. Musiałam to powiedzieć. Tak mi przykro.

– To już bez znaczenia – odparł szczerze.

– Zawsze chodziło o mnie, nigdy o ciebie. Chcę, żebyś to wiedział. Dostałam za swoje – oznajmiła i posłała mu krzywy uśmiech.

– Jak to?

– Tak łatwo mi wybaczyłeś – odparła, a w jej głosie pobrzmiewało coś, czego nigdy wcześniej u niej nie słyszał: gorycz. – Wszystkie moje koleżanki mówiły, że powinnam być wdzięczna, ale ja się poczułam nieważna.

– Potrafię to zrozumieć – odparł. Może to był znak, że czuje tak niewiele?

– Domyślam się, że to z powodu Ambry.

Tom pokręcił głową. Zależało mu, aby bez względu na to, co się wydarzy w przyszłości, jego związek z Ellinor był zamkniętym rozdziałem. Jedno nie pasowało do drugiego.

– Nie wiem nawet, czy ona nadal chce ze mną być. Nie byłem wobec niej w porządku.

– Ale ty chcesz być z nią?

– Tak – odparł po prostu.

– Jest twarda. I mądra. – Ellinor utkwiła wzrok w przestrzeni.

Była piękna. A on nic do niej nie czuł.

– Już przed Nilasem było między nami źle, prawda?

– Tak.

Nigdy wcześniej tego nie przyznał. Ale rzeczywiście było między nimi źle, nie potrafili rozmawiać, panowała napięta atmosfera. Na pewnym poziomie chyba wiedział, że to już koniec. Ellinor po prostu zdała sobie z tego sprawę dużo wcześniej.

– To dlatego wyjechałem do Czadu. Oczywiście nie tylko z tego powodu, miałem tam też ważną pracę. Ale miło było wyjechać.

– Stanowiliśmy dla siebie nawzajem ważną część życia.

– Tak. To myśli o tobie pozwoliły mi przetrwać, kiedy siedziałem w więzieniu. W pewnym sensie odmalowywałem wyidealizowany obraz ciebie i naszego związku. Po powrocie do domu nie chciałem z niego zrezygnować, choć ty poszłaś dalej.

– Potrafię to zrozumieć – odparła Ellinor. – Przykro mi. Że tak się zachowałam. Może powinnam za to winić spóźniony kryzys trzydziestolatki?

– Ja też chcę przeprosić. Za to, że tak dziwnie się zachowywałem, że za tobą pojechałem. To nie było w porządku. Dzięki za cierpliwość. I za opiekę nad Freją. Mam nadzieję, że będę mógł ją zatrzymać?

– Oczywiście. Do twarzy ci z psem.

– Powiesz Nilasowi, dlaczego tu przyjechałaś? – zapytał.

– Chyba dobrze będzie postawić na szczerość. Lecę do domu dziś wieczorem, ostatnim samolotem.

– Powodzenia – odparł, ale nie zaproponował, że ją podwiezie. – Zasługujesz na życie z kimś, kto będzie cię kochał całym sercem.

– Ty też.

Tom wyszedł z pokoju hotelowego. To był koniec. Ostateczny.

55

Ambra wreszcie była wściekła na Toma. Zajęło jej to trzy dni, ale w końcu poczuła złość. „Coś cudownego – w końcu nie czuć się jak porzucona ofiara, tylko słusznie rozwścieczona, patrząca w przyszłość kobieta”, myślała, waląc wściekle w klawisze.

Tom ją adorował, wysyłał kwiaty i kupował jej prezenty. Niewiarygodnie często uprawiali seks. W jej świecie sporo to znaczyło. A potem wybrał Ellinor zamiast niej.

Dalej stukała w klawisze. Tom był gnojem, a ona miała prawo do wszystkich swoich uczuć. Próbowała go ochronić, a potem i tak musiała znosić gówniane ataki ze wszystkich stron. Idiota. Wcisnęła Enter, wysłała tekst i natychmiast zaczęła pisać następny. Gniew zabarwiał jej artykuły, ale nikt się nie skarżył, a poza tym miło było spuścić trochę wściekłości, pisząc o prześladowanych i zabijanych kobietach i o wyrokach za gwałt, w których wyczuwało się nienawiść do kobiet. Postanowiła, że tego dnia nienawidzi wszystkich mężczyzn, i spojrzała na zegarek. Niedługo lunch, stwierdziła, a w tym samym czasie dostała esemes.

Od Toma. Czego znowu chciał ten idiota? Waliło jej serce, ale to była tylko wściekłość, nic więcej. Właśnie tak.

Jestem w recepcji. Możemy porozmawiać? Dasz radę zejść?

Otworzyła usta ze zdziwienia. Jak można być aż tak aroganckim? Jest w pracy i nie ma dla niego czasu. Nie mógł tak po prostu się zjawiać i liczyć na to, że wszystko dla niego rzuci. Odpisała z wściekłością:

Spierdalaj.

Ale po chwili się zawahała, usunęła wiadomość i napisała:

Idę.

Doszła bowiem do wniosku, że też musi z nim porozmawiać. Miała mu sporo do powiedzenia.

Tom nadal był zaabsorbowany tym, co zrobił rano. Zdecydowanie zerwał z Ellinor, stojąc z nią twarzą w twarz. Czuł się silny i chciał być z Ambrą. Wreszcie był gotów przestać się wahać i wybrać ją. To jednak jest proste. Nie mógł się doczekać, aż zobaczy jej minę, kiedy jej to powie. Niecierpliwie czekał, aż zejdzie, i nie zwracał uwagi na pracowników recepcji, którzy posyłali mu ukradkowe spojrzenia. W końcu się pojawiła. Zbiegała po kilka schodów naraz, a jej niesforne loki tańczyły.

Stanęła przed nim i skrzyżowała ramiona.

– Czego chcesz?

– Ellinor i ja zerwaliśmy ze sobą.

– Aha? No i?

Zmarszczył czoło.

– Już jej nie kocham. To koniec – uściślił.

Ambra nie odpowiedziała. Stała tylko ze skrzyżowanymi rękami i wpatrywała się w niego niczym rozwścieczona tygrysica. Powoli zaczęło do niego docierać, że mógł źle ocenić sytuację.

– Jesteś zła? – zapytał, ale jeszcze zanim wybuchła, zorientował się, że nie powinien był tego mówić.

– Czy jestem zła? Rzuciłeś mnie, skrzyczałeś i oskarżyłeś, że się na tobie mszczę poprzez swoją gazetę. A teraz się pojawiasz i chcesz rozmawiać? Wahałeś się pomiędzy mną a Ellinor przez całą wieczność, już jest za późno. Spierdalaj.

– Ambra, tak mi przykro.

– Przykro? – odpowiedziała falsetem. – Jesteś takim cholernym egoistą. Słyszysz? Egoistą! – Ostatnie słowo wykrzyczała. Ludzie na nich patrzyli.

Tom zrobił krok w jej stronę.

– Uspokój się trochę – powiedział.

– Nie mam ochoty się uspokoić. Idę.

– Jeżeli dasz radę się opanować, to wszystko wyjaśnię – oświadczył i chwycił ją za ramię.

Plask!

W ogóle się tego nie spodziewał, ale z całą pewnością to poczuł. Ambra wymierzyła mu policzek, uderzyła go prosto w twarz.

– Co, do cholery… – Był zdziwiony. Nie mógł uwierzyć, że jest taka szybka. I silna.

– Wypierdalaj – powiedziała chłodno, obróciła się na pięcie i szybkim krokiem ruszyła z powrotem. On został na miejscu.

Recepcjoniści patrzyli na niego z otwartymi ustami. Telefon dzwonił, ale nikt nie odbierał. Pozostali goście w recepcji też się gapili. Stwierdzenie, że poszło nie całkiem zgodnie z planem nie było przesadą. Uznał, że pojedzie do domu się przegrupować. Posłał surowe spojrzenie gapiącym się na niego ludziom i udało mu się powstrzymać przed pocieraniem policzka do czasu, aż wyszedł z powrotem na ulicę. Cholera jasna, ależ miała siłę.

– A więc można powiedzieć, że teraz naprawdę wszystko zaprzepaściłam – powiedziała Ambra do Jill.

Bolała ją dłoń, bo w cios włożyła całą siłę. Posępnie bawiła się płatkiem róży, który spadł z ogromnego bukietu stojącego w garderobie Jill w Konserthuset. Patrzyła na Jill – ta próbowała ściągnąć skośną sukienkę, którą miała na sobie na scenie. Asystent krążył po garderobie jak jasnowłosy cień. Wziął sukienkę i powiesił na wieszaku.

– Dobrze mu tak. Powinno się częściej policzkować facetów – stwierdziła Jill. Zdjęła kolczyki i wszystkie bransoletki. – Zdążyłaś wysłuchać chociaż części koncertu?

Ambra pokręciła głową.

– Niestety nie. Zostałam dłużej w pracy. Przyszłam po przerwie, ale mnie nie wpuścili. Chociaż słyszałam po brawach, że występ się udał. Wybacz.

– Już dawno nie byłaś na żadnym koncercie. Byłoby fajnie, gdybyś kiedyś dała radę przyjść i posłuchać – powiedziała Jill sztywno.

– Przepraszam. Tyle miałam na głowie. Podróż do Kiruny obudziła masę trudnych wspomnień. Tak się martwię o te dziewczynki, które są nowymi przybranymi dziećmi Sventinów. No i ta cała sprawa z Tomem…

Jill przewróciła oczami w lustrze.

– Nic się nie poprawi od wałkowania tego. Przecież mówiłam, że on nie jest dla ciebie dobry, prawda?

Ambra wydęła policzki. Jill oczywiście musiała jej o tym przypomnieć.

– Pójdę po wazony – powiedział Ludvig, zerknąwszy szybko na Jill. Pozbierał papiery i celofan i wyszedł z garderoby.

Jill włożyła luźną bluzę i spodnie z pluszu w kolorze kości słoniowej.

– To z mojej kolekcji. Przyszły dzisiaj.

Jill miała mnóstwo różnych kolekcji i zapewniała, że sama brała udział w ich przygotowywaniu, ale Ambra wiedziała, że tylko użycza swojego nazwiska, a potem zarabia mnóstwo pieniędzy – na perfumach, biżuterii, bieliźnie. Spojrzała na cienki jasny plusz.

– Trudno sobie wyobrazić kogoś oprócz ciebie, komu byłoby w tym dobrze. Może blogerki z zaburzeniami odżywiania?

– Ambra, cholera jasna, musisz być taka marudna? Najpierw przychodzisz spóźniona, a potem tu siedzisz i się dąsasz. Chrzaniona negatywna energia. Skończ z tą deprechą, ogarnij się.

– Dzisiaj nie jestem w stanie się ogarnąć. I nie cierpię tego określenia.

– Nie cierpisz wszystkich określeń.

Drzwi się otworzyły i do środka wszedł Ludvig.

– Dostałaś kwiaty od pary książęcej – oznajmił i uniósł wazon z luksusowymi różami. Potem zrobił zdjęcie i wrzucił je na Instagrama.

– Mam zrobić wam dwóm zdjęcie? – zapytał i podniósł telefon.

Ambra pokręciła głową. Była kompletnie wykończona, skończyła zmianę i miała przed sobą pięć wolnych, szarych, beznadziejnych dni.

– Moja siostra nie chce się ze mną pokazywać – oznajmiła Jill. Ponownie usiadła przed lustrem i szybkimi ruchami zaczęła czesać włosy szczotką. Irytacja trzaskała w powietrzu pomiędzy nimi.

– Wyglądasz dojrzalej w tej fryzurze, pasuje ci – powiedziała Ambra. Uznała, że to pomoże załagodzić sytuację.

Jill znieruchomiała i spojrzała na Ambrę w trudny do zinterpretowania sposób.

– No co? – zapytała Ambra. Co takiego znowu powiedziała.

– Nic. – Jill wróciła do nerwowego szczotkowania włosów.

– A jak tam ci się układa z Mattiasem? – Ambra była zła, bo zdawała sobie sprawę, że zadaje to pytanie głównie dlatego, że Mattias jest łącznikiem z Tomem. Wprawdzie nienawidziła Toma, ale mimo wszystko ją to ciekawiło.

Jill pokręciła głową.

– Między nami nic nie ma. To koniec. Nie pasowaliśmy do siebie.

– Przykro ci?

Ruchy szczotką stały się gwałtowniejsze.

– Nie. Nie ma powodu.

Ambra patrzyła na plecy Jill. Jej przybrana siostra była ładna.

– Chciałabym być bardziej jak ty, po prostu móc iść dalej – powiedziała, mniej lub bardziej szczerze.

Jill z hukiem odłożyła szczotkę i się odwróciła.

– A co to ma znaczyć? Że jestem bardziej płytka? Głupsza?

– Uspokój się – powiedziała Ambra. – Jesteś optymistką, potrafisz zamknąć rozdział, pójść dalej i nie rozpamiętywać przeszłości, tylko o to mi chodzi.

– Jak na kogoś, kto tyle się uczył, nie jesteś zbyt mądra. Czasami nic nie rozumiesz. – Jill zaczęła grzechotać pudełeczkami i pędzelkami.

– Daj spokój, co z tobą? – Ambra nie miała siły na kapryśny nastrój Jill, nie potrafiła załagodzić sytuacji.

– Ze mną? Nic. To ty tu przychodzisz i jęczysz. Ty ze swoimi problemami, które są tak ważne, że nie możesz przyjść na jeden koncert.

– Miałam dużo pracy – odparła. Grace poganiała ją całe popołudnie, Oliver sypał złośliwościami, wszyscy na nią naskakiwali. Jill najwyraźniej też.

– Mężczyźni to idioci – kontynuowała Jill, wciąż hałasując. – Czego się spodziewałaś?

– Niczego. I możemy porozmawiać o czymś innym, jeśli moje problemy tak bardzo ci przeszkadzają. Może o tobie? Bo przecież o to ci tak naprawdę chodzi? Że wszystko powinno się kręcić wokół ciebie, twojego ciekawego życia i pieprzonych koncertów. Słyszałam twoje piosenki setki razy, nie mam siły słuchać ich jeszcze raz. Ale ty myślisz tylko o sobie i swoich sprawach, masz gdzieś moje urodziny. Liczysz się tylko ty, ty, ty! – Ambra nawet nie wiedziała, że potrafi tak się zachowywać, że nadal jest zła, zraniona, ale te słowa już padły i nie miała ochoty ich odwoływać. Jej siostra jest egoistką.

Oczy Jill się zwęziły.

– Wiedziałam, że się za to obraziłaś. Dlaczego nie możesz tego przyznać od razu, zamiast się dąsać całe wieki? Przeprosiłam. I kupiłam ci cholernie drogie ciuchy, może pamiętasz. Ale najwyraźniej to nie wystarczy.

Ambra poderwała się z krzesła, czuła w sobie buzującą złość.

– Tak, wiem, że były cholernie drogie, wiedziałam, że o tym usłyszę. Wykupiłaś się z tego. Zawsze to robisz. A potem trzeba być cholernie wdzięcznym i giąć się w ukłonach. Nienawidzę tego, wcale o to nie prosiłam.

– Jestem hojna, nagle to źle?

– Nie widzisz, że to nie jest hojność? Kontrolujesz ludzi swoimi pieniędzmi. Dajesz im prezenty i oczekujesz wdzięczności. To nie ma nic wspólnego z hojnością.

Oczy Jill miotały błyski.

– W takim razie obiecuję, że nie dam ci już złamanego grosza. Dlaczego jesteś tak cholernie wredna? Zrobiłam ci coś?

Ambra podniosła ręce.

– Przepraszam, przepraszam. Zapomniałam, że ty mówisz tylko o radosnych, pozytywnych rzeczach. Boże broń przed poruszeniem jakiegoś poważnego tematu.

– Daruj sobie ten wyniosły ton. To takie złe, że nie chcę przez cały czas wszystkiego rozgrzebywać? Czy ty jesteś szczęśliwa od grzebania w tych wszystkich gównach? Przecież to ty przez cały czas masz cholerną depresję. Jaki sens ma ciągłe bycie smutną? Potrafisz to wytłumaczyć?

Ambra z frustracją przeczesała ręką włosy. Jak Jill mogła tego nie rozumieć?

– Przecież nie wybrałam sobie smutku. To normalna reakcja, Jill, ludzie czasem są smutni. To takie dziwne, że jest mi źle, kiedy rzucił mnie mężczyzna, którego lubię?

– Ech. Możesz decydować. Nie wierzę w to ciągłe mówienie o trudnych sprawach, chodzenie do psychologów, rozpamiętywanie. Człowiek czuje się od tego jak gówno. Popatrz na siebie. Co to daje, że się smucisz z powodu tego pieprzonego Toma?

– Nic nie rozumiesz.

– No tak, bo jestem taka głupia.

– Mam to powiedzieć? Proszę bardzo. Jesteś głupia, Jill. Piszesz tylko o pierdołach na Instagramie, nie zajmujesz nigdy stanowiska w żadnej sprawie. Jesteś niewykształcona, egocentryczna i masz skłonność do manipulacji. Przez całe życie taka byłaś.

Jill wskazała drzwi.

– Nie muszę wysłuchiwać tego gówna. Wypad stąd. Nie jesteś moją siostrą, nie jesteś moją rodziną, nie masz prawa mówić do mnie w ten sposób. Nie rozumiesz, pod jaką jestem presją, żeby przez cały czas dostarczać nowy materiał, cały czas się sprawdzać. Wyjdź. Spadaj.

Ambra zgarnęła kurtkę i torebkę.

– Tak zrobię, mam cię w dupie. Spieprzaj.

Ambra wracała spacerem z Konserthuset jak we śnie. Nie pamiętała nawet, jak dotarła do domu, po prostu nagle znalazła się na Västerlånggatan. Mruganiem przegoniła z oczu płatek śniegu, potarła policzek rękawiczką, było jej mokro i zimno.

Nie wydawało jej się, że Jill i ona dadzą radę naprawić to, co właśnie się zepsuło. Nigdy wcześniej tak się nie kłóciły, tylko zamiatały wszystko pod dywan, aż w końcu dłużej się nie dało. Podniosła wzrok – stała przed swoim domem. Brama była zamknięta i na chwilę ogarnęła ją panika, bo wywiało jej z głowy kod. Kiedy już przypomniała sobie cyfry, potrwało całe wieki, zanim je wpisała. Drżały jej ręce i musiała kilka razy zaczynać od początku, zanim mechanizm zamka kliknął i zielona lampka pokazała, że jest otwarte. Powlokła się po schodach, mocno trzymając się poręczy. Poszukała w torebce kluczy.

Żadnej korespondencji, stwierdziła po otwarciu drzwi, nawet jednej ulotki. Nic na nią nie czekało i to była kropla, która przelała czarę. Nikt nie przysyłał jej listów. Nikt do niej nie dzwonił ani nie esemesował. Czuła pod powiekami piekące łzy. Nikt się nią nie interesował. Upuściła kurtkę, rękawiczki i czapkę na podłogę w przedpokoju, ściągnęła buty, weszła do salonu, przyłożyła twarz do kanapy i wybuchnęła płaczem, szlochała głośno w poduchę. Chwilę popłakała, potem nabrała powietrza i znowu coś w niej pękło. Nikt jej nie kochał.

Wkrótce miała tak spuchnięty nos, że mogła oddychać tylko przez usta. Kiedy usiadła, żeby zaczerpnąć tchu, usłyszała brzęczenie. Telefon. Wytarła nos rękawem, powlokła się do przedpokoju i go znalazła. Mimo wszystko miała nadzieję, że to Jill. Nie wiedziała, jak mogłaby istnieć bez siostry. Musiała wytrzeć oczy, żeby zobaczyć, kto napisał esemes. To była Elsa.

Nie czuję się za dobrze. To chyba serce.

O nie. Teraz jeszcze to. Odpisała:

Co się stało?

Nie odrywała wzroku od wyświetlacza.

Zemdlałam. Jestem w szpitalu. Ale nic się nie martw.

Już było za późno. Ambra przycisnęła rękę do ust, ale nie udało jej się powstrzymać płaczu. Elsa. Zapomniała o Elsie. Dała sobie dziesięć minut na płacz. Potem zamierzała sporządzić plan. To zawsze był najlepszy sposób działania. Pociągnęła nosem. Wiedziała, co będzie musiała zrobić. Pojedzie do Elsy. Z powrotem do Kiruny. Znowu.

56

– To przygnębiające – powiedział Tom, przeglądając swoją listę z nazwiskami.

– W jakim sensie? – zapytał Mattias i postawił na stole czarną torbę. Kopia Mattiasa została już spalona, zapach dymu nadal się unosił w powietrzu. Obaj znali listę na pamięć i Tom zamierzał spalić swój egzemplarz przed wyruszeniem w drogę.

– Myślę, że w każdym – odparł Tom, podarł kartkę na kawałki i upuścił je do pustej puszki po konserwie. – Ale to są zupełnie zwyczajni ludzie, chłopaki, których spotykamy każdego dnia. Przygnębiające.

Chyba spodziewali się ludzi z zaburzeniami psychicznymi, którzy nienawidzili kobiet udzielających się publicznie i im grozili. Chorych wyrzutków społeczeństwa. Ale na ich liście figurowali zwyczajni ludzie na zwyczajnych stanowiskach.

Jeden lekarz pisał tak nienawistne groźby, że Tom w pierwszej chwili podejrzewał u niego psychozę. Lokalny polityk o skrajnie prawicowych poglądach regularnie groził praktycznie wszystkim – dziennikarkom, blogerkom i znanym kobietom – gwałtem, uduszeniem i torturami. Na liście byli też ekspert od finansów, który spędzał noce na forum Flashback, dziennikarz wiodący prym w podburzaniu na Avpixlat i Fria Tider, specjalista od kultury, który zdawał się nienawidzić kobiet w takim samym stopniu, w jakim był opętany stanowczo za młodymi kobietami. Tylko mężczyźni, mężczyźni, mężczyźni.

Za pomocą zapalniczki Tom podpalił kawałki w puszce. Czasami tracił wiarę w przedstawicieli własnej płci.

– Niektórzy uważają, że mężczyźni powinni zostać pozbawieni praw wyborczych na kilka lat – filozofował. Gdzieś o tym przeczytał. Ogarnął go ponury nastrój.

– Pewnie nikomu by to nie zaszkodziło – oznajmił Mattias, ale Tom zdążył już zapomnieć, o czym rozmawiali. Patrzył, jak ostatnie kawałki kończą się dopalać, i przypomniał sobie, że rozmawiali o mężczyznach zachowujących się jak gnoje. Żałował, że sam był takim gnojem w stosunku do Ambry. Najlepszym, co mógł teraz zrobić, było ukierunkowanie tych uczuć na wykonanie zadania.

– Że też te dupki mogą dalej to robić. Niewiele możemy na to poradzić poza wzdychaniem, dokąd zmierza świat i tak dalej. Ale pomijając to… – Umilkł, upewnił się, że wszystkie kawałki dogasły.

Mattias wyszczerzył zęby i włożył do torby mapę Szwecji.

– Wiem. Jeśli pominąć to wszystko, to jest całkiem zabawnie.

Tom skinął głową. Ich przedsięwzięcie było zabawne. Nielegalne, może nawet lekkomyślne. Może szalone, ale fajne. Mattias straciłby pracę, gdyby wyszło na jaw, on sam pewnie znów zostałby przeczołgany w mediach. Nie przejmował się tym. To było coś, w czymś się specjalizowali. Wykalkulowane ryzyko, tajne operacje to ich żywioł, dziedzina, w której byli ekspertami.

Sprawdzili listę raz i drugi, dodali parę nazwisk, a skreślili inne. Po namyśle ustalili surowe kryteria doboru, nad którymi wciąż dyskutowali. Groźby musiały być konkretne i poważne, nie mogły wyglądać jak chaotyczne plucie jadem gdzie popadnie. Działalność hejterów musiała być regularna i trwać dłuższy czas. Poza tym interesowali ich mężczyźni pełnoletni, dla pewności ustalili dolną granicę wieku na dwadzieścia pięć lat, a górną na sześćdziesiąt pięć. Musieli uparcie wypisywać obraźliwe komentarze mimo kilku apeli o zaprzestanie tego procederu.

Po ułożeniu listy stu najgorszych trolli i hejterów w Szwecji zrobili ostry odsiew. Zostali z garstką najbardziej odrażających mieszkańców kraju. Mężczyzn, którzy rzeczywiście zagrażali wolności wypowiedzi i demokracji. Którzy systematycznie uciszali głosy kobiet, podczas gdy wymiar sprawiedliwości nie próbował lub nie mógł się do nich dobrać.

– Ani jeden z nich nie nienawidzi mężczyzn.

– No właśnie, a naprawdę szukałem. Oni naprawdę nienawidzą kobiet. Wielu z nich nie cierpi także imigrantów i muzułmanów, to chyba zawsze się łączy, ale to na kobietach się wyżywają. Kilku z nich było oczywiście notowanych przez policję. Prawie wyłącznie w związku z pobiciami dziewczyn czy żon. Gnoje, jak już mówiłem.

Po sporządzeniu listy zaczęli planować naloty, zadzwonili do kilku starych kumpli, opracowali harmonogramy i alternatywne działania. Ważąc nóż w dłoni, Tom myślał, że z taką łatwością wrócili do swojej dawnej specjalności. Razem z Mattiasem wykonywał setki podobnych zadań, mieli na koncie zarówno mniejsze, jak i znacznie większe operacje. Schował nóż do kabury na plecach i przyjrzał się sprzętowi, który rozłożyli na stole przed sobą. Robili właśnie ostatni przegląd. Zawsze należało rozważyć, co ze sobą zabrać na operację, spróbować sobie wyobrazić, co się przyda, zestawić wszystkie za i przeciw. Wziął do ręki kastet. W Szwecji były one nielegalne. Uniósł go i spojrzał pytająco na Mattiasa. Metal miał na kostkach długie, ostre kolce. Narzędzie wyglądało na śmiertelnie niebezpieczne.

– Tylko po to, żeby ich wystraszyć – oznajmił Mattias.

Tom obrócił broń w dłoni, próbował sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek używał czegoś takiego. Odłożył kastet i wziął do ręki pistolet.

– Jeśli wpadniemy, może być ciężko to wytłumaczyć – stwierdził sucho.

– Zamierzasz wpaść?

Tom zważył w dłoni pistolet – glocka 17. Rzadko chodził uzbrojony, ale to była elegancka broń – prosta i solidna.

– Wydaje mi się, że dobrze mieć coś takiego przy sobie. Ale nie strzelamy do nikogo, okej?

– To przecież oczywiste, przestań się martwić – odparł Mattias i pochylił się nad mapą Skanii. Poszukali ewentualnych robót drogowych, zaplanowali alternatywne trasy i ustalili, gdzie się spotkają, gdyby zostali rozdzieleni. To było proste zadanie, ale mieli na tyle duże doświadczenie, aby wiedzieć, że nawet najprostsza operacja szybko może przemienić się w katastrofę. Sprawdzali więc wszystko po dwa, trzy razy.

Tom otworzył opakowanie nowo kupionego telefonu. Swoje aparaty zamierzali zostawić, każdy z nich kupił sobie nowy anonimowy telefon i włożył do niego kartę kupioną w innym sklepie. Do każdej operacji mieli zamiar używać innego, a po akcji wyrzucać je w punkcie utylizacji odpadów. Mattias sprawdził swój zwykły smartfon, uruchomił go i wyłączył dźwięk, jakby się upewniał, czy działa.

– A jak tam z Jill? – spytał Tom. Domyślał się, o co chodzi, głównie dlatego, że kilka razy sam pomyślał o czymś podobnym w ciągu ostatnich dni. Na szczęście musiał się zajmować zarówno tą operacją, jak i kryzysem w pracy. W przeciwnym wypadku pewnie nie robiłby nic innego.

Mattias podniósł wzrok.

– Szczerze mówiąc, nie wiem – odparł.

– Ale lubisz ją?

Mattias przesunął wzrokiem po kapturach, sznurach i narzędziach. Pomiędzy brwiami miał zmarszczkę, jakby się martwił.

– Nie mogę sobie teraz pozwolić na związek, nie mam takiej możliwości. W przypadku kogoś takiego jak Jill to wykluczone. Wszystko to, co umieszcza w mediach społecznościowych, jest zupełnie nieobliczalna, to kompletnie nie mój typ – powiedział, ale w jego głosie zabrakło przekonania.

– A więc się w niej zakochałeś – stwierdził Tom.

Mattias pokręcił głową.

– To by nigdy nie wyszło.

– Domyślam się – rzekł Tom.

– A jak tam twoje kobiety?

Tom się skrzywił na dźwięk tych słów, zaczął żałować, że powiedział Mattiasowi o pojawieniu się Ellinor.

– Nie chcę o tym rozmawiać – oznajmił krótko.

– Ale to już koniec między tobą a Ambrą?

Tom znieruchomiał. Naprawdę miał nadzieję, że nie. Nie potrafił sobie wyobrazić życia bez niej. Kiedy sobie to uświadomił, wręcz poczuł ulgę. Na myśl, że Ambra jest dla niego całym światem. Bez namysłu zrobiłby dla niej wszystko, nie zawahałby się przed oddaniem za nią życia. Nie odpowiedział jednak na pytanie Mattiasa, to była wyłącznie jego sprawa. Po prostu dalej pakował potrzebny sprzęt. Potem zamknął torbę.

– Gotowy? – zapytał.

Przebrali się już w ciemne ubrania. Anonimowe czarne spodnie, wysokie buty. Kurtki bez oznaczeń. Kupili anonimowego gruchota z porządnymi oponami zimowymi i mocnym silnikiem z podgrzewaczem. Założyli kradzione tablice. Po akcji zamierzali zezłomować pojazd. Dokładnie tak jak kiedyś.

– Broń, sprzęt, mapy. Coś jeszcze? – zapytał Mattias, po raz ostatni się rozejrzał i położył portfel i smartfon na stole w kuchni.

Tom zrobił to samo. Zamierzali wziąć ze sobą tylko gotówkę. Im mniej rzeczy, po których można było ich rozpoznać, tym lepiej.

– To wszystko.

– No to jedziemy na południe – oznajmił Mattias.

– Tak. Na południe i na wojnę z trollami.

Dotarli do Skanii tuż przed północą. Zajechali na małe osiedle willowe, odnaleźli właściwy adres i czekali w samochodzie.

– Gdzie są nasi chłopcy? – zapytał Mattias.

Wysłali dwóch pracowników Toma, którzy obserwowali cele, poznawali ich zwyczaje i badali otoczenie. Mieli stać na czatach, kiedy Tom i Mattias będą łamali prawo.

– Są na miejscu. Wszystko wydaje się spokojne.

O drugiej Tom i Mattias wysiedli z samochodu. Podkradli się do domu.

– Nie ma alarmu – wyszeptał Tom. – To nawet nie jest wyzwanie.

Dostali się do środka w mniej niż dwadzieścia sekund. Ale robili to już przedtem – wchodzili do domów i pokoi, eliminowali wrogów, wywlekali terrorystów, przywódców klanów, lokalnych kryminalistów. Częściej w prawdziwych strefach wojny niż w cichych dzielnicach willowych. Otyły biały przedstawiciel klasy średniej przyzwyczajony do pokoju nie był dla nich przeciwnikiem. Dostali się do sypialni i zwlekli rozespanego mężczyznę z łóżka. Wybrali takiego, który mieszka samotnie, nie chcieli ryzykować narażania osób postronnych. Zakleili mu usta taśmą, włożyli na głowę kaptur, zaciągnęli go do kuchni, posadzili na krześle i unieruchomili jego ręce i nogi opaskami zaciskowymi. Czekali, ale znikąd nie dobiegł żaden dźwięk. Dzieci tego człowieka były dorosłe i studiowały za granicą, żona odeszła od niego dwa lata wcześniej. Rozsądna kobieta.

Mattias skrzyżował ręce i intensywnie na niego patrzył przez otwory w kominiarce.

– No więc, Stig. Wiesz, dlaczego tu jesteśmy?

Stig mocno pokręcił głową.

– Jesteśmy tu po to, żeby porozmawiać o twojej obecności w sieci. Nie byłeś miły.

Stig próbował krzyczeć. Mattias zrobił krok do przodu i ściągnął mu kaptur. Stig gwałtownie umilkł i spoglądał dzikim wzrokiem. Zapewne przywykł do tego, że to on ma przewagę. Tom widział raport policji, według którego jego ostatnia dziewczyna zgłosiła pobicie. Była kompletnie zmasakrowana. Sprawę umorzono.

– Posłuchaj uważnie, Stig. Zamkniesz wszystkie konta na Flashbacku, Facebooku i Instagramie. Tak, zgadza się, znamy wszystkie twoje głupkowate nicki i nigdy już nie napiszesz ani linijki komentarza. Na Facebooku, w zamkniętej grupie, w dyskusji, w felietonie, nie powiesz niczego w podcaście. Jedno nienawistne słowo i wrócimy. A wtedy będziemy nieprzyjemni. Nie tak mili jak teraz, zrozumiano?

Stig siedział nieruchomo.

– Wygląda, jakby rozumiał? – zapytał Mattias przez ramię.

Tom prychnął. Mattias mocno zdzielił Stiga w twarz. Wiedział dokładnie, jak uderzyć i rzeczywiście – z nosa Stiga zaczęła płynąć krew.

– Zrozumiano? – zapytał Mattias.

Stig pociągnął nosem i skinął głową.

– Teraz to zdejmę. Jeśli zaczniesz krzyczeć… – Mattias wyciągnął pistolet z kabury i trzymał go przy jego twarzy. Twarz Stiga pokrywał pot. Mattias zerwał srebrną taśmę gwałtownym szarpnięciem.

– Zgłoszę was na policję – powiedział natychmiast Stig. Mattias odwrócił się do Toma i przewrócił oczami. Ten człowiek był nieprawdopodobnym kretynem.

Tom wziął kij bejsbolowy, kilka razy stuknął nim o swoją dłoń, a potem położył go na stole. Wyciągnął z torby gwoździarkę. Ledwo się powstrzymał od śmiechu. Kupił ją w Bauhausie i nigdy by jej nie użył, nie był zwolennikiem torturowania ludzi, nawet internetowych trolli, ale narzędzie wyglądało przerażająco i o to właśnie chodziło. Mattias wziął je od niego i przybliżył do twarzy Stiga. Ten pisnął jak zwierzę w potrzasku, a na jego spodniach od piżamy powiększała się mokra plama.

Na jego twarzy nie było już widać oporu.

Łamanie despotów nie jest trudne.

– Stosujemy zasadę zero tolerancji, więc kolejnych szans nie dostaniesz – oznajmił Mattias, nadal trzymając gwoździarkę centymetr od jego twarzy.

– Okej, okej.

– Będziesz jeszcze pisał?

Stig pokręcił głową.

– Bo możemy tak ci uprzykrzyć życie, że nawet sobie nie wyobrażasz.

– Pisałem tylko to, co wszyscy myślą. Żyjemy w demokratycznym kraju.

Tom wyjął pistolet zza paska, zrobił krok do przodu i przyłożył lufę do rzepki w kolanie Stiga. Stig zaczął piszczeć, a Tom wlepił w niego wzrok. Chciał, żeby widział, do jakiej przemocy jest zdolny.

Stig zemdlał na krześle. Jego głowa poleciała do przodu.

– Co za cholerny idiota. Udusi się, jeśli będzie tak mdlał – mruknął Mattias.

Rozwiązali go, ułożyli w pozycji bocznej ustalonej, spakowali sprzęt i wyszli z domu tak cicho, jak do niego weszli.

Na przemian prowadzili i spali, dotarli do Sztokholmu tuż przed porannym szczytem.

– Będziesz dzisiaj pracował? – zapytał Mattias i ziewnął.

Tom skinął głową. Zamierzał pospać kilka godzin, a potem pojechać do Lodestar.

– Do zobaczenia dziś w nocy – powiedział, kiedy podwiózł Mattiasa do domu.

Następnym razem pojechali do Linköpingu i czerwonej willi z cegły, otoczonej elegancko ośnieżonym żywopłotem. W garażu stał kabriolet bmw.

Spotkanie wyglądało niemal identycznie. Stefan był ordynatorem psychiatrii. Świeżo po rozwodzie i bezdzietny, uwielbiał prześladować młode kobiety w sieci. Poza tym regularnie umieszczał dane pacjentów pochodzenia muzułmańskiego na forum Flashback i pod pseudonimem nawoływał do zabijania pasożytów. Pod jednym ze swoich pseudonimów na Avpixlat chwalił się, że podczas weekendowego pobytu w Sztokholmie bił żebraków i chodzące samotnie dzieci uchodźców.

Kiedy zdjęli mu z ust srebrną taśmę, zaczął krzyczeć jak zarzynana świnia i nie ucichł, nawet kiedy Mattias wymierzył mu dwa szybkie policzki jeden po drugim. Lekarz nadal pluł słowną żółcią, aż Tom stracił cierpliwość i ponownie zakleił mu usta taśmą.

– Korci mnie, żeby zalepić ci także nos – mruknął.

Mattias usiadł na stole, machał jedną nogą i omawiał nienawistne wpisy i groźby lekarza ze wszystkich lat. W międzyczasie Tom wypakowywał rozmaite przyrządy i starał się wyglądać na prawdziwego sadystę, a lekarz bladł coraz bardziej, w miarę jak zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji. Kiedy Tom wyciągnął zakupioną piłę mechaniczną, wreszcie się złamał.

– Jak będziemy sprawdzać, czy nie robią tego nadal? – zapytał Tom, kiedy już zostawili zdruzgotanego lekarza i jechali do Sztokholmu.

– Filippa stworzyła algorytm, który jest cyfrowym odpowiednikiem pryszcza na dupie. Nie będą mogli nic zrobić bez naszej wiedzy i będziemy im o tym regularnie przypominać. Jest bardzo kreatywna, jeśli jej dać wolną rękę.

– To legalne?

– Klasyfikujemy ich jako zagrożenie demokracji, terrorystów. Dzięki temu mamy dość duże pole manewru. To kropla w morzu, ale zawsze jakiś początek.

– Nikt nie może zrobić wszystkiego, ale każdy może zrobić coś? – odparł Tom sucho.

– Właśnie tak. Ci mężczyźni są cyfrowo wykastrowani na zawsze. To będzie moje osobiste zadanie – dopilnować, aby nigdy więcej nikomu nie grozili.

– Skoro mowa o osobistych sprawach. Byłeś zły na tego lekarza. Co takiego zrobił?

– Przez wiele lat groził Jill. Kilka razy zgłaszała to na policję. Groził mniej więcej, że odetnie jej piersi i upubliczni jej prywatny adres. Kilka nocy temu przed domem Jill stał uzbrojony mężczyzna.

– O cholera.

– Tak. Jutro zajmiemy się dwoma chłopakami z wyższych sfer.

– Muszę powiedzieć, że do tej pory wszyscy dobrze nas przyjmowali – stwierdził Tom. Miał świadomość, że poruszają się w moralnie szarej strefie, i nie uważał tego za szczególnie fajne. Ale niewiarygodnie się cieszył, że może coś zrobić.

– Tak, to niesamowite, jak ludzie idą po rozum do głowy, kiedy się ich odwiedzi w domu z kijem bejsbolowym – zgodził się Mattias.

Dwie kolejne wizyty przebiegły tak samo jak pierwsze. Tom złapał się na tym, że ziewa, kiedy jeden z chłopaków z prestiżowej dzielnicy Östermalm złamał się i zaczął płakać. Gdyby Tom nie czytał poważnych gróźb natury seksualnej i propozycji, aby palić ludzi z obozów dla uchodźców, zrobiłoby mu się go żal. Sumiennie pomachał mu przed nosem kastetem, gwoździarką i piłą mechaniczną, ale było widać wyraźnie, że chłopak już nigdy się nie odważy napisać niczego negatywnego na temat kobiet lub uchodźców.

– Dlaczego myślisz, że wszyscy, którzy nienawidzą kobiet, nienawidzą jednocześnie imigrantów i homoseksualistów? – zapytał filozoficznie Tom, kiedy się ładowali do samochodu.

– Z pewnością istnieje jakaś długa i inteligentna odpowiedź na to pytanie, ale krótka na pewno brzmi tak, że są idiotami. Jutro zajmiemy się ostatnim, a potem niestety muszę wracać do pracy.

– Ja też.

– Jak tam sytuacja w Lodestar?

– Uspokoiło się.

– Miło jest pracować?

– Tak, bardzo.

Tom wyjrzał przez okno, zobaczył śnieżną breję i szare niebo. Powrót do pracy dobrze mu robił i wszystko układało się nadspodziewanie pomyślnie. Poza tym to wszystko było fajne. Kiedy zaś pomyślał o ostatnim nazwisku na ich liście, uśmiechnął się złośliwie sam do siebie. Na tę wizytę czekał z wyjątkowym utęsknieniem. Nie był lepszym człowiekiem.

57

Po raz trzeci w ciągu miesiąca z kawałkiem Ambra wylądowała na wietrznym, zaśnieżonym lotnisku w Kirunie, pokonała na piechotę krótki, lodowaty odcinek z samolotu i otupała buty ze śniegu w terminalu. Tym razem nie zamierzała wyjeżdżać z Kiruny, dopóki nie otrzyma odpowiedzi, na których jej zależało. Mocno chwyciła bagaż i wyszła. Tak samo jak poprzednim razem, przywitały ją śnieżne podmuchy, wyjące psy zaprzęgowe i wiatr, który był tak zimny, że trudno się oddychało. Autobus jadący z lotniska z sykiem otworzył drzwi, weszła do środka i usiadła przy oknie. Śnieżyca była tak potężna, że prawie nie widziała drogi.

Autobus się zatrząsł, Ambra położyła rękę na oparciu siedzenia przed sobą. Wyjrzała przez okno, myślała o dziewczynkach. Jak się czuły?

Któregoś razu przewróciła się w ogrodzie, źle postawiła stopę. Esaias i Rakel zmusili ją do stania na tej nodze, przemieszczania się tylko na niej. Czuła taki ból, że zemdlała. Kiedy się ocknęła, kazali jej wstać, nacierali ją kremami i się modlili. Kiedy to nie przynosiło rezultatu, zaczęli na nią krzyczeć, a ona leżała na podłodze i płakała, bo nie pozwoliła Bogu sobie pomóc. Szkolna pielęgniarka wysłała ją do szpitala, a zdjęcie rentgenowskie wykazało złamanie.

Nie mogła znieść myśli, że coś podobnego – albo gorszego – być może właśnie spotykało te dziewczynki. Czuła się wtedy taka samotna i opuszczona, że nie znajdowała na to słów. Straszne było to, że po wszystkim słyszała, że ludzie wiedzieli, co się dzieje, ale nikt nic nie zrobił. Ta świadomość nie stanowiła żadnej pociechy. Wręcz przeciwnie, doprowadzała ją do szału. I powodowała, że wzbierała w niej determinacja: naprawi to.

W taki czy inny sposób zaprowadzi porządek. Wiedziała, że dwójce dzieci dzieje się krzywda u Esaiasa i Rakel Sventinów, i czuła niepokój na myśl o tym, co planują wspólnie z wyganiaczem demonów. Nie potrafiła zamknąć oczu ani odwrócić głowy. Nawet gdyby miała zostać przez to wyrzucona z pracy – albo stracić życie – zamierzała zrobić wszystko, co w jej mocy. To, co ją spotkało, po prostu nie miało prawa się powtórzyć.

Widziała, jak mijają tablice i punkty orientacyjne, które dobrze znała. Dwadzieścia minut później zameldowała się w tym samym Scandic Ferrum. Obsługa ją rozpoznała i tym razem przydzieliła jej inny pokój – na wyższym piętrze i z lepszym widokiem. W oddali mogła zobaczyć góry i wyzierające zza śnieżnej zasłony za ich wierzchołkami różowe niebo. Pozostała godzina do zmroku.

Ambra wzięła świeżo kupiony plecak, grube rękawiczki i zapięła nową zimową kurtkę aż pod brodę. To było jak cud. Nie czuła zimna.

Tym razem się przygotowała na spotkanie z Kiruną.

Szpital był zlokalizowany w niewielkiej odległości od hotelu. Ambra poprosiła o pomoc w odnalezieniu oddziału, na którym leżała Elsa.

Ostrożnie zapukała do drzwi, nagle przerażona na myśl o tym, co zobaczy. A jeśli Elsa miała w sobie mnóstwo rurek? Była umierająca? Nie kontaktowała? Jakie to będzie uczucie? Kiedy jednak otworzyła drzwi, niepokój zniknął. Elsa na jej widok rozjarzyła się jak latarnia morska.

– Kochane dziecko, nie musiałaś przyjeżdżać z mojego powodu!

Ambra zrobiła krok do środka. W sali unosił się zapach szpitala, przy łóżku Elsy stała kroplówka, ale poza tym nie wyglądało to szczególnie groźnie.

– Wyglądasz zdrowo – powiedziała.

Elsa wyciągnęła do niej rękę, Ambra mocno ją ścisnęła. Elsa usiadła, oparła się o poduszki.

– Jak miło cię widzieć. To wspaniałe, móc patrzeć na tak młodego człowieka. Jak się masz? Jesteś głodna?

– Mam ze sobą kawę i słodycze – odparła Ambra i podniosła kupione po drodze kartonowe opakowanie.

– Cudownie! Jakie?

– Mieszane. Semle, mazarynki i siedem rodzajów ciasteczek.

Elsa zaczęła bić brawo.

– Popołudniowa kawka! Od razu mi lepiej.

– Jak się właściwie czujesz? – zapytała Ambra, rozłożyła słodkości, podała Elsie kubeczek z kawą, wzięła wazon i włożyła do niego bukiecik tulipanów, który kupiła.

– Teraz znacznie lepiej.

– Tak się przestraszyłam – powiedziała Ambra. Wysunęła krzesło i usiadła przy łóżku.

Elsa piła kawę i pałaszowały wypieki.

Do sali weszła pielęgniarka.

– Jak się dzisiaj czuje Elsa? – zapytała przesadnie radosnym głosem.

– Dobrze, zwłaszcza że mam takiego miłego gościa.

– To twoja wnuczka?

– Mogłaby nią być – odparła Elsa ciepłym głosem.

Pielęgniarka wyszła, a Elsa uśmiechnęła się do Ambry.

– Nie chcę już mówić więcej o sobie. Co tam słychać, ukochana Ambro? Naprawdę masz czas na przyjazd aż tutaj?

– Wszystko w porządku – odparła Ambra wymijająco.

Elsa odstawiła kawę i splotła ręce na szpitalnym kocu. Wenflon był zabezpieczony taśmą na grzbiecie dłoni.

– Mów.

– Nie chcę opowiadać o sobie – zaprotestowała Ambra. – Wszystko ze mną w porządku, chcę porozmawiać o tobie, o dziewczynkach, o zdjęciu, które mi przysłałaś.

Elsa pokręciła głową.

– Czy chodzi o tego mężczyznę, o którym opowiadałaś?

Ambra zaczęła się wiercić na krześle.

– Skąd wiedziałaś?

Elsa rozłożyła ręce, rurka kroplówki podążyła za tym ruchem.

– Zawsze chodzi o mężczyznę. Albo o kobietę.

Ambra strzepała okruszek z kolana.

– Pokłóciliśmy się.

– O nie, to niedobrze.

– Uderzyłam go w twarz.

– Znakomicie, może to wtłoczy mu trochę rozumu do głowy – powiedziała Elsa z naciskiem, a Ambra nie mogła powstrzymać uśmiechu. Miło było mieć kogoś po swojej stronie, zupełnie bezwarunkowo. Czuła, że to również przeżyje. W tej sytuacji złamane serce nie było znowu tak wielką sprawą.

Wstała, poprawiła jeden z tulipanów i posłała Elsie uspokajający uśmiech.

– To idiota.

– Brzmi, jakby naprawdę cię nie szanował.

– Dzięki.

Z pewnym zdumieniem uświadomiła sobie, że miło jest być z powrotem w Kirunie. Ale rzeczywiście uspokajała ją myśl, że jest tyle kilometrów od Toma, Ellinor i od Sztokholmu. Że nie wpadnie na ponurego Toma albo wiecznie uśmiechniętą Ellinor, jak tylko wyjdzie zza rogu.

– Jesteś pewna, że nic z tego nie będzie? Mimo wszystko wydawało się, że łączy was coś wyjątkowego. Chyba że to nie ten chłopak od zorzy polarnej i psa, o którym mówiłaś?

Ambra się uśmiechnęła, ale pokręciła głową.

– Nie sądzę. A do tego pokłóciłam się z siostrą – dodała i włożyła do ust jeszcze jedno ciastko. Kłótnia z Jill wisiała nad nią jak ogromna chmura niepokoju.

– Moje kochanie, miałaś trudny czas.

– Elso, przyjechałam oczywiście, żeby się z tobą spotkać, zobaczyć, jak się czujesz, bardzo się przejęłam. Ale przyjechałam też z powodu zdjęcia, które przysłałaś.

– Dowiedziałaś się, kto to taki?

– Tak. I nie jest dobrze. Słyszałaś kiedyś o tym, żeby laestadianie wypędzali demony?

Elsa zmarszczyła czoło.

– Ingrid kiedyś o tym opowiadała. Przerażające.

– Nazywa się Uno Aalto. Pochodzi z Finlandii. To wschodni laestadianin, który podróżuje i naucza. No i wypędza złe duchy.

– Boże. I jest tutaj? Myślisz, że będzie się wyżywał na tych dziewczynkach?

– Tak. Ale czuję się kompletnie bezsilna. Nikt mi nie wierzy, kiedy o tym mówię. To takie frustrujące.

Znów zadzwoniła do pomocy społecznej i na policję, próbowała namierzyć szkołę, do której chodzą dzieci, i się z nią skontaktować, ale bezskutecznie. Jakby natrafiała na ścianę nieufności. Głosy rozmaitych urzędników były coraz bardziej zirytowane, aż w końcu otwarcie wrogie, jakby uważali ją za wariatkę. Sama prawie zaczęła wierzyć, że stała się chodzącym schematem – szaloną dziennikarką, pieniaczką.

– Ja ci wierzę.

– Dziękuję.

– Jesteś bardzo mądrą kobietą. Szkoda, że sama tego nie widzisz. – Elsa chwyciła dłoń Ambry i ją ścisnęła.

Ambra odwzajemniła uścisk, dłoń Elsy była taka szczupła. „Boże”, pomyślała, „Elsa ma przecież dziewięćdziesiąt dwa lata, może jest umierająca”. Czy człowiek nie jest umierający z definicji, jeśli dobiega setki?

– Co teraz zrobisz? – spytała Elsa.

Ambra wyjrzała przez okno. Miała tylko kilka rozmazanych zdjęć zrobionych przez Elsę i niechętne potwierdzenie Lotty, że dziewczynki są przybranymi dziećmi w tej rodzinie. W zasadzie nie mogła zrobić wiele więcej.

Pamiętała jednak, ile razy siedziała w piwnicy Esaiasa, jak była zrozpaczona. Jak płakała i liczyła na to, że ktoś ją uratuje, choć już dawno powinna była porzucić nadzieję. Przypominała sobie te wszystkie razy, kiedy intensywnie się modliła do mamy i taty, szeptała, że jeśli istnieją i myślą o niej w niebie, niech dadzą jej jakiś znak. Żadne znaki nie nadeszły. Na całym świecie nie było ani jednego człowieka, którego by obchodziło, czy żyje, czy umarła. Postanowiła, że te dwie dziewczynki zostaną uratowane, że ona je uratuje. A ci, którzy będą rzucali jej kłody pod nogi, mogą spieprzać.

Spojrzała z powagą na Elsę.

– Pojadę tam. Porozmawiam z Esaiasem. Muszę to zrobić.

– Skoro musisz. Ale obiecaj, że będziesz ostrożna.

Ambra skinęła głową.

– Obiecuję.

Wstała z krzesła pełna nowej, wściekłej energii. Czuła, że to zrobi. Wszystkie elementy układanki trafiały na swoje miejsca. Zwróciła się do Elsy:

– Czy ty też możesz mi coś obiecać?

Elsa odwróciła do niej bladą, pomarszczoną twarz. Kiedy się uśmiechała, uwidaczniała się siatka linii i bruzd.

– Co tylko chcesz, kochanie.

– Obiecaj, że nie umrzesz przed moim powrotem.

Elsa uroczyście pokiwała głową.

– Postaram się.

58

Tom przyglądał się zdjęciu ostatniej wybranej przez nich ofiary. Przedstawiało mężczyznę, którego nie lubił z więcej niż jednego powodu.

Oliver Holm, reporter „Aftonbladet”.

– Poznałeś go? – zapytał Mattias, wprawnym ruchem stawiając torbę na stole.

– Nie – odparł Tom.

Miał jednak wrażenie, że go zna.

Po tym, jak rankiem rozstał się z Mattiasem, pojechał do domu, wziął prysznic i przespał kilka godzin. Potem wpadł do pracy, a resztę dnia poświęcił na przeglądanie informacji na temat Olivera Holma, które udało im się zgromadzić. Nie była to zbyt krzepiąca lektura. Oliver obecnie pracował w tym samym trybie co Ambra, miał wolne te same dni i częściowo tych samych szefów (Tom zwrócił uwagę, że w gazecie jest ich bardzo wielu). Oliver i Ambra byli w zasadzie równolatkami i pracowali w „Aftonbladet” niemal równie długo.

Na tym jednak podobieństwa się kończyły.

Oliver był znany jako twardy dziennikarz, autor utrzymanych w surowym tonie artykułów o gangach motocyklowych, drogich samochodach i gwiazdach sportu, głównie mężczyznach. Mieszkał sam w drogim mieszkaniu przy Liljeholmsstranden i był uważany za jedną ze wschodzących gwiazd dziennikarstwa. Innymi słowy, na pierwszy rzut oka był młodym, odnoszącym sukcesy karierowiczem. Według Instagrama ćwiczył pięć razy w tygodniu. To samo źródło mówiło, że pił szampana i drogie drinki w najdroższych lokalach w Sztokholmie. Należał do różnych grup na Facebooku, w których dyskutowano o muzyce, filmach i elektronicznych gadżetach w surowym, męskim stylu. Czasem sypnął jakimś seksistowskim żartem czy cierpkim komentarzem o „bojowych feministkach”, ale poza tym nie było tam nic szczególnie godnego wzmianki. Miał syna, który przebywał u niego co drugi tydzień. Na pierwszy rzut oka przeciętny chłopak.

Spod powierzchni wyzierał jednak zupełnie inny typ człowieka. Tom przeglądał dokumenty. Były tam wyciągi z raportów policyjnych, kopie list adresów IP, wydruki przechwyconych rozmów esemesowych, wiadomości z zamkniętych grup facebookowych, rozszyfrowane posty z Flashbacka. Rzeczy, które pewnie uważał za niemożliwe do wykrycia, leżały zebrane w staranny stos.

– Filippa jest zdolna – skwitował Tom, przebiegając wzrokiem ułamek maili, które Oliver wysyłał do Ambry pod pseudonimem.

„Wcisnę piłę mechaniczną w twoją pieprzoną feministyczną pizdę”.

„Ty zdradziecka wywłoko. Uważasz się za nie wiadomo kogo. Nie mogłabyś już odpuścić i rzucić się pod pociąg?”

Podobnych maili było mnóstwo. Wysyłał je do Ambry i do innych kobiet. Co za ścierwo, pomyślał Tom.

– Cała moja ekipa jest zdolna – odparł Mattias. – Najlepsza w Szwecji i zdecydowanie w czołówce światowej. Elita elit. A poza tym fajni ludzie. Dobrze byś się z nami czuł.

Tom nie odpowiedział. To, co robił z Mattiasem, to jednorazowa współpraca, nie ma zamiaru ciągle zajmować się nielegalnymi akcjami zastraszania. Jego miejsce jest w Lodestar. Nie znaczyło to jednak, że akcje nie były ważne. Po zajrzeniu pod uładzoną fasadę okazywało się bowiem, że na przykład Oliver Holm jest prawdziwą świnią. Pod rozmaitymi loginami grasował jak dzikie zwierzę po różnych stronach dla młodzieży. Bardzo zręcznie sprawiał, że młode, bezbronne dziewczyny, często już będące w trudnej sytuacji, stopniowo się obnażały, psychicznie, ale także po prostu fizycznie. Wciąż od nowa doprowadzał do tego, że czuły się dostrzeżone, zdobywał ich zaufanie. Aż w końcu chwytał je w swoją lepką sieć. Nakłaniał je do pokazywania piersi, wysyłania mu nagich zdjęć, pozowania przed kamerą, a potem kazał im robić coraz poważniejsze rzeczy, grożąc, że opublikuje materiały. Jego konto było zgłaszane wielokrotnie, ale za każdym razem sprawę umarzano.

To stanowiło ponurą ilustrację tego, jak społeczeństwo prawa nie radzi sobie z ochroną najmłodszych w sieci. Poniżanie i łamanie nastoletnich dziewczyn nie było jedyną aktywnością Olivera w Internecie. Filippa szukała dalej i znajdowała coraz więcej dowodów na poważne przestępstwa. Tom widział wszystkie najgorsze strony ludzkości. Wiedział, jakie krzywdy ludzie potrafią wyrządzać sobie nawzajem, oglądał okropności, których większość ludzi na szczęście nie potrafi sobie nawet wyobrazić. Niektórzy twierdzili, że nienawiść do kobiet jest silniejsza w innych kulturach, ale Tom ani trochę się z tym nie zgadzał. Tego rodzaju codzienne świńskie zachowanie, które przejawiali Oliver i jemu podobni, nie różniło się rodzajem, a jedynie skalą. Ludzie tego pokroju zachowywali się tak źle, jak tylko się dało, bez narażania się na karę. Facet taki jak Oliver będzie kontynuował ataki, groźby i inne potworności, dopóki jego otoczenie pozwoli, aby mu to uchodziło na sucho. Tak samo było w przypadku ludzi torturujących bliźnich, gwałcących kobiety czy zachowujących się jak zwierzęta w czasie wojny.

– Człowiek zawsze może wybrać, czy chce być gnojem, czy nie – oznajmił Tom.

– A Oliver postanowił nim być – odparł Mattias. – Znęcał się nie tylko nad Ambrą i tamtymi młodymi dziewczynami. Jest też jednym z hejterów Jill. W ten sposób go znalazłem.

– No proszę – odparł Tom. Czuł, że jego niechęć do Olivera rośnie.

– Będziemy musieli się postarać go nie zabić.

– Tak przypuszczam. Szkoda.

– Wielka szkoda. Masz wszystko? – zapytał Mattias.

Tom skinął głową. Znów nadszedł czas.

W pełnej skupienia ciszy jechali do Liljeholmen, gdzie czekało na nich dwóch chłopaków. Postanowili spróbować się z Oliverem za dnia. Na jego osiedlu niewielu ludzi w ciągu dnia przebywało w domach. Przeanalizowali plan mieszkania. To było solidne, nowe lokum. Jeśli Oliver nie zacznie się drzeć wniebogłosy, nikt ich nie usłyszy.

– Jest w domu? – zapytał Tom, kiedy już się przywitali.

– Od wczorajszego wieczora. Sam.

Dwóch chłopaków czekało na zewnątrz. Pilnowali samochodu i okolicy. Tom i Mattias bez problemu pokonali furtkę. Naciągnęli kominiarki, zadzwonili, usłyszeli stłumione mamrotanie dobiegające ze środka. Po chwili Oliver przekręcił zamek i otworzył drzwi. Wystawił na zewnątrz rozczochraną głowę.

– Tak? – powiedział opryskliwie.

Bez słowa wtargnęli do mieszkania. Tom położył rękę na ustach Olivera, Mattias zamknął i zaryglował drzwi. W trzy sekundy zakneblowali go i powalili na ziemię.

Mattias wszedł głębiej do mieszkania, żeby je zabezpieczyć, a Tom pilnował więźnia. Oliver stawiał opór. Był zaskakująco silny, prawdopodobnie dzięki treningom i potężnemu zastrzykowi adrenaliny.

Wymachiwał rękami i nogami i zupełnie niespodziewanie trafił Toma w brew.

– Kurwa mać – zaklął Tom, kiedy krew zaczęła płynąć i chwilowo zasłoniła mu pole widzenia. Zauważył jednak, że kretyn zerwał taśmę z ust i zaczerpnął powietrza, żeby krzyknąć.

Tom obficie krwawił. Nie wprawiło go to w lepszy humor, wymierzył Oliverowi policzek, który tamtemu zaparł dech w piersiach, a potem z powrotem przykleił taśmę.

– Pusto. Jak ci idzie? – zapytał Mattias po powrocie.

– Jak tak dalej pójdzie, sam sobie zrobi krzywdę. Uspokój się, do kurwy nędzy! – ryknął Tom i potrząsnął Oliverem. Holm krzyknął coś zduszonym głosem. Brzmiało to jak: „Jestem dziennikarzem. Nie możecie tego robić”.

Zaciągnęli go do dużego pokoju. Mattias postawił tam ciężkie skórzane krzesło. Przymocowali nadgarstki Olivera opaskami zaciskowymi do oparcia. Zaczął się szarpać i rzucać tak mocno, że prawie przewrócił krzesło. W końcu jednak udało się go unieruchomić – siedział zadyszany, spocony, wściekły i zakneblowany srebrną taśmą.

Tom wyszedł do kuchni, znalazł papierowy ręcznik i włożył jego kawałek pod kominiarkę, dociskając do rany w brwi. Musieli pościerać całą krew. Nie wolno im było zostawić śladów, które ktoś mógł zechcieć zbadać w poszukiwaniu DNA.

Mattias przyjrzał się Oliverowi.

– Chcemy tylko z tobą porozmawiać. Jeżeli będziesz trzymał gębę na kłódkę, zdejmę taśmę. A jeśli zaczniesz krzyczeć, mój kolega da ci popalić.

Tom nie musiał nawet się wysilać, żeby wyglądać groźnie. Sama myśl, że ten człowiek dręczył Ambrę, sprawiała, że gotowała się w nim krew.

Mattias ściągnął srebrną taśmę.

– Czego chcecie? Nie mam w domu żadnych pieniędzy – wycedził Oliver.

– Jesteśmy tu z powodu rzeczy, które wypisywałeś.

– Żartujesz?

– Nie w gazecie – sprecyzował Mattias.

Oliver zrobił pytającą minę, jakby naprawdę nie miał pojęcia, o co chodzi.

– W sieci – wytłumaczył cierpliwie Mattias.

Oliver prychnął.

– Zwariowaliście. Że też wam się chce. Jesteście z telewizji czy jak? Na świecie są prawdziwi przestępcy. Wypuśćcie mnie. Ja nic nie zrobiłem, do ciężkiej cholery.

– Powiedz to dziewczynom, którym zniszczyłeś życie.

Oliver wydał jeszcze jedno prychnięcie.

– Tym dziwkom? To ich wina, że są takie głupie.

To, że Oliver przerzucał odpowiedzialność na swoje ofiary, nie usposobiło Toma bardziej przychylnie. Zmusił się do zrobienia kroku w tył. Gdyby stał za blisko, mógłby w emocjach skręcić temu kretynowi kark.

Mattias zaczął wyliczać najgorsze przewinienia znalezione przez Filippę i z radością zauważył, że szyderczy uśmieszek na twarzy Olivera przeszedł w strach, kiedy zaczął cytować jego posty z forum Flashback.

Kiedy Tom w końcu uruchomił piłę mechaniczną, Oliver podskoczył i znów musieli mu przykleić taśmę, bo zaczął krzyczeć.

Po wystraszeniu go piłą mechaniczną i gwoździarką przeszli do rozmaitych gróźb. Po krótkim czasie cała jego arogancja zniknęła i zaczął płakać jak dziecko. Tom widział zdjęcia prześladowanych przez niego dziewczyn – najmłodsza miała dwanaście lat – więc łzy Olivera nie wzbudzały w nim żadnego współczucia.

Mattias rzucił okiem na Toma, ten skinął głową w odpowiedzi. Nadszedł czas na podsumowanie.

– Przyjdziemy znowu, jeśli nabierzemy podejrzeń, że choćby myślisz o powrocie do tego, co robiłeś.

Oliver się pocił i płakał tak bardzo, że taśma na jego ustach częściowo się odkleiła.

– Myślenie nie jest nielegalne – jęknął.

Tom, który stanowczo miał dość Olivera Holma i jego gównianych poglądów, zdzielił go w twarz.

– W twoim przypadku jest – powiedział krótko.

Spakowali swoje rzeczy, a Oliver siedział w milczeniu.

– Jesteście z tej firmy, o której pisałem? Lodestar? – zapytał po jakimś czasie, patrząc na nich spod zapuchniętych powiek.

Zignorowali go. Ale mówił dalej.

– Ty jesteś Tom Lexington? – Skinął głową w stronę Toma, wyższego z nich dwóch. – Ambra cię chroniła. Nie rozumiem dlaczego, jesteś zwykłym najemnikiem. Teraz straci pracę, na której jej zależało, przez ciebie. – Oliver się roześmiał. – Cała ona, zawsze była cieniasem.

Tom poczuł się tak, jakby Oliver opuścił mu przed oczami ciemną roletę. Widział tylko czerń. Jego pięść przecięła powietrze niczym pocisk, którego nie można zatrzymać, i wylądowała na szczęce Olivera z taką siłą, że upadł z krzesłem na podłogę. Oliver wrzasnął.

– Cholera jasna. – Mattias posłał Tomowi zirytowane spojrzenie.

Tom z wysiłkiem się opanował. Mattias oczywiście miał rację, nie mógł w ten sposób tracić kontroli nad sobą. Potrząsnął ręką – czuł w kostkach siłę uderzenia. Dobrze. Odczekał, aż Oliver przestał się mazać.

– Poza tym napiszesz do każdej dziennikarki, którą prześladowałeś, i przeprosisz, zrozumiano?

– Oszalałeś.

Tom zbliżył twarz do twarzy Olivera, aż ten się wzdrygnął.

– Będziesz przepraszał i się płaszczył. Bo jeśli nie, to wrócę i zrzucę cię z balkonu. Uznaj to za pewnik.

Oliver gorączkowo przełykał ślinę. Odwrócił wzrok. Ale słabo pokiwał głową.

– No to lecimy – powiedział krótko Mattias. – Ty pierwszy, ja za tobą.

Tom wziął torbę i ciężkim krokiem wyszedł z mieszkania.

„Cholera”, myślał. Oliver jest idiotą i gnojem, ale jego brednie tylko potwierdziły to, z czego sam już zdał sobie sprawę. Że Ambra nie kłamała. Że jej szefowa i Oliver dogadali się za jej plecami. Nie zdradziła go. Ściskał uchwyt torby. Ale nie to go najbardziej martwiło. Najgorsze było to, że Ambra za chronienie go straci to, co stanowiło jej życie: pracę. Z jego winy straci to, o czym wiedział, że jest dla niej najważniejsze. Powiedziała prawdę, a on ją za to ukarał.

– Ja poprowadzę – powiedział krótko i wziął kluczyki, które rzucił mu Mattias.

Zamknęli za sobą drzwi i zbiegli po schodach.

– Ile potrwa, zanim się uwolni? – zapytał Tom.

Mattias rzucił torbę na tylne siedzenie.

– Z pół godziny? Poluzowałem opaski, więc powinien się wyślizgnąć. Jeśli poświęci trochę skóry. Co tam się stało?

Tom nie odpowiedział. Uruchomił silnik i wyjechał z parkingu. Skinęli głowami kolegom, którzy równie dyskretnie ruszyli autostradą na południe. Tom kierował się do centrum.

Źle potraktował Ambrę i wiedział, co musi zrobić.

Milczeli aż do Sztokholmu.

– I tak dobrze poszło – powiedział w końcu Mattias.

– Naprawdę dałem plamę.

– O czym ty mówisz?

– Nie mam na myśli roboty. Było fajnie i chyba zrobiliśmy dobry uczynek. Chodzi mi o Ambrę.

– Czyli zależy ci na niej?

– Tak.

– Możesz to naprawić?

– W sumie nie wiem. – Trudno mu przyszło wykrztusić te słowa, musiał jednak być realistą.

– Kobiety – powiedział Mattias z westchnieniem.

– No.

Jechali dalej w milczeniu.

– Wybierasz się do pracy? – zapytał Tom.

– Tak. A skoro już o tym mówimy: chyba lubię Jill – oznajmił Mattias.

– Lubisz? Ile ty masz lat, dwanaście?

– Nie jesteś w sytuacji, która pozwalałaby ci na wyższość w temacie kobiet. Czy niedawno nie dokonałeś sabotażu dwóch związków?

– Tak myślę. Opowiedz o Jill.

– Nigdy tak się nie czułem. Na płaszczyźnie intelektualnej uważam, że jest dla mnie nieodpowiednia, ale czuję, że jest tą właściwą.

Tom słuchał rozważań Mattiasa jednym uchem. Sam był pogrążony w dręczących myślach o Ambrze. Źle myślał, źle robił, źle reagował. Musiał spróbować jakoś to naprawić.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – zapytał Mattias.

Tom gwałtownie zatrzymał samochód.

– Wysadzę cię tutaj, muszę jechać do domu.

– Ale…

– Porozmawiamy później – rzucił i zamknął drzwi, jak tylko Mattias wysiadł. Miał do wykonania ważny telefon.

59

Kiedy Ambra wyszła ze szpitala, zorientowała się, że jej telefon już jest rozładowany. Nowiutki, zaawansowany technologicznie smartfon nie miał szans z ponurym norrlandzkim mrozem. Pełna bateria wyczerpała się w kilka godzin.

– Słabeusz – mruknęła.

Musiała zahaczyć o hotel, żeby go szybko podładować w pokoju. Czekając, położyła się na łóżku i wolno oddychała. Telefon zabrzęczał, jakby chciał powiedzieć, że działa. Zamknęła oczy i próbowała sobie wyobrazić najbliższe godziny. Nie wiedziała, jak to będzie wyglądało. I nikogo nie mogła zapytać. Tęskniła za Tomem. I Jill. Pociągnęła nosem, ale nie miała zamiaru się rozryczeć, teraz musiała być silna i skoncentrowana. Trzeba wykonać robotę.

Po tym, jak telefon padł, ktoś musiał do niej dzwonić albo wysyłać esemesy, bo po podłączeniu do prądu zaczął wściekle brzęczeć. Była taka zmęczona. Nie miała siły sprawdzać. Postanowiła, że poleży dziesięć minut i poczeka. Pogrąży się w medytacji i będzie spokojna. Minutę później wstała. Nie potrafiła medytować, nawet gdy stawką było życie. Telefon naładował się w dziewiętnastu procentach i miała dwa nieodebrane połączenia.

Oba od Toma.

Na początku pomyślała, że to pomyłka. Stare wiadomości, które się pojawiły, kiedy telefon został uruchomiony ponownie. Jednak Tom dzwonił. Niedawno.

Tak bardzo zaschło jej w gardle, że nie mogła przełknąć śliny. W pierwszym odruchu chciała oddzwonić, natychmiast. Ale się zawahała. Dlaczego dzwonił? Nie była pewna, czy da radę z nim rozmawiać. Jedno nieprzyjemne słowo Toma i się rozsypie. Na to zaś nie mogła sobie pozwolić. Poczeka, bo mimo wszystko ma jakąś dumę.

Kiedy telefon był w pełni naładowany, schowała go do kieszeni, odpędziła myśli o Tomie, zamknęła drzwi pokoju i na mrozie przeszła spacerem do kościoła. Podniosła wzrok na czerwony budynek, otworzyła drzwi i wślizgnęła się do jednej z ławek na samym końcu. Musiała się naładować mentalnie przed tym, co zamierzała zrobić. Wkrótce miało się rozpocząć kazanie.

Było ciemno, dokładnie tak jak podczas jej pierwszego pobytu tutaj. Mimo że kościół już się wypełnił, panowała cisza, rozbrzmiewało tylko ciche mamrotanie i pojedyncze krzyki dziecka, wzlatujące ku sklepieniu, ale natychmiast uciszane przez zdenerwowaną matkę. Rząd za rzędem siedzieli poważni ludzie. Kobiety w spódnicach, z długimi włosami upchniętymi pod brzydkie chusty i bezbarwne szale. Mężczyźni w koszulach albo swetrach. Z pewnością nigdy się nie śmiali. Dla części najbardziej surowych laestadian śmiech był grzechem. Ambra obstawiała, że czekający tego dnia na kazanie nie należeli do najbardziej liberalnych.

Zrobiło się jeszcze ciszej. Pierwszy kaznodzieja zajął miejsce. Laestadianie nie mają księży, tylko kaznodziejów, zawsze mężczyzn. Są otwartymi, brutalnymi przeciwnikami księży kobiet, a mimo to mogą korzystać z budynku należącego do Kościoła Szwecji. Poważni mężczyźni, którzy monotonnym głosem mówili o grzechu i diable, w kółko wałkowali te same przepowiednie o końcu świata.

– …i na nich czeka piekło. Albowiem człowiek rodzi się zły – przemawiał jeden z nich, a w Ambrze buzowała złość. Piekło i grzech pierworodny były rzeczami, od których Kościół Szwecji oficjalnie się zdystansował. To istny skandal, że ta sekta może używać świątyni do głoszenia swoich wrogich człowiekowi prawd.

– …homoseksualizm jest grzechem, to zło demona. Musicie dostrzegać, że ataki następują ze wszystkich stron. Homodiabeł jest wszędzie.

Ambra wierciła się w ławce, monotonny głos rozdzierał jej mózg. Jednak pozostali wierni pozostawali w bezruchu i patrzyli z uwagą na kaznodzieję. Niektórym z oczu płynęły łzy. Dzieci siedziały z rodzicami i krewnymi, miały blade twarze i przestraszone oczy. Ambra to pamiętała. Rodziny z dziesiątką, może piętnastką dzieci. Środki antykoncepcyjne były zakazane, obowiązek kobiety to macierzyństwo – najbardziej szanowane matki rodziły jedno dziecko rocznie. Córki marzyły o wielu bobasach. Synowie dowiadywali się, że słowo mężczyzny w rodzinie jest prawem. Laestadiańska kobieta musiała być nieustannie gotowa na ciążę, nie decydowała o własnym ciele. Niepojęte, że to mogło istnieć w oświeconym zsekularyzowanym kraju takim jak Szwecja.

– I czy wtedy nie okazała się wszetecznicą? – grzmiał kaznodzieja. Mówił o szesnastolatce, która się malowała i w efekcie miała zostać wykluczona ze wspólnoty.

Ambra rozejrzała się po kościele, ciekawa, czy ta biedna dziewczyna siedzi w którejś z ławek. Tu nie było miłości, pojednania, żadnej z pozytywnych wartości, którą powinna reprezentować wiara. Choć może patrzyła na wszystko przez szary filtr, jakim było jej dzieciństwo. Może w tych ławkach znalazłaby też ludzi, którzy nie bili i nie obrażali, lecz wierzyli w Boga i dobrze traktowali potomstwo. Może.

Jednak nawet wśród bardziej oświeconych laestadian trwała ciągła walka z grzesznymi pokusami świata zewnętrznego. Muzyka, telewizja i gry komputerowe były oczywiście zakazane. Także kolorowe ubrania, zasłony, biżuteria, kosmetyki i Internet. Kształcenie się i czytanie to grzech, tak samo jak angażowanie się w hobby czy sport, bo zabierało czas, który mógł zostać poświęcony Bogu. To było takie głupie.

– Powitajmy Una Aalto. Przyjechał aż z Finlandii od naszych tamtejszych braci. Jest apostołem i przebudzeniem. Prorokiem, który do nas przyszedł. Jesteśmy błogosławieni.

Ambra przywarła krzyżem do twardej drewnianej ławki, mrużyła oczy w słabym świetle. Naprzód wystąpił człowiek ze zdjęcia Elsy. Wydawał się wyższy, stawiał ciężkie, nieco powłóczyste kroki. Miał wyjątkowo długie ręce, a za każdym razem kiedy przełykał ślinę, pod pomarszczoną skórą ruszało się ogromne jabłko Adama. Kiedy Uno Aalto otwierał usta, żeby coś powiedzieć, Ambra widziała, że ma szarobrunatne, jakby brudne zęby. Nie pamiętała, czy używanie pasty do zębów także jest uznawane za grzech. Miał w ręku sfatygowaną czarną Biblię. Wszyscy laestadianie, których Ambra poznała, byli cichymi, pokornymi ludźmi, na zawsze przygniecionymi wszystkimi swoimi grzechami, ale cisza, która zapadła, kiedy Uno Aalto wszedł na ambonę, i tak robiła wrażenie. Niektórzy wyglądali, jakby zemdleli już na zapas.

Uno Aalto omiótł wzrokiem zebranych. Dwa przedstawiające go zdjęcia, które widziała Ambra, ani trochę nie oddawały jego rzeczywistego wyglądu. Był wysoki, krótko ostrzyżony, powściągliwy w ruchach, ale otaczała go intensywna aura, charakterystyczna dla przywódców sekt.

Wciągnął powietrze, odczekał chwilę i rozpoczął kazanie. Mówił po szwedzku, ale z fińskim akcentem. Zawsze zaczynało się tak samo – hołdem składanym Bogu i chrześcijaństwu, mową o miłości i jedności, ale potem pojawiały się coraz ostrzejsze słowa o zatraceniu.

– To przebudzenie dla bliźniego. Przebudzenie dla tych, którzy żyją w grzechu – mówił, a chrapliwy, bezdźwięczny, starczy głos sprawiał, że Ambra czuła dreszcze.

Był tak pozbawiony radości, tak nieprzejednany. Oddychał dziewiętnastym wiekiem, potępieniem i piekłem.

– Takie jak zewnętrze, takie również jest wnętrze – kontynuował i wdał się w długi, ponury monolog o alkoholu, kobiecych strojach i rozmaitych sposobach, na jakie diabeł działa na ziemi.

Ambra spojrzała na zegarek i się zorientowała, że kaznodzieja przemawia już godzinę.

Kobiety siedziały z coraz mocniej pochylonymi głowami. Kilka głośno szlochało. Nie było w tym nic dziwnego – w końcu z racji płci automatycznie nosiły w sobie grzech. Uno Aalto już porządnie się rozkręcił. Słowa wypływały z jego ust niczym czarny wir upomnień, gróźb i nienawistnych słów pod adresem kobiet. Mówił o grzesznych ubraniach, grzesznych miastach, grzesznych kusicielkach. Grzech, grzech, grzech.

– Te perwersje sprawiają, że diabeł znajduje oparcie. Swoimi piekielnymi szponami wbija się w serce grzesznika. Nikogo nie oszczędza – ani starców, ani kobiet, ani dzieci.

Umilkł. Ambra nie potrafiła rozstrzygnąć, czy to celowa teatralna pauza, czy po prostu musi złapać oddech. Rozejrzała się. Jak oni wytrzymywali te brednie?

Dudniący głos znowu wypełnił kościół.

– Musicie być szczególnie wyczuleni na grzech wśród młodzieży. Jej zmysły łatwo bowiem zmącić.

Czuła się tak, jakby Esaias z nią rozmawiał. Ani jego, ani Rakel nie było w kościele tego dnia, a przynajmniej ich nie widziała, ale słowa Una Aalto na temat grzechu wśród młodzieży przeniosły ją z powrotem w tamte czasy.

W ich kuchni było radio. Któregoś razu przekręciła okrągłą gałkę i nastawiła stację, która nadawała muzykę i reklamy. Była tak pochłonięta muzyką, że nie usłyszała kroków Esaiasa.

– Co ty robisz? Ty nieszczęsna mała dziwko, co ty wyrabiasz?

– Nic – odparła. Tak się bała, że słowa więzły jej w gardle.

– A teraz na dodatek kłamiesz. Przywlekasz grzech do mojego domu.

Cios trafił w policzek i rzucił ją na jedno z krzeseł w kuchni. Skuliła się przed uderzeniami.

Ambra wzięła głęboki oddech i zmusiła się, aby być tu i teraz, a nie w kuchni Esaiasa, w której tortury trwały cały wieczór.

Esaias oskarżał ją o bycie grzesznicą tak wiele razy, że gdzieś z tyłu jej głowy tkwiła myśli, iż być może mimo wszystko ma rację. Że to z nią jest coś nie tak. Jednak teraz, kiedy słuchała, jak Uno Aalto opowiada o demonach i złu, dostrzegała absurdalność tego wszystkiego. Bicie dziecka w celu wypędzenia diabła. Mówienie dziesięciolatce, że jej mama umarła, bo była opętana przez złe duchy. Jaki Bóg pozwala na coś takiego?

Ambra znów spojrzała na zegarek – kazanie trwało już ponad dwie godziny. Wyglądało jednak na to, że Uno Aalto zbliża się do końca. Drżał mu głos, nabrał kolorów na twarzy i co jakiś czas podnosił pięść na zgromadzonych, jakby chciał dodatkowo podkreślić, jak bardzo są zatraceni.

– Amen – powiedział w końcu.

– Amen – brzmiała stłumiona odpowiedź zgromadzonych.

Ambra poczuła wzbierające wściekłość i determinację. Szesnastolatki nazywane dziwkami, kobiety zmuszane do zachodzenia w ciążę, przybrane dzieci, które spotyka zły los. Ktoś musi powstrzymać tych szaleńców i wyglądało na to, że tym kimś jest ona.

Po kazaniu ludzie stali w kolejce, żeby podejść do kaznodziejów, żeby ich dotknąć i otrzymać błogosławieństwo. Uno Aalto ściskał po kolei dłonie mężczyzn. Kobiety stały obok, pokorne, milczące.

Ambra wstała z ławki, weszła w cień i szła powoli przez kościół. Nikt nie zwracał na nią uwagi. Członkowie tej sekty tak właśnie robili – ignorowali i wykluczali ludzi z zewnątrz. Jednak bycie ignorowanym mogło służyć też jako ochrona. Kiedy człowiek był cicho i nie zwracał na siebie uwagi, jakby nie istniał.

Niekiedy dziwaczna akustyka sprawiała, że docierały do niej strzępy ściszonych rozmów wychodzących ludzi. Jako pierwsze opuszczały kościól kobiety z najmniejszymi dziećmi.

Ambra stanęła za słupem, widziała, jak Uno Aalto wyjmuje przedpotopowy kanciasty telefon komórkowy z kieszeni marynarki. Internet był grzechem i żaden laestadianin nie posiadał smartfona. W jego starych dłoniach i w połączeniu ze staroświeckim strojem komórka mimo wszystko wyglądała anachronicznie. Jakby był aktorem w filmie historycznym, który rozmawiał przez telefon między ujęciami.

Uno Aalto odwrócił się w bok i tym samym, mówiąc do słuchawki, zwrócił twarz w stronę Ambry.

Podkradła się bliżej, nadstawiła uszu.

– …musimy to przeprowadzić jak najszybciej.

Nachyliła się, słuchała jego fińskiego akcentu.

– Na podstawie twoich opisów, Esaias, wydaje mi się, że diabeł jest w nich silny. – Uno Aalto pokręcił zmartwiony głową. – Tak – powiedział, a potem milczał ze zmarszczonym czołem i słuchał. Czy rozmawiał z Esaiasem Sventinem? To nie było wykluczone, w końcu widziała ich razem na zdjęciu.

Niecierpliwie i niemal bez tchu czekała, aż znowu się odezwie.

– Tak, to możliwe, że dziewczynki nakręcają się nawzajem. Zły jest pod tym względem przebiegły. I ma siłę. Zwłaszcza, kiedy stoją na progu. Rozumiem, że cię to martwi. Ja też jestem zaniepokojony.

Zamilkł i słuchał z przemądrzałą miną. Ambra miała coraz większą pewność, że rozmawia z Esaiasem Sventinem.

– Tak, to brzmi rozsądnie. Właśnie ta nieczystość czyni je podatnymi na grzech. Zrobiłeś, co mogłeś. Ale potrzebujesz pomocy. Masz miejsce, w którym moglibyśmy to zrobić?

Po raz kolejny zapadła złowieszcza cisza, Uno kiwał głową.

O czymkolwiek rozmawiali, było to bez wątpienia skomplikowane i poważne. Ambrze udało się niepostrzeżenie podejść jeszcze trochę bliżej. Prawie podskoczyła, kiedy znów usłyszała monotonny głos Una Aalto, tym razem całkiem blisko:

– Piwnica będzie dobra. To może długo potrwać, jak wiesz, i nikt nie może nam przeszkadzać. Jeśli szatan jest w nich tak silny, jak mówisz, musimy być gotowi na walkę z demonami. To jest próba, bracie, musisz być twardy. Tak, jutro będzie dobrze.

Uno Aalto przerwał połączenie.Ambra cofnęła się za słup, próbowała uporządkować to, co usłyszała. Nie chciała wierzyć, że to prawda, ale jakkolwiek analizowała jego słowa, dochodziła do tego samego wniosku. Planowali wziąć się za dziewczynki, które mieszkały u Esaiasa i Rakel Sventinów. W ich piwnicy, następnego dnia. Najgorsze było to, że dokładnie wiedziała, co planują. Sama tego doświadczyła. Zabieg ten istniał we wszystkich religiach. W najłagodniejszej formie był lekarstwem. W najgorszej – atakiem, który mógł prowadzić do śmierci, torturą. Uno i Esaias planowali przeprowadzić wypędzanie demonów. Egzorcyzmy.

60

Jill spojrzała na wyświetlacz komórki. Znowu dzwonił do niej jej osobisty trener. Od ubiegłego dnia wydzwaniał jak oszalały, ale po raz kolejny odrzuciła połączenie i włożyła rękę do miski z chipsami. Właśnie odkryła chipsy truflowe i postanowiła, że tego dnia nic nie stanie między nią a nimi, a już na pewno nie jej przesadnie energiczny trener. Nie miała siły być pouczana, motywowana czy oceniana, przynajmniej nie tego dnia.

Jill jadła, kiedy miała zły humor. Nie cierpiała ludzi, którzy tracili apetyt i nie mogli jeść, jak tylko czuli lekki niepokój, to było cholernie niesprawiedliwe. To byli ci sami ludzie, którzy publikowali na Instagramie zdjęcia lodów i słodyczy, choć nigdy by ich nie zjedli. Dostawali ataków paniki, jak tylko czuli w ustach tłuszcz lub cukier. Sama bardzo dobrze pamiętała, jak głodowała w dzieciństwie. Nie, uwielbiała jeść.

Może mogłaby ćwiczyć w domu, żeby zmniejszyć negatywne efekty? Niektórzy ludzie tak robią.

Jill rozłożyła pled na podłodze, usiadła na nim, wsunęła nogi pod kanapę i bez przekonania zrobiła jeden brzuszek, a potem się poddała. Postawiła sobie miskę z chipsami na brzuchu i dalej jadła. Nienawidziła swojego aktualnego humoru. Była drażliwa, nadąsana, negatywnie nastawiona. Chciała być pozytywna, ale nie miała siły. Wmawiała sobie, że to naprawdę nie ma związku z Mattiasem. Włożyła do ust całą garść chipsów. Uznała, że równie dobrze może z nim zerwać, za bardzo się różnią. Z namysłem przeżuwała ostatnie okruchy.

Doszła do wniosku, że chyba ma to związek z Ambrą.

Jak mogła twierdzić, że wykorzystuje pieniądze do kontrolowania ludźmi? To brzmiało kompletnie niedorzecznie, przecież tego nie robiła.

Prawda?

Jill kiwała palcami u nóg i myślała, próbowała być ze sobą tak szczera, jak tylko się da. Czy zerwała z Mattiasem, bo nie dawał się kontrolować? Czy wykorzystała to, co usłyszała podczas nieudanego wieczoru jako pretekst do ucieczki przed człowiekiem, który nie pozwalał jej decydować o wszystkim?

Może i tak.

Uznała, że jeśli ma myśleć o takich trudnych rzeczach, chipsy nie wystarczą. Nie bez wysiłku wstała z podłogi i wyszła do kuchni. Z ultranowoczesnych szafek wyjęła tequilę, Cointreau, limonkę, syrop i kostki lodu. Wyciągnęła chromowany blender i zrobiła cały dzbanek Frozen Margarity. Wzięła kieliszek, zmoczyła brzeg cząstką limonki, włożyła go w sól, napełniła po brzegi lodowatą breją i wróciła na kanapę. Rozejrzała się po ogromnym salonie.

W zasadzie dom był stanowczo za duży dla jednej osoby, ale ktoś, kto wyrósł w biedzie, lubił kosztowne rzeczy. A przynajmniej ona je lubiła. Uwielbiała ten ostentacyjny dom, jeden z najdroższych w całym Djursholmie. Co jakiś czas umieszczała zdjęcia na Instagramie. Pokazywała specjalnie zamówione białe sofy, drogie dywany, ozdoby i śmiesznie luksusową kuchnię, a fani to doceniali i niemal domagali się kolejnych zdjęć. Funkcjonowała w dziwacznej branży. Dopiła drinka, wyszła do kuchni, napełniła kieliszek, a potem przeszła do innej części domu. Były w nim dwa pokoje, których nigdy nie pokazywała publicznie, dwa prywatne pokoje należące tylko do niej. Pracownia z widokiem na porośniętą bzami altanę i nieco mniejszy salon utrzymany w mocnych kolorach, który sama urządziła. Nie pozwalała się do niego zbliżać żadnemu projektantowi. Miała tam trochę rzeczy z Kolumbii. Nie trzymała ich w żadnej innej części domu – ten fragment życia zatrzymywała dla siebie. W tym pokoju komponowała piosenki.

Poszła do pracowni, usiadła przed komputerem. Powinna pracować, ale coś ją zastopowało. Czy już się skończyła? Zatrzymała spojrzenie na rozmazanej fotografii, migawce w kosztownej ramie. Przedstawiała ją i Ambrę, kiedy były nastolatkami, złymi na cały świat. Na swój sposób wciąż były złe na cały świat. „Malutka Ambra”, pomyślała, i nagle zebrało jej się na płacz. Może to Margarita przez nią przemawia. Były tak różne. Jill była przerażona, że mogą się od siebie uzależnić. Przerażający scenariusz stanowiło dla niej to, że ktoś może próbować podejmować za nią decyzje. Że nie będzie miała totalnej władzy nad swoim życiem. Wiedziała jednak, że Ambra marzy, aby do kogoś należeć, być z kimś. Nie potrafiła stwierdzić, która z nich czuje się bardziej samotna. Piła dalej, zdawała sobie sprawę, że jej umysł zaczyna popadać w odrętwienie. Laptop był otwarty i włączony. Pokaz różnych zdjęć z Kolumbii pełnił funkcję wygaszacza ekranu. Poruszyła myszką, zdjęcia zniknęły i zastąpił je widok pulpitu. Skype zaczął wydawać charakterystyczne bulgoczące dźwięki. Ktoś próbował się skontaktować. Kliknęła ikonkę.

To był Mattias.

Hm.

Sączyła drinka. Lód grzechotał jej między zębami. Po długim wahaniu wyniosła komputer do białego salonu, potrzebowała bezpieczeństwa, które dawał jej bezosobowy luksus. Nalała sobie więcej Margarity, usiadła i kliknięciem odebrała połączenie.

Obraz Mattiasa pojawił się natychmiast, jakby naprawdę na nią czekał.

– Cześć – powiedział cicho.

Przyjrzała się jemu i pokojowi, w którym siedział na wysokim biurowym krześle. Za plecami miał rzędy segregatorów i książek.

– Gdzie jesteś? – zapytała.

– W pracy. Jak się czujesz?

Jill uniosła kieliszek.

– Kieliszek w każdym razie jest do połowy pełny.

Wybuchnął śmiechem.

– Cieszę się, że odebrałaś, nie byłem pewien, czy będziesz chciała jeszcze ze mną rozmawiać.

– Mhm.

– Chciałem przeprosić za tamten wieczór. Przykro mi z powodu… no, wszystkiego.

– Nic się nie stało – odparła, choć tak naprawdę się stało. Co ją obchodziło, co dwie zazdrosne jędze mówiły w toalecie.

– To ze zrywaniem po dwóch miesiącach… – zaczął i umilkł.

To również nie miało żadnego znaczenia. Gdyby była brutalnie szczera ze sobą, musiałaby przyznać, że pod tym względem są podobni. Wolała zerwać, niż za bardzo się uwikłać. Nawet jeśli jakąś częścią siebie czuła, że nie miałaby aż tak wiele przeciwko związkowi z Mattiasem Cederem. Na ekranie widziała przystojnego mężczyznę. O zmierzwionych włosach, inteligentnych oczach, w eleganckim garniturze.

– Słuchaj, spotkaliśmy się tylko kilka razy. Nie musisz mi niczego tłumaczyć.

Przez chwilę milczał, patrzył na nią z namysłem.

– Tak właśnie nas widzisz? Bo ja czuję, że chętnie poznałbym cię lepiej.

Na dźwięk tych słów poczuła wir w piersi, jakby siedziała na samej górze toru kolejki górskiej i już za chwilę miała runąć w dół.

Wypiła jeszcze łyk drinka. Policzki ścierpły jej od soku z limonki. Czuła pokusę, aby po prostu się rozłączyć.

– Wyobrażam sobie ponowne spotkanie – powiedziała jednak, zwalniając hamulce wagonika i pozwalając mu zjechać z góry.

Jej słowa sprawiły, że Mattias się uśmiechnął i zobaczyła ładne zmarszczki w kącikach jego oczu. Miał bladą, lekko ziemistą cerę, jakby ostatnie lata spędził w domu. Zaczęła się zastanawiać, jak by wyglądał opalony i wypoczęty. Gdyby słońce podkreśliło jasne refleksy w jego włosach. Wykrzywiła usta w uśmiechu.

– Kiedy? – zapytał. Może nie gorączkowo, ale z ponagleniem w głosie.

Już zamierzał przejąć stery. Nie mogła powiedzieć, że tego nienawidzi, ale też nie do końca jej się to podobało.

– Przecież widzimy się teraz – odparła.

– Ale ja chcę się z tobą spotkać. Być z tobą.

Uśmiechnęła się. Może w tej sytuacji mimo wszystko miała połowę władzy.

– No to co byś zrobił, gdybyś tu był? – zapytała i przejechała palcem po linii dekoltu. Powoli rozpięła jeden z obleczonych tkaniną guzików. Potem kolejny.

Mattias nie odrywał od niej wzroku. Była pijana, ale nie na tyle, żeby nie wiedziała, co robi. To było coś, czego chciała spróbować, czego nigdy wcześniej nie robiła. Mattias nachylił się do ekranu. Wyglądał, jakby przestał mrugać.

– Mam kontynuować? – zapytała.

Pokiwał głową.

– Najpierw rozepnij koszulę – powiedziała.

– Po co?

– Bo chcę cię zobaczyć – odparła i była to prawie cała prawda.

Musiała się przekonać, czy jej ufa, zmusić go do zrobienia czegoś, czego najprawdopodobniej nie robił wcześniej.

Mattias powoli poluzował krawat. A potem się zawahał. Jill przekrzywiła głowę, czekała. Mattias przybliżył ręce do klawiatury.

– Poczekaj. Zdejmij najpierw krawat. I marynarkę.

Patrzyła, jak ściąga krawat przez głowę, a potem sprawia, że wraz z marynarką znika z kadru. Z powrotem się wyprostował na krześle.

– Zadowolona?

– Jeszcze nie całkiem – odparła i dała mu znak skinieniem głowy, aby kontynuował.

Rozpiął koszulę, guzik po guziku. Zobaczyła jego klatkę piersiową, pokrytą włosami w kolorze ciemnego blondu, sutki, płaski brzuch. Odstawiła kieliszek, poczuła ssanie pożądania w pachwinach i udach. Jak długo będzie pozwalał jej sobą rządzić?

– Wyjmij koszulę ze spodni – rozkazała. Sama była zdziwiona, jak schrypnięty jest jej głos.

Mattias wyciągnął koszulę. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała.

– Zdejmij ją – powiedziała Jill.

Posłuchał bez słowa. Siedzieli przed ekranami komputerów i na siebie patrzyli.

– Twoja kolej – oznajmił cicho Mattias.

Jill wyciągnęła bluzkę ze spodni, pozwoliła jej opaść, głaskała jasnobrązowy brzuch, pieściła palcami miękką skórę. Nie miało znaczenia, jak długo trener dawał jej wycisk – nie było ani śladu kaloryfera.

– Co to jest? – zapytał.

Zaczęła się bawić świecącym kolczykiem w pępku.

– Podoba ci się? – zapytała. Może uznał go za wulgarny?

Ale Mattias pokiwał głową.

Jill nigdy nie zrobiłaby tego z nikim innym. Dorastała w epoce Internetu i mediów społecznościowych, wiedziała, jak szybko różne rzeczy się rozchodzą. Nigdzie nie było żadnych jej nagich zdjęć. Przez lata wielu kochanków i mężczyzn uważających się za jej chłopaków chciało ją fotografować i filmować. Mnóstwo tak zwanych fotografów dziecięcych zapewniało ją, że chcą zrobić tylko wysmakowane zdjęcia (wszyscy byli świntuchami opętanymi seksem), chętni mężczyźni zapewniali, że to tylko na użytek własny. Nigdy jednak się na to nie zgodziła, nigdy nikomu nie zaufała. Zastanawiała się, czy Mattias zdaje sobie sprawę, że dosłownie oddaje swoją karierę w jego ręce, kiedy tak przesuwa dłonią po swoim ciele przed ekranem. Ale może i on składał swoją karierę w jej ręce? Jakimikolwiek tajemnicami się zajmował, i tak by nie zaaprobowano, gdyby wyszło na jaw, że nadaje erotyczne treści ze swojego biura. Zaufanie między nimi działało podniecająco. A poza tym oczywiście był przystojny. Silny i żylasty – wojownik przebrany za biurokratę, mężczyzna, a nie chłopiec.

Położyła dłoń na koronce na jednej z miseczek, gładziła ją, wykonywała delikatne okrężne ruchy na całej piersi, a potem ograniczyła się do trzech palców i skoncentrowała się na brodawce. Mattias nie odrywał od niej wzroku ani na sekundę, jakby zachowywał te dane na później. Opuściła jedno ramiączko, zdjęła miseczkę, gładziła obnażoną pierś, miękko i troskliwie, nie śpiesząc się. Mattias nachylił się ku niej, śledził jej ruchy. Ponownie chwyciła brodawkę, ostrożnie złapała kciukiem i palcem wskazującym. Siedział jak zaczarowany.

– Mogłabyś zdjąć stanik? – poprosił.

Zawahała się, ale powoli sięgnęła za plecy i rozpięła stanik. Polubienie swoich piersi zajęło jej wiele lat. Pogodziła się z tym, że mężczyźni wolą duże, nawet jeśli nie do końca to rozumiała. Wcześnie miała biust pokaźnych rozmiarów i nienawidziła tego, jak działał na chłopaków dookoła niej, jak się gapili, obmacywali ją, dokuczali jej, nazywali ją dziwką i zdzirą. Czasem nadal czuła się brudna, jak z pornosów. Ale nie teraz. Pomału pozwoliła najpierw jednej, a potem drugiej piersi się oswobodzić. Wypuściła stanik, siedziała naga, pozwalała mu się oglądać.

– Jesteś taka piękna – powiedział ochryple.

– Podnieca cię to? – zapytała.

Pokiwał głową.

– Tak. Bardzo.

– Odchyl się do tyłu. Pogłaszcz się po spodniach.

Zrobił, co kazała. Był wyraźnie podniecony, siedział z szeroko rozstawionymi nogami. Jego szeroka klatka piersiowa ciężko się unosiła. Usłyszała zduszony jęk i aż zadrżała z napięcia. Zerknęła w stronę jego krocza, zobaczyła obiecujące wybrzuszenie, które gładził.

– Rozepnij je – rozkazała.

Spojrzał na nią niepewnie, zauważyła, że ostrożność walczy w nim z pożądaniem. Zdjęcie koszuli w biurze to jedno, ale zdjęcie spodni było już czymś innym. Czekała. Posłuchał, zdjął najpierw buty i skarpetki (doceniła to – mało co jest mniej seksowne niż mężczyzna w samych skarpetkach) – a potem spodnie i majtki i usiadł z powrotem nagi, twardy i podniecony. Przyjrzała się jego penisowi. Był duży, lekko skrzywiony. Żołądź lśniła w miejscu, w którym ocierała się o płaski, umięśniony brzuch. Jej sutki się skurczyły i poczuła, że jest naprawdę mokra. Mimo woli zaczęła się zastanawiać, czy jego drzwi są zamknięte.

– Popieść się znowu – powiedziała.

– Jill… – Pokręcił głową.

– Jeśli to zrobisz, to ja też – oznajmiła.

Jego oczy się zwęziły, więc Jill wstała, zdjęła spodnie i białe koronkowe majtki. Sapnął. Była wydepilowana, jeśli nie liczyć małego ciemnego paska tuż nad waginą.

– Podoba ci się? – zapytała, kiedy z powrotem usiadła na kanapie. Mężczyznom zwykle się podobało, ale jeśli chodziło o Mattiasa, nie miała pewności – nie przypominał innych mężczyzn, których poznała.

– Ładne – odpowiedział, patrząc jej w oczy. – Ty jesteś ładna. Mogłabyś pokazać, jak lubisz być pieszczona?

– W takim razie ty zrób to samo – odparła.

Lekko się uśmiechnął.

– Zrobię, obiecuję, ale chcę wytrzymać trochę dłużej niż dwie sekundy.

Jill ustawiła komputer, odchyliła się na kanapie, opuściła rękę pomiędzy nogi. To właściwie było szalone. Ale, co dziwne, czuła, że robi coś intymnego i ekscytującego, a nie szalonego. Zaczęła poruszać palcami, powoli wykonywać koliste ruchy. Lubiła się masturbować, odpowiadała jej kontrola, którą wtedy miała. Lubiła przeżywać orgazmy, a na mężczyzn nie zawsze można było liczyć w tym względzie.

Mattias intensywnie się w nią wpatrywał, rozszerzyła lekko nogi i patrzyła, jak zaczął się zadowalać, przesuwając rękę w górę i w dół.

Teraz ruszała dłonią szybciej, całkiem skupiona na własnej rozkoszy. Wcześniej wielokrotnie się masturbowała na oczach mężczyzn, robiła cały show z jękami i pracą palców. To był prosty sposób na zdobycie władzy w związku, ale teraz było inaczej, skupiła się na przeżywanej rozkoszy i naprawdę podnieciła, nie obchodziło jej, jak wygląda. Uniosła drugą rękę do piersi i delikatnie je masowała.

Mattias oddychał przez usta. Jego klatka piersiowa mocno pracowała, dłoń również poruszała się coraz szybciej. Jill podniecał widok Mattiasa zbliżającego się do szczytowania, to, jak coraz bardziej tracił nad sobą kontrolę. Utkwiła w nim wzrok, wsunęła do środka palec wskazujący, wyobrażała sobie, że to on się w niej porusza, rozpycha, bierze ją. Zawahała się przez chwilę. Miała zupełnie nowe krótkie paznokcie i chciała przeprowadzić test, więc wysunęła palec wskazujący, opuściła, widziała, że spojrzenie Mattiasa jest jakby przyklejone do palca. Znów go uniosła, zaczerpnęła trochę z mokrego środka i wtarła w siebie. Potem wysunęła tyłek lekko do przodu i powoli wprowadziła tam palec. Czy będzie zszokowany? Wydała głuche westchnienie, pieściła się drugą ręką, ostrożnie wkładała i wyjmowała sam koniuszek wskazującego palca, a jednocześnie ruszała drugą ręką, coraz szybciej i szybciej, aż w końcu nadszedł wybuchowy orgazm.

– Och, Boże – wyjęczała, przyjemny dreszcz biegł aż do ud, przez całą miednicę, cały tyłek, głęboko do ciała. Jezu, jak przyjemnie. Minął jakiś czas, zanim wróciła do rzeczywistości. Otworzyła oczy, zobaczyła Mattiasa, nadal twardego i niezaspokojonego, jakby na nią czekał. Jego oczy płonęły. Wciąż się pieściła, teraz już powoli, pozwalała echom orgazmu wybrzmiewać, wstrząsały nią dreszcze.

Mattias wykonał kilka szybkich ruchów. Tyle wystarczyło, aby doszedł. Jego ciało się napięło, ręka pracowała gorączkowo, aż w końcu wytrysnął na dłoń i brzuch. Wyglądał wtedy seksownie, jak zwierzę. Jej ciało zareagowało na ten widok i doznała jakby dodatkowego orgazmu, poczuła przyjemny epilog, falę ciepła, rozchodzącą się po całym ciele. Mattias odetchnął. Siedział w zupełnym bezruchu. Jill opadła z powrotem na sofę, odgarnęła włosy, złączyła nogi.

– Przyjemnie? – zapytała.

– Bardzo – odpowiedział ochryple. – Boże, Jill, co za diabelski wynalazek. Było fantastycznie. A u ciebie jak?

– Bardzo dobrze – odparła szczerze. Wolałaby jednak, aby przy niej był, czuła się trochę osamotniona.

Mattias zniknął z ekranu, a po chwili wrócił – już się wytarł i miał na sobie spodnie.

Jill nakryła się kocem. Napięcie zniknęło z twarzy Mattiasa i wyglądał znacznie spokojniej. Dopiła drink i poczuła, że sama też jest odprężona.

– Chciałbym do ciebie przyjechać – oznajmił cicho.

– Tutaj?

– Tak.

Zawahała się, ale potem podjęła decyzję.

– No to przyjedź.

Niecałą godzinę później Mattias wysiadł z taksówki przed luksusową willą Jill przypominającą dwór szlachecki. Znowu był podniecony, siedział w samochodzie i fantazjował o tym, co razem robili.

Natychmiast otworzyła drzwi. Miała na sobie długą, białą sukienkę, ale bez problemu mógł przywołać, jak wcześniej wyglądała przed komputerem – naga, krągła, zmysłowa. Wiedział, że zachowa ten obraz w pamięci do końca życia.

– Cześć – powiedziała, a jej schrypnięty, niski głos był zdyszany. – Wejdź.

Odsunęła się na bok. Miała zaróżowione policzki i była bosa. Objął ją ramieniem w talii i pocałował. Nie mógł się doczekać, aby jej dotknąć i całować, już od chwili, kiedy kazała mu się rozebrać do naga i masturbować przed komputerem w swoim biurze. Jego szefowie nie byliby równie zadowoleni. Podjął szalone ryzyko. Ale ona była tego warta.

Jill odwzajemniła pocałunek, prawie go oplotła. Powędrował dłońmi do jej piersi, a ona dyszała mu do ust. Pomacał ręką za plecami, zamknął drzwi i ją całował, podczas gdy ona się cofała w głąb mieszkania.

– Muszę cię mieć – powiedział i szarpnął za jej sukienkę.

Pozwoliła mu ją z siebie zdjąć. Pod spodem była zupełnie naga. Czule całował jej piersi. Nadal się całowali, gdy się rozbierał i rzucał ubrania na jej luksusową podłogę. Znaleźli się w salonie, zobaczył szeroką białą sofę. Zaprowadził ją tam i się na niej położył, zdecydowanym ruchem rozszerzył jej nogi kolanami. Przyciągnęła do siebie jego głowę, ale stawiał opór, chciał ją widzieć, kiedy będzie w nią wchodził. Pozwoliła mu przejąć dowodzenie, decydować. Podciągnęła kolana, Mattias ułożył się pomiędzy nimi w wygodnej pozycji i wszedł w nią. Zobaczył, jak jej oczy zachodzą mgłą, kiedy ją wypełniał. Kochał się z nią gorączkowo, namiętnie, zmuszał ją, żeby się pieściła tak samo jak przedtem, a jednocześnie wykonywał kolejne pchnięcia. Ruszała biodrami w przód i w tył, wykrzykiwała jego imię, aż w końcu przeżyła brutalny, głośny orgazm. Sekundę po tym, jak się wysunął, doszedł także, na jej brzuch i piersi. Zamknęła oczy i tylko dyszała.

Wsparty na drżących ramionach zdał sobie sprawę, że cała się lepi. Będzie o to miała pretensje?

Otworzyła oczy.

– Uwielbiam, kiedy się tak zatracasz – oznajmiła. – Pocałuj mnie, a potem przynieś nam Margaritę.

Zrobił, jak rozkazała, obdarzył ją głębokim pocałunkiem, znalazł drogę do kuchni, wziął ze sobą papierowy ręcznik, dzbanek i kieliszki. Ostrożnie ją powycierał, a potem napełnił kieliszki. Wznieśli toast.

– Dobre – powiedział z uznaniem, kiedy spróbował drinka.

Wyciągnął rękę. Tak ładnie wyglądała z krótszymi włosami.

– Chciałbym zacząć od nowa – powiedział, kiedy usiadła po turecku, nago, na białej sofie. Zmusił się, aby patrzeć na jej twarz. – Chcę się zachowywać jak normalny mężczyzna, który chce być z normalną kobietą. Żadnych śmiesznych ograniczeń czasowych.

– Tylko że ja nie jestem normalna – oznajmiła Jill.

– Nie?

– Nie. Cierpię na zaburzenia. Relacji międzyludzkich, odżywiania, jestem kompletnie ześwirowana. Chyba lada dzień będę gruba.

– Okej – odpowiedział.

Jej oczy się zwęziły.

– Lubisz grube kobiety? Nie wierzę.

– Nie zmieniłbym o tobie zdania, gdybyś przybrała na wadze.

– A poza tym jestem stara – dodała i opuściła wzrok. Kręciła kieliszkiem.

Mattias się uśmiechnął.

– Wiem dokładnie, ile masz lat, to nie może być wymówka.

Jill pokręciła głową.

– Jestem starsza, niż myślisz. Moja data urodzin jest nieprawidłowa. Kiedy przybyłam do Szwecji, popełniono błąd – byłam tak mała, że wszyscy uważali mnie za młodszą. W wieku osiemnastu lat dostałam papiery do domu, ale nikomu o tym nie mówiłam. Tak naprawdę mam trzydzieści lat, w tym roku kończę trzydzieści jeden. – Ostatnie zdanie wyszeptała. – Nigdy o tym nie mówiłam. Nawet Ambra nie wie.

Jill odwróciła wzrok, jakby właśnie ujawniła, że zarabia na sprzedaży narkotyków dzieciom.

Zaległa cisza.

– Jill?

– Tak? – Jej głos był zduszony, nadal na niego nie patrzyła.

Mattias wziął od niej kieliszek, postawił go na ławie, wziął ją w ramiona. Położyła mu twarz na piersi, a on poczuł jedynie, że wszystko jest, jak należy.

– Lubię cię. Twoje dziwne życie, tajemnice, to, kim jesteś.

Chlipała mu przy piersi.

– No i jestem prawie ślepa.

Wzmocnił uścisk, czuł, że czułość prawie go obezwładniła.

– Wiem, widziałem twoje okulary.

– Traktujesz mnie jak projekt? Kogoś dobrze rokującego pod kątem przyszłych ulepszeń?

– Nie. Naprawdę myślę, że jesteś dobra taka jak teraz.

– Spotykamy się zaledwie od miesiąca.

– Wiem. Ale nigdy tak się nie czułem.

– To znaczy jak?

Jakby mógł ją kochać.

– Jakby dwa miesiące to było stanowczo za mało. Czuję, że chcę z tobą być znacznie dłużej.

– Nic o mnie nie wiesz – powiedziała.

– Nie mogę się doczekać, aż cię poznam. Ale już bardzo dużo wiem. Boisz się opuszczenia. Nienawidzisz ćwiczyć, kochasz czekoladę i bywasz smutna, choć nigdy tego nie okazujesz.

Chwycił ją za brodę, uniósł jej twarz, delikatnie pocałował.

– Nie sądzę, żebym umiała kogoś kochać – mruknęła przy jego ustach.

Potarł nosem jej nos.

– Kochasz Ambrę.

– Tak – zgodziła się. – Ale tak strasznie się pokłóciłyśmy.

– Rodzeństwo się kłóci – stwierdził. Sam miał dwóch braci.

Jill pokręciła głową.

– Nigdy się nie kłóciłyśmy w taki sposób. Mówiła mi straszne rzeczy. Ale ja także mówiłam jej straszne rzeczy. A jeśli nie będziemy mogły znów być przyjaciółkami?

– Ale przecież się kochacie, jesteście rodziną. – Mattias widział je razem, wiedział, ile dla siebie znaczą.

Zadzwonił jego telefon.

– Muszę zobaczyć, kto to – oznajmił przepraszająco. – Technicznie rzecz biorąc, jestem w pracy. Wysunął telefon i spojrzał na wyświetlacz. – To Tom. Mogę odebrać?

Jill skinęła głową. Podobało jej się, że pyta o pozwolenie, że się nią przejmuje, że jest obok. Kiedy wyszedł, wyjęła popcorn do przygotowywania w mikrofalówce i zrobiła całą miskę.

Mattias wrócił, miał zmarszczone czoło.

– Kiedy ostatnio odzywała się do ciebie Ambra? – zapytał. – Tom chciałby wiedzieć.

Tom Lexington, ten pieprzony łamacz serc. Czego znowu chce od Ambry?

– Kilka dni temu. A co?

– Nie wie, gdzie ona jest.

Jill odstawiła miskę, poczuła ukłucie niepokoju.

– Czy coś się stało?

Mattias przycisnął telefon do piersi, zakrył mikrofon.

– Chce tu przyjechać.

– Tutaj? – odparła zdumiona, ale potem pokiwała głową. Oczywiście, że może przyjechać, jeśli sprawa dotyczy Ambry.

Pół godziny później Jill wpuściła Toma do domu. Zapomniała już, jaki jest wielki. Wypełnił cały przedpokój, przyniósł ze sobą mróz i śnieg. Jego brwi były ponuro zmarszczone, ale zgolił brodę i wyglądał znacznie bardziej świeżo niż zwykle, więc Jill musiała niechętnie przyznać, że rozumie, dlaczego Ambra się w nim zakochała. Bo tak przecież było, nagle nabrała co do tego pewności. Jasna cholera, powinna o tym pomyśleć, powinna być milsza dla Ambry. Gdyby coś jej się stało… Jill odszukała dłoń Mattiasa, mocno ją ścisnęła.

– Ale jak to, nie macie kontaktu? – zapytał Tom ze złością.

– Uspokój się – powiedział ostrzegawczo Mattias.

Jill wykrzywiła usta w uśmiechu. To było słodkie, że jej bronił. Trochę obciachowe i niepotrzebne, ale słodkie.

Tom krótko skinął głową.

– Przepraszam, nie chciałem być niemiły. Wiesz może, gdzie mogła pójść? Nie ma jej w domu, nie przyszła do pracy, nie odbiera telefonu.

– Mówiła, że na nią nakrzyczałeś, kazałeś jej spadać na drzewo. – Jill nie mogła się powstrzymać.

Tom poruszał szczękami.

– Pokłóciliśmy się. Przesadziłem z reakcją.

Jill pomyślała, że jest dość przerażający, i mimo woli zaczęła się zastanawiać, jak wygląda, kiedy przesadza z reakcją. Mogła jednak sobie wyobrazić, że jej odważna siostra stawia mu czoła.

Cały jej instynkt opiekuńczy nagle się obudził, wszelka wrogość wyparowała. Jeśli ten ciołek naprawdę złamał Ambrze serce, nigdy mu nie wybaczy.

– Czy jej szef nie wie, gdzie jest? – zapytał Mattias.

– Nie, Ambra ma wolne. I nie ma jej w domu. Korespondencja leży na podłodze w przedpokoju.

– W czasie naszego ostatniego spotkania rozmawiałyśmy o Kirunie – przypomniała sobie Jill. – I o tym, że ta straszna rodzina zastępcza ma nowe dzieci. Myślisz, że mogła tam pojechać?

Tom się zastanowił.

– Ona nienawidzi Kiruny. Nienawidzi marznąć. Ale może. Ze względu na te dzieci. To byłoby dla niej typowe. Zadzwonię do hotelu.

Po krótkiej rozmowie telefonicznej Tom potwierdził:

– Zameldowała się w hotelu Ferrum, a więc jest w Kirunie.

Jill odetchnęła z ulgą.

– Ale nadal nie odbiera.

– Ja do niej zadzwonię – powiedziała Jill.

Może Ambra ignorowała telefony od Toma. Ale nawet nie rozległy się sygnały, od razu została przekierowana na pocztę głosową. Wysłała esemes.

Zadzwoń do mnie. Proszę!

– A ta kobieta, z którą rozmawiała w Kirunie? Może ona wie? – podsunęła Jill. Spojrzała na zegarek, dochodziło wpół do jedenastej.

– Elsa Svensson, dobra myśl – skwitował Tom. Odszukał numer w smartfonie.

– Mam zadzwonić? – zapytała Jill, ale Tom pokręcił głową i użył swojego telefonu.

Ale przynajmniej włączył głośnik.

– Halo? – rozległ się ożywiony głos.

– Dobry wieczór, mówi Tom Lexington, przepraszam, że dzwonię tak późno.

– Nie szkodzi, i tak nie mogę spać. Tom, mówił pan?

– Zastanawiam się, czy może pani wie, gdzie jest Ambra. Znacie się?

– Tak. Ambra jest tutaj, w Kirunie.

– Spotkała się z nią pani?

– Tak. – Po długiej ciszy kobieta dodała: – Ale zaczynam się martwić o tę dziewczynę. Wie pan, panie Tomie, dzwoniłam do niej, ale nie mogę się połączyć. Tak, bardzo się niepokoję. Pojechała porozmawiać ze swoim dawnym przybranym ojcem, a teraz jej nie ma. Nie wiem, co robić.

Jill poczuła, jak niepokój ściska ją za gardło. Tom podziękował za informację i się rozłączył.

– Naprawdę wydawała się zaniepokojona – stwierdziła Jill.

– To nie musi nic znaczyć – stwierdził Mattias, ale w jego głosie brakowało pewności.

Ambra do tej pory potrafiła się o siebie zatroszczyć. Ale w ostatnim czasie nie była sobą. Jeśli jej wytrzymałość po prostu się skończyła? Jill przygryzła wargę. Czuła, jak łzy palą ją w gardło.

Tom gwałtownie wstał. W jego oczach nagle pojawił się mrok.

– Co zrobisz? – zapytał Mattias.

– A jak myślisz? – odparł Tom. Jego głos był szorstki.

Mattias skinął głową.

– Zadzwoń, jak tylko będziesz coś wiedział.

Tom ruszył przed siebie, stawiał długie kroki. Jill patrzyła za nim. Był irytującym człowiekiem.

– Co on zrobi?

– Zamierza ja znaleźć.

– W Kirunie? Skąd wiesz?

– On taki jest.

– Ale to przecież cholernie daleko.

– Podejrzewam, że już ma plan.

Tom pojechał do hangaru, w którym stał pożyczany czasem przez niego helikopter. Otworzył drzwi kluczem, wyłączył alarm i wszedł do środka. Stał nieruchomo. Wdychał znajome zapachy paliwa, ropy i metalu. Nagle poczuł się tak, jakby powietrze znikało, gardło mu się zacisnęło, miał kłopoty z oddychaniem. Już dawno nie dopadł go atak. Zamknął oczy, próbował za wszelką cenę się odprężyć. Nie ma czasu na niepokój. Nie teraz. Ponuro pomyślał, że będzie musiał przez to przebrnąć, i zdjął pokrowiec. Spojrzał na cichą maszynę, opanował ciało, zmusił mięśnie do posłuszeństwa. Kiedy ostatnio leciał helikopterem, rozbił się. Nadal miał blizny po obrażeniach, wciąż się budził zlany potem po koszmarnych snach o cuchnącym benzyną morzu ognia.

Pocisk trafił śmigło ogonowe. Jego snajper już wtedy nie żył. Helikopter zaczął się kręcić, zderzenie było mocne. W normalnej sytuacji nikt oczywiście nie zakładał z góry, że koledzy nie żyją, nie zostawiał ich, a w przypadku tragedii starał się przewieźć ciała do domu. Wtedy jednak wybuchł chaos, a podstawowym zadaniem było sprowadzenie do domu Isobel, więc w pewnym sensie go zostawili. Rozumiał ich. Takie wypadki przeważnie kończyły się śmiercią, a ogień groził wybuchem. Jednak kiedy helikopter uderzył o ziemię, fotel, do którego przypięty był Tom, został wyrzucony prawie pięćdziesiąt metrów od miejsca katastrofy, a on przeżył.

Na rękach i twarzy miał oparzenia. Zwichnął obie ręce i miał wielkie sińce po czteropunktowych pasach bezpieczeństwa. Długo dryfował pomiędzy życiem a śmiercią u bandytów, dopóki nie sprzedali go grupie jeszcze gorszych opryszków. Ale przynajmniej udało im się nawiązać kontakt ze Szwecją i Lodestar i zażądać okupu. Jego ubezpieczenie pokryło koszty w wysokości dziesięciu milionów.

Opanował oddech. Otarł pot z czoła. Z Czadu przywiózł ze sobą nie tylko zespół stresu pourazowego i ataki paniki. Nabawił się także strachu przed lataniem. Źle się czuł w ciasnych pomieszczeniach, nie lubił się przypinać pasami. No i odgłos helikoptera… Zadrżał. Nie miał jednak wyboru. Od Kiruny dzieliło go tysiąc dwieście kilometrów. Helikopter rozwijał prędkość stu osiemdziesięciu kilometrów na godzinę, co się równało ponad siedmiu godzinom lotu, wliczając w to dwa tankowania po drodze. Ponieważ zamierzał lecieć w nocy, musiał dzwonić na stacje i prosić o ich otwarcie. Będzie też musiał wręczać łapówki i nawiązywać kontakt z kontrolą ruchu lotniczego na poszczególnych lotniskach po drodze. Jeśli tylko nie dozna ataku paniki, będzie na miejscu przed świtem. Poza tym mógł wylądować przy domku i natychmiast wziąć skuter.

Jeszcze raz analizował plan i jednocześnie naciągał spodnie od kombinezonu, grubą kurtkę i wkładał kask. Spojrzał na lśniącą maszynę. Położył dłoń na kopule ze szkła. Wziął głęboki wdech.

– No to jesteśmy tylko ty i ja, bestio.

61

Zgłoszę, że groziła pani urzędnikowi państwowemu!

Szef pomocy społecznej Ingemar Borg krzyczał tak głośno, że Ambra musiała trzymać telefon w sporej odległości od ucha.

– Nikomu nie groziłam, ale musicie sprawdzić, co się dzieje z tymi dziećmi – odparła, próbując zachować spokój. Zadała tylko proste pytanie, nie gnębiła go ani mu nie groziła.

Ale Ingemar Borg nie chciał nawet rozmawiać o dziewczynkach.

– Co jest z panią nie tak? Rozsiewa pani tu plotki na nasz temat. Porozmawiam z pani szefem, dopilnuję, żeby straciła pani pracę, pozwę panią.

„Tak, tak, tak”, pomyślała. „Powiedz coś, czego nie słyszałam już tysiące razy”.

– Ale Uno Aalto jest… – zaczęła Ambra, ale nagle usłyszała tylko elektroniczną ciszę. Ingemar Borg po prostu się rozłączył.

Przez chwilę rozważała, czy nie zadzwonić znowu. Ale z Ingemarem Borgiem najwyraźniej nie można było się dogadać. Nie mogła liczyć na żadną pomoc z jego strony.

Spojrzała na zegarek. Poprzedniego wieczora Jill dzwoniła do niej i pisała esemesy, ale nie miała siły tym się zająć. Kochała Jill, ale była tak zajęta, że to musiało poczekać. Zamierzała z nią porozmawiać, kiedy skończy. No i Tom, dzwonił ponownie, ale nie zostawił wiadomości. „Też będzie musiał poczekać”, pomyślała hardo. Zamiast tego zadzwoniła do Elsy.

– Wszystko w porządku?

– Tak, kochanie – zaszczebiotała Elsa. – Wszystko dobrze.

Pożegnały się, a Ambra odpędziła dziwne uczucie, że Elsa coś przed nią ukrywa. Niecierpliwie zadzwoniła jeszcze raz na policję w Kirunie, wysłuchała dobrych dwudziestu sygnałów, zanim się poddała. I tak nie sądziła, aby byli szczególnie pomocni. Wcześniejsze rozmowy z nimi nie kończyły się obopólnym zrozumieniem.

Bębniła palcami w kierownicę wynajętego samochodu, czuła irytującą bezsilność. Co, do licha, miała zrobić? Nie znała nikogo w Kirunie poza leżącą w szpitalu staruszką. Pobębniła jeszcze trochę, patrzyła na śnieg za oknem, próbowała obmyślić jakiś plan. Zastanowiła się przelotnie, czy mimo wszystko nie zadzwonić do Toma, nie sprawdzić, czego chce. Ale nie chciała usłyszeć kolejnych złych wieści. Co, jeśli tylko chciał złagodzić wyrzuty sumienia? Albo jeszcze gorzej: chciał powiedzieć, że jednak wrócił do Ellinor. Nie, nie teraz, musiała najpierw rozwiązać tę sprawę. Ale chwileczkę…

Ambra chwyciła kierownicę i nagle wpadła na pomysł. Wyprostowała się w fotelu. Tareq! Przecież znała jeszcze kogoś w Kirunie! Fotografa – wolnego strzelca Tareqa.

Wpatrując się w ośnieżoną drogę, wybrała jego numer.

Proszę, proszę, odbierz.

– Halo?

Tak! Ambra z ulgą podskoczyła na fotelu.

– Cześć, Tareq! Tu Ambra Vinter. Jestem w Kirunie, możesz mi pomóc w jednej sprawie? To nieoficjalne, może szalone, ale potrzebuję zdjęć. Potrzebuję twojego sprzętu i ciebie.

– To rzeczywiście brzmi trochę szaleńczo. Ty brzmisz jak trochę szalona – odparł.

– Ale jesteś mi to winien, bo porzuciłeś mnie w barze dla gejów. Weź też kamerę. Wyślij adres, to od razu po ciebie podjadę. Proszęproszęproszę.

Tareq wybuchnął śmiechem.

– Kobieta w potrzebie. Nawet ja nie potrafię się temu oprzeć. Daj mi pół godziny.

Ambrze udało się trafić do domu Tareqa i czekała niecierpliwie na zewnątrz. Kiedy wyszedł, załadował sprzęt do samochodu, usiadł na fotelu pasażera i krótko ją uścisnął.

– No więc co tam wymyśliłaś?

– Fiński przywódca sekty zamierza poddać egzorcyzmom dwie małe dziewczynki, które są w rodzinie zastępczej u fanatyka religijnego. Potrzebuję zdjęć.

– Aha, no tak – odparł Tareq, zdjął rękawiczki i podrapał się w czoło.

Ambra zwolniła hamulec ręczny i dodała gazu. Zawróciła i zjechała do głównej drogi. Prowadziła volvo z napędem na cztery koła, takie samo jak to, które miał Tom (nie wolno jej było teraz myśleć o Tomie) – silne jak drapieżnik; kierowanie nim to była czysta przyjemność.

– Dzięki, że się zgodziłeś.

– Brzmiało zbyt ekscytująco, żebym odpuścił, a nie mam żadnych planów. Czy to w ramach twojej pracy dla „Aftonbladet”?

– Nie powiedziałabym – odparła. Pomyślała, że chyba zachodzi duże ryzyko, że nie będzie miała dokąd wracać, jeśli to nie wypali.

– Rozumiem – rzekł Tareq. Wydawał się zupełnie niezrażony.

– Przepraszam, jeśli cię przycisnęłam.

– Nie ma sprawy, to będzie przygoda. A teraz wszystko mi opowiedz.

Ambra przedstawiła w ogólnym zarysie sprawę. Mówiła o dzieciach z rodzin zastępczych, obłąkanych sektach i fińskich wyganiaczach demonów. Tareq kręcił głową i wciąż powtarzał „jasna cholera”.

Po dziesięciu minutach Ambra znalazła odpowiedni zjazd i skręciła w wąską drogę.

Zatrzymali się kawałek od domu. Ambra wyłączyła silnik, zrobiło się kompletnie ciemno.

– Co teraz? – zapytał Tareq. Jednocześnie robił zdjęcia przez szybę samochodu niczym prywatny detektyw.

– Chyba czekamy. – Ambra wpatrywała się w pogrążony w mroku dom, żałując, że nie trenowała i nie uczyła się samoobrony, że nie wiedziała, jak się załatwia takie rzeczy. Nie zamierzała jednak odjeżdżać bez dziewczynek i bez dowodów na to, co tu się odbywało. Nie mogły zostać same. Zamierzała zrobić dla nich to, czego nikt nie zrobił dla niej.

– Ktoś jedzie – szepnął Tareq. Jego kamera cicho buczała.

– Widzę – odparła Ambra szeptem. Przed domem stanął samochód i wysiadł z niego Uno Aalto.

– To on, wyganiacz demonów.

– O cholera, co za nieprzyjemny dziad – powiedział cicho Tareq.

Ambra skinęła głową. Jego totalne wsparcie sprawiało, że czuła lekkość w sercu.

– Dziękuję, że mi wierzysz – wyszeptała.

– Jasne, że tak. Tego typu szaleńcy są wszędzie. Gdybyś wiedziała, ile razy moja mama słyszała, że powinna ze mną pójść do mułły, żeby wypędził ze mnie homoseksualizm.

– Masakra.

– Wiem. Fanatyzm jest przygnębiająco podobny niezależnie od religii.

Tareq zrobił serię zdjęć Una pukającego do drzwi. Dom był pogrążony w kompletnej ciemności, ale nagle w jednym z okien zapaliło się migoczące światło i w tym samym czasie drzwi otworzył Esaias Sventin. W jednym z okien, za drgającym płomieniem, mignął jakiś cień. To mogła być Rakel.

– Jedzie ktoś jeszcze – wyszeptał Tareq. Rozległ się głośny dźwięk silnika. Podjechał skuter, zatrzymał się, a do domu wpuszczono kolejnych dwóch mężczyzn.

– Jak myślisz, co będą robili z dziewczynkami? – zapytał Tareq z niepokojem. – To znaczy, w bardziej szczegółowym sensie.

Ambra przeczytała wszystko, co tylko mogła znaleźć na temat wypędzania demonów. A poza tym sama była ofiarą szaleństwa Esaiasa.

– W wielu przypadkach polega to na modleniu się za „dotkniętego”. Jest taki filmik na YouTubie. Krzyczą do opętanej, wymachują Biblią, biją ją, przytrzymują. Często chodzi o młode kobiety, które trzeba „kontrolować”. W niektórych przypadkach tak zwane wypędzanie złego ducha kończyło się śmiercią.

– Ale chyba nie w ostatnich latach? – Piękna twarz Tareqa była blada.

– Niestety tak. Odnotowano przypadki pobicia na śmierć małych dzieci podczas prób wypędzania duchów.

– Jasna cholera.

– To tym bardziej okropne, że często jest rozciągnięte w czasie. I nikt nie ingeruje. W kilku przypadkach młode kobiety były głodzone i bite miesiącami, bo ich krewni uważali, że są opętane, a to jest jedyny sposób na ich wyleczenie. A to wszystko w imię jakiejś zdegenerowanej miłości.

Tareq wyglądał, jakby było mu niedobrze, ale Ambra mówiła dalej. Przez ostatnie tygodnie dużo czytała, pochłaniała wszystko.

– W czasie sekcji zwłok pewnej kobiety okazało się, że cierpiała na ciężką epilepsję. Objawy zostały uznane przez kapłanów i rodzinę za działanie złych duchów. Kobieta została zagłodzona i zamarzła na śmierć po trwających miesiącami torturach w swoim domu.

– Mój Boże.

– No właśnie. I to wszystko w dzisiejszych czasach. Lista jest długa, a to i tak tylko znane przypadki. Przygnębiające, jak już mówiłam.

– Powinniśmy zadzwonić na policję – oznajmił Tareq.

– Musimy mieć dowody. Poza tym dzwoniłam do nich. Wiele razy. – To ostatnie dodała z poczuciem winy.

Tareq wyszczerzył do niej zęby.

– Mają cię dosyć?

– Trochę.

Tareq znów uniósł kamerę, skierował ją na dom, rozległo się buczenie.

– W takim razie ty i ja spróbujemy zdobyć dowody.

Ambra skinęła głową i też wyjrzała przez okno samochodu. W życiu są sytuacje, które definiują człowieka. W których trzeba podjąć decyzję, kim chce się być.

Kiedy siedzieli w ciepłym volvo na peryferiach Kiruny, do Ambry wróciło wspomnienie.

Miała cztery lata i stała pomiędzy mamą a tatą. Jedną rękę trzymała w ciepłej dłoni mamy, drugą w bezpiecznej dłoni taty, a w środku rozpierała ją radość.

Byli na dworze, stali i patrzyli na wyjątkowo wesoły plac zabaw. Śnieg wyglądał na miękki i idealnie zbity, dookoła leżały porozrzucane żółte wiaderka. Były tam czerwona zjeżdżalnia i błyszczące huśtawki, roiło się od roześmianych dzieci.

– Chcesz zjechać, serduszko? – zapytał tata i skinął głową w stronę czerwonej zjeżdżalni. Jego głos był radością, śmiechem i obietnicą lodów na słońcu.

Ambra skinęła głową, a potem zjechała, szybko, z uczuciem radości w piersi i śmiechem buzującym w gardle. Tata złapał ją dokładnie w chwili, kiedy dotarła na dół, uniósł w powietrze.

– Gdzie mama? – zapytała i zarzuciła mu ręce na szyję.

Tata zaniósł ją do ławki – mama siedziała tam z dziewczynką, która się uderzyła.

– Gdzie są jej mama i tata? – zapytała Ambra.

– Spróbujemy ich znaleźć, ale w międzyczasie zostaniemy tutaj. Każdy powinien pomóc smutnemu dziecku.

Ambra skinęła głową, naprawdę zrozumiała. I była tak dumna z mamy i taty, którzy pomagali innym dzieciom.

Ambra zapomniała, co się działo później. Pamiętała jednak to, co rodzice na różne sposoby jej wpajali od najwcześniejszych lat. Że przychodzenie z pomocą tym, którzy tego potrzebują, to obowiązek.

– Potrzebujemy lepszych zdjęć – oznajmił Tareq.

– Tak – przytaknęła. – Prawdopodobnie są w piwnicy.

Wysiedli z samochodu i podkradli się do domu.

– Ale zimno – powiedział Tareq.

Ambra się z nim zgodziła. Temperatura drastycznie spadła. Obeszli zaśnieżony dom. Panowała idealna cisza, Ambra nagle się zawahała. A jeśli cały ten cyrk, który rozkręciła, jest tylko histeryczną, przesadzoną reakcją? Równie dobrze mogło tam się odbywać męskie, ale niewinne spotkanie.

– Jeżeli są w piwnicy, powinno gdzieś tu być okno – powiedziała i próbowała sobie przypomnieć, gdzie.

Potoczyła wzrokiem wzdłuż domu. Napadało tak wiele śniegu.

– Chyba tutaj – oznajmiła, opadła na kolana i zaczęła kopać.

Tareq jej pomagał.

– Zobacz, okno – wyszeptała. Ostrożnie dokopała się do szyby. Wyglądała jak pokryta ciemną tkaniną, ale sączyło się przez nią słabe światło.

– Nic nie widzę – wyszeptał Tareq. W tej samej sekundzie ze środka dobiegł głośny krzyk. – Myślisz, że to one? – zapytał.

– Nie wiem. Ale brzmiało to jak krzyk dziecka, prawda?

Kolejny krzyk.

– Tareq, musisz robić zdjęcia, cokolwiek będzie się działo. To twoje główne zadanie. Tyle zdjęć, ile dasz radę.

– A co ty będziesz robiła?

Wiedziała, co musi zrobić, miała tylko nadzieję, że się odważy.

– Spróbuję się dostać do środka.

– Nie powinienem iść z tobą? – zaczął protestować.

– Nie – odparła stanowczo. Jeśli ktoś miał złamać prawo i napytać sobie biedy, to ona, a nie Tareq. – Spróbuję odsunąć materiał, żebyś mógł zajrzeć do środka.

– Bądź ostrożna – wyszeptał, kiedy okrążyła dom.

Ambra położyła dłoń na klamce i nacisnęła. Drzwi się otworzyły, Ambra wzięła głęboki wdech, napełniła płuca powietrzem, przekroczyła próg i weszła do środka.

Dom wyglądał tak samo jak kiedyś. Ściany, proste obrazki, meble. Musiała się zatrzymać. Zdążyła już zapomnieć zapachy – codzienną woń jedzenia, ciał i ubrań. Przywróciły ją z powrotem do tamtych czasów. Usłyszała stukot i prawie wyskoczyła ze skóry. Technicznie rzecz ujmując, dokonała włamania.

Przekradła się dalej, do piwnicy. Była tak przestraszona, że w pierwszej chwili pomyliła drogę, źle skręciła. Zaczęła się pocić, miała wrażenie, że znowu rozległ się jakiś dźwięk. Przystanęła, prawie nic nie słyszała oprócz bicia swojego serca. Z sercem w gardle i tysiącem myśli w głowie czekała, ale po chwili doszła do wniosku, że to tylko dom skrzypi. Odetchnęła i skradała się dalej. W końcu znalazła drzwi do piwnicy. Najostrożniej, jak potrafiła, zeszła po schodach. Przypomniała sobie, jak się bała tego ciemnego drewna, śliskich stopni. Pachniały wiórami, nieheblowanym drewnem i olejem z kotła centralnego ogrzewania. Usłyszała pomruki, męskie głosy dobiegające zza najdalszych drzwi, podeszła do nich, przystanęła, naprawdę przerażona. Byli tam, po drugiej stronie. Pochyliła się. W zamku nie było klucza. Zajrzała przez dziurkę.

Zobaczyła mężczyzn i dwie dziewczynki. Grube męskie ręce obejmujące chude dziecięce ramiona.

– W imię Jezusa rozkazuję ci wyjść. – To był głos Una Aalto.

Przycisnął krzyż do czoła jednej z dziewczynek. Ta cicho płakała. Druga dziewczynka zaczęła krzyczeć. Esaias uniósł Biblię w powietrze i zdzielił nią dziewczynkę w głowę. Pozostali mężczyźni wydawali głuche dźwięki, jakby śpiewali podczas mszy.

Ambra nie chciała tego pamiętać, ale spłynęły na nią wspomnienia jej własnych cierpień. Bicia Biblią, ciosów, kar cielesnych, bicia pasem. Totalnej władzy, którą miał nad nią Esaias. Wdychała i wydychała powietrze. Koncentrowała się na teraźniejszości. Nie na przeszłości. Drżącymi dłońmi szukała telefonu, musiała spróbować zrobić zdjęcia.

– Halo?

Głos dobiegł z tyłu. Ambra tak się przestraszyła, że wypuściła z ręki telefon. Trzasnął o podłogę. Odwróciła się i zobaczyła siwą kobietę, która się do niej podkradła bez jednego szmeru. To była Rakel Sventin.

– Kim jesteś? Co tu robisz? – zapytała Rakel.

Ambra próbowała się pochylić i podnieść telefon, ale Rakel podeszła bliżej, więc szybko się podniosła.

– Jak tu weszłaś? Co tu robisz?

– Przyszłam ze względu na dziewczynki.

– Tak, te biedactwa. Mam nadzieję, że teraz nam się uda. Diabeł jest w nich silny.

Ambra miała ochotę chwycić Rakel za ramiona, potrząsnąć nią.

– To dzieci. Nie rozumiesz, co oni z nimi robią?

Rakel otuliła się swetrem. W jej oczach pojawił się błysk uporu. Ambra przypomniała sobie ten błysk. Kiedy Rakel podjęła jakąś decyzję, nie zmieniała zdania, bez względu na to, czy chodziło o zmuszenie przybranych dzieci do zjedzenia skisłej potrawy z krwi, czy o opętanie.

– To dla ich dobra. Dla dobra ich dusz.

– Te dziewczynki mogą umrzeć. Albo doznać obrażeń i urazów na całe życie. – Pomyślała o własnym przytępionym słuchu, ciosach, przemocy psychicznej. Pozostałych po tym bliznach.

– Nie mogę przecież pozwolić im żyć w tym grzechu, nigdy bym sobie tego nie wybaczyła. Taka jest wola Boża.

Dawniej Ambra tak bardzo się bała tej kobiety. Rakel na niezliczone sposoby zmieniała jej dzieciństwo w piekło. Te pomarszczone, suche dłonie wymierzały jej ciosy w twarz, zabierały jej rzeczy, nigdy nie pocieszyły ani nie zapewniły bliskości. Ale Rakel też była ofiarą. Znacznie młodsza od Esaiasa, urodziła i wychowała mu dzieci, zakończyła naukę na szkole podstawowej. Jej życie było wykolejone i sterowane strachem. Krążyło wokół Biblii i Esaiasa.

– Rakel, to przecież dzieci – powiedziała prosząco Ambra.

– I właśnie dlatego. Dzieci są podatne na złe duchy. To wina współczesnego świata.

Zanim Ambra zdążyła powiedzieć coś więcej, z pokoju dobiegły kolejne krzyki.

– Rakel, musimy im pomóc.

Przez krótką chwilę miała wrażenie, że Rakel się waha, ale potem w jej spojrzeniu coś zgasło.

– Nie – powiedziała twardo, wyciągnęła rękę obok Ambry i otworzyła drzwi do pokoju. Popchnęła ją przed sobą. Ambra, potykając się, wpadła do środka. W powietrzu zalegała woń stresu i strachu.

– Kto to jest? – zapytał Uno Aalto.

– Kręciła się tutaj.

Z tyłu głowy Ambry zaświtała myśl, żeby uciekać. Ale zobaczyła nadzieję w oczach przerażonych dzieci i wiedziała, że nie może ich zostawić. Starała się wyglądać tak oficjalnie, jak tylko potrafiła.

– Jestem tutaj, aby pomóc tym dziewczynkom. Jak się czujecie? – zapytała i spojrzała na dwójkę dzieci, próbowała przekazać im wzrokiem, że jest po ich stronie, że może je uratować przed czterema mężczyznami, którzy się rozeszli po pokoju. Przeczuwała, że gdzieś za jej plecami jest Rakel, ale nie miała odwagi się odwrócić. – Nie jestem sama – dodała ostrzegawczo.

Mężczyźni byli coraz bliżej.

– Tareq! – krzyknęła i spojrzała w okno, zastanawiając się, czy tam jest i czy ją usłyszał.

Esaias szybkim gestem wskazał głową drzwi.

– Rakel, wyjdź.

Pozostali zaczęli także iść w kierunku drzwi. Ambra próbowała odgadnąć, co planują. Esaias na nią spojrzał, a w jego oczach dostrzegła nienawiść. Wnętrze pokoju oświetlały świece. Kiedy Esaias odwrócił się do niej plecami, jedna z nich upadła i wylądowała na dywanie. Zajął się ogniem. Esaias wyszedł z piwnicy jako ostatni i zamknął drzwi.

Ambra zaczęła szybko stąpać po dywanie i udało jej się ugasić ogień.

– Już w porządku – powiedziała uspokajająco do dziewczynek. – Już się nie pali.

Usłyszała, jak Esaias wkłada klucz do dziurki i zamyka drzwi od zewnątrz. Pieprzony staruch. Kompletnie oszalał. Co on chciał w ten sposób osiągnąć?

– Mój kolega jest przed domem. Wypuści nas. Będzie dobrze. Mam na imię Ambra. – Uśmiechnęła się do dziewczynek, które patrzyły na nią przestraszonymi oczami. – Pomyślmy – zastanawiała się. Przesunęła pudło stojące w rogu. Postawiła je pod oknem i zerwała materiał. Okna nie dało się otworzyć. Zaczęła łomotać w szybę. – Tareq! Halo!

Czy Tareq zadzwonił na policję? A jeśli tak, to czy chcieli z nim rozmawiać? Załomotała ponownie. Twarz Tareqa ukazała się po drugiej stronie szyby.

Prawie się roześmiała z ulgą, poczuła, że wszystko się ułoży.

– Mam tu dziewczynki. Jesteśmy zamknięte na klucz.

– Ambra, wygląda na to, że z domu wydobywa się dym. Możecie wyjść? Musicie się pośpieszyć.

Poczuła nagły przypływ niepokoju. Czy gdzieś w domu wybuchł pożar?

– Nie, jesteśmy zamknięte.

Odwróciła się, zobaczyła przerażone twarze dziewczynek.

– Jesteśmy bezpieczne – powiedziała zdecydowanie. Wiedziała, że sobie z tym poradzą.

– Wchodzę – krzyknął Tareq.

Zniknął, a minutę później usłyszała, jak szarpie za klamkę i bębni w drzwi.

– Zmyli się, zostaliśmy tylko my! – krzyknął.

– Nadal się pali?

– Próbowałem ugasić ogień, ale za szybko się rozprzestrzenia. Czy ten dziad mógłby podpalić własny dom? Dlaczego miałby to robić?

Bo chciał zabić demony. Bo jej nienawidził. Bo spanikował.

– Musicie wyjść. Już! – krzyknął Tareq.

– Nie widzisz tam gdzieś klucza? – zapytała Ambra.

Długa cisza.

– Niestety nie.

– Okno – oznajmiła Ambra. – Może wybijemy szybę.

Tareq ponownie zniknął.

– Wszystko będzie dobrze – powiedziała Ambra. Po chwili Tareq znów się pojawił na zewnątrz. Był zdyszany, spocony. Ambra spojrzała mu w oczy i poczuła narastającą panikę.

– Cofnijcie się! – krzyknął. Sekundę później stłukł szybę kopniakiem. Szklane odłamki poleciały na podłogę. Do środka wpadło lodowate powietrze.

– Teraz musicie wyjść, szybko.

Ambra pomogła wyjść jednej dziewczynce, a potem drugiej. Przepychała ich szczupłe ciała przez otwór okienny, słyszała ich jęki, kiedy się kaleczyły.

– Chodź, Ambra! – krzyknął Tareq.

Ona jednak od początku wiedziała, że to się nie uda. Okno było dla niej za wąskie.

– Straż pożarna już jedzie – dodał.

– Gdzie się pali?

– To chyba kanapa. Jest zadymione jak cholera. Ale zaraz przyjadą.

– Tak. Muszę coś zrobić, zobaczyć, czy ktoś jest tu w środku. Tareq, obiecaj, że nie będziesz wchodził do środka. Ten dym jest śmiertelnie niebezpieczny. Obiecaj.

– Ambra, no co ty?

– Obiecaj.

– Obiecuję.

– Możesz powiedzieć Jill, że ją kocham? I że wiem, że ona kocha mnie?

Jill musiała to usłyszeć, musiała wiedzieć, że między nimi wszystko jest dobrze.

– Ambro, nie wolno ci się poddać, straż pożarna już jedzie. Wszystko będzie dobrze.

W tej samej chwili rozległ się wybuch. Szyby zaczęły pękać pod wpływem ciepła. Za chwilę ogień będzie miał dodatkowy tlen.

Nie poddała się, ale próbowała myśleć realnie. Panika sprawiała, że drżał jej głos.

– Jak się czują dziewczynki?

– Dobrze. Jak tam? Znalazłaś coś?

Rozejrzała się po znienawidzonym znajomym pomieszczeniu. Czy to nie była ironia losu? Znowu została zamknięta w tej przeklętej piwnicy.

Potoczyła wzrokiem po grubych półkach. To nie mogła być prawda. A jednak nie widziała nic, kompletnie nic, czym dałoby się otworzyć drzwi. Rozerwała kartonowe pudło, ale były w nim tylko stare gazety. Czy naprawdę ma teraz umrzeć? Czy to już koniec? Uratowała dziewczynki, to dobrze. Ale chciała zdążyć zrobić więcej, być kimś więcej. Nie chcę umierać, przemknęło jej przez głowę.

Powinna była kazać Tareqowi przekazać Tomowi, że go kocha. Gdyby nie wypadł jej telefon, oczywiście napisałaby esemes. Do Toma. Do Jill. Do Elsy. Może nawet do Grace. I do nikogo więcej. Mimo wszystko to było cholernie tragiczne. Usłyszała histeryczny chichot i dotarło do niej, że to ona się śmieje.

Spostrzegła małą skrzynkę stojącą w kącie, pokrytą kurzem, z uszkodzonym rogiem. Wyglądała naprawdę znajomo. Przyjrzała się dokładniej. Czy to mogło być to? Skrzynka, w której przechowywała rzeczy mamy i taty? Esaias mówił, że ją wyrzucił, ale musiał ją ukraść i schować, a teraz była tutaj.

Otworzyła skrzynkę i przyjrzała się leżącym w środku skarbom. Widziała ich twarze na starych zdjęciach. Dotykała ślubnych obrączek i aksamitnych woreczków z… A potem wyczuła małe etui. Etui taty z antycznymi narzędziami zegarmistrzowskimi. Otworzyła je. W środku był nożyk i małe wkrętaki. Wzięła najdłuższy z nich, włożyła do zamka, zakaszlała, próbowała otworzyć drzwi, pot spływał jej to oczu. Krzyknęła sfrustrowana, wzięła głęboki wdech i zdała sobie sprawę z pomyłki. Dym zaczął się sączyć do środka. Jak tylko przekręciła zamek, poczuła, że jej pole widzenia zaczyna się rozmazywać na krawędziach. Zwaliła się na stojącą na podłodze skrzynkę.

62

Tom dostał od Elsy adres domu, w którym miała być Ambra. Wylądował helikopterem na śniegu, tuż przy swoim domu wyjął skuter i ruszył. Czuł dym?

Wcisnął gaz do dechy, stanął wyprostowany i podskakiwał na wybojach, zbliżając się do celu. Z okien budynku biły słupy czarnego dymu. Kiedy wyłączył silnik, w oddali, gdzieś bardzo daleko, usłyszał syreny.

Na spotkanie wyszedł mu osmalony Tareq, który wyglądał, jakby postarzał się o dziesięć lat. Za nim stały dwie brudne, zakrwawione dziewczynki. Tom rozejrzał się dookoła.

– Gdzie Ambra? – zapytał. Wbrew zdrowemu rozsądkowi miał nadzieję, że nigdy tu nie dotarła. Wiedział jednak, że gdzieś tu jest.

Tareq z kamienną twarzą pokręcił głową.

– Została w środku. Jest zamknięta w piwnicy. Od wielu minut jej nie słyszałem, tam jest zupełnie ciemno – wyjaśnił i znów pokręcił głową.

Tom spojrzał na dom. Przez rozbite okna wydobywał się dym.

– Gdzie? – zapytał krótko.

– Pokój w piwnicy. Naprawdę próbowałem. Ale drzwi były zamknięte i nie udało nam się ich otworzyć, miała spróbować znowu, a potem po prostu zniknęła. Wołałem, ale było cicho. Straż pożarna jest w drodze – powiedział i zakrył twarz dłonią.

Tom pobiegł do skutera i wyciągnął koc z bagażnika. Puścił się pędem do domu.

– Nie możesz tam wejść! – zawołał Tareq.

Jak gdyby Tom miał jakieś inne wyjście.

Jego ojciec tak mówił. Był napakowany przysłowiami i cytatami i miał coś na każdą okazję. Przeważnie Tom go nie słuchał. Ale pamiętał, jak siedzieli i pili piwo, widzieli się wtedy po raz ostatni. Ojciec wypił trochę za dużo.

– Tom, jeśli chcesz czegoś, czego nigdy wcześniej nie miałeś, żeby to dostać, musisz zrobić coś, czego nigdy wcześniej nie robiłeś. A jeśli nie jesteś gotowy zaryzykować wszystkiego, może nie chcesz tego wystarczająco mocno. Rozumiesz?

Spojrzał na płonący drewniany dom. Pytanie brzmiało: co jest gotów zaryzykować dla Ambry?

Odpowiedź była prosta.

Wszystko.

Dlatego narzucił sobie koc na głowę i zakrył nim usta. Pochylił się i zawołał w całkowitej ciemności.

– Ambra!

Żadnej odpowiedzi. Dym sięgał mu do pasa, więc skulił się i wbiegł do środka. Sprawa była prosta, bez niej stąd nie wyjdzie. Jakimś cudem znalazł schody, które prowadziły do piwnicy. Niemal po nich sfrunął, czuł, że dym towarzyszy mu niczym wijący się czarny potwór. Wstrzymał oddech. Tareq mówił, że to był najdalszy pokój, pobiegł na koniec korytarza i znalazł zamknięte drzwi.

– Ambra! – krzyknął, ale nie czekał na odpowiedź. Czuł pieczenie w gardle i oczach. Zostały mu ułamki sekund. Naparł na drzwi. Coś je blokowało i kiedy udało mu się je wyważyć, zobaczył, że to Ambra. Pochylił się nad nią, okrył kocem jej bezwładne ciało, podniósł ją i wbiegł po schodach, przyciskając ją do siebie. Piekły go płuca. W końcu znalazł się na zewnątrz. Osunął się na kolana, wypuścił ją z objęć i zwalił się na plecy. Przez kilka sekund leżał i nabierał powietrza w płuca. Boże, udało mu się. Przez wszystkie lata pracy jako agent nigdy nie dokonał czegoś, co byłoby choć w połowie tak szalone jak to, co teraz zrobił. Nie wchodziło się do płonących budynków. Nigdy. Ale udało mu się. Boże kochany. Zaczął się śmiać, ale dostał takiego ataku kaszlu, że aż zwymiotował. Ambra też zakasłała. Na twarzy miała kilka zadrapań, była pokryta sadzą, ale żyła. To cud.

Odwrócił głowę w jej stronę.

– Tom? – wychrypiała i był to najpiękniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszał. – Co tu robisz? – zapytała i zaczęła kaszleć.

– Wiesz, gdzie jesteś? – zapytał. Uklęknął i pogładził jej czarne czoło.

– Kiruna. Paliło się. Dziewczynki?

– Czują się dobrze.

– Jesteś tutaj? Dlaczego?

– Nie odbierałaś telefonu. Ludzie się niepokoili.

Gładził ją po czole, nie przestając się uśmiechać. Żyła. Ulga, którą czuł, była jak narkotyk, kręciło mu się w głowie i chciał się po prostu głośno śmiać.

– Twoja siostra. Elsa. Powiedziała, że miałaś tu przyjechać, martwiła się. Ja też.

– Znowu uratowałeś mi życie?

Pokiwał głową.

– Przyleciałem ze Sztokholmu, bo Elsa była przerażona.

– No proszę. Dobrze dla mnie – powiedziała i przejechała ręką po nosie. Nad ich głowami błyszczała zorza polarna.

– Dobrze dla mnie. Ambro, ja cię ko...

Ambra zobaczyła Tareqa i nagle zaczęła do niego machać i dawać mu znaki.

– Tareq! – krzyknęła. – Rób zdjęcia!

Okazja przeszła mu koło nosa, ale cieszył się, że Ambra odzyskała siły. Pomógł jej wstać. Pożar szalał w najlepsze, doszło do eksplozji i Tom pomyślał, że wygląda to tak, jakby rozwarły się wrota piekieł. Było to nawet pasujące określenie.

Dookoła domu zrobiło się tłoczno. Przyjechała straż pożarna, karetka i policja.

– Chodź – powiedział Tom i wziął Amrbę pod ramię, wspierając ją. – Chcę, żeby cię przebadali, sprawdzili, czy wszystko w porządku.

– Czuję się dobrze – zaprotestowała schrypniętym głosem.

– Zrób to dla mnie – poprosił i Ambra kiwnęła głową.

Poszli do karetki, w której już opatrzono dziewczynki. Ambra usiadła obok nich, a Tom przyglądał się, gdy pielęgniarka świeciła jej w źrenice, mierzyła ciśnienie, osłuchiwała ją i podawała tlen. On odmówił poddania się badaniom, dawno nie czuł się tak dobrze, ale zgodził się na tlen.

– Dlaczego nic nie robią? – zapytała Ambra, pokazując strażaków, którzy stali i przyglądali się pożarowi.

– Przy takim mrozie nie da się gasić pożarów, woda zamarza w wężach. Pozwolą domowi spłonąć – wyjaśnił.

– I dobrze – odparła Ambra.

Nadjechał czarny samochód. Zahamował z piskiem opon i wyskoczyła z niego jakaś kobieta. Pod kurtką miała piżamę.

– Lotta – powiedziała Ambra głuchym głosem. Otoczyła ramionami dziewczynki i przyciągnęła je do siebie.

– Przyjechałam, jak tylko usłyszałam – wysapała.

Oczy Ambry się zwęziły. Wyglądała jak tygrysica, której małym groziło niebezpieczeństwo.

– Mam dowody. Musisz je teraz przenieść – powiedziała. Dziewczynki przywarły do niej.

– Mam jeszcze lepsze rozwiązanie. Znalazłam ich mamę. Jest zdrowa i nie może się doczekać spotkania z nimi – powiedziała Lotta, a potem głos jej się załamał. – Doszło do tak wielu nadużyć. Złożę doniesienie na policję. Ale najpierw dziewczynki pojadą do mamy – dodała. Spojrzała Ambrze w oczy. – Dziękuję. Przepraszam, że ci nie wierzyłam. Obiecuję na to, co mi drogie, że wszystko załatwię.

Wyglądało na to, że mówi prawdę.

– Napiszę o tym – odparła Ambra, a w jej głosie pobrzmiewało ostrzeżenie.

Tom nie mógł nic na to poradzić, ale się uśmiechnął. Ambra była wspaniała, gdy broniła tych, którym działa się krzywda.

– Zrób to – powiedziała Lotta. – Wypowiem się.

– I będę mogła podać nazwisko?

– Będziesz mogła podać, co chcesz.

– Dość się już nacierpiały – powiedziała Ambra.

– Zgadzam się.

Ambra posłała jej sceptyczne spojrzenie. Tom patrzył na kobietę, której dwa razy uratował życie. Nie było rzeczy, której by dla niej nie zrobił. Dosłownie wskoczył dla niej w ogień. Ktoś tam w górze musiał sądzić, że on na nią zasługuje. Miał nadzieję, że przez resztę życia będzie mógł to udowodnić.

63

Ambra stała przed komputerem redaktora wydania online w redakcji „Aftonbladet”. W jej żyłach buzowała adrenalina.

– Gotowa? – zapytała Grace, która stała obok niej.

Ambra poczuła, że ma na ramionach gęsią skórkę. Od kiedy zaczęła pracować jako dziennikarka, musiała opublikować już tysiące artykułów. Z tym było inaczej.

To było coś wielkiego.

Od czasu pożaru pracowała praktycznie bez przerwy, zaczęła pisać już na miejscu. Na czole miała kilka zadrapań i była poobijana, ale poza tym nic jej nie dolegało. Bolało ją gardło i czuła pieczenie w płucach, ale to miało minąć. Jak tylko została przesłuchana przez policję, usiadła i pisała całą noc. Porozmawiała z dziewczynkami, które nazywały się Siri i Simone – zadzwoniła do ich mamy, a potem wróciła do Sztokholmu. Przez ostatnią dobę spała jakieś cztery godziny, przygotowała kilka krótszych tekstów, a jednocześnie pracowała nad długim reportażem. Ale nie była zmęczona, tylko odurzona podnieceniem i endorfinami.

– W takim razie wysyłamy – powiedziała Grace i skinęła głową redaktorowi wydania online.

Sekundę później reportaż Ambry trafił na stronę główną. W tej samej chwili elektroniczny skrót popłynął do wszystkich agencji prasowych świata, do wszystkich stacji telewizyjnych i redakcji gazet w całej Szwecji. Na telefony i komputery czytelników.

Klik, klik, klik.

Przez kilka sekund stały w milczeniu. Napawały się tą chwilą. To był bez wątpienia najlepszy tekst, jaki Ambra napisała. Kiedy zaczęła szperać głębiej, odkryła mnóstwo nieprawidłowości. Dzieci systematycznie odbierano rodzicom, działa im się krzywda, żyły w strasznych warunkach i bito je. To był ważny artykuł, ujawniał nieprawidłowości, a historia miała fantastyczną dramaturgię – dwoje bezbronnych dzieci w szponach pomocy społecznej. Dziwaczne wypędzanie demonów. Nadużycia w rodzinie Sventinów, które miały długą historię. Szef pomocy społecznej podał się do dymisji. Przeprowadziła wywiad z biologiczną mamą dziewczynek, a potem nastąpiło zjednoczenie, szczęśliwe zakończenie. To był klasyczny reportaż śledczy, który miał wpłynąć na ludzkie życie i obowiązujące prawo.

Ambra i Grace spojrzały na siebie, obie miały poczucie, że zrobiły coś ważnego. Ambra czuła, że zaraz zemdleje z braku snu, była nieświeża i nakręcona. Ale rozpierała ją duma. Grace z uznaniem kiwnęła jej głową. Przez sekundę Ambra czuła, że jest niezwyciężona.

A potem wszystko wróciło do normy. Mimo wszystko byli redakcją prasową, wiadomości napływały do nich przez całą dobę na okrągło. Grace odeszła do swoich spraw, a Ambra zaczęła pisać następną część serii artykułów, którą zatytułowała:

„»AFTONBLADET« UJAWNIA:

SZWEDZKIE DZIECI PODDAWANE EGZORCYZMOM W SEKCIE”.

Jej komórka zabrzęczała, sprawdziła wyświetlacz i zobaczyła, że dostała esemesa od Elsy.

Wracam do domu ze szpitala. Wszystko dobrze. Przeczytam Twój artykuł. Jesteś bardzo zdolna.

W odpowiedzi Ambra wysłała serduszko. Spróbowała poczuć moralne oburzenie faktem, że Elsa celowo nakłamała Tomowi, ale nie potrafiła. Gdyby Tom nie przyjechał do Kiruny, nie stałaby tu dzisiaj.

Po tym, jak Tom wyciągnął ją z płonącego domu, nie miała okazji poważnie z nim porozmawiać, wymienili się tylko kilkoma krótkimi esemesami i było to ogromnie frustrujące.

Przerwała mu, gdy chciał powiedzieć, że… coś. Miała ochotę dać sobie po głowie. W chwili, kiedy otworzyła usta i krzyknęła do Tareqa, zrozumiała, co chciał powiedzieć. Potem było już za późno, a ona nie potrafiła się zdobyć na to, żeby zapytać: „A właśnie, chyba chciałeś powiedzieć, że mnie kochasz, prawda?”. Może chciał to powiedzieć w ogólnym zamieszaniu. Była tchórzem i się tego wstydziła. Ale wolała być tchórzem, niż znów dostać kosza.

Otworzyła skrzynkę mailową i przejrzała wiadomości. Było kilku krytycznych czytelników, ale poza tym napływały same pochwały. Zobaczyła wiadomość od Lord_Brutal900. Zawahała się, ale ją otworzyła.

„Czytałem Twój artykuł. Bardzo dobry. Przepraszam za wszystko, na co Cię naraziłem, byłem straszny. Już nigdy więcej się to nie powtórzy. Wybacz”.

Musiała ją przeczytać dwa razy. Ale i tak nie rozumiała. Podniosła wzrok i napotkała pytające spojrzenie Grace.

– Słyszałaś, że Dan Persson chce z tobą porozmawiać? – zawołała szefowa.

– Dlaczego? – zapytała Ambra. Wezwanie do najważniejszego szefa nigdy dobrze nie wróżyło.

Grace wzruszyła tylko ramionami i się odwróciła.

Ambra usunęła dziwnego maila i powłócząc nogami, ruszyła do gabinetu Dana Perssona, który znajdował się w rogu redakcji. Była dumna z tego, co zrobiła. Jeżeli miał ją teraz zamiar zatopić, przynajmniej pójdzie na dno z podniesioną banderą. Energicznie zapukała w szybę.

– Proszę wejść!

Ambra przybrała nonszalancką minę i z impetem otworzyła drzwi do luksusowego gabinetu, w którym do tej pory była tylko raz.

Dan Persson machnął ręką, dając jej znać, żeby usiadła. Rozmawiał z kimś przez telefon.

– Postarałaś się – powiedział, kiedy zakończył rozmowę.

– Tak – potwierdziła. Nie wiedziała, czy to pochwała, czy krytyka. Ale nie było powodów do krytyki. Reportaż był bez zarzutu. Mocny. Napisany z patosem. Walka małego człowieka z państwem. Idealny temat. Miała ochotę zacząć tupać nogą, ale się powstrzymała i wyprostowała. „Idź na dno z podniesioną banderą”, pomyślała.

– Grace chce to rozłożyć na kilka dni – powiedział.

– Tak.

Dan opadł na oparcie swojego fotela i złożył palce w trójkąt.

– Nie wiem, czy o tym słyszałaś, ale będziemy mieć wakat w dziale śledczym.

Zmieniła pozycję. Czuła się nieswojo. Co on robił? Chciał ją pognębić?

– Słyszałam o tym – odparła neutralnym tonem.

– Rozmawiałem z szefem działu śledczego. Jesteśmy zgodni. To miejsce jest twoje, o ile będziesz chciała. Powinnaś być z siebie dumna, to takich dziennikarzy jak ty „Aftonbladet” chce pokazywać światu.

– A nie takich jak Oliver Holm? – wyrwało jej się.

Dan wyglądał na zakłopotanego.

– Nie, z tego, co wiem, on nigdy nie był rozważany na poważnie. – Wyjął blister i wycisnął z niego kwadratową gumę.

– Nikotynowa – wyjaśnił i włożył ją sobie do ust. – Rzuciłem palenie, okropny nałóg. Aha, no właśnie, powinniśmy się też umówić na rozmowę o twojej karierze. Chcemy cię zatrzymać u nas, nie możemy pozwolić na to, żeby nasza gwiazda odeszła do konkurencji. Powinniśmy porozmawiać o twojej pensji, przyszłości i twoim rozwoju. Co ty na to?

– Brzmi wspaniale.

– Świetnie. Moja sekretarka zarezerwuje dla ciebie termin. Podoba mi się to. Chcę mieć w gazecie więcej kobiet. Żyjemy w nowych czasach i musimy je odzwierciedlać. Pisać o raku piersi i kobietach, które są molestowane. Wiesz. Więcej feminizmu.

Fakt, że udało jej się tego nie skomentować, uznała za swoje osobiste zwycięstwo.

Kiedy wyszła z gabinetu Dana, na jej twarzy malował się szeroki uśmiech. Grace podniosła wzrok.

– Udane spotkanie? – zapytała.

– Nie najgorsze – odparła Ambra lekkim tonem.

– Super, ale teraz musimy pracować. Urywają się telefony.

– Z powodu mojego artykułu?

– O tak. Z powodu twojego artykułu. No to jedziemy.

O trzeciej po raz pierwszy udało jej się wyrwać na chwilę do toalety. Wzięła ze sobą telefon i zajrzała na konto Jill na Instagramie. Jill była w Norwegii i śpiewała. Ambra dodała komentarz i dołożyła serduszko. Czekała.

Telefon zadzwonił.

– Przepraszam – powiedziała Jill.

– Ja też. Wybaczysz mi?

– Jasne. Ale słuchaj, uciekłam tylko na chwilę, muszę wracać. Dziękuję, że napisałaś.

– Dziękuję, że zadzwoniłaś.

Została w toalecie. Między nimi było dobrze. To coś nowego. Fakt, że mogły się pokłócić, powiedzieć sobie niemiłe rzeczy, a potem się pojednać. Może inni ludzie uczyli się tego automatycznie, wiedzieli, że można się wygłupić i że może to zostać wybaczone, ale dla niej stanowiło to rewolucyjne odkrycie. Dla Jill prawdopodobnie też. Opłukała dłonie i wróciła do biurka.

O szóstej wieczorem zauważyła, że Grace przygląda jej się w zamyśleniu. Kwadrans po siódmej szefowa powiedziała:

– Skończyłaś pracę piętnaście minut temu. Czas iść do domu.

– Ale… – zaczęła Ambra. Nie chciała wracać do domu, a poza tym Grace nigdy nie komentowała jej nadgodzin. Jednak na twarzy Grace pojawił się wyraz zdecydowania.

– To polecenie służbowe. Idź.

Kiedy zjeżdżała windą, poczuła, jaka jest zmęczona. Unikała patrzenia w lustro, wiedziała, że pod oczami ma wielkie czarne kręgi, że jest odwodniona i trochę ogłupiona zbyt dużą ilością kawy i zbyt małą ilością – no tak, zbyt małą ilością całej reszty rzeczy, których potrzebował człowiek. Zapięła kurtkę i przycisnęła do siebie torbę z komputerem.

Przed wejściem stało kilku młodych wilczków. Palili na mrozie i wyglądali na zagubionych, teraz, gdy przywódca stada ich porzucił. Mijając ich, Ambra pozwoliła sobie na wewnętrzny śmiech przepełniony Schadenfreude. Dała im po łapach, wszystkim. Reportażem o kobietach i dzieciach. Zgarnęła najatrakcyjniejszą posadę w całej gazecie. Brawo dla Ambry Vinter. Żałowała, że nie ma tego z kim świętować.

– Cześć. – Usłyszała nagle niski, dobrze znany głos.

Stanęła w miejscu. Pomyślała, że tak dużo pracowała i tak mało spała, że ma halucynacje.

Ale to był on.

Tom.

Stał. Przed nią. Tu, w Sztokholmie. Taki jak zawsze. Wyglądał fantastycznie. Był duży, ubrany na czarno, onieśmielający, obecny. Zapatrzyli się na siebie.

– Cześć – powiedziała i zastanawiała się, czy brzmiało to tak, jakby brakło jej tchu. Bo tak się właśnie czuła. – Nie wiedziałam, że jesteś w Sztokholmie.

– Masz chwilę, żeby porozmawiać? – zapytał.

– Skąd wiedziałeś, że skończyłam pracę? – zapytała, ale zaraz się domyśliła. – Od Grace?

– Tak.

– Mogłeś zadzwonić. Wysłać esemes.

W odpowiedzi wzruszył ramionami. Stał jakiś metr od niej, a i tak czuła się, jakby był tuż, tuż. Czuła jego ciepłą skórę, zapach. Czarne szorstkie włosy pod palcami, jego szorstki policzek na swoim. Czego chciał? Rozmawiać? Co to znaczy?

Tom podniósł rękę i pomachał kluczykiem do samochodu.

– Przyjechałem autem, nie masz nic przeciwko?

Kiwnęła głową. Otworzył przed nią drzwi samochodu. Kiedy przesuwała się obok niego, ich kurtki otarły się o siebie z szelestem. Ambra przymknęła oczy i zaciągnęła się dobrze znanym zapachem, potem opadła na fotel pasażera. Tom obszedł samochód, wsiadł, odpalił silnik i ruszył.

– Dokąd jedziemy? – zapytała, gdy zobaczyła, że kierują się w stronę Kungsholmen. W zasadzie była zbyt zmęczona na poważne rozmowy, zbyt brudna i zbyt przepracowana. A on wydawał się pogrążony w myślach. – Tom, ja…

– Do mnie do domu – powiedział krótko. Wyjrzała przez okno, nie przyszło jej do głowy nic, co mogłaby powiedzieć.

Zaparkował, obszedł samochód i otworzył jej drzwi. Weszła za nim do budynku i do windy. Jechali długo, bardzo długo. Powietrze w małej windzie było ciężkie, tak nasycone, że trudno jej się oddychało. Tom wyciągnął rękę w jej stronę, powietrze niemal zaczęło iskrzyć, pochyliła się. Winda nagle się zatrzymała, a Tom opuścił rękę.

Puścił ją przodem. Miała wrażenie, że gdy go mijała, zrobił głęboki wdech. W ogóle nie rozumiała tej dziwnej atmosfery.

Otworzył drzwi, na których widniało nazwisko: „Lexington”. Tom wziął od niej kurtkę, powiesił ją na wieszaku, ruszył przodem i powiedział:

– To duży pokój.

– Ach! – westchnęła, gdy zobaczyła okna. Podeszła do nich, a Tom obszedł pokój i pozapalał świece.

Wysokie okna, niskie parapety, żadnych roślin, żadnych zasłon, cały pokój był bardzo skąpo umeblowany. Nie zimny, po prostu powściągliwy i męski, dokładnie taki jak Tom. A widok na kanał i zamek Karlsberg był zachwycający. W oddali majaczyło miasto, migały jego światła.

Odwróciła się.

– Nieprawdopodobnie pięknie – powiedziała i zaczęła się zastanawiać, czy mieszkali tu razem z Ellinor. Ale nie odnosiła takiego wrażenia. W mieszkaniu nie było nic kobiecego. Przypominało tylko Toma. Regały z książkami, duże, nowoczesne meble, poduszki, koce, które wyglądały na zupełnie nowe. Pociągnęła nosem.

– Coś wspaniale pachnie – powiedziała, a jednocześnie zaburczało jej w brzuchu.

– Pomyślałem, że może będziesz głodna. Zaraz będzie gotowe – odparł.

W jednym końcu pokoju stał wysoki stół, a za nim Ambra dostrzegła kuchnię. Tom zniknął za stołem, otworzył lodówkę i wrócił z lodowatym piwem. Kiedy podawał jej butelkę, ich palce się zetknęły. Wzięła piwo. Nie odważyła się pozwolić sobie na nadzieję. Ale co, jeśli… Tak mogłoby to wyglądać, gdyby w jej życiu znalazł się mężczyzna taki jak Tom. Który czekałby na nią w domu, gotował dla niej, zapalał świece i podawał jej piwo. To były niebezpieczne fantazje, myślenie, że chciałaby być dla kogoś ważna. Patrzyła na niego, przyglądała się jego ciemnym oczom. Miał poważną minę, niemal surową, i nie potrafiła zgadnąć, co myśli ani co czuje. Przyłożyła butelkę do ust i wzięła łyk gorzkiego piwa. Niezależnie od tego, co się wydarzy tego wieczora, będzie pamiętała o tym, co było dobre. I przypominała sobie, że jest kompetentną, pracującą zawodowo kobietą, cholernie dobrą dziennikarką. Że jest w stanie przeżyć wszystko. Otarła usta wierzchem dłoni.

– Przez ostatnie dni myślałem. O nas – powiedział Tom.

Znów kiwnęła głową i napiła się piwa. Chciała i zarazem nie chciała tego słuchać.

Podrapał się po brodzie, rozległ się suchy szelest zarostu.

– Ostatni czas… Miesiące w Czadzie i w Kirunie, to wszystko z Ellinor – to było… sam nie wiem, jak to powiedzieć, dużo tego było – powiedział i umilkł.

– Tak – zgodziła się z nim. Zaczął ją przechodzić lodowaty dreszcz. Poważny głos Toma, jego niezgłębione spojrzenie. Nie wróżyło to dobrze. Głupio zrobiła, przyjeżdżając tu, pozwalając sobie na masę oczekiwań i na nadzieję. Wzięła kolejny łyk, pomyślała, że powinien był jej zamiast tego przysłać esemes.

– Ambro, przepraszam, jeśli cię zraniłem. Wiem, że to zrobiłem.

– Myślę, że nawzajem się zraniliśmy – odparła, ciesząc się, że jej głos brzmi tak spokojnie i lekko. Bo tak się czuła. Wyluzowana Ambra Vinter. Wzięła kolejny łyk. Niskoprocentowe piwo. Nawet nie będzie się mogła upić.

– Choć i tak cieszę się, że Ellinor się wtedy pojawiła – powiedział.

„Cudownie dla was”, pomyślała z goryczą.

Tom ciągnął:

– Bałem się uczuć, od dawna je od siebie odsuwałem. Po powrocie z Czadu, ale wcześniej też. Kiedy się pojawiłaś, Ambro, razem z tobą pojawiło się tak wiele uczuć, nie potrafiłem sobie z nimi poradzić, bałem się ich. Myślałem, że to jedna z oznak tego, że źle ze mną, bo tak wiele czuję. Że te wszystkie silne uczucia właśnie to oznaczały, że nie były prawdziwe.

– Nie musisz niczego wyjaśniać.

– Ale ja chcę to wyjaśnić. Muszę to powiedzieć. Między mną i Ellinor do niczego nie doszło, to pierwsze, co chcę powiedzieć.

– Nie? – zapytała, chciała mu wierzyć, ale…

Tom zdecydowanie pokręcił głową.

– Nie. Do niczego. To ciebie chcę. Tylko ciebie. Wydaje mi się, że chciałem już od chwili, kiedy po raz pierwszy cię zobaczyłem.

– Naprawdę? – zapytała sceptycznie. Pamiętała ich pierwsze spotkanie.

Tom się uśmiechnął.

– Może drugi albo trzeci. Jeszcze nigdy nie czułem czegoś podobnego. Te słowa wydają się takie oklepane, takie niewystarczające. Ale tak mocno cię pokochałem. Nawet nie wiedziałem, że coś takiego można czuć. To tak różne od tego wszystkiego, czego wcześniej doświadczyłem, że chwilę potrwało, zanim sobie uświadomiłem, co to jest.

Jej głupie nielogiczne serce zaczęło bić szybciej.

– Ale teraz już wiesz? Wiesz, co to jest?

– Tak. Masz rację. Byłem zadufany w sobie. Mattias też mi to powiedział i dodał, że jestem pamiętliwy. Ale będę nad tym pracował. Nadal chciałbym się z tobą spotykać. Chciałbym, żebyśmy byli parą.

Wypiła jeszcze łyk piwa. Odetchnęła i spróbowała pomyśleć.

– Ambra? Powiedz coś.

Patrzyła prosto na niego. Wyprostowała się i spojrzała mu w oczy. Nadeszła decydująca chwila.

– Ja też mam ci coś do powiedzenia.

Po jego twarzy przemknął cień.

– Tak?

Przygotowała się, a potem po prostu to powiedziała.

– Kocham cię.

Możliwe że trochę sztywno i uroczyście. Ale nie była przyzwyczajona do tych słów, nigdy wcześniej ich nie wypowiadała. Nigdy. Z Jill tak do siebie nie mówiły, a w jej życiu nie było nikogo innego.

Postanowiła, że je poćwiczy. Będzie odważna, nie tylko w pracy, ale również w życiu prywatnym. Odważy się okazywać miłość, odważy się odsłonić, położyć swoje serce na dłoni i wyciągnąć ją przed siebie.

– Kocham cię, Tom – powtórzyła i, co dziwne, uznała, że mówiąc te słowa, czuje się wspaniale. Brała odpowiedzialność za swoje uczucia. Pod pewnym względem nie była już wolna. Kochała go i nie mogła się od niego uwolnić. – Niezależnie od tego, co czujesz i co się jeszcze wydarzy, tak właśnie jest.

Tom Lexington, mężczyzna, który tak rzadko się uśmiechał, rozjaśnił się w ogromnym uśmiechu.

– Jak dobrze. Bo ja też cię kocham – powiedział.

Serce podskoczyło z radości w jej piersi.

– Myślałam, że wszystko zniszczyłam. Tym paskudnym artykułem.

– Nie, wtedy też cię kochałem.

– Może mimo wszystko nie jesteś aż tak zadufany w sobie.

– Jeśli tylko będę dla ciebie wystarczająco dobry, to mi wystarczy.

– Jesteś.

Zrobił krok w jej stronę i ich usta się spotkały. Delikatnie.

– Ambra – powiedział i pocałował jej szyję, czoło, nos.

– Tak?

– Kocham cię.

Ostrożnie rozpiął najwyższy guzik jej bluzki, pocałował jej szyję, rozpiął kolejny i położył dłoń na jej skórze. Nawzajem się rozebrali, pomału, zdejmowali z siebie po jednej rzeczy, wszystko długo trwało, bo w trakcie musieli się całować i pieścić, w końcu jednak stanęli całkiem nadzy. Teraz, gdy te słowa już padły, pojawił się nowy rodzaj powagi. Przejechała dłońmi po jego klatce piersiowej, podążyła za nimi wzrokiem. W odróżnieniu od niej prawie nie miał śladów po pożarze.

Tom patrzył z troską na jej ciało.

– Nie jest tak źle, jak wyglądało – wymruczała, wiedząc, że ma kilka siniaków i zadrapań.

– Przykro mi – powiedział cicho.

– To nie twoja wina i nic mi nie jest. Pocałuj mnie – poprosiła.

Delikatnie chwyciła jego głowę i przyciągnęła ją do siebie. Przycisnęła się do jego dłoni, która otoczyła jej pierś, wolno ocierała się sutkiem o jego ciepłą, szorstką skórę. Zaczęła dyszeć, kiedy jego dłoń zsunęła się w dół i weszła między jej uda, kiedy jeden palec znalazł drogę do jej środka. Jęczała, zaczęła się cofać, dopóki nie poczuła pod plecami ściany, a wtedy przycisnęła się do jego dłoni. Wsunął kolejny palec, nie przestając jej całować. Przywarła do niego.

– Tom – wydyszała, poddała się rytmowi, w którym poruszały się jego palce, dłonie i usta.

Podniosła jedną nogę i założyła mu ją na biodro. Złapał jej drugą nogę i podniósł ją, jakby nic nie ważyła.

– Oooo – jęknęła. To było podniecające. Nie miała zamiaru się martwić, czy nie jest dla niego za ciężka albo czy nie jest mu niewygodnie w tej pozycji. Czy jej nie upuści. Ufała mu.

– Trzymam cię – powiedział. – Trzymam cię, Ambro – powtórzył i poczuła, jak w nią wchodzi, wolno, pewnie, poczuła cudowną, ciepłą twardość, która tak jej odpowiadała. Oparła się o ścianę, nie spuszczała z niego wzroku, czuła, jak ją wypełnia. W tej pozycji czuła go w zupełnie inny sposób. Zaczęła dyszeć. Jego biodra się poruszały, a jego język wsuwał się do jej ust i z nich wysuwał w tym samym tempie.

– Tom – szepnęła i złowiła jego czarne spojrzenie. Unosił ją, kochając się z nią.

– Kocham cię – powiedział i znów w nią wszedł. Powtarzał to, wchodził w nią, całując ją, tuląc i obejmując. – Kocham cię, Ambro Vinter – wyszeptał.

Zamknęła oczy, to wszystko było niemal zbyt intensywne. Delikatnie ją całował w usta, szyję, piersi, pod uchem. Szeptał słowa miłości. Była już tak blisko. Podążał za jej każdym ruchem, nie spuszczał z niej wzroku, trzymał ją, pewnie, mocno. Poczuła, że zaczyna dochodzić, patrzyła Tomowi głęboko w oczy i poddawała się orgazmowi, który przybierał na sile jak fale przypływu, jak ciepłe wyładowanie. Oczy zaszły jej łzami, ciało zaczęło drżeć. Tom wyszeptał jej imię i też doszedł, głęboko w niej, wolno, mocno. Ścisnął ją i schował twarz w jej szyi, całował jej skórę, wodził po niej nosem, mruczał. Zamknęła oczy, wciągała jego zapach, nie chciała płakać, ale była tak pełna uczuć, że z gardła wyrwało jej się łkanie.

– Nie wiem, czy będę w stanie ustać na nogach – szepnęła w końcu. Jej niewyćwiczone uda zaczęły drżeć pod wypływem nowej pozycji, ale jednocześnie nadal chciała być otoczona jego ciałem, chciała żeby w niej był, blisko, skóra przy skórze, pierś przy piersi.

Tom nie postawił jej na podłodze, tylko zaniósł ją dość niezdarnie na kanapę i ostrożnie ją położył.

– Nigdzie nie odchodź – powiedział.

Przyjrzał się swojej zaspokojonej kobiecie, a potem poszedł po ręcznik. Podał jej go. Wziął kolorowy pled, który niedawno kupił i który przypominał mu o jej mieszkaniu na Gamla stan, i ją przykrył.

– Dziękuję – powiedziała czule i się do niego uśmiechnęła.

Dla tego uśmiechu ściągnąłby z nieba księżyc i gwiazdy. Boże, tak niewiele brakowało, żeby ją stracił, miłość swojego życia, swoją bratnią duszę. Ale była tu, u niego. Żyła i powiedziała, że go kocha, i nie miał powodów, żeby myśleć o tym wszystkim, co się mogło nie udać. Dwa razy uratował jej życie. Ale tak naprawdę to ona uratowała jego.

– Chcesz coś zjeść? – zapytał, wzruszony. Zanim ją spotkał, nie żył.

Przeciągnęła się jak kot.

– A już myślałam, że nie zapytasz.

Poszedł do kuchni, obejrzał się za siebie i spojrzał na nią, gdy tak półleżała na jego kanapie. Kiedy kończył nakładać jedzenie, przydreptała do niego, ciągnąc za sobą koc. Objęła go rękami w pasie. Poczuł na plecach jej policzek.

– Pachnie cudownie – powiedziała.

Postawił na stole sałatkę i chleb. Patrzył, jak pochłania jedzenie, i cieszył się z tego cudu, że ma ją u siebie.

Zaraz powie jej o tym, że postanowił się przyłączyć do Mattiasa i jego zespołu, który miał stać na straży kraju. Ambra broniła demokracji swoimi metodami, a on planował robić to swoimi. Uczyni bezpieczniejszą tę część świata, żeby ludzie tacy jak ona mogli robić to, co musiało być zrobione. Mówić w imieniu tych, którzy powinni być wysłuchani.

Ale najpierw dokończą posiłek, potem zaniesie ją do łóżka, otuli kołdrą, będzie nad nią czuwał i zapewni jej to, czego ona teraz zechce: deser, sen, seks i gorącą kąpiel. Da jej wszystko, czego będzie chciała albo potrzebowała. To było jego najważniejsze zadanie.

Wszystko skończy się tak, jak powinno.

Szczęśliwie.

Epilog

Mniej więcej rok później

Ambra była z powrotem w Norrbotten. Tym razem jeszcze dalej na północy – w Abisko. Przybywali tu polarnicy, miłośnicy górskich wędrówek i wielbiciele śniegu z całego świata. A teraz także ona.

Było ciemno, tylko pojedyncze gwiazdy świeciły na czarnym niebie. Kiedy zmrużyła oczy, patrząc przez okno, dostrzegała w oddali Lapporten – ogromną dolinę w kształcie litery U. Wysoko nad jej głową, na szczycie góry Nuolja, znajdowała się Aurora Sky Station, jedno z najlepszych miejsc na świecie, z których można podziwiać zorzę polarną. O tej porze roku, przy metrowej warstwie śniegu i arktycznych temperaturach, można było dotrzeć tylko kolejką linową.

Wokół całego Abisko Mountain Lodge – hotelu, w którym mieszkała Ambra – pracownicy rozmieścili setki latarni wykonanych z przezroczystego lodu. Migotały na tle śniegu niczym małe gwiazdki przyczepione do ziemi. Było tak pięknie, że prawie czuła ból. Odwróciła się od okna i spojrzała na pokój.

– Jesteś zdenerwowana? – zapytała Jill. Stała przy jednym z dużych luster w pokoju i ciągnęła się za dekolt. Sukienka, którą miała na sobie, była dziełem szwedzkiego haute couture, została uszyta specjalnie dla niej. Jill świeciła niczym gala rozdania Oscarów.

Ambra popatrzyła na szykowną siostrę.

– Najbardziej się obawiam, że twoja sukienka będzie oślepiała ludzi. Nie mogłaś wybrać czegoś bardziej dyskretnego?

Jill machnęła ręką.

– To właśnie jest wersja dyskretna. Nie martw się, to twój dzień, nikt cię nie przyćmi – powiedziała i poprawiła biust wylewający się z połyskliwej sukienki. – Mam nadzieję – mruknęła po chwili.

Ambra przejrzała się w drugim lustrze. Sukienka, którą miała na sobie, była dwuczęściowa. Biały jedwabny brokat spódnicy świecił ciężkim, kosztownym blaskiem. Talię wykonano z obcisłego śnieżnobiałego dżerseju – materiału, który był dla niej jak druga skóra. Na styku talii i spódnicy widniała szeroka satynowa wstążka zawiązana na plecach w kształt rozety. Po bokach ukryto dwie kieszenie. Wyglądało to zarazem nowocześnie i romantycznie. Z całą pewnością był to najpiękniejszy strój, jaki kiedykolwiek nosiła.

– Nie żałujesz, że się zdecydowałaś na ślub w zimie? – zapytała Jill, wyjęła telefon, napuszyła włosy i zrobiła serię selfie.

– Nie, ale żałuję, że nie zarządziłam dla ciebie zakazu wrzucania zdjęć na Instagrama.

– Przestań być wrogo nastawiona do postępu. Poopowiadaj lepiej trochę plotek. Były jakieś dramatyczne wydarzenia, czy wszyscy zachowują się poprawnie?

– Prawie wszystko się udało – odparła Ambra i zakołysała biodrami, aż spódnica podskoczyła. Sześćdziesięcioro gości przyleciało helikopterami z lotniska w Kirunie. Wśród rozrywek były kąpiele w gorących beczkach, jazda na skuterze i na nartach. Część poleciała helikopterami na Kebnekaise, inni ruszyli łowić ryby w przeręblach. Poprzedniego dnia wszyscy goście zjedli kolację w Aurora Sky Station. Kiedy około drugiej Ambra poszła się położyć, zespół jeszcze grał. Wprawdzie jedna z sióstr Toma zapamiętale udzielała rad na temat wychowania dzieci, kuzyn mówił tylko o niebezpieczeństwach związanych z używaniem plastikowych pojemników, a Grace wdała się w gorącą dyskusję na temat kary śmierci z jednym z kolegów Toma z wojska, ale poza tym atmosfera była dokładnie tak luźna i rodzinna, jak pragnęła. „To, że Jill przyszła dziś pierwsza, też się przyczyniło do ogólnego spokoju”, pomyślała nielojalnie, słuchając słabego szmeru gości, którzy zajmowali miejsca w sąsiedniej sali.

Wszyscy, na których jej zależało, zjawili się tego dnia. Elsa z nową dziewczyną i synem po licencjacie z pracy socjalnej. Simone i Siri, które Ambra uratowała z domu, przyszły z mamą. Przyjechało też kilku kolegów z redakcji gazety. No i oczywiście była jej nowa rodzina – mama Toma, siostry, kuzynostwo i inne osoby. Nadal nie mogła się przyzwyczaić, że jest jedną z nich.

Jill położyła rękę na biodrze i powiedziała nonszalancko:

– Pomyślałam, że wstąpię na chwilę do gości. Ten cały Alexander De la Grip naprawdę jest niesamowicie sexy. Mogę sprawdzić, czy czegoś mu nie potrzeba.

– Stop, ty pożeraczko męskich serc. Jesteś moją druhną. Zostaw Alexandra w spokoju.

– I tak nie odrywa oczu od żony i dzieci. To byłoby nawet słodkie, gdyby tak nie irytowało.

– I gdybyś sama nie miała chłopaka, Mattiasa – przypomniała Ambra.

– Pewnie tak.

Zza drzwi dobiegł płacz niemowlęcia. Jill zareagowała uniesieniem jednej brwi. W tym miejscu roiło się od dzieci. Alexander i Isobel przyszli z Mariusem i nowym maluszkiem. Natalia i David mieli ze sobą prawie dwuletnią Molly. Wielu innych gości także zjawiło się z dziećmi w różnym wieku. Ambra miała taki pomysł – chciała wydać pełne życia przyjęcie, z którego nikogo się nie wyklucza. Wtedy pomysł wydawał się dobry, ale teraz budził mnóstwo nieproszonych uczuć.

– O co chodzi? Dlaczego tak wzdychasz? – zapytała Jill, która przez ostatni rok wyrobiła sobie empatyczną zdolność obserwacji. Szczerze powiedziawszy, było to okropne.

Ambra nie odpowiedziała od razu. Zamiast tego spojrzała sobie w oczy w lustrze. Przez ten rok zapuszczała włosy. Fryzjerka przypięła loki z jednej strony, tworząc kształt płatka śniegu. Fryzura była delikatna i korzystna, sukienka wyglądała jak marzenie i nawet makijaż trzymał się jak należy. Czysto obiektywnie mogła stwierdzić, że nigdy nie wyglądała piękniej. Nachyliła się bliżej do lustra i uważnie oglądała twarz. Zdziwiła się, że nie widać tego wszystkiego, co miała w środku. Choć właściwie u nikogo nie było to widoczne. Na przykład Alexander i Isobel, siedzący tam ze swoją perfekcyjną rodziną, też mieli blizny w środku. Isobel zwierzyła się jej, jak bardzo ją martwi zaostrzający się klimat społeczny. Jak Marius – dobry, miły Marius – pada ofiarą rasistowskich wyzwisk, kiedy wychodzą z domu. A Natalia i David Hammar, ta para ludzi sukcesu, którzy, wydawałoby się, mają wszystko, zaledwie kilka tygodni wcześniej przeżywali późne poronienie. Było to tak straszne, że do ostatniej chwili nie byli pewni, czy przyjdą na ślub. No i Jill, ta przypominająca boginię gwiazda, czczona i podziwiana przez wszystkich, miała tak głębokie rany w duszy, że Ambrze trudno było uwierzyć, iż Mattias naprawdę ją kocha. Życie to nie tylko to, co widać na zewnątrz. Ale też coś skomplikowanego i kruchego.

Jill podeszła do Ambry z poważnym wyrazem twarzy. Położyła jej dłonie na ramionach.

– Co się dzieje, Ambro? Jesteś taka blada. Coś się stało? Wiesz, że jestem po twojej stronie, prawda? Jeżeli chcesz wszystko odwołać i polecieć do domu, to tak zrobimy. Natychmiast. Wiesz, że moim zdaniem on jednak na ciebie nie zasługuje.

– Czubek. Nie chcę odwoływać ślubu – odparła Ambra, ale głos jej się załamał.

Uścisk Jill przybrał na sile, Ambra dostrzegła panikę w oczach siostry. Wciąż ta gotowość na katastrofy. To je łączyło i prawdopodobnie nigdy do końca nie zniknie. Obie zostały zanadto zranione, były zbyt świadome, jak szybko los potrafi się odwrócić.

– No to o co chodzi? Przerażasz mnie. Jesteś umierająca? – Oczy Jill wyglądały, jakby zaraz miały z nich trysnąć łzy. Paznokcie dziurawiły dżersej sukienki.

– Nie jestem umierająca – odparła szybko Ambra. – Słowo. Przepraszam, że cię wystraszyłam.

Mocny uścisk Jill zelżał. Odetchnęła.

– Kurwa, ale ty mnie straszysz. Mów, o co chodzi.

Ambra się odwróciła, stanęły twarzą w twarz.

– Tom chce mieć dzieci.

Jill milczała.

– A ty nie chcesz? – zapytała w końcu.

Ambra spuściła wzrok, nie potrafiła spojrzeć siostrze w oczy. Mówiła niemal szeptem.

– A jeśli nie mogę być mamą? Jeśli nie wiem, jak to się robi?

Nigdy wcześniej nie miała odwagi powiedzieć tego głośno. Ale takie myśli wciąż tkwiły w jej głowie i przez ostatnie miesiące coraz mocniej dawały o sobie znać. Jak ktoś z takim dzieciństwem mógł zapewnić dziecku wszystko to, czego ono potrzebuje?

– Myślisz, że to głupie? – zapytała.

– Bardzo. Posłuchaj. Będziesz fantastyczną mamą. Słyszysz? Palisz się do pomocy potrzebującym. Boże kochany, uratowałaś życie tym dziewczynkom i masz faceta czczącego ziemię, po której stąpasz.

Ambra skinęła głową w reakcji na ostatnie zdanie.

– Tom byłby dobrym tatą.

– Nie zepsuje za bardzo waszych dzieci – zgodziła się Jill, a potem dodała: – Przestań już się nad sobą użalać. To miał być najszczęśliwszy wieczór w twoim życiu.

Podała jej chusteczkę higieniczną. Ambra wzięła ją do ręki i wydmuchała nos. W tej samej chwili rozległo się pukanie i do pokoju wszedł Tom.

– Jak tam? – zapytał.

„Niech to szlag”, pomyślała Ambra. Był zabójczo przystojny.

– Ambra zmieniła zdanie i chce wszystko odwołać – oznajmiła Jill.

Na twarzy Toma nie drgnął ani jeden mięsień.

– Mattias flirtuje z kelnerką.

Oczy Jill błysnęły i zrobiła krok w kierunku drzwi.

– Zabiję go – wycedziła.

– Jill, on tylko żartuje, wiesz przecież – powiedziała Ambra, tłumiąc śmiech.

Jill posłała Tomowi surowe spojrzenie.

– Nie tak łatwo to stwierdzić, jeśli się weźmie pod uwagę, że on nie ma poczucia humoru.

– Ale za to mam mnóstwo innych przymiotów – odparł niezrażony Tom.

– To prawda – zgodziła się Ambra i spojrzała na zegarek.

Kiedy Tom wyniósł ją z płonącego domu, uratował także jej skrzynkę. „Trzymałaś ją w żelaznym uścisku, więc pomyślałem, że to coś ważnego”, wyjaśnił, wzruszając ramionami. W skrzynce była ukochana bransoletka z breloczkami, którą jej tata dał mamie, kiedy się urodziła. Potrząsnęła ręką, a breloczki zagrzechotały.

Nagle jej uwagę przyciągnął jęk. U boku Toma pojawiła się Freja i zaczęła smutno wyć.

– Nie lubi wieńca – wyjaśnił Tom.

Na szyi miała biało-zielony kwiatowy wieniec, w tych samych kolorach co bukiecik Ambry i mały kwiatek przyczepiony do nadgarstka Toma. Wyglądała na głęboko nieszczęśliwą. Posłała Ambrze kolejne proszące psie spojrzenie, jakby mówiła „zdejmij mi to”. Ambra podrapała psa pod brodą.

– Jeszcze chwila – wyszeptała.

– Już czas, o ile nie zmieniłaś zdania – oznajmił Tom i zrobił krok w jej stronę.

Zachowywał się swobodnie, ale dostrzegła, jak po jego świeżo ogolonej twarzy przemknął cień niepokoju. Jego czarne oczy przewiercały ją na wylot, aż miała trudności z oddychaniem. O to właśnie chodziło. Nie o sukienki, świece i kwiatowe wieńce. Tylko o to. O miłość na śmierć i życie. Wierność. Lojalność. To przecież był mężczyzna, który odważył się wejść dla niej do płonącego domu, który uratował jej życie i to dwukrotnie. Który oddałby za nią życie i nigdy jej nie zawiedzie.

– Nie zmieniłam zdania – odparła.

Tom podszedł bliżej, położył jej rękę na karku i ją pocałował – chciwie, dominująco, jakby chciał się upewnić, że mówi poważnie. Ambra odwzajemniła pocałunek, przywarła do jego piersi, do nowego szorstkiego garnituru, przyciągała go do siebie, dopóki nie poczuła zawrotów głowy, gorąca i nie straciła tchu.

Jill wydała przeciągły jęk.

Freja się przyłączyła i zaczęła wyć.

Tom się uśmiechnął.

– No to co? Idziemy się pobrać?

Ambra skinęła głową i wyciągnęła do niego rękę.

W obecności rodziny, przyjaciół i urzędnika Tom ostrożnie wsunął diamentową obrączkę na wąski palec serdeczny Ambry. Drogocenne kamienie zamigotały, a on poczuł ucisk w gardle. Potem sam wyciągnął rękę i patrzył, jak Ambra wkłada gładką obrączkę na jego palec. Ich spojrzenia się spotkały i choć w pomieszczeniu znajdowało się pełno ludzi, byli tam tylko oni dwoje.

– Zawarli państwo związek małżeński i potwierdzili to w obecności tychże świadków – powiedział ceremonialnie urzędnik.

Tom odetchnął. To już oficjalne. Ambra należy do niego. A on do niej. Wreszcie. Pocałował ją, przejechał ustami po delikatnych wargach Ambry, poczuł jej uśmiech. Goście się śmiali, bili brawo i gwizdali na palcach. Rozbrzmiała muzyka i po chwili Jill Lopez zaśpiewała im swoją najnowszą piosenkę. Była to potężna, podniosła ballada, pieśń o miłości dwóch sióstr, superhit napisany przez Jill po ich pojednaniu, który przez całą jesień okupował listy przebojów.

Tom ścisnął dłoń Ambry.

– Na szczęście nie ukradła wszystkich świateł – wyszeptała Ambra.

– Ona cię kocha – powiedział Tom.

– Tak.

– A ja kocham ciebie.

Ścisnął dłoń Ambry i lekko oparł głowę na jej ramieniu. Na ramieniu swojej żony.

Długo po kolacji, przemowach, torcie i weselnym walcu Tom i Ambra stali pośrodku parkietu. Wokół nich goście tańczyli na całego, ale oni przeważnie się nie ruszali, wymieniali delikatne pocałunki, gawędzili, wdychali swój zapach.

– Chcesz jeszcze tańczyć? – zapytał Tom cicho.

Ambra pokręciła głową. Jej miękkie włosy łaskotały go w nos. Tak bardzo mu zależało, aby dzień jej ślubu był dokładnie taki, jak chciała.

– Chcesz z kimś jeszcze porozmawiać? Z Jill? Z Elsą? – zapytał.

– Naprawdę nie. Tyle się nagadałam, że ochrypłam.

To przesądziło sprawę.

– Zmywamy się.

– Dokąd idziemy? – zapytała, kiedy się wymykali. Jej sukienka lekko szeleściła.

– Włóż to – powiedział, kiedy dotarli do drzwi. Otulił ją grubą zimową kurtką, owinął szalikiem i wręczył czapkę, którą ostrożnie naciągnęła na kręcone włosy.

– Wychodzimy? Mam wysokie obcasy – protestowała. Ale w jej oczach lśniła ciekawość.

To była jego żona. Zawsze ciekawa. Zmieniła buty na cieplejsze, które jej wręczył.

– Chodź.

Kiedy Tom otworzył drzwi, uderzył w nich mróz. Jak tylko wyszli, psy zaczęły ujadać.

– Psi zaprzęg! – wykrzyknęła Ambra. Czekał na nich zaprzęg z podskakującymi, szczekającymi szarymi i białymi psami. – Jak pięknie – wymruczała.

Rzeczywiście było pięknie. Patrzyła na gwiazdy na niebie i lodowe latarnie wyznaczające ich trasę, dopóki maszer nie krzyknął na psy, żeby się zatrzymały. Ambra zadrżała z zimna, wygięła szyję i popatrzyła na górę.

– Naprawdę tam wjedziemy?

Tom skinął głową.

– Robi się zimno – powiedział przepraszająco.

Wsiadła do wagonika, Tom owinął ją futrem, usiadł obok i wziął ją za rękę. Kolejka linowa bezgłośnie ruszyła. Zostawili za sobą oświetlony hotel i błyskające latarnie, unosili się coraz wyżej i wyżej, aż dotarli na szczyt góry. Chłód był morderczy. Trzymając się za ręce, pokonali krótki odcinek do schroniska.

– Tylko my tu jesteśmy? – zapytała, kiedy weszli.

– Tak – odparł.

Wynajął dla niej całe schronisko. Dla nich. Rozwieszał ubrania, a Ambra się rozglądała. To było skromne pomieszczenie, główną rolę odgrywał widok. Patrzyła na zwierzęce skóry na podłodze przy oknie, zapalone latarnie i rozsypane płatki róż. Posłała Tomowi spojrzenie.

– Płatki róż?

– To przesada? – zapytał.

– Trochę – odparła, ale się uśmiechnęła, a oczy jej zalśniły. Podeszła do jednego z okien i stanęła z nosem przy szybie. – To jak widok na cały świat – powiedziała. Jej głos był cichy, niemal nabożny.

Niebo rozświetlały miliony gwiazd, otaczały ich góry i bezkresne niebo nad głowami. Tom stanął za nią, pocałował ją w kark, poczuł, że zadrżała. Położył jej rękę na plecach, bawił się małymi guziczkami, nachylił się i pocałował ją w ramię. Rozpiął jeden guzik, pocałował ponownie i powtarzał wszystko, aż w końcu wszystkie guziki były rozpięte, a oddech Ambry stał się szybki i urywany. Tom zlokalizował zapięcie spódnicy, rozpiął ją. Spłynęła z niej miękkim ruchem i ułożyła się u jej stóp niczym morze materiału. Ambra nie miała pod spodem halki. Tylko bieliznę. Tom długo jej się przyglądał.

– Kochanie? – zapytał w końcu. Nie do końca wiedział, czego się spodziewał, może koronki, może nawet liczył na staroświecki komplet z pętelkami, zaczepami i guzikami, który mógłby powoli odpinać. Ale to?

– Tak?

– Masz kalesony pod suknią ślubną?

Pokiwała głową z zadowoleniem.

– Z polaru. Przepiękne. Chcesz je zdjąć?

Pomogła mu, kiedy ściągał jej kalesony. Położyli się na skórach, Ambra chichotała, dopóki dłoń Toma nie znalazła się pomiędzy jej nogami – wtedy głośno zaczerpnęła powietrza. Uklęknął nad nią, całował ją w brzuch. Ściągnął jej majtki, które rzeczywiście miały trochę koronki po bokach. Pocałował ją znowu, mruczał, przykładając usta do jej ciepłej skóry, i całował nieprzerwanie, aż zaczęła dyszeć.

Na niebie w Abisko rzadko dało się zaobserwować tak piękną zorzę polarną jak tamtej nocy. Wielu obserwatorów mogło zaświadczyć, że było to absolutnie niespotykane widowisko. Może najokazalsze w historii. Jedno z tych, o których piszą gazety i które jeszcze długo są tematem rozmów zaproszonych gości. Ale Ambra i Tom go nie widzieli. Byli zajęci czymś innym.

[1] Kaffeost – w północnej Szwecji i Finlandii tradycyjny deser serwowany do kawy (przyp. tłum.).