Dla Lucienne, która natychmiast uwierzyła.

Prolog

Gina Royal

Wichita, Kansas

Gina nigdy nie zapytała o garaż.

Przez wiele lat ta myśl co noc nie pozwalała jej zasnąć, pulsując pod powiekami. „Powinnam była zapytać. Powinnam była wiedzieć”. Nigdy jednak nie spytała, nie miała o niczym pojęcia i ostatecznie to właśnie doprowadziło ją do zguby.

Zwykle była w domu o trzeciej po południu, ale jej mąż zadzwonił, by przekazać, że coś wypadło mu w pracy i to ona będzie musiała odebrać Brady’ego i Lily ze szkoły. Nic nie szkodzi – nadal miała mnóstwo czasu na posprzątanie wszystkiego przed zabraniem się za obiad. Był kochany i przeprosił ją za to, że zakłóca ustalony porządek jej dnia. Mel potrafił być wyjątkowo czarujący, a ona zamierzała mu to wynagrodzić. Postanowiła, że przyrządzi mu jego ulubione danie: wątróbkę z cebulką, podaną z dobrym pinot noir, którego butelkę postawiła już na blacie. Potem spędzą razem rodzinny wieczór, obejrzą film na kanapie z dzieciakami. Może ten nowy o superbohaterze, którego tak bardzo się dopominały, choć Mel ostrożnie podchodził do tematu tego, co warto obejrzeć. Lily zwinęłaby się w ciepły kłębek u jej boku, a Brady wylądowałby rozciągnięty na kolanach ojca, z głową opartą o bok kanapy. Tylko giętkim maluchom mogło być w tej pozycji wygodnie. Spędzanie czasu z rodziną było ukochaną rozrywką Mela. A raczej drugą w kolejności, zaraz po stolarstwie. Gina miała nadzieję, że nie wymyśli jakiejś wymówki, żeby wymknąć się wieczorem i majstrować w swoim warsztacie.

Normalne życie. Wygodne życie. Nie idealne, rzecz jasna. W końcu żadne małżeństwo nie było idealne, prawda? Ale Gina była zadowolona, przynajmniej przez większość czasu.

Nie było jej w domu zaledwie pół godziny, wystarczająco długo, aby pojechać do szkoły, odebrać dzieci i pośpiesznie wrócić. Gdy wjechała w zakręt i zobaczyła migające światła na swojej ulicy, jej pierwszą myślą było „O mój Boże, a jeśli w którymś domu wybuchł pożar?”. Ten pomysł przeraził ją, lecz w następnej sekundzie pomyślała nieco samolubnie „Obiad strasznie się opóźni”. Błahostka, ale strasznie irytująca.

Ulica została całkiem zablokowana. Naliczyła trzy radiowozy stojące za barykadą, których mrugające reflektory zalewały niemal identycznie wyglądające, parterowe domy krwistoczerwonym i niebieskim światłem. Kawałek dalej stały zaparkowane karetka pogotowia i wóz strażacki, najwyraźniej bezczynne.

– Mamo? – zapytał siedmioletni Brady z tylnego siedzenia. – Mamo, co się dzieje? Czy to nasz dom? – W jego głosie słychać było ekscytację. – Pali się?

Gina zwolniła, próbując ogarnąć malującą się przed nią scenę: zryty trawnik, spłaszczony klomb irysów, zmiażdżone krzewy. W poprzek kanału ściekowego leżała poturbowana skrzynka pocztowa. Ich skrzynka. Ich trawnik. Ich dom.

Na samym końcu tego szlaku zniszczenia znajdował się bordowy SUV, z którego silnika nadal z sykiem unosiła się para. Był w połowie zakleszczony w znajdującej się od frontu ceglanej ścianie ich garażu – warsztatu Mela – i opierał się chwiejnie o stertę gruzu, która była wcześniej częścią ich solidnego, ceglanego domu. Gina zawsze wyobrażała sobie ich dom jako trwałą ostoję, mocną i taką normalną. Kupa cegieł i połamanych płyt kartonowo-gipsowych wyglądała wręcz nieprzyzwoicie. Bezbronnie.

Wyobraziła sobie trasę SUV-a, który przeleciał nad krawężnikiem, skosił skrzynkę pocztową, przejechał slalomem przez ogródek przed domem i wbił się w garaż. Robiąc to, w końcu wcisnęła stopą hamulec własnego samochodu na tyle mocno, aby poczuć wstrząs rozchodzący się po całym kręgosłupie.

– Mamo! – wrzasnął jej prawie do ucha Brady, a ona odruchowo uniosła dłoń, aby go uciszyć. Dziesięcioletnia Lily siedząca obok niej wyszarpnęła z uszu słuchawki i wychyliła się do przodu. Rozdziawiła usta na widok ich zniszczonego domu, ale nie odezwała się ani słowem. Oczy miała rozszerzone pod wpływem szoku.

– Przepraszam – powiedziała Gina, choć ledwie docierało do niej, co mówi. – Coś się stało, kochanie. Lily? Nic ci nie jest?

– Co się dzieje? – spytała Lily.

– Nic ci nie jest?

– Nie! Co się dzieje?

Gina nie odpowiedziała. Skierowała swoją uwagę z powrotem na dom. Oglądając zniszczenia, czuła się dziwnie obdarta i odsłonięta. Dom zawsze wydawał się jej taki bezpieczny, niczym twierdza, która została teraz naruszona. Bezpieczeństwo okazało się być iluzją, mniej wytrzymałą od cegły, drewna i płyty regipsowej.

Sąsiedzi wyszli na ulicę, aby popatrzeć i poplotkować, co tylko pogorszyło sytuację. Nawet stara pani Millson, emerytowana nauczycielka, która rzadko wychodziła z domu. Była największą plotkarą w sąsiedztwie. Nigdy nie przepuściła okazji do snucia domysłów na temat prywatnego życia ludzi mieszkających w zasięgu jej wzroku. Miała na sobie wyblakłą podomkę i z trudem opierała się o balkonik. Obok niej stała opiekunka. Obie sprawiały wrażenie zafascynowanych.

Do samochodu Giny podszedł policjant, a ona błyskawicznie opuściła szybę i posłała mu przepraszający uśmiech.

– Panie władzo, to mój dom, ten, w który wjechał SUV – powiedziała. – Mogę tu zaparkować? Muszę obejrzeć zniszczenia i zadzwonić do męża. To po prostu straszne! Mam nadzieję, że kierowca nie został poważnie ranny… Był pijany? Ten zakręt bywa niebezpieczny.

Gdy się odezwała, wyraz twarzy policjanta zmienił się z obojętnego w skupiony. Zupełnie nie rozumiała dlaczego, ale wiedziała, że to nie może świadczyć o niczym dobrym.

– To pani dom?

– Tak, zgadza się.

– Jak się pani nazywa?

– Royal. Gina Royal. Panie władzo…

Odsunął się o krok i oparł dłoń o rękojeść broni.

– Proszę wyłączyć silnik – powiedział, dając sygnał drugiemu policjantowi, który podbiegł do nich truchtem. – Sprowadź panią detektyw. Natychmiast!

Gina oblizała usta.

– Panie władzo, chyba źle mnie pan zrozumiał…

– Proszę pani, niech pani natychmiast wyłączy silnik. – Padł tym razem wypowiedziany szorstkim tonem rozkaz. Zaparkowała samochód i przekręciła kluczyk w stacyjce. Silnik zgasł, a ona usłyszała szum rozmów dobiegający od strony zaciekawionych gapiów gromadzących się na chodniku. – Proszę trzymać ręce na kierownicy. Żadnych gwałtownych ruchów. Czy ma pani ze sobą w aucie jakąś broń?

– Nie, oczywiście, że nie. Przecież są tutaj moje dzieci, proszę pana!

Nie zdjął ręki ze służbowego pistoletu, a ona poczuła nagły przypływ wściekłości. „To jakiś absurd. Pomylili nas z kimś innym. Niczego nie zrobiłam!”

– Proszę pani, zapytam ponownie: czy ma pani jakąś broń? – Podenerwowanie w jego głosie stłumiło jej wybuch i zastąpiło go lodowatą paniką. Na sekundę odjęło jej mowę.

– Nie! – udało jej się w końcu wykrztusić. – Nie mam żadnej broni.

– Co się dzieje, mamo? – spytał Brady wysokim głosem pełnym niepokoju. – Dlaczego ten policjant jest na nas taki zły?

– Nic się nie stało, kochanie. Wszystko będzie dobrze. – „Trzymaj ręce na kierownicy, ręce na kierownicy”… Rozpaczliwie pragnęła przytulić syna, ale nie odważyła się tego zrobić. Wiedziała, że Brady nie uwierzył w fałszywy, ciepły ton jej głosu. Sama w niego nie wierzyła. – Zostań na swoim miejscu, dobrze? Nie ruszaj się. Oboje się nie ruszajcie.

Lily wpatrywała się w policjanta stojącego obok samochodu.

– Czy on nas zastrzeli, mamo? Będzie do nas strzelał?

Wszyscy widzieli filmy, na których ludzie giną od postrzałów, niewinni ludzie, którzy zrobili nie to, co trzeba, powiedzieli nie to, co trzeba, znaleźli się w złym miejscu, o złym czasie. Wyobraziła to sobie bardzo wyraźnie… jej umierające dzieci i siebie samą, niemogącą zrobić nic, aby to powstrzymać. Jaskrawy rozbłysk światła, krzyki, ciemność.

– Oczywiście, że nie będzie do ciebie strzelał! Kochanie, błagam, nie ruszaj się z miejsca! – Odwróciła się w stronę policjanta i powiedziała: – Panie władzo, proszę, oni się pana boją. Nie mam pojęcia, o co tu chodzi!

Kobieta ze złotą policyjną odznaką wiszącą na szyi minęła barykadę, policjanta i stanęła tuż przy szybie Giny. Miała zmęczoną twarz i posępne, ciemne oczy. Jednym spojrzeniem ogarnęła sytuację.

– Pani Royal? Gina Royal?

– Tak, proszę pani.

– Jest pani żoną Melvina Royala? – Nienawidził być nazywany Melvinem, tylko Melem, ale ten moment nie wydawał się odpowiedni, aby poinformować o tym kobietę, więc Gina tylko kiwnęła twierdząco głową. – Nazywam się detektyw Salazar. Proszę wyjść z pojazdu i trzymać obie ręce na widoku.

– Moje dzieci…

– Na razie mogą zostać tam, gdzie są. Zajmiemy się nimi. Proszę wysiąść.

– Co tu się, na litość boską, dzieje? To nasz dom. To jakieś szaleństwo. To my jesteśmy ofiarami!

Strach – nie o siebie, lecz o dzieci – sprawił, że zachowała się nieracjonalnie. Usłyszała dziwną nutę w swoim głosie, która ją zaskoczyła. Mówiła jak ktoś niespełna rozumu, zupełnie jak ci niczego nieświadomi ludzie w wiadomościach, wobec których odczuwała jedynie litość i pogardę. „Nigdy nie mówię w ten sposób w chwili kryzysu”. Jak często o tym myślała? Lecz tak właśnie było. Brzmiała zupełnie jak oni. Panika załopotała w jej piersi niczym uwięziona ćma. Nie mogła spokojnie oddychać. To wszystko działo się zdecydowanie za szybko.

– Ofiara. Na pewno. – Detektyw otworzyła drzwi samochodu. – Niech pani wyjdzie. – Tym razem bez żadnego „proszę”. Policjant, który wezwał detektyw, odsunął się, choć jego dłoń nadal spoczywała na broni. Dlaczego traktowali ją w ten sposób? Jak jakąś kryminalistkę? „To na pewno pomyłka. Straszna, głupia pomyłka!” Instynktownie sięgnęła po torebkę, ale Salazar błyskawicznie ją chwyciła i podała policjantowi. – Ręce na maskę, pani Royal.

– Dlaczego? Nie rozumiem, co…

Detektyw Salazar nie dała jej szansy na dokończenie zdania. Obróciła Ginę i popchnęła ją w stronę samochodu. Gina powstrzymała upadek wyciągniętymi rękami, uderzając nimi o nagrzaną, metalową maskę. Miała wrażenie, jakby dotknęła kuchennego palnika, ale nie odważyła się odsunąć. Była kompletnie oszołomiona. To jakaś pomyłka. Potworna pomyłka, za którą w następnej chwili będą ich przepraszać, a oni łaskawie wybaczą im tak grubiańskie zachowanie, a potem będą się śmiać i zaproszą ich na mrożoną herbatę… może zostało jej jeszcze trochę tych cytrynowych ciasteczek, o ile Mel wszystkich nie zjadł. Uwielbiał te swoje ciastka…

Wciągnęła ze świstem powietrze, gdy dłoń detektyw Salazar przemknęła bezosobowo po tych częściach jej ciała, których nie miała prawa dotykać. Gina próbowała stawiać opór, ale pani detektyw przyparła ją z powrotem ze znacznie większą siłą.

– Pani Royal! Niech pani nie pogarsza sprawy! Proszę mnie posłuchać. Jest pani aresztowana. Ma pani prawo zachować milczenie…

– Słucham? To mój dom! Ten samochód wjechał w mój dom!

Jej syn i córka byli świadkami tego upokorzenia. Wszyscy sąsiedzi się na nich gapili. Niektórzy wyjęli telefony komórkowe. Robili zdjęcia. Nagrywali filmiki. Wrzucali to potworne naruszenie godności osobistej do internetu, żeby znudzeni ludzie na całym świecie mogli z niej kpić. Później nie będzie już miało żadnego znaczenia to, że wszystko okaże się pomyłką. W internecie nigdy nic nie ginie. Ciągle ostrzegała przed tym Lily.

Salazar mówiła dalej, recytując jej prawa, których w tej chwili najwyraźniej nie była w stanie pojąć, a Gina nie stawiała oporu, gdy detektyw przycisnęła jej ręce do pleców. Nie wiedziała nawet, od czego zacząć.

Dotyk metalowych kajdanek na jej wilgotnej skórze przypominał zimny policzek, a Gina walczyła z dziwnym, piskliwym szumem w głowie. Czuła, jak pot zalewa jej twarz i szyję, ale wszystko działo się jakby w oddali. „To się nie dzieje naprawdę. Nie może dziać się naprawdę. Zadzwonię do Mela. Mel rozwiąże ten problem, a potem wszyscy będziemy zrywać boki ze śmiechu”. Nie mogła pojąć, jakim cudem w przeciągu zaledwie minuty lub dwóch przeszła od normalnego życia do… tego.

Brady wrzeszczał i próbował się wydostać z samochodu, ale policjant trzymał go w środku. Lily sprawiała wrażenie zbyt oszołomionej i przerażonej, aby ruszyć się z miejsca. Gina spojrzała w ich stronę i powiedziała zaskakująco racjonalnym tonem:

– Brady. Lily. Wszystko w porządku. Proszę, nie bójcie się. Wszystko będzie dobrze. Po prostu róbcie to, co wam każą. Nic mi nie jest. To wszystko to jedna wielka pomyłka, okej? Wszystko będzie dobrze. – Dłoń detektyw Salazar zaciskała się boleśnie na jej ramieniu, a Gina odwróciła głowę w jej stronę. – Proszę. Cokolwiek wam się wydaje, że zrobiłam, nie zrobiłam tego! Proszę upewnić się, że moim dzieciom nic nie jest!

– Zrobię to – odparła Salazar nieoczekiwanie łagodnym głosem. – Ale musisz pójść ze mną, Gina.

– Czy to… myśli pani, że to ja to zrobiłam? Że wjechałam tym autem w nasz dom? Nie zrobiłam tego! Nie jestem pijana. Jeśli pani myśli, że… – Urwała, bo zobaczyła mężczyznę siedzącego na noszach obok karetki, wdychającego tlen. Sanitariusz opatrywał ranę na jego głowie, a w pobliżu kręcił się policjant. – Czy to on? Czy to kierowca? Jest pijany?

– Tak – potwierdziła Salazar. – Zupełny przypadek, o ile można tak nazwać jazdę pod wpływem alkoholu. Zaczął pić wcześnie, skręcił nie tam, gdzie trzeba – twierdzi, że próbował wrócić na autostradę – i za szybko wjechał w zakręt. I wylądował z maską w waszym garażu.

– Ale… – Gina czuła się kompletnie zagubiona. Całkowicie, potwornie zdezorientowana. – Ale skoro macie jego, to czemu…

– Wchodzi pani czasami do swojego garażu, pani Royal?

– Ja… nie. Nie, mój mąż zmienił go w warsztat. Zastawiliśmy drzwi wejściowe szafkami z kuchni. Wchodzi do niego bocznymi drzwiami.

– Więc drzwi z tyłu nie podnoszą się do góry? Już w nim nie parkujecie?

– Nie. Mąż zdemontował mechanizm, więc trzeba wejść bocznymi drzwiami. Mamy krytą wiatę na samochód, więc nie muszę… chwileczkę, o co tu właściwie chodzi?

Salazar posłała jej spojrzenie. Nie było już gniewne, a raczej niemal skruszone. Niemal.

– Coś pani pokażę i chcę, żeby mi to pani wytłumaczyła, dobrze?

Obeszła z Giną barykadę i poszła chodnikiem, gdzie czarne ślady opon jechały zygzakiem po błotnistych koleinach po ogródku, aż do miejsca, z którego tył SUV-a wystawał skandalicznie ze sterty czerwonych cegieł i gruzu. Na tej ścianie musiała wisieć tablica z narzędziami Melvina. Zobaczyła powyginaną piłę przysypaną kredowobiałym pyłem z połamanych płyt regipsowych i przez chwilę była w stanie myśleć tylko o jednym. „Mel się wścieknie. Nie mam pojęcia, jak mu o tym wszystkim powiedzieć”. Kochał swój warsztat. To było jego sanktuarium.

Wtedy odezwała się detektyw Salazar.

– Chcę, żeby wytłumaczyła mi pani ją.

I wskazała palcem.

Gina uniosła wzrok ponad maskę SUV-a i zobaczyła naturalnej wielkości nagą lalkę wiszącą na haku wciągarki na środku garażu. Przez ułamek sekundy o mało co nie roześmiała się na widok tej gorszącej sceny. Lalka dyndała na drucianej pętli założonej na szyję, z bezwładnymi rękami i nogami. Nie miała idealnych proporcji, widocznie była wadliwa, w dodatku dziwnie pozbawiona koloru… I po co ktoś miałby malować jej twarz tym paskudnym, sinym odcieniem, zdzierać kawałki skóry, sprawiać, by oczy wyglądały na czerwone i wyłupiaste, a język wystawał ze spuchniętych ust…

I wtedy dotarła do niej okropna prawda. To nie jest lalka.

Mimo swoich najszczerszych chęci zaczęła krzyczeć i nie mogła przestać.

Rozdział pierwszy

Gwen Proctor

Cztery lata później

Stillhouse Lake, Tennessee

– Zaczynaj.

Nabieram głęboko powietrza cuchnącego prochem strzelniczym i starym potem, zajmuję pozycję, skupiam się i pociągam za spust. Moje ciało przygotowuje się na wstrząs. Niektórzy mrugają odruchowo przy każdym strzale. Odkryłam, że ja zwyczajnie tego nie robię. To nie kwestia przeszkolenia, tylko biologii, ale dzięki niej czuję, że mam nad wszystkim jeszcze większą kontrolę. Jestem wdzięczna za tę przewagę.

Ciężki rewolwer kaliber .357 Magnum ryczy i odbija w tył, rozprowadzając po moim ciele znajome wstrząsy, ale nie skupiam się ani na hałasie, ani na sile odrzutu. Liczy się tylko cel na końcu strzelnicy. Gdyby hałas mnie rozpraszał, to ciągły warkot broni innych strzelców – mężczyzn, kobiet, a nawet kilku nastolatków zajmujących inne stanowiska – już dawno zepsułby moją celność. Nawet przez wielkie, wygłuszające słuchawki ustawiczny ryk wystrzałów przypomina wyjątkowo gwałtowną burzę.

Kończę rundę, otwieram magazynek, usuwam puste łuski i odkładam pistolet na podpórkę z zaciągniętą blokadą i lufą skierowaną ku dołowi. Zdejmuję okulary ochronne i odkładam je.

– Skończyłam.

– Proszę się odsunąć – mówi zza moich pleców instruktor. Robię, co każe. Bierze do ręki moją broń i ogląda ją, kiwa głową, po czym wciska odpowiedni guzik, aby arkusz z tarczą strzelecką podjechał w naszą stronę. – Zasady bezpieczeństwa ma pani w małym palcu – mówi głosem podniesionym na tyle, by można go było usłyszeć przez hałas i barierę w postaci słuchawek, które oboje nosimy. Jest już nieco zdarty, ponieważ facet krzyczy przez większość dnia.

– Mam nadzieję, że moja celność jest równie dobra – odkrzykuję.

Wiem, że tak. Widzę to już w chwili, gdy arkusz jest w połowie drogi na lince wyciągu. Otwory w papierze furkoczą, wypełniając najmniejszy, czerwony okrąg.

– Sam środek – mówi instruktor, unosząc kciuki. – Perfekcyjne zaliczenie. Świetna robota, pani Proctor.

– To dzięki panu odbyło się to w tak bezbolesny sposób – odpowiadam w rewanżu. Odsuwa się, robiąc mi miejsce, a ja zamykam magazynek i odkładam broń do zasuwanego na zamek błyskawiczny futerału.

– Prześlemy pani wyniki do urzędu i wkrótce powinna pani odebrać swoje pozwolenie na broń. – Instruktor to młody mężczyzna z krótko ostrzyżonymi włosami, były wojskowy. Ma miękki, łagodny akcent, który mimo że jest południowy, nie posiada wyraźnej melodyjności typowej dla Tennessee. Pewnie jest z Georgii. Miły, młody mężczyzna, co najmniej dziesięć lat młodszy od tych, z którymi umawianie się na randki uważałam za stosowne. Pod warunkiem, że bym to robiła. Zawsze jest uprzejmy. I zawsze zwraca się do mnie per „pani Proctor”.

Ściska moją dłoń, a ja odwzajemniam uśmiech.

– Do zobaczenia, Javi.

To przywilej związany z moim wiekiem i płcią. Mogę mówić do niego po imieniu. Przez cały pierwszy miesiąc zwracałam się do niego „panie Esparza”, dopóki dyskretnie mnie nie poprawił.

– Do zobaczenia… – Coś przykuwa jego uwagę, a bijący z niego spokój zmienia się w nagłą czujność. Przebiega wzrokiem przez strzelnicę i woła donośnym głosem: – Wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień!

Czuję, jak przypływ adrenaliny drażni każdy nerw w moim ciele, i zastygam w całkowitym bezruchu, oceniając sytuację, ale tu nie chodzi o mnie. W nierównych odstępach czasu wszystkie wystrzały milkną, a ludzie opuszczają broń. Instruktor zatrzymuje się przy czwartym stanowisku, gdzie stoi tęgi mężczyzna z półautomatem. Javi każe mu opróżnić magazynek i cofnąć się.

– Co ja takiego zrobiłem? – pyta facet zadziornym tonem. Ze skołatanymi nerwami biorę torbę i powoli kieruję się w stronę drzwi. Uświadamiam sobie, że mężczyzna nie posłuchał instrukcji Javiego. Zamiast tego przyjął postawę obronną. Kiepski pomysł. Twarz Javiego zastyga w bezruchu, a wraz z nią zmienia się język jego ciała.

– Proszę natychmiast opróżnić magazynek i odłożyć broń na półkę.

– Nie ma powodu. Wiem, co robię! Przecież strzelam od lat!

– Widziałem, jak celuje pan z naładowanej broni w innego strzelca. Zna pan zasady. Lufa zawsze musi być skierowana w stronę ziemi. Proszę opróżnić magazynek i odłożyć broń. Jeśli nie posłucha pan moich instrukcji, każę pana usunąć ze strzelnicy i będę zmuszony wezwać policję. Rozumie pan?

Uśmiechnięty, pełen spokoju Javier Esparza stał się teraz kimś zupełni innym. Siła opanowania kryjąca się za jego rozkazem eksploduje w pomieszczeniu niczym granat ogłuszający. Stwarzający problemy strzelec szarpie się z bronią, wyjmuje magazynek i ciska go wraz z pistoletem na blat. Zauważam, że lufa w dalszym ciągu nie jest skierowana ku ziemi.

Głos Javiego znów jest spokojny i zrównoważony.

– Sir, kazałem panu opróżnić magazynek.

– Zrobiłem to!

– Proszę się odsunąć.

Mężczyzna przygląda się, jak Javi sięga po broń, wyjmuje ostatni nabój i kładzie pocisk na blacie obok magazynka.

– W ten sposób giną ludzie. Jeśli nie wie pan, jak poprawnie opróżnić amunicję, musi pan poszukać nowej strzelnicy. Jeśli nie potrafi pan przestrzegać zaleceń instruktora, proszę poszukać nowej strzelnicy. Może faktycznie powinien pan poszukać innego miejsca. Ignorując zasady bezpieczeństwa, naraża pan siebie i wszystkich pozostałych, rozumie pan?

Twarz mężczyzny nabiera niezdrowego odcienia czerwieni. Zaciska dłonie w pięści.

Javi odkłada broń w ten sam sposób, w jaki została położona wcześniej, odwraca ku ziemi, a potem celowo przekłada tak, aby leżała na drugim boku.

– Okno wyrzutnika powinno być skierowane ku górze.

Javi robi krok w tył i patrzy mu prosto w oczy. Ma na sobie dżinsy i niebieską koszulkę polo, a mężczyzna jest ubrany w koszulkę moro i stare, wojskowe spodnie z demobilu, ale to jasne jak słońce, który z nich jest żołnierzem.

– Skończył pan na dzisiaj, panie Getts. Proszę nigdy nie strzelać pod wpływem gniewu.

Jeszcze nigdy nie widziałam człowieka, który byłby o włos od użycia jawnej, bezmyślnej przemocy lub dostania potężnego zawału serca. Ręka drga mu nerwowo, a ja wiem, że zastanawia się, jak szybko uda mu się dopaść do broni, załadować ją i wystrzelić. Atmosfera gęstnieje, a ja bezwiednie odsuwam zamek błyskawiczny torby, którą trzymam, kalkulując w myślach dystans – zupełnie jak on – by przygotować swą broń do strzału. Jestem szybka. Szybsza od niego.

Javier jest nieuzbrojony.

Napięcie opada, gdy jeden ze strzelców stojących w bezruchu przy stanowisku robi krok do przodu, wchodząc pomiędzy mnie a rozwścieczonego faceta. Jest niższy od Javiego i gościa z czerwoną twarzą. Ma włosy w kolorze piaskowego blondu, które dawniej były pewnie krótko przycięte, a teraz sięgają mu uszu. Jest smukły, ale nie przesadnie umięśniony. Znam go z widzenia, choć nie wiem, jak się nazywa.

– Hej, proszę pana, niech pan wyluzuje – mówi z akcentem, który w moich uszach nie brzmi jak z Tennessee, tylko bardziej ze Środkowego Zachodu. Dość swojsko. Jego głos jest spokojny i opanowany, podszyty rozsądkiem. – Pan instruktor po prostu wykonuje swoją pracę, tak? I ma rację. Jak zaczniesz pan strzelać w złości, to nigdy nie wiadomo, co się może stać.

To niesamowite móc patrzeć, jak z Gettsa uchodzi cały gniew, zupełnie jakby ktoś wyciągnął z niego zatyczkę. Bierze kilka głębokich wdechów, a jego twarz znów przybiera w miarę normalny odcień. Kiwa sztywno głową.

– Niech to szlag – mówi. – Chyba za bardzo mnie poniosło. To się już więcej nie powtórzy.

Drugi mężczyzna kiwa głową i wraca na swoje stanowisko, unikając zaciekawionych spojrzeń wszystkich obecnych. Zaczyna sprawdzać własną broń, która jest skierowana we właściwą stronę, czyli ku ziemi.

– Panie Getts, porozmawiajmy na zewnątrz – proponuje Javier, co jest uprzejmą i poprawną reakcją, ale twarz Carla znów wykrzywia się w grymasie, a ja widzę, jak na skroni pulsuje mu żyła. Zaczyna protestować, po czym wyczuwa ciężar wpatrzonych w siebie oczu wszystkich pozostałych strzelców, czekających w milczeniu i obserwujących rozwój sytuacji. Wchodzi z powrotem do boksu i ze złością pakuje do torby swój sprzęt.

– Pieprzony, głodny władzy, meksykański imigrant – mamrocze pod nosem, po czym idzie sztywnym krokiem do drzwi. Wciągam powietrze, ale Javi kładzie dłoń na moim ramieniu w przyjacielskim geście, gdy drzwi zatrzaskują się za nim z hukiem.

– Zabawne, że ten dupek posłuchał białego faceta zamiast instruktora strzelnicy – mówię. Wszyscy w pomieszczeniu są biali, nie licząc Javiera. W Tennessee nie brakuje kolorowych, ale sądząc po składzie ludzi na strzelnicy, człowiek nigdy by się tego nie domyślił.

– Carl to dupek, a ja i tak go tu nie chciałem – odpowiada Javi.

– To bez znaczenia. Nie możesz pozwolić, żeby tak się do ciebie odnosił – mówię, bo mam ochotę przywalić Carlowi pięścią prosto w zęby. Wiem, że nie skończyłoby się to dobrze, ale nadal mnie korci.

– Może sobie mówić, co tylko chce. Takie są przywileje mieszkania w wolnym kraju. – Mimo to Javi sprawia wrażenie zadowolonego. – Co nie znaczy, że nie wyciągnę wobec niego żadnych konsekwencji, proszę pani. Otrzyma listowne zawiadomienie zabraniające mu wstępu na tę strzelnicę. Nie z powodu tego, co powiedział, ale dlatego, że nie ufam mu, że będzie się zachowywał odpowiedzialnie wśród innych strzelców. Jesteśmy upoważnieni do tego, aby odprawiać ludzi ze względu na ich niebezpieczne lub agresywne zachowanie, i czasami jesteśmy wręcz zmuszeni to robić. – Na jego ustach pojawia się nikły uśmiech. Ponury i zimny uśmieszek. – A jeśli za jakiś czas będzie chciał porozmawiać ze mną na parkingu, to nie ma sprawy. Możemy to zrobić.

– Możliwe, że weźmie ze sobą posiłki.

– To byłby dopiero ubaw.

– Kim był ten mężczyzna, który wkroczył do akcji? – Kiwam głową w jego kierunku. Zdążył już założyć słuchawki ochronne. Jestem ciekawa, bo nie wygląda na typowego bywalca strzelnicy, a przynajmniej nie w chwilach, w których przychodzę postrzelać.

– To Sam Cade. – Javi wzrusza ramionami. – W porządku gość. Jest tu nowy. Trochę się zdziwiłem, gdy to zrobił. Większość ludzi nie kiwnęłaby palcem.

Wyciągam dłoń, a on potrząsa nią w uścisku.

– Dziękuję, sir. Prowadzi pan wyjątkowo bezpieczną strzelnicę.

– Jestem to winny każdemu, kto tu przychodzi. Proszę na siebie uważać – mówi, po czym odwraca się do czekających strzelców i donośnym głosem sierżanta wydaje z siebie okrzyk: – Strzelnica jest pusta! Wznowić ogień!

Wymykam się przy akompaniamencie huku wystrzałów. Starcie pomiędzy Javim a drugim mężczyzną zepsuło mi nieco dobry nastrój, ale gdy odkładam słuchawki na stojak na zewnątrz, nadal jestem niesamowicie podekscytowana. Pełna licencja. Myślałam o niej od bardzo dawna, pełna ciekawości i niepokoju co do tego, czy powinnam umieścić swoje nazwisko w oficjalnym rejestrze. Od zawsze miałam przy sobie broń, ale noszenie jej bez pozwolenia wiązało się z ciągłym ryzykiem. W końcu poczułam się tu na tyle dobrze, że postanowiłam zrobić ten krok.

Mój telefon zaczyna dzwonić, gdy otwieram drzwiczki samochodu. Prawie upuszczam aparat, otwierając bagażnik i wkładając do środka torbę.

– Halo?

– Pani Proctor?

– Panna Proctor – poprawiam bezwiednie rozmówcę, po czym zerkam na numer. Z trudem tłumię jęk. Gabinet dyrektora. To numer, do którego w przygnębiający sposób zdążyłam się już przyzwyczaić.

– Z przykrością muszę stwierdzić, że pani córka Atlanta…

– Ma kłopoty – dokańczam zdanie za kobietę po drugiej stronie. – A zatem dziś musi być wtorek. – Zdejmuję panel z podłogi. Pod spodem znajduje się kasetka wystarczająco duża, by pomieścić broń. Wkładam do środka pistolet, zatrzaskuję wieczko, po czym przykrywam dywanikiem, żeby ją ukryć.

Kobieta po drugiej stronie linii wydaje z siebie pełen dezaprobaty, gardłowy odgłos, i mówi nieco wyższym tonem:

– To nie jest zabawne, pani Proctor. Dyrektor prosi, aby przyszła pani w celu przeprowadzenia poważnej rozmowy. To już czwarty incydent w ciągu trzech miesięcy, a Lanny zachowuje się w sposób nieakceptowalny dla dziewczynki w jej wieku!

Lanny ma czternaście lat. Jest w idealnym wieku do stwarzania problemów, ale nie mówię tego na głos.

– Co się stało? – pytam tylko, przechodząc na przód samochodu, i wsiadam do środka. Muszę zostawić przez chwilę otwarte drzwi, żeby wypuścić z wnętrza duszące gorąco. Nie udało mi się zająć jednego z zacienionych miejsc na wąskim parkingu strzelnicy.

– Dyrektor woli pomówić o tym osobiście. Musi pani odebrać córkę z gabinetu. Została zawieszona na tydzień.

– Na tydzień? Co takiego zrobiła?

– Jak już wspominałam, dyrektor woli pomówić o tym osobiście. Powiedzmy, za pół godziny?

W pół godziny nie wyrobię się z prysznicem i pozbyciem się zapachu strzelnicy, ale może tak będzie lepiej. Woń prochu z pewnością nie zaszkodzi mi w tej konkretnej sytuacji.

– W porządku – odpowiadam. – Przyjadę.

Mówię ze spokojem. Wydaje mi się, że większość matek wpadłaby we wściekłość, lecz mając w pamięci całą serię katastrof w moim życiu, coś takiego nie zasługuje nawet na uniesioną brew.

Gdy tylko się rozłączam, rozlega się odgłos przychodzącej wiadomości. Zakładam, że to Lanny, która będzie próbowała opowiedzieć mi tę historię ze swojego punktu widzenia, zanim usłyszę mniej optymistyczną wersję.

Jednak wiadomość nie jest od Lanny. Odpalając jeepa, dostrzegam na ekranie imię swojego syna. Connor. Przesuwam palcem w dół i odczytuję wiadomość, która jest zwięzła i na temat. „Lanny wdała się w bójkę. 1”. Sekundę zajmuje mi rozszyfrowanie ostatniego fragmentu. Numer jeden znaczy, że wygrała. Nie wiem, czy jest dumny, czy wściekły: dumny, bo siostrze udało się obronić, czy wściekły, bo ten incydent może doprowadzić do tego, że znów wyrzucą ich ze szkoły. To uzasadniona obawa. Miniony rok składał się z krótkich okresów spokoju przeplatanych rozpakowywaniem i ponownym pakowaniem pudeł, a ja nie chcę, żeby ten spokojny czas tak szybko się skończył. Dzieciaki zasługują na odrobinę oddechu, poczucie stabilności i bezpieczeństwa. Connor zmaga się już ze stanami lękowymi. Lanny regularnie się buntuje. Żadne z nas nie jest takie jak przedtem. Staram się za to nie obwiniać, ale to trudne.

Z całą pewnością to nie jest ich wina.

Szybko odpisuję i wrzucam wsteczny. W ciągu ostatnich kilku lat często zmieniałam auta, robiąc to z konieczności, ale tego jeepa… po prostu uwielbiam. Kupiłam go tanio za gotówkę na Craigslist. Szybki i anonimowy zakup. Jest idealny do jeżdżenia po stromym, zalesionym terenie wokół jeziora oraz po wzgórzach, które ciągną się aż do spowitych mgłą gór.

Jeep to prawdziwy wojownik. Miewał gorsze momenty. Skrzynia biegów potrzebuje naprawy, a układ kierowniczy trochę szwankuje, ale nie licząc zniszczeń i całej reszty, udało mu się przetrwać i jakoś daje radę. Symbolizm tej sytuacji wcale mi nie umknął.

Jeep kołysze się nieco, gdy zjeżdżam po stromym wzgórzu, mijając rzucające chłodny cień sosny i ponownie wjeżdżając w ostre, popołudniowe słońce. Strzelnica leży na zboczu. Gdy skręcam na prowadzącą w dół drogę, moim oczom stopniowo ukazuje się jezioro. Światło odbija się i załamuje w zmarszczkach i na falach głębokiej, niebiesko-zielonej wody. Stillhouse Lake to ukryta perła. Dawniej było to drogie, chronione osiedle, lecz po finansowej zapaści fundusz wspólnotowy zaczął świecić pustkami, więc teraz brama jest stale otwarta. Budka strażnika przy wejściu stoi pusta, nie licząc pająków i pojawiających się tam od czasu do czasu szopów. Mimo to wokół nadal unosi się iluzja bogactwa: stoi tu gromada wysokich, luksusowych domów, choć wiele innych budynków mieszkalnych przeistoczyło się obecnie w mniejsze domki. Na wodzie unoszą się łódki, lecz pomimo wspaniałej pogody trudno nazwać to tłokiem. Ciemne sosny sięgają czubami nieba, gdy pędzę obok nich po wąskiej drodze. Znów ogarnia mnie poczucie ostatecznej przynależności do tego miejsca.

Na przestrzeni kilku ostatnich lat nie znalazłam zbyt wielu miejsc, które dawały mi poczucie choćby minimalnego bezpieczeństwa, a już z pewnością żadnego nie nazwałabym domem. Jednak ta przestrzeń – jezioro, wzgórza, sosny, półdzikie odosobnienie – relaksuje tę część mnie, która nigdy tak naprawdę nie zaznaje spokoju. Gdy zobaczyłam je po raz pierwszy, pomyślałam: „Oto właściwe miejsce”. Nie przykładam wagi do dawnego życia, ale poczułam tu zrozumienie. Akceptację. Przeznaczenie.

„Do diabła, Lanny, nie chcę opuszczać tego miejsca tak szybko tylko dlatego, że nie umiesz się dostosować. Nie rób nam tego”.

Gwen Proctor to czwarta tożsamość, którą przyjęłam od chwili wyjazdu z Wichity. Gina Royal należy do przeszłości. Nie jestem już tamtą kobietą. W rzeczywistości z trudem udaje mi się ją rozpoznać. Słabe stworzenie, które się poddawało, udawało, przechodziło do porządku dziennego nad problemem, gdy tylko się pojawiał. Które pomagało w dokonaniu przestępstwa, choć całkiem nieświadomie.

Gina już dawno umarła, a ja wcale za nią nie płaczę. Czuję się tak bardzo zdystansowana, że nie rozpoznałabym dawnej siebie, nawet gdybym minęła ją na ulicy. Cieszę się, że uciekłam z piekła, z którego istnienia ledwie zdawałam sobie sprawę, choć przecież w nim płonęłam. I że wyciągnęłam z niego dzieciaki.

One również odnalazły się na nowo – nawet jeśli zostały do tego zmuszone. Pozwoliłam im wybrać nowe imiona za każdym razem, gdy musieliśmy się przenieść, z żalem odrzucając jednak co niektóre z wymyślniejszych. Tym razem nazywają się Connor i Atlanta – w skrócie Lanny. Już prawie wcale nie popełniamy pomyłek i nie używamy naszych prawdziwych imion. Lanny mówi o nich „więzienne imiona”. Nie do końca się myli, choć nienawidzę faktu, że moje dzieci muszą tak myśleć o wczesnych latach swego dzieciństwa. Że muszą nienawidzić ojca. Jasne, że na to zasługuje, ale one nie.

Wybór własnych imion to jedyny element kontroli, który mogę im przekazać, wlokąc ich z miasta do miasta, ze szkoły do szkoły, zwiększając dystans i czas dzielący nas od okropieństw przeszłości. Ale to nie wystarcza. Nigdy nie wystarczy. Dzieci potrzebują bezpieczeństwa i stabilizacji, a ja nie nigdy nie potrafiłam im tego zapewnić. Nie wiem, czy kiedykolwiek znów będę w stanie im je dać.

Mimo to, udało mi się uchronić je przed wilkami: chronienie potomstwa przed pożarciem przez drapieżniki to najważniejsza i najbardziej podstawowa funkcja bycia rodzicem. Nawet przed tymi, których nie widzę.

Droga prowadzi mnie wokół jeziora, obok starego koryta rzeki, aż do naszego domu. Nie do domu, jak to zwykle myślałam o tych sprawach, ale do naszego domu. Przywiązałam się. Z długofalowego punktu widzenia nie jest to mądra decyzja, ale nic nie mogę na to poradzić. Jestem zmęczona ucieczką, tymczasowym wynajmem mieszkań, przybieraniem kolejnych fałszywych tożsamości i nowymi, niedoskonałymi kłamstwami. Pojawiła się przede mną szansa: dostałam cynk o tym miejscu i kupiłam dom za gotówkę na urządzonej rok temu aukcji komorniczej, na którą prawie nikt nie przyszedł. Jakaś obrzydliwie bogata rodzina wybudowała go jako swą wymarzoną, rustykalną samotnię, po czym porzuciła na rzecz dzikich lokatorów, aż wreszcie budynek obrócił się w ruinę. Razem z dziećmi uprzątnęliśmy go, dokonaliśmy napraw i stworzyliśmy z niego nasz dom. Pomalowaliśmy ściany na własne kolory – odważne, a przynajmniej w pokoju Connora. „To – pomyślałam – jest pewny znak, że czynimy z tego miejsca prawdziwy dom: koniec z beżowymi ścianami i nijakimi dywanami typowymi dla wynajmowanych pomieszczeń. Jesteśmy u siebie. Zostajemy”.

Najlepszą rzeczą w naszym domu jest sekretna kryjówka. Przez wzgląd na entuzjazm Connora nazywam ją Wojskowym Schronem na wypadek Apokalipsy Zombie, ponieważ wyposażyliśmy ją w sprzęt zwalczający zombiaki oraz tablice, na których widnieje napis

ZAKAZ PARKOWANIA DLA ZOMBIE, WSTĘP WZBRONIONY POD KARĄ ĆWIARTOWANIA.

Krzywię się i staram nie zagłębiać za bardzo w ten temat. Mam nadzieję, choć wiem, że próżną, że wszystko, czego Connor dowiedział się o śmierci i ćwiartowaniu, pochodzi z filmów i programów telewizyjnych. Twierdzi, że nie pamięta zbyt wiele z czasów, gdy był jeszcze Bradym… a przynajmniej mówi tak, gdy pytam. Po tamtym dniu już nigdy nie wrócił do szkoły w Wichicie, więc szkolni dręczyciele nie mieli szansy wykrzyczeć mu tej historii prosto w twarz. Razem z Lanny zostali przekazani pod opiekę mojej matki mieszkającej w Maine, w odległym i spokojnym miejscu. Swój komputer trzymała zamknięty w szafce i rzadko kiedy go używała. Dzieci nie dowiedziały się zbyt wiele w trakcie swojego półtorarocznego pobytu u babci. Czasopisma i gazety trzymano z dala od nich, a jedyny telewizor w domu był ściśle kontrolowany przez moją matkę.

Mimo to wiem, że dzieciaki znalazły sposób na dokopanie się do jakichś szczegółów dotyczących tego, co zrobił ich ojciec. Na ich miejscu zrobiłabym to samo. Bardzo możliwe, że chwilowa obsesja Connora związana z apokalipsą zombie stanowi jego enigmatyczny sposób na uporanie się ze wszystkim.

To o Lanny martwię się najbardziej. Była wystarczająco duża, aby wiele zapamiętać… Wypadek. Aresztowania. Procesy sądowe. Odbywane w pośpiechu rozmowy, które moja matka przeprowadzała przyciszonym głosem z przyjaciółmi, wrogami i nieznajomymi.

Lanny na pewno pamięta pełne nienawiści wiadomości, które zasypały skrzynkę pocztową mojej mamy.

Najbardziej martwi mnie jednak sposób, w jaki pamięta ojca, ponieważ czy tego chce, czy nie, czy w to wierzy, czy nie, Mel był dobrym ojcem dla swoich dzieci, a one kochały go z całego serca.

W rzeczywistości nigdy do końca nie był tym człowiekiem. Bycie dobrym ojcem stanowiło tylko maskę, którą nosił, aby ukryć czającego się pod spodem potwora. Nie znaczy to jednak, że dzieci zapomniały, jak to jest być kochanym przez Melvina Royala. Pamiętam, jak bardzo wydawał się serdeczny i ciepły, bezpieczny. Gdy poświęcał czemuś swoją uwagę, poświęcał ją całkowicie. Kochał ich i mnie, a człowiek miał poczucie, że tak w istocie jest.

Okazało się, że to nie mogła być prawda. Nie w kontekście tego, czym był. Widocznie byłam całkiem ślepa. Robi mi się niedobrze, gdy dociera do mnie ogrom mojego niezrozumienia.

Zwalniam, gdy drugi, wielki samochód wyjeżdża z ostrego zakrętu z naprzeciwka – należy do Johansenów. To ludzie czerpiący wielką dumę ze swojego pojazdu. Ich czarny SUV lśni idealną czystością. Na karoserii nie ma ani jednego pyłku. To by było na tyle w kwestii jazdy terenowej. Macham im, a starsza para odwzajemnia się tym samym gestem.

Postawiłam sobie za zadanie poznać naszych najbliższych sąsiadów już w pierwszym tygodniu po przeprowadzce, ponieważ wydało mi się to świetnym środkiem ostrożności, dzięki któremu mogłam szybko ocenić, czy stanowią zagrożenie, czy mogą być potencjalnym wsparciem w razie nagłej potrzeby. Według mnie nie są ani jednym, ani drugim. Są po prostu… sąsiadami. „Większość ludzi zwyczajnie zabiera miejsce”. Głos zjawia się w mojej głowie i znika. Przeraża mnie, bo nienawidzę przypominać sobie brzmienia głosu Melvina Royala. Nigdy nie powiedziałby czegoś takiego w domu ani przy mnie, ale widziałam nagranie procesu, na którym te słowa padły z jego ust. Z całkowitą beztroską wypowiedział się tak o kobietach, które rozszarpał na strzępy.

Mel zaraził mnie niczym wirus, a ja w głębi duszy czuję tę przyprawiającą o mdłości pewność, że już nigdy do końca nie wyzdrowieję.

Piętnaście minut schodzi mi na manewrowaniu stromą drogą prowadzącą do głównej autostrady, która wije się między drzewami niczym wstęga. Drzewa przerzedzają się, są niższe i rosną coraz rzadziej. Jeep przejeżdża obok drewnianej, wyblakłej od słońca tabliczki z napisem Norton. Prawy górny róg znaku został oderwany przez naboje od śrutówki. Typowe. Gdyby pijacy nie strzelali do znaków drogowych, nie można byłoby uznać tego za prawdziwą prowincję.

Norton to klasyczne, małe miasteczko z Południa Stanów, pełne rodzinnych biznesów z determinacją walczących o przetrwanie tuż obok budynków przerobionych na sklepy z antykami. Wszyscy są zależni od kruchej sytuacji ekonomicznej. Sieciówki powoli przejmują rynek. Old Navy. Starbucks. Plaga żółtych łuków McDonald’s.

Szkoła to pojedynczy kompleks trzech budynków stłoczonych w mały, ciasny trójkąt z salą, w której odbywają się zajęcia sportowe i nauki humanistyczne. Melduję się u samotnego strażnika na służbie – jest uzbrojony w krótką broń palną, co jest tu powszechnym zwyczajem – siedzącego w swojej małej budce, i odbieram wyblakłą przepustkę, po czym idę dalej.

Jest już po dzwonku obwieszczającym porę lunchu, a młodzi ludzie rozsiani po terenach wokół szkoły jedzą, śmieją się, flirtują, dręczą się nawzajem i dokuczają sobie. Normalne życie. Lanny nie będzie pośród nich. Connora również, jeśli choć trochę znam swojego syna. Podaję przez interkom swoje nazwisko i sprawę, w której tu przyszłam, po czym sekretarka wpuszcza mnie do środka, gdzie uderza we mnie znajoma woń znoszonych trampek, płynu do mycia podłóg Pine-Sol i jedzenia ze stołówki.

Zabawne, że wszystkie szkoły pachną tak samo. Znów czuję się, jakbym miała trzynaście lat i coś przeskrobała.

Wchodząc do gabinetu administracji gimnazjum, natykam się na zgarbionego na jednym z twardych, plastikowych krzeseł Connora, gapiącego się na swoje buty. Mogłam się tego domyślić. Unosi wzrok, gdy otwierają się drzwi, a ja dostrzegam ulgę odmalowującą się na jego opalonej twarzy.

– To nie była jej wina – mówi, zanim zdążę się przywitać. – Mamo, to naprawdę nie była jej wina. – Ma teraz jedenaście lat, a jego siostra czternaście – trudny wiek nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach.

Jest blady, wygląda na wstrząśniętego i zmartwionego, co mnie niepokoi. Widzę, że znów obgryzał paznokcie. Jego palec wskazujący krwawi. Głos ma ochrypły, zupełnie jakby płakał, choć jego oczy wyglądają w miarę normalnie. „Potrzebuje pomocy psychologa” – myślę, ale terapia oznacza więcej wyczerpujących raportów, a raporty oznaczają komplikacje, na które nie możemy sobie pozwolić. Nie teraz. Jeśli naprawdę tego potrzebuje, jeśli zauważę, że cofa się do stanu, w którym był trzy lata temu… Zaryzykuję. Nawet jeśli będzie to oznaczać, że zostaniemy znalezieni, a błędne koło nowych nazwisk i adresów znów zacznie się toczyć.

– Wszystko będzie dobrze – mówię, przytulając go do siebie. Pozwala mi się objąć, co nie zdarza się często, ale w pobliżu nie ma żadnych świadków. Jego ciało zamknięte w moim uścisku jest sztywne i mocne. Puszczam go szybciej, niż zamierzałam. – Powinieneś iść na lunch. Zajmę się twoją siostrą.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Ścieżka dźwiękowa

Podziękowania

Reklama

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Stillhouse Lake

Text copyright © 2017 Rachel Caine LLC

This edition is made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing, www.apub.com, in collaboration with GRAAL, SP. Z.O.O.

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: David Lichtneker/Arcangel

Redakcja: Paulina Jeske-Choińska

Korekta: Agnieszka Czapczyk

Skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-508-6

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl