Korekta

Halina Lisińska

Magdalena Stachowicz

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Serhii Bobyk/Shutterstock

Tytuł oryginału

Savor You

Copyright © 2018 by Kristen Proby

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6773-9

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

To książka dla Sarah.

Dziękuję Ci za piękne menu i za to, że jesteś cudownym człowiekiem.

Xo

Prolog

Mia

Żartuje pani?! – Wpatruję się w moją lekarkę osłupiała. Robi sobie ze mnie jaja czy co?

– Skąd – odpowiada zadowolona i klepie mnie w kolano. – Fałszywie pozytywne testy ciążowe zdarzają się o wiele częściej, niż pani myśli.

– Ale te przeklęte testy są po to, żeby mówiły prawdę!

Drżą mi palce. Boże, co ja najlepszego narobiłam?

– No cóż, ten test nie ma mózgu. Czasem się myli.

– Czasem się myli… – Przełykam ślinę, żeby nie zwymiotować. – On się ze mną ożenił – szepczę. – Od czterech dni jesteśmy małżeństwem.

– Możecie się dalej starać o dziecko.

– Nie o to chodzi. Ożenił się ze mną z powodu ciąży. – Znów przełykam ślinę i niecierpliwie ocieram łzy.

– Ależ Mio, nie ma sensu trzymać mężczyzny na siłę…

– Nie. – Kręcę głową i patrzę na nią z wściekłością. – Nie zrobiłam tego specjalnie. Po prostu zaszłam w ciążę, a potem wylądowaliśmy przed urzędnikiem stanu cywilnego.

– Też miałam kiedyś dwadzieścia lat – zapewnia i znów mnie klepie, a ja mam ochotę nakopać jej w ten napuszony tyłek. – Młodzi są bardzo impulsywni. Jestem przekonana, że możecie anulować to małżeństwo. A tymczasem radziłabym brać pigułki.

Dalsza część wizyty to recepty i kolejne poklepywania w kolano, a potem nagle siedzę w samochodzie, wpatruję się w prostą złotą obrączkę i łkam.

Nie ma innego powodu, dla którego Camden mógłby chcieć być moim mężem. Nigdy nie powiedział, że mnie kocha. Kurczę, nigdy nawet oficjalnie z sobą nie chodziliśmy. Po prostu zamieszkaliśmy razem jako współlokatorzy, a skończyło się na namiętnym i bardzo wygodnym seksie.

Po prostu zachował się jak należy.

Ja też muszę zrobić, co należy.

Mogę to naprawić.

Nikt nie wie, że wzięliśmy ślub. Nawet moje najlepsze przyjaciółki.

Wróci do domu dopiero za cztery godziny, wtedy kończy się jego zmiana w pubie.

Docieram do naszego małego mieszkanka w Seattle i zaczynam jak wariatka ładować rzeczy do walizek, a gdy już nie ma miejsca, łapię worki na śmieci.

Muszę wyjechać przed jego powrotem. Nie spojrzę mu w oczy. Nie powiem, że byłam głupia i uwierzyłam, że seksowny i charyzmatyczny mężczyzna mógłby chcieć ze mną być.

Gdy samochód jest już załadowany, piszę krótki liścik.

Camdenie,

Lekarka mnie zapewniła, że test się mylił. Nie jestem w ciąży. Nie musieliśmy tak się śpieszyć ze ślubem. Jesteśmy wolni i możemy szukać kogoś, kogo naprawdę pokochamy i z kim zechcemy spędzić życie.

Wszystkiego najlepszego,

Mia

Zostawiam kartkę na blacie w kuchni i po raz ostatni patrzę na nasze mieszkanie. Spędziliśmy tu tylko trzy miesiące, ale wiąże się z nim tyle wspomnień! Seks, jedzenie, śmiech…

Ale nie miłość. W każdym razie nie ze strony Camdena.

A mimo wszystkich moich niedoskonałości, ja też na nią zasługuję.

Rozdział 1

Mia

Ach, Camden, witaj! – Uśmiecham się i lekko przekrzywiam głowę. Stoję w gabinecie, przed wielkim lustrem między biurkami moim i Addie. – Dziękuję, zapuszczałam włosy, odkąd się ostatnio widzieliśmy. Gdy się prowadzi popularną restaurację, nie ma czasu na fryzjera. – Wzdycham i przyglądam się swojemu odbiciu. – Nie przechwalaj się. To wcale nie brzmi nonszalancko! – Mrużę dopiero co umalowane oczy i zastanawiam się, co w takim razie powiedzieć. – Słucham? Tęskniłeś za mną? Jakie to miłe! Muszę jednak przyznać, że przez ostatnich dziesięć lat prawie o tobie nie myślałam. – Prycham i wywracam oczami. To największa ściema świata. – Nie, nie oglądałam twojego programu. – Ćwiczę unoszenie jednej brwi. Nie złowrogo, jak to robi The Rock, ale w wyrafinowany sposób. Niektóre kobiety to potrafią. Na przykład moja przyjaciółka Addie. Ponoszę sromotną klęskę. Do góry lecą obydwie brwi i wyglądam na zaskoczoną. – A więc jesteś impotentem? – Kiwam głową ze zrozumieniem i staram się zrobić minę wyrażającą współczucie. – To musi być okropne.

– Z kim ty, przepraszam, rozmawiasz? – Do gabinetu wpada Riley, moja inna przyjaciółka i współwłaścicielka Pokusy.

– Z nikim – wzdycham i po raz czterdziesty poprawiam włosy. – Ćwiczę rozmowę z Camdenem.

– Moim zdaniem nie powinnaś zaczynać od kwestii fiuta – chichocze. – Choć z drugiej strony tym na pewno go zaskoczysz, więc rób, jak uważasz.

– Minęło dziesięć lat – szepczę. – Jak to się stało?

– Dlaczego nam nie powiedziałaś? – dopytuje Riley, więc się odwracam.

– Bo był po prostu gościem, z którym się umawiałam w szkole gastronomicznej. Nic wielkiego.

– Jak to nic wielkiego, skoro za niego wyszłaś!

Wzruszam ramionami. Nadal nie chcę na ten temat rozmawiać.

– Ale jakoś nie jesteśmy małżeństwem, prawda? Trzeba mojego szczęścia, że to akurat on został kucharzem celebrytą i wlezie do mojej kuchni. Bóg mnie naprawdę nienawidzi.

– Widziałam Camdena. – Riley powoli się uśmiecha. – To seksowny kucharz celebryta. Takie ciacho we własnej kuchni to chyba nie jakiś dramat?

Kręcę głową. Gdyby to był ktokolwiek inny, zgodziłabym się z nią. Ale przez te dziesięć lat zrobił się jeszcze seksowniejszy!

Jak to w ogóle możliwe?

– Wiesz, jaki mam stosunek do dzielenia się kuchnią.

– Tak, wyraziłaś się jasno – śmieje się. – Ale to nie na zawsze. Odcinki będziemy nagrywać już w studiu. Trevor chce, żebyście się po postu poznali, powymyślali przepisy i trochę się z sobą oswoili.

– Skoro mamy z sobą konkurować, po co mamy się poznawać? Wolałabym wejść na plan, zmiażdżyć go i wrócić do domu.

Riley prycha.

– W spontanicznej telewizji nie ma nic spontanicznego.

Marszczę czoło i krzyżuję ramiona na piersi, ale Riley natychmiast mnie obejmuje i mocno przytula. Nie przepadam za dotykaniem, więc sztywnieję, ale ona przytula jeszcze mocniej.

– Dotykasz mnie.

– Kocham cię, Mia.

Niech ją szlag.

– Ja ciebie też.

– Pamiętaj, że nie jesteś zrzędą – mówi dalej, a ja nie mogę się nie uśmiechnąć. – Jesteś piękna i genialna.

– Wszystko popsułaś.

Całuje mnie w policzek i odsuwa się.

Ścieram ślad jej ust i wzdycham.

– Dobrze. Przykręcę zawór zrzędliwości. Ale przecież wiesz, że zawsze chciałam tylko gotować. Otworzyć z wami tę knajpę i karmić jak najpyszniejszym jedzeniem. Nie pisałam się na bycie kucharzem telewizyjnym.

– Wiem. – Kiwa głową. – I właśnie dlatego jesteś…

– Trudna.

– …zachwycona tą szansą.

Próbuję zaszarżować brwią, ale nadal nie wychodzi.

– Zrzędzisz, ale robisz, o co prosimy, a to i tak więcej, niż mogłam się spodziewać. Nie wiem, jaki masz stosunek do dzisiejszego spotkania z Camdenem, bo nie chcesz o tym rozmawiać, ale powiem ci jedno. Jesteś piękna. Ta niebieska bluzka wygląda obłędnie. Koleś połknie język.

– Mam to gdzieś – kłamię.

– Skarbie, jesteś kobietą, oczywiście, że nie masz tego gdzieś. – Sprawdza godzinę w komórce. – Powinien lada chwila przyjść. Spotkamy się w barze.

– Nie w kuchni?

– Kuchnię pokażesz mu sama, to twój teren.

Odwraca się do drzwi, a ja po raz ostatni zerkam w lustro.

– Dasz radę. To tylko facet, a ty wymiatasz.

Zdecydowanie kiwam głową, wygładzam czarną spódnicę i przerzucam czarne kręcone włosy na plecy, a potem opuszczam bezpieczną ostoję biura i ruszam do baru.

Nasza restauracja jest wprost obłędna. Gdybym nie była jej właścicielką, marzyłabym, żeby tu pracować. Ostatnio powiększyłyśmy przestrzeń i dostawiłyśmy dwadzieścia stolików. Szare drewniane podłogi lśnią w półmroku. Krzesła są miękkie i kuszące, a odgrodzone boksy głębokie i zasłonięte ciężkimi storami, żeby było intymniej. Nie wspominając o tym, że gdyby mnie ktoś pytał, jedzenie jest zjawiskowe.

Wchodzę do baru i od razu zauważam Camdena. Stoi tyłem, ale nie mam wątpliwości. Zmężniał, jego ramiona dobrze wyglądają w białej koszuli. Włosy ma tego samego jasnobrązowego koloru, choć trochę dłuższe niż wtedy. Pamiętam, że aż się prosiły, żebym je potargała. A poza tym, umówmy się, ten tyłek rozpoznam wszędzie. Nawet kiedy siedzi.

Rozmawia z Trevorem, producentem i świeżo upieczonym mężem Riley. Riley też tam jest, razem z Addie, Cami i Kat, pozostałymi współwłaścicielkami Pokusy i moimi najlepszymi przyjaciółkami.

Oddycham głęboko, mobilizuję całą pewność siebie, jaką mam i spokojnie podchodzę do stolika.

– Dzień dobry.

Camden odwraca się z uśmiechem i przysięgam, że wszystko we mnie zamiera. Nie mogę się uśmiechnąć, poruszyć ani obdarzyć go szybkim i stanowczym powitaniem, jakie sobie zaplanowałam. Mogę się tylko wpatrywać w te niebieskie oczy i pilnować, żeby nie ugięły się pode mną kolana, bo gruchnęłabym na tyłek.

Niech go szlag.

– Mia. – Choć wypowiada moje imię, wydaje mi się, że mówi o kimś innym. – Jak się masz?

– W porządku – odpowiadam i wyciągam rękę. Wymieniamy uścisk, ale zamiast puścić, on całuje grzbiet mojej dłoni. Dziewczyny wymieniają zaskoczone spojrzenia, a ja wyrywam mu rękę. – A ty?

– Świetnie.

Ktoś, chyba Kat, wciska mi kieliszek z winem, a ja piję łapczywie, bo desperacko potrzeba mi procentowej odwagi w płynie.

– Znacie się? – pyta Trevor, choć zna odpowiedź. Jestem pewna, że Riley opowiedziała mu wszystko, co wie, choć nie jest tego dużo.

– Znaliśmy – precyzuje Camden i patrzy mi w oczy. – Dawno temu.

– Bardzo dawno. – Kiwam głową i przechodzę na drugą stronę stołu, bo nie mogłabym siedzieć w chmurze jego zapachu. Fakt, że pachnie tak samo jak wtedy, nie robi mi dobrze. To zapach przypraw, tymianku albo rozmarynu. Nie przypominam sobie, żebym poznała kogoś jeszcze, kto pachniałby tak smakowicie i cholernie męsko jednocześnie. Ten facet podoba mi się od dziewiętnastego roku życia. Pamiętam, jak wygląda nago.

Boże, on też mnie widział nago!

Nie powinnam się na to godzić.

– Więcej? – pyta Kat z szerokim uśmiechem.

– Czego?

– Wina. Wyżłopałaś jak stary pijus.

Marszczę czoło i patrzę na pusty kieliszek.

– Ach. Nie, dziękuję. Ale w końcu gdzieś na świecie jest już siedemnasta, prawda?

– Zawsze to powtarzam! – Cami przytakuje.

– No więc, rozumiem, że to ma być konkurs – odzywa się Camden i wracam do rzeczywistości. – Ale nie znam szczegółów.

– Nie będzie głupich zadań. Nie rzucę wam skórek od cytryny i pieczarek, żebyście w czternaście minut zrobili z tego pięciodaniową ucztę.

– Jasne. – Camden kiwa głową. – Więc czego się spodziewać?

– Chciałbym, żebyście pomyśleli o przepisach. Chodzi raczej o złożone potrawy, ale przy tym takie, żeby wykonanie było atrakcyjne dla widza. Jeśli macie popisowe dania, z których jesteście znani, albo ekstra przepis, który wyjdzie w najnowszej książce kucharskiej, to super. Do pilota nagramy pięć przepisów. Ostatecznie wybiorę trzy.

– O co grają? – pyta Cami i popija wodę. W jej niebieskich oczach aż się skrzy, kiedy patrzy to na mnie, to na niego. – Sława? Fortuna? Własne show?

– To już mają – odpowiada Trevor ze śmiechem. – Myślałem o prawie do bezkarnego przechwalania się.

– E tam, nudy! – Addie marszczy czoło. Wkłada jasne włosy za ucho i w zamyśleniu uderza palcem w usta. – Może mogliby wygrywać jakąś sumę pieniędzy, którą przeznaczą na cel charytatywny?

– Dobry pomysł – odpowiadam. – Żadne z nas nie potrzebuje pieniędzy. – Zerkam na Camdena, czekając na potwierdzenie moich słów. Nic nie mówi, ale podtrzymuje spojrzenie i kiwa głową. – Grajmy o kasę na szczytny cel. Możemy go co tydzień zmieniać.

– Super – oświadcza Kat, a Trevor notuje.

– Będziemy gotować równocześnie? – pytam.

– Tak. W tej samej kuchni.

– Skąd mam wiedzieć, że Mia nie oszukuje?

Odwracam się zbita z tropu, ale widzę, że się śmieje.

– Nie muszę oszukiwać, żeby ci dokopać – odpowiadam.

– Jesteś bardzo pewna siebie.

– Gotowanie to moja specjalność.

Oczy lekko mu odpływają, jak kiedyś, gdy myślał o seksie. Muszę odwrócić wzrok i skupić się na Trevorze:

– Czyli nie przygotowałeś listy potraw? Nie powinieneś nam ich przydzielić?

– Właśnie powiedziałaś, że gotowanie to twoja specjalność. Ja nie jestem kucharzem. Chcę po prostu, żebyście się dobrze bawili.

– Kiedy zaczynamy? – pyta Camden.

– W przyszły poniedziałek.

– Za tydzień?! – nie dowierzam. To znaczy, że będę musiała się z nim widywać przez cały tydzień!

– Będziecie mieli czas na wybór przepisów i opracowanie strategii.

– Camden na pewno nie może na tak długo porzucić swojego programu – podsuwa Addie, a ja składam uroczystą obietnicę, że do końca życia będę jej codziennie piekła brownie.

– Spokojnie, jestem wolny – uśmiecha się Camden. – Właśnie skończyliśmy nagrywanie następnego sezonu, więc mam czas.

– Nie zamierzam was poganiać – zapewnia Trevor. – Chciałbym, żeby program odniósł sukces.

– Dobrze znasz Camdena? – pyta Cami. – Dlaczego jego wybrałeś?

– Pracowaliśmy razem przy jego programie – wyjaśnia Trevor.

– Znamy się z Trevem już jakiś czas – potwierdza Camden. – Trafiliśmy do tej stacji mniej więcej równocześnie.

Trevor kiwa głową, ale ja wciąż przeżywam, że mam spędzić z Camdenem cały tydzień.

– Będę musiała to robić z każdym uczestnikiem przed każdym odcinkiem? Pracować z nim tydzień nad menu? To… głupie.

Trevor wybucha śmiechem.

– Nie! Postanowiliśmy skupić się na tym pierwszym odcinku i zobaczyć, jak przyjmie go widownia. Potem zajmiemy się resztą.

Mrużę złowrogo oczy.

– Dlaczego mam wrażenie, że nie mówisz mi całej prawdy?

– Nie mam pojęcia.

– Ja muszę w tym tygodniu pracować – przypominam wszystkim. – Spotkam się z Camdenem, ale mam na głowie kuchnię.

– Właśnie, miałam z tobą o tym pogadać – wtrąca Cami. Jest dyplomowaną księgową i finansowym guru całej operacji. – Mamy w budżecie luz na zatrudnienie kogoś do pomocy. Zastanów się.

– Nie.

– Ja mogę pomóc – oferuje Camden, a potem wzrusza ramionami, gdy wszyscy na niego patrzymy. – Przecież i tak tu jestem. A słyszałem, że nie gotuję aż tak fatalnie.

– Nie znasz karty. – Nie mogę go widywać codziennie! Pierwszego dnia rzucę się na niego i nie puszczę.

– To się nauczę.

– Zastanów się – prosi Addie. – Nie musisz decydować w tej chwili.

– Czy nikt nie słyszał, jak mówiłam „nie”?

– Zrzęda! – cedzi Riley, a ja odsuwam się od stołu i patrzę na nią. Otwiera szeroko oczy i wydaje mi się, że słyszę jej myśli: Przestań wszystko utrudniać.

Wzdycham i zdaję się na dziwaczny los. Camden znów pojawił się w moim życiu. Nie sądziłam, że to się zdarzy. Kulinarny światek nie jest duży, ale pilnowałam, żeby nasze ścieżki się nie przecięły. Przez całe lata się udawało, a teraz proszę. Pracujemy razem.

– Przemyślę twoją propozycję – mówię niechętnie. – W mojej kuchni pracujemy w tym tygodniu, potem przenosimy się na plan, tak?

– Tak – potwierdza Trevor. – Scenografia przedstawia twoją kuchnię w Pokusie.

– Chciałbym ją zobaczyć – oznajmia Camden. Równie dobrze mógłby powiedzieć, że chce mnie zobaczyć nago. Kuchnia to najintymniejsza część mnie.

Ale uśmiecham się i wstaję.

– Tędy.

– Pogadamy później – zapewnia Trevor.

Idę przed Camdenem i modlę się, żeby się nie gapił na mój tyłek. Trochę przytyłam, odkąd się ostatnio widzieliśmy. Nie jakoś bardzo, ale jednak, i wszystkie te kilogramy są w mojej pupie.

– Masz piękną restaurację – mówi zza moich pleców.

– Dziękuję. – Kiwam głową i wchodzę do kuchni. Przytrzymuję otwarte drzwi. Zatrzymuje się obok mnie i patrzy.

– Czysto. Wydajnie. Mistrzowski poziom.

– To prawda – przyznaję i zabieram go na wycieczkę. Pokazuję mu dwie wielkie lodówki, do których można wejść, oraz chłodnie. Objaśniam, gdzie co trzymam. Przy tym unikam patrzenia na niego albo dotykania go.

Zwłaszcza dotykania.

A później coś do mnie dociera. Przecież to ja odeszłam. Czy nie on powinien być wściekły?

– Co ty tu robisz? – pytam nagle i odwracam się, żeby spojrzeć mu w oczy. Wyraz jego przystojnej twarzy zupełnie się nie zmienia i przez chwilę myślę, że w ogóle nie odpowie. Bardzo się zmienił, a jednocześnie nadal jest taki sam. Zmężniał. Ma szersze bary, bardziej kanciastą szczękę. Ale oczy pozostały niezmienne.

– Nie wiem – odpowiada w końcu. – Zamierzałem odmówić, zwłaszcza gdy Trevor powiedział, że mam pracować z tobą.

Kiwam głową.

– To oczywiste.

– Ale potem zacząłem myśleć i stwierdziłem, że chciałbym cię zobaczyć. I porozmawiać z tobą, ale nie dzisiaj.

– Rozmawiasz ze mną.

Unosi jedną brew. Oczywiście wychodzi mu to idealnie.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi.

– Posłuchaj…

– To nie jest dobry dzień na rozmowę – powtarza. Wyciąga rękę, żeby dotknąć moich włosów, a ja się wzdrygam. Oczy mu pochmurnieją.

– Nie lubię dotykania.

– A to nowość.

Kręcę głową.

– Nie do końca.

– Kiedyś ci nie przeszkadzało, że cię dotykam.

– Fakt.

Cofa się o krok i ogląda mnie od stóp do czubka głowy, a ja stoję i zastanawiam się, czy widzi dodatkowe kilogramy i stres, który towarzyszy mi od kilku dni.

– Jesteś jak zawsze piękna.

Uśmiecham się krzywo.

– Dziękuję. Też wyglądasz świetnie. Cieszę się, że dobrze sobie radzisz.

– Kiedy zaczynamy?

– Jutro rano. Musimy się umówić wcześnie, bo o wpół do jedenastej zaczynam przygotowania do lunchu.

– W takim razie siódma trzydzieści?

– Świetnie. – Ale w środku się kulę. Będę musiała wcześniej wstać. Ale dam radę. – Widzimy się tutaj.

– Doskonale. – Odwraca się do wyjścia, ale zatrzymuje się na chwilę i patrzy na mnie. – Dobrze cię widzieć, Mio.

Tylko kiwam głową, a gdy wychodzi, zostaję sama w kuchni. Jak to się stało, że dałam się namówić?!

– Żyjesz? – pyta Addie od drzwi. Patrzę na nią i wzruszam ramionami.

– Tak. Ale wydaje mi się to zupełnie nierzeczywiste.

Parska śmiechem.

– Nie dziwię się. Jest przystojny. Wydaje się miły, a do tego patrzy na ciebie jak na ósmy cud świata.

– Błagam! – Kręcę głową i wyciągam ziemniaki, żeby je obrać. – On mnie nawet nie zna.

– Ale znał – mruczy. Addie wygląda jak zwykle fantastycznie. Zajmuje się wystrojem restauracji, a ponieważ pracowała w branży modowej, umie się ubrać. Dzisiaj ma okulary, które czynią ją jeszcze piękniejszą i bardziej tajemniczą.

Do kuchni wchodzi Kat, a za nią Riley i Cami.

– Impreza, o której nie wiem? – pytam moich partnerek.

– Twój były mąż właśnie wyszedł – informuje Cami.

– Tak, wiem – przypominam jej.

– Chciałyśmy się upewnić, że wszystko w porządku. Jeśli potrzebujesz, mogę przynieść więcej wina. Właśnie dostałam z Francji cudowne nowe cabernet i nie mogę się doczekać, aż spróbuję.

Kat zarządza winiarnią i jest doskonała w swojej pracy. A także w upajaniu nas procentami, kiedy ich potrzebujemy.

– Muszę się brać do pracy – stwierdzam. – Doceniam, że się martwicie, ale nic mi nie jest. Poszło lepiej, niż się spodziewałam.

– Znamy cię nie od dziś – mówi Cami i mruży oczy. – I stoimy za tobą murem. Jeśli czujesz się niezręcznie…

– Nic mi nie jest! – Wzdycham i każdej po kolei patrzę prosto w oczy. To moje najlepsze przyjaciółki i partnerki w biznesie. Znają mnie lepiej niż ktokolwiek. – Słowo.

– Dobra. – Kat kiwa głową. – Wyjdźmy stąd, zanim zacznie rzucać ziemniakami.

– Słusznie – przyznaję i wracam do pracy.

– Ale jeśli coś będzie nie tak, powiesz nam? – docieka Riley.

– Oczywiście. – Przyklejam do twarzy uśmiech i wyganiam je gestem dłoni. – Wypad z mojej kuchni!

– Strasznie się rządzi – słyszę Cami, gdy wylewają się na korytarz i zostaję sama z myślami.

Widziałam dzisiaj Camdena i żyję.

Jeszcze.

Rozdział 2

Camden

Często przyjeżdżam do Portland. To raj dla wielbicieli jedzenia i bardzo lubię te wizyty kilka razy w roku. Wiedziałem, że Mia tutaj mieszka i słyszałem, że otworzyła knajpę, ale nie przyszedłem tu aż do dzisiaj. Wiele lat temu dała wyraźnie do zrozumienia, że zamierza ułożyć sobie życie, w którym nie ma dla mnie miejsca. Pojawienie się w jej restauracji wydawało mi się nieeleganckim posunięciem.

Gdy dostałem propozycję kręcenia tego programu, byłem rozdarty między pragnieniem wskoczenia w to na główkę a natychmiastową odmową.

W końcu, którejś nocy, gdy leżałem dręczony bezsennością i z nie do końca jasnym umysłem, odpisałem na mail Trevora i przyjąłem tę robotę.

Od czasu Mii byłem w kilku związkach. Żaden nie trwał długo i o żadnym nie myślałem jak o czymś z serii „dopóki śmierć nas nie rozłączy”. Właśnie zakończyłem przelotną relację i uznałem, że może to czas, żeby się z nią spotkać. Porozmawiać i przekonać się, czy wciąż jest między nami chemia.

Może nie jestem ekspertem, ale moim zdaniem jest. Zachwyciła mnie. Nie mogłem przestać na nią patrzeć i napawać się jej głosem.

Czułem się, jakbym spędził tydzień na pustyni, a ona była łykiem chłodnej wody.

– No więc? – pyta moja siostra Stephanie, gdy wchodzę do domu wynajętego na najbliższy tydzień. – Jak było?

– Było… – przechylam głowę. – Interesująco.

Mijam ją, wchodzę do kuchni i wyjmuję z lodówki wodę akurat w chwili, gdy mój szwagier, Chip, wraca po przebieżce po okolicy. Dyszy, jest cały mokry i zabiera mi butelkę.

Ponieważ wiedziałem, że będę w mieście przez jakiś czas, wynająłem dom, zamiast się kisić w hotelu. Steph i Chip mieszkają w Seattle, ale przyjechali tu na krótkie wakacje. Teraz, kiedy mieszkam na stałe w L.A., nie widuję ich tak często, jakbym chciał.

– Dzięki. – Chip uśmiecha się szeroko. Wyjmuję drugą wodę, odkręcam i łapczywie piję, uśmiechając się do siostry.

– Mów! – domaga się.

– Nie ma o czym. – Opieram się o blat. – Pierwsze spotkanie, oprowadziła mnie i zaczynamy jutro rano.

– Nie to chcę wiedzieć.

– Podoba mi się ten program – dodaję, dręcząc ją z premedytacją.

– I to też nie!

Chip wywraca oczami i całuje żonę w czoło.

– Daj mu spokój.

– Nie! – oznajmia i opiera ręce na biodrach. Weszła w tryb starszej siostry. – Opowiedz o niej.

– O kim?

Chip się śmieje i wrzuca pustą butelkę do kosza na plastiki.

Steph mruży oczy.

– Zaraz ci przywalę w tchawicę.

– Jesteś taka brutalna – śmieję się i wzruszam ramionami. – Wygląda świetnie. Ma niesamowitą restaurację. Wpadła na ciekawy, nowatorski pomysł, bo używa afrodyzjaków. Wystrój też jest romantyczny. Naprawdę doskonale im idzie.

– I?

– Co i?

– Jest sama?

Krzywię się.

– Nie pytałem. Nie po to przyjechałem, Steph. Zamierzam tu pracować.

– I przystawiać się do niej – dopowiada.

– Niepotrzebnie ci mówiłem, że będzie w tym programie.

– Właśnie! – Chip kiwa głową. – Przecież wiesz, jaka jest wścibska.

– Wcale nie jestem! – złości się Steph. – Ale to mój braciszek i wychowywałam go sama, odkąd był nastolatkiem.

– Ale już nie jestem – przypominam i mocno ją obejmuję.

– Może i bywam wścibska – przyznaje.

– Dobrze: chciałem ją zobaczyć. – Ściskam ją. – Wciąż jest między nami chemia. Ale widzę, że nie jest zainteresowana niczym więcej.

– Skąd wiesz?

– Jest oziębła. Nawet nie chce mi patrzeć w oczy.

Wywraca oczami.

– Jezu, faceci są tacy durni! Biorąc pod uwagę okoliczności, czuła się niezręcznie, ale to nie znaczy, że nie jest zainteresowana. Nie znasz jej i ona już nie zna ciebie. Jeśli nie chcesz, żeby coś się między wami zadziało, nagraj program i odejdź. Ona może zrobić to samo. Nikt nie ucierpi. Ale jeśli spędzicie razem trochę czasu i zakochacie się w sobie, to… No cóż, będzie fajnie! Chcę przyjść na ślub.

– Nie kupuj jeszcze sukienki. – Kręcę głową. – Nikt nie mówi o miłości.

– A już na pewno ty – odpowiada, a ja marszczę czoło.

– Pozwolisz, że zakończę tę rozmowę. – Biorę swoją wodę. – Wieczorem idę do Pokusy na kolację. Jeśli macie ochotę, czujcie się zaproszeni.

– Jeśli?! – zwraca się Steph do Chipa. – Naprawdę myślał, że nie będę miała ochoty?

– Nie jest głupi – śmieje się Chip. – Idziemy z tobą, stary.

– Cieszę się, że ją zobaczę – stwierdza Steph. – Wygląda tak samo?

Nie, jest seksowniejsza.

– Mniej więcej.

– Była bardzo ładna.

– Myślałem, że zmieniliśmy temat.

– Ty zmieniłeś – podkreśla Chip. – Moja żona będzie o tym gadać przez tydzień.

– Zrozumiem, jeśli śpieszy wam się do domu. Nie musicie zostawać – mówię od razu, a oni się śmieją. – Miło was było zobaczyć.

– Jestem na wakacjach – mruga do mnie siostra. – I cieszę się, że zjemy dziś u Mii.

Kiwam głową i wychodzę. Zamykam się w sypialni. Muszę wymyślić przepisy na jutro. I nie myśleć o tym, jakie Mia ma długie włosy i jak jej krągłości odznaczały się pod koszulką. A na pewno nie wolno mi się skupiać na tym, jak cudownie i miękko wyglądała jej skóra.

Kiedy się śmieje, nie mogę oderwać od niej wzroku.

Przyjęcie tej propozycji może się okazać moją największą życiową pomyłką. Myślałem, że mi przeszło. Cholera, no bo przeszło! Co nie zmienia faktu, że już po dwóch minutach od spotkania miałem ochotę ją rozebrać i pieprzyć do nieprzytomności.

Seks z nią zawsze był niesamowity.

Ale muszę trzymać ręce przy sobie i zachowywać się profesjonalnie.

Oddycham głęboko i śmieję się sam z siebie. Jak może mnie tak kręcić kobieta, która odeszła, nawet się za siebie nie oglądając? Nie pożegnała się osobiście, po prostu zniknęła.

Muszę uzyskać odpowiedzi na pytania, które nosiłem w sobie przez te dziesięć lat. I uzyskam je. Nagram program, a potem pójdę swoją drogą.

Łatwizna!

– Miałeś rację – oznajmia Steph wieczorem, gdy zasiadamy przy stoliku. – Pięknie tu.

Kiwam głową i rozglądam się. Światło jest przygaszone, a na każdym stoliku palą się ledowe świeczki. Boksy pod ścianą zasłonięte są ciężkimi kotarami, żeby pary w środku czuły się swobodnie i przytulnie.

Dekoracje są ekstrawaganckie i wykonane przez miejscowych artystów.

To seksowne miejsce, jak sugeruje nazwa.

– Dobrze, że mamy rezerwację – stwierdza Chip.

– Ale przecież jest środa! – dodaje Steph. – Coś niesamowitego!

– Trevor twierdzi, że tak jest co wieczór – rzucam i wczytuję się w menu. Karta nie jest duża, ale zróżnicowana i na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Kelnerka wraca, żeby przyjąć zamówienie. Wybieram miecznika.

Zdążyłem już zjeść kilka kęsów, gdy widzę, że Mia wychodzi z kuchni i przechadza się po sali. Zatrzymuje się przy stolikach, żeby się przywitać z gośćmi. Pewnie chce wiedzieć, czy jedzenie smakuje. Uśmiecha się, śmieje, z kilkoma osobami rozmawia dłużej.

– Wygląda świetnie! – zauważa radośnie Steph.

Mia ukryła długie ciemne włosy pod białą kucharską czapką. Ma na sobie biały kaftan i czarne spodnie, ale nawet w takim stroju wygląda seksownie jak jasna cholera.

– Może być – zgadzam się z uśmiechem. – Jeśli się w tym gustuje.

– On w tym gustuje – zapewnia Steph Chipa.

– Zaraz wracam.

– Nie przywitasz się? Przecież przyszedłeś się z nią zobaczyć!

– Nie chcę, żeby się czuła niezręcznie.

Steph wywraca oczami, a ja wstaję i idę do łazienki. W sumie nie wiem, dlaczego nie chcę z nią rozmawiać. Wciąż nie postanowiłem, jak to rozegrać, a moja siostra ma niezłe oko. Chciałem tylko zobaczyć Mię w akcji i skosztować jej kuchni. Nie wiedziałem, że urządza przechadzki po jadalni.

Wychodząc z toalety, wpadam na Addison.

– O, cześć! – Uśmiecha się szeroko. – Widziałam twoje nazwisko na liście rezerwacji. Wszystko w porządku?

– Macie fantastyczną restaurację.

– To prawda. – Zdecydowanie kiwa głową. – To twoja siostra?

Zerkam przez ramię, podążając za spojrzeniem Addie.

– Tak, to Stephanie i jej mąż Chip.

– Mia chyba powiedziała coś zabawnego.

Obie, Steph i Mia, śmieją się z odchylonymi głowami. Mia dotyka ramienia Steph. Prawie zgrzytam zębami.

– Mówiła, że nie lubi, jak się jej dotyka – mruczę.

– Ale nikt jej nie dotyka, ona to robi. To różnica – zwraca mi uwagę Addie i klepie mnie po ramieniu. – Chyba polubiła twoją siostrę.

– Już się kiedyś poznały.

Kiwa głową.

– Jest jedną z najfajniejszych osób, jakie znam.

Patrzę na nią zdziwiony.

– Moja siostra?!

– Nie! Moja siostra. Nie pamiętam swojego życia sprzed Mii. Jeśli to nie to samo, co bycie rodzeństwem, to nie wiem, co znaczy mieć siostrę. Bywa ostra i niełatwo obdarza zaufaniem. Jest uparta i pracuje aż za ciężko. Ale jest do cna lojalna, a kiedy już pokocha, to absolutnie i twoje życie nie będzie już takie samo jak przedtem.

– Czemu mi to mówisz?

– Nie wiem. – Wzrusza ramionami. – Chyba dlatego, że widzę, jak na nią patrzysz. Żadna z nas nie wie do końca, co się między wami stało. Ona o tym nie rozmawia. Nigdy.

Odwracam się, żeby jeszcze raz zerknąć na Mię i czuję, że serce zaczyna mi mocniej bić.

– Byłaby wściekła, gdyby wiedziała, że ci to mówię. Lepiej się zamknę. Ale ona jest cudowna, wiesz, Camden? I nie chcę, żeby cierpiała.

– Ja też nie.

Kiwa głową i odchodzi, a ja znów przyglądam się kobiecie, o której rozmawialiśmy. Wciąż stoi przy naszym stoliku. Policzki ma zarumienione od żaru kuchni. Niebieskie oczy promienieją radością. Spod czapki wymknęło się pasemko włosów.

Chciałbym je nawinąć na palec.

Wracam na miejsce.

– Co was tak ubawiło?

– Nic takiego. – Mia macha ręką. – Wszystko w porządku?

– Ryba jest trochę sucha.

Mruży oczy, a ja nie mogę się powstrzymać od śmiechu.

– Żartuję! Jest pyszna.

– Zachowuj się! – upomina Steph. – Jezu, dlaczego faceci to tacy debile?

– Dobre pytanie – zgadza się Mia. – Pamiętaj do mnie zadzwonić! Chciałabym dłużej z tobą pogadać.

– Nie zapomnę! – obiecuje Steph. Mia kiwa głową i przechodzi do następnego stolika.

– O co chodziło?

– Zapomniałam, jaka jest zabawna – mówi Steph i wraca do spaghetti. – To najlepszy sos pomidorowy, jaki jadłam.

– Podobno mój jest najlepszy.

– Tak było, zanim spróbowałam tego. Przykro mi. – Wzrusza ramionami. – Wygląda świetnie. Choć jest trochę zmęczona.

Tak, zauważyłem.

– Zadzwonisz do niej?

Przeżuwa kolejną porcję, a potem mówi:

– Jasne. Może będzie chciała pójść na pedicure czy coś w tym stylu.

– Dlaczego?

Wpatruje się we mnie i przez chwilę je bez słowa.

– Bo ją lubię.

Kiwam głową.

– A co, nie chcesz, żebym się z nią umawiała?

– Wszystko mi jedno.

– Myślę, że kłamie – informuje na boku Chipa, który wykazuje się rozsądkiem i przez całą tę wymianę zdań pilnuje, żeby mieć pełne usta. Wzrusza jednym ramieniem i kroi kolejny kawałek steku.

– A co cię obchodzi, że spędzę z nią parę godzin?

– Nic mnie nie obchodzi.

Wzdycha i popija wino.

– Lubię ją. Jesteśmy dorośli. Możemy się przyjaźnić. Nie trzeba robić wokół tego żadnego dramatu.

– Ja robię dramat? – pytam Chipa, który kręci głową i nadal przeżuwa.

– Chciałabym cię o coś spytać – oznajmia Steph.

– Świetnie. – Wywracam oczami i odłamuję kawałek chleba. Mia zawsze piekła pyszny chleb.

– Co o niej myślisz?

– Przecież jej nie znam, pamiętasz?

– Ale wiedząc tyle, ile wiesz. Co myślisz?

– Jest inteligentna, świetnie gotuje…

– Matko jedyna, Camden! Odpowiedz mi na proste pytanie!

– Jest cudowna. To chcesz usłyszeć? Jest genialną kucharką. Jest inteligenta i piękna. To nigdy nie podlegało dyskusji. Od lat wiedziałem, że jest niesamowita i dzisiejsze spotkanie tylko tę świadomość przypieczętowało. Czego jeszcze chcesz?

– Już niczego – odpowiada z uśmiechem. – To wystarczy.

Ubiegłej nocy niewiele spałem. W zasadzie to nic nowego. Rzadko sypiam dłużej niż trzy godziny. Ale wczoraj nie spałem w ogóle. Ciągle myślałem o Mii. Jak wyglądała, co powiedziała, co czułem.

Nie powinienem czuć nic. Jest moją koleżanką, a to, że zostawiła mnie, kiedy byłem w pracy, i anulowała nasze małżeństwo, uległo przedawnieniu. Byliśmy młodzi. Za młodzi, żeby brać ślub. Wyszło na dobre. Pewnie nam obojgu.

Jednak ciągnie mnie do niej tak, jak do żadnej innej kobiety. Nie jestem święty. Bywałem w związkach. Ale żadnego nie żałowałem, gdy się rozpadał.

A tutaj proszę, dziesięć lat później pracuję z tą niezwykłą osobą, która wciąż zapiera mi dech w piersi.

Nie wiem, czego od niej chcę i czy w ogóle czegokolwiek. Ale cieszę się na wspólną pracę. Zawsze lubiliśmy razem gotować. Stąd się w ogóle wzięło nasze wspólne mieszkanie. Mój poprzedni współlokator wyprowadził się, a mnie nie było stać na mieszkanie samemu. Uczyła się na tym samym co ja kursie gotowania i szukała pokoju. Wydawało się, że świetnie się składa.

Znaliśmy się z zajęć i dobrze się dogadywaliśmy. Nie wziąłem jednak pod uwagę, że z Mią nie tylko fajnie się współpracuje, ale jest też cholernie seksowna, kiedy gotuje. Nie mogłem utrzymać rąk przy sobie.

Teraz będę musiał nad sobą panować. Niepotrzebny mi pozew w sprawie molestowania seksualnego.

Uśmiecham się na samą myśl i wchodzę do Starbucksa, zaraz obok Pokusy. Jeśli chodzi o Mię, jestem pewien dwóch rzeczy: miło się leży przy niej, kiedy jest naga, oraz że przed pierwszą kawą jest nieznośna. Może pierwszą już wypiła, ale przezorny zawsze ubezpieczony.

Przychodzę o siódmej piętnaście. Jestem za wcześnie, ale Cami właśnie wychodzi. Uśmiecha się na mój widok.

– Cześć – mówi.

– Dzień dobry. Wiem, że przyszedłem za wcześnie.

– Mia już jest w kuchni. A ja właśnie skończyłam listę płac. Komputer w domu w końcu wyzionął ducha, więc przyszłam do biura. Ludzie muszą dostać pensje.

Wskazuje na kawę.

– Dla Mii?

– Tak.

– Uzbrojony! Sprytnie.

– Lubi kawę.

Cami kiwa głową.

– Nie jest rannym ptaszkiem.

– To ostrzeżenie?

– Im więcej danych, tym lepiej.

– Jasne.

Przekrzywia głowę, opiera ręce na biodrach i przygląda mi się.

– Jak długo byliście razem? Wtedy?

– Nie powiedziała ci?

Kręci głową.

– Kilka miesięcy.

– Kochałeś ją?

Marszczę czoło.

– Zapomnij, że pytałam. Jestem wścibska z natury, a jeśli w grę wchodzą moje dziewczyny, jest jeszcze gorzej. Po prostu mi na niej zależy.

Przypomina mi się wczorajsza rozmowa z Addie.

– Słuchaj, przyjechałem tu do pracy. Mam do Mii słabość, ale nie jestem dupkiem.

– Na pewno?

– Nigdy nikt mi tego nie powiedział – odpowiadam szczerze. – I nie mam zamiaru ranić niczyich uczyć. Nie chcę też rozmawiać z tobą o naszej przeszłości, jeśli ona ci tego nie powiedziała.

– Rozumiem. – Unosi ręce w geście poddania. – I popieram. Widzę, że masz zasady i szanuję je. Nie musisz mi zdradzać tajemnic. Chciałam ci tylko powiedzieć, że w pracy potrafi być ostra, ale to tylko dlatego, że zależy jej na doskonałym efekcie.

– W takim razie coś nas łączy.

Cami uśmiecha się szeroko.

– Wejdź. Zamknę za tobą. Miłego dnia.

– Wzajemnie.

Mijam ją i przez pustą restaurację zmierzam do kuchni. Drzwi są otwarte, z bezprzewodowego głośnika na blacie dobiega piosenka Adele, a Mia kołysze biodrami. Stoi do mnie tyłem.

Ma na sobie koszulkę odsłaniającą jedno doskonałe ramię, czarne leginsy i sandały z zabudowanymi palcami.

Kręcone włosy zebrała na czubku głowy w niestarannie upięty koczek, a ja niczego nie pragnę bardziej, niż je rozpuścić i chwycić mocno, jak lubi najbardziej, gdy…

– Przyszedłeś za wcześnie.

Potrząsam głową, doprowadzam myśli do ładu i patrzę w jej niebieskie oczy.

– Zawsze przychodzę za wcześnie.

– Mhm. – Wchodzi do chłodni i wraca z pieczenią. – Muszę ją przygotować i wsadzić do pieca.

– Kanapka na lunch?

– To moja specjalność – odpowiada. – Zajmie mi to pięć minut i będę wolna.

– Mogę ci pomóc.

– Nie trzeba. – Podchodzę bliżej, ale podnosi rozwścieczony wzrok. – Nie znaczy nie.

Usta drżą mi od tłumionego uśmiechu i nie mogę się powstrzymać przed dotknięciem palcem czubka jej nosa.

– Nadal nie jesteś rannym ptaszkiem.

– Mam tu noże – przypomina. – Mnóstwo noży.

– Tak, zauważyłem.

Wtedy spogląda na kawę.

– To dla mnie?

– Tak jest.

Odwraca się od wołowiny.

– Americano?

– Tak jest po raz drugi.

Wzdycha.

– Niech cię szlag.

– Co się stało?

– Przyniosłeś mi kawę.

– Lubisz kawę.

– Tak, a ty mnie zmusisz, żebym była dla ciebie miła. Nie taki był plan.

Chichoczę i podaję jej kubek.

– Jestem fajnym gościem, czemu masz nie być miła?

Upija łyk i przygląda mi się uważnie.

– Jesteś w miarę w porządku.

Unoszę brwi

– Dzięki za kawę.

– Proszę bardzo.

– A teraz idź, żebym mogła dokończyć. Denerwuję się, jak ktoś mi patrzy na ręce.

– A mimo to wystąpisz w telewizji? – Marszczę czoło, a ona złowrogo mruży oczy.

– Tak, cwaniaczku, bo to korzystne dla restauracji.

Upijam łyk swojej kawy, patrzę, jak ona pije i karmię wzrok.

– Przecież obserwowałem, jak przyrządzasz dziesiątki, jeśli nie setki dań.

– Wtedy też się denerwowałam – burczy. Bardzo mnie to zaskakuje.

– Czemu nic nie powiedziałaś?

Wzrusza nagim ramieniem, a mój fiut się pręży. Może rzeczywiście lepiej, żebym nie patrzył, jak gotuje.

Odwracam się i wychodzę. Potrzebuję drugiej kawy.

I zimnego prysznica.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2