Małgorzata Kasprzyk

Podwójne życie

© Copyright by Małgorzata Kasprzyk & e-bookowo

Ilustracja na okładce: designed by Pressfoto / Freepik

Projekt okładki: Ilona Dobijańska

Skład: Ilona Dobijańska

ISBN: 978-83-7859-952-4

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2018

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Patronaci

Wioleta Sadowska – Subiektywnie o książkach

Krystyna Meszka – Literacki świat Cyrysi

Agnieszka Krizel – Recenzje Agi

Irena Bujak – Zapatrzona w książki

Magdalena Hupało – Zagubieni w świecie książek

Marta Daft – Marta wśród książek

ROZDZIAŁ I

Gdyby ktoś zapytał Filipa Góralczyka i Michała Sawickiego o przyczyny ich wzajemnej antypatii, zapewne żaden nie potrafiłby udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Pracowali w tym samym biurze, lecz widywali się rzadko i nie było między nimi żadnych konfliktów ani nieporozumień. Sprawy służbowe nie wymagały bowiem od nich stałych kontaktów, a te sporadyczne były zazwyczaj krótkie i sprowadzały się do chłodnej wymiany zdań na tematy merytoryczne. Nigdy nie prowadzili dyskusji o piłce nożnej, nie komentowali urody koleżanek z pracy ani nie opowiadali sobie o tym, jak spędzili weekend. Ich relacji nie można było opisać mianem obojętnych, ponieważ bez trudu dawała się w nich zauważyć atmosfera wzajemnej niechęci – lekkiej ze strony Michała i o wiele silniejszej ze strony Filipa. Skąd się brała? Nikt nie pytał o to zainteresowanych, gdyż w pracy było o wiele więcej problemów niż ich koleżeńskie stosunki. Na pewno nie bez znaczenia dla sprawy pozostawał jednak fakt, że obydwaj pochodzili z dwóch różnych światów.

Filip dorastał w rodzinie, która wiązała jakoś przysłowiowy koniec z końcem, lecz ciągle miała świadomość ograniczeń wynikających z kiepskiej sytuacji finansowej. Gdy miał pięć lat, jego ojca potrącił na pasach pijany kierowca, co spowodowało u niego nie tylko trwałe inwalidztwo, lecz także wielomiesięczną depresję. Nie mógł pogodzić się z tym, że on – człowiek aktywny zawodowo, niegdyś sportowiec odnoszący spore sukcesy – znalazł się nagle na marginesie życia jako niepracujący rencista z protezą zamiast nogi. Utrzymanie rodziny spadło wtedy na matkę, która w przedszkolu nie zarabiała kokosów. Po kilku latach sytuacja się trochę poprawiła, gdyż znajomy ojca, prowadzący kiosk, zaproponował mu zajęcie na kilka godzin dziennie. Filipa ucieszyło to, że dzięki spotkaniom z ludźmi ojciec miał lepszy humor i nie trwał godzinami w ponurym milczeniu. Na pieniądzach aż tak bardzo mu nie zależało, gdyż nie miał większych potrzeb materialnych – był typem chłopaka, który uwielbiał wchodzić na drzewa, spać pod namiotem i jeść pieczone ziemniaki, a te aktywności nie wymagały zbyt dużych nakładów finansowych.

Dopiero jako nastolatek uświadomił sobie wyraźnie, co go drażniło w zaistniałej sytuacji: jego rodzina była obiektem powszechnego współczucia. Wszystkim krewnym powodziło się znacznie lepiej niż im, toteż litowali się nad nimi i okazywali to na każdym kroku. Filip czasami miał wrażenie, że jeśli jeszcze raz usłyszy, jak ktoś mówi o jego matce „biedna Jadzia”, to szlag go trafi na miejscu. Był dumny i nienawidził protekcjonalnego traktowania, lecz latami musiał się na nie godzić. Wreszcie zrozumiał, że jest tylko jeden sposób, aby coś zmienić – musi się stać człowiekiem sukcesu, takim, któremu inni będą zazdrościć. Wtedy zapomną, że jego rodzicom przez całe lata ledwie starczało od pierwszego do pierwszego.

Jego upór w dążeniu do celu przyniósł rezultaty, toteż w wieku trzydziestu lat miał już niezłe stanowisko w dużej firmie, jeździł służbowym samochodem i spłacał kredyt, zaciągnięty na zakup eleganckiego apartamentu. Oczywiście to go nie zadowalało, ponieważ stanowiło w jego oczach zaledwie preludium do kolejnych osiągnięć, które wydawały się sprawą niedalekiej przyszłości. W pracy czuł się przecież jak ryba w wodzie! W przeciwieństwie do niektórych kolegów, traktujących korporację jak niewolę, oddawał się z pasją swemu zajęciu i uchodził za prawdziwego eksperta w dziedzinie finansów. Nie przerastały go żadne problemy czy zadania. Mówiono, że w przyszłości może nawet zostać dyrektorem.

Michał Sawicki zaczął pracę dwa lata po nim. Jako pupilek prezesa i syn jego przyjaciela był w uprzywilejowanej pozycji, z czego wyraźnie zdawał sobie sprawę. Trzymał się od wszystkich na dystans, z nikim się nie przyjaźnił ani nawet nie kumplował. Wkrótce utworzyły się dwa obozy: jedni mu nadskakiwali, chcąc być w dobrych stosunkach z kimś tak wpływowym, inni okazywali mu niechęć. Michał jednych i drugich traktował z taką samą obojętnością. Rzetelnie wykonywał swoje obowiązki i nie dawał żadnych powodów do plotek, ale ciągle sprawiał wrażenie człowieka, który patrzy na wszystko z góry. Wtedy zaczęto mówić, że traktuje tę pracę tylko jako okazję do zdobycia doświadczenia i wstęp do dalszej kariery.

Filip był zdania, że Michał powinien jak najszybciej to doświadczenie zdobyć i iść do diabła. Miał chroniczną wręcz alergię na tego faceta, nie cierpiał jego zarozumiałej miny i tej cholernej pewności siebie, jaką daje świadomość, że ma się „plecy”. Wprawdzie Sawicki pracował w innym dziale i nie był dla niego przeszkodą w drodze do ewentualnego awansu, ale i tak działał mu na nerwy.

Ich relacje uległy dalszemu pogorszeniu, kiedy na doroczne firmowe przyjęcie prezes przyszedł ze swoją córką, ponieważ jego żona akurat zachorowała. Filip nie miał dotąd zbyt wiele czasu na życie osobiste – za bardzo pochłaniała go kariera zawodowa – jednak ta dziewczyna zrobiła na nim duże wrażenie. Była niezwykle bezpośrednia, wesoła i nie przejawiała żadnych skłonności do zadzierania nosa. Nie mógł wprost uwierzyć, że córka prezesa może być taka normalna. Dopiero po pewnym czasie przyszło mu do głowy, że to bardziej kwestia charakteru niż środowiska, z jakiego się pochodzi. Przegadali wtedy prawie cały wieczór i wymienili się numerami telefonów, zatem wrócił do domu jako człowiek bardzo zadowolony z życia. I może pozostałby takim człowiekiem, gdyby kilka dni później nie zobaczył jej przypadkiem w kawiarni naprzeciw biura. Siedziała przy stoliku razem z Michałem.

Filip nie był w zasadzie zaskoczonym tym, że się znają – w końcu prezes zatrudnił Sawickiego, ponieważ tamten był synem jego kumpla. W tych okolicznościach córka prezesa musiała go również znać i to od dawna. O wiele bardziej zaskakująca wydała mu się wyraźna bliskość pomiędzy tą dwójką. Wprawdzie nie trzymali się za ręce ani nie patrzyli sobie w oczy, ale byli tak zajęci rozmową, że w ogóle go nie zauważyli. Wyszedł wtedy szybko z lokalu, zastanawiając się, dlaczego w takim razie na przyjęciu nie spędzali czasu razem. Dopiero po kilku minutach przypomniał sobie, że Sawicki wtedy nie przyszedł z powodu „ważnej sprawy rodzinnej”. Może właśnie rozczarowanie tą nieobecnością sprawiło, że poświęciła tamten wieczór jemu?

Niezależnie od tego, jaka była odpowiedź na to pytanie, jedno nie ulegało wątpliwości: tych dwoje pozostawało ze sobą w doskonałej komitywie. Filip poczuł wówczas w sercu bolesne ukłucie i nagle zdał sobie sprawę, że jego niespodziewane zauroczenie może okazać się silniejsze niż początkowo sądził. Przez cały wieczór miał przed oczyma tę scenę z kawiarni… Od tamtej pory jego niechęć do Michała wzrosła jeszcze bardziej, pogłębiona o zazdrość i niepewność, co też go łączy z Martyną.

W ich wzajemnych stosunkach nastąpił niespodziewany przełom pewnego ciepłego majowego dnia. Dochodziła właśnie trzecia, kiedy na biurku Filipa zadzwonił telefon.

– Pani Ilona Kotys do pana – poinformowała recepcjonistka.

– Dziękuję, zaraz zejdę – odpowiedział.

Ilona, rok od niego młodsza kuzynka, była jedyną osobą z rodziny, do której miał słabość. Jako dziennikarka z wykształcenia i blogerka z upodobania stanowiła bez wątpienia najbarwniejszą postać w gronie spokojnych, solidnych ludzi, jakimi byli jego krewni. Ona jedna nigdy się nad nim nie litowała, tylko twierdziła, że mu zazdrości, ponieważ jest jedynakiem i nikt go nie porównuje do idealnej starszej siostry. Ją niestety porównywano, a ogólny bilans rzadko wypadał na jej korzyść. Pewnie dlatego nie lubiła swojej siostry i nie utrzymywała z nią bliższych kontaktów.

Na jego widok uśmiechnęła się radośnie.

– Dobrze, że zszedłeś, bo nie mam siły, żeby zatargać to na górę – powiedziała, wskazując na duży pakunek, który postawiła obok fotela.

Ucałował ją na powitanie, chwycił pakunek z taką łatwością, jakby ten nic nie ważył i razem skierowali się do windy.

– Widziałaś to już? – zapytał. – Dobrze wyszło?

W odpowiedzi skinęła głową.

– Mnie się podoba, ale ciekawa jestem twojej opinii.

Kiedy weszli do jego pokoju, powoli odwinęła papier, ukazując portret mężczyzny w średnim wieku. Miał to być ich wspólny prezent dla babci z okazji jej osiemdziesiątych urodzin. Długo zastanawiali się, co wybrać, wreszcie Ilona postanowiła zanieść do znajomego malarza dawne zdjęcie dziadka i poprosić, aby go na tej podstawie sportretował. Filip zgodził się, że z takiego prezentu babcia na pewno będzie zadowolona.

– Niezły – powiedział, przyglądając się uważnie. – Mnie też się podoba.

– No to super!

– Najważniejsze, że mamy sprawę z głowy. Teraz trzeba tylko pojawić się, wręczyć…

– …a potem szybko się zerwać z tej nudnej imprezy – dokończyła za niego i obydwoje wybuchnęli śmiechem.

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi.

– Proszę. – Filip nie pomyślał o tym, że warto najpierw zapakować obraz z powrotem, ale było już za późno. Drzwi się otworzył i wszedł Michał z jakimiś papierami w ręku. Na ich widok zatrzymał się w pół drogi.

– To może ja przyjdę później – powiedział niepewnie.

– Nie, nie, ja już wychodzę – przejęła inicjatywę Ilona. – Wpadłam tylko na chwilę, żeby podrzucić Filipowi nasz prezent dla babci.

– Michał Sawicki – przedstawił się i wyciągnął do niej rękę.

– Kolega z działu sprzedaży – uzupełnił Filip. – A to moja kuzynka, Ilona Kotys.

– Bardzo mi miło.

– Mnie również.

Filip ze zdziwieniem zauważył, że Ilona uśmiechnęła się do Michała, chociaż wielokrotnie słyszała od niego, jaki to zarozumiały dupek i musiała skojarzyć, że właśnie ma go przed sobą. Natomiast jego dobre maniery chyba zawiodły, ponieważ znieruchomiał i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią, jakby zobaczył ducha. Filip nie mógł zrozumieć, o co chodzi. Fakt, na tle innych dziewczyn z firmy biegających w eleganckich ciuchach i szpilkach, Ilona prezentowała się trochę osobliwie. Mała na sobie wytartą dżinsową spódnicę, podkoszulkę i lnianą marynarkę, co stanowiło nad wyraz swobodny zestaw. Ale żeby tak się dziwić?

– Muszę już lecieć – powiedziała, przerywając niezręczne milczenie. – Za kwadrans powinnam być w redakcji.

– Zdzwonimy się jeszcze przed sobotą? – zapytał.

– Jasne!

Michał dopiero teraz powrócił do rzeczywistości.

– Było mi naprawdę bardzo miło panią poznać – powtórzył.

Ilona uśmiechnęła się do niego jeszcze raz, po czym wyszła, zostawiając ich samych.

– Co cię do mnie sprowadza? – zapytał chłodno Filip.

Sawicki podał mu papiery i zaczęli standardową, służbową rozmowę. Dopiero po jego wyjściu zdał sobie sprawę, że portret dziadka wciąż stoi rozpakowany i zaczął owijać go w papier, nie chcąc, żeby komuś jeszcze wpadł w oko. Potem uświadomił sobie, że słowo „jeszcze” nie było konieczne, bo Michał chyba w ogóle go nie zauważył…

Dwa dni później, kiedy Filip jadł obiad w bufecie, nielubiany kolega pojawił się znowu i zapytał, czy może się przysiąść.

– Proszę – odpowiedział, chociaż nie miał najmniejszej ochoty na jego towarzystwo ani na rozmowę z nim. Spostrzegł jednak, że kilka głów przy sąsiednich stolikach podniosło się z zaciekawieniem i nie chciał przedłużać sprawy. Nic dziwnego, że byli zaskoczeni, w końcu Sawicki najbardziej lubił jadać samotnie.

Teraz jednak najwyraźniej miał do niego jakąś sprawę, gdyż wyglądał jak człowiek, który chce coś powiedzieć, ale jeszcze się waha. Filip nie zamierzał mu ułatwiać sytuacji żadnymi pomocniczymi pytaniami, więc spokojnie kończył posiłek.

– Wiesz, miałbym do ciebie prośbę. – Zdecydował się wreszcie Michał.

– Tak?

– Chodzi o twoją kuzynkę…

– O Ilonę? – To pytanie wyrwało mu się niechcący.

Sawicki potwierdził skinieniem głowy.

– Mógłbyś ją zapytać, czy zechce mi dać swój numer telefonu?

Filip o mało się nie udławił ostatnim kawałkiem kotleta. Po co temu zarozumialcowi numer telefonu Ilony? Ma zamiar ją poderwać? Przecież tyle dziewczyn w firmie na niego leci, a on się zachowuje, jakby go to nic nie obchodziło! Myślał, że to przez Martynę, ale chyba jednak nie…

Nagle uświadomił sobie, że bez względu na to, czym jest spowodowane zainteresowanie Michała, będzie je mógł wykorzystać do własnych celów i po raz pierwszy w życiu uśmiechnął się do niego.

– Oczywiście – odpowiedział. – Nie ma najmniejszego problemu.

Po powrocie do pokoju zadzwonił do Martyny, żeby umówić się z nią na kawę. Wprawdzie ostatnio próbował walczyć ze swoim uczuciem, ponieważ wyraźnie komplikowało mu życie, ale w obliczu nowych faktów uznał, że nie warto poddawać się zbyt wcześnie. Może nic poważnego jej nie łączy z Sawickim? Bliska znajomość nie musi przecież zaraz oznaczać bliskich stosunków…

Ku jego niebywałej radości Martyna zareagowała wręcz entuzjastycznie.

– Czemu się tak długo nie odzywałeś? – zapytała zdziwiona. – Nawet pytałam Michała o ciebie… Niestety powiedział mi, że nic nie wie. Sugerował tylko, że jesteś ostatnio bardzo zapracowany.

– No tak, nie da się ukryć – przyznał. – Ale dzisiaj jedliśmy razem obiad i udało nam się trochę pogadać.

Nie przyznawał się przed nią do swojej antypatii dla Sawickiego, ponieważ wiedział, jak bardzo sama go lubi. Przeciwnie – starał się utrzymywać ją w przekonaniu, że w zasadzie są dobrymi kolegami.

– A wiesz, że on się interesuje moją kuzynką? – dorzucił niewinnie. – Prosił mnie o jej numer telefonu…

ROZDZIAŁ II

Ilona mieszkała obecnie w kawalerce na Ursynowie, którą wynajęła po tym, jak jej wielka miłość okazała się równie wielkim błędem. Mogła oczywiście wrócić do rodzinnego domu, z którego w międzyczasie wyprowadziła się jej siostra, lecz to wiązałoby się z wysłuchiwaniem komentarzy w stylu: „Nam się ten typ od początku nie podobał”. Na samą myśl o tym Ilona otrząsała się z niechęcią, toteż wolała mniejszy komfort, który jednak gwarantował święty spokój. Po co miała rodzicom tłumaczyć, że była przekonana o głębokim uczuciu swego ukochanego? Przecież nosił ją na rękach, obsypywał kwiatami, spełniał każde jej życzenie. Dopiero po pewnym czasie zauważyła, że to uczucie ma nieco obsesyjny charakter, a jego samego cechuje silny instynkt posiadania. Tak silny, że zawsze chce wiedzieć, gdzie ona jest i co robi oraz na wszelki wypadek to sprawdzić. Początkowo sądziła, że z czasem pozbędzie się obaw i nabierze do niej zaufania, lecz gdy przyłapała go na grzebaniu w jej komputerze i sprawdzaniu połączeń w telefonie, straciła nadzieję. Uznała, że nie da się zmienić mężczyzny z kompleksem Otella.

Nigdy nie przyznała się do tego otwarcie, lecz jej rozczarowanie było ogromne. A już uwierzyła, że taka miłość jak w filmach zdarza się w życiu! Jaka była naiwna! W dodatku ignorowała uwagi rodziców, którzy ją ostrzegali. Ta myśl uwierała ją i sprawiała, że nie miała ochoty na powrót do domu.

Samodzielne mieszkanie wiązało się z pewnymi ograniczeniami finansowymi, ponieważ opłata za wynajem pochłaniała sporą część jej dochodów. Niemniej jednak Ilona potrzebowała spokoju i samotności za wszelką cenę, toteż nie narzekała. Nie myślała jeszcze o tym, jak będzie wyglądało jej dalsze życie – na razie cieszyło ją, że nikt się nie wtrąca w to, które obecnie prowadzi. Wprawdzie jeździła starym gratem, a ubrania kupowała tylko na wyprzedażach, lecz tym się specjalnie nie przejmowała, gdyż, podobnie jak jej kuzyn, nie miała wygórowanych potrzeb materialnych.

Oczywiście w tym spokojnym życiu nie było chwilowo miejsca dla żadnego faceta i to nie tylko z powodu doznanego rozczarowania. Był jeszcze drugi powód, o którym nie wiedział nawet Filip: Ilona przypadkowo poznała kogoś przez Internet. Od kilku lat prowadziła literackiego bloga, cieszącego się uznaniem wielu wydawnictw. Zamieszczała na nim recenzje przeczytanych książek i prowadziła liczne dyskusje na ich temat ze swoimi gośćmi. Tajemniczy nieznajomy pojawił się pierwszy raz mniej więcej przed rokiem, pozostawiając ciekawy komentarz na temat dramatu sensacyjnego, który wtedy zrecenzowała. Nawet się nie zdziwiła, w końcu to podobno typowo męska lektura… Odpisała mu, on też jej odpisał, ale była wtedy przekonana, że to tylko jednorazowa wymiana opinii na temat tej właśnie książki, toteż bardzo się zdziwiła, kiedy po zamieszczeniu kolejnej recenzji znów się odezwał. Zwłaszcza że tym razem chodziło o powieść historyczną. Najwyraźniej czytywał różne rzeczy, co w sumie stanowiło pewną rzadkość w dzisiejszych czasach.

Musiała przyznać, że jego komentarze bardzo jej się podobały – były inteligentne, błyskotliwe, świadczyły zarówno o dużej wiedzy, jak i o poczuciu humoru. W którymś momencie zorientowała się, że wchodząc na swego bloga zawsze ma cichą nadzieję na zobaczenie kolejnego komentarza. Po kilku miesiącach uświadomiła sobie, że on faktycznie nigdy nie zawodzi i zaczęła się zastanawiać, co się za tym kryje. Przecież to nie mógł być zbieg okoliczności! Czyżby czytał te same książki co ona, żeby móc z nią korespondować?

Postanowiła to sprawdzić i w tym celu wybrała do zrecenzowania romantyczną powieść. Było to typowe „babskie czytadło”, toteż logicznie rzecz biorąc powinien je pominąć, chyba że będzie miał ochotę wymienić z nią opinie. Przez następne kilka dni zastanawiała się, co zrobi… Wreszcie napisał. Przyznał uczciwie, że pierwszy raz w życiu przeczytał książkę dla kobiet, lecz nie żałuje, gdyż była to bardzo pouczająca lektura. Jeśli w takich książkach mężczyźni zawsze są ideałami rozumiejącymi wszystkie potrzeby swoich partnerek i dostarczającymi im fantastycznych wrażeń w łóżku, to nic dziwnego, że ci spotkani w życiu wydają im się potem mało ciekawi. Poza tym kto potrafi tak mówić o miłości? On sam jest normalnym facetem (chyba), ale nigdy nie wpadłby na to, żeby robić komuś takie romantyczne wyznania. Co więcej, nawet nie zna równie kwiecistych słów. Niemniej jednak jest bardzo zadowolony z lektury i polecałby każdemu ze swych kolegów przeczytanie chociaż jednej powieści tego typu. W celach instruktażowych, oczywiście.

Po roku wymiany korespondencji Ilona była już świadoma faktu, że uzależniła się od tej wirtualnej znajomości. Czekała z niecierpliwością na każdy kolejny komentarz, traciła humor, jeśli nie pojawiał się w porę i odzyskiwała go natychmiast, kiedy się okazywało, że nieznajomy znów do niej napisał. Nie znaczyło to jednak, że miała ochotę go poznać w realu. Tak było ciekawiej i bezpieczniej, gdyż mogła snuć dowolne wyobrażenia na jego temat i nie obawiać się konfrontacji z rzeczywistością. Poza tym na żadne przygody w prawdziwym życiu nie czuła się jeszcze w pełni gotowa.

Dwa dni po wizycie u Filipa skończyła właśnie kolejną recenzję i z uczuciem zadowolenia zamknęła komputer. Teraz pozostawało już tylko poczekać, aż „on” się odezwie. Powinno to nastąpić najwcześniej za kilka dni, więc będzie mogła przez ten czas zgadywać, jaki tym razem komentarz przyjdzie mu do głowy. A poznała go na tyle dobrze, że czasami zdarzało jej się trafić, chociaż wciąż jeszcze potrafił ją zaskakiwać.

Dzwonek domofonu przerwał jej rozmyślania.

– Cześć, Ilonka – powiedział Filip. – Dobrze, że cię zastałem.

Była zaskoczona, że wpadł do niej bez uprzedzenia. Przecież miał zadzwonić!

– Co się dzieje z twoim telefonem? – zapytał, kiedy dotarł na górę. – Zapomniałaś naładować?

Ilona odruchowo sięgnęła do torebki i przekonała się, że faktycznie zapomniała. Ale jest nieprzytomna!

– Mniejsza z tym, bałem się tylko, że gdzieś wyszłaś i będę musiał czekać. – Filipowi humor najwyraźniej dopisywał.

– Przepraszam, byłam zajęta – wyjaśniła. – Napijesz się czegoś?

– Jakbyś mogła zrobić małą kawkę…

Ilona zrobiła dwie, do swojej dolała mleka i usiadła w fotelu naprzeciw Filipa. Czuła, że w zasadzie powinna być zaniepokojona. Skoro do niej przyszedł, to chyba chodzi o coś ważnego. Może przeoczyła jednak jakieś niedociągnięcia na portrecie dziadka? On chyba wyczuł tą ciekawość, ponieważ nie trzymał jej w niepewności.

– Jadłem dzisiaj obiad z Michałem Sawickim – powiedział. – Tym, którego poznałaś u mnie w biurze. Prosił, żebym cię zapytał, czy dasz mu swój numer telefonu.

– Co…?

– Też byłem zaskoczony.

Informacja przekazana przez Filipa była tak dziwna, że Ilona początkowo nie mogła zebrać myśli.

– A po co mu mój numer? – zapytała wreszcie.

– Nie wiem, może chce się z tobą umówić. Tak ci się wtedy przyglądał…

Fakt, przyglądał jej się, ale w jego wzroku było raczej zdziwienie niż zachwyt. Zresztą czym miał się zachwycać? Ani jej rudawe włosy, ani upstrzona drobnymi piegami twarz nie wpisywały się w klasyczne kanony kobiecego piękna. Gdyby miała taką alabastrową cerę jak jej siostra i takie złociste loki, to co innego…

– Zresztą jaką mógłby mieć do ciebie sprawę? – dodał jeszcze Filip.

– Pojęcia nie mam.

– Właśnie.

Przez chwilę oboje milczeli. Ilona nie wiedziała, co odpowiedzieć. Gdyby tamten przyznał, że chce się z nią umówić, miałaby mnóstwo wymówek: nie spotyka się z nieznajomymi, nie pozbierała się jeszcze po ostatnim rozstaniu, nie lubi niebieskookich szatynów, nie ma czasu… A jakby się nie dał przekonać, mogłaby użyć ostatecznego argumentu: ma innego, tylko nie chciała mu wprost o tym mówić. W grę wchodziła jednak możliwość, że on rzeczywiście miał do niej jakąś sprawę, a to oznaczało, że będzie po prostu nieuprzejma, jeśli odmówi.

– No dobrze, daj mu ten numer – powiedziała w końcu. – Dowiem się przynajmniej, o co chodzi.

– Naprawdę się zgadzasz? – Filip wyglądał na ucieszonego.

– Chyba zbyt dużo nie ryzykuję…

– Raczej nie, najwyżej się wynudzisz.

– Czyli jednak zakładasz, że jemu chodzi o spotkanie?

– Coś mi mówi, że tak.

Ilona popatrzyła na niego ze zdumieniem.

– W taki razie powinieneś mnie przekonywać, żebym odmówiła. Przecież ty nie cierpisz tego faceta.

Filip skinął głową.

– Nie cierpię i on chyba o tym wie. Jakbyś odmówiła, od razu by się domyślił, że to ja cię zniechęciłem. Natomiast jeśli się z nim raz umówisz, a potem powiesz, że nie jesteś zainteresowana kontynuacją tej znajomości, będzie miał pewność, że sam cię zniechęcił.

– No wiesz!!!

– Poza tym bardzo bym chciał, żeby ten zarozumialec dostał od kogoś kosza – przyznał. – To mu na pewno dobrze zrobi!

Ilona odstawiła filiżankę z kawą i wstała.

– Mam się z nim umówić, a potem dać mu kosza? O to ci chodzi?

– Dokładnie.

– To bardzo nieładne zagranie – powiedziała stanowczo. – Nawet jeśli nie darzysz go sympatią, nie powinieneś mnie do tego namawiać. O ile wiem, on ci nigdy nic złego nie zrobił.

Filip popatrzył na nią i trochę się przestraszył. A jeśli się rozmyśli?

– Ilonka, zapewniam cię, że sama nie będziesz miała ochoty na dalszy ciąg. Przecież cię znam i wiem, że nie lubisz przemądrzałych typów, którzy uważają się za lepszych od innych.

– Mimo wszystko nie podoba mi się ten pomysł.

– Dobra, to umówmy się, że sprawa pozostaje otwarta. Jeśli ci się spodoba, dasz mu szansę.

– Mówisz tak, bo jesteś przekonany, że będzie inaczej.

– No pewnie! Ale skoro się upierasz, że takie założenie jest nie w porządku…

Ilona westchnęła. Co za pech, że natknęła się na tego faceta! Nie mógł wtedy przyjść pięć minut później? Filip znał ją dobrze i wyczuł, że jest bliska kapitulacji.

– Przecież sam nigdy nie wpadłbym na ten pomysł – powiedział. – To on mi go podsunął, kiedy poprosił o ten telefon. Poza tym nie musisz mówić wprost, żeby poszedł do diabła. Możesz mu to zasugerować bardziej delikatnie.

Mimo woli się uśmiechnęła. Filip miał swoje wady, ale przynajmniej nie był hipokrytą i za to go ceniła.

– No dobrze. Ale pamiętaj, że robię to tylko dla ciebie.

– Zapewniam cię, że doceniam twoje poświęcenie.

Resztę wieczoru przegadali o zbliżających się urodzinach babci, na których mieli zamiar pojawić się razem i wręczyć wspólny prezent. Już dawno zauważyli, że we dwoje czują się zdecydowanie pewniej w gronie rodzinnym. Potem Filip pożegnał się i wyszedł, nie usiłując wcale ukrywać zadowolenia z powodu pomyślnie załatwionej sprawy. Czuł, że uda mu się ją przekonać!

ROZDZIAŁ III

W przeciwieństwie do Ilony Michał miał ogromną ochotę na spotkanie w realu. Był przekonany, że rok wirtualnej znajomości spokojnie wystarczy jako podstawa do czegoś więcej. Już od pewnego czasu o tym myślał, lecz nie chciał składać jej takiej propozycji na blogu. Planował skorzystać z adresu, który zamieściła w rubryce „Kontakt”, przesłać prywatną wiadomość i zapytać, czy zgodzi się z nim umówić. Zanim jednak zdążył zrealizować ten plan, dowiedział się przypadkiem, że to kuzynka Filipa. Wahał się dwa dni, czy skorzystać z tej nowej możliwości, gdyż od dawna wyczuwał, że tamten nie darzy go sympatią. Miał jednak ogromną ochotę zrobić Ilonie niespodziankę. Postanowił zatem zwrócić się do jej kuzyna, a potem zadzwonić do niej i zaproponować spotkanie. Bardzo chciał zobaczyć minę, jaką zrobi na wieść o tym, że to on był jej stałym komentatorem na blogu.

Ku jego zdumieniu wszystko poszło nad wyraz gładko. Filip bez żadnych oporów zgodził się odegrać rolę pośrednika i już następnego dnia przyniósł mu numer telefonu Ilony. Michał nie usiłował nawet ukryć swojej radości. W końcu wymiana korespondencji z nią stanowiła jedną z niewielu rozrywek w jego nudnym życiu…

Właściwie początkowo nic nie zapowiadało tego, że sprawy przybiorą taki obrót. Oczywiście w pracy został przyjęty nieufnie, gdyż wszyscy wiedzieli, że posadę zawdzięcza ojcu, który jest przyjacielem prezesa. Sądził jednak, że z czasem ludzie o tym zapomną i go zaakceptują, a on sam wciągnie się w nowe obowiązki i zacznie żyć pracą tak jak wszyscy dookoła. Teraz, po prawie czterech latach wiedział już, jak bardzo się mylił. Pomimo najszczerszych chęci nie był w stanie zaangażować się emocjonalnie w to, co robił. Wypełnianie służbowych obowiązków było dla niego przykrą koniecznością, czymś, co powinien robić, skoro podpisał umowę i pobierał pensję. W żadnym razie nie było pasją, nie stanowiło treści życia, a co najgorsze nawet go specjalnie nie interesowało. Zastanawiał się wielokrotnie, czy zmiana firmy stanowiłaby jakieś rozwiązanie, lecz zazwyczaj ogarniały go wątpliwości. Jego ojciec zrobił przecież karierę w biznesie i z tego, co mówił, wynikało, że poszczególne korporacje niewiele się od siebie różnią. Wychodziło na to, że on sam się do takiej pracy po prostu nie nadaje.

To odkrycie początkowo go przeraziło. Nie potrafił sobie wyobrazić, co w takim razie będzie robił. Jednak myśl o tym, że będzie żył tak, jak teraz aż do emerytury, przeraziła go jeszcze bardziej. Już w niedzielny wieczór zaczynał z reguły odczuwać zniechęcenie na myśl o czekającym go tygodniu w biurze. Coraz bardziej izolował się od ludzi w firmie, aby niczego nie zauważyli. Nie potrafił nawet udawać takiego entuzjazmu, jaki przejawiał Filip. Właściwy człowiek na właściwym miejscu, bez wątpienia. Nie taki nieudacznik jak on…

Niestety Michał musiał podtrzymywać fikcję i stwarzać pozory również w rodzinnym domu oraz wśród znajomych. W końcu był synem człowieka sukcesu i wszyscy oczekiwali, że pójdzie w jego ślady. Czasami miał wrażenie, że prowadzi podwójne życie, oszukuje swoich bliskich i świadomie wprowadza ich w błąd. Znowu… Dlaczego w takim razie ma z tym trudności, skoro prowadzenie podwójnego życia nie jest dla niego nowością?

Pierwsze doświadczenie w tym zakresie zdobył w trakcie swojej przygody z Beatą. Była żoną bogatego biznesmena z grona znajomych jego rodziców. Jej związek przechodził właśnie poważny kryzys, ponieważ starszy od niej małżonek niespodziewanie stracił głowę dla swojej asystentki. Oczywiście wszyscy jej współczuli, gdyż nikt nie wiedział, że pociesza się w ramionach Michała w każdy wtorek i czwartek, między osiemnastą a dziewiętnastą trzydzieści. Oficjalnie chodziła o tej porze na prywatne lekcje angielskiego. Michałowi wytłumaczyła, że owe wtorki i czwartki powinny pozostać ich wspólną tajemnicą, gdyż ma zamiar starać się o rozwód z winy męża. Trwało to kilka miesięcy, po czym nastąpiły pewne zmiany: małżonek zerwał z asystentką, stwierdził samokrytycznie, że zachował się jak ostatni idiota i zaproponował Beacie, aby starali się uratować swoje małżeństwo. Ona ze swej strony była przekonana, że odzyskał rozum po rozmowie z adwokatem, który wytłumaczył mu, ile straci przy podziale majątku, niemniej jednak zgodziła się. Michał okazał w tej sytuacji zrozumienie i po rozstaniu nadal pozostawał z Beatą w przyjacielskich stosunkach, a ona twierdziła, że zachował się wówczas jak dyskretny, staroświecki dżentelmen. Raz dodała nawet, że rzadko się spotyka takich mężczyzn w dzisiejszych czasach.

Michał nie mógł zatem w żaden sposób zrozumieć, dlaczego obecnie okłamywanie najbliższych przychodziło mu z taką trudnością, skoro kiedyś z powodzeniem udawał dalekiego znajomego Beaty. Może wtedy mógł się usprawiedliwić we własnych oczach argumentem, że robi to dla niej? Dzisiaj nic go nie usprawiedliwiało z utrzymywania rodziny w przekonaniu, że wiedzie mu się świetnie i jest bardzo zadowolony z pracy, a jednak nie mógł się zdobyć na to, aby przyznać, jak jest naprawdę. Zamiast tego starał się uciekać od swoich problemów, najchętniej w świat książek, ponieważ zawsze lubił czytać. Nie miał jakiegoś ulubionego gatunku, najważniejsze było, aby lektura go wciągnęła i dała mu chwilę zapomnienia. Nie mógł przecież bez przerwy myśleć o tym, co zrobić ze swoim życiem, skoro sytuacja w zasadzie była patowa. Nie wypadało rzucić pracy, którą załatwił mu ojciec, nie miało też sensu szukanie innej bez żadnej gwarancji, że w niej odnajdzie się lepiej. To co mu pozostawało? Dalsze prowadzenie podwójnego życia?

Chociaż pragnienie, aby raz na zawsze skończyć z udawaniem było niezwykle silne, Michała czasami ogarniało przerażenie na myśl o tym, co się stanie, gdy pewnego dnia prawda wyjdzie na jaw. Nie potrafił sobie nawet wyobrazić, jak ojciec zareaguje. Przecież zawsze marzył o takim synu jak Filip, a on, niestety, w niczym go nie przypominał…

Odkąd przypadkowo natrafił w Internecie na blog Ilony, korespondencja z nią stała się dla niego kolejną odskocznią od przygnębiającej rzeczywistości. Zdarzało mu się już wcześniej wyszukiwać recenzje przeczytanych książek w celu porównania, jakie wrażenie wywarły na innych, lecz nigdy nie wysyłał żadnych komentarzy. To, co ona napisała, tak mu się jednak podobało, że po raz pierwszy uległ pokusie. I wcale nie żałował, ponieważ wirtualne rozmowy z nią wciągnęły go bez reszty. Do tego stopnia, że zaczynał dzień od sprawdzenia, czy na jej blogu pojawiło się coś nowego!

Już od pewnego czasu miał ochotę na bliższą znajomość, ponieważ był przekonany, że okaże się ciekawa. Nie robił sobie oczywiście nadziei na romans – jako rozsądny człowiek brał pod uwagę ewentualność, że Ilona może być mężatką albo po prostu mieć faceta. Poza tym nigdy jej nie widział i nie mógł być pewny, czy mu się spodoba. Ale dlaczego nie miałby przekształcić internetowej przyjaźni w realną?

Następnego dnia po otrzymaniu od Filipa jej numeru telefonu, zdecydował się wreszcie zadzwonić. Nie zrobił tego od razu, gdyż układał sobie w głowie plan rozmowy i przygotowywał ewentualne odpowiedzi na jej pytania. Ilona nie wiedziała przecież, że to on prowadził z nią te dyskusje o książkach, ponieważ zawsze posługiwał się nickiem. Na pewno teraz jest zdziwiona i nie ma pojęcia, czego on od niej chce, zatem pytań będzie miała sporo.

– Halo? – powiedziała swobodnie, gdy odebrała.

– Dzień dobry, pani Ilono. Mówi Michał Sawicki. Nie wiem, czy mnie pani kojarzy, jestem znajomym Filipa…

– Tak, oczywiście, spotkaliśmy się w biurze.

Michał odniósł wrażenie, że swobodny ton zniknął z jej głosu, a zamiast niego pojawiło się napięcie.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale mam do pani pewną sprawę. Nie chciałbym jednak sprawiać kłopotu. Jeśli jest pani zajęta…

– Pan ma do mnie sprawę? – powtórzyła ze zdziwieniem.

– Tak, ale wolałbym o niej porozmawiać osobiście. Miałaby pani chwilę czasu, żeby się ze mną spotkać?

– Miałabym, ale dopiero wieczorem. Muszę skończyć reportaż, więc całe popołudnie spędzę w redakcji.

Teraz odniósł wrażenie, że napięcie znikło z jej głosu i powrócił swobodny ton.

– To może zechce pani później zjeść ze mną kolację?

– Bardzo chętnie – odpowiedziała z jeszcze większą swobodą niż poprzednio. – Tylko gdzieś w centrum, bo zepsuł mi się samochód…

– W takim razie zrobię rezerwację i przyjadę po panią do redakcji. Tak chyba będzie najwygodniej.

– Dobrze, podam panu adres.

Michał wiedział, gdzie to jest, więc nie musiał notować.

– Może być o siódmej? – zapytał jeszcze.

– Lepiej o siódmej trzydzieści.

– W takim razie do zobaczenia!

– Do zobaczenia!

Kiedy odłożył słuchawkę, nie mógł zrozumieć, dlaczego spędził cały dzień przygotowując się do tej rozmowy, skoro i tak miała zupełnie inny przebieg, niż planował. Chciał od razu poinformować Ilonę, że znają się z korespondencji, ale dziwne napięcie, które wyczuł w jej głosie, gdy się przedstawił, skłoniło go do zmiany zdania. Pojęcia nie miał, dlaczego tak zareagowała. Czyżby Filip powiedział jej coś na jego temat?

Michał usiłował sobie przypomnieć, czy miał jakieś nieporozumienie z jej kuzynem, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Pracowali w innych działach, stykali się rzadko, rozmawiali tylko wówczas, gdy było to konieczne. Nigdy w trakcie tych rozmów nie padły żadne nieprzyjemne słowa, nigdy nie było żadnego powodu do kłótni ani nie obrazili się na siebie. Owszem, wyczuwał ze strony Filipa wyraźną niechęć, lecz kładł ją na karb swojej ogólnej sytuacji w biurze i tego, że przyjęcie go do pracy uważano za objaw nepotyzmu prezesa. A może Filip właśnie o tym powiedział kuzynce?

Po namyśle Michał uznał, że chyba nie. Ilona wydawała się zestresowana na początku ich rozmowy, ale potem, kiedy wspomniał, że ma do niej sprawę, wyraźnie się odprężyła. Chyba po prostu nie należała do kobiet, które lubią szybki podryw i randki z nieznajomymi. Jeśli tak, to nie ma problemu. W końcu nie zamierzał się z niczym spieszyć. Najpierw chciał ją bliżej poznać i nawiązać przyjacielskie relacje. Najważniejsze, że zgodziła się na to spotkanie, tym samym dając mu szansę. Przy kolacji wyjaśni jej, że w zasadzie znają się od dawna.

W sumie miał teraz jeszcze większą ochotę ją zobaczyć niż poprzednio. Pamiętał, jak uśmiechnęła się do niego, kiedy wszedł do pokoju Filipa, jak serdecznie się z nim wtedy przywitała i doszedł do wniosku, że musi być bardzo miłą dziewczyną. Poza tym ma śliczne piegi… To była w zasadzie jedyna rzecz, jaką zauważył, taki był zdumiony odkryciem, że to do niej pisywał przez ostatni rok.

Ucieszony czekającą go perspektywą, pracował tego dnia z wyjątkowym zapałem i uśmiechał się do wszystkich, z którymi rozmawiał. Nie dostrzegał zdziwionych spojrzeń wokół siebie ani szeptów za swoimi plecami. Tymczasem jego współpracownicy usiłowali odgadnąć, co mu się stało. Może ma dostać awans? Może zaproponowano mu lepszą pracę? Może jedzie w ciekawą delegację? Coś przecież musi być przyczyną takiego dziwnego zachowania!

Pod koniec dnia wszyscy doszli do zdumiewającego wniosku, że on potrafi być naprawdę miły. Ciekawe dlaczego tak rzadko mu się to zdarza? Gdyby zachowywał się w ten sposób codziennie, mogliby go nawet polubić!

ROZDZIAŁ IV

Michał nie zdawał sobie sprawy, że Ilona była z ich rozmowy o wiele bardziej zadowolona niż on. Czekała na nią z pewnym niepokojem, analizując swoją wcześniejszą wymianę zdań z Filipem i powtarzając sobie, że źle zrobiła, godząc się na jego propozycję. Nie lubiła sprawiać nikomu przykrości, a Michał niczym jej nie zawinił, toteż wolałaby mu po prostu powiedzieć, że nie ma czasu. Może by się zniechęcił? Kiedy jednak oznajmił, że ma do niej sprawę, odetchnęła z ulgą. Jako dziennikarka była do tego przyzwyczajona, ponieważ mnóstwo ludzi do niej dzwoniło i pisało, informując o różnych rzeczach, prosząc o interwencję, sugerując, czym powinna się zająć w następnym artykule…

Nie mogła teraz zrozumieć, skąd Filipowi przyszło do głowy, że ten facet chce się z nią umówić na randkę. Pewnie sam się zakochał w tej Martynie, o której tyle jej opowiadał, i teraz wszystkich dookoła posądza o to samo. A Michał na pewno zna mnóstwo dziewczyn o wiele bardziej atrakcyjnych niż ona i wcale nie musi się specjalnie wysilać, aby namówić którąś na spotkanie, ponieważ sam jest dość przystojny. Po co miałby zawracać sobie głowę proszeniem Filipa o kontakt, skoro domyśla się, że on nie jest do niego zbyt przyjacielsko nastawiony? Tak, jej kuzyna stanowczo poniosła wyobraźnia!

Pod wpływem swoich rozważań uspokoiła się zupełnie i skoncentrowała na pisaniu reportażu. Dzięki temu sprawa wieczornego spotkania na pewien czas przestała zaprzątać jej myśli. Ilona zawsze pozwalała, aby temat ją wciągnął i przy pisaniu zapominała o całym świecie. Kiedy kończyła, potrzebowała z reguły paru minut, aby wrócić do rzeczywistości. Właściwie była z tego zadowolona, ponieważ tylko teksty, nad którymi w ten sposób pracowała, okazywały się dobre. Sporadycznie zdarzało się, że nie potrafiła „wsiąknąć” w temat i wówczas nie była zadowolona z osiągniętego efektu. Poza tym ten brak serca do pisania rzucał się w oczy niektórym osobom w redakcji, a zwłaszcza jej szefowi. Na szczęście dzisiaj miała dobry dzień: zdania same układały się w całość, wnioski nasuwały się bez problemu, zaś efektowne zakończenie zostało opracowane już wcześniej – wystarczyło tylko do niego dotrzeć. Stukała zatem w klawiaturę z ogromnym zapałem.

Michał przyjechał do redakcji punktualnie o siódmej trzydzieści i zadzwonił do niej z informacją, że już czeka.

– Zaraz schodzę – odpowiedziała wesoło.

Zdążyła dokończyć reportaż szybciej niż sądziła, więc uległa jeszcze pokusie, aby wejść na swój blog i sprawdzić, czy nieznajomy się odezwał. Niestety nic jeszcze od niego nie przyszło, natomiast pewna stała korespondentka wspomniała, że jest bardzo ciekawa, co on sądzi o tej książce. Wynikało z tego, że inni też lubią jego komentarze i z zainteresowaniem śledzą ich dyskusje. To było bardzo miłe odkrycie, zatem od razu wprawiło ją w dobry humor.

Kiedy zeszła na dół i przywitała się z Michałem, zauważyła, że jest nieco spięty. Kurtuazyjnie otworzył przed nią drzwi samochodu i wyjaśnił, że zarezerwował stolik w jednej ze swoich ulubionych restauracji serwujących dania kuchni międzynarodowej. Zapomniał ją bowiem zapytać, czy ma jakieś specjalne preferencje, a nie chciał dzwonić kolejny raz i przeszkadzać jej w pracy. Ale tam, gdzie jadą, na pewno znajdzie coś dla siebie, nawet świetne dania wegetariańskie. To ostatnie ją zastanowiło. Wprawdzie czasami jadała mięso, ale do dań wegetariańskich miała ogromną słabość. Tylko skąd on mógł o tym wiedzieć? Nie sądziła, żeby pytał Filipa, przecież nie byli przyjaciółmi. Nie pisała artykułów na tematy kulinarne, zatem nie mógł też o tym czytać. Wreszcie doszła do wniosku, że przyszło mu to do głowy ze względu na panującą ostatnio modę na wegetarianizm.

Szybko dojechali na miejsce, gdyż pora korków szczęśliwie minęła. Kiedy już usiedli i złożyli zamówienie, znów odniosła wrażenie, że Michał ma tremę. Patrzył na nią, jakby nie miał pojęcia, w jaki sposób zacząć rozmowę. Może był z natury nieśmiały w stosunku do kobiet? A to dopiero! Filip na pewno by się zdziwił, gdyby mu o tym powiedziała…

– Udało się skończyć reportaż na czas? – zapytał wreszcie.

– Tak, nawet trochę przed czasem. – Ilona uśmiechnęła się lekko, ponieważ ta sytuacja zaczęła ją bawić.

– A kiedy się ukaże?

– W poniedziałkowym wydaniu.

– W takim razie przeczytam na pewno.

– Chce pan być na bieżąco z problemami miasta?

Michał zrozumiał to pytanie jako aluzję do faktu, że ona pracuje w lokalnej gazecie. Czyżby nie była z tego zadowolona i podobnie jak on nie odczuwała satysfakcji zawodowej?

– Uważam, że warto, bo wtedy nic człowieka nie zaskoczy – odparł wymijająco.

– Bardzo rozsądne podejście…

Jej swobodny ton dodał mu odwagi, aby wreszcie przejść do tematu.

– Lubi pani swoją pracę?

– Tak.

– To dobrze, chociaż…

W tym momencie znów się zawahał, jakby nieśmiałość wzięła górę nad chęcią prowadzenia rozmowy.

– Chociaż to, co robię, nie jest zbyt interesujące? – dokończyła za niego.

– Wcale nie miałem zamiaru tego sugerować.

– Przecież pan wie, że pisuję na pasjonujące tematy typu remonty, dziury w jezdniach, korki… Rozumiem, że to się nie wydaje ciekawe, ale zapewniam pana, że lubię swoje zajęcie. Każde zagadnienie może człowieka wciągnąć, trzeba tylko spojrzeć na nie pod odpowiednim kątem.

Teraz na twarzy Michała pojawił się cień uśmiechu.

– Ala ja naprawdę co innego chciałem powiedzieć. Chodziło mi o to, że jeśli ktoś z taką pasją oddaje się swojemu hobby, to na ogół oznacza pewne niezadowolenie z pracy. Widocznie pani jest wyjątkiem.

– Jakiemu hobby?

– Na przykład prowadzeniu bloga…

Ilona oniemiała ze zdumienia. Skąd ten facet o tym wie?

– Trafiłem na niego przypadkiem prawie rok temu – wyjaśnił. – Od tamtej pory często pisuję do pani.

– To pan przesyła mi swoje komentarze po każdej recenzji?

– Tak.

Potrzebowała kilku minut, żeby ochłonąć. I nawet nie chodziło o to, że jej sympatyczny znajomy z Internetu okazał się niesympatycznym kolegą Filipa z pracy, tylko… o to, że w ogóle go poznała. Wcześniej nie brała tego pod uwagę, więc teraz czuła się nieco zdezorientowana. Powinna się cieszyć, a miała wrażenie, jakby coś się skończyło. Nie było już fascynującej tajemnicy, tylko rzeczywistość. Nie wiedziała, czy to lepiej, czy gorzej. Wprawdzie ta rzeczywistość, siedząca naprzeciw niej, wcale nie wyglądała źle, ale z drugiej strony miała teraz konkretną twarz, co uniemożliwiało tworzenie sobie o niej dowolnych wyobrażeń. Ilona miała dziwne wrażenie, że trochę jej tego żal…

– Przepraszam – powiedziała wreszcie. – Jestem zaskoczona…

– Rozumiem – odparł spokojnie. – Ja też byłem, kiedy spotkałem panią w biurze.

– Nie spodziewał się pan, że się poznamy?

– Nie spodziewałam się, że jest pani kuzynką Filipa. Natomiast na spotkanie miałem ochotę od dawna. Nawet zastanawiałem się, jak je zorganizować…

– Naprawdę?

Michał skinął głową.

– Chyba zawsze tak jest, kiedy pozna się kogoś przez Internet. W końcu przychodzi taki moment, że chce się przenieść tę znajomość do prawdziwego życia.

Ilona zdała sobie sprawę, że on chyba ma rację. W większości przypadków tak właśnie jest. Dlaczego w takim razie ona nie chciała? Może dla niej było jeszcze za wcześnie?

Nie miała jednak zamiaru przyznawać się do tego, więc zaczęła go wypytywać, jak trafił na jej blog i dlaczego zaczął z nią korespondować. Wtedy ich rozmowa wreszcie się rozkręciła. Michał wyraźnie się odprężył i powiedział, że zaprezentowana wówczas recenzja zainspirowała go, aby zabrać głos w dyskusji, ponieważ zawierała uwagi, które jemu w trakcie lektury się nie nasunęły. W efekcie był nieco zaskoczony jej punktem widzenia i ciekawy, jak zareaguje na wyrażone przez niego wątpliwości. Kiedy mu odpisała, nie mógł się oprzeć pokusie, aby nie poruszyć innych kwestii, na które ona z kolei nie zwróciła uwagi przy czytaniu. No i zanim się zorientował został jej stałym korespondentem…

Te wyjaśnienia zachęciły Ilonę, żeby zapytać wprost, czy to dzięki niej czytał niektóre książki opisywane na blogu. Michał wcale nie usiłował zaprzeczać – dodał nawet, że już podczas lektury planował sobie kolejną dyskusję z nią i przygotowywał niektóre komentarze. Potem zaczął żartować z tego, jak wzbogaciła jego literackie doświadczenia, serwując mu pierwszą w życiu przygodę z romansem… W sumie miło jej się z nim rozmawiało i dopiero, gdy podano deser, uświadomiła sobie, że czas upłynął bardzo szybko. On też chyba dopiero w tamtej chwili zdał sobie z tego sprawę.

– Jest jeszcze jedna rzecz, o której chciałem pomówić – przyznał.

– Tak? – Znów odniosła wrażenie, że opuściła go pewność siebie i bardziej przypomina teraz nieśmiałego faceta z początków kolacji niż tego, który później tak swobodnie bawił ją rozmową.

– Mam do pani pewną prośbę. Pomyślałem, że skoro wirtualnie znamy się już od roku …

– Mówmy sobie po imieniu – zaproponowała spontanicznie. – Będzie prościej.

– Dobrze, bardzo chętnie.

Pomimo tej zachęty jeszcze przez chwilę się wahał.

– W czym mogę ci pomóc? – zapytała wobec tego.

– Chodzi o to, że jedna osoba z grona moich znajomych napisała książkę. Zastanawia się teraz, czy wysłać ją do jakiegoś wydawnictwa. Niestety nie zna nikogo, kto mógłby wyrazić profesjonalną opinię na jej temat. Dlatego przyszło mi do głowy, że może ty byś się zgodziła.

– Nie ma problemu. Przecież wiesz, że lubię czytać.

– To świetnie – stwierdził z wyraźną ulgą i radością w głosie. – Mam wydruk.

Sięgnął do swojej teczki i podał jej ciężką kopertę formatu A4.

– Oczywiście nie musisz się spieszyć. To nic pilnego. Poza tym, gdybyś od razu stwierdziła, że ci się nie podoba, nie musisz wcale czytać całej. I tak będzie wiadomo, że jest beznadziejna.

– Rozumiem – odpowiedziała z uśmiechem. – A jaka to książka?

– Kryminał.

Ilona z uśmiechem schowała wydruk do reklamówki, którą nosiła zawsze w torebce na wypadek niespodziewanych zakupów. Nie wyglądało to zbyt profesjonalnie, ale Michał był tak zadowolony, że nie zwracał uwagi na szczegóły. Zapłacił za kolację, nie chcąc nawet słuchać o jej udziale w kosztach. Zaznaczył, że wcale nie jest konserwatywny, ale osoba, która obiecała mu przysługę, musi być jego gościem. Wobec tego Ilona nie oponowała i pozwoliła jeszcze, aby odwiózł ją do domu.

Po powrocie starała się jakoś uporządkować swoje wrażenia, co przychodziło jej z pewnym trudem. Jeszcze nie oswoiła się z myślą, że to Michał okazał się tym tajemniczym nieznajomym, z którym od roku korespondowała. Było już jasne, skąd wiedział, że lubi dania wegetariańskie, ponieważ kilka miesięcy wcześniej dyskutowali o książce zawierającej przepisy. Było też oczywiste, dlaczego chciał się z nią spotkać. Natomiast w dalszym ciągu pozostawało niejasne, dlaczego w czasie tego spotkania ją okłamał. Niestety, co do tego Ilona nie miała najmniejszych wątpliwości. Robiłby sobie tyle kłopotu, żeby poprosić ją o przeczytanie książki, którą napisał „ktoś z jego znajomych”? Naprawdę wierzył, że ona da się nabrać na taki tani chwyt? Nie mógł się przyznać, że sam jest autorem? Przecież to tak, jakby jednocześnie miał do niej zaufanie i nie miał…

Wreszcie zmęczenie wzięło górę nad ciekawością i Ilona postanowiła, że pomyśli o tym następnego dnia. To już będzie sobota, więc wyśpi się, a potem będzie miała dużo czasu, żeby się zastanawiać, ponieważ dopiero po południu idzie z Filipem na urodziny babci.

ROZDZIAŁ V

Tego samego wieczoru Filip zaprosił Martynę na randkę, którą planował zakończyć w swoim mieszkaniu, a dokładnie rzecz ujmując w swoim łóżku. Wszystko było przygotowane, nawet świece zapachowe stały na stole, a szampan chłodził się w lodówce. Filip nie był ekspertem od stwarzania romantycznego nastroju, ale podstawy miał opanowane, więc uznał, że tyle wystarczy. W końcu Ilona powiedziała mu kiedyś, że najgorsze to przedobrzyć sprawę.

– Typowo męskie mieszkanie – stwierdziła wesoło Martyna, rozglądając się dookoła. – Zero kwiatów, zero ozdób i praktycznie zero książek. Za to kolekcję DVD masz imponującą.

Filip spojrzał na nią niepewnie, zaskoczony tą uwagą. Faktycznie niezbyt lubił czytać, wolał oglądać filmy. Po całym dniu spędzonym w biurze nad papierami widok kolejnej zadrukowanej kartki papieru wywoływał u niego jedynie chęć ziewania. Tylko w weekendy zdarzało mu się czasami sięgnąć po jakiś kryminał, lecz do tego wolał się przed nią nie przyznawać. Dlatego te, które miał w domu, na wszelki wypadek schował.

– Miałabyś ochotę coś obejrzeć? – zapytał pro forma.

– Niekoniecznie…

Ta odpowiedź bardzo go ucieszyła, więc postanowił otworzyć szampana i powoli przejść do rzeczy. Świece już się paliły.

– To jakaś specjalna okazja? – Martyna wydawała się nieco zdziwiona.

– Jesteś u mnie pierwszy raz.

Słysząc to uśmiechnęła się promiennie i Filip po raz kolejny poczuł zdziwienie na myśl o tym, że taka dziewczyna się nim interesuje. Miał już bowiem okazję zauważyć, że jest trochę nietypowa. Mieszkała nadal w swoim rodzinnym domu i wcale jej to nie przeszkadzało, a kiedy go tam zaprosiła i przedstawiła rodzicom, obydwoje wyglądali na zadowolonych z tego, że ich córka ma faceta. Teoretycznie mogło to wskazywać na jakieś problemy w relacjach damsko-męskich, ale Filip jednak miał wątpliwości. Przecież Martyna była nie tylko sympatyczna, ale również dość atrakcyjna: miała lśniące ciemnoblond włosy, regularne rysy i lekko zadarty nos, który dodawał jej dziewczęcego uroku. W każdym razie mogła podobać się mężczyznom. Może zatem sama była wybredna? Ta myśl przemawiała do niego znacznie bardziej…

Kiedy skończyli szampana, pierwszy raz ją pocałował, a ona wtuliła się w jego ramiona tak ufnie, jakby nie miała najmniejszych wątpliwości co do swoich uczuć. Odwzajemniała pocałunki, zatapiając palce w jego włosach i gładząc go po nich delikatnie. A kiedy Filip już nabrał pewności, że ten wieczór zakończy się tak, jak zaplanował, nagle… zadzwoniła jej komórka. Początkowo chcieli zignorować natrętny sygnał, lecz w końcu Martyna oprzytomniała nieco i stwierdziła, że odbierze.

– Halo? – powiedziała, po czym nagle się ożywiła. – A cześć, Michał! No i jak tam?

Filip nie mógł uwierzyć. Sawicki? Dzwoni do niej o wpół do jedenastej? A ona jest taka zadowolona, jakby zapomniała, że przed chwilą się całowali?

– Naprawdę bardzo się cieszę – mówiła dalej podekscytowanym głosem. – Świetnie, że zadzwoniłeś, też byłam ciekawa!

„Świetnie, że zadzwonił”? No to już szczyt wszystkiego!

Martyna zauważyła jego minę dopiero, jak schowała telefon.

– Co się stało? – zapytała.

– Naprawdę cieszysz się, że nam przeszkodził?

W jej oczach pojawił się wyraz bezgranicznego zdumienia.

– Jesteś zazdrosny o Michała?

– A powinienem? W sumie nawet nie wiem, co was łączy…

– Wiesz – odparła spokojnie. – Znamy się od dzieciństwa, bo nasi rodzice się przyjaźnią.

Nadal siedział zły i naburmuszony.

– Bardzo go lubię – dodała wobec tego. – Ale zapewniam cię, że wcale mnie nie kusi, żeby z nim pójść do łóżka.

– Dlaczego?

– Bo to by było tak, jakbym się przespała z własnym bratem! Lepiej ci nie potrafię wytłumaczyć.

Na szczęście Filip w porę zauważył, że jego ukochana zaczyna tracić cierpliwość. Postanowił zatem jak najszybciej porzucić drażliwy temat, tym bardziej, że w świetle jej wyjaśnień nie było sensu się nad nim dalej rozwodzić.

– Przepraszam – powiedział. – Nie chciałem się okazać prymitywnym zazdrośnikiem. Po prostu byłem na niego zły, bo zepsuł nam pierwszy wieczór we dwoje.

Martyna uspokoiła się nieco, ale odniósł wrażenie, że po tej wymianie zdań minął jej romantyczny nastrój. Najgorsze, że jemu też.

Przez cały następny dzień nie mógł odżałować straconej szansy. Co go podkusiło, żeby pokazać, że jest zazdrosny i to w dodatku o Sawickiego? Już podczas pierwszej randki Martyna wyjaśniła mu, że znają się od podstawówki. Ich ojcowie pracowali w jednej firmie i dzięki temu blisko się zaprzyjaźnili. Potem zabrali swoje rodziny na firmowy piknik, podczas którego ich żony również zapałały do siebie sympatią. Przyjaźń dzieci była naturalnym efektem ubocznym bliskich relacji rodziców – Martyna powiedziała przecież, że traktuje Michała jak brata! Nie powinien w to wątpić, a tymczasem zachował się jak prymitywny, podejrzliwy facet, który w każdym innym widzi rywala, chociaż jego dziewczyna nie daje żadnych powodów do zazdrości. Nie mógł sobie tego darować.

W dodatku nie powiedział jej całej prawdy: wczoraj zirytował się nie tylko tym, że Michał im przeszkodził. Od początku drażnił go bezkrytyczny stosunek ukochanej do tego przyjaciela z dzieciństwa. Martyna często podkreślała, jakim Sawicki jest wspaniałym człowiekiem: godnym zaufania, dyskretnym, takim, na którym zawsze można polegać. Mówiła to zupełnie naturalnym tonem, nie mógł zatem przypuszczać, że chce mu coś dać do zrozumienia. Na pewno nie uważała go za kogoś gorszego, inaczej nie umawiałaby się z nim tak często albo w ogóle zrezygnowałaby z tej znajomości. Tymczasem ona była wyraźnie zainteresowana…

Właśnie myśl o tym powodowała, że Filip powstrzymywał się przed powiedzeniem jej, że Michał w pracy zachowuje się zupełnie inaczej niż w stosunku do niej: patrzy na wszystkich z góry i nie próbuje się z nikim zaprzyjaźnić. Martyna byłaby pewnie w szoku, gdyby coś takiego usłyszała. Nie niszczył zatem jej złudzeń co do prawdziwej natury tego zarozumiałego, nadętego bubka. Miał nadzieje, że może kiedyś sama się na nim pozna.

W miarę upływu czasu odczuwał coraz większy żal z powodu pechowo zakończonego wieczoru. Mogło być tak pięknie! Miał nadzieję, że będą się kochać, a potem zasną przytuleni do siebie, czując ciepło swoich ciał i słysząc swoje spokojne oddechy… Trzeba było zacisnąć zęby i nic nie mówić! Gdyby nie wspomniał o Sawickim, pewnie właśnie tak by się skończyło... Teraz nie pozostaje mu nic innego, jak czekać na drugą szansę.

Nagle niepokojąca myśl przyszła mu do głowy: a jeśli nie będzie miał drugiej szansy? Może Martyna poczuła się rozczarowana albo obrażona? Może nie będzie chciała się z nim więcej umówić?

Postanowił wyjaśnić sprawę od razu. Zadzwoni do niej, przeprosi i zasugeruje kolejną randkę. Drżącą ręką sięgnął po telefon i wybrał numer. Z bijącym mocno sercem czekał, aż jego ukochana odbierze – niestety na próżno. Wreszcie uznał, że nie ma sensu się narzucać i rzucił swoją komórkę na ławę. Dopiero teraz poczuł się naprawdę podle. Żeby tak wszystko spieprzyć!

Klnąc pod nosem, przez prawie pół godziny leżał na kanapie, na której poprzedniego wieczoru całował się z Martyną. Kiedy niespodziewanie oddzwoniła i powiedziała, że nie mogła wcześniej odebrać, ponieważ wyszła do ogrodu, nie mógł uwierzyć. W dodatku miała doskonały humor! Od razu przyjęła jego przeprosiny i zgodziła się na kolejne spotkanie. W ogóle zachowywała się, jak gdyby nigdy nic!

Filip nie próbował dochodzić, co tak dobrze na nią wpłynęło. Cieszył się, że ich nieporozumienie szybko poszło w niepamięć. Postanowił, że następnym razem będzie mądrzejszy, a potem zaczął szykować się do wyjścia, ponieważ przypomniało mu się, że za godzinę powinien być u Ilony, z którą idzie na urodziny babci.

ROZDZIAŁ VI

W sobotę Ilona spojrzała na sprawę z innej strony. Przyszło jej do głowy, że Michał nie był z nią szczery w sprawie książki, ponieważ nie miał pojęcia, czy naprawdę jest coś warta. Gdyby się okazało, że nic, jej byłoby zdecydowanie łatwiej powiedzieć: „Twój znajomy napisał gniota” niż: „Ty napisałeś gniota”. Może zatem nie powinna mieć do niego pretensji o tę małą mistyfikację? Zwłaszcza że w czasie wczorajszego spotkania nie zauważyła, aby on był nadzwyczajnie pewny siebie. Przeciwnie – momentami wydawał się wręcz stremowany! Wprawdzie Filip inaczej opisywał jego charakter, ale on znał go z pracy, a w środowisku zawodowym ludzie często kreują swój wizerunek pod kątem przyszłej kariery. Tak czy inaczej, postanowiła jego książkę jak najszybciej przeczytać i mieć sprawę z głowy. Jako osoba szczera z natury nie lubiła niedomówień.

Kiedy Filip przyjechał po nią po południu, od razu zapytał, jak się udało spotkanie z Sawickim.

– On po prostu miał do mnie prośbę w imieniu swojego znajomego – wyjaśniła.

– Szkoda! – przyznał szczerze.

Wolała mu nie mówić o tym, że zna Michała również z korespondencji na swoim blogu, zresztą wątpiła, aby go to zainteresowało.

– A jak twoja randka? – zapytała.

– Nie było źle, ale mogło być lepiej – odparł enigmatycznie.

Też wolał jej nie mówić, że Michał dzwonił do Martyny późnym wieczorem i omal się przez niego nie posprzeczali.

Po tych skąpych wyjaśnieniach zgodnie zmienili temat. Obydwoje nie lubili rodzinnych spędów, uzgodnili zatem, że po wręczeniu babci prezentu i spełnieniu toastu za zdrowie jubilatki, pogadają jeszcze trochę z zebranym towarzystwem, a potem wymkną się pod pretekstem zobowiązań zawodowych: ona musi na poniedziałek napisać artykuł, a on przygotować prezentację na spotkanie służbowe. Te wykręty wydawały im się bardzo wiarygodne.

Dojechali z małym opóźnieniem, a jednak Ilona od razu zauważyła, że wśród gości brakuje jej siostry Eweliny i jej narzeczonego Szymona. To było zdecydowanie dziwne, gdyż punktualność cechowała ich oboje, podobnie jak upodobanie do spotkań towarzyskich. Nie miała jednak czasu się o nich dopytywać, ponieważ portret dziadka wzbudził taki zachwyt, jakiego ani ona, ani Filip się nie spodziewali. Babcia miała łzy w oczach i głos jej się łamał ze wzruszenia, kiedy im dziękowała. Wszyscy zgodnie stwierdzili, że to był fantastyczny pomysł, po czym zaproponowali, aby od razu powiesić obraz na honorowym miejscu. Oczywiście każdy wskazywał inne. Wreszcie ojciec Ilony uznał, że należy go na razie na honorowym miejscu postawić, a sprawę tego docelowego spokojnie przemyśleć i na tym chwilowo spory zakończono.

– Jak to dobrze, że sprawiliście babci tyle radości – powiedziała szeptem matka Ilony. – Zwłaszcza w tych okolicznościach…

– W jakich okolicznościach? – zapytał Filip.

– Opowiemy wam jak wyjdą pozostali goście. A swoją drogą w życiu bym się tego po Ewelinie nie spodziewała!

Obydwoje zrozumieli, że zaszło coś nieprzewidzianego i wcześniejsze ulotnienie się z imprezy nie wchodzi w grę. Zresztą i tak chyba przestało być możliwe, skoro zostali bohaterami wieczoru. Później Ilona nawet tego nie żałowała, gdyż w sumie było całkiem przyjemnie. Po godzinie znała już wszystkie nowiny dotyczące swoich bliskich, wiedziała kto zmienił pracę, kto wziął kredyt, kto ma problemy małżeńskie… Nie wiedziała tylko, co się dzieje z jej siostrą, a parę osób o to pytało. Dopiero po wyjściu dalszej rodziny usiedli w gronie najbliższych, aby spokojnie na ten temat porozmawiać.

– Ewelina jest w ciąży – powiedziała wówczas matka, wzdychając ciężko.

Ilona w pierwszej chwili uznała, że źle ją zrozumiała.

– I ty się tego nie spodziewałaś? Przecież ona i Szymon są razem już jakiś czas, planują się pobrać…

– To nie Szymon jest ojcem – wpadła jej w słowo babcia.

– A kto? – zapytał spokojnie Filip.

– Nie wiadomo – odparł jego ojciec.

– Ewelina nie wie, z kim będzie miała dziecko? – Zdumienie Ilony nie miało granic.

– Ona twierdzi, że wie – wyjaśnił jej ojciec. – Tylko nam nie chce powiedzieć.

– I to jest bardzo podejrzane – zakończyła matka.

– Gdyby nie Szymon, w ogóle nie wiedzielibyśmy, co się stało – westchnęła babcia. – Wyprowadziła się od niego, jak był w pracy. Zostawiła mu kartkę z informacją, że bardzo jej przykro, ale zakochała się w innym i nic na to nie poradzi. Wyobrażacie sobie, co musiał czuć?

– Dobrze, że chociaż była szczera – stwierdził Filip. – Chociaż ja bym oczywiście nie chciał, żeby moja dziewczyna zrobiła mi taki numer.

– Czyli ona sama nie kontaktowała się z wami? – chciała się upewnić Ilona.

Jej ojciec pokręcił przecząco głową.

– My do niej dzwoniliśmy. Powiedziała matce, że jest szczęśliwa i nie chce, żebyśmy się wtrącali w jej życie. No i dodała, że spodziewa się dziecka.

Nagle poderwał się z fotela i chwycił ze stołu opróżnioną do połowy butelkę wódki.

– Taki wybryk bardziej by pasował do nastolatki! – krzyknął ze złością.

– Opanuj się trochę – wtrąciła babcia.

Najwyraźniej wziął sobie do serca tę uwagę, ponieważ po napełnieniu swojego kieliszka z powrotem usiadł.

– A gdzie ona teraz mieszka? – zapytała jeszcze Ilona.

– U tego nowego, którego nie raczyła nam przedstawić. Nawet nie wiemy, kto to jest i co robi.

– Skoro już macie jasność, to powiedzcie, co o tym wszystkim myślicie, bo Marysia jest kompletnie załamana – poprosił ojciec Filipa, wskazując na swoją siostrę, czyli matkę Ilony.

Faktycznie ona najmniej mówiła, tylko siedziała i spoglądała na wszystkich po kolei jak człowiek, który oczekuje pomocy.

– Jeśli Ewelina nie chce, żebyście poznali tego faceta to jedno z dwojga: albo jest żonaty, albo jest kimś, kto raczej wam się nie spodoba – powiedział Filip.

– Ja obstawiam tę drugą opcję – dodała Ilona. – Żonaty facet nie zamieszkałby z nią tak szybko.

– Zgadzam się – poparła ją babcia.

– Jakie to teraz ma znaczenie, czy on nam się spodoba, czy nie? – odezwała się wreszcie matka. – Przecież i tak będzie ojcem naszego wnuka.

– W związku z tym można przyjąć założenie, że prędzej czy później czegoś się jednak o nim dowiecie – stwierdził Filip. – Trzeba tylko cierpliwie czekać.

– I nie przejmować się tak bardzo. Skoro Ewelina twierdzi, że jest szczęśliwa…

– Łatwo ci mówić! – Ojciec spojrzał na Ilonę z wyraźną pretensją.

– Ale ona ma rację – wtrącił Filip. – Wy się martwicie na zapas.

Posiedzieli jeszcze trochę i w końcu udało im się jakoś uspokoić rodzinę. Przy pożegnaniu babcia powtórnie podziękowała im za obraz i podkreśliła, że w życiu nie dostała tak wspaniałego prezentu. A kiedy wsiadali do samochodu, Filip roześmiał się i powiedział:

– To była jedna z ciekawszych imprez w ostatnich latach. I pomyśleć, że planowaliśmy się urwać przed końcem…

– No wiesz! – oburzyła się Ilona.

– O co ci chodzi? Ty powinnaś być zadowolona jeszcze bardziej.

– Dlaczego?

– Bo wygląda na to, że pod wpływem nowych wydarzeń wszyscy już zapomnieli o twoim uczuciowym niepowodzeniu.

– Twój cynizm czasami mnie przeraża – powiedziała, zatrzaskując drzwi samochodu.

Historia tej niespodziewanej miłości zadziwiła Ilonę bardziej niż Filipa. Musiała przyznać, że w jednym matka miała rację: to było do Eweliny zupełnie niepodobne. Jej zachowanie zawsze cechował zdrowy rozsądek, toteż rodzice z reguły dawali ją młodszej córce za przykład. Niestety wzbudzali w niej przy okazji niechęć do siostry, zupełnie nie zdając sobie z tego sprawy. Ilona nie mogła przecież zaprzeczyć, że Ewelina traktowała życie poważnie i nigdy nie podejmowała pochopnych decyzji. A teraz, kiedy już stuknęła jej trzydziestka, popełniła nagle takie szaleństwo? Z dnia na dzień porzuciła faceta, z którym była od kilku lat, dla kogoś dopiero co poznanego? I od razu postarała się z nim o dziecko? Musiał naprawdę zrobić na niej wrażenie!

Kiedy Ilona nieco ochłonęła, uświadomiła sobie, że romans siostry obudził w niej nieśmiałą chęć, aby samej przeżyć coś podobnego. Może nie od razu, ale w przyszłości. Była zdziwiona, ponieważ wcześniej w ogóle o tym nie myślała. W zupełności wystarczał jej internetowy flirt z Michałem, gdyż zapewniał odrobinę rozrywki, a nie wiązał się z żadnym ryzykiem. No, ale teraz go poznała… Zaraz, jak on to powiedział? Że od dawna chciał się z nią spotkać i przenieść ich znajomość do prawdziwego życia? Może to wcale nie był taki zły pomysł?

Pokusa była tym większa, że Michał okazał się sympatyczny i kulturalny. Jego maniery miały wręcz staroświecki charakter – nie mogła sobie nawet przypomnieć, czy zna innego faceta, który otwiera kobiecie drzwi samochodu i to w taki sposób, jakby robił coś zupełnie naturalnego. Poza tym był inteligentny i oczytany – kolejny dowód na to, że stanowił rzadki przypadek! Na pewno bliższa znajomość z nim okazałaby się ciekawa i… tego już Ilona nie potrafiła sobie logicznie wytłumaczyć, ale coś jej mówiło, że również bezpieczna, ponieważ on nie jest typem mężczyzny, który mógłby ją skrzywdzić.

Potem jednak naszły ją refleksje. Może nie powinna tak zupełnie lekceważyć negatywnej opinii Filipa o jego charakterze ani faktu, że ją samą wprowadził w błąd w sprawie książki? Owszem, zrobił na niej pozytywne wrażenie, lecz widziała go tylko dwa razy, a to chyba za mało, aby mieć pewność co do swojej oceny. Uznała zatem, że nie ma co się spieszyć, lepiej najpierw przyjrzeć mu się dokładnie. Już raz się pospieszyła i nic dobrego z tego nie wynikło.

Dwa dni później na blogu pojawił się jego komentarz odnośnie recenzowanej przez nią ostatnio powieści obyczajowej. Nie robił w nim żadnych aluzji do tego, że w międzyczasie się poznali i nadal pisał w takiej samej konwencji jak poprzednio. Była z tego bardzo zadowolona. W końcu miała sporo czytelników, a niekoniecznie wszyscy musieli wiedzieć o ich znajomości. Jak zwykle dyskusja z nim wciągnęła ją bez reszty i dopiero po kolejnych trzech dniach przypomniała sobie, że kwestia jego książki nadal pozostaje niewyjaśniona. Musi wreszcie zacząć ją czytać!

Niestety nie odczuwała specjalnej ochoty, aby to zrobić, ponieważ istniało duże ryzyko, że się rozczaruje i będzie musiała mu to delikatnie wytłumaczyć. W piątkowy wieczór o wpół do dziesiątej doszła jednak do wniosku, że wystarczająco długo zwlekała. Przeczyta chociaż kawałek, może książka nie okaże się beznadziejna. Usiadła wygodnie na kanapie z otrzymanym od niego wydrukiem, szklanką soku pomidorowego i miseczką chipsów. Zawsze szykowała sobie takie zabezpieczenie na wypadek, gdyby zrobiła się głodna w czasie lektury. Potem zapaliła lampę i zabrała się do czytania.

Skończyła już w sobotę parę minut po pierwszej. Nie wypiła soku, nie zjadła ani jednego chipsa, w ogóle o nich zapomniała. Nawet nie zauważyła, kiedy minęły te trzy godziny, ponieważ książka kompletnie ją pochłonęła i sprawiła, że cały świat przestał dla niej istnieć. W dodatku dopiero pod koniec zorientowała się, kto zabił!

ROZDZIAŁ VII

Gdyby Filip był przesądny, doszedłby do wniosku, że nad jego spotkaniami z Martyną ciąży jakieś fatum. Tym razem obiecywał sobie, że zachowa spokój, choćby nawet Sawicki trzy razy do niej zadzwonił. Nie powie ani słowa i o nic nie będzie dopytywał. Może ona to doceni. Poza tym wszystko przygotował tak jak poprzednio, tylko zamiast szampana kupił różowe wino, które Martyna zamówiła kiedyś w restauracji.

Początkowo wydawało się, że wszystko pójdzie gładko, ponieważ jego ukochana miała chyba wyrzuty sumienia z powodu poprzedniego spotkania. Sama zaciągnęła go na kanapę, zanim jeszcze zdążył przynieść wino i zapalić świece. Nie miał nic przeciwko temu, gdyż całowała go z ogromnym zapałem i jednocześnie z czułością, jak kogoś bardzo kochanego, za kim ogromnie tęskniła. Odwzajemniając pocałunki zaczął powoli rozpinać jej bluzkę, przeciwko czemu w ogóle nie protestowała. A kiedy nabrał stuprocentowej pewności, że tym razem uda mu się zrealizować swój plan, nagle… zadzwoniła jego komórka. W oczach Martyny pojawiło się zdziwienie.

– No wiesz! – powiedziała. – Ja swoją dzisiaj wyłączyłam.

– Ja też wyłączę.

W tej chwili nie miał zamiaru z nikim rozmawiać, lecz gdy sięgnął po telefon, zobaczył, że wyświetla się domowy numer rodziców. Tego nie mógł zignorować, ponieważ dzwonili do niego rzadko, aby nie sprawiać mu kłopotu. Czyli coś musiało się stać.

– Przepraszam cię, ale jednak muszę odebrać.

Martyna nie oponowała, najwyraźniej mając jeszcze w pamięci sytuację sprzed tygodnia.

– Nie przeszkadzam ci, synku? – zapytała na wszelki wypadek matka.

Nie wypadało mu się przyznać, że właśnie był na najlepszej drodze, aby zaciągnąć swoją dziewczynę do łóżka, więc zamiast tego odpowiedział:

– Oczywiście, że nie.

– Wiesz, ja dzwonię, bo zepsuł nam się piecyk w łazience i ojciec nie może sobie z nim poradzić. Nie mógłbyś wpaść i mu pomóc?

Filip potrafił wszystko naprawić, a ta umiejętność została mu jeszcze z czasów, kiedy nie było ich stać na usługi fachowców. Ale teraz…

– Dobrze, przyjadę.

Wiedział, że jeśli odmówi, będzie miał rodziców na sumieniu przez cały wieczór. Trudno, musi przeprosić Martynę. Co za pech! Zwłaszcza że jego dziewczyna wyglądała na zaskoczoną takim obrotem sprawy.

– Dokąd się wybierasz? – zapytała.

– Dzwoniła moja mama i prosiła, żebym pomógł ojcu naprawić piecyk – wyjaśnił, wzdychając ciężko.

– No to jedźmy – powiedziała z rezygnacją. – Mam nadzieję, że szybko się z tym uwiniesz.

W pierwszej chwili miał wrażenie, że się przesłyszał. Ona ma zamiar mu towarzyszyć? Przecież będzie się nudziła, kiedy on zajmie się robotą. Chociaż z drugiej strony jest jeszcze wcześnie, może zatem faktycznie uda się załatwić sprawę szybko i potem tu z nią wrócić…

Martyna nie miała chyba wątpliwości, że tak będzie najlepiej. W drodze nawet humor jej dopisywał i żartowała z jego praktycznych umiejętności. Musi o nich opowiedzieć swojemu bratu, który nawet żarówki wkręcić nie potrafi, o naprawieniu czegokolwiek nie wspominając. Niestety Filip, zamiast się cieszyć, ciągle myślał o tym, czy rzeczywiście powinni jechać razem. I nie chodziło o to, że ona zobaczy stary dom jego rodziców w podwarszawskiej Dąbrówce, który nie wytrzymywał porównania z luksusową willą, w jakiej sama mieszkała. Kiedy zaczął zarabiać, wyremontował go, odnowił i kupił eleganckie meble, chociaż matka i ojciec protestowali przeciw tym „niepotrzebnym wydatkom”. Wiedział jednak, że w głębi serca byli z niego dumni i zadowoleni. W rezultacie teraz mógł tam zawieźć Martynę bez problemu, zwłaszcza że znała jego sytuację rodzinną, gdyż nigdy nie próbował udawać przed nią kogoś innego. Natomiast rodzice nie mieli pojęcia, że on się z kimś spotyka, ponieważ nie zdążył im jeszcze o tym powiedzieć. Takie nagłe pojawienie się z dziewczyną mogło zatem bardzo ich zaskoczyć, zwłaszcza matkę, która lubiła się przygotować na ewentualne przyjęcie gości i nie przepadała za niespodziankami.

Faktycznie, kiedy oboje wysiedli z samochodu, rodzicom przysłowiowe szczęki opadły z wrażenia.

– Zepsuliśmy ci randkę, tak? – zapytał ojciec zaraz po tym, jak przedstawił im Martynę. – Nie mogłeś powiedzieć? Wytrzymalibyśmy do jutra bez ciepłej wody.

– Nic się nie stało – odparł wymijająco.

– Ty mi oczu nie zamydlaj! Do dziś pamiętam tamten dzień, kiedy rodzice Jadzi wcześniej wrócili z kina, bo film okazał się nudny…

– Romek, zlituj się! – jęknęła matka i ku zdumieniu Filipa zarumieniła się jak nastolatka.

– Dobrze, już nic nie mówię. Wejdźcie, bo zimno.

Istotnie na dworze zrobiło się nieprzyjemnie i zaczynał siąpić deszcz. W domu było za to zacisznie i przytulnie, poza tym pachniało świeżo upieczonym ciastem.

– Szarlotka? – zapytał Filip.

– Tak, twoja ulubiona. Chyba miałam przeczucie, że będzie kogo poczęstować – zażartowała matka.

Ustalili, że panowie od razu zajmą się piecykiem, a tymczasem panie sobie porozmawiają. Niestety sprawa okazała się poważniejsza, niż Filip przypuszczał, i zajęła im prawie dwie godziny. Pod koniec zaczął się już niecierpliwić. Martyna na pewno żałuje, że z nim przyjechała! A chyba miała dziś ochotę na seks, skoro nawet komórkę wyłączyła…

Zastał ją w kuchni przy filiżance herbaty. W ciągu tych dwóch godzin zdążyła obejrzeć wszystkie rodzinne albumy i wysłuchać wszystkich ciekawych historii z jego dzieciństwa. Teraz siedziała przy stole i czekała, aż zagotuje się woda na pierogi.

– Z kaszą gryczaną i białym serem – wyjaśniła jego matka. – Miały być na jutro, ale najwyżej zrobię co innego. Tyle wam zeszło, że na pewno jesteście głodni.

Filip bez słowa skinął głową. Romantyczny wieczór i tak trzeba będzie znowu przełożyć, a domowe pierogi zawsze udawały się znakomicie. Dobre i to na pocieszenie…

– To opowiedzcie, jak się poznaliście – poprosił ojciec, gdy usiedli do stołu.

– Na firmowym przyjęciu – wyjaśnił krótko.

– Pracujecie razem?

– Nie, tata prosił, żebym się z nim wybrała jako osoba towarzysząca – powiedziała Martyna. – Mama nie chciała, bo poprzedniego dnia się pokłócili. Poszło o to, że ona ufarbowała sobie włosy na ciemny kasztan, a on powiedział, że wolał ją jako blondynkę. Wtedy ona odpowiedziała, że kobieta musi od czasu do czasu coś zmienić w swoim wyglądzie, a on stwierdził, że kochająca żona powinna jednak brać pod uwagę gust męża. Na to ona z kolei odpowiedziała, że gdyby on brał pod uwagę jej gust, to już dawno by zrzucił z dziesięć kilo. Wtedy wyszedł, trzasnął drzwiami i przestał się do niej odzywać, a ona oznajmiła, że nie ma zamiaru się nudzić na żadnym głupim przyjęciu. Dlatego poprosił mnie, żebym z nim poszła. Dwa dni później się pogodzili, ale właśnie dzięki tej kłótni poznałam Filipa.

A on myślał, że prezes zabrał na przyjęcie córkę, ponieważ żona była chora… Przynajmniej teraz wie, jak było naprawdę.

– Czyli kłótnie czasami bywają pożyteczne – roześmiał się ojciec.

Martyna skinęła głową, spojrzała na Filipa i uśmiechnęła się do niego tak ciepło, że poczuł przyspieszone bicie serca. Jak mógł mieć wątpliwości, czy jej na nim zależy? Teraz wydawało się to oczywiste także rodzicom, którzy patrzyli na nią z wyraźną sympatią i wydawali się bardzo zadowoleni z jej obecności. Dotychczas sądzili, że ich syn żyje tylko pracą i po cichu się tym martwili. Tego wieczoru mogli wreszcie odetchnąć z ulgą…

Mimo wszystko poznanie jego dziewczyny nie obudziło w nich niezdrowej ciekawości. Nie wypytywali Martyny o to, co robi, kim są jej rodzice ani jakie ma plany na przyszłość. Filip był im za to wdzięczny, gdyż chciał, aby czuła się dobrze w jego domu i nie miała wrażenia, że jest pod obserwacją. Chyba tak właśnie było, ponieważ rozmawiała z jego rodzicami swobodnie, żartowała i często się śmiała. A kiedy skończyli kolację, pożegnała się z nimi bardzo serdecznie.

Już wsiadali do samochodu, gdy nagle matka wyszła przed dom i zawołała:

– Filip, słuchaj, może weźmiecie jeszcze ze sobą kawałek szarlotki, skoro tak wam smakowała?

Martyna się zgodziła, więc wysiadł i wrócił na moment do kuchni. Wtedy okazało się, że jednak rodzice odczuwali pewną ciekawość.

– Czyli ojciec twojej dziewczyny pracuje w tej samej firmie co ty? – zapytała matka podczas pakowania ciasta.

– Tak, jest prezesem.

Rodzice jednocześnie podnieśli głowy i spojrzeli na niego.

– Chcesz powiedzieć, że ona pochodzi z jakiejś snobistycznej, nowobogackiej rodziny, a sama jest taka… – ojcu zbrakło słów.

– Taka normalna? – roześmiał się Filip. – Owszem. Właśnie dlatego mi się podoba.

Wziął szarlotkę, podziękował i wyszedł, zostawiając swoich rodziców w stanie kompletnego oszołomienia.

– Było bardzo miło – stwierdziła Martyna w drodze powrotnej.

– Cieszę się – przyznał szczerze. – Początkowo myślałem, że wynudzisz się tam jak mops.

– Nie, skąd, twoja mama opowiedziała mi tyle ciekawych rzeczy o tobie… Czuję się teraz tak, jakbym cię znała o wiele dłużej.

– To lepiej, czy gorzej? – zapytał ostrożnie.

– Zdecydowanie lepiej. Poza tym wiem, że masz wspaniałych rodziców, którzy bardzo cię kochają.

– Tak, miłość to jedyna rzecz, jakiej mi nigdy nie brakowało w dzieciństwie.

– A teraz?

Filip zrozumiał aluzję.

– To zależy…

– Od czego?

– Od tego, czy pojedziemy do ciebie, czy do mnie – powiedział wprost, uznając, że trzeba iść na całość.

– W sumie wszystko jedno, bo moi rodzice wyjechali na weekend – roześmiała się Martyna. – Ale do ciebie chyba będzie bliżej…

Zaczęli się całować jeszcze w windzie, a potem poszli wprost do łóżka, nie tracąc więcej czasu na zbędne ceremonie. A kiedy Filip obudził się następnego ranka z twarzą wtuloną w pachnące włosy Martyny i ręką na jej ramieniu, przemknęło mu przez myśl, że byłoby fantastycznie, gdyby mógł zaczynać w ten sposób każdy dzień.

ROZDZIAŁ VIII

Michał bardzo się ucieszył, kiedy zadzwoniła Ilona i powiedziała, że przeczytała otrzymaną od niego książkę. Nie chciał pytać wprost, czy jej się podobała, ponieważ wyczuł, że ogólne wrażenie było pozytywne, zaproponował zatem, aby umówili się na kawę. Wtedy z przyjemnością wysłucha jej komentarzy i ewentualnych uwag. Ilona zgodziła się bez żadnych oporów, co również wskazywało na zadowolenie z lektury. Gdyby miała mu do przekazania nieprzyjemną nowinę, zapewne wolałaby zakończyć sprawę przez telefon.

– Do treści nie mam żadnych zastrzeżeń – powiedziała od razu. – Bardzo wciągająca akcja, a to w kryminale jest najważniejsze. Poza tym autor sprytnie zmylił czytelnika, bo ten niezrównoważony artysta ma motyw, natomiast jego alibi wydaje się mocno naciągane. Sama przez pewien czas go podejrzewałam. Dopiero kiedy pojawiła się żona tamtego, przyszło mi do głowy, że mogła maczać w tym palce. Natomiast kwestia dotycząca jej wspólnika była prawdziwą niespodzianką. Dałabym sobie głowę uciąć, że on akurat nie ma z tą sprawą nic wspólnego.

Michał słuchał i przyglądał jej się z wyraźnym zainteresowaniem. Ślicznie wyglądała, kiedy była podekscytowana! Ten blask w oczach, figlarny uśmiech i rumieńce na policzkach bardzo mu się podobały. No i oczywiście piegi, do których miał słabość datującą się z lat wczesnej młodości. A Ilona miała takie delikatne, że początkowo nawet nie rzucały się w oczy, dopiero przy bliższej obserwacji…

– Jeśli chodzi o styl, muszę przyznać, że jest dość wyważony, co jednak może być zaletą – kontynuowała. – Dzisiaj wiele osób nadużywa wulgaryzmów, a to nie każdemu się podoba. Ja oczywiście nie jestem przewrażliwiona na tym tle, ale nie lubię rynsztokowego języka, jeśli nie jest absolutnie konieczny jako środek wyrazu artystycznego. W tym przypadku na pewno nie jest, skoro akcja toczy się w gronie biznesmenów i artystów.

Niestety Michał nie mógł się całkowicie skupić na słuchaniu, ponieważ zastanawiał się właśnie, czy ona ma faceta. Przy okazji żałował, że nie zaprzyjaźnił się z Filipem. Gdyby byli kumplami, mógłby go podpytać przy okazji, a tak… Niestety zemściło się na nim to, że unikał bliższych znajomości z osobami poznanymi w pracy. Skąd mógł wiedzieć, jak bardzo mogą okazać się przydatne?

– Jedyne nad czym radziłabym jeszcze trochę popracować, to znajomość realiów dotyczących pracy policji. Nie jest wprawdzie wielkim mankamentem w tym konkretnym przypadku, ale wyczułam, że nie stanowi mocnego punktu autora. Poza tym może się przydać przy pisaniu następnych książek, bo na tej jednej pewnie się nie skończy.

Michał kiwał głową, lecz intensywnie myślał nad tym, jak znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie. Będzie chyba musiał zaryzykować i złożyć jej jakąś niewinną propozycję, na przykład wspólne pójście do kina. Jeśli jest z kimś, to na pewno odmówi i sprawa będzie jasna. A jeśli się zgodzi…

– Co o tym myślisz? – Ilona zakończyła już swój monolog i wpatrywała się w niego intensywnie.

– Całkowicie się z tobą zgadzam – odpowiedział, chociaż nie miał pojęcia, czego dotyczyło pytanie, ponieważ chwilowo się wyłączył.

– To świetnie. W takim razie umówmy się, że ja najpierw do niej zadzwonię i zapytam, czy zechce nam pomóc. Jeśli odpowiedź będzie pozytywna, przekażę ci namiary.

W tym momencie Michała ogarnęła lekka panika. Uświadomił sobie, że nie wie, na co przed chwilą się zgodził. Ostatnie słowa Ilony, które kojarzył, dotyczyły znajomości pracy policji… Najwyraźniej potem mówiła jeszcze o czymś, tylko on już nie słuchał, pochłonięty myślami o ewentualnym umówieniu się z nią do kina.

Ilona musiała zauważyć jego wahanie, ponieważ dodała jeszcze:

– Oczywiście nie chcę ci niczego narzucać, ale musisz zdawać sobie sprawę, że kontakt z wydawnictwem nie jest sprawą łatwą. Trzeba bardzo długo czekać, aż ktoś zechce się zapoznać z twoją propozycją. To może trwać pół roku albo nawet dłużej. A Dorota jest moją koleżanką jeszcze z liceum, więc na pewno postara się załatwić sprawę szybciej, jeśli ją poproszę. No i od razu będziemy wiedzieli, na czym stoimy.

Teraz dopiero Michał skojarzył, że Ilona chce go skontaktować ze swoją znajomą pracującą w jakimś wydawnictwie.

– Świetny pomysł! – powiedział szczerze. – Bardzo ci dziękuję. Nie chciałbym tylko, żebyś odniosła wrażenie, że wykorzystuję naszą znajomość…

– Daj spokój, robię to dlatego, że książka bardzo mi się podobała – zapewniła go z taka samą szczerością. – Fajnie by było, gdyby inni też mieli okazję ją przeczytać.

Nagle Michał uświadomił sobie, że może się posłużyć tym pretekstem, aby załatwić interesującą go sprawę.

– Miałbym mniejsze wyrzuty sumienia, gdyś pozwoliła się w rewanżu gdzieś zaprosić – zaczął ostrożnie. – Na przykład do kina albo do teatru…

Ilona wyglądała na zaskoczoną, ale nie odmówiła od razu, tylko zamyśliła się na chwilę.

– No dobrze, możemy się wybrać do kina – powiedziała wreszcie. – Nie byłam od czasu, kiedy… sparzyłam się przy pewnym facecie.

Ta odpowiedź wyjaśniała wszystko. Było jasne, że obecnie z nikim się nie spotyka. Z jednej strony się ucieszył, a z drugiej przestraszył. Może niechcący obudził w niej przykre wspomnienia?

– Przepraszam, nie wiedziałem – powiedział cicho.

Ale ona natychmiast odzyskała panowanie nad sobą.

– Nie ma o czym mówić – stwierdziła stanowczo. – To była tylko młodzieńcza pomyłka.

– Dobrze, że zorientowałaś się tak szybko.

– Uznałam, że nie ma sensu tkwić dłużej w beznadziejnej sytuacji.

Michał drgnął usłyszawszy ten komentarz, gdyż zdał sobie sprawę, że sam właśnie to robi: tkwi w beznadziejnej sytuacji. Wprawdzie dotyczy ona życia zawodowego nie osobistego, ale w sumie na jedno wychodzi. Może jednak udane życie osobiste pomaga człowiekowi lepiej sobie radzić z problemami zawodowymi? Albo zebrać się na odwagę, aby dokonać w końcu konkretnych zmian? Jeśli tak, to dla niego jest jeszcze jakaś nadzieja, skoro Ilona zgodziła się z nim umówić!

Ona ze swej strony była zupełnie nieświadoma faktu, że niechcący poruszyła bolesną strunę w jego duszy, ponieważ czuła się ogólnie zdziwiona przebiegiem ich rozmowy. Spodziewała się przecież, że kiedy wyrazi swój szczery entuzjazm dla jego książki, on w końcu przyzna się do autorstwa. Tymczasem Michał wyglądał na zadowolonego, lecz ani słowem nie odniósł się do tej kwestii. W ogóle nie okazywał emocji charakterystycznych dla początkującego pisarza, który słyszy właśnie pierwszą opinię na temat swego dzieła. Czyżby jednak się pomyliła? Może faktycznie oddał przysługę znajomemu, prosząc ją o jej przeczytanie? Tylko dlaczego w takim razie czuł się zobowiązany do wyrażenia swojej wdzięczności? Nie potrafiła znaleźć odpowiedzi na te pytania, lecz musiała przyznać, że udało mu się wzbudzić w niej ciekawość. W rezultacie ucieszyła się z perspektywy kolejnego spotkania. Postanowiła bowiem, że musi wreszcie rozgryźć tego faceta.

Tymczasem Michał zaczął studiować repertuar kin i zapytał, jaki film miałaby ochotę obejrzeć.

– Najchętniej komedię, tylko…

– Filmy reklamowane jako komedie nie zawsze bywają śmieszne – dokończył za nią.

– Właśnie! Zwłaszcza polskie i amerykańskie.

– To pewnie dlatego, że w sumie trudno jest rozbawić ludzi. Łatwiej nakręcić film poważny, sensacyjny albo…

– Wyciskacz łez odpada! – powiedziała stanowczo.

– Chciałem powiedzieć kryminał, ale jeśli chodzi o melodramat, zgadzam się całkowicie. Odpada!

– To pewnie zaraz się okaże, że nie mamy na co iść – westchnęła Ilona.

– Jesteś bardzo bliska prawdy, chociaż… Co myślisz o komediach francuskich?

– Bywają różne. Zależy na jaką się trafi.

– Zaryzykujemy? – Michał najwyraźniej nie miał ochoty łatwo się poddać.

– Możemy spróbować…

Wobec tego ustalili jeszcze dzień i godzinę, po czym Ilona zaczęła się żegnać, gdyż planowała trochę popracować w domu nad swoim nowym artykułem. Wówczas tuż koło nich rozległ się głos:

– Dzień dobry, panie Michale!

Obydwoje jednocześnie odwrócili głowy i zobaczyli mężczyznę w średnim wieku, który uśmiechał się do nich wesoło.

– Dzień dobry, panie profesorze! – Michał też się uśmiechnął i dokonał prezentacji. Okazało się, że zna profesora Woźniaka ze studiów – pisał pod jego opieką pracę magisterską.

Kiedy Ilona pożegnała obu panów i wyszła, były promotor popatrzył na swego dawnego studenta i zapytał:

– Co u pana słychać?

Na takie pytania Michał z reguły odpowiadał zapewnieniem, że wszystko idzie świetnie, lecz tym razem się zawahał. Być może sprawiła to wcześniejsza uwaga Ilony o tym, że nie ma sensu tkwić w beznadziejnej sytuacji.

– Jakoś leci – powiedział zatem. – Raz lepiej, raz gorzej…

– Gorzej to chyba w pracy, bo ta pani wyglądała na sympatyczną – zauważył profesor.

Nagle Michała ogarnęła chęć, żeby skończyć wreszcie z udawaniem i powiedzieć komuś, jak jest naprawdę. W końcu profesor Woźniak zawsze był mu życzliwy i uważał go za jednego ze swoich najlepszych studentów. Może on zrozumie?

Przyznał zatem, że w pracy niespecjalnie mu się układa. Nie potrafi wzbudzić w sobie przekonania, że jest ona sensem jego życia ani nawet zaangażować się bardziej w to, co robi. Czuje się małym trybikiem w dobrze zaprojektowanej maszynie, która bez niego działałaby równie sprawnie, a jego wkład własny wydaje mu się zupełnie nieistotny. Nie jest w stanie ekscytować się osiąganymi wynikami ani czuć ważną częścią zespołu. Wydaje mu się to dziwne, gdyż inni przejawiają pewien patriotyzm firmowy, lojalność, zapał… On natomiast ma wrażenie, że jego prawdziwe życie zaczyna się dopiero po wyjściu z biura. Wcześniej usiłował wmawiać sobie, że z czasem sytuacja się zmieni, ale po czterech latach zaczął już mieć wątpliwości. Z drugiej strony jednak, nie jest pewien, czy nie są to jakieś fanaberie. Skoro tyle ludzi nie ma pracy, powinien być chociaż trochę zadowolony. Może jest po prostu rozkapryszonym synem zamożnego człowieka, który sam nie wie, czego chce? Może mu się w głowie przewróciło?

Profesor słuchał go spokojnie i nawet nie okazywał większego zdziwienia.

– Niewykluczone, że pan się po prostu nie nadaje do pracy w biznesie – powiedział wreszcie. – To jeszcze nie koniec świata. Prawdę mówiąc, ja też się do tego nie nadaję.

Ta ostatnia uwaga poprawiła nieco Michałowi humor. Faktycznie mnóstwo ludzi pracuje w zupełnie innych dziedzinach… Może on niepotrzebnie poszedł w ślady swojego ojca?

– Uważam jednak, że nie należy bagatelizować problemu – dodał profesor. – Człowiek potrzebuje chociaż minimalnej satysfakcji z tego, co robi. Czasami jest ona nawet ważniejsza niż pieniądze. Dlatego ludzie, którzy lubią swoją pracę, są z reguły bardziej zadowoleni z życia.

Trudno było nie przyznać mu racji, zwłaszcza że Michałowi przypomniała się w tym momencie sytuacja Ilony, której sprawiała przyjemność praca w lokalnej gazecie i pisywanie o przyziemnych sprawach. Na pewno nie zarabiała tam wiele, lecz wyglądała na osobę pogodną i radosną.

– Oczywiście trudno jest podjąć od razu jakąś radykalną decyzję, ale doradzałbym rozejrzenie się i przemyślenie innych opcji, bo sama zmiana firmy chyba nie będzie wystarczającym rozwiązaniem.

– Też tak myślę – przyznał Michał. – Ja chyba po prostu nie należę do tych, którym odpowiada wyścig szczurów.

– Najwyraźniej.

Rozmawiali jeszcze przez pewien czas, analizując różne możliwości. Ponieważ profesor znał go doskonale, udzielił mu wielu cennych rad, które Michał postanowił rozważyć. Czuł się dziwnie lekko i swobodnie, jak po zrzuceniu z pleców ciężkiego plecaka. Już prawie zapomniał, jaka przyjemna może być rozmowa z drugim człowiekiem, kiedy nie trzeba przed nim niczego udawać.

ROZDZIAŁ IX

Ilona była w rozmowie z Michałem całkowicie szczera: otrzymany od niego kryminał z pewnością zasługiwał na wydanie. W każdym razie ona, jako recenzentka, miała okazję czytać sporo słabszych, których lektura nie dostarczyła jej takiej przyjemności. Skoro tamtymi zainteresowały się wydawnictwa, to tym również powinny, nawet jeśli stanowił debiut autora. Zresztą w to ostatnie trudno było wręcz uwierzyć: duża sprawność pisania łączyła się z bogatym słownictwem, a jednocześnie styl pozostawał lekki i przyjemny. Poza tym treść nie zawierała żadnych potknięć typowych dla początkującego pisarza – akcja została dopracowana do perfekcji, fałszywe tropy były podrzucane czytelnikowi w sposób niezwykle zręczny, natomiast rozwiązanie zagadki mogło zdumiewać.

Wbrew temu, co myślało wiele osób, Ilona uważała, że niezwykle trudno jest napisać dobry kryminał – o wiele trudniej niż dobrą powieść obyczajową albo romans. Jakikolwiek brak logiki mścił się tutaj na autorze od razu, podczas gdy w przypadku romansu wcale nie trzeba było czytelnikowi tłumaczyć, dlaczego pan X zakochał się w pani Y, bo jeśli w życiu ludzkie uczucia wymykały się logice, to w książkach mogły tym bardziej. Poza tym romans czy powieść obyczajową można było ostatecznie napisać „z marszu”, natomiast napisanie kryminału wymagało jednak pewnych przygotowań i zdobycia chociaż elementarnej wiedzy dotyczącej procedur śledczych. No i w kryminale nie było miejsca na nudę – akcja musiała mieć odpowiednie tempo, ciąg wydarzeń musiał czytelnika wciągnąć, a zakończenie historii – zaskoczyć. Ilona zawsze odczuwała pewne rozczarowanie, jeśli sama mogła łatwo rozwiązać przedstawioną w książce zagadkę i była przekonana, że podobne odczucia mają inni czytelnicy.

Tak jak obiecała Michałowi, planowała skontaktować się ze swoją koleżanką pracującą w wydawnictwie i poprosić ją o zapoznanie się z otrzymaną od niego książką, lecz nie traktowała tego w kategoriach przysługi. Gdyby książka była kiepska, nie wystąpiłaby z taką propozycją. Co więcej, powiedziałaby mu wprost, że autor powinien popracować nad tekstem albo w ogóle zrezygnować z pisania. W takich przypadkach nie widziała sensu podtrzymywania czyichś złudzeń, ponieważ rozczarowanie nastąpiłoby i tak prędzej czy później. Czuła się zatem najzupełniej w porządku wobec niego i martwiła się raczej tym, jak Dorota zareaguje na jej niespodziewany telefon. Nie widziały się od pół roku, chociaż miały w planie wspólną kawę i lody. Niestety obie były ciągle zajęte, więc realizacja tego planu nastręczała im pewne trudności. W końcu Ilona uznała, że ten telefon będzie dobrym wstępem do ustalenia terminu.

– Wiesz, Dorota, miałabym do ciebie pewną prośbę – powiedziała z wahaniem w głosie, gdy koleżanka odebrała.

– Tak?

– Mogłabyś coś przeczytać i ocenić, czy się nadaje do wydania?

– Napisałaś książkę? – W głosie Doroty zabrzmiała wesoła nuta.

– Nie ja, tylko mój znajomy.

– Daj spokój, nie musisz udawać! Chętnie się zapoznam z twoim dziełem.

– Ale to naprawdę nie ja! Ktoś mnie prosił…

– Już dobrze, niech ci będzie. – Dorota nadal wydawała się rozbawiona. – Prześlij mi to mejlem.

Ilona wyczuła, że tamta nadal jej nie wierzy.

– Ja sama nie miałabym dość cierpliwości, aby napisać książkę. Artykuł czy reportaż to co innego. Wiesz, tak góra dziesięć tysięcy znaków. Ze spacjami.

– A jaki to gatunek?

– Kryminał. Moim zdaniem bardzo dobry.

– To się nawet nieźle wpisuje w nasz profil wydawniczy – powiedziała Dorota już najzupełniej serio.

– Właśnie dlatego do ciebie zadzwoniłam.

– Ale mam jeszcze jedno pytanie: pomysł jest oryginalny, czy autor inspirował się czyjąś twórczością? Bo wiesz, początkujący pisarze często tak robią. Na przykład pod wpływem popularności Greya prawie wszyscy zaczęli pisać erotyki…

– Prawdę mówiąc nie wiem – przyznała Ilona.

– A nie możesz zapytać?

– Właściwie ja go nie znam…

Po drugiej stronie na moment zapadła cisza.

– To skąd masz tekst…? – zapytała w końcu Dorota.

– Prosił mnie o przeczytanie znajomy, który jest kolegą autora – wyjaśniła Ilona. – Jego samego nie miałam okazji jeszcze spotkać.

– Aha…

– Jeśli zechcesz przeczytać, przekażę autorowi twój adres za pośrednictwem tego znajomego.

– No dobrze, a jakie były twoje odczucia po lekturze? Inspirował się kimś czy nie?

Ilona zastanawiała się przez chwilę. Znała wielu autorów powieści kryminalnych, ale podczas lektury nie miała bezpośredniego skojarzenia z żadnym z nich. Pomysł był oryginalny, intryga skomplikowana, żadnych krwawych scen ani wulgarnych opisów, grupa podejrzanych powiązana ze sobą skomplikowanymi relacjami…

– Jeżeli tak, to raczej klasyką niż jakimś współczesnym autorem – powiedziała.

– To ciekawe – stwierdziła Dorota. – Rzadko kto szuka dzisiaj takich wzorców. Ale z drugiej strony moda na krwawą sieczkę powoli mija, więc może warto się zainteresować taką propozycją.

– W takim razie przeczytasz?

– No pewnie! Wiem, że nie polecałabyś mi czegoś, na co szkoda czasu.

– Super!

– To na kiedy mam się wyrobić?

– Na kiedy dasz radę. I tak będę ci bardzo wdzięczna.

– Nie omieszkam z tego skorzystać. Rozumiem, że kawa i lody będą na twój koszt?

– Jasne!

– Ale umówimy się dopiero, jak skończę czytać, bo teraz jestem zawalona robotą.

– Nie ma sprawy.

Ilona z westchnieniem ulgi odłożyła słuchawkę i zmyśliła się. Niewiarygodne! Na początku Dorota posądziła ją o to samo, o co ona posądziła Michała! Zmieniła zdanie dopiero, kiedy usłyszała, jak sprawa wygląda. Może zatem jej własne posądzenie też było bezpodstawne? Przecież logicznie rzecz biorąc on by się chyba przyznał do napisania książki po usłyszeniu pozytywnej opinii? Albo chociaż dał jej coś do zrozumienia? A skoro tego nie zrobił, to chyba nie jest autorem…?

Pod wpływem tych rozmyślań zadzwoniła do niego z informacją, że koleżanka z wydawnictwa zgodziła się zapoznać z propozycją jego znajomego i prosi o przesłanie jej mejlem. Ucieszył się i znów ani słowem nie nawiązał do interesującej ją kwestii. Wobec tego uznała, że tajemniczym pisarzem musi rzeczywiście być ktoś inny i postanowiła się więcej nad tym nie zastanawiać. Najwyraźniej ten ktoś chce zachować anonimowość, dlatego poprosił Michała o dyskrecję.

Podjąwszy decyzję skoncentrowała się na bardziej prozaicznym problemie, jakim był wybór odpowiedniego stroju na ich kolejne spotkanie. Dotychczas nie poświęcała temu zagadnieniu zbyt dużej uwagi, ponieważ te dwa wcześniejsze były raczej koleżeńskie, lecz teraz coś jej mówiło, że to będzie randka. Po przejrzeniu zawartości swojej szafy doszła oczywiście do wniosku, że nic odpowiedniego nie posiada. Następnie stwierdziła z rozpaczą, że nie ma pieniędzy, aby coś nowego kupić. Awaria samochodu zrujnowała w tym miesiącu jej budżet i doprowadziła do debetu na koncie. Perspektywy na kolejny miesiąc też nie przedstawiały się dobrze, gdyż konieczność spłacenia długu wiązała się z ograniczeniem planowanych wydatków.

Nagle przyszła jej do głowy niepokojąca myśl: może niepotrzebnie umówiła się z Michałem? Pomijając już to, że nie stać ją było na nowy ciuch, nie miała też funduszy na takie przyjemności jak chodzenie do restauracji, a nie mogła przecież pozwalać, żeby on ciągle za nią płacił. Czy wobec tego nie lepiej byłoby zakończyć ich znajomość na tym etapie? On miał do niej prośbę, ona ją spełniła i tyle... Mogliby teraz spokojnie wrócić do kontaktów wirtualnych.

Myślała o tym przez cały wieczór, po czym doszła do wniosku, że nie jest w stanie oprzeć się pokusie i to aż z dwóch powodów. Po pierwsze Michał jej się podobał. Po drugie była autentycznie zainteresowana autorem książki, którą przeczytała, a tylko on wiedział, kto nim jest. Uważała, że w końcu powinien jej powiedzieć albo go przedstawić. Było nie było ułatwiła mu kontakt z wydawnictwem!

Postanowiła zatem, że się nie podda, tylko znajdzie jakoś dodatkowe fundusze. Musi coś wymyślić. Ostatecznie sprzeda tego starego grata, zanim znowu się popsuje, a potem zacznie jeździć komunikacją miejską!

ROZDZIAŁ X

Następnego dnia Ilona postanowiła rozważyć ewentualną możliwość pożyczenia niewielkiej kwoty od kogoś z rodziny. Nie chciała brać żadnych „chwilówek”, ponieważ generalnie nie lubiła mieć tego typu długów. Debet na koncie to co innego. Ewentualnie zobowiązanie wobec kogoś bliskiego. Niestety rodzice odpadali, ponieważ od razu skorzystaliby z okazji, aby poruszyć temat jej powrotu do domu. Skoro miała problemy finansowe, ten sposób ich rozwiązania byłby dla nich oczywisty. Z kolei z siostrą straciła kontakt, odkąd tamta zmieniła narzeczonego i numer telefonu. Pozostawał Filip, który świetnie zarabiał i na pewno nie odmówiłby jej drobnego wsparcia. Zastanawiała się właśnie, czy do niego nie zadzwonić, kiedy usłyszała dzwonek domofonu.

– Cześć, Ilonka! – Powitał ją dźwięczny kobiecy głos. – Jak to dobrze, że cię zastałam.

Machinalnie nacisnęła guzik niezdolna odpowiedzieć ani słowem. Ewelina…?

Jej siostra jak zwykle wyglądała kwitnąco. Wprawdzie miała trochę pełniejszą figurę i odrobinę dłuższe włosy, ale poza tym nic się nie zmieniła od czasu ich ostatniego spotkania. Nadal przewyższała ją urodą, a zwłaszcza cudownie alabastrową cerą, której nawet ciąża nie była w stanie zaszkodzić.

– Miło cię widzieć – powiedziała odruchowo.

– Daj spokój, wiem, że prędzej byś się ducha spodziewała.

– Prawdę mówiąc rzeczywiście…

Zaprosiła siostrę do pokoju i zaproponowała herbatę, ale Ewelina odpowiedziała, że odkąd spodziewa się dziecka, nie może patrzeć na swój ulubiony napój. Wolałaby jakiś sok. Wobec tego Ilona przyniosła jabłkowy i usiadła obok niej na kanapie, zastanawiając się, jak zacząć rozmowę. Tamta jednak od razu przejęła inicjatywę.

– Filip do mnie dzwonił – powiedziała z wyraźnym niezadowoleniem w głosie. – Specjalnie zmieniłam numer komórki, żeby rodzina mi głowy nie zawracała, a ten cwaniak znalazł mnie w biurze i przedstawił się jako znajomy. Powiedział, że nic go nie obchodzi moje życie osobiste, ale rodzice bardzo się martwią, więc chyba powinnam się z nimi spotkać i wyjaśnić, co się dzieje.

– To w czym problem? – zapytała Ilona, nieco zdziwiona tym, że jej kuzyn przejawił podobną troskę.

– W tym, że nie mam odwagi – przyznała Ewelina. – Dlatego chciałam cię prosić, żebyś mnie wyręczyła.

– Co takiego…?

– Wiesz, pomyślałam, że jeśli ja wyjaśnię wszystko tobie, a potem ty wyjaśnisz rodzicom, to w sumie na jedno wyjdzie…

Ilona była tak zaskoczona, że nie wiedziała, co odpowiedzieć.

– Zgódź się, co ci szkodzi…

– No dobrze, jeśli tak ci zależy – skapitulowała w końcu.

– Kochana jesteś!

Teraz Ewelina najwyraźniej się odprężyła.

– Przecież z tobą będzie mi łatwiej rozmawiać, bo ty mnie zrozumiesz. I nie będziesz próbowała moralizować.

– To, że się zakochałaś, na pewno zrozumiem – westchnęła Ilona.

– No widzisz!

– Tylko na wszelki wypadek zrobię sobie najpierw drinka. Miałam gdzieś resztkę żubrówki.

– Jasne, nie krępuj się!

Resztka żubrówki była ledwie widoczna na dnie butelki, ale po dodaniu do soku jabłkowego wzmocniła nieco jego smak.

– Może być! – stwierdziła Ilona.

– Gdybym ja się mogła napić dla kurażu, pewnie nie zwracałabym ci głowy. – Uśmiechnęła się jej siostra. – Niestety obecnie nie powinnam.

– Wobec tego powiedz, jak poznałaś tą swoją nową miłość.

– Przypadkiem. Wracałam z pracy, byłam zmęczona i niechcący stuknęłam kierowcę, który jechał przede mną. Za późno wcisnęłam hamulec, ale tylko lekko go uderzyłam. Niestety facet się wściekł. Wyskoczył z samochodu, zaczął mi wymyślać od głupich blondynek i oczywiście zapytał, skąd mam prawo jazdy.

– Jednak nie rozumiem – przyznała Ilona. – Facet zachował się po chamsku, a ty się w nim zakochałaś?

Ewelina popatrzyła na nią ze zdziwieniem.

– Nie w nim! W tym policjancie, który przyjechał nas spisać.

– Tak od razu?

– Chyba już w momencie, kiedy podszedł do mnie i powiedział: „Dokumenty proszę!” Zapomniałam wtedy o moim zmęczeniu, o wypadku, o wszystkim…

Ilona pomyślała, że to klasyczny przypadek zauroczenia. W dodatku chyba wzajemnego.

– On jest wolny? – zapytała jeszcze.

– Tak, bo mojej poprzedniczce znudziło się bycie dziewczyną policjanta.

– To dlaczego nie chcesz powiedzieć o nim rodzicom? W końcu nic strasznego się nie stało…

W oczach Eweliny pojawiło się jeszcze większe zdziwienie.

– Zapomniałaś jak kiedyś krytykowali twój wybór?

– Niestety w moim przypadku mieli rację – przyznała niechętnie.

– I właśnie dlatego wobec mnie mieliby dodatkowy argument! A ja nie mam takiej odporności psychicznej jak ty. Zawsze słuchałam ich dobrych rad, a tobie zazdrościłam, że potrafisz się uprzeć i postawić na swoim.

Niewiele brakowało, by Ilona spadła z kanapy, kiedy usłyszała słowa siostry. Ewelina jej zazdrościła? Coś podobnego!

– Poza tym wiesz przecież, jak oni lubili Szymona. Na pewno mają mi za złe, że go zostawiłam.

– No trochę tak…

– Sama widzisz! A mnie się to wydawało jedynym uczciwym rozwiązaniem. Miałam go zdradzać?

– Jeśli zrozumiałaś, że go już nie kochasz, to faktycznie chyba nie było innego wyjścia.

Ewelina pochyliła się nagle w jej kierunku i zniżyła głos, chociaż w pobliżu nie było nikogo innego.

– Coś ci powiem, ale tego już nie powtarzaj rodzicom. Ja zrozumiałam, że nigdy tak naprawdę go nie kochałam. Owszem lubiłam go, podobał mi się, dobrze się z nim dogadywałam… Teraz dopiero wiem, że to nie była miłość, ponieważ mam porównanie.

Po tym wyznaniu Ewelina dolała sobie soku i powróciła do normalnego tonu.

– Ilonka, zrozum, ja wreszcie jestem szczęśliwa i nie chcę, żeby ktoś próbował mi to zepsuć. A ze strony rodziców nie ma co liczyć na zrozumienie. Dlatego postanowiłam dać im czas, żeby się przyzwyczaili do mojej nowej sytuacji. Oczywiście potem przedstawię im Igora. Nie mogę go bez końca ukrywać, skoro będziemy mieli dziecko.

– A tymczasem ja mam im wszystko powiedzieć i poprosić, żeby się o ciebie nie martwili?

– Jakbyś mogła…

– Mogłabym, ale w zamian za drobną przysługę – odpowiedziała Ilona, której w tym momencie przypomniały się jej własne problemy.

– Tak?

– Ty masz taką fajną niebieską sukienkę. Wiesz tą obcisłą z łódkowym dekoltem… Na pewno teraz w niej nie chodzisz.

– W porządku, jest twoja – uśmiechnęła się Ewelina. – Podrzucę ci jutro do redakcji.

– Ja chciałam tylko pożyczyć…

Jej siostra machnęła ręką.

– Nie robię sobie złudzeń, że po porodzie jeszcze się w nią zmieszczę. Mogę ci ją dać, ale pod jednym warunkiem.

– Tak?

– Powiesz mi, dlaczego jest ci tak pilnie potrzebna. Czyżby ktoś się pojawił na horyzoncie?

Ilona poczuła się zaskoczona tym nagłym pytaniem.

– Poniekąd – odpowiedziała z lekkim wahaniem.

– To powiedz coś więcej! Jaki on jest?

– Tajemniczy…

Ewelina pokręciła głową.

– Na tych tajemniczych to ja bym ci radziła uważać! Zawsze się potem okazuje, że są żonaci albo mają kogoś na stałe, a ty jesteś tą drugą. Wierz mi, mężczyźni rzadko kiedy ukrywają ciekawsze rzeczy.

Ilona mimo woli się roześmiała.

– Chyba nie w tym przypadku. Wiedziałabym coś, bo on pracuje razem z Filipem.

– No jeśli tak… A dawno się znacie?

Ilona znowu się zawahała.

– Ja ci powiedziałam wszystko jak na spowiedzi! – Zirytowała się Ewelina.

– Wirtualnie od roku, a faktycznie od dwóch tygodni – przyznała wobec tego.

– Chcesz powiedzieć, że najpierw poznałaś go przez Internet?

– Tak, wymienialiśmy komentarze na moim blogu.

Ta informacja zaintrygowała jej siostrę.

– Facet interesuje się literaturą? To dość rzadkie w dzisiejszych czasach.

– Raczej tak. Większość moich korespondentów to kobiety.

– Wiesz, co mi przyszło do głowy? – Ożywiła się nagle Ewelina. – Skoro on ma takie zainteresowania i jest tajemniczy, to może oznaczać, że sam próbuje pisać…

Ilona omal nie upuściła swojej szklanki z resztką „szarlotki”.

– Też na początku tak podejrzewałam, ale teraz myślę, że chyba jednak nie.

– Jesteś pewna?

Pokręciła przecząco głową.

– Nie, tego akurat nie jestem pewna…

– No widzisz! Może się okazać, że on cię jeszcze zaskoczy…

Ilona jednym haustem dopiła drinka, żałując, że jest w nim tak mało żubrówki.

Na tym zakończyły rozmowę o facetach. Przez resztę wieczoru relacjonowała siostrze przebieg urodzinowego przyjęcia babci oraz powtarzała wszystkie rodzinne plotki. A kiedy Ewelina wyszła, pomyślała, że to była najprzyjemniejsza rozmowa, jaką w życiu odbyły.

ROZDZIAŁ XI

W połowie lipca Filipowi udało się dostać dwa dni urlopu, chociaż sezon wakacyjny był w pełni, a personel biura mocno przerzedzony. Niemniej jednak kolega zgodził się podpisać mu zastępstwo, ponieważ jemu samemu wypadł w sierpniu rodzinny ślub na drugim końcu Polski i potrzebował przysługi, żeby móc wyjechać. Filip postanowił wykorzystać swój przedłużony weekend, aby namówić Martynę na mały wypad w Góry Świętokrzyskie. Ta propozycja została przyjęta z dużym zadowoleniem. Jego ukochana miała od kilku dni rewelacyjny humor, nie wiadomo czym spowodowany. Próbował ją podpytać, czy wydarzyło się coś szczególnego, ale machnęła ręką i odpowiedziała, że po prostu jest szczęśliwa. Wobec tego nie drążył tematu, tylko zrobił rezerwację hotelu, spakował niezbędne rzeczy i pojechał po nią do willi jej rodziców w Wilanowie.

Martyna czekała przed domem, co wydało mu się nieco dziwne. Na jego widok uśmiechnęła się radośnie, chwyciła torbę i szybkim krokiem ruszyła w kierunku samochodu.

– Trzeba było zaczekać, pomógłbym ci nieść – powiedział, wysiadając i całując ją na powitanie.

– Nie jest ciężka, ponieważ nie należę do kobiet, które na kilkudniowy wyjazd zabierają pół szafy – wyjaśniła swobodnie.

Kiedy wsiedli, ponownie uśmiechnęła się do niego i powiedziała:

– Tak się cieszę, że wyjeżdżamy! Moi rodzice znowu się pokłócili.

Teraz wszystko wydało się Filipowi jasne. Miał już okazję kilka razy odwiedzić dom ukochanej, toteż nie mógł nie zauważyć, że nieporozumienia miedzy jej matką i ojcem były na porządku dziennym.

– Twoja mama powtórnie zmieniła kolor włosów? – zapytał.

– Nie, tym razem poszło o mojego brata. Miał w sierpniu przyjechać do domu na wakacje, ale wczoraj zadzwonił i oznajmił, że najpierw wybiera się z kolegami na Florydę. Tata się wściekł i powiedział, że nie da na ten wyjazd ani grosza. Wtedy mama zarzuciła mu skąpstwo, no i tak od słowa do słowa…

Filip słyszał co nieco o bracie Martyny studiującym w Stanach. Podobno był to bardzo towarzyski chłopak. Nawet w czasach, gdy jeszcze mieszkał w Polsce, uwielbiał spędzać czas poza domem – tak przynajmniej twierdzili jego rodzice. Teraz Filipowi przyszło jednak do głowy, że ta niechęć do rodzinnego domu mogła mieć nieco inne podłoże.

– Nie dziwię się, że jesteś tym wszystkim zmęczona – powiedział ostrożnie.

Bał się zapytać wprost, dlaczego w takim razie Martyna się nie wyprowadzi, skoro zarabia i ma własne fundusze. Może była przyzwyczajona do wygody i komfortu? Sama nie mogłaby sobie przecież zapewnić takich warunków – najwyżej skromne życie, podobne do tego, jakie prowadziła Ilona.

– Nie mówmy już o tym – odpowiedziała weselszym tonem. – Najważniejsze, że teraz przez kilka dni będziemy tylko we dwoje.

Jak się okazało po przyjeździe, otrzymali pokój z widokiem na okoliczne wzgórza, dzięki czemu mogli je podziwiać bez konieczności wychodzenia na zewnątrz. Większość czasu spędzali bowiem w środku, chociaż pogoda była ładna. Mimo to nie mogli się zebrać, aby pójść na spacer, ponieważ… nie mieli specjalnej ochoty wychodzić z łóżka. Nawet posiłki zamawiali do pokoju, po czym robili sobie małą sjestę, schodzili na dół, aby skorzystać z uroków spa i… wracali do łóżka. Trzeciego dnia Martyna stwierdziła jednak, że muszą się przejść przynajmniej raz, bo inaczej cały ten wyjazd nie będzie miał sensu. Równie dobrze mogliby się zamknąć na weekend w jego mieszkaniu i mniej więcej na to samo by wyszło. Filip się zgodził i sięgnął do swojej torby po sweter, ponieważ akurat tego dnia zrobiło się chłodno. Jak na złość włożył go na samo dno, więc musiał wyjąć inne rzeczy, żeby się do niego dokopać, miedzy innymi książkę, którą zabrał na wyjazd szkoleniowy dwa miesiące wcześniej, a potem zapomniał wyjąć.

– Czytujesz kryminały? – zapytała ze zdumieniem Martyna, biorąc ją do ręki i przyglądając się uważnie okładce.

– Czasami – przyznał niechętnie. – Dzięki nim mogę się odprężyć i zapomnieć o pracy.

– A masz jakiegoś ulubionego autora?

– W zasadzie nie. Wybieram raczej na podstawie opisów. – Patrzył na nią badawczo, chcąc się zorientować, co naprawdę myśli o jego upodobaniach. – Posłuchaj, ja wiem, że to nie jest zbyt ambitna lektura…

Martyna lekko zmarszczyła brwi.

– Czy ja coś takiego sugerowałam? – zapytała ze zdziwieniem.

– Nie, ale podejrzewam, że tak myślisz. Chociaż moja kuzynka, Ilona, która się na tym zna, twierdzi, że napisanie dobrego kryminału wcale nie jest łatwe. Trzeba opracować ze szczegółami interesującą intrygę, umiejętnie wprowadzić w błąd czytelnika, żeby się za szybko nie domyślił, kto jest winien, znać się trochę na realiach…

Filip mówił z coraz mniejszą pewnością siebie, ponieważ Martyna, słuchając go, uśmiechała się z widocznym rozbawieniem. Był przekonany, że wyszedł w jej oczach na idiotę, ale ona nagle przytuliła się do niego i zaczęła go całować.

– Bardzo cię kocham – wyszeptała między jednym pocałunkiem, a drugim.

Po tym wyznaniu Filip zapomniał nie tylko o kryminałach, lecz także o całej literaturze światowej. Przyznał, że też ją kocha od tamtego pamiętnego wieczoru, kiedy się poznali, w dodatku chyba z każdym dniem bardziej…

– Ty naprawdę chcesz iść na ten spacer? – zapytał jeszcze.

Martyna oprzytomniała nieco.

– Jasne! – powiedziała zdecydowanie. – Seks na łonie natury też może być przyjemny…

Po powrocie do domu Filip musiał przyznać, że to był wspaniały weekend. W dodatku te cztery dni uświadomiły mu, jak piękne mogłoby być życie, gdyby mieszkali razem na stałe. Może powinien jej zaproponować, żeby się do niego przeprowadziła? Albo jeszcze lepiej, żeby za niego wyszła? Podobno kobiety uwielbiają oświadczyny, niezależnie od tego, jak bardzo cenią sobie niezależność. W końcu to dla nich ostateczny dowód, że zawróciły facetowi w głowie…

Był już prawie zdecydowany, kiedy nagle przypomniał sobie kilka istotnych szczegółów. Po pierwsze spotyka się z Martyną dopiero od kilku miesięcy. A jeśli ona uzna, że to za wcześnie? Po drugie jest od niego prawie trzy lata młodsza. Może w ogóle nie planuje jeszcze poważnego związku i wolałaby pozostawić sprawę na etapie romantycznych spotkań? Zwłaszcza że do tej pory nawet jej nie kusiło, aby opuścić rodzinny dom i rozpocząć samodzielne życie, chociaż niekiedy skarżyła się na rodziców. W takim razie będzie musiał sobie tę sprawę dokładnie przemyśleć, żeby jej nie spłoszyć.

Niestety po rozważeniu wszystkich za i przeciw nadal nie wiedział, jak postąpić, doszedł zatem do wniosku, że powinien poradzić się Ilony. Może ona mu wytłumaczy, dlaczego dorosła kobieta wciąż mieszka z rodzicami i nie próbuje się usamodzielnić, chociaż nie jest w stu procentach zadowolona z sytuacji w domu. Jeśli po prostu boi się samotności, to czemu się z nikim nie związała? Nie wydawało mu się prawdopodobne, aby nie miała takiej możliwości – jacyś faceci musieli się nią interesować… A jednak z niej nie skorzystała, to wiedział na pewno. Kiedy po raz pierwszy zaprosiła go do domu i przedstawiła rodzicom jako swojego chłopaka, wyglądali na przyjemnie zaskoczonych. W dodatku jakoś podejrzanie szybko go zaakceptowali, chociaż od razu zorientowali się, że pochodzi z nieco innego świata niż oni sami.

Tak, jego dziewczyna była cudowna, ale jednocześnie tajemnicza. Filip czuł, że bez pomocy kobiety jej nie rozgryzie i nie będzie w stanie podjąć decyzji odnośnie tego, co robić dalej. Na szczęście na pomoc kuzynki mógł zawsze liczyć. I kto powiedział, że z rodziną wychodzi się dobrze tylko na fotografii?

ROZDZIAŁ XII

Po przypadkowym spotkaniu w kawiarni profesor Woźniak zadzwonił do Michała z propozycją, aby odwiedził go na uczelni. Powiedział, że kończy zajęcia późnym popołudniem, więc spokojnie będą mogli porozmawiać. Zależy mu na tym, ponieważ dużo myślał o ich ostatniej rozmowie i w związku z tym miałby dla niego pewną sugestię. Michał był mocno zaintrygowany tą wiadomością, toteż bez wahania obiecał przyjść następnego dnia.

Kiedy przekroczył progi swojej dawnej uczelni, przypomniały mu się od razu czasy studenckie. Nie mógł uwierzyć, że od obrony pracy magisterskiej upłynęły zaledwie cztery lata! Czuł się teraz zupełnie innym człowiekiem – zamkniętym w sobie, przygaszonym, rozgoryczonym. Nie miał w zasadzie nic wspólnego z tym wesołym, pełnym optymizmu chłopakiem, jakim był wówczas. Zastanawiał się, jak do tego doszło w tak krótkim czasie. Czyżby zderzenie młodzieńczych marzeń z rzeczywistością sprawiło, że tak się „wewnętrznie postarzał”?

Niestety musiał sobie opowiedzieć twierdząco na to pytanie. W ciągu tych czterech lat pozbył się złudzeń i zapłacił za to określoną cenę. Nie potrafił już wierzyć, że wszystko dobrze się ułoży, a on odnajdzie satysfakcję i zadowolenie z życia. Przed nim były długie lata monotonnej pracy w beznadziejnej firmie, którą mógłby ostatecznie zmienić na inną – prawdopodobnie równie beznadziejną. Nie miał zatem powodu, aby optymistycznie patrzeć w przyszłość. Czy jednak pogodził się z tym? Chyba jeszcze nie i to właśnie było najgorsze.

Profesor Woźniak od razu zauważył jego przygnębienie.

– Rozumiem, że po przyjściu tutaj przypomniały się panu dawne beztroskie czasy – powiedział wesoło.

– Tak, teraz dopiero zrozumiałem, jakie były przyjemne, zwłaszcza w porównaniu z moim obecnym życiem – przyznał Michał. – Gdybym wtedy wiedział, co mnie czeka później, to bym je sobie trochę przedłużył…

– Może da się to zrobić.

– Naprawdę?

Profesor uśmiechnął się lekko.

– Chciałby pan zostać jednym z moich doktorantów? – zapytał. – To nie będzie zupełnie to samo, ale…

Michał popatrzył na niego ze zdumieniem.

– Takich ambitnych planów jeszcze nie rozważałem – odparł po chwili.

– A ja zawsze byłem zdania, że jest pan typem naukowca i stanowczo powinien pan coś z tym zrobić. Może niekoniecznie od razu zatrudnić się na uczelni, ale nie kończyć na magisterce. Teraz sporo młodych ludzi się doktoryzuje, bo dzięki temu mają potem lepsze perspektywy. Ci, który robią to pod moim kierunkiem, nie są wcale zdolniejsi od pana.

– W takim razie będę musiał się zastanowić – odpowiedział Michał, zupełnie oszołomiony niespodziewaną propozycją i komplementami profesora.

– Oczywiście, nie ma pośpiechu. Chce pan najpierw pomyśleć ogólnie, czy od razu konkretnie?

– To znaczy?

Profesor Woźniak sięgnął do szuflady i wydobył z niej zieloną teczkę. Następnie przejrzał jej zawartość – jak się okazało w poszukiwaniu jednej tylko kartki papieru. Bardzo się ucieszył, kiedy ją znalazł.

– Chciałem zasugerować ten temat mojej najlepszej doktorantce, ale ona miała inny pomysł, do którego ostatecznie dałem się przekonać. Nadal jednak uważam, że warto się nim zająć. Może pana zainteresuje?

– Oczywiście, przemyślę to – obiecał, spoglądając uważnie na tekst.

– Proszę tylko pamiętać, że ja jestem otwarty na propozycje. Jeśli będzie pan wolał pisać o czym innym, na pewno ustalimy temat pod kątem pańskich zainteresowań.

Michał skinął głową, niezupełnie zdając sobie sprawę z tego, że w zasadzie przyjął już propozycję profesora. Był totalnie oszołomiony niespodziewanym przebiegiem wydarzeń.

– To może skoczymy na piwo i będziemy kontynuować rozmowę w swobodniejszej atmosferze? – zapytał jego dawny i chyba obecny promotor.

– Z przyjemnością – odparł, uświadamiając sobie wreszcie, że siedzi przed biurkiem profesora niczym student, który przyszedł na egzamin.

Po kolejnych dwóch godzinach wrócił do domu w doskonałym nastroju. Pomysł pisania doktoratu zaczynał mu się coraz bardziej podobać. Zdał sobie sprawę, że już od pewnego czasu brakowało mu wyzwań – praca nużyła go swoją powtarzalnością i monotonią. Myśl o zajęciu się czymś bardziej kreatywnym od razu dodała mu skrzydeł i sprawiła, że zaczął optymistycznie patrzeć w przyszłość. Profesor bez wątpienia miał rację: w czasach, gdy tyle osób kończy studia, warto postarać się o dodatkowy atut umożliwiający znalezienie bardziej ambitnego zajęcia – w dodatku samodzielnie i bez protekcji. Zwłaszcza to ostatnie było dla niego ważne, ponieważ wiedział już, jak traktuje się ludzi, którzy korzystają ze znajomości…

Przez kolejne dni „wgryzał się w temat” zaproponowany przez profesora i coraz bardziej skłaniał ku pozytywnej decyzji. Doszedł do wniosku, że sam na pewno nie wymyśli ciekawszego. Poza tym nie chciał zawieść człowieka, który zupełnie obiektywnie uznał go za zdolnego…

Nie zaniedbywał jednak innych spraw: w związku z przyjęciem książki w wydawnictwie postanowił zaprosić Ilonę na kolację. Ostatecznie jej pomoc w tej sprawie okazała się bezcenna – nie tylko przeczytała tekst, lecz również namówiła do przeczytania swoją przyjaciółkę, której pozytywna rekomendacja przyczyniła się do podjęcia decyzji o podpisaniu umowy wydawniczej. Zdecydowanie należało to uczcić!

Kiedy Ilona przyjęła jego zaproszenie, przyszedł mu do głowy kolejny pomysł: a gdyby tak po kolacji jeszcze zaprosić ją do siebie? Do tej pory nigdy tego nie robił – zazwyczaj rozstawali się pod blokiem, w którym wynajmowała mieszkanie. Sama też nigdy nie sugerowała, aby wszedł na górę. Michał dałby sobie jednak głowę uciąć, że jej się podoba, a co za tym idzie ma szansę na coś więcej niż kolacja w restauracji. Nie oczekiwał od Ilony przejęcia inicjatywy, ponieważ jak dotąd nie miał z tym najmniejszych problemów. Wiedział jednak, że wybranie właściwego momentu to połowa sukcesu, dlatego nie chciał pokpić sprawy. Musiał sobie zatem najpierw odpowiedzieć na pytanie, czy ten właściwy moment już nadszedł.

Niestety tego nie był pewien. Chociaż Ilona bez wątpienia była nim zainteresowana, czasami spoglądała na niego podejrzliwie, zupełnie jakby myślała, że coś przed nią ukrywa. Bardzo go to dziwiło. Wprawdzie nie zwierzał jej się ze wszystkiego, ponieważ z natury był dość zamknięty w sobie, ale nigdy dotąd żadnej kobiecie to nie przeszkadzało. Jeśli już o coś pytały, to na ogół o swoje poprzedniczki, a konkretnie o ich ilość oraz o uczucia, jakimi je darzył. Z kolei Ilona nie natrąciła o ten temat ani razu, co bardzo mu się podobało. Zupełnie nie rozumiał, czemu kobiety od razu spodziewają się po facecie spowiedzi, tym bardziej że same wcale nie są do niej skłonne. A kiedy wreszcie spotkał taką, która nie zamierzała badać jego przeszłości, zupełnie nie mógł odgadnąć, skąd brała się jej podejrzliwość. Może z obawy, że okaże się podobny do jej byłego faceta? Na pewno nie chciała „powtórki z rozrywki” i wolała się upewnić, że on jest inny. Niestety Michał nie miał pojęcia, do jakich wniosków doszła.

Po przemyśleniu tej kwestii uznał jednak, że gdyby ona odnalazła w nim jakieś podobieństwo do człowieka, który ją zawiódł, zapewne nie chciałaby się już spotykać. A skoro przyjęła zaproszenie na kolację, to chyba porównanie wypadło na jego korzyść? Może zatem powinien zaryzykować? Przeciąganie platonicznej znajomości mogłoby jej przecież zasugerować, że on nie jest zainteresowany niczym więcej…

Nie mógł się zdecydować, niemniej jednak uznał, że prawdziwy mężczyzna powinien być gotowy na wszystko. W związku z tym posprzątał mieszkanie oraz zmienił pościel w sypialni. Jedna rzecz tylko nie przyszła mu do głowy: w przeciwieństwie do Filipa pominął takie szczegóły jak świece czy wino. Nie wynikało to bynajmniej z braku wiedzy lub doświadczenia. Po prostu ostatnią kobietą w jego życiu była mężatka, która spędzała z nim czas przeznaczony oficjalnie na lekcje angielskiego. Nie chcąc marnować ani chwili, z reguły darowywali sobie jakikolwiek wstęp i od razu przechodzili do rzeczy. Michał zapomniał zatem zupełnie, że tym razem nie będzie potrzeby się spieszyć i na wstęp nie zabraknie czasu. O ile oczywiście Ilona przyjdzie…

Nagle myśl o tym, że może nie przyjść wydała mu się strasznie przygnębiająca. Poznał ją w momencie, kiedy był bliski depresji i ta znajomość (zarówno internetowa, jak i później realna) pozwoliła mu przetrwać najgorszy okres. W pewnym sensie stała się dla niego promykiem nadziei na lepszą przyszłość. Teraz, gdy jego życie zaczęło się wreszcie wydawać znośne, bardzo chciał je dodatkowo ubarwić. Wiedział jednak, że nie może się zachowywać dziecinnie. Jeśli Ilona nie zgodzi się go odwiedzić, będzie musiał to przełknąć. Poza tym coś mu mówiło, że na pewno nie da mu kosza i nie pozbawi nadziei. W grę będzie wchodziła najwyżej konieczność uzbrojenia się w cierpliwość i zaczekania na kolejną okazję. Natomiast opcji zastąpienia Ilony inną dziewczyną zupełnie nie brał pod uwagę. Wprawdzie wiedział, że podoba się koleżankom z pracy, lecz chwilowo nie miał zamiaru z tego korzystać. Owszem, one też były atrakcyjne, ale żadna z nich nie miała tak cudownych piegów.

ROZDZIAŁ XIII

Kiedy Filip przyszedł do Ilony, aby porozmawiać z nią o Martynie, trafił na wyjątkowo niesprzyjający moment. Jego kuzynka miała tego dnia kiepski humor, spowodowany zachowaniem Michała poprzedniego wieczoru.

Do tej pory wszystko miedzy nimi układało się dobrze. Spotykali się często, miło spędzali czas i zawsze mieli o czym rozmawiać, ponieważ łączyło ich wiele wspólnych zainteresowań. Była już pewna, że mu się podoba, toteż nie ukrywała specjalnie zainteresowania jego osobą, lecz on nie usiłował wykorzystywać tej wiedzy, aby przyspieszyć bieg wydarzeń. Zachowywał się w sposób delikatny i wyważony, poza tym potrafił się zdobyć na romantyczne gesty, które przeważnie podobałyby się kobietom. Raz przysłał jej do redakcji piękny bukiet kwiatów, ponieważ tego dnia upływał miesiąc od ich pierwszego spotkania w realu. Dobrze, że dołączył bilecik z informacją, jaka to okazja, bo Ilona nigdy by się sama nie domyśliła! Kiedy indziej kupił jej perfumy, które bardzo lubiła, tylko dlatego, że poszedł do drogerii po upominek dla swojej matki i przypadkowo mu się przypomniało… Słowem zachowywał się jak mężczyzna z klasą, za co bardzo go ceniła. I nagle, z dnia na dzień, wszystko się popsuło.

Tamtego ranka zadzwoniła do niej Dorota z informacją, że książka polecona przez nią zyskała uznanie w wydawnictwie i autor otrzyma propozycję podpisania umowy. Jak się okazało, Michał też już o tym wiedział i zaprosił ją na kolację w celu uczczenia pomyślnego załatwienia sprawy. Samo to wydało jej się podejrzane, ponieważ nie rozumiała, dlaczego mają świętować cudzy sukces. Potem pomyślała, że on ma zamiar przedstawić jej na kolacji tego tajemniczego autora i nawet się ucieszyła, gdyż chciała wreszcie go poznać. Właściwie od dawna nie czuła takiego podekscytowania…

Niestety bardzo się zawiodła w swoich oczekiwaniach. Nie dość, że na kolacji nikt się nie pojawił, to jeszcze usłyszała przypadkowo fragment rozmowy telefonicznej Michała. Wyszła na chwilę do toalety i gdy wracała, właśnie mówił do kogoś:

– Tak, ja też myślę, że temat jest dobry. Niedługo zacznę pisać pierwszy rozdział.

Na jej widok przeprosił swego rozmówcę i schował telefon, nie nawiązując ani jednym słowem do tego, o czym była mowa. Dla Ilony jednak wszystko stało się wówczas jasne. Od początku miała rację! To on był autorem tego kryminału. Dowiedział się, że zostanie wydany, zatem postanowił zacząć pisać następny. W tym momencie ogarnęło ją zniechęcenie. Miała już dość tej zabawy w kotka i myszkę. Powiedziała Michałowi, że boli ją głowa i poprosiła, żeby zakończyli spotkanie wcześniej. Wydawał się zdziwiony i rozczarowany, lecz nie protestował, tylko odwiózł ją do domu i życzył poprawy samopoczucia.

Niestety następnego ranka wciąż była zła i na razie nie miała ochoty go widzieć. Nie wiedziała, co ma myśleć o jego zachowaniu. Wstydzi się tego, że pisze kryminały? W takim razie, po co to robi? I jak długo zamierza się z tym kryć? A może sądzi, że sprawi jej niespodziankę, kiedy książka się ukaże i będzie na niej jego nazwisko? Jeśli tak, to bardzo się myli. Powie mu, że od początku domyślała się prawdy. To znaczy – o ile będą się wtedy jeszcze widywać…

Podczas tych rozmyślań zastał ją Filip, kiedy przyszedł porozmawiać o swoim związku z Martyną. Od razu zauważył, że coś jest nie tak i postanowił najpierw wyjaśnić sprawę.

– Martwisz się czymś? – zapytał wprost.

– Czuję się oszukana – przyznała.

Jej kuzyn nie wydawał się wcale zdziwiony tym, że rozczarowała ją znajomość z Sawickim. Przecież tego właśnie się spodziewał. Pewnie teraz żałuje, że dała mu się na nią namówić…

– A co się stało? – zapytał pro forma.

Ilonę ogarnęła nagle chęć, aby opowiedzieć mu o wszystkim. Nawet gdyby po usłyszeniu tej historii z satysfakcją stwierdził, że od początku wiedział, jak się skończy. Usiadła zatem wygodniej na kanapie i zaczęła mówić.

– Podczas naszego pierwszego spotkania Michał poprosił mnie, żebym przeczytała książkę, którą napisał jego znajomy. Uznałam, że jest dobra, więc załatwiłam mu kontakt z wydawnictwem, w którym pracuje moja koleżanka. Im też się podobała i zdecydowali się ją wydać. A wczoraj, kiedy byliśmy na kolacji, dowiedziałam się przypadkiem, że on sam jest jej autorem. Usłyszałam jak mówił komuś przez telefon, że niedługo zacznie pisać kolejną. Kiedy mnie zobaczył, zakończył rozmowę. Chyba nawet się nie zorientował, że wpadł mi w ucho ten fragment.

– I przez cały czas udawał przed tobą, że tylko oddaje przysługę znajomemu?

– Tak.

– Wiesz, mnie on się od początku wydawał trochę szemrany – przyznał. – Zawsze był taki wyniosły i trzymał się od wszystkich na dystans, jakby faktycznie miał coś do ukrycia. Ale o twórczość artystyczną go nie posądzałem…

– No widzisz!

– A co to za dzieło? Dramat psychologiczny? Epopeja narodowa? Historia rodu?

Ilona zauważyła, że on patrzy na sprawę z pewnym dystansem i poczuła się trochę lepiej.

– Kryminał – powiedziała, uśmiechając się lekko.

– Coś takiego! – Teraz Filip jednak się zdziwił. – Na to bym w życiu nie wpadł.

– Dlaczego?

– Bo do takiego zarozumialca bardziej pasowałoby jakieś ambitne dzieło. Słuchaj, a może on się wstydzi tego swojego hobby? I dlatego udaje, że chodzi o kogoś innego?

– Może…

– Tak czy inaczej nie warto się tym przejmować. Jeśli chce pisać w ukryciu, to jego sprawa. Chociaż tobie mógłby się przyznać, skoro mu pomogłaś.

– Też tak myślę – powiedziała Ilona. – Niby uważa mnie za przyjaciółkę, a jednak nie potrafi być ze mną szczery.

– Przecież cię uprzedzałem, że to dupek…

– Właśnie. Powinnam była ci uwierzyć.

– Nie rozumiem tylko, dlaczego cię to tak martwi. Chyba się w nim nie zakochałaś?

– Raczej nie…

– To dobrze.

– Prawdę mówiąc nie mam nawet specjalnej ochoty go więcej widzieć. Chyba po prostu odeślę mu ten tekst do biura.

Filipowi nagle zabłysły oczy.

– Masz go jeszcze?

– Tak.

– Daj mi najpierw do przeczytania! Potem możesz odesłać.

Ilona zastanawiała się przez chwilę. Michał chyba sądził, że ona tego nikomu nie pokaże… Może w takim razie nie powinna… Ale z drugiej strony on nie był w porządku wobec niej, zatem ona chyba nie musi być w porządku wobec niego.

– Dobrze, jeśli chcesz – odpowiedziała w końcu. Sięgnęła do biurka i wyjęła wydruk. – Ciekawa jestem, czy ci się spodoba ta historia.

– A tobie się podobała?

– Niestety tak. Co by nie mówić o tym facecie, naprawdę ma talent.

– Zobaczymy…

Widząc, że Ilona pochłonięta jest swoimi sprawami, Filip postanowił nie zawracać jej na razie głowy zwierzeniami i prośbami o radę. Podziękował za otrzymany tekst i wrócił do domu zadowolony, że wkrótce zaspokoi ciekawość odnośnie tego, co pan Sawicki napisał…

ROZDZIAŁ XIV

Niestety prawda okazała się okrutna i po zakończeniu lektury Filip musiał przyznać, że kryminał napisany przez Michała to jeden z najlepszych, jakie przeczytał w ciągu ostatnich kilku lat. Intryga została opisana po mistrzowsku i wciągnęła go tak jak wcześniej Ilonę: nie był w stanie odłożyć książki, dopóki nie skończył. Bohaterowie stanowili grono pełnokrwistych postaci, a ich motywy i czyny miały uzasadnienie psychologiczne. Język był barwny, niekiedy dosadny, lecz nigdy nie przekraczał granicy dobrego smaku. Czyli nie było do czego się przyczepić!

W pewnym momencie Filip poczuł nawet coś w rodzaju zazdrości na myśl o tym, że sam nie ma żadnych artystycznych talentów. Mógłby zaimponować swojej dziewczynie. Ona na pewno wie, czym Michał się zajmuje w wolnych chwilach i niewątpliwie go za to podziwia. Dlatego tak się ucieszyła, że on czytuje kryminały…

Przez lekturę i te późniejsze rozmyślania usnął dobrze po północy i w rezultacie omal nie spóźnił się do pracy. Wyjmował właśnie swoje rzeczy z teczki, kiedy zapukała do jego pokoju Klaudia, asystentka prezesa. Uśmiechnęła się na powitanie i powiedziała, że ma dla niego ciekawą wiadomość. To go zainteresowało. Z racji swojej funkcji Klaudia była najlepiej poinformowaną osobą w firmie, lecz niechętnie dzieliła się wiedzą z innymi osobami. Do niego miała jednak pewną słabość datującą się od dnia, kiedy jej samochód odmówił posłuszeństwa. Już dzwoniła po pomoc drogową, kiedy on wyszedł z biura, zajrzał pod maskę i w ciągu pięciu minut uruchomił oporne auto. W rewanżu niekiedy przekazywała mu przed czasem firmowe nowinki.

– Po odejściu Winiarskiego zostaniesz dyrektorem do spraw finansowych – powiedziała teraz szeptem, chociaż w pokoju oprócz nich nie było nikogo. – Decyzja już zapadła.

Filip aż usiadł z wrażenia. To była rzeczywiście wspaniała nowina. Może on się faktycznie od razu oświadczy Martynie? Przecież człowiek na stanowisku powinien mieć żonę…

– Dzięki za wiadomość – powiedział wreszcie.

– Tylko pamiętaj, że ja ci nic na ten temat nie mówiłam! – zastrzegła Klaudia.

– Jasne!

Podniosła się i wówczas zauważyła coś na jego biurku.

– „Śmierć w samolocie”? To kryminał?

Filip dopiero teraz się zorientował, że wraz z dokumentami wyjął z teczki otrzymany od Ilony wydruk, który obiecał jej podrzucić do redakcji.

– Tak. Miałem okazję przeczytać przedpremierowo…

– Naprawdę? Znasz autora?

– Ty też go znasz – powiedział, zanim zdążył pomyśleć. Chyba ta wspaniała nowina sprawiła, że za bardzo się rozluźnił.

Klaudia zrobiła wielkie oczy, więc zmuszony był jej wyjawić, kto to napisał. Teraz ona usiadła z wrażenia.

– Coś podobnego!

– Tylko pamiętaj, że ja ci nic na ten temat nie mówiłem!

– Jasne!

Wobec tego pomyślał, że nie ma się czym przejmować. W końcu zdradzanie firmowych tajemnic nie należało do jej ulubionych zajęć. Niestety nie wziął pod uwagę jednego aspektu sprawy: przystojny pupilek prezesa był znacznie bardziej lubiany w biurze przez koleżanki niż przez kolegów. Niektóre się nawet w nim podkochiwały i próbowały go podrywać. Informacja o tym, że w wolnych chwilach pisuje książki, mogła stanowić nie lada sensację, toteż Klaudia nie była w stanie oprzeć się pokusie przekazania jej paru zaufanym osobom. Zwłaszcza że nie stanowiła ona firmowej tajemnicy…

Tymczasem Filip pochłonięty myślami o swoim awansie żył w innym świecie. Informacja przekazana przez Klaudię została potwierdzona przez odchodzącego na emeryturę dyrektora Winiarskiego, czyli mógł już ją traktować jako pewną. Awans oznaczał duże zmiany w jego życiu: nie tylko wyższą pensję, lecz również większy prestiż i otwartą drogę do dalszych szczebli kariery. Te perspektywy ogromnie go cieszyły, więc nie martwił się na zapas, jak się sprawdzi na nowym stanowisku, tym bardziej, że zawsze wierzył w siebie i lubił wyzwania. Za to coraz częściej myślał o tym, aby oświadczyć się Martynie. Był zakochany po uszy i niczego więcej nie pragnął niż ślubu oraz wspólnego życia pod jednym dachem. Czuł, że teraz będzie miał dodatkowe argumenty, żeby ją przekonać, gdyż po objęciu stanowiska jego czas wolny nieco się skurczy. Nie będzie mógł tak często umawiać się na randki, więc tęsknota za nią zatruje mu życie.

Oczywiście chętnie porozmawiałby na ten temat z Iloną i poznał jej opinię o swoich planach, ale ona wciąż wydawała się przybita doznanym rozczarowaniem. Kiedy odniósł jej do redakcji książkę Sawickiego, westchnęła ciężko i zapytała:

– No i jak…?

– Uważam, że jest świetna – przyznał. – Pojęcia nie mam, dlaczego ten kretyn nie przyznaje się do autorstwa.

– On w ogóle jest trochę dziwny…

– Delikatnie powiedziane!

Prawdę mówiąc Filip był poważnie zaniepokojony reakcjami kuzynki. Czyżby zależało jej na Michale? Wprawdzie twierdziła, że się w nim nie zakochała, ale kto ją tam wie? W takich sprawach kobiety potrafią być tajemnicze. Rekordy pobiła Ewelina, która nie chciała powiedzieć rodzinie, kto jest ojcem jej dziecka, a Ilona mogła się okazać podobna do siostry…

W każdym razie on nie miał sobie w związku z tym nic do zarzucenia. Od początku uprzedzał ją, z kim będzie miała do czynienia. Powinna zatem bardziej polegać na jego opinii.

Wszystkie te sprawy skutecznie odwracały uwagę Filipa od tego, co działo się na firmowych korytarzach. Nie dostrzegał podekscytowanych koleżanek szepczących o czymś z wypiekami na twarzach. Nie skupiał się na takich drobiazgach jak fakt, że w pomieszczeniu socjalnym przebywa więcej osób niż zazwyczaj, a ich rozmowy wcale nie dotyczą pracy. W rezultacie bardzo się zdziwił, kiedy w jego pokoju zjawił się Michał i zapytał bez żadnych wstępów:

– Dlaczego po firmie krążą plotki o tym, że napisałem kryminał? Tylko ty mogłeś je rozpuścić. Słyszałeś coś od Ilony?

Filip zawsze uważał, że najlepszą obroną jest atak, więc zamiast się tłumaczyć powiedział ironicznie:

– A co to za tajemnica? Przecież książka ma się niedługo ukazać. Wtedy i tak wszyscy się dowiedzą, że to ty.

Na twarzy Michała pojawił się wyraz bezgranicznego zdumienia. W rezultacie Filipowi zaświtała nowa myśl.

– Jeśli zamierzasz ją wydać pod pseudonimem, to znaczy, że w gruncie rzeczy jesteś tchórzem. Moim zdaniem człowiek pióra powinien mieć odwagę podpisać się po swoim tekstem. Jaki by nie był…

Więcej Filip nie zdążył już powiedzieć, ponieważ „człowiek pióra” wymierzył mu taki precyzyjny cios w szczękę, że runął jak długi na podłogę. W normalnych okolicznościach natychmiast by się poderwał i oddał, lecz tym razem upadł całym ciężarem na prawą rękę i poczuł w niej taki ból, przy którym ten spowodowany uderzeniem Michała, wydał mu się nieistotnym drobiazgiem. Chciał wstać, ale nie mógł, gdyż czarne płatki nieustannie biegały mu przed oczyma.

Hałas w jego pokoju sprawił, że zbiegli się pracownicy z całego piętra. Widok leżącego na podłodze kolegi przyprawił ich o szok. Próbowali podnieść Filipa, ale jęknął tak gwałtownie, że zabrakło im odwagi. Skierowali zatem zdumione spojrzenia na Michała, który stał obok nieruchomy niczym słup soli.

– Co tu się stało? – zapytała Klaudia, potrząsając nim z niecierpliwością.

– Pokłóciliśmy się… Uderzyłem go, a on upadł….

Michał robił wrażenie kompletnie nieprzytomnego człowieka, który nie może uwierzyć w to, co rozgrywa się wokół. Uznali zatem, że zadawanie dalszych pytań nie ma sensu i znów spojrzeli na Filipa.

– Trzeba wezwać pogotowie – stwierdził ktoś przytomnie. – Jeśli spróbujemy sami go poruszyć, możemy mu bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Ta sugestia spotkała się z ogólną aprobatą. Natychmiast wykonano stosowny telefon i z niecierpliwością oczekiwano na przyjazd karetki. Panowała kompletna cisza: nie wymieniano żadnych uwag na temat dziwnego wypadku, ponieważ wydawał się kompletną abstrakcją – z pokoju Filipa nie dobiegały wcześniej ani krzyki, ani odgłosy bójki. Natomiast Michał – jedyny, który mógłby wyjaśnić sprawę – sprawiał wrażenie tak samo zaskoczonego jak oni.

W końcu przyjechało pogotowie. Filipa ułożono na noszach i wyniesiono z biura ku ogromnemu zaskoczeniu pracowników innych pięter, którzy do tej pory nie mieli pojęcia, że coś się stało. Niestety poszkodowany nic nie mówił, ponieważ przez cały czas zaciskał zęby z bólu. Po chwili karetka odjechała i dopiero wtedy wszyscy pobiegli do pokoju Filipa, chcąc dowiedzieć się czegoś więcej. Tymczasem w szpitalu lekarz skierował go na prześwietlenie, zaś po obejrzeniu wyników powiedział, że doszło do złamania ręki z przemieszczeniem kości i trzeba będzie ją nastawić w znieczuleniu ogólnym.

ROZDZIAŁ XV

Ilona bardzo żałowała, że uległa prośbie Filipa i dała mu do przeczytania książkę Michała. Zrobiła to pod wpływem impulsu, ponieważ wciąż jeszcze czuła złość i rozgoryczenie, lecz szybko uświadomiła sobie, jak to może wpłynąć na jej kuzyna. Nie ulegało wątpliwości, że Filip był uprzedzony do Michała. Nie lubił go od początku, chociaż tamten nic złego mu nie zrobił – podobno ta antypatia spowodowana była arogancją i wyniosłym sposobem bycia Sawickiego, lecz zdaniem Ilony kryło się za nią coś więcej. Chwilami miała wrażenie, że Filip po prostu mu zazdrości, tylko nie było pewna czego. Bogatych rodziców? Znajomości w świecie biznesu? Łatwiejszego startu w życiu? Dłuższej przyjaźni z Martyną? A może wszystkiego razem? W każdym razie nie byłoby dobrze, gdyby zaczął jeszcze zazdrościć mu talentu, dlatego Ilona nie mogła odżałować swojej decyzji.

Ona sama zdawała sobie sprawę, że Michał był znacznie bardziej skomplikowaną osobowością niż jej kuzynowi się wydawało. Porównując własne doświadczenia z tym, co opowiadał Filip, zauważyła duże rozbieżności. Facet, który podobno zadzierał nosa, wydawał jej się momentami wręcz nieśmiały i kompletnie pozbawiony pewności siebie. Nie ulegało wątpliwości, że w pracy stwarzał pozory i to bardzo umiejętnie, skoro tak potrafił innych wyprowadzić w pole. Najwyraźniej aktorem był znakomitym!

Ilona często zastanawiała się, dlaczego on to robi. Niestety, kiedy próbowała w rozmowie natrącić o jego pracę, Michał automatycznie nabierał wody w usta. Udało jej się tylko ustalić, że nie jest zadowolony ani usatysfakcjonowany i chętnie zająłby się czymś zupełnie innym. Nie wiedziała jednak, czym jego odczucia są spowodowane. Chyba nie brakiem możliwości rozwoju, skoro ma takie świetne układy? Odkąd zaczęła go podejrzewać o autorstwo książki, miała inną koncepcję: zapewne Michał marzył o pisarskiej sławie, a praca w biurze wydawała mu się zwyczajnie nudna. Wkrótce utwierdziła się w tym przekonaniu, gdyż po usłyszeniu pozytywnej opinii na temat swego dzieła, zaczął nieco bardziej optymistycznie patrzeć na świat.

Nie zmieniało to jednak faktu, że jego najczęstszym zachowaniem była ucieczka od problemów. Nie lubił mówić o tym, co sprawiało mu kłopoty, wolał koncentrować się na sprawach przyjemnych, dających chwilę zapomnienia. Dlatego, kiedy byli razem, rzadko rozmawiali o życiu, a często o książkach, filmach, podróżach… Wtedy Michał robił nawet wrażenie szczęśliwego.

Gdy Ilonie minęła złość spowodowana jego brakiem zaufania, doszła do wniosku, że jest po prostu niedojrzały. W końcu dorosły człowiek powinien umieć stawić czoła problemom. Jak długo można chować głowę w piasek? Owszem, napisanie książki na pewno było z jego strony próbą zrobienia czegoś innego, lecz zważywszy na to, że nawet się otwarcie do tego nie przyznawał, nie była to zbyt śmiała próba. Może powinien się zdobyć na bardziej drastyczny krok i rzucić pracę, skoro nie potrafił się w niej odnaleźć? Przy jego znajomościach, znalezienie innej nie powinno przecież być trudne…

Dopiero po paru minutach uświadomiła sobie, że jest cyniczna. Może Michał postanowił po prostu zaczekać z ostateczną decyzją do czasu, aż odnajdzie się w innej dziedzinie – chociażby w pisaniu. Jakie ona ma prawo go oceniać? Taka nagła rezygnacja też nie wyglądałaby dobrze. Ktoś mógłby pomyśleć, że to kaprys rozpuszczonego chłopaka, a nie rozsądne posunięcie dorosłego mężczyzny.

Pod wpływem tych refleksji uspokoiła się nieco i jej gniew zaczął mijać. Faktycznie w sprawie książki Michał postępował dziecinnie, ale to mogło dowodzić braku wiary we własny talent. Wprawdzie zapewniała go, że powieść jest świetnie napisana i załatwiła mu kontakt z wydawnictwem, lecz najwyraźniej to było za mało. Może uwierzy w siebie dopiero, kiedy docenią go czytelnicy? Kto wie, jak głęboko sięgają jego kompleksy? Gdyby był taki asertywny jak Filip, z pewnością przyznałby się do autorstwa od razu, ale w jego przypadku sprawa ewidentnie musiała potrwać trochę dłużej.

W rezultacie Ilona prawie rozgrzeszyła Michała z braku szczerości i po odebraniu książki od Filipa nie odesłała jej do biura tak jak zamierzała. Postanowiła oddać mu ją przy okazji. Od czasu tej pamiętnej kolacji, na której odkryła jego sekret, dzwonił do niej dwa razy z propozycją spotkania, ale jak dotąd niezmiennie odmawiała, wykręcając się obowiązkami w pracy. Czuła jednak ustępujący gniew i wiedziała, że prędzej czy później się złamie, ponieważ coraz bardziej brakowało jej spotkań z nim.

W głębi duszy musiała być uczciwa, toteż przyznawała, że oprócz wad, Michał miał mnóstwo zalet. Momentami przypominał jej staroświeckiego bohatera historycznych powieści: zawsze zachowywał się kulturalnie, uprzejmie i z szacunkiem. Pamiętał o takich drobiazgach jak przepuszczanie jej w drzwiach czy otwieranie drzwi samochodu, odwoził ją do domu, przysyłał kwiaty… Już samo to przemawiało na jego korzyść, nie mówiąc o tym, że potrafił interesująco prowadzić rozmowę, ponieważ sporo wiedział o literaturze, filmie, historii… Spędzanie czasu w jego towarzystwie było dla niej naprawdę ogromną przyjemnością! Poza tym nie była na tyle ślepa, by nie zauważyć, że przyciągał spojrzenia innych kobiet. Jego uroda i sposób bycia ewidentnie robiły na nich wrażenie i pewnie niejedna chętnie by się z nią zamieniła, gdyby miała okazję. Nie warto było zatem pochopnie rezygnować ze spotkań.

W dniu, w którym doszło do kłótni w biurze między Michałem a Filipem, Ilona ostatecznie podjęła decyzję: umówi się z nim jeszcze raz, odda mu książkę i… niewinnie zagadnie o to, czy sam kiedyś próbował pisać. Powie, że lektura jego komentarzy zamieszczanych na blogu wskazuje na dużą biegłość w posługiwaniu się językiem oraz pomysłowość i kreatywność. Przyparty do muru będzie musiał się jakoś do tego ustosunkować. Jeśli tym razem będzie szczery, puści w niepamięć jego wcześniejsze uniki. Jeśli nie, ostatecznie zakończy tę znajomość. Nie może mu jednak nie dać jeszcze jednej szansy.

Zadowolona z podjętej decyzji skoncentrowała się na porządkowaniu materiałów do kolejnego reportażu. Praca pomogła jej się odprężyć i zapomnieć o sprawach osobistych. Kiedy zadzwonił telefon, miała już gotowy plan i zabierała się do pisania, ale postanowiła odebrać. Jeśli to Michał, mógłby odnieść wrażenie, że go unika…

Po zerknięciu na ekran zorientowała się jednak, że dzwoni Dorota.

– Co u ciebie? – zagadnęła ją wesoło. – Bardzo jesteś zawalona robotą? Bo postanowiłam się upomnieć o kawę i lody…

– Nie ma sprawy, chętnie się z tobą spotkam. Dziś wieczorem?

– Może być dziś, przy okazji oblejemy pomyślne zakończenie sprawy.

– Jakiej sprawy?

– Ilonka, co ty jesteś taka nieprzytomna? Dzwonisz do mnie, prosisz, żebym przeczytała książkę, którą dostałaś od znajomego, a teraz pytasz „jakiej sprawy”?

– Przepraszam, oderwałaś mnie od pisania reportażu – wyjaśniła.

– No chyba, że tak…

– Więc co z tą książką?

– Wszystko w porządku. Dzisiaj widziałam się z autorką i podpisałam z nią umowę wydawniczą.

Ilona na moment zaniemówiła. Dałaby sobie głowę uciąć, że Dorota użyła rodzaju żeńskiego…

– Z autorką? – powtórzyła na wszelki wypadek. – To kobieta…?

– Tak, w dodatku bardzo sympatyczna. Potwierdziła, że prosiła swojego znajomego o pośrednictwo w tej sprawie. Podobno nie miała odwagi sama z tobą porozmawiać.

Teraz Ilona zaniemówiła na dobre.

– Czemu cię to dziwi? – zapytała Dorota. – Przecież taka książka spokojnie mogła zostać napisana zarówno przez mężczyznę, jak i przez kobietę.

Nie ulegało wątpliwości, że jej koleżanka ma rację. Dlaczego ona sama nie wzięła tego pod uwagę? Dlaczego przez cały czas podejrzewała Michała? Teraz, kiedy Dorota o tym wspomniała, od razu powzięła inne podejrzenie, które z prędkością światła zaczęło zmieniać się w pewność.

– Jak ona się nazywa? – zapytała cicho.

– Martyna Dębska.

No tak… Kto inny mógłby wchodzić w grę?

– Podobno napisała w sumie pięć kryminałów – kontynuowała Dorota. – Bardzo mnie to ucieszyło, bo inwestowanie w autora jednej książki jest jednak dość ryzykowne. Nigdy nie wiadomo, czy napisze następną, a jeśli nawet, to czy będzie równie dobra jak pierwsza. Na szczęście w tym przypadku będziemy mogli się od razu o tym przekonać, ponieważ przesłała nam kolejne teksty. Osobiście jestem dobrej myśli i uważam, że nasza współpraca…

Dorota mówiła jeszcze przez jakiś czas, ale Ilona już jej nie słuchała. Natomiast po zakończeniu rozmowy przez dłuższą chwilę trzymała w ręku telefon i siedziała bez ruchu na kanapie pogrążona we własnych myślach. A więc to tajemnicza dziewczyna jej kuzyna pisała książki, tylko utrzymywała sprawę w sekrecie… Czyli prowadziła podwójne życie…

Nagle Ilona ocknęła się z zamyślenia i poderwała gwałtownie. Uświadomiła sobie, że powinna natychmiast powiadomić o tym Filipa. Przecież on w dalszym ciągu sądzi, że to Michał! Będzie numer, jak się wygada! Korzystając z tego, że nadal trzymała w ręku swoją komórkę, szybko wyszukała go w kontaktach i zadzwoniła. Niestety nie odebrał. Potem próbowała jeszcze kilkakrotnie, lecz nadal bez rezultatu. Nie wiedziała, co o tym myśleć, ponieważ telefon nie był wyłączony i nikt nie informował jej o czasowej niedostępności abonenta. A może Filip już poznał prawdę? To też było prawdopodobne. W takim razie postanowiła zrezygnować, wychodząc z założenia, że powinien do niej oddzwonić. Czekała na to przez cały dzień – na próżno.

ROZDZIAŁ XVI

Po wybudzeniu ze znieczulenia Filip czuł się okropnie: dwa razy wymiotował, słaniał się na nogach i miał zawroty głowy. Do tego dochodził jeszcze ból ręki oraz zdrętwiałej szczęki. Był prawie szczęśliwy kiedy ogarnęła go senność, ponieważ bardzo chciał zapomnieć o koszmarze, w jaki nagle zamieniło się jego życie. Nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że jest w szpitalu, w dodatku w takim opłakanym stanie. Krótka sprzeczka z Michałem, jedno uderzenie i tego typu efekty?

Po przebudzeniu następnego ranka przynajmniej jego żołądek się uspokoił, co odebrał jako pewną poprawę. Ponadto dostał środki przeciwbólowe, dzięki którym zarówno ręka, jak i szczęka przestały mu tak bardzo dokuczać. W rezultacie odzyskał jasność umysłu i zaczął analizować sytuację. Owszem, miał sprzeczkę z Sawickim, lecz to nie on posunął się do rękoczynów. Jest ofiarą tego, że tamten nie potrafił nad sobą zapanować. Zatem nikt nie może mieć do niego o nic pretensji, tym bardziej że do incydentu doszło w jego pokoju, co wyraźnie sugeruje, kto szukał zaczepki. Gdyby on chciał się kłócić, poszedłby przecież do Michała zamiast czekać na wizytę. Jakby na to nie patrzeć jest w tej sprawie stroną pokrzywdzoną, a zatem nic mu nie grozi.

Uspokoiwszy się co do ewentualnych konsekwencji służbowych, Filip zaczął się zastanawiać nad prywatnymi. Tu sprawy przedstawiały się znacznie gorzej. Wygadał się przecież niechcący, a wynikło z tego ogromne zamieszanie. Teraz po głowie chodziło mu mnóstwo nieprzyjemnych pytań. Co powie Martyna na to, że pokłócił się z jej przyjacielem? Jak przyjmie tę wiadomość Ilona? Czy rodzice nie będą się domagali od niego wyjaśnień? Albo koledzy z pracy? Musi się zastanowić, co im wszystkim powiedzieć… Niestety w trakcie zastanawiania się, usnął po raz kolejny, a kiedy się obudził, zobaczył przy swoim łóżku zapłakaną matkę i zafrasowanego ojca.

– O Boże, jak ty wyglądasz… – jęknęła matka, spoglądając na niego z rozpaczą i ocierając oczy.

– Pobiłeś się z kimś? – zapytał ojciec.

– Miałem nieporozumienie z kolegą z pracy – powiedział niepewnie. – On mnie uderzył, a ja upadłem i złamałem rękę. Oddam mu, jak się zrośnie.

– Myślałem, że obracasz się wśród ludzi na poziomie…

– Pozory mylą.

– Dajcie już spokój, trzeba się zastanowić, co dalej – przerwała im Jadwiga. – Lekarz mówi, że dostaniesz zwolnienie, ale przecież i tak nie dasz sobie rady sam. Może zostaniesz u nas, dopóki nie zdejmą ci gipsu? Ojciec wyjeżdża do sanatorium, więc tym bardziej będę się mogła tobą zająć, zrobić zakupy, przygotować coś do jedzenia…

– To świetny pomysł, mamo.

– Zgadzasz się?

– Tak.

Nie widział powodu, żeby odmawiać, zwłaszcza że matka miała rację: rzeczywiście lewą ręką niewiele zwojuje.

– W teczce mam klucze – dodał jeszcze. – Jakbyś mogła zajrzeć do mnie wcześniej i zabrać najpotrzebniejsze rzeczy, byłoby super.

– Oczywiście, wezmę ubrania i pidżamy. Chyba że chcesz coś jeszcze.

– Nie, raczej nie.

– A kiedy cię wypiszą? – zapytał ojciec.

– Jutro albo pojutrze.

– To może podrzucić ci coś do czytania, żebyś się nie nudził? Na dole w kiosku widziałem fajny kryminał.

– Dziękuje, tato, ale wystarczy, jeśli kupisz parę gazet. Ciągle spać mi się chce, wiec nie mógłbym się skupić na czymś dłuższym.

Filip wolał się nie przyznawać rodzicom, że chwilowo ma alergię na kryminały…

Godzinę później pojawiło się u niego dwóch policjantów.

– Dostaliśmy zawiadomienie ze szpitala, że przywieziono pana ze śladami pobicia – powiedział jeden z nich. – Czy chce pan złożyć doniesienie o przestępstwie?

– Nie – odpowiedział stanowczo. – To był wypadek.

– Na pewno? – zapytał drugi.

– Oczywiście. Przewróciłem się i złamałem rękę.

– I to też efekt tego wypadku? –zapytał pierwszy, wskazując wymownie na jego szczękę.

– Przy okazji uderzyłem się o kant biurka.

– A co spowodowało, że się pan przewrócił? – dociekał drugi. – Może ktoś pana popchnął?

– Potknąłem się.

Filip wiedział doskonale, że obaj mu nie wierzą, ale nie miał najmniejszego zamiaru powiedzieć prawdy.

– Gdyby pan sobie jednak przypomniał więcej szczegółów i zdecydował się wnieść oskarżenie, to proszę się z nami skontaktować – zakończył pierwszy, potwierdzając jego przypuszczenia.

Po ich wyjściu odetchnął z ulgą. Zawsze załatwiał swoje sprawy sam i teraz też miał taki zamiar. To była rozgrywka między nim a Michałem. Jeśli tamten myśli, że to koniec, jest bardzo naiwny. Za parę tygodni ręka mu się zrośnie i wtedy zrobi to, czego nie mógł zrobić od razu, czyli odda cios. Ma do tego pełne prawo, zatem nie odmówi sobie tej przyjemności. Ale policji do sprawy mieszał nie będzie, ponieważ nie ma zwyczaju składać donosów. Nawet w szkole nigdy nie skarżył nauczycielom na kolegów, a przecież nie będzie po latach zmieniał zwyczajów. Utwierdziwszy się w przekonaniu, że postępuje słusznie, zaczął myśleć o chwili, kiedy wyrówna z Michałem rachunki. Podobno kość po złamaniu jest jeszcze mocniejsza niż wcześniej, więc siłę uderzenia też powinien mieć większą…

Po południu przyszła Martyna. Usiadła przy jego łóżku i popatrzyła na niego ze smutkiem w oczach, lecz zdaniem Filipa nie wydawała się wystarczająco poruszona tym, co go spotkało.

– Michał opowiedział mi o waszej kłótni – przyznała wreszcie.

No tak, to wyjaśniało wszystko. Sawicki przedstawił jej swój punkt widzenia, a jego zapewne odmalował jako czarny charakter. To on był wszystkiemu winien, ponieważ go sprowokował. Ale na skutek wydarzeń, które nastąpiły potem, leży teraz w szpitalu i cierpi, podczas gdy tamtemu włos z głowy nie spadł. Nie zauważyła tego? W końcu mogłaby okazać trochę więcej współczucia facetowi, którego jeszcze niedawno zapewniała, że go kocha!

– Wydaje mi się, że źle zinterpretowałeś sprawę, dlatego muszę ci w związku z tym coś wyjaśnić – dodała. – To ja napisałam ten kryminał. On tylko poprosił Ilonę, żeby go przeczytała i wyraziła swoje zdanie.

– Co…?

Martyna podniosła się i zaczęła chodzić nerwowo po pokoju.

– Zawsze miałam grafomańskie skłonności. Jeszcze w czasach szkolnych lubiłam wymyślać różne historie. Potem zaczęłam je spisywać, ale bałam się komukolwiek o tym mówić, bo byłam przekonana, że nic nie są warte. W końcu postanowiłam coś z tym zrobić. Przyznałam się Michałowi i dałam mu kilka do przeczytania. Jakiś czas później powiedział mi, że poznał pewną dziennikarkę, która prowadzi literackiego bloga i pisuje recenzje. Zaproponował, że się z nią umówi i pokaże jej któryś z moich tekstów. Do tego ograniczała się jego rola w tej sprawie.

Filip nie ochłonął jeszcze z wrażenia. Nie był w stanie wykrztusić słowa, lecz Martyna chyba nie oczekiwała na razie żadnej odpowiedzi.

– Widzisz, po napisaniu pięciu książek postanowiłam zmierzyć się z rzeczywistością – kontynuowała. – Chciałam wreszcie usłyszeć profesjonalną opinię na ich temat. Dlatego zgodziłam się na jego propozycję. Bardzo się ucieszyłam, kiedy Ilona powiedziała, że ten kryminał jej się podobał. Nie wiem tylko, dlaczego podejrzewała, że to Michał jest autorem. On twierdzi, że nigdy jej tego nie sugerował.

– Widocznie źle go zrozumiała – wymamrotał niepewnie. Miał ochotę zapaść się pod ziemię razem ze szpitalnym łóżkiem, na którym leżał.

– Nawet jeśli źle go zrozumiała i przedstawiła ci taką wersję, to w dalszym ciągu nie mogę pojąć, czemu opowiadałeś o tym w biurze. Nie mogłeś tej informacji zachować dla siebie?

– Powiedziałem niechcący jednej osobie, a ona nie umiała utrzymać języka za zębami…

Martyna przestała chodzić po pokoju i znów usiadła przy jego łóżku.

– Dlaczego ty tak nie lubisz Michała? – zapytała cicho. – Wiem, że na początku byłeś o niego zazdrosny, ale teraz już chyba nie jesteś.

– Nie…

– To po co była ta awantura?

– Oj tam, zaraz awantura… Drobna sprzeczka i tyle. – W przystępie rozpaczy Filip uznał, że najlepiej będzie zbagatelizować sprawę.

– Nazwałeś go tchórzem...

– A on mi przyłożył!

– Bardzo ci współczuję, ale w sumie sam jesteś sobie winien.

– Może i tak…

Martyna była chyba usatysfakcjonowana tym, że się z nią zgodził, ponieważ na tym zakończyła rozmowę o wydarzeniach w biurze.

– Nie chcę cię męczyć, bo wiem, że źle się czujesz. Przemyśl sobie spokojnie to, co powiedziałam. I odpoczywaj.

Pochyliła się nad nim i delikatnie pocałowała go w policzek. Filip nie mógł się jednak oprzeć wrażeniu, że zrobiła to z litości.

Przez cały wieczór powtarzał sobie w myślach tę rozmowę, jakby chciał się upewnić, czy naprawdę miała miejsce. I musiał przyznać, że jego złamana ręka to było szczęście w nieszczęściu. Ładnie by wyglądał w jej oczach, gdyby jeszcze pobił Michała! I tak wyszło na to, że on się okazał głupim gadułą, a tamten człowiekiem godnym zaufania. Rewanż też będzie sobie musiał teraz odpuścić, ponieważ jedyne, co przemawia na jego korzyść, to bycie stroną pokrzywdzoną. Mógł wprawdzie zyskać dodatkowe punkty, gdyby powiedział Martynie, że jej książka bardzo mu się podobała, ale w czasie rozmowy o tym nie pomyślał, a teraz było już za późno. Żałował tego, ponieważ ogólnie rzecz biorąc miał złe przeczucia. Nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ona czuje się dotknięta jego zachowaniem. Jej wizyta była krótka i taka… czysto kurtuazyjna. Jakby go odwiedziła w szpitalu, ponieważ nie wypadało inaczej. W dodatku podczas tych odwiedzin wcale nie robiła wrażenia zakochanej dziewczyny, tylko zupełnie obcej osoby. Filip usiłował przekonać sam siebie, że wszystko da się jeszcze naprawić, ale bezskutecznie. Coś mu mówiło, że ich wzajemne relacje nieprędko wrócą do normy…

Następnego dnia odwiedził go Michał. Miał bardzo niepewną minę i zapytał najpierw, czy może wejść.

– Pewnie – odparł spokojnie.

– Przyszedłem cię przeprosić – przyznał. – Jest mi niewymownie głupio z powodu tego, co się stało.

Filip od razu się zorientował, że okazanie mu wspaniałomyślności powinno odpowiednio podziałać na jego dziewczynę, zatem odpowiedział:

– Nie ma o czym mówić. Też bym się zdenerwował, gdyby ktoś mnie nazwał tchórzem.

– Ale ta twoja ręka…

– Do wesela się zagoi!

Co do tej ostatniej kwestii zachowanie Martyny nie pozostawiało, niestety, najmniejszych wątpliwości.

Michał zdobył się wreszcie na odwagę, żeby na niego spojrzeć.

– Mogę cię o coś zapytać?

– Jasne!

– Co ty właściwie do mnie masz? Nigdy ci nie zrobiłem żadnego numeru…

– Nie lubię zarozumiałych typów, którzy się uważają za lepszych od innych – powiedział szczerze.

– Ja się wcale nie uważam za lepszego od innych.

– W takim razie świetnie udajesz!

Ku jego zdumieniu Michał lekko się uśmiechnął.

– A wiesz, że tu akurat możesz mieć rację?

Filip też się uśmiechnął i pierwsze lody zostały przełamane. Potem rozmawiali trochę o sytuacji w pracy. Sawicki powiedział mu, że w biurze wszyscy się o niego martwią i proszą o przekazanie serdecznych pozdrowień. A Klaudia prosi dodatkowo o przekazanie przeprosin. Nie chciała mu powiedzieć za co, ponieważ była pewna, że on się sam domyśli, ale wyglądała na osobę, która ma wyrzuty sumienia.

Po jego wyjściu Filip uświadomił sobie, że te dwie ostatnie wizyty były naprawdę zaskakujące. Nie wiedział tylko, kto zaskoczył go bardziej: Michał, który przyznał, że jedynie udaje przed wszystkimi pewnego siebie, czy Martyna, która przyznała, że w tajemnicy przed wszystkimi pisuje książki o morderstwach.

Kilka godzin później został wypisany ze szpitala i zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami pojechał do rodziców. Pod wpływem doznanych wrażeń nie zauważył, że jedyną bliską osobą, która nie odwiedziła go w trakcie pobytu, była jego kuzynka Ilona. Nie zrobiła tego, ponieważ nie miała odwagi spojrzeć mu w oczy.

ROZDZIAŁ XVII

Martyna umówiła się z Iloną w Galerii Mokotów. Żałowała teraz, że nie zrobiła tego wcześniej. Powinna była do niej zadzwonić zaraz po tym, jak wydawnictwo przyjęło książkę, spotkać się i podziękować za pomoc. Wtedy nie doszłoby do kłótni między Filipem a Michałem.

Przyczyna, która ją od tego powstrzymała, była prozaiczna: gdy poinformowała Dorotę, że oprócz przesłanego kryminału ma gotowe cztery inne, ta wyraziła chęć zapoznania się z nimi. Wobec tego Martyna uznała, że powinna na nie jeszcze raz rzucić okiem i dokonać ewentualnych poprawek w tekście. Zajęło jej to trochę czasu, potem Filip zaprosił ją na wspólny wyjazd, no i nie zdążyła. Zresztą Michał powiedział, że nie ma się czym przejmować, on sam zabierze Ilonę na kolację w ramach podziękowania, a ona wyrazi jej swoją wdzięczność trochę później. Zgodziła się z radością, zadowolona z rozwiązania problemu. Niestety jej lekkomyślne zwlekanie doprowadziło ostatecznie do awantury.

Ta nieszczęsna historia przyćmiła radość Martyny z tego, że jej książki zostaną wydane. A przecież po cichu marzyła od tym od lat! Pisanie było jej pasją, której oddawała się skrycie w tajemnicy przed wszystkimi. Oficjalnie zajmowała się tłumaczeniami z niemieckiego, toteż nikt się nie dziwił, widząc ją piszącą na komputerze. Tymczasem ona dzieliła czas spędzany przy klawiaturze między czynności zarobkowe i hobbystyczne. Nieświadomi niczego rodzice nie zadawali jej żadnych pytań, stwarzając tym samym wręcz komfortowe warunki do tworzenia kolejnych powieści. Poza tym cieszyli się, że córka nadal z nimi mieszka, ponieważ jej młodszy brat rzadko bywał w domu, odkąd rozpoczął studia w Stanach.

Jedyne, co niepokoiło państwa Dębskich, to skłonność Martyny do zatapiania się we własnych myślach. Pojęcia nie mieli, dlaczego córka tak często buja w obłokach. Nie podejrzewali, że obmyśla historie kolejnych morderstw, zatem uważali ją za zwykłą marzycielkę. Zapewne dlatego, kiedy na horyzoncie pojawił się Filip – twardo stojący na ziemi facet z perspektywami na karierę – ucieszyli się, że znalazła sobie kogoś takiego.

Sama Martyna również była zadowolona ze swojej sytuacji, gdyż przebywanie pod rodzicielskim dachem zdejmowało jej z głowy troskę o takie prozaiczne rzeczy jak czynsz, na który trzeba zarobić. Dzięki temu mogła bez przeszkód poświęcać się ulubionemu zajęciu. Do nieustannych sprzeczek miedzy swymi rodzicami zdążyła się dawno przyzwyczaić, pomimo iż były nieco irytujące. Uważała jednak, że każda pasja wymaga poświeceń, więc przymykała oko na te niedogodności. Słowem wszystko szło w miarę dobrze, aż do tych ostatnich wydarzeń w biurze.

Kiedy Michał jej o nich opowiedział, początkowo nie chciała wierzyć. Jednak jego przygnębienie spowodowane faktem, że w gniewie uderzył jej chłopaka, było tak widoczne, iż nie mogła wątpić w to, co mówił. Najbardziej zaszokowało ją postępowanie Filipa. Nie potrafiła zrozumieć, czemu wspominał w biurze o książce, niezależnie od tego, kogo uważał za jej autora. Nigdy nie robił na niej wrażenia bezmyślnego gaduły!

Jej zdumienie było tym większe, że dotąd uważała go za faceta, którego zachowania i reakcje można bez problemu przewidzieć – był szczery, prostolinijny, nie krył się ani ze swoimi uczuciami, ani z poglądami. W przeciwieństwie do Michała zupełnie nie potrafił udawać i stwarzać pozorów. Od początku bardzo jej się to podobało. Filip stanowił jakby powiew świeżego powietrza, wnosił w jej pokręcone życie ład i harmonię, sprawiał, że przy nim czuła się spokojna. Teraz zaczęła się jednak zastanawiać, czy aby na pewno dobrze go zna. Podobno zakochany człowiek zawsze patrzy na obiekt swoich uczuć przez różowe okulary… Było zatem bardzo prawdopodobne, że ona też nieco idealizowała ukochanego. Może powinna porozmawiać o nim z Iloną?

Prawdę mówiąc, czuła się niepewnie przed spotkaniem z nią. Powtarzała sobie ciągle, że powinna była wcześniej jej podziękować za przeczytanie tego nieszczęsnego kryminału i polecenie go w wydawnictwie. Dobrze, że Ilona w ogóle zgodziła się z nią zobaczyć, bo inna na jej miejscu już dawno by się obraziła za takie zachowanie.

Kiedy dotarła do kawiarni, w której miały się spotkać, z obawą rozejrzała się dookoła. Na szczęście poznała Ilonę od razu, gdyż Michał przesłał jej zdjęcie, które kiedyś zrobili sobie w restauracji. Początkowo Martyna usiłowała go namówić na spotkanie we trójkę, ale zdecydowanie odmówił.

– Ona jeszcze nie wie, co się stało w biurze. A kiedy się dowie, pewnie nie będzie chciała mnie widzieć – stwierdził ponuro.

– Powinieneś jej to wszystko wytłumaczyć – odpowiedziała stanowczo.

– Wątpię, czy mi się uda.

– Nie kręć, tylko przyznaj, że po prostu się boisz. Filipa też będziesz teraz unikał?

– Konflikt z drugim facetem jest o całe niebo prostszą sprawą niż nieporozumienie z kobietą.

– Zwłaszcza z taką, na którą się ma ochotę?

– Zwłaszcza…

Wobec tego Martyna się poddała i klnąc na czym świat stoi męską skłonność do chowania głowy w piasek, poszła na spotkanie sama, chociaż w dalszym ciągu uważała, że byłoby lepiej, gdyby Michał je ze sobą poznał. Szybko jednak poprawił jej się nastrój, ponieważ Ilona zrobiła na niej wrażenie sympatycznej, bezpośredniej osoby. Patrząc na nią zrozumiała też dlaczego podoba się Michałowi, chociaż nie przypomina w niczym klasycznej piękności. Piegi stanowiły przecież jego skrywaną słabość.

Jej ciekawość była oczywiście odwzajemniona – Ilona też patrzyła na nią z wyraźnym zainteresowaniem. Zapewne od dawna zastanawiała się, jak wygląda dziewczyna Filipa i chciała porównać jego opowiadania z rzeczywistością. Martyna nie przejmowała się tym specjalnie, ponieważ miała jej zbyt dużo ważnych rzeczy do powiedzenia.

– Przede wszystkim chciałam cię przeprosić – zaczęła. – Już dawno powinnyśmy się spotkać, tylko ja za bardzo skoncentrowałam się na sprawie moich książek. Podczas pierwszej rozmowy Dorota zapytała, czy napisałam więcej, bo wydawnictwu nie opłaca się inwestować w autora jednej pozycji. Wiesz, koszty promocji i tak dalej…

Ilona spokojnie skinęła głową.

– Wobec tego postanowiłam jej wysłać cztery pozostałe, tylko najpierw chciałam je jeszcze przejrzeć.

– Nie ma o czym mówić. Rozumiem.

– Właśnie, niestety, jest o czym mówić, bo moje gapiostwo miało poważne konsekwencje – odparła ze smutkiem Martyna. Potem westchnęła ciężko i wyjaśniła jej, co miała na myśli.

Kiedy Ilona usłyszała o wypadkach w biurze, chwyciła się za głowę.

– Pobili się? W pracy? Dwaj poważni faceci? – pytała z niedowierzaniem.

– Właściwie to Michał uderzył Filipa.

– Ale chyba mi nie powiesz, że na tym się skończyło?

– Nie – przyznała Martyna. – Kiedy Filip upadł, złamał rękę i teraz jest w szpitalu.

– O Boże!

– Michał okropnie się z tym czuje. Nawet ze mną nie przyszedł, bo sądził, że będziesz na niego zła.

– Przecież to nie jego wina, tylko moja – jęknęła Ilona. – Ja zasugerowałam Filipowi, że on mógł napisać tę książkę.

– Dlaczego? – zapytała Martyna z nieukrywaną ciekawością.

Ilona opowiedziała jej o tym, jak przypadkowo usłyszała fragment jego rozmowy telefonicznej.

– Kiedy wspomniał, że niedługo zacznie pisać pierwszy rozdział, uznałam sprawę za oczywistą – zakończyła. – Przecież mogło chodzić tylko o początek kolejnej książki.

Na twarzy Martyny pojawił się lekki uśmiech.

– Rzeczywiście mogłaś to tak zrozumieć…

– Chcesz powiedzieć, że miał na myśli co innego?

Martyna skinęła głową.

– Pierwszy rozdział swojej pracy doktorskiej – wyjaśniła spokojnie. – Jego dawny promotor, profesor Woźniak, namówił go, żeby zaczął pisać. Jeszcze w czasach, gdy Michał kończył studia, sugerował mu, aby został na uczelni i zajął się karierą naukową.

– Nie wiedziałam…

– A czemu nie zapytałaś go wprost, czy to on jest autorem książki?

– Miałam zamiar, ale nie zdążyłam. Zadzwoniła do mnie Dorota i powiedziała, że to ty.

Martyna machnęła ręką.

– Każdy z nas popełnia jakieś błędy…

– Moim największym błędem było to, że źle przedstawiłam sprawę Filipowi.

– Nie obwiniaj się tak bardzo. Gdyby on nie powtórzył tego innym, nie byłoby żadnej afery.

Ilona westchnęła ciężko.

– Pojęcia nie mam, co go do tego skłoniło. Dałabym sobie głowę uciąć, że potrafi trzymać buzię na kłódkę.

Teraz Martyna też westchnęła.

– Podejrzewam, że on nie lubi Michała. Na początku nawet był o niego zazdrosny, ale potem mu wytłumaczyłam, jakie relacje nas łączą.

– Mnie się wydaje, że chodzi o coś więcej – przyznała Ilona. – On go uważa za pyszałka i zarozumialca…

– Naprawdę?

– Też mnie to trochę dziwi...

Ilona popatrzyła bezradnie na dziewczynę swego kuzyna. Wciąż nie mogła uwierzyć, jak głęboka była wzajemna niechęć między Filipem a Michałem i do czego ostatecznie doprowadziła. W końcu Michał nie był głupi i zdawał sobie sprawę, że Filip ma o nim jak najgorszą opinię. Zapewne dlatego zareagował w sposób, który zupełnie do niego nie pasował. Ilona żywiła głębokie przekonanie, że on nie należy do ludzi, którzy rozwiązują problemy za pomocą rękoczynów – zbyt dobrze go już znała.

– Jak to możliwe, że dwóch rozsądnych facetów nie potrafi się ze sobą porozumieć? – zapytała.

– Pojęcia nie mam.

Martyna wyczuła, że ci dwaj faceci są bliscy im obydwu, każdy na swój sposób. W związku z tym Ilona też chciałaby, aby pozostawali ze sobą w poprawnych stosunkach, skoro nie są w stanie zdobyć się na nic więcej. Z jej słów wywnioskowała, że Filip był do Michała bardziej uprzedzony niż ona sama sądziła. Zapewne dlatego rozgłaszał po firmie informację o książce.

– I co teraz? – zapytała smutno Ilona.

– Michał miał pójść dzisiaj do szpitala, żeby przeprosić Filipa – odpowiedziała Martyna. – Może uda im się w końcu zakopać topór wojenny.

– Dobrze by było.

Uśmiechnęły się do siebie jednocześnie i pomyślały, że w odróżnieniu od nich one są na najlepszej drodze do tego, aby się porozumieć, a może nawet zaprzyjaźnić…

ROZDZIAŁ XVIII

Michał był bardzo wdzięczny profesorowi Woźniakowi za zainteresowanie i pomoc, gdyż pomysł pisania pracy doktorskiej ogromnie przypadł mu do gustu. Zawsze lubił takie rzeczy jak prowadzenie badań, robienie analiz, czy wyciąganie wniosków. No i zawsze był molem książkowym. Odkąd zaczął zbierać materiały, czuł się jak nowo narodzony. Nawet praca, której nie lubił, nie przeszkadzała mu tak bardzo jak kiedyś, może dlatego, że przestała się wydawać dożywotnim zesłaniem. Teraz była jedynie etapem przejściowym – chociaż nie zdecydował się jeszcze, czy zostanie naukowcem, wiedział na pewno, że w przyszłości poszuka innego zajęcia.

Sprawa miała jeszcze jeden aspekt, którego wcześniej nawet nie brał pod uwagę: udało mu się zaimponować ojcu, chyba po raz pierwszy w życiu. Nie było to wcale łatwe, zważywszy na sukcesy, jakie tamten odnosił od najmłodszych lat. Nie dotyczyły one tylko nauki i pracy – miał nawet za sobą osiągnięcia sportowe. W latach osiemdziesiątych zdobył wraz z kolegą mistrzostwo Polski w kajakarstwie, w dwójkach. Opowiadał często Michałowi, że jako drużyna byli niepokonani i nikt nie był w stanie z nimi wygrać. Pojęcia nie miał, że syn odbiera wszystkie jego sukcesy jak coś w rodzaju obciążenia kładącego się cieniem na jego własnym życiu. Nie mógł się przecież okazać gorszy, a to stanowiło nie lada wyzwanie. Jak dotąd nic z tego, co sam osiągnął, nie robiło na ojcu wrażenia, dopiero ten pomysł z doktoratem sprawił, że spojrzał na niego z uznaniem.

Michał miał zatem po raz pierwszy od dawna powody do zadowolenia z życia, kiedy wydarzyła się ta nieszczęsna historia z kryminałem w tle i znowu popsuła mu humor. Nie mógł sobie darować, że do tego stopnia stracił panowanie nad sobą. Przecież w Filipie będzie miał teraz śmiertelnego wroga! Gnębiony wyrzutami sumienia poszedł do szpitala, uznając, że tamtemu należą się przeprosiny, zwłaszcza biorąc pod uwagę tę złamaną rękę. Nie mógł się nadziwić, jak łatwo Filip przeszedł nad tym wszystkim do porządku dziennego. Nie tylko odniósł się do sprawy ze zrozumieniem, ale nawet przyznał, że on miał prawo się zirytować.

Potem zauważył inny paradoksalny aspekt zaistniałej sytuacji: w firmie wszyscy zaczęli się do niego odnosić z większym szacunkiem. Zarówno ci, którzy wcześniej traktowali go chłodno, jak i ci, którzy mu nadskakiwali, patrzyli na niego z pewnym podziwem. W końcu Filip zawsze uchodził za twardziela, a on go załatwił jednym ciosem… Zapanowało przekonanie, że takiemu człowiekowi lepiej nie wchodzić w drogę.

Najbardziej niejasnym elementem całej sprawy pozostawała natomiast kwestia, skąd Ilonie przyszło do głowy, że to on napisał ów kryminał. Przecież Filip mógł usłyszeć o tym tylko od niej! Michał analizował wszystkie rozmowy od początku ich znajomości, lecz nie był w stanie sobie przypomnieć żadnej wypowiedzi, na skutek której mogłaby powziąć podobne przypuszczenie. To, że je powzięła, nie ulegało jednak najmniejszej wątpliwości. Pamiętał jej dziwne spojrzenia, wyraźnie sugerujące, że o coś go podejrzewa. Zastanawiał się wówczas o co, lecz autorstwo kryminału nawet mu do głowy nie przyszło! Może więc sama sytuacja wydała jej się dziwna? W końcu był bardzo zainteresowany sprawą, zupełnie jakby dotyczyła go osobiście. Skąd Ilona mogła wiedzieć, że najpierw obiecał przysługę przyjaciółce, a potem nie mógł się oprzeć ciekawości, co z tego wyniknie?

Jednak od mglistych podejrzeń do poinformowania Filipa droga w dalszym ciągu była daleka. Musiało się zatem zdarzyć coś, co utwierdziło Ilonę w jej przypuszczeniach. To już stanowiło dla Michała absolutną zagadkę. Nie potrafił nawet w przybliżeniu jej rozwikłać. Miał nadzieję, że Martyna czegoś się dowie, podczas spotkania z Iloną, czekał zatem z niecierpliwością na wiadomość od niej.

Gdy go poinformowała, że główną przyczyną była jego rozmowa z profesorem Woźniakiem na temat doktoratu, w pierwszej chwili nie mógł uwierzyć.

– Ale głupi zbieg okoliczności – westchnął.

– No tak, w sumie pechowo się złożyło, że profesor akurat wtedy zadzwonił.

– A jak ona zareagowała? Bardzo jest na mnie zła? – zapytał ostrożnie.

– Na ciebie nie. Uważa, że sama jest wszystkiemu winna, ponieważ wprowadziła Filipa w błąd.

– Przecież to absurd. Gdyby on zachował tę informację dla siebie, nie byłoby sprawy.

– Też jej tak mówiłam, ale nie wydawała się przekonana. Może byś jednak przestał udawać strusia i sam spróbował z nią porozmawiać?

– Nie wiem, czy to dobry pomysł.

– Zaufaj mi!

Wobec tego pojechał do Ilony, na wszelki wypadek nie uprzedzając jej telefonicznie o planowanych odwiedzinach. Na szczęście była w domu, lecz faktycznie wyglądała kiepsko. Jej wyraźne przygnębienie od razu rzucało się w oczy, podobnie jak bałagan w domu i niedbały strój składający się z legginsów oraz starej podkoszulki.

– Przepraszam – powiedziała. – Nie spodziewałam się twojej wizyty.

Dla Michała najważniejsze było to, że w ogóle chciała z nim rozmawiać, więc od razu przeszedł do kwestii biurowego konfliktu.

– Nie szkodzi. Przyjechałem, bo się o ciebie martwię. Niepotrzebnie się obwiniasz o to wszystko. Przecież Filip nie musiał nikomu powtarzać tego, co od ciebie usłyszał.

Do Ilony chyba ten argument faktycznie nie docierał, ponieważ tylko z rezygnacją machnęła ręką. Wobec tego postanowił spróbować inaczej.

– Byłem już w szpitalu i przeprosiłem go. On chyba sam ma poczucie winy, bo zachowywał się dość ugodowo. Nawet całkiem spokojnie ze mną rozmawiał.

– Naprawdę?

Michał skinął głową.

– Poza tym wydaje mi się, że za tym wszystkim kryje się coś jeszcze – przyznał.

– To znaczy?

– On chyba w ogóle za mną nie przepada.

– Tak, wiem, uważa cię za zarozumiałego typa, który patrzy na innych z góry.

– Owszem, sam mi to powiedział, ale… wątpię, żeby z tego powodu był taki zawzięty.

Nagle Ilonie przypomniała się rozmowa w kawiarni.

– Poza tym chodzi jeszcze o Martynę – wyjaśniła.

– W jakim sensie?

– No wiesz, żaden facet nie lubi, jak jego dziewczyna ma przyjaciela. Niektórym się to nawet wydaje podejrzane…

– Faktycznie.

– Oczywiście powinien zdawać sobie sprawę, że to bez sensu. Dawno mogliście zostać parą, gdybyście chcieli. Ale zazdrość nie ma z logiką nic wspólnego.

– No tak…

Teraz Michał sam się dziwił, że wcześniej mu to nie przyszło do głowy. Dla niego było oczywiste, że nic go z Martyną nie łączy, toteż nawet nie pomyślał o podobnych podejrzeniach ze strony jej chłopaka. A jednak Ilona miała rację – niechęć Filipa do niego mogła oznaczać, że traktuje go jak potencjalnego rywala.

– W każdym razie ty się nie martw – powiedział. – Naprawdę nie jesteś niczemu winna.

Ilona tylko westchnęła, więc przytulił ją do siebie i złożył pocałunki na jej powiekach. Chyba potrzebowała odrobiny czułości, ponieważ nie zaprotestowała, tylko wtuliła się w jego ramiona jak zgnębione dziecko, które nie potrafi sobie poradzić ze swoimi problemami. Wobec tego całował również jej śliczne piegi, które na bladej twarzy rzucały się w oczy bardziej niż zazwyczaj. Jednak chwilowo nie stanowiło to wstępu do czegoś więcej, ponieważ okoliczności nie były sprzyjające.

– Właściwie dlaczego jesteś dla mnie taki miły? – zapytała w pewnym momencie Ilona, spoglądając na niego ze zdziwieniem. – Wobec ciebie też nie byłam w porządku. Przez cały czas podejrzewałam, że ukrywasz przede mną prawdę…

– Gdybyś podejrzewała, że jestem oszustem albo złodziejem, to bym się obraził – odparł wesoło. – Ale w byciu autorem kryminałów nie ma nic kompromitującego.

– Jednak na Filipa się wkurzyłeś…

– Filip nazwał mnie tchórzem. Jako facet powinien wiedzieć, że są pewne rzeczy, których drugi facet nie przyjmie spokojnie.

– No tak…

– Chyba potem zdał sobie z tego sprawę i dlatego przyjął moje przeprosiny.

– Ty też postaraj się zapomnieć o tym, co ci powiedział – poprosiła nieśmiało. – Filip to w sumie dobry chłopak. Stracił głowę dla Martyny i teraz zachowuje się nietypowo, ale na ogół jest rozsądny, spokojny, odpowiedzialny…

– Ja w sumie nic do niego nie mam, ale jak ona będzie się zapatrywać na sprawę, to nie wiem.

– Martyna…?

– Dla niej pisanie to sens życia – wyjaśnił Michał. – Na pewno chciałaby, aby jej facet to rozumiał. Tymczasem z zachowania Filipa może wnosić, że on nie traktuje sprawy zbyt poważnie.

– Cholera, rzeczywiście!

Ilona dopiero teraz zdała sobie sprawę, że jej kuzyn mógł dużo stracić w oczach ukochanej przez swoje postępowanie. A taki był szczęśliwy, kiedy się przekonał, że odwzajemniła jego uczucie! Jeśli Martyna z nim zerwie, będzie niepocieszony. Zresztą nie musi nawet z nim zrywać, wystarczy, że okaże niezadowolenie. Niech to diabli! Z tej małej chmury, może być faktycznie duży deszcz…

ROZDZIAŁ XIX

Po tygodniu od wyjścia ze szpitala twarz Filipa przybrała z powrotem prawie normalny wygląd, uznał zatem, że powinien spotkać się z Martyną. Nie widzieli się przecież od dnia, kiedy go odwiedziła. Postanowił, że poprosi matkę, aby pomogła mu się ubrać, weźmie taksówkę i pojedzie do miasta. Z tą myślą zadzwonił do Martyny i zaproponował, żeby się umówili w jakiejś kawiarni.

– Myślę, że byłoby lepiej, gdybyś najpierw zupełnie wyzdrowiał – powiedziała z pewnym ociąganiem.

– Tęsknię za tobą – przyznał. – Poza tym mam złamaną rękę, nie nogę. Dam radę wyjść z domu.

– Ale ja chyba potrzebuję trochę więcej czasu, żeby sobie to wszystko przemyśleć.

– Co przemyśleć?

– Twoje zachowanie. Ostatnio uświadomiłam sobie, że masz pewne cechy, które mi się nie podobają.

Filip nie mógł zrozumieć, o co Martynie chodzi. Przecież nigdy jej nie oszukiwał ani nie próbował udawać kogoś innego. To ona prowadziła podwójne życie, w dodatku z dużym zaangażowaniem – nie miała nawet czasu interesować się facetami. W tym momencie uświadomił sobie, że jednak dla niego zrobiła wyjątek. Co chce mu teraz dać do zrozumienia? Że się na nim zawiodła?

– Jakie cechy? – zapytał wprost.

– Potrafisz być zazdrosny, małostkowy, złośliwy… Nie znałam cię od tej strony.

– Martynka…

– Naprawdę potrzebuję czasu, żeby się z tym oswoić.

– Ale ja cię kocham!

– Obiecuję, że się zobaczymy, jak wyzdrowiejesz. Wtedy porozmawiamy.

W życiu nie był taki zaszokowany. Zdawał sobie sprawę, że ona może mieć do niego żal o tę kłótnię z Michałem, lecz nie przypuszczał, aby to groziło aż tak poważnymi konsekwencjami. Oczywiście daleko mu do ideału, ale przecież nie ma na świecie idealnych facetów. Każda rozsądna kobieta powinna o tym pamiętać.

Nagle przyszła mu do głowy nowa myśl: a może Martyna wcale nie jest rozsądna? Może spodziewała się, że będzie podobny do bohaterów książek, które czytała? W końcu skąd on może wiedzieć, jakie oczekiwania ma taka dziewczyna?

Właściwie nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiał. Kiedy poznał Martynę, nawet nie myślał o tym, żeby ją poderwać. Przyjęcie, na którym się spotkali, było śmiertelnie nudne, ponieważ większość obecnych rozmawiała o pracy. Wobec tego przyłączył się do grupy osób dyskutujących o kinie. Na początku nic nie mówił, ale kiedy jeden z kolegów zaczął się zachwycać nowym amerykańskim filmem sensacyjnym, nie wytrzymał i powiedział, że jego zdaniem stare kinowe przeboje są o wiele lepsze od obecnych. Martyna była jedyną osobą, która się z nim zgodziła. Przyznała, że sama też nie cierpi tej sieczki opartej głównie na efektach specjalnych. Kiedyś kręcono filmy z ciekawszą akcją, a grający w nich aktorzy mieli o wiele lepszy warsztat. Dzisiaj byle amator może stać się gwiazdą, zwłaszcza kiedy powie w wywiadzie, że nie korzysta z pomocy kaskaderów i sam wykonuje różne durne akrobacje. Nawet nie zauważyli, kiedy reszta towarzystwa się wykruszyła, a oni zostali sami. Do końca wieczoru rozmawiali o swoich ulubionych produkcjach, zaś Filip z rozpędu wyznał Martynie, że western W samo południe oglądał osiem razy.

Nie myślał wówczas o tym, aby jej zaimponować czy zrobić wrażenie. Po prostu dobrze mu się z nią rozmawiało i tyle. Dopiero, gdy jej ojciec wspomniał, że pora się żegnać i wracać do domu, ogarnął go żal. Miałby się z nią nigdy więcej nie spotkać? Spontanicznie poprosił ją o numer telefonu, a ona bez problemu się zgodziła. Dopiero potem dotarło do niego, że zgodziła się nie tylko ze względu na ich wspólne gusta filmowe, lecz również ze względu na to, że jej się podobał…

Przez kilka następnych miesięcy Filip czuł się szczęśliwy i nie zadawał Martynie żadnych zbędnych pytań. Kiedyś powiedziała mu, że tłumaczy dokumenty z niemieckiego, a potem już nie wracała do swoich spraw zawodowych. Do głowy mu nawet nie przyszło, żeby drążyć temat! Może gdyby zaczął mówić o książkach, napomknęłaby o swojej pasji, ale dyskusje o literaturze za bardzo kojarzyły mu się z lekcjami polskiego w szkole i z okropną nauczycielką, która lubiła im zadawać pytania typu: „W jaką suknię była ubrana Izabela Łęcka, kiedy Wokulski po raz pierwszy zobaczył ją w teatrze?” albo „Ile mórg ziemi wniosła w posagu Jagna, wychodząc za Borynę?” Każdy by miał dość na jego miejscu!

Analizując sprawę teraz, Filip doszedł do wniosku, że Martyna też nie była zbyt dociekliwa – nie zahaczała nigdy o tematy, których sam nie poruszał. Może jej powściągliwość wynikała z niechęci do ujawniania własnych tajemnic? W takim razie postępował właściwie, nie próbując wkraczać na jej terytorium, bo ona na pewno nie tolerowałaby przy sobie zaborczego faceta.

Po namyśle doszedł do wniosku, że pech prześladuje go nie na żarty. Tak się wszystko dobrze między nimi układało… Po co on się w ogóle interesował rzekomą twórczością Michała? Nie mógł spokojnie wysłuchać Ilony i zająć się własnymi sprawami? Gdyby tak zrobił, nie miałby teraz problemów!

Wreszcie uznał, że tylko rozmowa z nią może mu pomóc trochę ogarnąć sytuację. Matce nie chciał zawracać głowy, ponieważ i tak się o niego martwiła, a z żadną inną kobietą nie był na tyle blisko, aby się zwierzać. Wprawdzie jego kuzynka nie dawała znaku życia odkąd zwrócił jej ten nieszczęsny kryminał, ale to właśnie świadczyło o tym, że wie, co się stało później. Westchnął zatem ciężko i wybrał jej numer.

– Filip? – zawołała ze zdumieniem. – Jak to dobrze, że dzwonisz! Nie byłam pewna, czy chcesz ze mną rozmawiać…

No, przynajmniej ona się ucieszyła!

– Dlaczego?

– Myślałam, że się na mnie gniewasz.

– Nie gniewam się ani na ciebie, ani na Michała. Zaszło nieporozumienie i tyle. Trzeba o nim zapomnieć i żyć dalej.

– Oczywiście – zgodziła się skwapliwie.

– Mam tylko jeden problem. Chyba Martyna się na mnie obraziła.

– Naprawdę?

Potwierdził i opowiedział jej ze szczegółami ich dwie rozmowy: tą w szpitalu i tą telefoniczną. Dodał na zakończenie, że nie ma pojęcia, co w tej sytuacji zrobić.

– Ja bym się zgodziła i dała jej trochę czasu – powiedziała Ilona, uznając, że mogło być gorzej. – Nic na siłę.

– Ale gips mi zdejmą dopiero za miesiąc – jęknął.

– No właśnie! Przez ten czas Martyna nabierze dystansu do tego, co się stało. Poza tym stęskni się za tobą, zacznie wspominać, jacy byliście razem szczęśliwi… To też podziała, zobaczysz.

– A jak się zainteresuje kimś innym?

– Wątpię, jest za bardzo pochłonięta sprawami swoich książek. Sama mi to mówiła, jak się ostatnio widziałyśmy.

– Poznałyście się? – zapytał ze zdziwieniem.

– Tak, zadzwoniła do mnie, a potem się spotkałyśmy. Bardzo miło nam się rozmawiało.

– Ilonka, powiedz mi szczerze: ty też uważasz, że jestem zazdrosny, małostkowy i złośliwy? Bo ona tak twierdzi.

– Może czasami – roześmiała się. – Ale jesteś również szczery, lojalny, troskliwy… Musiała to do tej pory zauważyć. A z tych trzech cech, o których wspomniałeś, ja bym radziła wyeliminować przede wszystkim pierwszą. Zazdrość naprawdę potrafi zniszczyć związek. Wiem coś o tym.

– Ale ja tylko na początku byłem zazdrosny. Nie miałem pewności, co ją łączy z Michałem.

– Akurat o niego nie musisz się martwić – powiedziała jeszcze weselszym tonem. – Wiesz, że on naprawdę mnie podrywa?

– Tak? I co ty na to?

– Chyba dam mu szansę i zobaczę, co z tego wyniknie. W końcu nie jest takim dupkiem, za jakiego go uważałeś.

– Może faktycznie nie. Ale mimo wszystko nie angażuj się za szybko.

– Jasne! A mogę cię odwiedzić po weekendzie? Bo teraz wyjeżdżam.

– No pewnie, wpadnij. Mama też się ucieszy.

– To do zobaczenia!

– Do zobaczenia!

Rozmowa z kuzynką poprawiła nieco Filipowi nastrój. W końcu Ilona sugerowała wyraźnie, że jeśli chwilowo da Martynie spokój, to ona za nim zatęskni. Wydawało mu się to bardzo prawdopodobne. Przecież za pewien czas złość jej minie, za to przypomni sobie jego pocałunki, pieszczoty, wyznania… Nie będzie mogła dłużej pozostać obojętna. Natomiast on nie będzie się narzucał. Musi pozwolić, aby czas zrobił swoje. Dlatego do zaplanowanego za miesiąc zdjęcia gipsu nie zadzwoni do niej ani razu!

ROZDZIAŁ XX

Ilona nie przyznała się Filipowi, że to Michał zaproponował jej mały spontaniczny wypad nad Zalew Zegrzyński. Widział przecież, że ona nie przypomina już tej radosnej, pogodnej dziewczyny, jaką znał wcześniej, a na jej twarzy rzadko gości uśmiech. Rozmawiał o tym z Martyną, która zasugerowała mu wyjazd.

– Jeśli nie możesz wziąć urlopu, to zabierz ją chociaż gdzieś na weekend – powiedziała stanowczo. – Zmiana otoczenia na pewno dobrze jej zrobi.

– Chyba masz rację.

Martyna uśmiechnęła się szelmowsko, ponieważ przypomniała sobie wycieczkę z Filipem w Góry Świętokrzyskie.

– Pewnie, że mam. Poza tym postaraj się jakoś ją pocieszyć. Chyba nie sprawi ci to wielkiego kłopotu?

– Pewnie, że nie…

Michał nie zdradził się z tym, jak bardzo mu się podobała ta sugestia. W końcu już raz planował zaprosić Ilonę do siebie. Nagle skojarzył, że to było tamtego pamiętnego wieczoru, kiedy źle zinterpretowała jego rozmowę z profesorem Woźniakiem. Skarżyła się na ból głowy i chciała wracać do domu… Nawet mu do głowy nie przyszło podejrzewać, co się za tym kryje! Może za bardzo był pochłonięty swoim rozczarowaniem?

Teraz jednak najwyraźniej los postanowił mu dać drugą szansę. Ilona rzeczywiście miała kiepski nastrój i gnębiły ją wyrzuty sumienia, chociaż ani on ani Filip nie mieli do niej pretensji. Postara się zatem ją pocieszyć zgodnie z sugestią Martyny. Powinno się udać, w końcu w czasie swego pamiętnego romansu z Beatą nabrał pewnej wprawy w pocieszaniu nieszczęśliwych kobiet.

Kiedy złożył Ilonie propozycję wspólnego wyjazdu, początkowo się wahała, lecz po telefonie Filipa uznała, że faktycznie trzeba zapomnieć o tym nieporozumieniu i żyć dalej. Wobec tego wstępnie się zgodziła i Michał zarezerwował pokój w hotelu, w którym kiedyś jego rodzice urządzili przyjęcie z okazji rocznicy ślubu. Wolał sprawdzone miejsce, aby mieć pewność, że wszystko pójdzie dobrze.

Początkowo istotnie atmosfera była pogodna. Ilona powiedziała, że dzwonił do niej Filip i o nic jej nie obwiniał, tylko rozmawiał z nią jak zawsze. Michał ze swej strony przyznał, że jej kuzyn chyba nie jest pamiętliwy, ponieważ z nim również szybko się pogodził. Potem rozmawiali wesoło na luźne tematy, a nawet żartowali, co już dawno im się nie zdarzało.

Po przyjeździe do hotelu zjedli lekki lunch, po czym poszli nad wodę. Pogoda była piękna, więc wylegiwali się pod drzewami i obserwowali ptaki beztrosko sunące po niebie nad ich głowami. Obydwoje cieszyli się z tego, że główny poszkodowany sam postanowił puścić całą sprawę w niepamięć. Jednak Michał czuł się o wiele lepiej niż Ilona. Ją w dalszym ciągu prześladowały lekkie wyrzuty sumienia – tym razem wobec niego. Nie mogła nie zauważyć, jak bardzo o nią dba i jak stara się poprawić jej humor. A ona swego czasu posądzała go o brak szczerości i niedojrzałość! Tymczasem on nie dość, że był z nią szczery, to jeszcze popisał się wyjątkową dyskrecją i lojalnością wobec Martyny. Zachował się jak prawdziwy przyjaciel, na którego zawsze można liczyć. To chyba świadczyło o wyjątkowej dojrzałości?

Chcąc mu wynagrodzić swoje paskudne myśli, Ilona starała się być dla niego wyjątkowo miła. To nic, że o nich nie wiedział! I tak ją obciążały, podobnie jak wyciąganie pochopnych wniosków. Zachowała się jeszcze gorzej niż Filip, którego niechęć była częściowo uzasadniona niesympatycznym sposobem bycia Michała w pracy. Natomiast dla niej zawsze był miły i uprzejmy, a ona i tak myślała o nim źle. Postanowiła zatem wreszcie naprawić swoja wyimaginowaną winę.

Może udałoby jej się bez problemu i cały pobyt upłynąłby im w miłej, spokojnej atmosferze, gdyby po powrocie do pokoju nie odkryła, że w ich hotelu jest spa. Michał wiedział, że kobiety lubią chodzić na różne zabiegi, więc zaproponował, żeby się nim nie przejmowała, jeśli ma ochotę. On sobie w tym czasie poczyta. Wobec tego Ilona zaczęła studiować ofertę i chyba faktycznie coś ją zainteresowało, gdyż od razu sięgnęła po telefon.

– Dzień dobry pani – powiedziała podekscytowanym głosem do osoby po drugiej stronie. – Dzwonię w sprawie zabiegów na twarz. Chciałabym zapytać o ten wybielający cerę. Czy jest szansa, że on również wybieli mi piegi?

Michał zdrętwiał, gdy usłyszał to pytanie. Ilona ma zamiar się pozbyć swoich cudownych piegów? Sądził, że chodzi jej o coś odprężającego, jakiś masaż relaksacyjny albo peeling owocowy, a nie o drastyczne zmiany w urodzie.

– Do końca nie, ale będą mniej widoczne – powtórzyła nieco rozczarowanym tonem. – No dobrze, spróbuję. A na którą mogę się umówić? Dopiero na jutro? W porządku, proszę mnie zapisać na dziewiątą.

Odłożyła słuchawkę z widocznym zadowoleniem na twarzy i dopiero wówczas zauważyła jego minę.

– O co chodzi? – zapytała ze zdziwieniem.

– Nie lubisz swoich piegów?

– Oczywiście, że nie. Zawsze chciałam mieć gładką cerę.

– Ale ładnie ci z nimi.

Ilona otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.

– Podobają ci się?

– Bardzo! – przyznał szczerze.

Nadal patrzyła na niego ze zdumieniem, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy. Tak się ucieszyła z tego zabiegu, a on przyznaje, że jej piegi są czymś, co go kręci? To dopiero niespodzianka!

– Zastanów się jeszcze.

Nie odpowiedziała ani słowem.

– Przecież są takie delikatne, że prawie ich nie widać… Na tym właśnie polega cały urok.

– Masz specyficzny gust – zauważyła.

– Starożytni Rzymianie twierdzili, że o gustach się nie dyskutuje…

Mimo woli się uśmiechnęła.

– Dobrze, chodźmy teraz na kolację. Przez ten czas się zastanowię.

Pod wpływem zdziwienia Ilona wypiła do kolacji trzy kieliszki wina, po czym stwierdziła, że skoro mu tak zależy, to może faktycznie zrezygnuje z tego zabiegu, zwłaszcza że tani nie jest. Gdy wracali do pokoju, zaśmiewała się co chwilę, chociaż nie mówił nic wesołego. Wreszcie nie wytrzymał i zapytał, co ją tak bawi.

– To że Filip na początku był o ciebie zazdrosny – przyznała. – A przecież Martyna nie ma piegów…

Znów się roześmiała i całkiem pewnym krokiem weszła do pokoju, co wskazywało na to, że jednak nie jest wstawiona. Potem przez cały wieczór wpatrywała się w niego ze zdumieniem. Tym razem nie wątpiła w jego szczerość. Nie namawiałby jej przecież do rezygnacji z zabiegu, gdyby mu się piegi nie podobały. A ona całe życie marzyła o alabastrowej cerze! Jak na ironię…

– Naprawdę zrezygnowałaś? – zapytał na wszelki wypadek. – Nie skusisz się jutro rano?

– Nie, daruję już sobie ten zabieg. Dzięki temu ty będziesz zadowolony, a ja będę trzy stówy do przodu.

– Aż tyle miał kosztować?

– Co chcesz, pozbywanie się mankamentów urody nie jest tanie…

– Jakich mankamentów? Masz najpiękniejsze piegi na świecie!

Ilona uznała, że tym razem trochę przesadził, ale postanowiła mu tego nie wypominać. A kiedy ją przytulił i zaczął delikatnie muskać ustami mankamenty jej urody, wcale nie zaprotestowała. Bardzo chciała zapomnieć o wszystkim i cieszyć się chwilą, a w jego ramionach to wcale nie było trudne. Potrafił tak wspaniale całować, że zapominała o całym świecie. Wobec braku oporu z jej strony Michał uznał, że nadszedł czas, aby pomyśleć o kontynuacji…

Następnego ranka Ilona obudziła się późno i kiedy spojrzała na zegarek, ogarnęła ją panika.

– Michał, wstawaj! – krzyknęła, ściągając z niego kołdrę. – Za pół godziny kończą podawać śniadanie. Nie wiem jak ty, ale ja jestem głodna.

– Już za pół godziny? – zapytał zaspanym głosem. – Niemożliwe.

– Jak najbardziej możliwe, przecież usnęliśmy nad ranem. Wstawaj!

– No dobrze, skoro tak…

Dopiero dwie mocne kawy przywróciły im przytomność i sprawiły, że nabrali chęci na dalsze korzystanie z cudownej pogody. Jednak energii mieli znacznie mniej niż poprzedniego dnia. Ilona przez większość czasu zastanawiała się, czy pozwoliłaby sobie na tę szaloną przygodę, gdyby nie była wcześniej taka przygnębiona i gdyby Michał tak jej nie zaskoczył. W końcu doszła do wniosku, że chyba nie. A w każdym razie nie tak szybko. Ciekawiło ją, czy on się domyśla, że musiała nieco odreagować stres, lecz obawiała się o to zapytać. Może poczułby się dotknięty? Michał z kolei nie zastanawiał się nad tym, co było, tylko nad tym, co będzie. Może uda się ją przekonać, aby kontynuować sprawę po powrocie do domu? Zaczęło się obiecująco, zatem szkoda by było rezygnować z dalszego ciągu…

Kiedy po południu wyprowadzali się z hotelu, okazało się, że czeka ich niespodzianka.

– Niestety musimy doliczyć państwu do rachunku piętnaście procent ceny za niewykorzystany zabieg w spa – powiedziała recepcjonistka. – Pani się umówiła na wybielanie cery i nie odwołała wizyty.

– O kurczę, zupełnie zapomniałam – jęknęła Ilona.

– Na ulotkach, które leżą w pokojach, jest informacja, że w takim przypadku należy uiścić opłatę będącą rekompensatą za zarezerwowany czas.

– Trudno, proszę doliczyć – powiedział spokojnie Michał. – Zapłacę. To przeze mnie pani nie przyszła.

ROZDZIAŁ XXI

O czasu rozmowy telefonicznej z Martyną Filip stał się bardziej zamknięty w sobie. Nie wychodził z domu, nie kontaktował się z nikim, tylko spał lub oglądał filmy, nawet te, które znał już wcześniej. Ojciec wyjechał do sanatorium, więc matka poświęcała mu całą uwagę i robiła, co mogła, aby odzyskał humor. Gotowała jego ulubione dania, opowiadała rodzinne nowiny, wypytywała, czy chce, żeby zaprosiła kogoś do domu. Niestety Filip nie miał ochoty na towarzystwo, zatem powiedział, aby nie robiła sobie kłopotu. Tylko na odwiedziny Ilony czekał, gdyż miał ochotę porozmawiać z nią jeszcze o swoich sprawach osobistych. Wprawdzie posłuchał jej rady i dał Martynie czas na przemyślenie wszystkiego, lecz niekiedy nachodziły go wątpliwości, czy postąpił słusznie. Może należało jednak nalegać na spotkanie?

Niestety jego kuzynka zrobiła mu niespodziankę, ponieważ… przyjechała z Michałem. Kiedy mu powiedziała, że wybiera się do nieszczęsnego rekonwalescenta, wyraził chęć towarzyszenia jej. Uznał, że skoro Filip zgodził się porozmawiać z nim w szpitalu, to może z domu go też nie wyrzuci. Ilona ze swej strony była zdania, że stosunki między nimi powinny być przynajmniej poprawne, dlatego ostatecznie się zgodziła. Obydwoje przywieźli prezenty: on butelkę dobrej whisky, a ona kolekcję westernów na DVD.

– Martyna też lubi stare filmy – zauważył Michał.

– Ale i tak nie mogę jej zaprosić na seans, bo aktualnie się do mnie nie odzywa – odparł ponuro Filip, wychodząc z założenia, że tamten o tym wie. – W każdym razie dzięki za whisky, będę miał coś na pocieszenie.

– A co tak pięknie pachnie? – zapytała Ilona, najwyraźniej uznając za wskazane zmienić temat.

– Mama smaży racuchy z jabłkami i wiśniami.

– W takim razie nie mogliśmy lepiej się wstrzelić z tymi odwiedzinami – powiedziała z entuzjazmem. – Ciocia robi najlepsze racuchy na świecie!

– To fakt!

– Przepraszam was, skoczę do niej na chwilę.

Po tych słowach zniknęła w korytarzu prowadzącym do kuchni.

– Poszła poprosić mamę, żeby nie wspominała nikomu o tym, że przyjechała tutaj z facetem – wyjaśnił spokojnie Filip, kiedy zostali sami.

– Dlaczego? – zdziwił się Michał.

– Nie chce dodatkowo stresować swoich rodziców. Jej siostra narobiła ostatnio sporo zamieszania w rodzinie.

– A ty nie masz mi za złe, że z nią przyjechałem?

– Nie, skąd. Doceniam twoją chęć unormowania spraw…

Mimo wszytko Filip był zaskoczony wizytą Michała w swoim domu. Powtarzał sobie jednak, że musi go w końcu zaakceptować, zwłaszcza jeśli chce nadal spotykać się ze swoją dziewczyną. Nie będzie to łatwe, ale czego się nie robi z miłości….

– Ciocia zaprasza na racuchy i herbatę – oznajmiła Ilona, wracając z kuchni.

Wobec tego poszli wszyscy troje. Podczas podwieczorku pani Jadwiga zerkała na Michała z zainteresowaniem, lecz nie zadawała żadnych pytań. On natomiast przypomniał sobie o czymś.

– Zapomniałem pogratulować ci awansu – powiedział do Filipa. – Już oficjalnie wiadomo, że zostaniesz dyrektorem.

– To będę miał coś więcej na pocieszenie.

– Nie przejmuj się tak tą awanturą w biurze – zwróciła się do niego matka. – Było, minęło. Dobrze, że chociaż wreszcie cię docenili.

Ilona i Michał wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Obydwoje domyślili się, że Filip nie awanturę w biurze miał na myśli, tylko nieporozumienie z Martyną. Wszystko wskazywało jednak na to, że jego matka o tym nie wie, zatem żadne z nich nie odezwało się ani słowem.

– Lepiej korzystaj z możliwości odpoczynku – dodała jeszcze. – Potem na pewno przybędzie ci obowiązków.

– Masz rację, mamo.

Filip pomyślał, że te dodatkowe obowiązki mogą mu się przydać na wypadek, gdyby… Nie, do tego chyba nie dojdzie.

– Rozumiem, że pracujecie w jednej firmie – tym razem jego matka zwróciła się do Michała.

– Tak, to właśnie dzięki Filipowi poznałem Ilonę w realu.

– Gdzie?

– Chodzi o to, że wcześniej znałem ją z Internetu. Czytywałem jej bloga.

– Aha…

– To dlatego byłeś taki zdziwiony, gdy ją zobaczyłeś? – zapytał Filip, który przypomniał sobie tamtą sytuację.

Michał skinął głową.

– Ale ona była potem bardziej zdziwiona.

Nagle rozległ się sygnał czyjejś komórki.

– Przepraszam, muszę odebrać. – Ilona rozpoznała swoją i wyszła do przedpokoju, gdzie zostawiła torebkę.

– A ja myślałem, że to jej uroda zrobiła na tobie takie wrażenie – przyznał Filip.

– Uroda też – odpowiedział swobodnie Michał. – Zwłaszcza te śliczne piegi.

– Ten temat lepiej omijaj. Ona zawsze miała kompleksy na ich tle.

– Moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie – stwierdziła Jadwiga.

– Całkowicie się z panią zgadzam.

Ilona szybko zakończyła rozmowę i wkrótce stanęła na progu kuchni.

– Michał, czy mi się zdawało, czy ty coś mówiłeś o piegach? – zapytała.

– Zdawało ci się.

Raczej nie wyglądała na przekonaną, gdyż w dalszym ciągu przyglądała mu się podejrzliwie.

– Znakomite te racuchy – powiedział, ignorując jej spojrzenie. – Czy mógłbym jeszcze jednego?

– Ależ proszę, ile pan ma ochotę.

Po tej zachęcie Michał nałożył sobie jeszcze dwa i posypał je obficie cukrem pudrem.

– A swoją drogą to dziwne, że kobiety niekiedy miewają kompleksy z powodu czegoś, co dodaje im uroku – stwierdził.

– Może masz rację – odpowiedziała niespodziewanie Ilona. – Zwłaszcza, że mężczyźni miewają różne dziwne upodobania, które nie wiadomo skąd się wzięły…

– Ja doskonale wiem, skąd mi się to wzięło. Po prostu pierwsza dziewczyna, w której się zakochałem, miała piegi i potem, jak któraś nie miała, to zawsze mi czegoś brakowało.

– A z tą pierwszą dlaczego ci nie wyszło? – zapytała wprost.

– Z przyczyn obiektywnych – westchnął. – W drugiej klasie rodzice przenieśli ją do innego liceum.

Kiedy Filip słuchał ich żartobliwej rozmowy przypomniało mu się, jak przy tym samym stole siedziała Martyna i równie żartobliwie opowiadała o kłótni swoich rodziców spowodowanej faktem, że jej matka przefarbowała włosy na ciemny kasztan. Nagle odniósł wrażenie, że to było strasznie dawno, w jakimś innym życiu. Potem zaczął się zastanawiać, czy jeszcze kiedyś będzie taki szczęśliwy jak wówczas. Chyba tak, przecież to niemożliwe, żeby mieli się rozstać!

Gdy ocknął się z zamyślenia, przy stole trwała już rozmowa na inny temat.

– Lekarz twierdzi, że to efekt treningów sportowych w młodości – mówiła jego matka. – Mam nadzieję, że ten pobyt w sanatorium trochę mężowi pomoże.

– Mój ojciec ma takie same problemy – odpowiedział Michał. – Też kiedyś uprawiał sport. Dostał jakiś żel, który świetnie łagodzi objawy. Jest dostępny bez recepty. Nie pamiętam nazwy, ale się zapytam i przekażę wiadomość przez Ilonę.

– To może ja od razu kupię wujkowi?

– Będę ci bardzo wdzięczna, moja droga – uśmiechnęła się Jadwiga. – Skoro pan Michał twierdzi, że to tak dobrze działa…

Rozmawiała z nimi z wyraźnym zadowoleniem, zapewne ciesząc się, że ich wizyta trochę poprawiła Filipowi humor. A kiedy goście pożegnali się i wyszli, popatrzyła na syna i powiedziała:

– Jaki to sympatyczny młody człowiek! Gdy powiedział, że z tobą pracuje, miałam nawet ochotę go zapytać, kto cię tak załatwił. Przecież na pewno zna tego drania…

Michał nie zdawał sobie sprawy, jakie plany chodziły pani Jadwidze po głowie. Przez całą drogę powrotną był zamyślony i dopiero gdy usiadł na kanapie w mieszkaniu Ilony, przyznał, że to z powodu Filipa.

– Do głowy by mi nie przyszło, że z niego taki romantyk… Prawdę mówiąc, zawsze uważałem go za karierowicza. Tymczasem dostał awans, a zamiast się cieszyć, rozpacza, ponieważ Martyna się do niego nie odzywa.

– Co chcesz, zakochał się.

– Najwyraźniej. Aż mi go szkoda… Przy najbliższej okazji zapytam ją, o co chodzi.

– To akurat wiem – powiedziała Ilona, wzdychając lekko. – Zarzuciła mu, że jest zazdrosny, małostkowy i złośliwy. Chyba czuje się trochę rozczarowana.

– Pewnie tak, chociaż… Ona jest w sumie dość rozsądna, więc musi zdawać sobie sprawę, że każdy człowiek ma wady.

– Może on powinien nawiązać do tego w rozmowie, gdy się spotkają?

Michał znowu na chwilę się zamyślił.

– Tak po prostu? Nie, to zabrzmi zbyt banalnie. Mam trochę inny pomysł…

Kiedy wyjaśnił Ilonie, co mu przyszło do głowy, popatrzyła na niego z uznaniem.

– Dobre! Myślisz, że na nią podziała?

– Chyba tak. To cytat z jej ulubionego filmu.

– W takim razie zadzwonię jutro do Filipa i poinstruuję go, co ma powiedzieć.

– Skoro on lubi stare filmy, na pewno skojarzy kontekst.

– Też mi się tak wydaje.

Roześmieli się oboje zadowoleni, że mogą mu pomóc.

– A może byśmy dla odmiany trochę zajęli się sobą – zaproponował Michał, który wciąż miał cichą nadzieję na kontynuowanie weekendowej przygody.

Ilona popatrzyła na niego z udawanym oburzeniem.

– Dlaczego wy mężczyźni zawsze w nagrodę spodziewacie się seksu?

– Co?

– Przyznaję, że twój pomysł bardzo mi się podoba. Poza tym doceniam to, jak się starasz dla Filipa, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego niezbyt przyjazny stosunek do ciebie, ale mimo wszystko…

– Nie rozumiem, o czym mówisz – odpowiedział z udawaną powagą. – Ja nawet nie mam czasu na seks. Muszę jeszcze dzisiaj wysłać profesorowi Woźniakowi konspekt pierwszego rozdziału mojej pracy.

– To o co ci chodziło?

– Tylko o jeden szybki numerek na pożegnanie…

Ilona nie miała siły dłużej udawać powagi ani oburzenia.

– No dobrze – powiedziała wesoło. – Niech będzie jeden szybki. Też jestem dzisiaj zajęta. Muszę jeszcze skończyć książkę, którą mam zrecenzować.

ROZDZIAŁ XXII

Martyna była autentycznie rozżalona na Filipa za jego zachowanie. Dotąd uważała go za człowieka godnego zaufania, a tymczasem on dowiódł, że ma długi język. Nie mogła mu tego wybaczyć. Jako osoba bardzo skryta ceniła dyskrecję nade wszystko. Nie wyobrażała sobie związku z kimś, kto potrafi bezmyślnie coś „chlapnąć”. Miałaby uważać na to, co przy nim mówi?

Oczywiście zdawała sobie sprawę, że brak dyskrecji w sprawie książki wiązał się bezpośrednio z niechęcią Filipa do Michała, lecz to nie stanowiło dla niej wystarczająco dobrego usprawiedliwienia. Wyśmiała przecież swego czasu jego zazdrość i powiedziała, że Michał jest dla niej tylko przyjacielem z dzieciństwa. Czyżby wątpił w jej szczerość? To też nie świadczyło o nim najlepiej. Powinien mieć do niej więcej zaufania i nie wyobrażać sobie Bóg wie czego. Nie zaczęłaby się przecież z nim spotykać, gdyby była zainteresowana innym.

Martyna nie wyobrażała sobie, że miałaby wybierać między swoim chłopakiem a przyjacielem. Michała traktowała prawie jak brata – byli rówieśnikami, przeżywali podobne problemy w tym samym czasie, zawsze mogli na siebie liczyć. Nie starała się tego nikomu tłumaczyć, ponieważ mogłaby się spotkać ze zdziwieniem – w końcu miała też rodzonego brata. Niestety pięć lat młodszy Krystian przez długi czas pozostawał dla niej przede wszystkim uroczym dzieckiem – kochała go, ale traktowała z pobłażaniem. Dopiero niedawno różnica wieku między nimi zaczęła zanikać i pojawiła się nadzieja na prawdziwą przyjaźń.

Wbrew temu, co podejrzewał Filip, Martyna nigdy nie interesowała się Michałem jako mężczyzną. Nie mógł w niej obudzić fascynacji erotycznej ktoś, komu swego czasu własnoręcznie aplikowała maseczki na trądzik! Niestety nie była w stanie użyć tego argumentu, ponieważ Michał wymógł wówczas na niej dochowanie tajemnicy. Nie chciał, by uznano go za zniewieściałego. Natomiast szybko zauważył, że zabiegi kosmetyczne Martyny przynoszą znakomite rezultaty, więc zgadzał się, aby rozsmarowywała na jego twarzy zieloną lub brunatną maź, po czym cierpliwie czekał „aż zadziała”. Spojrzenia koleżanek z klasy sugerowały, że warto…

Z jego strony problemu też nie było, ponieważ od czasu swojej niespełnionej pierwszej miłości cierpiał na nieuleczalną słabość do piegowatych dziewczyn, zaś Martyna miała cerę jak alabaster. Zawdzięczała to nie tylko naturze, lecz również licznym maseczkom, które często aplikowała samej sobie. Zainteresowanie kosmetykami naturalnymi stanowiło jej niewinne hobby – nigdy nie myślała o nim jako o ewentualnym zajęciu zarobkowym, chociaż Michał żartował, że powinna.

Platoniczna przyjaźń satysfakcjonowała zatem ich oboje i Martynie nigdy nie przyszłoby do głowy, że może stanowić problem dla faceta, w którym się zakocha. Jej zdaniem Filip powinien to zrozumieć i wykazać się tolerancją, a nie rozpuszczać po biurze plotki na temat „rywala”. Długo się zastanawiała, czy jest w stanie zaakceptować takie zachowanie, lecz nie doszła do żadnych konkretnych wniosków, dlatego poprosiła go, aby dał jej więcej czasu. Poza tym chciała, żeby sam przemyślał swoje postępowanie. W końcu był inteligentnym facetem, więc powinien zrozumieć, że się wygłupił.

Ona sama skoncentrowała się tymczasem na innym problemie, jakim było poinformowanie rodziców o jej rozpoczynającej się karierze pisarskiej. Pojęcia nie miała, jak zareagują: będą z niej dumni, czy uznają, że pisanie kryminałów to niezbyt ambitne zajęcie? Oczywiście po cichu liczyła na to pierwsze…

Postanowiła poruszyć temat przy sobotniej kolacji, ponieważ ojciec miał tego dnia wyjątkowo dobry humor, co nieczęsto mu się zdarzało. Martyna przygotowała kilka jego ulubionych sałatek (ostatnio zaczął się odchudzać w nadziei, że żona w rewanżu wróci do koloru blond) i otworzyła butelkę białego wina.

– Co to za okazja? – zapytała matka.

– Chciałam wam o czymś powiedzieć.

– Filip ci się oświadczył? – zapytał ojciec z wyraźną nadzieją w głosie.

– Nie, o tym poinformowalibyśmy was oboje…

– To co się stało?

– Wydaję książkę. Kryminał. Ukaże się w przyszłym roku.

Rodzice popatrzyli najpierw na nią, potem na siebie. Wyglądało to tak, jakby każde z nich chciało zapytać tego drugiego: „Wiedziałaś/eś o tym…?” Ponieważ obie wzrokowe odpowiedzi były negatywne, z powrotem spojrzeli na córkę.

– Chcesz powiedzieć, że napisałaś książkę i wysłałaś do wydawnictwa nic nam o tym nie mówiąc? – Chciał się jeszcze upewnić ojciec.

Martyna skinęła głową. Nie miała ochoty wdawać się w szczegóły.

– Dlaczego? – Nie kryła zdumienia matka.

– No właśnie! Nie mogłaś nam jej najpierw pokazać?

– Nie pomyślałam o tym – przyznała szczerze.

– Szkoda – stwierdził chłodno ojciec. – Chętnie bym przeczytał dobry kryminał.

– Ja też – poparła go żona.

– Najwyraźniej jednak, kochanie, nasza córka nie ma do nas zaufania…

– Najwyraźniej…

Obydwoje wyglądali na urażonych. Martyna zupełnie nie wiedziała, co o tym myśleć – nie spodziewała się takiej reakcji.

– Ja bym jeszcze zrozumiał, gdybyś napisała romans albo erotyk – kontynuował ojciec. – Czyli coś bardziej dla pań… Ale kryminał to książka dla każdego. Dałaś ją w ogóle komuś do przeczytania przed wysłaniem?

– Dałam Michałowi – wymamrotała Martyna.

– No, proszę, do niego miałaś zaufanie… A może uważasz, że ja i mama zupełnie się nie znamy na literaturze? Nawet popularnej?

W jego głosie wyraźnie dała się wyczuć irytacja, co sprawiło, że Martyna rozpaczliwie chciała ratować sytuację.

– Tato, jeśli chcesz, to ci dam… – zaczęła.

– Wiesz co? Teraz to już nie chcę!

Po tych słowach wstał od stołu i wyszedł, nie spróbowawszy ani jednej sałatki. Żona popatrzyła za nim i westchnęła.

– Prawdę mówiąc, ja też uważam, że dziwnie się zachowałaś – powiedziała cicho, przenosząc wzrok na córkę.

– Przepraszam.

Martyna sięgnęła po butelkę, ale jej matka pokręciła przecząco głową.

– Nie mam ochoty ani na alkohol, ani na jedzenie.

Wobec tego Martynie nie pozostało nic innego, jak samej się napić. Wszystko wskazywało na to, że kolacja skończona…

Przez kolejne dni panował w ich domu ponury nastrój. Rodzice prawie nie odzywali się do przyszłej pisarki, tylko wymieniali między sobą niezbyt pochlebne uwagi na temat jej skrytego charakteru i braku zaufania do najbliższych. Martyna próbowała wytłumaczyć matce, że miała wątpliwości, czy książka jest coś warta, dlatego nie wspominała o niej nikomu.

– A co powiedział Michał, jak przeczytał? – zapytała jej rodzicielka.

– Powiedział, że mu się podoba…

– I to nie rozproszyło twoich wątpliwości?

Po tym pytaniu Martyna postanowiła już nic więcej nie mówić, żeby nie pogarszać sprawy. Jedyne, co jej pozostawało, to przeczekać. Niestety w przypadku ojca zanosiło się chyba na dłuższe czekanie, ponieważ świadomie ją ignorował. Natomiast matka po kilku kolejnych dniach zaczęła się do niej odzywać, lecz jej zwykła serdeczność gdzieś się ulotniła. Dopiero tydzień później odzyskała dobry humor, ponieważ zadzwonił brat Martyny i zapowiedział swój przyjazd do domu. Pół roku nieobecności sprawiło, że rodzice bardzo się za nim stęsknili, więc nawet ojciec miał teraz lepszy nastrój, chociaż nie na tyle, żeby zacząć normalnie rozmawiać z córką. Niemniej jednak atmosfera zrobiła się bardziej znośna.

Krystian musiał jednak wyczuć, że w domu nie wszystko gra, gdyż zadzwonił do siostry z pytaniem, czy rodzice mają do niego o coś pretensję.

– Do ciebie nie, tylko do mnie – wyjaśniła.

– A co zrobiłaś?

– Napisałam książkę i zawarłam umowę wydawniczą nic im o tym nie mówiąc.

Ku jej szczeremu zaskoczeniu brat zareagował entuzjastycznie.

– Napisałaś książkę…? Super! Dasz przeczytać?

– No pewnie!

– Tylko nie mów mi kto zabił, chcę mieć niespodziankę.

Martyna o mało nie upuściła telefonu.

– Skąd wiesz, że to kryminał?

Krystian roześmiał się spontanicznie.

– Pamiętasz ten szkolny konkurs na opowiadanie walentynkowe, w którym chciałaś wziąć udział? Zaczęłaś pisać o dwóch dziewczynach zakochanych w jednym chłopaku, a potem doszłaś do wniosku, że będzie ciekawie, jak jedna zabije drugą…

Teraz Martyna też się roześmiała.

– Dobrze, że wtedy zrezygnowałam z udziału…

– Chyba tak, bo dla ciebie tekst bez trupa to jak zupa bez soli.

Rozmawiali jeszcze o planowanym przyjeździe Krystiana i ustalili, że Martyna odbierze go z lotniska. A kiedy kończyli, niespodziewanie powiedział:

– Pozdrów ode mnie swojego faceta. Chętnie go poznam.

Dopiero teraz Martyna uświadomiła sobie, że ostatnio nie myślała o Filipie, ponieważ była zbyt pochłonięta domowymi problemami. Po chwili dotarło do niej również, że już nie jest na niego zła. Owszem, miała zastrzeżenia co do jego zachowania, lecz była skłonna dać mu drugą szansę. Przecież kochał ją mimo wszystko! Nie powinna od niego wymagać, aby był chodzącym ideałem – tak postępują nastolatki, a nie dorosłe kobiety. Poza tym niektórzy mężczyźni miewają gorsze wady – na przykład jej ojciec. Ta jego skłonność do gniewania się o byle co i obrażania była naprawdę mecząca dla otoczenia. Martyna czasami myślała, że na miejscu swojej matki dawno by się z nim rozwiodła. Kiedyś nawet zapytała ją wprost, dlaczego za niego wyszła, ale w odpowiedzi usłyszała: „Kiedy mnie podrywał, zachowywał się spokojniej”. Wywnioskowała z tego, że decyzję o wyjściu za mąż trzeba dokładnie przemyśleć, a potencjalnego kandydata dobrze poznać, zanim się podejmie decyzję. Inaczej można się obudzić z ręką w nocniku…

To jednak był dalszy problem, ponieważ Martyna na razie nie myślała o ślubie. Tyle ciekawych rzeczy działo się w jej życiu! Postanowiła zatem skoncentrować się na sprawach związanych z książkami i na uruchomieniu strony autorskiej w Internecie. Musi przecież być w kontakcie ze swoimi czytelnikami!

ROZDZIAŁ XXIII

Filip uznał pomysł Michała za dobry. Powiedział, że film oczywiście oglądał i kojarzy kontekst, ale sam nie wpadłby na to, żeby go odnieść do swojej sytuacji. Jeśli Martyna dzięki temu spojrzy na niego łaskawszym okiem, będzie super.

Od tej pory nie oddawał się już ponurym rozmyślaniom, tylko odliczał dni do zdjęcia gipsu. Ponieważ ojciec wrócił z sanatorium i dotrzymywał mu towarzystwa, miał wrażenie, że czas płynie trochę szybciej. Pogoda była ładna, więc przesiadywali razem w ogródku, grali w szachy i rozmawiali, unikając jednak drażliwych tematów typu wypadek Filipa czy fakt, że jego dziewczyna ani razu go nie odwiedziła. Było jasne, że zarówno ojciec, jak i matka się nad tym zastanawiali, lecz nie zadawali mu żadnych pytań, za co czuł do nich obojga ogromną wdzięczność. Wiedział, że nie wszyscy rodzice tak szanują prywatność swoich dzieci.

Po namyśle postanowił tym razem nie dzwonić do Martyny, tylko zrobić jej niespodziankę. Kupi bukiet róż i pojedzie do niej do domu bez zapowiedzi. Jeśli się natknie na jej rodziców, to trudno. Przecież go nie wyrzucą.

Plan wcielił w życie tego samego dnia, kiedy pozbył się swego uciążliwego balastu. Nie oznaczało to wprawdzie jeszcze swobody, gdyż ręka po tylu tygodniach unieruchomienia była dość sztywna, ale i tak czuł się o wiele lepiej niż wcześniej, co nastrajało go do życia optymistycznie.

Drzwi otworzyła matka Martyny.

– Dzień dobry, panie Filipie, jak miło znów pana widzieć – powiedziała na powitanie, obdarzając go promiennym uśmiechem. – Z ręką już wszystko dobrze?

– Tak, dzisiaj rano zdjęli mi gips – odpowiedział zdumiony tym entuzjastycznym przyjęciem.

Kiedy wszedł do salonu, ojciec Martyny też rozpromienił się na jego widok.

– Witam serdecznie. Jak zdrowie?

– W porządku.

– To świetnie. Cieszę się, że pan przyjechał, bo mam pewne pytanie…

Filip spostrzegł, że matka jego dziewczyny rzuciła swemu mężowi błagalne spojrzenie, lecz on nie zwrócił na nie uwagi.

– Kiedy moja córka powiedziała panu, że pisuje kryminały?

– Jak byłem w szpitalu.

Teraz dopiero ojciec Martyny odwzajemnił spojrzenie żony.

– No widzisz! Po kim ona jest taka skryta? Żeby ani słowem się nie zdradzić? Może ma jeszcze inne mroczne tajemnice, o których nie wiemy?

– Daj spokój, nie warto się irytować. Przecież pan Filip nie robi z tego problemu – powiedziała, wskazując sugestywnie na przyniesiony przez niego bukiet róż.

– Kiedy ja byłem młody i zakochany, też nie robiłem problemów i na różne rzeczy przymykałem oko – odparł cierpko jej mąż. – Na przykład na tego instruktora tańca, który cię uczył lambady w osiemdziesiątym dziewiątym…

– Przecież on był gejem…

– No jakby nie był, to ja bym na niego na pewno oka nie przymknął!

– Rozumiem, że Martyny nie ma – wtrącił Filip.

– Jeszcze nie, ale zaraz będzie – odpowiedziała jej matka, znowu uśmiechając się do niego. – Pojechała po Krystiana na lotnisko. Może ma pan ochotę się czegoś napić?

– Wody, jeśli można. – Miał wrażenie, że z emocji zaschło mu w gardle. Wiedział, że Krystian to brat jego ukochanej, który studiuje w Stanach, ale nie miał jeszcze okazji go poznać. Teraz przeklinał w duch swój pomysł zrobienia jej niespodzianki. Nie spodziewał się spotkania z całą rodziną.

– Ten też dobry – rzucił drwiąco ojciec Martyny. – Od czerwca ma wakacje i jeszcze nie raczył pojawić się w domu.

– Przecież wiesz, że w lipcu miał praktyki.

– W lipcu może i miał, ale w sierpniu wolał siedzieć z kolegami w Miami. Na mój koszt, oczywiście!

Matka Martyny miała chyba nadzieję, że to koniec wymiany zdań na drażliwe tematy, lecz jej mąż dopiero się rozkręcał. Co więcej, wcale się nie przejmował obecnością Filipa, jakby jego też uważał już za członka rodziny.

– Obydwoje są udani, nie ma co! Jedno prawie nic o sobie nie mówi, drugie prawie nie bywa w domu…

– Nie denerwuj się tak, kochanie, bo ci ciśnienie skoczy…

– Skoro tak się troszczysz o moje ciśnienie, to lepiej powiedz swoim dzieciom, żeby mnie nie wyprowadzały z równowagi!

W tej chwili jego żona straciła cierpliwość i zrezygnowała z dalszych prób łagodzenia sytuacji.

– To są również twoje dzieci! – powiedziała stanowczo.

– Czasami mam wątpliwości!

– No wiesz!

Nagle usłyszeli hałas otwieranych drzwi, a po chwili w salonie pojawiła się Martyna w towarzystwie podobnego do siebie, lecz wyższego prawie o głowę blondyna. W przeciwieństwie do swoich rodziców obydwoje byli w świetnych humorach i uśmiechali się wesoło.

– Kochani, jak ja się za wami stęskniłem! – zawołał blondyn, po czym zaczął obcałowywać matkę i ojca.

Atmosfera wyraźnie się poprawiła, ponieważ obojgu podobało się to powitanie. Natomiast Filip zauważył z radością, że Martyna uśmiechnęła się również do niego. Odczekała aż bratu minie wybuch czułości, a potem spokojnie przedstawiła ich sobie. Krystian obrzucił go zaciekawionym spojrzeniem i serdecznie uścisnął mu rękę.

– Czy ja też mogę prosić wody? – zapytał po zakończeniu ceremonii. – Strasznie dziś gorąco.

Kiedy matka podała mu szklankę, popatrzył na nią i nagle stwierdził ze zdumieniem:

– Mamo, jak ty pięknie wyglądasz w tych kasztanowych włosach! W naturze jeszcze lepiej niż na zdjęciach.

– Dziękuję, synku.

Jego ojciec gwałtownie podniósł się z fotela.

– Nie odzywaj się do mnie, zdrajco! – powiedział lodowatym tonem, a następnie wyszedł z salonu, nie omieszkawszy trzasnąć drzwiami na pożegnanie. Wtedy na moment zapadła cisza.

– To może ja wstawię kwiaty do wazonu – odezwała się wreszcie Martyna.

– Oczywiście, są takie piękne – poparła ją matka.

Filip nieśmiało podał jej bukiet.

– Chciałbym potem z tobą porozmawiać.

– Jasne, zaraz pójdziemy na górę. Krystian ma dużo spraw do omówienia z mamą. Ja jestem już na bieżąco, bo gadaliśmy po drodze.

Przyniosła wodę i ustawiła bukiet na honorowym miejscu, po czym spokojnie wzięła go za rękę.

– Zejdźcie potem na kolację – powiedział jeszcze jej brat. – Musimy się z Filipem lepiej poznać.

Kiedy znaleźli się sam na sam, żadne nie kwapiło się z rozpoczęciem rozmowy.

Martyna myślała o tym, że miniony miesiąc okazał się dla niej wielkim rozczarowaniem. Rodzice po raz kolejny doznali szoku, gdy dowiedzieli się, że powieść, która zostanie wydana w przyszłym roku, nie jest jej jedynym dziełem. Jak to? Napisała aż pięć kryminałów i żadnego nie dała im do przeczytania? Tylko Michał okazał się godny zaufania? A od najbliższych odseparowała się murem milczenia? Martyna nie miała już siły im nic tłumaczyć, dlatego czekała niecierpliwie na przyjazd brata. Niestety pierwszy sukces, jakim było przyjęcie książki przez wydawnictwo, miał w sobie również posmak goryczy...

Natomiast Filip początkowo w ogóle nie mógł zebrać myśli. Nie spodziewał się, że ogarną go takie emocje. Wprawdzie dzięki Michałowi wiedział już, co powiedzieć, ale sam widok ukochanej po przeszło miesięcznej rozłące sprawiał, że serce biło mu przyspieszonym rytmem, a ręce lekko drżały. Poza tym wystąpiły u niego wyraźne trudności z koncentracją. Na szczęście nie miał przygotowanej długiej przemowy, lecz zaledwie trzy zdania, więc szybko je sobie przypomniał. Ponieważ Martyna nadal się nie odzywała, postanowił zacząć pierwszy.

– Posłuchaj, przemyślałem to, co mi mówiłaś i doszedłem do wniosku, że masz rację. Faktycznie bywam czasami zazdrosny, małostkowy i złośliwy. Ale przecież nikt nie jest doskonały.

– Wiem – odpowiedziała, uśmiechając się lekko. – Wychowałam się wśród tych ludzi na dole…

Tak gładko poszło? Nie mógł uwierzyć.

Martyna podeszła bliżej i przytuliła się do niego.

– Nie miej mi za złe tych słów, ale… to chyba dość typowe. Kiedy dziewczyna się zakocha, zawsze na początku myśli, że spotkała idealnego faceta i chce w to wierzyć jak najdłużej. Dlatego trudno jej zaakceptować sygnały świadczące o jego zwykłych ludzkich przywarach. Dopiero potem przypomina sobie, że kocha się kogoś nie dla zalet, lecz pomimo wad. Ja chyba już przeszłam przez ten etap. No i dotarło do mnie, że sama też mam pewne wady…

Filip nie wiedział, jak bardzo jego dziewczyna czuje się zawiedziona postawą swoich bliskich, toteż jej zachowanie mocno go zaskoczyło. Nie przyszło mu do głowy, że zatęskniła do czułości pod wpływem chłodu panującego w rodzinnym domu i dlatego postanowiła się z nim pogodzić. Poza tym nie zamierzał tracić czasu na wnikanie w szczegóły. Wolał myśleć o tym, jak cudownie znowu trzymać ją w ramionach. Upajał się tą chwilą, gdy nagle Martyna spojrzała na niego ze zdumieniem i zapytała:

– A skąd ci przyszło do głowy, żeby zacytować Pół żartem, pół serio? To jeden z moich ulubionych filmów.

– Michał powiedział o tym Ilonie – przyznał niechętnie.

– Pogodziliście się?

– Chyba tak.

– To dobrze. Sam widzisz, że on nie jest taki zły.

– W końcu był mi coś winien – stwierdził z lekką ironią. – Nie złożyłem doniesienia o przestępstwie, chociaż miałem okazję.

– Jak to? – zapytała ze zdziwieniem.

– W szpitalu odwiedziło mnie dwóch policjantów. Dostali zawiadomienie o pobiciu. Pytali, czy chcę wnieść oskarżenie.

– A ty powiedziałeś, że nie chcesz?

Filip skinął głową.

– To naprawdę bardzo ładnie z twojej strony – powiedziała z uznaniem.

– Jak widzisz też nie jestem taki zły…

Zauważył, że jego słowa rzeczywiście zrobiły na niej pozytywne wrażenie. Dlaczego nie pomyślał, aby jej wcześniej o tym powiedzieć? Chyba za dużo się wtedy wydarzyło i w rezultacie zupełnie zapomniał o tej wizycie i swojej decyzji. Wprawdzie była podyktowana chęcią osobistego dokonania zemsty, ale o tym Martyna nie musi wiedzieć, zwłaszcza że sama też jest skryta. Nawet jej ojciec to przyznał. Lepiej niech wierzy, że po prostu okazał się wspaniałomyślny…

– Czyli będzie już dobrze między nami? – zapytał dla pewności.

– Jeśli chcesz.

– Jasne, że chcę. Miałaś wątpliwości?

– Czasami zastanawiałam się, czy cię nie zniechęciłam – przyznała szczerze.

– Może trochę…

Martyna roześmiała się i pomyślała, że pomimo pewnych wad Filip to jednak świetny facet. Nie musi wiedzieć o tym, że rodzice się na nią obrazili, kiedy poznali jej tajemnicę. Ani o tym, że ojciec wciąż się do niej nie odzywa. W sumie przez ten brak zrozumienia w domu wreszcie go doceniła i postanowiła machnąć ręką na swoje wcześniejsze zastrzeżenia. Przecież on nie tylko ją kochał, lecz również nie miał do niej pretensji o to, że prowadziła podwójne życie. Nie zamierzała jednak mówić mu o tym. Wolała bardziej racjonalnie wytłumaczyć swoje zachowanie. Lepiej niech wierzy, że po prostu okazała się rozsądna…

ROZDZIAŁ XXIV

W połowie września Ilona umówiła się z Michałem na lunch w restauracji w pobliżu jego biura, ponieważ miała akurat wolny dzień. Przez cały posiłek była pochłonięta wyrażaniem opinii na temat pozostałych książek Martyny, które właśnie skończyła czytać i dopiero pod koniec zauważyła kilka stolików dalej inną parę przyglądającą się im z uwagą. Byli to ludzie w średnim wieku: elegancka kobieta w popielatej sukience i idealnie dobranym żakiecie oraz mężczyzna w ciemnym garniturze. Kiedy Ilona ich dostrzegła, właśnie podszedł kelner, zatem zapłacili rachunek i zaczęli się zbierać do wyjścia.

– Na kogo tak patrzysz? – zapytał Michał, widząc jej rozbiegane spojrzenie.

– Tam dalej po prawej stronie siedzieli jacyś państwo, którzy przez cały czas nas obserwowali – wyjaśniła.

Spojrzał we wskazanym kierunku i wyraz szczerego zdumienia odbił się na jego twarzy. Zdążył ich wprawdzie dostrzec w ostatniej chwili, ponieważ już wychodzili, lecz i tak nie miał wątpliwości, kogo widzi.

– To moi rodzice – powiedział.

– Jak to twoi rodzice? – zdziwiła się Ilona. – Zobaczyli nas i nie podeszli, żeby się przywitać? Dlaczego?

– Nie mam pojęcia.

– Może chodziło o mnie?

– Co?

– Najwyraźniej im się nie spodobałam i chcą cię najpierw zapytać, z kim byłeś w tym lokalu – odpowiedziała swobodnie, chociaż poczuła się trochę dotknięta.

– Niemożliwe, to nie w ich stylu. Zawsze lubią wiedzieć wszystko od razu. Musi chodzić o co innego. Nie martw się, wyjaśnię to z nimi.

Na tym zakończyli rozmowę na ten temat, ale Ilona wyraźnie straciła humor.

Michał nie przyznał się, że jego też dotknęło zachowanie rodziców i naprawdę nie wiedział, co o nim myśleć. Postanowił zatem wybrać się do nich po pracy jeszcze tego samego dnia. Może wstydzą się przyznać, że jest ich synem? Jeśli tak, to niech powiedzą wprost, będzie miał jasność w tej kwestii!

– Jadłem dzisiaj lunch w towarzystwie kobiety, z którą się spotykam – powiedział od razu po przywitaniu. – Podobno byliście w tej samej restauracji. Mogę spytać, dlaczego wyszliście bez słowa?

Rodzice wymienili miedzy sobą znaczące spojrzenia.

– Nie chcieliśmy ryzykować – odpowiedział ojciec. – Kiedy człowiek widzi ciebie z kobietą, nie może być pewny, czy w coś nie wdepnie.

– Słucham…?

– Tata się obawiał, że ta pani może być mężatką – wyjaśniła matka.

– Skąd wam to przyszło do głowy?

– Ty naprawdę masz nas za idiotów? – zdenerwował się ojciec. – Sądzisz, że do dziś o niczym nie wiemy?

Michał zastanawiał się przez chwilę. Te aluzje mogły dotyczyć tylko jego romansu z Beatą, ale on nigdy z nimi na ten temat nie rozmawiał. Jak w takim razie się domyślili? Przecież przestrzegał podstawowych zasad bezpieczeństwa i nie umawiał się z nią w restauracjach ani nie wynajmował pokoi w hotelach – zawsze przychodziła do niego…

– Kiedy Beata zażądała rozwodu z winy Grzegorza, a jej adwokat postawił twarde warunki dotyczące podziału majątku, on wynajął detektywa – tłumaczyła matka. – Chciał znaleźć na nią coś, co mógłby wykorzystać w sądzie.

– No i co? – zapytał drwiącym tonem. – Znalazł?

– Detektyw ustalił, że dwa razy w tygodniu chodzi na lekcje angielskiego dziwnym trafem odbywające się w tym samym domu, w którym mieszkasz…

– Wiesz, że mama musiała przez to skłamać? – zapytał ojciec.

– No tak, powiedziałam mu, że córka twoich sąsiadów skończyła anglistykę i to ty ją poleciłeś Beacie na te lekcje – przyznała.

Michał aż usiadł z wrażenia. Było już jasne, skąd rodzice o wszystkim wiedzą. Odziedziczył swoje mieszkanie po babci, która zapisała mu je w testamencie, ponieważ jako jedyny wnuk był jej oczkiem w głowie. Jego matka spędziła w nim dzieciństwo i wczesną młodość, zatem znała doskonale wszystkich sąsiadów i z niektórymi przyjaźniła się do chwili obecnej. Miała zatem pewność, że niczyja córka nie skończyła anglistyki… Ale to i tak dobrze, że Beata wpadła na pomysł z tymi lekcjami. Byłoby znacznie gorzej, gdyby powiedziała mężowi, że chodzi na basen albo na siłownię.

– Ja naprawdę nie wiem, po kim ty masz takie niemoralne skłonności – stwierdził ponuro ojciec. – Ktoś mógłby pomyśleć, że dawaliśmy ci zły przykład.

– Oczywiście ani ja, ani tata nie jesteśmy dinozaurami i zdajemy sobie sprawę, że dzisiaj młodzi ludzie mają trochę bardziej swobodny stosunek do tych spraw niż w czasach naszej młodości – dodała matka. – Ale jakoś nie zauważyliśmy, żeby trójkąty cieszyły się powszechną akceptacją.

Chociaż Michał był przyzwyczajony do krytycznych uwag swoich rodziców, tym razem stracił cierpliwość i powiedział stanowczo:

– Mamo, w tym przypadku istniał raczej czworokąt. Zapomniałaś, że oprócz ich dwojga i mnie była w nim jeszcze asystentka Grzegorza? To on pierwszy zaczął romansować na boku.

– Co w niczym nie zmienia faktu, że ty sypiałeś z cudzą żoną – podsumował sprawę ojciec.

– Chyba miała prawo się pocieszyć, skoro mąż ją zdradzał?

– Może i miała, ale ty nie miałeś prawa korzystać z okazji – powiedziała twardo matka. – Przecież to nasi znajomi.

– No właśnie – dorzucił ojciec. – Wiesz jak ja się czuję za każdym razem, kiedy spotykam Grzegorza i przypominam sobie, że mój syn…

– Dajcie spokój, w końcu to już przeszłość – odparł Michał. – A Ilona nie jest mężatką.

– Jaka Ilona?

– Ta, z którą byłem w restauracji.

– Skąd się znacie?

– To kuzynka Filipa. Chłopaka Martyny.

Coś mu mówiło, że etap internetowy ich znajomości należy pominąć. Pod tym względem rodzice byli raczej konserwatywni. Wprawdzie ojciec miał konto na Facebooku i lubił z niego korzystać, lecz poznawanie nowych osób w jego przypadku nie wchodziło w grę. Kontaktował się tylko z tymi, których znał wcześniej. Natomiast matka nawet konta sobie nie założyła – wolała plotkować z koleżankami przez telefon niż cokolwiek pisać.

– Co ja mam jej teraz powiedzieć? – zapytał. – Spotkaliście nas razem i nawet nie podeszliście, żeby się przywitać.

– Wytłumacz nas jakoś – zasugerowała matka. – Na przykład powiedz, że nie chcieliśmy wam przeszkadzać, sądząc, że to spotkanie służbowe. Przecież w porze lunchu ludzie się nie umawiają na randki.

– No właśnie! – zgodził się ojciec.

– Dobrze, powiem, chociaż ogólnie rzecz biorąc mam was już dosyć. Przez całe życie nic nie słyszę, tylko pretensje.

Obydwoje spojrzeli na niego ze zdziwieniem.

– Wszystko mi jedno, czy jesteście zadowoleni z mojej kariery i z mojego życia prywatnego. Nie mam najmniejszego zamiaru się dostosowywać do waszych oczekiwań. Nie wykluczam tego, że rzucę pracę w biznesie, bo w ogóle mnie nie interesuje.

Dopiero teraz Michał zdał sobie sprawę, że powiedział o jedno zdanie za dużo. Ku jego zdumieniu ojciec przyjął to spokojnie.

– Jeśli chodzi o twoją pracę, nie mam żadnych pretensji – powiedział. – Radzisz sobie, zacząłeś pisać doktorat… A jak znajdziesz ciekawszą, to zmienisz, normalna rzecz.

– Oczywiście! – zgodziła się matka.

– Tylko nie pokpij sprawy i nie prześpij się z żoną swojego promotora – dorzucił już wesoło.

– Mój promotor jest starym kawalerem.

– To kamień z serca…

Teraz matka zauważyła, że nastrój męża zaczyna się poprawiać i uśmiechnęła się do niego.

– Witku, co ty mówisz, przecież on ma dziewczynę. Przynajmniej ja zrozumiałam, że spotyka się z tą…

– Iloną – podpowiedział Michał.

– …z tą Iloną na stałe – dokończyła.

– Owszem – przyznał. – To wspaniała kobieta. Podoba mi się i akceptuje mnie takiego, jaki jestem.

Rodzice chyba zrozumieli aluzję, ponieważ znów wymienili porozumiewawcze spojrzenia.

– W takim razie zaproś ją do nas na kolację – zaproponowała nieśmiało matka.

– Nie wiem, czy będzie chciała przyjść.

– Jakoś ją przekonasz – stwierdził ojciec. – Podobno masz dar do rozmów z kobietami i wzbudzasz w nich takie zaufanie, że są skłonne ci się zwierzać.

– Skąd wiesz?

– Bogdan twierdzi, że Martyna tylko tobie się przyznała do pisywania powieści kryminalnych. Nawet Krystian nic o tym nie wiedział.

Ten temat Michał wolał omijać, ponieważ do rodziców nie dotarła na szczęście wiadomość o jego kłótni z Filipem.

– Może byłoby lepiej, gdybyśmy się pierwszy raz spotkali na neutralnym gruncie – powiedział wobec tego. – Na przykład w pubie albo w kawiarni. Do tego chyba szybciej ją namówię.

– Jeśli wolisz. I przekaż jej nasze przeprosiny za dzisiaj.

Michał nie mógł uwierzyć, że sprawa jego pracy przeszła tak gładko. Nie będzie już musiał stwarzać pozorów, że jest zadowolony i że wszystko idzie świetnie. To dobrze, bo miał tego serdecznie dosyć. Dlatego czuł ulgę, chociaż rozmowa z rodzicami była dla niego średnio przyjemna. Pojęcia nie miał, że wiedzieli o jego romansie z Beatą i kryli go przed jej mężem. Na szczęście to zawirowanie w życiorysie też miał już za sobą…

Zgodnie z ich sugestią powiedział Ilonie, że nie byli pewni, czy to spotkanie prywatne, czy służbowe, w związku z czym nie chcieli przeszkadzać, ale chętnie ją poznają przy innej okazji. Nie wykazała specjalnego entuzjazmu, tym bardziej że sama wolała go jeszcze nie przedstawiać rodzicom, których pochłaniała sprawa Eweliny i Igora. Wprawdzie uspokoili się trochę na wieść o tym, że jest policjantem i nie ma żony, lecz chwilowo mieli chyba dość wrażeń. W końcu jednak uległa jego namowom i zgodziła się na niezobowiązującą kawę. On ze swej strony się ucieszył, że przyjęła jego wyjaśnienia bez słowa komentarza i nie drążyła tematu, bo chociaż w przeszłości zdarzało mu się kłamać, to jednak wobec niej zawsze był szczery i nie chciał tego zmieniać. Przecież każdy człowiek potrzebuje kogoś, przy kim nie musi udawać innego niż jest. Wcześniej taką osoba była dla niego Martyna, ale odkąd zakochała się w Filipie miała dla niego znacznie mniej czasu.

ROZDZIAŁ XXV

Kiedy Filip wrócił do pracy, wszyscy przyjęli go bardzo życzliwie, gratulowali awansu i wypytywali o zdrowie. Po kilku dniach zauważył jednak, że zachowują się tak, jakby na coś czekali lub spodziewali się czegoś po nim. Nie było trudno odgadnąć, że liczą na dalszy ciąg konfliktu z Michałem. Pierwsze starcie zakończyło się przecież jego upadkiem i pobytem w szpitalu. Nikomu nie mieściło się w głowie, że tak to zostawi i przejdzie nad całą sprawą do porządku dziennego. W ten sposób mógłby się zachować tylko mięczak, a on za mięczaka nie uchodził. Wszystkich ciekawiło zatem, jaki będzie jego kolejny ruch.

Filip miał przez to wrażenie, że znalazł się między młotem a kowadłem. Nie mógł wdawać się w dalsze przepychanki z Michałem ze względu na Martynę i jednocześnie nie chciał stracić opinii twardego faceta, jaką zawsze się cieszył. A straci na pewno, jeśli żadnego ruchu nie uczyni. Przecież twardzi faceci nie odpuszczają tak łatwo!

Po tygodniu intensywnego myślenia wpadł wreszcie na pomysł, jak z tego wybrnąć. Oczywiście mówienie komukolwiek o Martynie nie wchodziło w grę. Dopiero by się wygłupił, gdyby przyznał, że jego dziewczyna napisała książkę, a on nic o tym nie wiedział. Całe biuro by się śmiało. Nie, należało powiedzieć coś zupełnie innego, co utwierdziłoby ludzi w przekonaniu, że wcale nie jest tchórzem i nie pogodził się tak łatwo z zaistniałą sytuacją. Poza tym należało to powiedzieć jednej osobie, która wszystkim powtórzy…

W drugim tygodniu po powrocie ze zwolnienia poszedł do bufetu coś zjeść i wówczas zauważył przy jednym ze stolików Klaudię, asystentkę prezesa, której tak nieopatrznie powierzył swego czasu tajemnicę autorstwa kryminału. To była wymarzona okazja! Wprawdzie odkąd ponownie pojawił się w pracy Klaudia go unikała, zupełnie jakby się bała rozmowy z nim, ale właśnie dlatego na jej współpracę mógł teraz liczyć. Na pewno się ucieszy, gdy zobaczy, że jednak nie jest na nią obrażony.

– Cześć! – powiedział swobodnie. – Można?

Z wrażenia przestała jeść i przez chwilę się nie odzywała.

– Proszę – odpowiedziała wreszcie.

Wobec tego usiadł i zaczął smarować chleb masłem, a potem przyprawiać jajecznicę.

– Jak ci się pracuje na nowym stanowisku? – zapytała nieśmiało, kiedy milczenie zaczęło się przedłużać.

– W sumie dobrze, chociaż… wszystko ma swoje plusy i minusy.

Najwyraźniej połknęła haczyk, ponieważ spojrzała na niego z zaciekawieniem.

– Wiesz, po tej awanturze planowałem wyrównać rachunki z Michałem, ale teraz przez ten awans mam związane ręce.

Chyba nie skojarzyła, co te dwie sprawy mają ze sobą wspólnego, ponieważ nie odpowiedziała ani słowem. Pochylił się zatem nad stolikiem i mówił dalej przyciszonym głosem.

– Kiedy doszło do konfliktu zajmowaliśmy podobne stanowiska w firmie. Można to było uznać za nieporozumienie między kolegami, których trochę poniosło. A dzisiaj, gdybym mu oddał, wyszłoby na to, że dyrektor pobił pracownika…

– Faktycznie!

– Długo nad tym myślałem i doszedłem do wniosku, że jednak nie wypada.

– Masz rację – stwierdziła stanowczo. – Wprawdzie on pracuje w innym dziale i nie jest twoim podwładnym, ale to i tak by źle wyglądało.

– Oczywiście – zgodził się skwapliwie. – Poza tym człowiek na moim stanowisku powinien zachowywać się poważnie i panować nad emocjami.

– Jasne! Na pewnym szczeblu takie przepychanki są po prostu nie na miejscu. Ale wiesz co? Michał w gruncie rzeczy nie jest awanturnikiem. Po tym, co się stało, przez cały tydzień chodził jak struty. Tłumaczył wszystkim, że to było głupie nieporozumienie, a jemu niepotrzebnie puściły nerwy.

– Naprawdę?

Klaudia skinęła głową.

– Poza tym słyszałam, że przyszedł do szpitala cię przeprosić.

– Owszem, przyszedł i wtedy też odniosłem wrażenie, że ma wyrzuty sumienia.

– No widzisz! To może tak czy inaczej zasługuje na odrobinę wspaniałomyślności? Niezależnie od tego, że człowiekowi na twoim stanowisku nie wypada wdawać się w bójki.

– Może… O tym nie pomyślałem.

Klaudia była wyraźnie zadowolona, że nowy dyrektor jej się zwierza i nawet bierze pod uwagę wygłaszane przez nią opinie. A już się bała, że będzie w nim miała śmiertelnego wroga. Przecież to poniekąd jej zawdzięczał ten nieprzyjemny incydent z Sawickim, przynajmniej częściowo…

Filip również był usatysfakcjonowany przebiegiem ich rozmowy. Wszystko poszło po jego myśli! Teraz nikt nie będzie mógł powiedzieć, że odpuścił Michałowi, ponieważ jest tchórzem i boi się kolejnej konfrontacji. Obserwował uważnie, co się dookoła niego dzieje i wkrótce zauważył pewne objawy rozczarowania tym, że tak wyszło. Jednak nikt nie zaczął go z tego powodu lekceważyć. Przestał zatem myśleć o tej sprawie i postanowił skoncentrować się na swoim życiu osobistym.

Odkąd pogodził się z Martyną coraz częściej rozważał swój wcześniejszy pomysł dotyczący oświadczyn, zwłaszcza że ona znów robiła wrażenie zakochanej dziewczyny i poświęcała mu sporo czasu. Chyba rzeczywiście stęskniła się za nim przez ten miesiąc, kiedy się nie widywali. Zaprosiła go nawet na rodzinny obiad, tłumacząc, że może spokojnie przyjść, ponieważ ojciec już pogodził się z Krystianem. Początkowo faktycznie panowała miła atmosfera, lecz jej brat znowu nieświadomie zepsuł nastrój, kiedy wspomniał, że właśnie kończy czytać trzeci kryminał, który napisała. Matka zbyła tę uwagę milczeniem, natomiast ojciec powiedział chłodno, że skoro córka nie raczyła mu ich dać to przeczytania wcześniej, to teraz sobie daruje. Martyna trochę się zirytowała i poprosiła swoich najbliższych, aby starali się nie poruszać drażliwych tematów w obecności gościa. Na to wszyscy troje zareagowali zdziwieniem, a Krystian wyraził przekonanie, że Filip to już prawie członek rodziny. Żadne z rodziców nie zaprzeczyło, ona sama też nie... Może zatem należało kuć żelazo, póki gorące?

Tak jak poprzednio uznał, że należy się w tej kwestii poradzić Ilony. Kiedy do niej przyszedł, była zajęta pisaniem czegoś na swoim blogu, ale powiedziała, że to długo nie potrwa, ponieważ nie chodzi o recenzję, tylko o odpowiedzi na komentarze. Filipa zawsze szczerze dziwiło, że ona ma czas i chęci na podobną zabawę, a inni na czytanie i korespondencję. Raz nawet nieopatrznie się do tego przyznał, lecz Ilona tylko się roześmiała i odpowiedziała, że taka zabawa może być znacznie ciekawsza niż sądzi. Teraz też była uśmiechnięta i zadowolona, zupełnie jakby się oddawała ulubionej rozrywce. Kiedy na nią patrzył, zastanawiał się, czy to jedyna przyczyna jej dobrego humoru. Może przygoda z Michałem też pozytywnie na nią wpływa? Ciekawe, co ten facet w sobie ma, że kobiety tak go lubią? Nawet Klaudia jakoś podejrzanie gorąco się za nim wstawiała...

– Czemu tak na mnie patrzysz? – zapytała, zamykając komputer.

– Zastanawiam się, czy wzięłaś sobie do serca moje przestrogi – przyznał.

– Jakie przestrogi?

– Żeby się za szybko nie angażować.

– Oczywiście. Z Michałem łączy mnie głównie przyjaźń.

– Platoniczna?

Ilona zawahała się przez chwilę.

– Niezupełnie – powiedziała wreszcie. – Czasami uprawiamy też przyjacielski seks…

– Jest coś takiego?

– Nie wiedziałeś? – zapytała ze zdziwieniem. – Myślałam, że to męski wynalazek.

Nagle przypomniała sobie, że Michał nazwał kiedyś Filipa romantykiem. Czyżby faktycznie nie wiedział…?

– Ja jestem już na innym etapie – odparł spokojnie. – Zastanawiam się, czy poprosić Martynę o rękę.

Jego kuzynka nie wydawała się wcale zaskoczona.

– Jeśli ją kochasz, to poproś. Nic nie ryzykujesz.

– Ryzykuję, że odmówi…

– Nie sądzę, przecież też cię kocha, skoro się z tobą pogodziła.

– Chyba tak…

Ilona roześmiała się.

– Ty naprawdę wpadłeś po uszy! Zawsze byłeś taki pewny siebie, a teraz…

– No cóż, jedni mają odwagę się przyznać, że są zakochani, a inni tylko udają, że uprawiają przyjacielski seks.

Słysząc te słowa, wstała i obrzuciła go oburzonym spojrzeniem.

– Wiesz co? Martyna miała rację! Ty rzeczywiście potrafisz być złośliwy.

– Przecież sama mnie niedawno przekonywałaś, że nikt nie jest doskonały.

– Bo Michał mi to zasugerował!

– Dobrze, koniec tematu – powiedział stanowczo. Mimo wszystko nadal niechętnie przyznawał, że mu coś zawdzięcza.

Chociaż Ilona wciąż była lekko zirytowana, obiecała, że jak się ostatecznie zdecyduje na oświadczyny, pomoże mu wybrać pierścionek. Podziękował jej za chęć pomocy i pojechał wprost na spotkanie ze swoją dziewczyną. Ciekawe, czy poczuje się zaskoczona. A może potraktuje całą sprawę zupełnie naturalnie? Tak czy inaczej za kilka dni wszystko będzie jasne…

ROZDZIAŁ XXVI

Filip postanowił nie działać pochopnie, tylko przygotować Martynę do planowanych oświadczyn. Chciał najpierw „wrócić do źródeł”, czyli przypomnieć jej, jacy byli kiedyś razem szczęśliwi. Uznał, że romantyczny wieczór w jego mieszkaniu i wspólna noc będą dobrym wstępem do tego, co ma nastąpić. W tym celu przygotował znowu świece zapachowe i kupił najlepszego szampana. Powie Martynie, że chce w ten sposób uczcić „nowy początek” ich znajomości.

W trakcie przygotowań przypomniał sobie pierwszy wieczór, który spędzili u niego. Niewiele brakowało, a pokłóciliby się wówczas o Michała, który niespodziewanie zadzwonił… Dzisiaj wydawało mu się to śmieszne. Wiedział już, co łączyło tych dwoje: Sawicki nieźle znał się na literaturze, ponieważ dużo czytał, zatem Martyna mogła liczyć na jego pomoc, wsparcie i konstruktywne opinie o swoich książkach. Filip doszedł do wniosku, że wcale nie jest o to zazdrosny. On sam wolał się z nią kochać niż doradzać jej w sprawach literackich!

Paradoksalnie nie odczuwał też z tego powodu żadnych kompleksów. Może i Michał był intelektualistą, ale on widocznie reprezentował sobą inne cechy, które pociągały Martynę. Może zapewniał jej po prostu poczucie bezpieczeństwa? Może ona potrzebowała kogoś, kto żył w realnym świecie, aby samej móc bez przeszkód balansować pomiędzy realnym a fikcyjnym? Jeśli tak, to powinna się zgodzić na ślub…

Chociaż spodziewał się pozytywnej odpowiedzi, nie wtajemniczał w swoje plany nikogo oprócz Ilony. Myślał wprawdzie o tym, żeby powiedzieć rodzicom, ale ostatecznie zrezygnował. I tak byli zdziwieni, kiedy odkryli, że nadal spotyka się z Martyną. Przecież w czasie rekonwalescencji ani razu go nie odwiedziła!

– Myślałam, że się rozstaliście, tylko nie chcesz na razie o tym mówić – przyznała matka. – Byłeś taki przygnębiony przez cały czas…

– Nie rozstaliśmy się. Martyna miała po prostu zbyt dużo spraw na głowie związanych z wydaniem swojej książki – odpowiedział niepewnie. Sam czuł, że to nie jest zbyt wiarygodne wytłumaczenie, jednak uwagę rodziców zwróciło, coś innego.

– Co miała na głowie? – zapytał ojciec.

– Sprawy zawiązane z wydaniem swojej książki – powtórzył.

– Ona jest pisarką? – zapytała matka.

– Chyba można tak powiedzieć…

Rodzice wymienili miedzy sobą zdziwione spojrzenia. Najwyraźniej tego się nie spodziewali.

– Napisała pięć kryminałów – tłumaczył Filip. – Z tego, co wiem, ma zamiar pisać następne. To znaczy, o ile te spodobają się czytelnikom.

Ani matka ani ojciec nie odnieśli się w żaden sposób do tych informacji, co wskazywało na to, że jeszcze ich nie przetrawili.

– Oczywiście ona uwielbia pisać, ale woda sodowa nie uderza jej do głowy na myśl o przyszłej sławie. W sumie jest całkiem rozsądna.

– To dobrze, ale nie w tym problem – powiedział spokojnie ojciec.

– A w czym? – zdziwił się Filip.

– Skoro ona pisze, to może ty powinieneś zacząć czytać – wyjaśniła matka.

– Jedną z jej książek już czytałem. Rzeczywiście powinienem ją poprosić, żeby mi pożyczyła pozostałe.

– Mnie nie chodziło tylko o jej książki. Tak w ogóle powinieneś zacząć. Skoro spotykasz się z pisarką…

Filip zamyślił się na chwilę. Czyżby oni chcieli mu coś delikatnie dać do zrozumienia…?

– Uważacie, że nie nadaję się na chłopaka Martyny?– zapytał wprost.

Rodzice zmieszali się trochę po usłyszeniu tak bezpośredniego pytania. Przez chwilę panowała zupełna cisza. Wreszcie matka powiedziała:

– Nie wyciągaj zbyt daleko idących wniosków. Przyszło nam tylko do głowy, że może dobrze by było, żebyś od czasu do czasu…

– Pomyślę o tym!

Pod wpływem tej wymiany zdań Filip postanowił nie wtajemniczać na razie rodziców w swoje plany. Powie im, jak będzie po wszystkim!

Martyna faktycznie nic jeszcze nie podejrzewała i wydawała się pochłonięta głównie sprawami swoich książek. Wprawdzie zgodziła się spędzić kolejny romantyczny wieczór w jego mieszkaniu, co wskazywało na to, że zapewne zostanie do rana, ale poprosiła, żeby po drodze wstąpili po toner do drukarki, który jest jej pilnie potrzebny. Wysiadali właśnie z samochodu na parkingu przed galerią handlową, kiedy nagle tuż za ich plecami rozległ się dźwięczny, kobiecy głos:

– Filip!

Zawołany odwrócił się i zobaczył swoją kuzynkę, Ewelinę, w towarzystwie jakiegoś nieznanego przystojniaka. Obydwoje podeszli do nich i przywitali się.

– Miło was widzieć – powiedziała Ewelina, zerkając z ciekawością na Martynę.

Filip natychmiast dokonał prezentacji, a ona dopiero wtedy uświadomiła sobie, że powinna odwdzięczyć się tym samym.

– To Igor, mój mąż – oznajmiła, wskazując na przystojniaka.

Filip w pierwszej chwili sądził, że się przesłyszał. Mąż? Czyżby w tajemnicy przed rodziną wzięli ślub? Najwyraźniej, bo Ilona nic mu o tym nie wspominała. Poza tym zauważył, że obydwoje mieli na palcach obrączki i promienieli szczęściem.

– Nasze małżeństwo to niespodzianka dla rodziny, dlatego mój kuzyn jest taki zdziwiony – dodała Ewelina, uśmiechając się do Martyny.

– Pobraliście się nic nikomu nie mówiąc?

– Uznaliśmy, że tak będzie ciekawiej – potwierdził Igor. – Poza tym nie chcieliśmy słuchać głosu rozsądku, a rodzice Linki podobno nie wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia.

On ją nazywa Linką? Ciekawe… Nikt nigdy tak do niej nie mówił.

– Bardzo romantyczna historia. – Martyna najwyraźniej była pod wrażeniem. – Właściwie powinniśmy się wybrać na szampana, aby wznieść toast za wasze szczęście, ale widzę, że tylko ja mogę pić…

Faktycznie Filip i Igor właśnie zaparkowali samochody, którymi mieli zamiar wracać, a ciąża Eweliny była już wyraźnie widoczna.

– To chodźmy na lody – zaproponował jej mąż.

Ten pomysł podobał się wszystkim.

– Kiedy się poznaliście? – zapytała Martyna, kiedy złożyli zamówienie.

– Pół roku temu.

– To tak jak my.

Nagle Filip pomyślał, że ich spotkanie może mu pomóc osiągnąć cel. Skoro Ewelina i Igor znają się tak długo jak oni i są małżeństwem, to Martyna nie powinna być zdziwiona oświadczynami. W dodatku tamci już spodziewają się dziecka!

– Może sami wykorzystacie nasz pomysł, skoro tak wam się podoba – powiedział wesoło Igor, zupełnie jakby czytał w jego myślach.

– Niestety to niemożliwe – odparła Martyna.

Jak to niemożliwe? Ona nie chce za niego wyjść?

– Moi rodzice mają ostatnio alergię na niespodzianki – dodała. – Zwłaszcza te, które ja im sprawiam.

Filip odetchnął z ulgą. Pomyślał tylko, że sam chętnie poszedłby za ich przykładem i poczuł żal na myśl o tym, że w Polsce nie ma żadnego odpowiednika Las Vegas, do którego mógłby wyskoczyć z ukochaną, a po powrocie poinformować wszystkich, że już są małżeństwem. To by bardzo uprościło sprawę!

– A kiedy zostaniecie rodzicami? – zapytał.

– W styczniu.

– Założę się, że jeszcze nie wiecie, czy to chłopiec, czy dziewczynka – powiedziała znacząco Martyna.

– Rzeczywiście nie wiemy – przyznał Igor. – Chcemy mieć niespodziankę.

– Tak właśnie myślałam…

Wszyscy czworo się roześmieli, lecz nie mieli możliwości kontynuowania rozmowy, ponieważ zdzwoniła komórka Igora. Natychmiast odebrał.

– Tak, słucham… Oczywiście, zaraz będę.

Po chwili schował telefon i powiedział do żony:

– Przepraszam cię, kochanie, ale muszę jechać na posterunek. Zostawię ci kluczyki, a sam złapię taksówkę.

– Dobrze.

Kiedy ucałował ją czule na pożegnanie i wyszedł, Ewelina zwróciła się do dziewczyny swego kuzyna.

– Nie wiem, czy Filip ci mówił, ale Igor jest policjantem. Zaczynam się powoli przyzwyczajać do tego, że miewa wezwania o różnych porach.

Martynie rozbłysły oczy.

– Słuchaj, a on mógłby mi coś opowiedzieć o swojej pracy? – zapytała nieśmiało.

– Chyba tak – odpowiedziała niepewnie Ewelina. – A dlaczego cię to interesuje?

– Wiesz, ja pisuję kryminały. Taka wiedza mogłaby mi się bardzo przydać. Oczywiście nie chodzi o żadne tajemnice służbowe, tylko o realia.

– Z tym nie powinno być problemu. Zapytam go.

– Będę ci bardzo wdzięczna.

Filip pomyślał, że w przypadku jego ukochanej realia bardzo się zmieniły od czasu, gdy ukrywała przed wszystkimi swoją pasję… Natomiast Martyna była tak podekscytowana perspektywą uzupełnienia swojej wiedzy na temat pracy policji, że postanowiła wypić jednak małego drinka. Ponieważ żadna kelnerka nie była akurat widoczna na horyzoncie, sama poszła do baru po kartę.

Kiedy zostali przy stoliku tylko we dwoje, Ewelina popatrzyła na swego kuzyna i zapytała:

– Spotykasz się z dziewczyną, która pisze książki?

– A czemu to cię tak dziwi?

– Filip, nie gniewaj się, ale… ty raczej nie jesteś intelektualistą.

No nie! Najpierw rodzice, a teraz ona? O co im wszystkim chodzi?

– Akurat kryminały czasami czytuję! – odpowiedział twardo.

– I nic poza tym!

– Sugerujesz, że nie pasujemy do siebie?

Ewelina zmieszała się trochę.

– Ja nic nie sugeruję, tylko jestem zdziwiona, że ona się tobą zainteresowała – przyznała wreszcie.

Filip przypomniał sobie, że na początku ich znajomości też był tym trochę zdziwiony. I wtedy nawet nie wiedział, że Martyna zajmuje się pisaniem. A gdyby wiedział, pewnie nie miałby dość odwagi, żeby ją poderwać. W sumie to nawet dobrze, że się ukrywała…

Myśl o tym zdecydowanie poprawiła mu humor.

– I kto to mówi? – odpowiedział. – Przecież ty i ten twój Igor stanowicie najlepszy dowód na to, że miłość jest ślepa…

Kiedy Martyna wróciła do stolika, Ewelina nie nawiązała już do tematu ani słowem.

Mimo wszystko te dwie rodzinne rozmowy nie pozostawiły Filipa obojętnym. W końcu zarówno rodzice, jak i kuzynka wyrazili pewne zdziwienie tym, że dziewczyna, która pisze, jest nim zainteresowana. Nie mógł wykluczyć, że to zdziwienie jest uzasadnione. A może Martyna traktuje ich znajomość tylko jak miłą przygodę? Może wcale nie widzi w nim partnera na całe życie? Kto wie, czy nie powinien się jeszcze wstrzymać z tymi oświadczynami? Przynajmniej do momentu, aż uda mu się zorientować w jej oczekiwaniach…

ROZDZIAŁ XXVII

Chociaż Ilona zgodziła się na spotkanie z rodzicami Michała, nie miała na nie najmniejszej ochoty. Państwo Sawiccy wydali jej się dziwni. Wtedy w restauracji przyglądali się im uważnie i nieco podejrzliwie. Jakby obawiali się, że ich syn robi coś niewłaściwego, jedząc lunch w towarzystwie kobiety! Początkowo posądziła ich o niechętny stosunek do własnej osoby, ale chyba nie miała racji, skoro wyrazili chęć poznania jej bliżej. O co im w takim razie mogło chodzić? Niestety nie znając przeszłości Michała, nie była w stanie odpowiedzieć sobie na to pytanie. Uznała jego rodziców za ekscentrycznych sztywniaków, których towarzystwo na pewno nie sprawi jej przyjemności. Zapewne postanowili sobie wyrobić zdanie na temat aktualnej wybranki swego syna i stwierdzić, czy powinni zaakceptować jego znajomość z nią. Nie ulegało wątpliwości, że będzie się cały wieczór czuła jak na cenzurowanym.

Na skutek takiego nastawienia szykowała się niechętnie, powodowana głównie tym, aby nie sprawić Michałowi przykrości. W końcu przekazał jej przeprosiny rodziców oraz wyraźnie zasugerował, żeby spotkali się z nimi i „mieli sprawę z głowy”. Jak ją poznają, nie będą zasypywać go pytaniami. Ilona bez trudu mogła wyczytać pewne rzeczy między wierszami: najwyraźniej Sawiccy potrafili być upierdliwi, nie za bardzo szanowali prywatność syna i nie zwracali uwagi na to, że ich wścibstwo go denerwuje.

Długo myślała nad tym, w co się ubrać, ponieważ pamiętała nienaganną elegancję matki Michała. Nie chciała przesadzić, aby nie sprawiać wrażenia osoby, której jakoś szczególnie zależy na zdobyciu akceptacji. Nie miała zamiaru jeszcze wychodzić za mąż, a z Michałem łączyła ją głównie przyjaźń. Oczywiście czasami sypiali ze sobą, ale kto powiedział, że przyjaźń nie może łączyć się z seksem? Zwłaszcza jeśli odpowiada to obu stronom i żadna nie czuje się wykorzystywana? Poza tym może w ten sposób uniknąć rozczarowania spowodowanego zawirowaniami miłosnymi? Przecież o tym, jak takie rozczarowania bywają bolesne, Ilona wiedziała lepiej niż ktokolwiek inny!

Niestety myśląc o tym, uświadomiła sobie nagle, że nie powinna przedstawiać sprawy w ten sposób rodzicom Michała. Jeśli są konserwatywni, mogą nie zrozumieć. Nie pozostaje jej zatem nic innego, jak utrzymywać ich w przekonaniu, że stanowią „klasyczną” parę. Niech ją lustrują i oceniają, czy nadaje się na dziewczynę ich syna. Trudno!

Ostatecznie ubrała się w prostą spódnicę do kolan i lekki dzianinowy sweterek. Jak się okazało, był to doskonały pomysł, gdyż państwo Sawiccy też wystąpili w swobodniejszej wersji: ona w wełnianej sukience w drobną kratkę, a on wprawdzie w marynarce, ale bez krawata. Podobnie prezentował się Michał, który robił wrażenie najbardziej wyluzowanego z całego towarzystwa. Przedstawił Ilonę matce i ojcu, zaproponował drinki, zawołał kelnera, przy okazji składania zamówienia wymienił z nim parę uwag na temat wystroju lokalu… Nie wyglądał na syna stłamszonego przez rodziców, który za wszelką cenę chce im się przypodobać. Ilona była z tego bardzo zadowolona.

– Jeszcze raz przepraszamy za to, że wtedy nie podeszliśmy do was – powiedział ojciec Michała. – W sumie głupio wyszło.

– To prawda – zgodziła się z nim żona. – Pani mogła się poczuć dotknięta naszym zachowaniem.

– Nie mówmy już o tym – odparła wspaniałomyślnie Ilona.

– No właśnie, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym – zasugerował Michał, ponieważ wałkowanie tego tematu było mu zdecydowanie nie na rękę. – Wiecie, że wybraliśmy się na weekend do tego hotelu nad Zalewem Zegrzyńskim, w którym kiedyś robiliście imprezę z okazji rocznicy ślubu?

– Naprawdę? – zainteresowała się jego matka. – A była pani w spa? Mają tam doskonałe zabiegi na twarz: liftingujące, wygładzające zmarszczki…

– Kochanie, pani takie zabiegi są jeszcze niepotrzebne – wtrącił jej mąż, zanim Ilona zdążyła odpowiedzieć.

– Faktycznie – zreflektowała się. – Ale dla młodych kobiet też była oferta.

– Zastanawiałam się, ale ostatecznie zrezygnowałam – przyznała Ilona. – Ceny trochę ścięły mnie z nóg.

Coś jej mówiło, że lepiej nie wprowadzać państwa Sawickich w szczegóły dotyczące jej piegów. Może Michał nie byłby zadowolony?

– U nas wszędzie tak jest – wetchnęła jego matka. – Zupełnie nie wiem dlaczego. Kiedy byliśmy w Azji kupiłam sobie pakiet na twarz i ciało za cenę jednego zabiegu w Polsce.

– Ale tamten „salon” mieścił się w ruderze na tyłach restauracji – zauważył Sawicki.

– Sugerujesz, że zabiegi były gorszej jakości? – zapytała z oburzeniem jego żona.

– Nie, tylko sugeruję, że opłata za wynajem lokalu była niższa.

– Możliwe…

– Dajmy już spokój tym narzekaniom – powiedział pojednawczo. – Lepiej opowiedzcie, jak się poznaliście.

– Przez Internet – wyjaśniła Ilona, zanim Michał zdążył otworzyć usta. Już po chwili zorientowała się, że to był błąd. Jego rodzice spojrzeli na nią z niebywałym zdumieniem, toteż poczuła się w obowiązku wyjaśnić sprawę dokładniej.

– Oczywiście nie za pośrednictwem portalu randkowego. Michał po prostu czytywał mojego bloga z recenzjami książek i wymieniał ze mną uwagi na ich temat.

– My nie jesteśmy absolutnymi przeciwnikami internetowych znajomości – powiedział spokojnie Sawicki. – Uważamy tylko, że zazwyczaj bywają nieciekawe. Ludzie na portalach przedstawiają się w fałszywym świetle, dorabiają sobie życiorysy, udają kogoś innego… Nie mówiąc już o tym, że ukrywają swój stan cywilny. W tym wirtualnym świecie łatwo jest zapomnieć o mężu lub żonie.

Ilona poczuła nagle delikatne kopnięcie w kostkę. Zdziwiona zerknęła pod stół.

– Przepraszam – powiedziała matka Michała wyraźnie zmieszana. – Trochę mi noga zdrętwiała i chciałam wyprostować.

– Nie szkodzi – odparła mechanicznie, nie mogąc się oprzeć wrażeniu, że Sawicka chciała kopnąć męża, aby mu coś dać do zrozumienia i tylko przez przypadek trafiła na jej nogę. Nie miała pojęcia, o co mogło chodzić, ponieważ sama nie dostrzegła nic szczególnego w jego wypowiedzi. Uwaga o mężach i żonach na pewno nie odnosiła się do niej… Jednak Michał wyglądał na człowieka, który coś skojarzył, gdyż przejął inicjatywę w rozmowie i kontynuował opowiadanie o tym, jak się spotkali w biurze, gdy przyszła do Filipa. Swoją historię zakończył informacją, że to ona pomogła Martynie nawiązać kontakt z wydawnictwem. Natomiast kwestię jej wątpliwości dotyczących autorstwa książki dyskretnie pominął.

– W sumie to ciekawe, że wasza znajomość zaczęła się na blogu – westchnęła jego matka. – Ja czasami czytam różne teksty, ale nigdy nie pomyślałam o tym, żeby wysłać swój komentarz.

– Ja na początku też tego nie robiłem – przyznał Michał. – Dopiero potem mnie wciągnęło.

– Musi pani się odważyć i spróbować – podsumowała Ilona.

– Tylko nie wejdź przy okazji na portal randkowy – wtrącił Sawicki, zerkając na żonę. – Jeszcze jakiś oszust zawróci ci w głowie…

– Bez obawy, aż tak nie jestem spragniona wrażeń.

– Moja znajoma weszła z czystej ciekawości i niespodziewanie się zakochała – powiedział całkiem poważnie. – Ale po pierwszym spotkaniu była bardzo rozczarowana.

– Skąd wiesz?

– Opowiadała o tym w pracy.

– Tobie…?

– Nie, wszystkim.

Wyglądało na to, że małżonkowie na moment zapomnieli o obecności przedstawicieli młodszego pokolenia. Ona zmierzyła go chłodnym spojrzeniem, które nie wróżyło nic dobrego i powiedziała:

– Już myślałam, że służyłeś jej za pocieszyciela.

– Ja? Ależ skąd! – oburzył się. – To domena mojego syna.

Przy stoliku zapanowała nagle głucha cisza. Ilona zauważyła, że Michał zacisnął szczęki, lecz ostatecznie powstrzymał się od komentarza.

– Dobrze wiedzieć, że na niego można liczyć w razie kłopotów – powiedziała wobec tego.

Jej słowa rozładowały nieco atmosferę. Ojciec Michała najwyraźniej chciał zmienić temat, więc zagadnął ją o pracę i plany na przyszłość. Ilona nie miała nic przeciwko temu, aby o tym rozmawiać, zatem do końca wieczoru nie było już żadnych zgrzytów.

Ogólnie była zaskoczona przebiegiem ich spotkania. Sawiccy starali się być dla niej mili i nawet nieźle im to wychodziło. Czyli nie mieli poważniejszych zastrzeżeń co do ich znajomości… Podskórnie wyczuwała jednak, że relacje Michała z rodzicami nie były idealne, tylko tego wieczoru obie strony starały się to ukryć. Nie mogła przecież nie zauważyć pewnych sygnałów… Mimo to powiedziała sobie, że nie będzie o nic pytać, ponieważ już raz zawiniła wobec Michała brakiem zaufania. Na szczęście on sam nawiązał do tematu.

– Nie wiem, jak ty sądzisz, ale moim zdaniem było w miarę przyjemnie. To chyba twoja zasługa. Spodobałaś im się.

– Co takiego…?

– Kiedy jestem z nimi sam na sam, nasze rozmowy wyglądają dużo gorzej. Zawsze mają do mnie jakieś pretensje.

– To się zdarza wszystkim rodzicom – powiedziała niepewnie.

– Tak, tylko jednym częściej, a drugim rzadziej. Oni należą do tych pierwszych.

– A z czego wnosisz, że im się spodobałam?

– Matka zainteresowała się twoim blogiem, ojciec twoją pracą, nawet naszą internetową znajomość jakoś przełknęli… Nie jest źle, mówię ci.

Ilona nie była do końca przekonana. Jej zdaniem rodzice Michała chcieli po prostu zaspokoić ciekawość, ponieważ uznali ją za kobietę, która może kiedyś zostać ich synową. Sugerowała to spora ilość pytań, jakie zadawali, oraz wyraźna chęć okazania uprzejmości – na wszelki wypadek, aby jej nie zrażać. Z pewnością nie kryło się za tym nic więcej.

Kilka dni później miała jednak okazję się przekonać, że Michał wiedział, co mówi. Po wejściu na swój blog, zobaczyła niespodziewanie komentarz jego matki. Okazał się całkiem interesujący! W dodatku wskazywał na to, że pani Sawicka zna już książkę, o której była mowa, zatem lubi czytać i jest na bieżąco z nowościami. Charakterystyczne celne uwagi przypominały Ilonie wypowiedzi Michała, które prawie półtora roku wcześniej pojawiły się w tym samym miejscu i stały się początkiem ich znajomości. Po chwili namysłu odpowiedziała i wkrótce wdała się z jego matką w interesującą dyskusję. Potem przyłączyło się jeszcze kilka osób i dyskusja stała się ogólna.

W rezultacie Ilona doszła do wniosku, że spotkanie w kawiarni okazało się mimo wszystko dość owocne. Nie dość, że nastąpiło wyraźne ożywienie na blogu, to jeszcze dowiedziała się, do kogo Michał jest bardziej podobny i czyje zainteresowania odziedziczył.

ROZDZIAŁ XXVIII

Po przemyśleniu sprawy Filip postanowił nie rezygnować z oświadczyn. Uznał, że nie będzie się przejmował opiniami innych. W końcu spotyka się z Martyną od kilku miesięcy i w tym czasie doszło miedzy nimi tylko do jednego nieporozumienia. Co więcej, było ono spowodowane tą nieszczęsną książką, a nie różnymi opiniami na ważne tematy lub rozbieżnością planów na życie. Ogólnie rzecz biorąc dogadywali się ze sobą bardzo dobrze: obydwoje byli domatorami, cenili spokój, nie bawiło ich specjalnie imprezowanie ani szpanowanie przed znajomymi… Poza tym Filipowi w niczym nie przeszkadzało to, że Martyna pisze.

Zadzwonił zatem do Ilony, przypomniał jej, że miała mu pomóc wybrać pierścionek i umówił się z nią wieczorem w Galerii Mokotów. Dzięki jej obecności udało się szybko dokonać zakupu, ponieważ ledwie rzuciła okiem na zaprezentowane egzemplarze, od razu wskazała mu ten, który uznała za najciekawszy. Filip był pełen podziwu – jemu wszystkie wydawały się takie same! Zadowolony z załatwienia sprawy zaprosił ją na kawę i zagadnął, co u niej słychać.

– Poznałam rodziców Michała – odpowiedziała spokojnie.

– I jak ci się podobali?

– Tak sobie. Myślałam, że okażą się większymi sztywniakami.

– No widzisz! A ja poznałem męża Eweliny.

Ilona z wrażenia omal nie oblała się kawą.

– Jak to męża? Ona wyszła za tego swojego policjanta?

Filip skinął głową.

– Postanowili zrobić rodzinie niespodziankę.

– Przez te ich niespodzianki, to nasi rodzice zawału dostaną – powiedziała z oburzeniem. – Dobrze, że chociaż ty postanowiłeś wszystko załatwić jak należy. Najpierw oświadczyny, potem ślub i wesele…

– Myślisz, że Martyna się zgodzi?

– Masz wątpliwości?

– Jak mam nie mieć, skoro wszyscy dookoła się dziwią, że jesteśmy parą…

– Jacy wszyscy? – zapytała za zdumieniem.

– Moi rodzice, Ewelina… Wytknęli mi ostatnio, że prawie nic nie czytam.

– Przecież Martyna o tym wie…

Do Ilony dotarło nagle, że jej kuzyn wziął sobie do serca komentarze „wszystkich”. Świadczyły o tym zarówno ponure tony w jego głosie, jak i pochmurne spojrzenie oraz delikatna zmarszczka między brwiami.

– Nie przejmuj się za bardzo – powiedziała stanowczo. – To tylko twoja decyzja. Nie musisz brać pod uwagę opinii innych.

– Wiem.

– W takim razie kuj żelazo, póki gorące. Ona cię kocha, jest z tobą szczęśliwa… Na pewno się zgodzi.

Uspokojony tymi zapewnieniami Filip podziękował jej jeszcze raz za pomoc przy zakupie pierścionka i zdecydował się pójść za radą, której mu udzieliła. Postanowił, że oświadczy się jutro w swoim mieszkaniu. Był już umówiony z Martyną na kolację, lecz nie miał ochoty jechać do restauracji, więc zadzwonił i poprosił o dostarczenie jedzenia do domu. To też będzie dla niej swego rodzaju niespodzianka, ponieważ zazwyczaj jadali w lokalach. Natomiast on będzie się czuł pewniej na swoim terytorium. Jakoś nie mógł sobie wyobrazić, że prosi ją o rękę wśród obcych ludzi zgromadzonych wokół. Jeszcze by przypadkiem usłyszeli ich rozmowę…

Martyna rzeczywiście była przyjemnie zaskoczona, kiedy zobaczyła elegancko nakryty stół i usłyszała, że zostają w domu.

– Przynajmniej nie będziemy musieli wracać późnym wieczorem przy tej okropnej pogodzie – stwierdziła radośnie.

Istotnie początek października nie rozpieszczał już przyjemnym, ciepłym powietrzem. Od kilku dni bez przerwy padało, a temperatura spadła poniżej dziesięciu stopni. Spędzenie wieczoru w przytulnym mieszkaniu Filipa wydało jej się zatem ciekawą alternatywą.

On sam nie poświęcił pogodzie ani jednej myśli. Pierścionek zaręczynowy schowany w wewnętrznej kieszeni marynarki bezustannie przypominał mu o planowanych oświadczynach. Nie mógł się zatem skoncentrować ani na rozmowie z Martyną, ani na jedzeniu dostarczonym z jej ulubionej restauracji.

– Nie smakuje ci? – zapytała ze zdziwieniem.

– Smakuje, tylko…

– Źle się czujesz? Już się zaczął sezon na przeziębienia.

– Czuje się dobrze, ale mam tremę – przyznał.

– Z jakiego powodu?

– Z tego – odpowiedział, wyjmując pierścionek. Wprawdzie jeszcze nie skończyli jeść, ale czuł, że nie dotrwa do końca kolacji. Musi to wreszcie mieć za sobą!

Martyna otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. Pierścionek mógł oznaczać tylko jedno…

– Kocham cię i chcę z tobą spędzić resztę życia – powiedział. – Wyjdziesz za mnie?

Przez chwilę w salonie panowała zupełna cisza. Wreszcie Martyna oderwała wzrok od pierścionka i spojrzała na niego.

– Tak od razu…? – zapytała.

Filip nie miał pojęcia, jak należy zinterpretować tę odpowiedź. Nigdy wcześniej się nie oświadczał, zatem sadził, że możliwe są tylko dwie opcje… Nagle przypomniał mu się film, w którym bohaterka poprosiła w takiej sytuacji o trochę czasu do namysłu. Czyżby o to chodziło Martynie?

– Termin to sprawa do ustalenia – odparł ostrożnie.

Twarz jego ukochanej rozjaśnił radosny uśmiech.

– Dobrze, że się ze mną zgadzasz, bo moim zdaniem powinniśmy najpierw ze sobą zamieszkać i zobaczyć, jak nam się będzie układało – powiedziała. – Potem pomyślimy o ślubie.

– Chodzi ci o to, żebyśmy zamieszkali razem na próbę…?

– Mniej więcej.

– Słuchaj, jeśli masz co do mnie wątpliwości…

Martyna chwyciła jego rękę, jakby się obawiała, że mężczyzna zechce wstać i odejść.

– Nie bierz tego do siebie – powiedziała stanowczo. – Chodziło mi o to, że dzięki temu będziemy mogli sprawdzić, czy się dogadujemy w codziennym życiu. Przecież ja mogę ci sprawić rozczarowanie równie dobrze jak ty mnie…

Filip miał wrażenie, że prowadzi negocjacje biznesowe, a nie rozmowę o swoim małżeństwie. Dotąd Martyna wydawała mu się bardziej spontaniczna w sprawach uczuciowych…

– Ja bym zaryzykował – odparł spokojnie.

– Bo ty jesteś odważny.

Spojrzał na nią i nagle uświadomił sobie, że ona wcale do osób odważnych nie należy. Sprawa z książką dowodziła tego aż nadto wyraźnie. Nie tylko nie miała odwagi wysłać jej do wydawnictwa, ale nawet bała się sama rozmawiać z Iloną. Może faktycznie nie powinien brać jej słów do siebie?

– A jak długo miałby trwać ten okres próbny? – zapytał.

– Najwyżej kilka miesięcy.

– Dobrze, niech będzie…

– Zgadzasz się? To wspaniale!

Filip miał wrażenie, że to on powinien wygłosić ten tekst. Jakimś cudem doszło do zamiany ról i zamiast niego wygłosiła go Martyna. Jemu nie pozostało nic innego, jak tylko zaakceptować jej propozycję i uznać ją za kolejny krok prowadzący do celu. Bo nie dopuszczał do siebie myśli, że po upływie okresu próbnego, ona mogłaby odpowiedzieć negatywnie…

Martyna tymczasem odetchnęła z ulgą. Zdawała sobie sprawę, że wspólne życie pod jednym dachem jest naturalnym krokiem dwojga zakochanych ludzi, toteż oświadczyny Filipa nie powinny jej dziwić. Jednak nie potrafiła od razu podjąć decyzji. Ponieważ wychowała się w domu, w którym sprzeczki wybuchały z byle powodu, uważała, że należy dmuchać na zimne. Dobrze pamiętała, jak jej matka kiedyś krzyknęła do ojca: „Gdybym wiedziała, jaki ty się okażesz upierdliwy w codziennym życiu, to bym za ciebie nie wyszła!” Wprawdzie nie przypuszczała, aby Filip miał się okazać równie trudny, lecz mimo wszystko chciała być tego pewna przed powiedzeniem „tak”. Skoro wspólne mieszkanie przed ślubem stało się w dzisiejszych czasach rzeczą powszechną, powinni z tego skorzystać. Wtedy będą wiedzieli, na co się decydują. W końcu romantyczne randki to nie to samo, co radzenie sobie z codziennymi kłopotami – dopiero kiedy wystąpią te ostatnie, widać, czy dwoje ludzi do siebie pasuje, czy nie.

Czuła, oczywiście, że jej ukochany jest nieco rozczarowany przebiegiem ich rozmowy, ale nie widziała innego wyjścia niż poprosić go o ten czas do namysłu. Gdyby się zgodziła „w ciemno”, mogłaby ulec panice i uciec sprzed ołtarza. Wtedy dopiero byłby skandal! Ojciec nie darowałby jej nigdy podobnego zachowania – kiedy córka jego znajomego odwołała uroczystość po rozesłaniu zaproszeń, powiedział, że to jeden z przykładów kompletnej niedojrzałości młodego pokolenia, które traktuje życie jak zabawę. Po swojej córce spodziewał się, rzecz jasna, innej postawy.

Filip z kolei myślał, że postąpił słusznie, nie informując nikogo o swoich planach. Musiałby teraz tłumaczyć rodzicom i ewentualnie dalszej rodzinie, dlaczego Martyna nie zgodziła się od razu. A dzięki temu, że trzymał język za zębami, ma sprawę z głowy. Po prostu powie wszystkim, że postanowili razem zamieszkać i koniec. Biorąc pod uwagę współczesne realia, wcale nie powinni być zdziwieni. Wprawdzie Ilona znała jego plany, ale jej dyskrecji mógł być pewny – nie miała zwyczaju zdradzać niczyich tajemnic. Poza tym mógł dzięki temu do niej zadzwonić i zapytać, jak powinien sobie interpretować zachowanie ukochanej.

Kiedy Ilona usłyszała o propozycji Martyny, stwierdziła, że nie powinien się za bardzo przejmować.

– Ona w ogóle jest raczej… ostrożna. Daj jej czas, tak jak poprzednio. Przekonasz się, że wszystko będzie dobrze.

– A może głupio zrobiłem? Może nie trzeba było się oświadczać?

– Dlaczego głupio? Bardzo dobrze zrobiłeś. Niech wie, że traktujesz ją poważnie.

Filip jednak nie był tego pewien.

– Mogłem jej tylko zaproponować wspólne zamieszkanie, tak jak ona mnie…

– Wtedy mogłaby się nie zgodzić – roześmiała się Ilona. – Gdyby to wyszło od ciebie, byłoby krokiem do przodu w waszej relacji. A tak, stało się jej inicjatywą zmierzającą do spowolnienia biegu wydarzeń. Dzięki temu Martyna czuje się pewniej.

– To dla mnie zbyt skomplikowane – jęknął. – Kobiety zawsze się tak zachowują?

– Oczywiście, że nie! Po prostu ty wybrałeś sobie specyficzną dziewczynę.

Filip nie mógł stwierdzić, czy ta rozmowa go pocieszyła. Jeszcze przez kilka dni przeżywał swoje rozczarowanie, chociaż starał się tego nie okazywać. Dopiero gdy Martyna zgodnie z obietnicą przeprowadziła się do jego mieszkania, dobry humor zaczął mu wracać. Cieszył się, że ją widzi po powrocie do domu, że nie musi szukać wolnej chwili na spotkanie w mieście, że może codziennie budzić się obok niej… Podobały mu się zwyczajne rzeczy, które teraz razem robili, takie jak chodzenie po zakupy, przygotowywanie posiłków, a nawet sprzątanie. Już po tygodniu przyzwyczaił się do kobiecych kosmetyków w łazience i ciuchów w szafie. W dodatku szybko zauważył, że Martyna nie miała żadnego z nawyków, które jego koledzy określali mianem babskich: nie gadała bez przerwy przez telefon, nie wysiadywała godzinami w łazience, nie rozrzucała wszędzie swoich ubrań. Ponieważ nie mogła być aż tak specyficzna, Filip uznał, że koledzy przesadzają i tyle. On sam szybko się nauczył, że nie należy jej przeszkadzać, kiedy siedzi przy komputerze i w charakterystyczny sposób marszczy brwi, bo to oznacza, że pisze. Natomiast kiedy nie marszczy brwi, to oznacza, że tłumaczy i wtedy można spokojnie zapytać, czy ma ochotę wyjść na kolację. Po opanowaniu przez niego tych podstawowych kwestii, wszystko szło gładko i bezproblemowo, toteż niebawem Filip doszedł do wniosku, że ten okres próbny jest całkiem przyjemny. Dlaczego on na początku miał obiekcje…?

ROZDZIAŁ XXIX

Kiedy ponura jesień zamieniła się w całkiem przyjemną zimę z lekkimi przymrozkami i częstymi opadami śniegu, Martyna zaczęła odczuwać wyraźne zaniepokojenie. Doszła do wniosku, że sprawy wyglądają zbyt dobrze – jak dotąd ani razu się nie pokłócili! Mogło to wynikać z dwóch przyczyn: albo Filip wziął sobie do serca jej słowa o okresie próbnym i starał się korzystnie wypaść, albo po prostu nie zdarzyła im się jeszcze sytuacja kryzysowa, która mogłaby doprowadzić do sprzeczki lub awantury. Coraz częściej myślała o tym, co zrobi, jeśli do wiosny taka sytuacja się nie zdarzy. Przecież obiecała Filipowi, że okres próbny potrwa najwyżej kilka miesięcy, więc na wiosnę będzie musiała podjąć ostateczną decyzję w sprawie ślubu! Tymczasem w dalszym ciągu nie wiedziała, w jaki sposób on się zachowuje, gdy jest zły. Wreszcie uznała, że musi działać: sama stworzy sytuację kryzysową i wtedy wszystko będzie jasne!

Chociaż podjęcie decyzji przyszło jej łatwo, znalezienie pretekstu do kłótni okazało się trudne. Nic nie przychodziło jej do głowy! Oczywiście było jasne, że każdy facet się wścieknie, kiedy towarzyszka życia rozbije jego samochód albo postanowi zrobić remont mieszkania, nie pytając go o zgodę, ale takich drastycznych metod Martyna nie miała ochoty się chwytać. Były zbyt kłopotliwe i kosztowne. Chodziło jej o coś prostszego, lecz wywołującego emocje, a to, niestety, wymagało większej pomysłowości.

W pewnym momencie Filip zauważył, że jest bardziej zamyślona niż zwykle, lecz opatrznie to sobie wytłumaczył.

– Przygotowujesz plan nowej książki? – zapytał.

– Tak – odpowiedziała, zadowolona z tego, że ma wykręt.

Wobec tego nie nawiązywał już do tematu.

Tymczasem upłynął kolejny miesiąc, a Martyna nadal nie miała pomysłu, jak go sprowokować do kłótni. Dopiero, kiedy jej przypomniał, że niedługo będzie pierwsza rocznica ich spotkania na firmowym przyjęciu, doznała olśnienia. Przecież poszła z ojcem na to przyjęcie, ponieważ pokłócił się z matką! Nie spodobało mu się, że bez jego wiedzy ufarbowała włosy na ciemny kasztan. A gdyby ona zrobiła coś ze swoimi włosami? Może wówczas Filip też by się zirytował…?

Nic innego nie przychodziło jej do głowy, zatem chwyciła się tego pomysłu, jak tonący brzytwy. Tak, musi zmienić kolor i to w sposób dość drastyczny. Rzecz jasna, kasztan nie wchodził w grę, bo przy okazji mogłaby zirytować ojca. Ale co by jej szkodziło zrobić się na brunetkę? Sprawdziłaby reakcję Filipa, a potem wróciła do swego dawnego wcielenia. Nie musiałaby nawet chodzić do fryzjera, skoro tyle farb jest dostępnych w sklepach.

Wiedziona ta myślą wybrała się do drogerii i stanęła przed półką z produktami do koloryzacji. Nie miała ochoty na trwałą farbę, ponieważ nie chciała czekać aż jej włosy odrosną, tylko stopniowo zredukować wersję ciemniejszą. Początkowo była gotowa się zdecydować na opcję „do 24 myć”, ale po chwili stwierdziła, że to też za długo. Najbardziej pasowała jej opcja „4–8 myć”, gdyż dawała gwarancję szybkiego pozbycia się efektów koloryzacji i była łatwa do zastosowania – wystarczyło nałożyć gotowy preparat i odczekać dwadzieścia minut. Martyna nigdy nie farbowała włosów, więc to też uważała za istotne – w końcu głupio by wyszło, gdyby sknociła sprawę. Miała jednak inne obawy: może ta wersja okaże się za łagodna i po prostu nie chwyci? Może jednak lepiej wziąć tę „do 24”? Wreszcie znalazła wyjście kompromisowe: wybrała najłagodniejszą wersję w najciemniejszym kolorze – czarnym, prawie wpadającym w granat. Musi zadziałać, nie ma siły!

Po powrocie do domu od razu nałożyła preparat na włosy, po czym usiadła przed komputerem i zaczęła poprawiać kolejny rozdział swojej nowej powieści. Jak zwykle praca nad teksem wciągnęła ją tak bardzo, że dopiero po trzydziestu minutach przypomniała sobie o konieczności spłukania głowy. Szybko pobiegła do łazienki i bez patrzenia w lustro uruchomiła prysznic. Kiedy zobaczyła czarną wodę, początkowo się przestraszyła. Z czasem jednak ten odcień stawał się coraz mniej wyraźny, a w końcu zniknął zupełnie. Wtedy z uczuciem ulgi chwyciła ręcznik, wytarła włosy i wreszcie spojrzała w lustro. Potem na moment zaniemówiła. Wyglądała okropnie: intensywna czerń zupełnie nie pasowała do jej jasnej cery i oprawy oczu, poza tym ogromnie raziła sztucznością. Na szczęście Martyna przypomniała sobie, że ten kolor ma zniknąć najpóźniej po ośmiu myciach i trochę się uspokoiła. Jedno nie ulegało wątpliwości: skoro ona sama była pod wrażeniem, to Filip powinien być tym bardziej. Wróciła zatem do przerwanej pracy i znów straciła na pewien czas kontakt z rzeczywistością. Dopiero dzwonek do drzwi sprawił, że się ocknęła. Otworzyła, zupełnie nie pamiętając, jak bardzo zmieniła wygląd, toteż zdziwiła się niezmiernie, gdy Filip powiedział:

– Przepraszam, chyba pomyliłem piętra...

– Zaczekaj! – krzyknęła za nim.

Wówczas odwrócił się i spojrzał na nią jeszcze raz.

– Martynka…?

– Tak, to ja – wyjaśniła. – Zmieniłam tylko kolor włosów.

Ponieważ w dalszym ciągu stał bez ruchu na korytarzu, dodała:

– Wejdź, bo jest przeciąg. Zostawiłam w kuchni otwarte okno.

Posłuchał jej. Wszedł do mieszkania, zdjął płaszcz i buty, odstawił teczkę… Niestety nic nie mówił, co spowodowało u niej pewien niepokój. Pomyślała, że albo stara się stłumić emocje, albo wściekłość odebrała mu głos, więc postanowiła jak najszybciej ustalić, która opcja wchodzi w grę.

– Jesteś zły? – zapytała z nadzieją w głosie.

– Jestem zdziwiony – wyjaśnił krótko.

Przez cały wieczór prawie się nie odzywał, tylko patrzył na nią jak na ducha. Na jego twarzy nie malowały się żadne uczucia – ani gniew, ani złość, ani irytacja. Kiedy Martyna nie wytrzymała i zapytała wprost, co myśli o jej nowym wcieleniu, odpowiedział szczerze:

– Nie mogę się przyzwyczaić. Mam wrażenie, że moja dziewczyna gdzieś zniknęła, a na jej miejscu pojawiła się zupełnie obca osoba.

Wtedy zrozumiała, że jest w szoku i raczej nie zamierza się awanturować. Ponieważ jej eksperyment najwyraźniej nie wypalił, postanowiła machnąć na niego ręką i wytłumaczyć mu swoje intencje.

– Chciałam tylko sprawdzić, jak będę wyglądać w ciemnych włosach. Za jakieś dwa tygodnie ten kolor się zmyje.

– Naprawdę?

– Oczywiście. To nie była trwała farba.

Miała wrażenie, że odetchnął z ulgą. Jednak od czasu do czasu rzucał jeszcze na nią zdumione spojrzenia…

Dopiero trzy dni później Martyna miała okazję przekonać się, jaką reakcję jej przemiana wzbudza w innych. W czwartek przed południem wpadła do niej matka, która akurat wracała od dentysty.

– Rany boskie, co ty zrobiłaś? – krzyknęła. – Odbiło ci?

– Aż tak źle wyglądam? – zapytała Martyna.

– Wyglądasz jak czarownica – odparła bez ogródek jej rodzicielka. – Jeśli chciałaś zmienić kolor, trzeba było dać mi znać. Umówiłabym cię z moim fryzjerem i razem dobralibyście odcień. Ten jest paskudny i w ogóle do ciebie nie pasuje.

Wyglądała na jeszcze bardziej zaskoczoną niż Filip, więc Martyna uspokoiła ją, że ta przemiana nie jest trwała i wyjaśniła, dlaczego zdecydowała się na taki eksperyment. Kiedy jej matka usłyszała o oświadczynach, okresie próbnym i dokonanej prowokacji, zaczęła się śmiać.

– Chciałaś zobaczyć, czy zareaguje jak twój ojciec? Wystarczyło przez pomyłkę wyrzucić na śmietnik jego ukochany stary sweter i od razu byś wiedziała…

– Na to nie wpadłam – przyznała.

– Mogłaś się mnie poradzić!

Lidia stłumiła śmiech i popatrzyła na córkę z wyraźną troską w oczach.

– Nie martw się. Filip nie wygląda na choleryka. Na pewno nie będziesz z nim miała aż tylu problemów.

– Ty kiedyś mówiłaś tacie, że żałujesz swojej decyzji…

– Mówiłam, bo byłam zła. Ale właściwie dawno przestałam się przejmować jego humorami. Wiem, że on się już nie zmieni…

Martyna westchnęła.

– Ja też się przyzwyczaiłam do jego wybuchów, ale nie chciałabym mieć podobnego męża.

– Wszystko wskazuje na to, że nie będziesz miała…

Trudno było się z tym nie zgodzić. Wprawdzie Filip od trzech dni prawie nic nie mówił, lecz jego milczenie nie wynikało z gniewu, tylko z doznanego zaskoczenia. Kiedy Martyna sama o coś pytała, odpowiadał spokojnie, jak człowiek, który nie żywi żadnej urazy. Nawet kiedy się uśmiechnęła do niego, próbował odpowiedzieć tym samym, ale jakoś mu nie wyszło…

Natomiast przeprowadzony przez Martynę eksperyment miał pewne skutki uboczne, o których nie wspomniała swojej matce: odkąd zmieniła kolor włosów Filip nie przejawiał żadnego zainteresowania seksem, chociaż nie wyglądał na zmęczonego. Poprzedniego wieczoru sama próbowała go zachęcić, jednak bez rezultatu. Wszystko wskazywało na to, że chwilowo przestała na niego działać…

Martyna nie zdawała sobie sprawy z tego, jak odbyta rozmowa wpłynie na matkę. Lidia wróciła do domu w stanie kompletnego oszołomienia. Dobrze, że wzięła w pracy wolny dzień! Wprawdzie zrobiła to głównie ze względu na wizytę u dentysty, ponieważ zawsze źle reagowała na znieczulenie: miała zawroty głowy, było jej niedobrze, musiała trochę poleżeć, aby dojść do siebie. Tym razem jednak poczuła się lepiej już w pół godziny po zabiegu, dlatego postanowiła skorzystać z okazji i odwiedzić córkę. Chciała zobaczyć, jak jej się mieszka z Filipem i delikatnie zasugerować, aby częściej bywała w domu. Nie powinna się przejmować humorami ojca, który dotąd nie przeczytał jej książek. Z czasem mu minie!

Kiedy usłyszała historię oświadczyn, nie mogła wprost uwierzyć, że Martyna wymigała się od ostatecznej odpowiedzi, żeby sprawdzić, jak Filip reaguje w sytuacjach kryzysowych. Udawała przed córką dobry humor i rozmawiała z nią, jak gdyby nigdy nic, lecz w gruncie rzeczy walczyła z niebywałym zaskoczeniem. Do głowy by jej nie przyszło, że Martyna tak źle ocenia swego ojca i jego zachowanie w małżeństwie. Owszem Bogdan nie był ideałem, sama wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek inny, ale chyba nie zasługiwał na taką negatywną opinię…

O tym, że jest cholerykiem przekonała się wkrótce po ślubie, kiedy już nie musiał udawać, aby ją zdobyć. Zaczął się zatem zachowywać „jak zwykle” – kiedy coś mu się nie podobało, bez żadnego skrepowania okazywał irytację, łatwo wpadał w złość, wykłócał się o swoje racje. Początkowo ustępowała. Jak każda zakochana kobieta wierzyła, że mąż pod jej wpływem zmieni się na lepsze. Kiedy zrozumiała, że mężczyźni na ogół się nie zmieniają, dała spokój. Pozwalała mu się wygadać lub wykrzyczeć, ale sama też mówiła, co myśli. Wtedy zaczął się na nią obrażać – po każdej sprzeczce przez dwa lub trzy dni nie rozmawiali ze sobą. Po jakimś czasie przestała na to zwracać uwagę. Nie chce rozmawiać, to nie! Ona też chodziła po domu z obrażoną miną, wychodząc ze słusznego założenia, że mąż i żona mają takie same prawa. Potem w ogóle przestała się nim przejmować. Zrozumiała, że w gruncie rzeczy jest nieszkodliwy, tylko trochę wybuchowy. Kiedy mu mijało, nie pamiętał nawet, o co była kłótnia i znowu odnosił się do niej z czułością. Teraz, po prawie trzydziestu latach małżeństwa, uważała jego humory za nieodłączny element ich związku.

Była zatem zupełnie zaskoczona postawą córki, która właśnie „testowała” potencjalnego kandydata na męża pod kątem jego podobieństwa do swego ojca. Czyżby Martyna aż tak przeżywała to, co się działo w domu? Jeśli tak, to dlaczego nigdy nic na ten temat nie mówiła? I dlaczego nie wyprowadziła się wcześniej? Lidia zawsze miała wrażenie, że córka traktuje humory ojca jako stały element rodzinnego folkloru – w rozmowach z bratem nazywała je nawet żartobliwie „trzydniówką”! Jak mogła się tak pomylić w ocenie sytuacji?

Ponieważ znieczulenie wreszcie przestało działać, postanowiła wypić drinka, aby trochę lepiej ogarnąć sytuację. Pierwszy nie bardzo jej pomógł, ale już przy drugim doszła do pewnych wniosków. Chyba się jednak nie myliła. Martyna nauczyła się akceptować ojca takim, jaki był, lecz nie miała ochoty dzielić życia z człowiekiem podobnym do niego. Dlatego właśnie chciała najpierw „pomieszkać” z Filipem i sprawdzić, jaki jest na co dzień. Na szczęście była już na najlepszej drodze do rozwiania swoich wątpliwości, szkoda tylko, że przy okazji zrobiła z siebie czarownicę. Okropnie wyglądała z tymi czarnymi włosami! Dobrze, że biedak nie padł na zawał, kiedy ją zobaczył…

Uspokoiwszy się trochę, Lidia zaczęła myśleć o przyszłości. W sumie cieszyła się, że córka wyjdzie za mąż i to za takiego przyzwoitego faceta. Chętnie by poznała jego rodziców, o których słyszała od Martyny dużo dobrego. Właściwie to dziwne, że nie poznała ich do tej pory, skoro młodzi mieszkali razem już prawie cztery miesiące. Postanowiła jednak być cierpliwa i nie naciskać. Jeszcze będzie miała okazję zaspokoić ciekawość.

Kiedy Bogdan wrócił do domu, poinformowała go, że Martyna i Filip rozmawiali już wstępnie o ślubie, nie natrącając jednak ani słowem o „okresie próbnym” ani tym bardziej o tym, czemu ten okres miał służyć.

– To świetnie – stwierdził spokojnie. – Dzisiaj młodzi ludzie odkładają decyzję w nieskończoność, zupełnie jakby się bali odpowiedzialności. A przecież trzeba w końcu nabrać odwagi i zaryzykować.

– Można potem żałować…

Mąż popatrzył na nią w wyraźnym zdziwieniem.

– Ja nigdy nie żałowałem tego, że się z tobą ożeniłem.

Nie odpowiedziała.

– A ty? – zapytał nieco zaintrygowany tym milczeniem.

– Ja tylko parę razy w ciągu trzydziestu lat...

Tą odpowiedź skwitował jedynie wzruszeniem ramion.

Lidia w zasadzie nie skłamała. Humory męża miały pewne plusy, o których nigdy nie wspominała dzieciom – trzy dni świętego spokoju stanowiły niezłą okazję, aby trochę od niego odpocząć. Poza tym mężowie niektórych jej koleżanek dostarczali im większych problemów: czasami miewali na boku młodsze kochanki, czasami okazywali się damskimi bokserami, czasami za dużo pili… Dlatego patrząc na Bogdana często dochodziła do wniosku, że mogła trafić gorzej.

ROZDZIAŁ XXX

Michał po cichu zazdrościł Filipowi i Martynie spokojnego życia we dwoje. Coraz częściej się zastanawiał, czy on i Ilona nie mogliby pójść w ich ślady. Wprawdzie na początku ich własny układ był nieco inny, gdyż zakładał, że są przede wszystkim przyjaciółmi, a dopiero potem czymś więcej, ale… czas płynął i można było pomyśleć o wprowadzeniu pewnych zmian. Mimo to zdawał sobie sprawę, że zanim się zdecyduje złożyć jej taką propozycję, będzie musiał delikatnie wybadać grunt. Skąd mógł wiedzieć, czy obdarzyła go już takim zaufaniem, aby zaryzykować? Może powinien delikatnie zasugerować, żeby po prostu potraktowała sprawę jako eksperyment?

Dodatkowym bodźcem do tych rozmyślań były aluzje jego rodziców, którzy najwyraźniej dostrzegli w Ilonie szansę na to, że dzięki niej ich syn się „ustatkuje”. Historia jego znajomości z Beatą mocno zapadła im w pamięć i w rezultacie żywili ciche obawy, aby znów nie wplątał się w romans z mężatką. Zdecydowanie woleli, żeby miał stałą partnerkę, jak większość jego rówieśników. Poza tym matka wyraźnie polubiła Ilonę i często korespondowała z nią na blogu – zupełnie jak on kiedyś.

– Nawet nie myślałam, że będę taka aktywna w Internecie – przyznała. – Poznałam jeszcze dwie inne blogerki. Jedna pisze o kosmetykach, a druga o modzie. Wymieniamy się opiniami.

– Ale konta na Facebooku nadal nie masz? – zapytał wesoło.

– Nie, na to jakoś nie mogę się zdecydować. Co innego rozmawiać o książkach czy kosmetykach, a co innego pisać o własnym życiu. W tym jest jednak pewien ekshibicjonizm…

– Przynajmniej dla ludzi w naszym wieku – zgodził się z nią mąż. – Nie wszyscy uważają wirtualne istnienie za coś naturalnego.

– Poza tym nie czuję ochoty prezentowania całemu światu swoich zdjęć – dodała. – Jak pomyślę, że zobaczą je moje dawne koleżanki i będą mogły policzyć wszystkie zmarszczki…

– Nie tylko ty nie czujesz takiej ochoty – westchnął Sawicki. – Wiem, bo kiedyś próbowałem odnaleźć mojego najlepszego kumpla z lat młodości. Bez rezultatu. Nie miał konta na Naszej Klasie, na Facebooku też nie ma… Nie udało mi się trafić na żaden ślad.

– Mówisz o tym kajakarzu? – zapytał Michał.

– Tak. Przez tyle lat byliśmy nierozłączni, a potem kontakt się urwał. Dostałem szansę wyjazdu na staż zagraniczny, co w tamtych czasach graniczyło z cudem. Kiedy wróciłem, dowiedziałem się, że też zakończył karierę, ale nie udało mi się ustalić, co robił później.

Michał nie pytał o nic więcej, ponieważ znał tę historię na pamięć: wielka przyjaźń, lata wspólnych treningów zakończone największym sukcesem, czyli mistrzostwem Polski, i legenda „dwóch niepokonanych”. Czasami zazdrościł ojcu takich wspomnień, a czasami go irytowały. Z zamyślenia wyrwało go pytanie:

– Michał, właściwie dlaczego ty nie masz żadnego kumpla?

– Słucham?

– Nie masz i nigdy nie miałeś – powtórzył ojciec.

– Witku, nie przesadzaj – wtrąciła matka. – Kolegów miał...

– Ja nie mówię o kolegach, tylko o najlepszym kumplu, na którym zawsze można polegać.

– Tak jakoś wyszło – odpowiedział niechętnie.

– A ja mam wrażenie, że zawsze wolałeś przyjaźnić się z kobietami – stwierdził Sawicki. – Tylko że taka przyjaźń z reguły kończy się w łóżku.

– Z Martyną się nie skończyła – odparł chłodno Michał, czując, że zaczyna go ogarniać irytacja.

– Bo z Martyną byliście jak rodzeństwo. Ale z Beatą to już klasyka. Uznała cię za przyjaciela, mówiła, jaka jest nieszczęśliwa, a ty postanowiłeś ją pocieszyć…

– Dajmy temu spokój – wtrąciła Olga. – Było, minęło.

– Na szczęście minęło – przyznał. – Teraz pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że to jedyna żona mojego znajomego, którą zaliczył mój syn. Bo jak pomyślę, że mogło ich być więcej…

Michał nie cierpiał, kiedy rodzice mówili o nim tak, jakby był nieobecny. Znosił to w dzieciństwie, kiedy nie miał innego wyjścia, lecz teraz nie zamierzał. Wstał i zaczął zbierać się do wyjścia. Pierwsza zauważyła to matka.

– Nie obrażaj się – powiedziała. – Nie będziemy więcej mówić na ten temat.

– Właśnie – poparł ją ojciec. – Co ty się taki drażliwy ostatnio zrobiłeś? Ja chciałem tylko zasugerować, że powinieneś mieć kumpla, żeby zrozumieć, na czym polega męska przyjaźń. To, że nie miałeś go w latach wczesnej młodości, wcale nie przesądza sprawy. Sam poznałem Bogdana, jak byłem starszy od ciebie, a jednak zostaliśmy przyjaciółmi.

Nawiązanie do ojca Martyny sprawiło, że Olga Sawicka nagle spojrzała na syna z nadzieją w oczach i krzyknęła:

– Wiem! Mógłbyś się zaprzyjaźnić z Filipem.

– Co…?

– Przecież to chłopak Martyny i kuzyn Ilony…

– Daj spokój, mamo, taka możliwość nie wchodzi w grę – odparł stanowczo.

– Dlaczego tak uważasz? – zapytała niezrażona.

– Bo jestem realistą.

– A mógłbyś to dokładniej wyjaśnić? – zapytał ojciec.

– Filipa poznałem w pracy, a tam nikt mnie nie lubi – odpowiedział chłodno Michał. – Wszyscy wiedzą, że zostałem zatrudniony tylko ze względu na koneksje.

– No tak, ale teraz poznaliście się bliżej dzięki waszym dziewczynom. Dlatego uważam, że pomysł mamy nie jest zły. Faktycznie moglibyście się zaprzyjaźnić.

– Dobrze, tato, pomyślę o tym – odpowiedział na odczepnego, chcąc zakończyć tę dyskusję.

Nie odczuwał potrzeby tłumaczenia rodzicom, że jego znajomość z Filipem miała znacznie bardziej burzliwy charakter, niż przypuszczali, ponieważ po drodze była jeszcze zazdrość o Martynę, afera z jej książką i kłótnia w biurze, podczas której stracił panowanie nad sobą. Wprawdzie od tamtej pory sprawy nieco się unormowały, lecz ich wzajemne stosunki można było określić najwyżej mianem poprawnych. Być może zbliżały się powoli do koleżeńskich, lecz o przyjacielskich na razie nie mogło być mowy. Michał nie mógł się bowiem oprzeć wrażeniu, że Filip nadal odczuwa do niego niechęć, lecz ze względu na Martynę stara się ją ukryć. Jednak tłumaczenie tego rodzicom nie wchodziło w grę. Dawno przestał się im zwierzać, ponieważ bardziej niż zrozumienia mógł oczekiwać krytyki. Teraz też zapewne posumowaliby sprawę, mówiąc, że to on wszystko źle rozegrał.

Kiedy sam o tym myślał, nie dochodził do żadnych konkretnych wniosków. Czasami miał chęć zapytać Filipa wprost, o co mu właściwie chodzi. Przekonał się już przecież, że z Martyną nic go nie łączyło i przyjął przeprosiny za ten nieszczęsny incydent w biurze, a jednak wciąż zachowywał się wobec niego z pewną rezerwą. Gdyby udało mu się zrozumieć dlaczego, może mógłby coś zrobić, ale tak…

Dręczyło go to, ponieważ w sumie szanował Filipa i pod wieloma względami podziwiał. Nie mógł nie zauważyć, że tamten był wyjątkowo przyzwoitym i solidnym człowiekiem – nie szukał konfliktów, nie lubił intryg i nie próbował nikomu podkładać świń, co w świecie wielkich korporacji stanowiło pewną rzadkość. Nawet po swoim awansie na dyrektorskie stanowisko w ogóle się nie zmienił i nie zaczął zadzierać nosa. Miał pewien dystans do otaczającego go świata, który najwyraźniej pomagał mu widzieć wszystko we właściwych proporcjach. W innych okolicznościach Michał naprawdę nie miałby nic przeciwko temu, żeby się z kimś takim zaprzyjaźnić.

Często zastanawiał się, czy to tylko kwestia charakteru, czy również wychowania. Wizyta w rodzinnym domu Filipa, na którą kiedyś namówiła go Ilona, pomogła mu odpowiedzieć sobie na to pytanie. Nie przyznał się do tego głośno, ale był wręcz zauroczony atmosferą ciepła i miłości, jaka tam panowała. Serdeczna troska matki Filipa, patrzącej na jedynaka z niezwykłą czułością, lecz bez zaślepienia, dowodziła, że syn zawsze mógł liczyć na jej wsparcie i zrozumienie. Napomknienia ich obojga o nieobecnym mężu i ojcu również przesycone były uczuciem. A przecież Michał wiedział, że nie zawsze mieli w życiu łatwo, ponieważ Ilona wspomniała mu o wypadku, w którym ojciec Filipa stracił nogę. Najwyraźniej jednak byli szczęśliwi pomimo przeciwności losu i dzięki temu umieli przypisywać właściwą wagę sprawom, które innym wydawały się istotne.

Czasami Michał myślał, że gdyby on sam wychował się w takim domu, byłby innym człowiekiem – bardziej pewnym siebie, wierzącym we własne możliwości, śmiało patrzącym w przyszłość. Nie musiałby stwarzać pozorów ani udawać kogoś, kim nie jest. Niestety skłonność rodziców do tego, aby przede wszystkim wyrażać wobec niego krytykę, rozwinęła w nim nawyk zamykania się w sobie i separowania od świata. Wolał się nie ujawniać z tym, co myśli i czuje, aby nie słuchać niepochlebnych komentarzy.

Na skutek swojego zachowania zawsze miał pewne trudności w nawiązywaniu przyjaźni. Żaden ze szkolnych kolegów nie stał mu się szczególnie bliski. Co ciekawsze, Michał wcale tego nie przeżywał, ponieważ w pewnym momencie zauważył, że może liczyć na życzliwość kobiet, którym podobała się nie tylko jego uroda, lecz również kulturalne zachowanie i maniery. W ich oczach znajdował sympatię i uznanie, toteż zawsze utrzymywał z nimi bardzo dobre stosunki. I ojciec się teraz dziwi, że on ma tyle przyjaciółek, natomiast nie ma kumpla…?

ROZDZIAŁ XXXI

Pewnego mroźnego dnia, gdy Filip wrócił do domu, Martyna (już z normalnymi włosami) powitała go niezwykle radośnie.

– Zobacz, co dostałam dzisiaj z wydawnictwa – krzyknęła, podbiegając do niego z książką w ręku.

Jeden rzut oka na okładkę wystarczył, aby Filip zorientował się, że to egzemplarz autorski jej powieści. Niestety ten sam rzut oka pozwolił mu zarejestrować jeszcze coś, co bardzo go zaniepokoiło.

– Postanowiłaś wydać swoją książkę pod pseudonimem…? – zapytał, chociaż dowód miał w ręku.

Martyna skinęła głową.

– Dlaczego?

– To długa historia. Jak przyjdzie Michał z Iloną, wszystko wam wyjaśnię.

Filip poczuł jeszcze większe zaniepokojenie.

– Zaprosiłaś ich na wieczór?

– Tak, bo chcę im sprezentować po jednym egzemplarzu. Każde z nich miało przecież swój udział w wydaniu tej książki.

Dopiero teraz zauważył, że Martyna przygotowała poczęstunek i postawiła na stole butelkę wina. Zapewne planowała uczcić w ten sposób swój pierwszy sukces, tylko… Filipowi minął niestety dobry nastrój. Momentalnie przypomniał sobie słowa, które padły w biurze: „Jeśli zamierzasz wydać książkę pod pseudonimem, to znaczy, że w gruncie rzeczy jesteś tchórzem. Moim zdaniem człowiek pióra powinien mieć odwagę podpisać się po swoim tekstem. Jaki by nie był…” Tak właśnie powiedział do Michała, którego wówczas podejrzewał o autorstwo. A jeżeli on dzisiaj przypomni sobie tę wymianę zdań i powtórzy ją Martynie…? Aż zadrżał na samą myśl. Przecież wtedy znowu wyjdzie na idiotę w oczach swojej dziewczyny, która pewnie uzna, że on nie kwalifikuje się na towarzysza życia i ostatecznie da mu kosza.

Na samą myśl o tym stracił apetyt, chociaż wrócił do domu głodny. Nabrał za to ochoty na kieliszek wina, lecz nie wypadało mu otwierać butelki przed przyjściem gości. W takim razie sięgnął do barku i nalał sobie lampkę koniaku, tłumacząc Martynie, że trochę zmarzł. Przyjęła to wyjaśnienie zupełnie spokojnie, niczego nie podejrzewając. Nawet jej do głowy nie przyszło, że krąży myślami wokół dawnej awantury i obawia się, aby Michał do niej nie nawiązał.

Na szczęście goście nie kazali na siebie długo czekać – zapewne też chcieli zobaczyć pierwsze wydanie książki, która swego czasu narobiła tyle zamieszania.

– Bardzo interesująca okładka – stwierdził Michał.

– A skąd się wziął pseudonim? – zapytała Ilona.

– Używałam go, publikując swoje opowiadania w Internecie – wyjaśniła Martyna.

Cała trójka popatrzyła na nią ze zdumieniem w oczach.

– Nigdy nic nie mówiłaś na ten temat – zauważył Michał.

Pomimo kiepskiego nastroju Filip ucieszył się, słysząc tę uwagę. Zatem nawet Sawicki nie wiedział pewnych rzeczy o jego dziewczynie… Znakomicie! Zawsze przeszkadzała mu myśl, że ten przyjaciel z dzieciństwa zna wszystkie jej tajemnice. A tu proszę, taka niespodzianka!

– To była tylko zabawa – roześmiała się Martyna. – Nie traktowałam jej poważnie. Po prostu chciałam sprawdzić, czy te opowiadania kogoś zainteresują...

– I co? – zapytała Ilona.

– Miałam sporo czytelników, ale komentarze były różne. Jedni mnie chwalili, drudzy twierdzili, że piszę za mało brutalnie jak na dzisiejsze czasy…

– To dlatego zastanawiałaś się, czy wysłać książkę do wydawnictwa? – zapytał Michał.

Martyna skinęła głową.

– Niepotrzebnie – powiedziała stanowczo Ilona. – Komentarze w Internecie zawsze są różne. O wiele ważniejsze jest to, że część osób już cię kojarzy jako autorkę.

– Właśnie dlatego Dorota namówiła mnie, żeby pozostać przy tym pseudonimie. Powiedziała, że rozpoznawalność jest przy promocji niezwykle istotna.

– I miała rację!

Filip nie brał udziału w rozmowie, lecz uważnie słuchał. Był ciekaw, czy Michał przypomni sobie jego uwagę o pisaniu pod pseudonimem i czy zechce do niej nawiązać. Jednocześnie rozpaczliwie myślał, jakiego argumentu mógłby użyć na swoją obronę. Niestety nic nie przychodziło mu do głowy…

Na szczęście wszystko wskazywało na to, że Michał zupełnie zapomniał o tym fragmencie biurowej dyskusji, być może ze względu na jej dramatyczny koniec. Roześmiał się tylko, słuchając dziewczyn i powiedział do Martyny:

– Elektroniczne publikacje są wprawdzie coraz bardziej popularne, ale ja nadal mam słabość do papierowych książek. Dlatego cieszę się, że wreszcie wydałaś coś tradycyjnie.

– A ja lubię e-booki głównie ze względu na to, że nie trzeba się martwić, jak je upchnąć na półkach – odparła Ilona. – To bardzo ważne dla kogoś, kto lubi czytać, a ma mało miejsca w mieszkaniu.

– Na pewno są bardziej praktyczne, gdy chcemy je zabrać na wakacje – zgodził się z nią Michał. – Nie zajmują wcale miejsca w walizce…

Obydwoje się roześmieli ku wielkiej uldze Filipa, który miał wrażenie, że „burza przeszła bokiem” i żaden piorun już mu nie zagraża. Niech tam sobie dyskutują o e-bookach ile chcą, byle nie wracali do kwestii pseudonimu!

– Chcecie dedykacje? – zapytała świeżo upieczona autorka, spoglądając na swoich gości.

– Osobną dla każdego?

– Oczywiście. Dostałam dziesięć egzemplarzy autorskich, więc dla wszystkich wystarczy.

Michał nagle spojrzał na Ilonę i zapytał:

– A może weźmiemy tylko jeden? Po co mają się dublować?

– Zakładacie wspólną bibliotekę? – zdziwiła się Martyna.

– Nie, Michał namawia mnie, żebym się do niego przeprowadziła – wyjaśniła Ilona.

– I co ty na to?

– Moja umowa na wynajem kawalerki wygasa w maju. Do tego czasu podejmę decyzję.

– W takim razie weźcie dwie, inaczej będziesz się czuła zobowiązana do wyrażenia zgody – podsumowała sprawę Martyna.

– No wiesz! – oburzył się Michał.

Po tym wyjaśnieniu rozmowa zeszła na temat zalet wspólnego życia pod jednym dachem, co sprawiło, że Filip wreszcie odetchnął z ulgą. Nawet wtrącał coś od czasu do czasu, nie chcąc, aby zdziwiło ich jego milczenie. A kiedy wypił pierwszy kieliszek wina, rozluźnił się zupełnie. Wszystko wskazywało na to, że tym razem miał szczęście!

Następnego dnia Martyna postanowiła zawieźć jeden egzemplarz swojej książki Ewelinie. Od czasu pamiętnego spotkania w galerii widziała się z nią i z jej mężem kilka razy. Zgodnie z obietnicą Ewelina namówiła Igora, aby opowiedział jej trochę o realiach pracy w policji. Potem, już z własnej inicjatywy, zapoznał ją z dwójką swoich znajomych z wydziału zabójstw, którzy na co dzień mieli do czynienia z prawdziwymi morderstwami. Martyna była zachwycona! Szczególną sympatią zapałała do Irminy – młodej, eleganckiej pani komisarz, zupełnie nie pasującej do jej wyobrażenia o typowej policjantce. Nie mogła pojąć, co skłoniło taką dziewczynę do wybrania trudnego, męskiego zawodu. Irmina wyjaśniła, że pochodzi z policyjnej rodziny, więc sprawa była dla niej od początku oczywista. Niestety rozwiała też przy okazji mnóstwo złudzeń Martyny, tłumacząc, że praca w wydziale zabójstw nie jest w rzeczywistości tak ekscytująca jak w filmach. Wymaga mniej biegania za mordercami, a więcej grzebania w papierach. Poza tym większość prawdziwych morderstw to banalne zabójstwa, często dokonywane w prymitywny sposób. Natomiast najciekawsze są te, o których czyta się w dobrych kryminałach…

Pomimo utraty złudzeń Martyna była bardzo wdzięczna Ewelinie i Igorowi za pomoc oraz zawarcie interesujących znajomości. Nie mogła ich jednak zaprosić do siebie na wieczór, ponieważ przed miesiącem zostali rodzicami. Wprawdzie matka Igora, która była już na emeryturze, chętnie pomagała Ewelinie, niemniej jednak ta nie chciała zostawiać synka nawet z babcią, ponieważ nie potrafił jeszcze jeść z butelki. Martyna wrzuciła zatem książkę do torebki i wyruszyła w drogę, nawet nie zawiadamiając o swoim przybyciu, gdyż było jasne, że młoda mama nie wyjdzie z dzieckiem na dwór przy takim mrozie.

– Fajnie, że wpadłaś – powitała ją Ewelina. – Właśnie położyłam Antosia spać, więc będziemy mogły pogadać.

Martyna z przyjemnością zdjęła płaszcz i odetchnęła ciepłym powietrzem przesyconym zapachami związanymi z niemowlęciem – mlekiem, talkiem, oliwką i jeszcze czymś nieokreślonym, czego nie potrafiła nazwać.

– Miałam cichą nadzieję, że go zobaczę – przyznała.

– Nie ma sprawy, chodź – odpowiedziała Ewelina i pociągnęła ją za rękę do sypialni, gdzie stało łóżeczko.

Martyna pochyliła się i na moment zapomniała o całym świecie. Synek Eweliny i Igora spokojnie spał, jak na najedzone niemowlę przystało. Był taki śliczny i słodki, że nie mogła oderwać od niego wzroku. Już kiedy pierwszy raz go zobaczyła, poczuła ogromną chęć, aby też mieć takie maleństwo i zaczęła się zastanawiać, czy nie zasugerować tego Filipowi. Oczywiście po zakończeniu okresu próbnego…

Nie potrafiłaby powiedzieć, ile czasu wpatrywała się w uroczą maleńką buzię, zanim wreszcie powróciła do rzeczywistości.

– Lepiej chodźmy, bo jeszcze go obudzimy – szepnęła.

Ewelina skinęła głową i zaproponowała, że zrobi herbatę.

– To znaczy tobie mogę zrobić kawę, jeśli chcesz – dodała.

– Nie ma sprawy, może być herbata.

Wobec tego gospodyni nastawiła czajnik i sięgnęła po saszetki, a Martyna wydobyła z torby prezent.

– Przywiozłam wam moją książkę – powiedziała, kiedy usiadły na kanapie z parującymi filiżankami w rękach.

– Super, chętnie przeczytam, chociaż w zaistniałych warunkach zajmie to trochę czasu. Igor na pewno mnie wyprzedzi.

Nagle Ewelina spojrzała na okładkę i wyraz zdumienia odbił się na jej twarzy.

– Wydałaś pod pseudonimem? – zapytała. – A co Filip na to?

– Nic – odpowiedziała ze zdziwieniem Martyna. – Dlaczego pytasz?

– Bo on się zawsze nabijał z autorów, którzy nie podpisują książek własnymi nazwiskami. Tyle że to było w czasach, kiedy chodziliśmy do szkoły. Pewnie już nawet o tym nie pamięta.

– Pewnie tak, bo nic mi nie mówił…

Słowa Eweliny zaintrygowały Martynę. Pojęcia nie miała, o co mogło Filipowi chodzić. Postanowiła koniecznie porozmawiać z nim na ten temat. Tymczasem zaczęła wypytywać młodą mamę o szczegóły opieki nad niemowlęciem, wychodząc z założenia, że powinna wiedzieć jak najwięcej, zanim sama się zdecyduje. Rozmowa tak ją wciągnęła, że zupełnie zapomniała o wzmiance dotyczącej wydawania pod pseudonimem. Po godzinie pożegnała się i wróciła do domu, nie chcąc dłużej przeszkadzać Ewelinie, która przyznawała, że jeszcze nie do końca opanowała wszystkie macierzyńskie obowiązki.

Dopiero wieczorem po kolacji, kiedy Filip kąpał się w łazience, Martyna przypomniała sobie rozmowę z jego kuzynką. Odczekała zatem, aż wyjdzie i zapytała zaciekawionym głosem:

– Słuchaj, dlaczego uważasz, że autor powinien wydawać książki pod własnym nazwiskiem?

Filip był tak zdumiony niespodziewanym nawiązaniem do tematu, że w pierwszej chwili nie odpowiedział.

– Co to właściwie za różnica? – kontynuowała jego dziewczyna. – Nie wszyscy mają parcie na szkło i chcą, żeby ich razu ich kojarzono…

– Pewnie masz rację – zgodził się na wszelki wypadek. – Dla mnie to po prostu dziwne, że można mieć dwie tożsamości. Ale ja jestem zwykłym facetem pozbawionym zdolności artystycznych. Być może nie ogarniam zawiłości związanych z twórczością i sposobami prezentowania jej światu.

Powiedział to zupełnie spontanicznie, gdyż nic innego nie przyszło mu do głowy. Nie miał pojęcia, jak jego ukochana przyjmie te wyjaśnienia. Może wydadzą jej się naciągane? Może zacznie drążyć temat? A może po prostu go wykpi?

Jednak Martyna zareagowała zupełnie spokojnie. Popatrzyła na niego uważnie, a potem pokiwała głową i powiedziała krótko:

– Rozumiem.

Na tym ich rozmowa się zakończyła, ponieważ Filip wolał nic nie dodawać, żeby do reszty nie pokpić sprawy. I tak był zupełnie wytrącony z równowagi faktem, że jego nierozważne słowa do niej dotarły. Wyszedł zatem do kuchni, mówiąc, że musi się czegoś napić. Jednak zamiast wstawić wodę, usiadł na taborecie i zamyślił się. Wraz z upływem kolejnych minut budził się w nim coraz większy gniew.

A jednak Sawicki okazał się wyjątkowo wredny! Wczoraj, kiedy u nich był, nie wspomniał ani słowem, o tym, co od niego usłyszał, a dzisiaj od razu powiedział Martynie – oczywiście za jego plecami. I pomyśleć, że on był gotów zaakceptować tego palanta, a nawet się z nim zaprzyjaźnić. Przecież przyjął jego przeprosiny, darował mu pobicie i nie wniósł oskarżenia. Czy to nie dowodziło dobrej woli? Każdy inny na miejscu Michała doceniłby taką wspaniałomyślność. A on musiał wbić mu nóż w plecy! Nie wziął pod uwagę nawet tego, że Ilona może mieć o to żal. Czyżby chęć dokopania mu była silniejsza niż cokolwiek innego? Zdumiewające! Za co on go tak nienawidzi?

Chociaż odczuwał silny gniew i rozgoryczenie, postanowił, że tym razem nie pozwoli się sprowokować. Już raz narobił sobie kłopotów, kiedy niechcący wygadał się przed Klaudią ze swoimi podejrzeniami odnośnie autorstwa książki. Teraz nie da powodów Martynie, aby uważała go za bezmyślnego gadułę. Nie będzie się też awanturował, ponieważ woli, aby skłonności do wybuchania gniewem kojarzyły się wszystkim z Sawickim, a nie z nim. Co, oczywiście, nie znaczy, że mu daruje. W końcu wszystko ma swoje granice, wspaniałomyślność również.

Kiedy po przemyśleniu sprawy wstał i wstawił w końcu wodę, był już zdecydowany, co zrobi: po prostu będzie Michała ignorował. Nie odezwie się więcej do niego ani słowem!

ROZDZIAŁ XXXII

Michał bardzo szybko się zorientował, że coś jest nie tak. Ostatnio sprawy miedzy nim a Filipem układały się na tyle dobrze, że czasami jadali razem lunch, toteż nie mógł nie zauważyć zmiany w zachowaniu tamtego. W pierwszej chwili chciał po prostu zapytać, o co chodzi, lecz Filip nie przejawił żadnej chęci nawiązania rozmowy, więc zrezygnował. Myślał natomiast dużo o ich ostatnim spotkaniu – to wtedy musiało się zdarzyć coś, co spowodowało, że chłopak Martyny się na niego obraził. Analizował swoje zachowanie tamtego wieczoru i wszystkie wypowiedzi, jakie wówczas padły, ale nie mógł sobie przypomnieć niczego, co mogłoby wywołać taką reakcję. Poza tym pamiętał, że Filip odnosił się wówczas do niego bardzo życzliwie. W tej sytuacji trudno było uznać jego zachowanie za niewłaściwe…

W miarę upływu czasu coraz mniej się nad tym zastanawiał, za to był coraz bardziej zły. Zaczynał mieć tego wszystkiego dość. Jeśli ten palant nie chce z nim rozmawiać, to nie! Nie będzie się narzucał. On też może z nim nie rozmawiać!

W rezultacie zapanował miedzy nimi lodowaty chłód. W pracy mijali się obojętnie, nie wymieniając nawet grzecznościowych ukłonów. Po pracy nie kontaktowali się wcale. Ich dziewczyny były na razie niczego nieświadome, ponieważ żaden nie wspominał o tym, co się dzieje. Należało jednak się spodziewać, że sprawa prędzej czy później wyjdzie na jaw. Michał postanowił w razie czego powiedzieć Ilonie, jak bardzo wkurza go zachowanie jej kuzyna. Nawet ona nie może od niego wymagać, aby ciągle robił dobrą minę do złej gry, zwłaszcza kiedy nie wie, o co chodzi. Bo na zdrowy rozum rzecz biorąc Filip chyba tym razem nie podejrzewa go o autorstwo żadnej książki…?

Traf chciał, że jako pierwsza dowiedziała się o wszystkim Martyna, kiedy zadzwoniła do Michała z zaproszeniem na drinka z okazji premiery swojej powieści.

– Nie jestem pewien, czy twój chłopak chciałby, żebym przyszedł – odpowiedział chłodno.

– Dlaczego?

– Bo aktualnie się do mnie nie odzywa.

W słuchawce zapanowała głucha cisza, wyraźnie wskazująca na to, że Martyna nie ma o niczym pojęcia.

– Jeśli chcesz zapytać, z jakiego powodu, to z góry wyjaśniam, że nie wiem – dodał wobec tego.

– Nie mieliście żadnego nieporozumienia?

– Nie.

– To rzeczywiście dziwne. Zwłaszcza, że on nic mi nie mówił.

– Sama widzisz…

– Wiesz co? Nie przejmuj się. Porozmawiam z nim i wszystkiego się dowiem.

– Dobrze, jeśli chcesz.

– Oczywiście. Przecież nie można tego tak zostawić.

Na tym zakończyli rozmowę, która była dla Martyny kompletnym zaskoczeniem. Do tej pory uważała, że nieporozumienia między Filipem a Michałem to już sprawa przeszłości. W głębi duszy chciała, aby zaprzyjaźnili się ze sobą i sądziła, że prędzej czy później do tego dojdzie. A tu nagle taka niespodzianka! Podobnie jak Michał próbowała skojarzyć, czy w czasie ich ostatniego spotkania wydarzyło się coś, co mogło doprowadzić do wzrostu wzajemnej niechęci, lecz nic nie przychodziło jej do głowy. Kiedy Filip pojawił się w domu, była już tak zirytowana jego zachowaniem, że od razu oznajmiła:

– Rozmawiałam dzisiaj z Michałem. Możesz mi wyjaśnić, o co jesteś na niego obrażony?

– O to, że ci powiedział, co myślę o wydawaniu książek pod pseudonimem – wyjaśnił nad wyraz spokojnie.

Martyna potrzebowała kilku chwil, aby przetrawić tę informację.

– To on też wie…? – zapytała w końcu.

– Jak to „też”? Oprócz niego nikt nie wie.

– Ale mi powiedziała Ewelina…

Teraz Filip potrzebował kilku chwil, aby przetrawić tą odpowiedź.

– Kiedy? – zapytał, nie usiłując ukryć zdumienia.

– Jak pojechałam do niej z moją książką. Chciałam jakoś wyrazić podziękowanie za to, że namówiła Igora, aby opowiedział mi o swojej pracy. Przecież dzięki niemu dużo się dowiedziałam i zawarłam interesujące znajomości w policji.

Filip natychmiast sięgnął po komórkę, ale Martyna go powstrzymała.

– Nie dzwoń do niej. Możesz obudzić małego.

– Wyślę SMS-a. Oddzwoni, jak będzie mogła.

Martyna miała wrażenie, że Filip nie może uwierzyć w jej wyjaśnienia. Wyglądał na kompletnie zaskoczonego! Patrzył na nią jak na ducha i nerwowo obracał w ręku swoją komórkę. Nie wiedziała, że gwałtownie przebiegał myślami swoje ostatnie rozmowy z Eweliną. Mimo najszczerszych chęci nie mógł skojarzyć, kiedy powiedział jej coś na ten temat. Czyżby miał zaniki pamięci…?

Na szczęście kuzynka oddzwoniła pięć minut później i oznajmiła, że spokojnie mogą pogadać, ponieważ Igor zabrał synka na spacer, korzystając z chwilowego ocieplenia. Wobec tego Filip od razu zadał nurtujące go pytanie.

– To było strasznie dawno – odpowiedziała wyraźnie rozbawiona. – Jeszcze w czasach szkolnych. Kiedy przerabialiśmy Lalkę, nasza polonistka powiedziała, że Bolesław Prus nazywał się naprawdę Aleksander Głowacki. Stwierdziłeś wtedy, że to kłopot, bo trzeba zapamiętać dwa nazwiska zamiast jednego i jeszcze dodałeś, że każdy powinien podpisywać książkę swoim własnym…

Filip podziękował jej za wyjaśnienia, przekazał pozdrowienia dla męża, po czym rozłączył się, nie chcąc okazać irytacji. Że też Ewelina musi mieć taką dobrą pamięć! On sam już dawno zapomniał o tej rozmowie sprzed lat…

Najgorsze jednak było to, że niesłusznie posądził Michała. Teraz tamten gotów go podejrzewać o jakąś obsesję na swoim tle. Spontanicznie zwierzył się ze swoich obaw Martynie, która wydawała się zadowolona z szybkiego wyjaśnienia sprawy.

– Nie przejmuj się – powiedziała spokojnie. – To było zwykłe nieporozumienie. Przeprosisz Michała i tyle.

Konieczności przeprosin Filip nie kwestionował, ponieważ faktycznie Sawickiemu się należały. Nie mógł sobie tylko darować pochopnego wniosku, jaki wyciągnął z tamtej rozmowy z Martyną. Mógł ją od razu zapytać, kto jej opowiedział tę historię, ale dla niego było tak oczywiste, że tylko Michał o tym wie… Teraz trzeba będzie się przyznać i liczyć na puszczenie całej sprawy w niepamięć. Głupio wyszło i to już drugi raz!

Niemniej jednak następnego ranka, zaraz po zameldowaniu się w pracy, poszedł do pokoju Michała.

– Przyszedłem cię przeprosić – powiedział. – Zaszło małe nieporozumienie.

Potem wyjaśnił mu zwięźle, o co chodziło. Michał słuchał z niemałym zdumieniem i starał się pohamować gwałtowną chęć wyrzucenia go na korytarz. Miał już serdecznie dość Filipa i jego bezpodstawnych podejrzeń. Przypomniał sobie jednak, że tamten zachował się przyzwoicie, gdy sam przyszedł go przeprosić, wobec czego postanowił postąpić podobnie. Niech nikt sobie nie myśli, że on nie potrafi zachować klasy.

– W porządku, przeprosiny przyjęte – oświadczył chłodno.

Ponieważ do pokoju wszedł kolega, nie dodał nic więcej, a Filip szybko się wycofał, zadowolony z załatwienia sprawy. Jednak naprawdę była ona daleka od załatwionej. Michał uświadomił sobie bowiem, że nie ma najmniejszej ochoty utrzymywać z nim kontaktów. Tok myślenia Filipa ogromnie go irytował. Jeśli na wiosnę przyjdzie powódź, też dojdzie do wniosku, że to jego wina? Dlaczego, do cholery, zawsze posądza go o wszystko, co najgorsze?

W innych okolicznościach Michał natychmiast zerwałby znajomość z kimś takim, lecz w tym przypadku było to niemożliwe ze względu na dziewczyny. Musiałby przy okazji rzucić Ilonę oraz zakończyć wieloletnią przyjaźń z Martyną, a nie miał ochoty ani na jedno, ani na drugie. Poza tym nie rozumiał, dlaczego przez takiego idiotę miałby komplikować sobie życie, z którego był ostatnio całkiem zadowolony. Powinien załatwić to jakoś inaczej, na przykład, ograniczając kontakty i rozmowy do niezbędnego minimum, aby pokazać panu Góralczykowi, że ma go gdzieś. Nie jest mu potrzebny ani w charakterze kumpla, ani znajomego.

Umocniony podjętą decyzją pojechał po pracy do Ilony i powiedział, że gotów jest wybrać się na imprezę z okazji premiery książki Martyny.

– To świetnie – odparła. – Już się bałam, że zrezygnujesz ze względu na to nieporozumienie z Filipem…

– Słyszałaś o tym?

– Martyna dzwoniła i opowiedziała mi wszystko. A swoją drogą ten biedak ma ogromnego pecha…

– Filip?

– No a kto? Pomyśl tylko: nie lubi czytać, a zakochał się w dziewczynie, która pisze. W dodatku co trochę zdarzają mu się głupie wpadki, przez które jej się naraża…

Mimo woli Michał się uśmiechnął. Rzeczywiście pod pewnymi względami Filip miał pecha. Na myśl o tym poczuł zadowolenie. Dobrze mu tak! Człowiek, który nie docenia tego, co dostał od losu, nie zasługuje na współczucie. A kuzynowi Ilony wszystko świetnie się układa: robi karierę zawodową, ma fajną dziewczynę… Diabli wiedzą, czemu sam sobie stwarza problemy, pakując się w głupie sytuacje.

Niestety Ilona opatrznie zrozumiała jego uśmiech. Przyszło jej bowiem do głowy, że jeszcze nie wszystko stracone. Może oni wreszcie się zaprzyjaźnią?

Mniej więcej w tym samym czasie Filip wrócił do domu i poinformował Martynę, że przeprosił Michała.

– To świetnie – odparła. – Już się bałam, że przez to wasze nieporozumienie nie przyjdzie na imprezę.

– Nie zrobiłby ci tego.

– Kto wie…? Kiedy do niego zadzwoniłam, wydawał się trochę zirytowany.

– Tak? A ze mną rozmawiał całkiem spokojnie.

– Czyli między wami wszystko dobrze?

– Na to wygląda.

Słysząc to, Martyna uśmiechnęła się radośnie. Przyszło jej bowiem do głowy, że jeszcze nie wszystko stracone. Może oni wreszcie się zaprzyjaźnią?

Niestety żadna z dziewczyn nie miała pojęcia, że na skutek ostatnich wydarzeń ta perspektywa bardzo się oddaliła. O ile wcześniej na przeszkodzie stała głównie niechęć Filipa do Michała, o tyle teraz pojawiła się również niechęć Michała do Filipa. Poza tym w miarę, jak pierwsze z tych uczuć słabło, drugie zaczynało stawać się intensywne, a w tym przypadku „równowaga w naturze” nie wróżyła dobrze na przyszłość. Nie sposób było przewidzieć, do czego dojdzie, kiedy obu panom znów przydarzy się jakieś nieporozumienie…

ROZDZIAŁ XXXIII

Martyna postanowiła wykorzystać premierę książki, aby zapoznać swoich rodziców z rodzicami Filipa. Uznała, że lepiej to zrobić przy okazji niż organizować im specjalne spotkanie, na którym wszyscy będą stremowani. Dlatego zależało jej szczególnie na tym, aby Michał z Iloną również przyszli i w razie czego pomogli rozładować atmosferę. Najbardziej obawiała się zachowania swego ojca, którego mogła znowu ponieść niespodziewana irytacja – w końcu często mu się to zdarzało nawet bez wyraźnego powodu.

Martyna w głębi serca zazdrościła Filipowi, który niczym nie musiał się przejmować. Jego rodzice zawsze zachowywali się taktownie i spokojnie, toteż nawet do głowy mu nie przyszło, aby spotkanie towarzyskie z ich udziałem mogło stanowić jakiś problem. Ona sama też bardzo polubiła swoich przyszłych teściów – w domu Filipa czuła się o wiele swobodniej niż we własnym. Czasami wręcz nie mogła uwierzyć, że ludzie potrafią być tacy bezproblemowi, nie mieć żadnych pretensji i nie obrażać się o byle co. Przyjemnie się z nimi rozmawiało, ponieważ potrafili słuchać, nie ferowali pochopnych ocen i okazywali zrozumienie. Potrafili też śmiać się i żartować, co jej rodzicom przychodziło z pewnym trudem. Miała nadzieje, że w ich obecności ojciec z niczym się nie wyrwie i nie zepsuje atmosfery, bo zapewne byłoby im przykro.

Spotkanie zorganizowała w swojej ulubionej knajpce, gdzie serwowano pyszne włoskie jedzenie i znakomite wina. Pozwoliła ojcu dokonać wyboru, wiedząc, że wprawi go to w dobry humor i pozwoli mu popisać się przed nowymi znajomymi. Potem wszyscy jak jeden mąż zamówili makarony, co nawet ich rozbawiło – nie spodziewali się takiej jednomyślności. Oczekiwali właśnie na przyniesienie dań, kiedy ojciec Filipa napomknął, że przeczytał już jej książkę i bardzo mu się podobała.

– A ja jeszcze nie – oznajmił jej własny ojciec bez żadnego skrępowania.

– Nie lubi pan kryminałów?

– Kryminały lubię, ale mam żal do córki o to, że pisała w tajemnicy.

Ku zdziwieniu Martyny ojciec Filipa lekceważąco machnął ręką.

– Córki miewają gorsze sekrety przed swoimi rodzicami. Na przykład moja siostrzenica w tajemnicy wyszła za mąż.

– To prawda – przytaknęła Ilona. – W dodatku za bardzo sympatycznego policjanta. Nasi rodzice mają do niej wielki żal, bo nie mogą zrozumieć, dlaczego to ukrywała.

Te wiadomości zaintrygowały ojca Martyny. Popatrzył najpierw na córkę, potem na Filipa i zapytał bez ogródek:

– Wy chyba nie macie zamiaru zrobić nam takiej niespodzianki?

– Nie – odpowiedzieli jednocześnie.

– To kamień z serca. Nie wyobrażam sobie, co by powiedzieli nasi krewni i znajomi, gdybym ich nie zaprosił na przyjęcie z okazji waszego ślubu.

– Pomyśleliby, że z ciebie straszne skąpiradło – wtrąciła złośliwie matka Martyny.

– Właśnie – zgodził się z nią skwapliwie. – Dlatego przyjęcie musi być. Ja wszystko sfinansuję, a wy wybierzecie miejsce, żeby nie było, że się wtrącam.

– Dobrze, tato – odpowiedziała z anielskim spokojem Martyna.

Filip z wrażenia aż podskoczył na krześle. Skoro jego ukochana zgodziła się na przyjęcie, to znaczy że planuje za niego wyjść. A jednak! Chwilami miał wątpliwości, zwłaszcza po tej ostatniej aferze z Michałem…

– Macie już jakieś konkretne plany? – zapytała nieśmiało jego matka.

– Jeszcze nie – wyjaśniła Martyna w imieniu ich obojga. – Za dużo miałam ostatnio na głowie, żeby móc się spokojnie zastanowić.

– Jak coś wymyślisz, jestem gotów się dostosować – oświadczył Filip.

– Ty niczym się nie przejmuj – powiedział jego przyszły teść. – Wystarczy, że kupisz obrączki i stawisz się o czasie w wyznaczonym miejscu. Panie na pewno chętnie zajmą się całą resztą.

– Przynajmniej raz powiedziałeś coś rozsądnego – pochwaliła go małżonka.

Martyna zauważyła na twarzy ojca grymas wskazujący na to, że bynajmniej nie potraktował tych słów jako komplement. Chcąc zapobiec zbliżającemu się wybuchowi, zapytała:

– Mamo, a ty masz jakieś sugestie co do miejsca?

– No pewnie, nawet kilka – odpowiedziała z zapałem. – Umówimy się kiedyś na babski lunch i je przedyskutujemy.

Tymczasem Filip poprosił o kolejną butelkę wina. Uświadomił sobie, że tego wieczoru wreszcie został przyjęty, co zdecydowanie wymagało uczczenia. Jego dobry humor udzielił się towarzystwu i rozmowa potoczyła się dalej zupełnie gładko. Nawet ojciec Martyny nie wyglądał na człowieka, którego coś gryzie. Perspektywa eleganckiego przyjęcia z okazji ślubu córki wydawała mu się niezwykle przyjemna, toteż rozchmurzył się zupełnie i uczestniczył w rozmowie z wyraźną przyjemnością oraz głębokim przekonaniem, że robi dobre wrażenie na rodzicach swego przyszłego zięcia.

Niestety było to dalekie od prawdy. Góralczykowie wrócili do domu z mieszanymi uczuciami. Oni nie mieli specjalnej ochoty na wielkie przyjęcie w ekskluzywnym lokalu, które zapewne miało kosztować fortunę. Uważali ponadto, że Martyna i Filip powinni sami zdecydować, jaka formuła uroczystości najbardziej im odpowiada.

– Nie odnosisz wrażenia, że jemu chodzi przede wszystkim o to, żeby się popisać przed rodziną i znajomymi? – zapytała Jadwiga, zerkając na męża.

– No pewnie. Przecież wygląda na snoba.

– Ciekawe, ile osób planuje zaprosić…

Roman uśmiechnął się lekko.

– Nie chcę cię martwić, ale chyba dużo.

– I co ty o tym wszystkim myślisz?

– Myślę, że z dwojga złego to i tak lepsze niż kolejny rodzinny ślub w sekrecie. Zwłaszcza, że on ma zamiar pokryć koszty.

– No tak, z dwojga złego…

Teraz roześmieli się oboje. Wprawdzie daliby głowę, że Filip, podobnie jak oni, wolałby skromniejsze przyjęcie, ale skoro nie zaprotestował, widocznie postanowił pójść na kompromis. Nie pozostało im zatem nic innego, jak zaakceptować sytuację. Najważniejsze, że Martyna była fajną dziewczyną – spokojną, trochę nieśmiałą i zupełnie pozbawioną snobistycznych skłonności. W końcu Filip żeni się z nią, a nie z jej rodziną czy znajomymi. Jakoś przeżyją ten ślub i życie potoczy się dalej. Może niebawem zostaną dziadkami…? Kiedyś sami chcieli mieć drugie dziecko, ale po wypadku zrezygnowali, dlatego teraz marzył im się wnuczek lub wnuczka.

Tymczasem Filip po powrocie do domu postanowił się jednak upewnić, czy wszystko dobrze zrozumiał. W końcu Martyna czasami zachowuje się dziwnie, więc może wyciągnął zbyt pochopne wnioski?

– Wychodzi na to, że od dzisiaj jesteśmy oficjalnie zaręczeni – powiedział od niechcenia.

– Jeśli nie zmieniłeś zdania, to tak…

– A czemu miałbym zmienić zdanie? – zdziwił się.

– Nie wiem. Spytałam na wszelki wypadek – uśmiechnęła się jego narzeczona.

– To raczej ja powinienem spytać, co sprawiło, że się zdecydowałaś.

– Chyba wydanie mojej książki.

Filip popatrzył na nią z takim zdumieniem, że postanowiła mu dokładniej wytłumaczyć, o co chodzi.

– Wiesz, ja nigdy nie wierzyłam w swoje możliwości. Tata się dziwi, że pisałam w tajemnicy, a mnie paraliżowała myśl o jego uwagach i komentarzach. Dlatego wolałam mu o niczym nie mówić. Potem nabrałam trochę większej pewności siebie dzięki Michałowi i Ilonie, ale w dalszym ciągu miałam stracha na myśl o tym, że moją książkę będą czytać obcy, często nieżyczliwi ludzie. W końcu kiedy publikowałam opowiadania w Internecie, opinie były różne. Tymczasem teraz książka stoi na półkach i każdy może ją kupić, a mnie ta myśl nagle przestała paraliżować. Zrozumiałam, że to, co piszę, nie musi się podobać każdemu i że krytyka to nie koniec świata. Może wcale nie jestem taka tchórzliwa, jak mi się wcześniej wydawało? Musiałam się tylko przemóc, aby w siebie uwierzyć.

Filip z uwagą słuchał monologu Martyny, lecz nie do końca rozumiał, jaki to wszystko ma związek z ich ślubem.

– Chcesz powiedzieć, że dzięki temu nabrałaś również odwagi na zmiany w życiu prywatnym? – zapytał wobec tego.

– Właśnie.

– W takim razie bardzo się cieszę, że twoja książka wreszcie stanęła na księgarskich półkach.

– Mimo tego, że wydałam ją pod pseudonimem? – roześmiała się Martyna.

– Musisz mi wypominać głupie komentarze na ten temat? – zapytał z wyrzutem.

– Już więcej nie będę – obiecała. – To był ostatni raz.

Ona również czuła się zadowolona z przebiegu wydarzeń. W końcu Filip bez mrugnięcia okiem przyjął sugestie jej ojca i nadal chciał się z nią ożenić. W dodatku wcale się nie zorientował, że epizod z farbowaniem włosów miał służyć sprawdzeniu, jak reaguje w sytuacjach kryzysowych. Ucieszył się, kiedy wróciła do poprzedniej, naturalnej wersji kolorystycznej i tylko nieśmiało zasugerował, aby następnym razem, gdy zechce coś zmienić, nie była tak radykalna. Martyna mu to obiecała, przyznając, że sama też nie była zadowolona z ostatnio uzyskanego efektu. W ten sposób sprawy wróciły do normy. Wprawdzie potem Filip ją trochę zirytował swoimi posądzeniami wobec Michała, ale skoro następnego dnia go przeprosił, postanowiła puścić sprawę w niepamięć.

– W sumie to był bardzo udany wieczór – stwierdziła.

– To prawda – zgodził się Filip.

Tego wieczoru poszedł spać w świetnym nastroju. Wszystko poszło po jego myśli! Niedługo ożeni się z Martyną i będą razem bardzo szczęśliwi. Trzeba jeszcze tylko przebrnąć przez ślub i wesele, a potem już z górki. Może to i dobrze, że mają za sobą ten okres próbny, bo wszystko wskazuje na to, że jednak potrafią się dogadać. Jedyne, na co będzie musiał uważać, to kontakty z Michałem. Nigdy więcej nie może się z nim kłócić ani o nic go podejrzewać. Skoro tamten jest w porządku, trzeba będzie utrzymywać z nim koleżeńskie stosunki, a może nawet spróbować się zaprzyjaźnić. Maryna na pewno byłaby z tego zadowolona…

Pochłonięty myślami o pięknej przyszłości Filip nie zauważył jednego: w czasie minionej kolacji Michał odezwał się do niego tylko dwa razy – kiedy się witał i żegnał. Przez cały wieczór prawie nic nie mówił. Owszem odpowiadał na pytania, gdy ktoś się do niego zwracał, lecz sam nie przejawiał w rozmowie żadnej inicjatywy. Było to do niego zupełnie niepodobne, ponieważ zazwyczaj bywał o wiele bardziej aktywny, a uwagi i komentarze, które wygłaszał, dodawały konwersacji swoistego smaczku. Za to tym razem jego obecność w ogóle nie rzucała się w oczy – zupełnie jakby go nie było na tej kolacji!

ROZDZIAŁ XXXIV

Dziewczyny okazały się bardziej spostrzegawcze niż Filip. Ilona od razu zauważyła, że Michał był podejrzanie milczący przez cały wieczór i nie omieszkała zapytać go o przyczyny w drodze powrotnej. Ponieważ nie chciał kręcić, przyznał się do coraz większej niechęci, jaką odczuwał wobec jej kuzyna.

– Mam już tego dość – powiedział twardo. – Nie wiem, dlaczego Filip podejrzewa mnie o wszystko, co najgorsze. Byłem gotów się z nim zaprzyjaźnić, ale w tej sytuacji…

Ilona uznała za stosowne poinformować o ich rozmowie Martynę, ponieważ czuła się wyraźnie zaniepokojona i niepewna, co będzie dalej. W końcu Michał potrafił pielęgnować urazę trochę dłużej niż Filip, a z jego słów wyraźnie wynikało, że czuje się urażony. I to pomimo przeprosin.

– Cholera, niedobrze – przyznała Martyna. – Ja też zauważyłam, że na kolacji był jakiś nieswój, ale nie wiedziałam dlaczego.

– Tak dłużej nie może być – stwierdziła stanowczo Ilona. – Musimy coś z tym zrobić.

– My…?

– Skoro oni sami nie potrafią…

W rezultacie umówiły się w mieszkaniu Ilony na małą naradę. Martyna kupiła po drodze ciastka na wypadek, gdyby narada się przedłużyła. Skąd mogła wiedzieć, ile czasu zajmie im dyskusja o dwóch niepoprawnych facetach? W dodatku sama nie miała żadnego pomysłu na ewentualną interwencję. Nie znała sposobu na to, aby zmusić kogoś do nawiązania koleżeńskich stosunków, o przyjacielskich nie wspominając. Okazało się jednak, że Ilona ma plan.

– Oni powinni sobie raz na zawsze wytłumaczyć, jakie mają do siebie zastrzeżenia – oznajmiła. – W końcu te pretensje nie biorą się znikąd.

– Chyba nie sądzisz, że zechcą na ten temat rozmawiać? – zapytała Martyna z wyraźnym powątpiewaniem w głosie.

– Jak nie zechcą, to problem nie zniknie. Co jakiś czas będzie się powtarzała ta sama sytuacja: kłótnie, przeprosiny, nawet rękoczyny… Dlatego musimy ich zmusić!

– W jaki sposób chcesz ich zmusić do rozmowy?

– Trzeba będzie im zorganizować spotkanie na neutralnym terenie i dać czas na omówienie sytuacji. Na przykład dwie godziny. Potem zapytamy o rezultaty.

Martyna w dalszym ciągu miała wątpliwości.

– A jak nie będzie żadnych rezultatów?

– Brak rezultatów musi grozić konsekwencjami. Niestety nie wiem jeszcze jakimi. Prawdę mówiąc liczyłam, że ty coś wymyślisz…

– Najprościej byłoby im zagrozić, że zerwiemy z nimi, jak się nie dogadają, ale taki krok byłby chyba zbyt radykalny.

– Poza tym mogliby nie uwierzyć w naszą szczerość – zgodziła się Ilona. – To musi być coś prawdopodobnego, a jednocześnie przykrego dla nich, bo inaczej nie będą mieli motywacji, aby dążyć do zgody.

– Przykrego mówisz? – zamyśliła się Martyna. – To może miesiąc bez seksu…?

Ilona aż podskoczyła z wrażenia.

– Ty jesteś genialna!

– Bez przesady…

– Serio! Po takim ostrzeżeniu na pewno będą zmotywowani.

– A gdzie im zorganizujemy to spotkanie? Mówiłaś, że powinno się odbyć na neutralnym gruncie.

Usłyszawszy to pytanie, Ilona westchnęła lekko.

– No właśnie z tym może być problem. Ich mieszkania odpadają, ponieważ właściciel od razu znalazłby się w uprzywilejowanej sytuacji. Lokale też, bo w trakcie rozmowy nasi panowie mogą się zdenerwować i zacząć mówić podniesionymi głosami. Parki nie wchodzą w grę ze względu na porę roku. Gdyby było lato, to co innego…

– A może tutaj? – zaproponowała nieśmiało Martyna.

– U mnie?

– Tak…

– Ty naprawdę jesteś genialna! – powtórzyła z entuzjazmem Ilona. – Dlaczego ja sama na to nie wpadłam?

Martyna pochyliła się lekko w jej kierunku i zaczęła wyjaśniać szczegóły przedsięwzięcia.

– Zrobimy tak: ty zaprosisz Michała, a ja przyjadę z Filipem. Potem powiemy im, że zostają sami na dwie godziny, ponieważ my wybieramy się na wyprzedaże. Mają wykorzystać ten czas na wyjaśnienie sobie wszystkich nieporozumień, bo inaczej…

– Miesiąc bez seksu!

– Właśnie!

Zadowolone ze znalezionego rozwiązania postanowiły wreszcie zjeść ciastka. Ilona zrobiła kawę i wyjęła z lodówki mleko. Właśnie je wlewała do dzbanuszka, gdy nagle zamyśliła się na chwilę i popatrzyła niepewnie na Martynę.

– Słuchaj, a jeśli ich wzajemna niechęć okaże się silniejsza i nie będą chcieli ze sobą rozmawiać, nawet mając w perspektywie miesiąc bez seksu?

– To wtedy będziemy miały powód, żeby z nimi zerwać – oświadczyła twardo Martyna.

Panowie, rzecz jasna, niczego nie podejrzewali. Michał obiecał Ilonie, że wpadnie do niej po południu, a Filip bez problemu zgodził się towarzyszyć Martynie. Nawet, kiedy się okazało, że to spotkanie we czwórkę, nie dali nic po sobie poznać. Przywitali się dość chłodno, ale uprzejmie, po czym spokojnie czekali, aż dziewczyny wyjaśnią im, o co chodzi. Zajęła się tym Ilona jako gospodyni.

– Słuchajcie, kochani – zaczęła. – Już nam się znudziły te wieczne kłótnie i nieporozumienia miedzy wami. Dlatego postanowiłyśmy was nakłonić do szczerej rozmowy. Dajemy wam na to dwie godziny, ponieważ uważamy, że powinniście sobie wszystko wyjaśnić raz na zawsze. Nie mamy zamiaru przeszkadzać – niech to będzie męska rozmowa. My pójdziemy w tym czasie na wyprzedaże. Kiedy wrócimy, wszystkie sporne kwestie powinny być wyjaśnione, bo inaczej…

Ilona nie zdążyła nawet nawiązać do planowanego miesiąca bez seksu, gdyż Filip powiedział:

– Ja nie widzę problemu.

Martyna nie wydawała się specjalnie zdziwiona entuzjazmem swego narzeczonego, ponieważ od czasu zaręczyn miał świetny humor i zgadzał się na wszystko. Natomiast Ilona potrzebowała chwili, żeby opanować zdumienie.

– A ty? – zwróciła się do Michała.

– Ja w zasadzie też nie – odpowiedział chłodno. Miał wprawdzie o wiele mniejszą ochotę na prowadzenie rozmowy niż Filip, ale nie chciał, żeby dziewczyny pomyślały, że robi trudności.

– No to bardzo dobrze – stwierdziła Martyna. – W takim razie my idziemy, a wy zostajecie. Tylko pamiętajcie, że macie sobie wszystko wyjaśnić. Gdyby wam się udało wcześniej, możecie telefonicznie dać nam znać, żebyśmy wracały.

– A wyprzedaże? – zapytał przytomnie Michał.

– Nie szukamy niczego specjalnego – odpowiedziała Ilona. – Chcemy tylko zniknąć wam z pola widzenia.

– I jeszcze jedno – dodała Martyna. – Nie zostawiamy klucza, żebyście nie wyszli przed zakończeniem dyskusji. Ona ma przynieść rezultaty, bo inaczej…

– Niestety Martyna też nie zdążyła nawiązać do planowanego miesiąca bez seksu, ponieważ Filip powiedział:

– Jasne!

Wobec tego zabrały płaszcze i wyszły. Były zdumione tym, że udało im się uzyskać zgodę obu stron na przeprowadzenie rozmowy, w dodatku bez żadnych gróźb. Może należało uznać to za dobry znak?

Kiedy panowie zostali sami, przez chwilę milczeli, ponieważ musieli jakoś przetrawić postawione przez swoje partnerki ultimatum. Wreszcie odezwał się Michał:

– To może ty zaczniesz, skoro byłeś taki chętny do rozmowy. Co właściwie do mnie masz?

– Już nic – odpowiedział Filip.

– A wcześniej?

– Wcześniej byłem trochę uprzedzony, bo nigdy nie przepadałem za takimi jak ty…

Michał otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.

– Co masz na myśli, mówiąc „za takimi jak ja”?

– Za chłoptasiami z bogatych rodzin, którzy zawsze mieli w życiu z górki, bo mogli liczyć na układy i koneksje.

Filip spodziewał się, że Michał zacznie mu teraz udowadniać, że wcale nie jest typem chłoptasia z bogatej rodziny, ale on niespodziewanie wybuchnął śmiechem.

– Ty naprawdę myślisz, że wystarczy mieć dobrze sytuowanych rodziców, aby być zadowolonym z życia?

– W każdym razie nie zaszkodzi.

Michał spoważniał i pokręcił przecząco głową.

– To nie ma żadnego znaczenia. Jak ci się w domu nie układa, nie pomogą żadne pieniądze.

Uśmiechnął się z wyraźną goryczą i kontynuował:

– Ja bym się w każdym razie chętnie z tobą zamienił. Zamiast forsy i układów wolałbym mieć rodziców, na których zawsze można liczyć. Krótko mówiąc takich jak twoi. Czy ty, kurwa, nigdy nie zauważyłeś, że oni są zupełnie wyjątkowi? Że dzięki temu, co ci dali, zdobywasz w życiu wszystko? Masz tą cholerną pewność siebie, która sprawia, że osiągasz same sukcesy?

Filip zaniemówił. Po pierwsze nigdy nie słyszał, żeby Michał używał nieparlamentarnych wyrazów, po drugie był zdumiony treścią jego wypowiedzi. Tymczasem tamten zakończył wzburzonym głosem:

– Jeśli ich nie doceniasz i uważasz, że inni mają lepiej, to jesteś skończonym idiotą!

To było zastanawiające. Owszem, Filip zawsze uważał swoich rodziców za świetnych i miał świadomość, że znakomicie się z nimi dogaduje, ale nie sądził, aby to było coś wyjątkowego. Nie zwracał też specjalnej uwagi na problemy innych. Tymczasem… Ewelina nie poinformowała rodziców o swoim ślubie, ponieważ obawiała się, że nie zrozumieją jej decyzji... Martyna nie zdecydowała się od razu na małżeństwo i zaproponowała mu okres próbny… Michał miał jakieś kłopoty, których nawet pieniądze nie mogły mu zrekompensować… Czyli wychodziło na to, że tylko on nie napotykał w kontaktach z najbliższymi na żadne problemy! Zawsze mógł się zwrócić do matki lub ojca, kiedy działo się coś złego. Był pewny, że go wysłuchają, zrozumieją i postarają się zachęcić do działania. To dzięki ich postawie nabrał wiary w siebie, która sprawiała, że nawet bez układów osiągał sukcesy. Jak mógł tego nie doceniać? Jak mógł uważać, że inni mają lepiej?

Po raz pierwszy popatrzył na Michała z szacunkiem. Przyszło mu do głowy, że on musi być niegłupi, skoro to zauważył… I wnioski potrafił wyciągnąć rozsądne… Cholera, chyba jego też nie doceniał.

– Nigdy nie myślałem, że to powiem – przyznał wreszcie. – Ale masz rację. Rzeczywiście jestem idiotą.

– Nie bierz tego tak dosłownie – zaoponował Michał. – Trochę mnie poniosło.

– W porządku.

Przez kilka minut siedzieli w milczeniu. Wreszcie Filip powiedział:

– Teraz twoja kolej.

– Na co? – zdziwił się Michał.

– Powinieneś powiedzieć, co do mnie masz…

– Ja do ciebie nic, pod warunkiem, że się mnie nie czepiasz bez powodu.

– Czyli wszystko w porządku…?

– W zasadzie tak.

Znowu siedzieli w milczeniu przez kilka minut i znowu jako pierwszy odezwał się Filip:

– To może powinniśmy zadzwonić do dziewczyn i powiedzieć im, że wyjaśniliśmy sobie wszystko?

Michał drgnął jak obudzony ze snu.

– A może lepiej im nie przeszkadzać? Kto wie, co znalazły na tych wyprzedażach? Jak moja matka ostatnio poszła, to całe popołudnie jej nie było i wyczerpała limit na dwóch kartach kredytowych.

– Ale głupio tak tu siedzieć i czekać. Przecież zabrały klucz…

– Faktycznie o suchym pysku trochę głupio – przyznał Michał. – Dobrze by było się czegoś napić.

Filip z powątpiewaniem spojrzał na barek.

– Myślisz, że Ilona coś ma?

– Nie, o to jej nie podejrzewam. Ale mógłbym skoczyć do tego sklepu naprzeciwko. Wygląda na nieźle zaopatrzony.

Dopiero teraz Filip skojarzył, że po drugiej stronie ulicy znajdują się mini delikatesy. Ilona rzadko w nich robiła zakupy, ponieważ ceny były dość wygórowane. Tylko jak jej czegoś zabrakło i nie miała wyjścia, decydowała się uzupełnić braki. W każdym razie twierdziła, że tam wszystko jest.

– Jak chcesz, to możesz wyskoczyć.

W takim razie Michał wstał i założył kurtkę.

– Poczekaj – zatrzymał go Filip, sięgając do kieszeni do portfel. – Zrzucimy się po połowie.

– Nie ma sprawy.

Tymczasem panie obeszły wszystkie sklepy w Galerii Mokotów, w których trwały jeszcze wyprzedaże. Niestety była to już końcówka, więc nie udało im się zgromadzić wielkich łupów: Ilona kupiła dwie bluzki, a Martyna sweterek. Potem trafiły jednak na sklep z bielizną i zatrzymały się tam na dłużej, gdyż ceny towarów prezentowały się zachęcająco. Następnie poszły z naręczami wybranych rzeczy do przymierzalni, gdzie zabawiły sporo czasu. Kiedy szły do kasy, zadowolone z dokonanego wyboru, Martyna nagle zatrzymała się i wyjęła z torebki swoją komórkę.

– Żadnej wiadomości – stwierdziła. – A u ciebie?

– U mnie też nic – odparła Ilona, zerkając na swoją.

– Czyli jeszcze się nie dogadali…

– To może niepotrzebnie kupujemy to wszystko? Skoro mamy w perspektywie miesiąc bez seksu…

Martyna pokręciła głową.

– Niemożliwe. Filip był chętny do rozmowy, więc chyba będzie się starał dojść z Michałem do porozumienia.

– A jeśli Michał nie będzie chciał?

– Nie wierzę. Dajmy im jeszcze trochę czasu. To na pewno nie jest dla nich łatwe.

Wobec tego poszły na kawę, co zajęło im kolejne pół godziny. Jednak niepokój nie pozwalał żadnej z nich spokojnie cieszyć się tą chwilą relaksu.

– A może trzeba im było jednak powiedzieć o tym miesiącu bez seksu? – zapytała nagle Ilona. – Skoro nie wiedzą, co im grozi, nie mają motywacji, żeby się pogodzić.

Martyna pokręciła przecząco głową.

– Przecież obaj wyrazili chęć porozmawiania bez żadnych gróźb – przypomniała jej. – Moim zdaniem należało dać im szansę. Poza tym mamy dzięki temu argument na wypadek, jakby nie osiągnęli porozumienia. Zawsze dobrze jest mieć coś w zanadrzu…

– Chyba masz rację.

– Wydaje mi się, że nie mogą zlekceważyć naszej prośby. Dowiedliby wtedy, że zupełnie im na nas nie zależy.

Ilona westchnęła.

– Moja mama mówiła zawsze, że mężczyźni są mniej skomplikowani od kobiet, ale jak patrzę na nich dwóch, to czasami mam wątpliwości.

– Może trafiłyśmy na trudne przypadki – roześmiała się Martyna.

Rozmawiały na ten temat jeszcze przez kilka minut. Wreszcie po raz kolejny sprawdziły zegarki i doszły do zgodnego wniosku, że panowie mieli wystarczająco dużo czasu, aby się dogadać. Nie ma sensu czekać dalej. Najwyższa pora wracać i zobaczyć, co z tego wynikło.

Już kiedy jechały windą, zaczęły odczuwać niepokój. Spotęgowała go absolutna cisza, która panowała w mieszkaniu Ilony. Wobec tego szybko weszły dalej i… zatrzymały się jak zamienione w przysłowiowe słupy soli, a torby z zakupami wypadły im z rąk.

Na ławie stały dwie całkowicie opróżnione butelki whisky, a obaj panowie byli pijani w trupa. Filip leżał na fotelu, a Michał na kanapie.

– Coś takiego… – jęknęła Martyna.

– Tak to jest zostawić facetów samych… – dodała Ilona.

– Teraz nawet nie możemy się dowiedzieć, jak im poszło!

– Niestety!

Po paru minutach oszołomienia Martyna doszła do siebie i popatrzyła na Ilonę ze zdumieniem.

– Miałaś aż dwie butelki whisky w barku?

– Nie, no skąd! Ja w ogóle nie piję tego świństwa. Musiał któryś pójść do sklepu naprzeciwko i kupić.

– Pewnie tak.

Podniosły porzucone torby i położyły je na jedynym wolnym fotelu. Teraz nie miały już nawet gdzie usiąść, więc wycofały się do wnęki kuchennej i oparły o blat.

– Jak myślisz, co to może oznaczać? – zapytała Martyna.

– A bo ja wiem? Może wypili na zgodę?

– Aż tyle…?

– Wiesz, prawdopodobnie czas im się dłużył… Przecież nie mogli wyjść.

– No tak.

– Bądźmy optymistkami – zasugerowała Ilona. – Chyba rozmowa się udała, bo oni wyglądają na odprężonych i zrelaksowanych. Kto wie? Może to początek pięknej przyjaźni…?

Martyna mimo woli się roześmiała. Casablanca też była jednym z jej ulubionych filmów.

EPILOG

W dniu ślubu Martyny i Filipa panowała wyjątkowo przyjemna pogoda: od rana świeciło słońce, wiał lekki wietrzyk, a temperatura oscylowała w okolicach dwudziestu stopni. Mimo to przyszły pan młody był rozgorączkowany i to wcale nie z powodu zbliżającej się uroczystości, lecz zachowania swoich rodziców.

– Prawdę mówiąc wcale nie mam ochoty na spotkanie z tym snobistycznym towarzystwem – powiedział ojciec z samego rana.

– Ani ja – dodała matka.

Filip wiedział oczywiście, że oboje mają na myśli rodzinę i znajomych jego narzeczonej. Miał jednak dosyć tłumaczenia im, że na wesele są zaproszeni również ich krewni, którzy będą stanowić połowę towarzystwa, więc na dobrą sprawę z tym snobistycznym wcale nie będą musieli się stykać. W ogóle to do nich nie docierało. Na szczęście wkrótce pojawiła się Ilona, skupiając na sobie przynajmniej część uwagi.

– A ty, kochana, planujesz wyjść za tego swojego Michała? – zapytała Jadwiga.

– Jak mi oświadczy, to pomyślę – odpowiedziała pogodnie.

– Ale pamiętaj, mamo, że jeśli ona zdecyduje się za niego wyjść, to na weselu też będzie snobistyczne towarzystwo – dorzucił Filip.

Ilona spojrzała na niego niezbyt przyjaźnie.

– Tobie chyba dawno nikt nie przyłożył? – zapytała scenicznym szeptem. – Lepiej mnie nie prowokuj, bo za dwie godziny się żenisz, więc tym razem do wesela się nie zagoi!

Mimo wszystko ta uwaga sprawiła, że trochę się odprężył. Jakoś to przeżyje i wkrótce będzie po wszystkim!

Kiedy szczęśliwie dotarli na miejsce i Ilona zajęła się poprawianiem trenu przy sukni Martyny, Filip zauważył w gronie gości swojej narzeczonej mężczyznę, który w skupieniu obserwował jego ojca. Trwało to dłuższą chwilę i sprawiło, że sam poczuł się niezręcznie. Wreszcie tamten zrobił kilka kroków do przodu i zmarszczył brwi, jakby nie wierzył własnym oczom.

– Romek…? – zapytał ze zdumieniem.

– Witek…? – odpowiedział niepewnie ojciec.

I nagle obaj panowie rzucili się sobie w ramiona z mnóstwem okrzyków typu: „Stary, co za spotkanie!”, „Kopę lat!”, „Ale niespodzianka!” itp.

– Kto to jest? – zapytał Filip, patrząc w oszołomieniu na tę scenę.

– Ojciec Michała – wyjaśniła spokojnie Martyna.

Przez dłuższą chwilę miał wrażenie, że nie rozumie. To ich ojcowie się znają…?

W tym czasie panowie przeszli już od okrzyków do chaotycznej rozmowy, wskazującej na to, że ostatni raz widzieli się na zawodach sportowych… w osiemdziesiątym którymś. Filip rzucił niepewne spojrzenie w kierunku Michała, chcąc sprawdzić, czy też jest w szoku, ale on był chyba bardziej zorientowany w sytuacji, ponieważ zapytał:

– Wy to mistrzostwo Polski wtedy razem zdobyliście?

– No tak – potwierdził jego ojciec. – Pamiętasz, jak ci opowiadałem, że we dwóch byliśmy niepokonani?

Michał w zamyśleniu skinął głową, a tamten się chyba zorientował, że skupili na sobie uwagę wszystkich.

– Słuchajcie, pogadamy na weselu – powiedział. – Będzie mnóstwo czasu. Teraz przeszkadzamy państwu młodym.

Filip długo potem nie mógł zrozumieć, jak to się stało, że bez jednej pomyłki złożył przysięgę małżeńską, skoro zupełnie nie mógł zebrać myśli. Dopiero parę kieliszków na przyjęciu przywróciło mu jasność umysłu.

Tymczasem zabawa trwała w najlepsze, a panowie, którzy niespodziewanie spotkali się po latach, wspominali czasy swojej młodości, opróżniając kolejną butelkę. Wkrótce przyłączył się do nich jeszcze ojciec Martyny. Filip nie mógł dotrzymywać im kroku z przyczyn oczywistych, doszedł zatem do wniosku, że potrzebuje innego wzmocnienia i wymknął się na papierosa. Sporadycznie zdążało mu się bowiem zapalić, zwłaszcza w stanach poruszenia emocjonalnego. Chwilę po nim wyszedł na powietrze także Michał.

- Dasz jednego?

Filip bez słowa podał mu papierosy i zapalniczkę.

- Dzięki.

Michał musiał myśleć o tym samym co on, gdyż po chwili zapytał:

- Wpadłbyś na to, że my jesteśmy synami dwóch starych kumpli?

- W życiu! – odpowiedział szczerze.

- Ja też w życiu!

Potem już palili w milczeniu.