Tytuł oryginału: HATE

Tekst „Do przemyślenia”: LAURA SCOTT

Zdjęcia na okładce i ilustracja rozdziałowa: Getty Images, Shutterstock

Redaktor prowadzący: NATALIA GALUCHOWSKA

Redakcja: URSZULA MALEWICKA

Korekta: KAROLINA KOSZEK, MARTA WRÓBEL

Projekt okładki: GRAEME LANGHORNE

DTP: Poldrex

First published in Great Britain in 2014 by Indigo, an imprint of Hachette Children’s Group
Copyright © Alan Gibbons, 2014
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2018
All rights reserved

Wydanie I

ISBN 978-83-8073-213-1

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 94
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla rodziny Lancasterów

NOTA OD AUTORA

Ta książka jest powieścią, nie literaturą faktu. Napaść na Rosie została oparta na prawdziwym wydarzeniu, natomiast inne postaci to owoc mojej wyobraźni. Wymyśliłem ich słowa i czyny. Wymyśliłem historie ich życia. Zbrodnia z nienawiści jest, niestety, aż nadto realna. Nienawiść rani. Zabija.

Napisałem tę książkę po spotkaniu z Sylvią Lancaster na konferencji pedagogicznej przed kilkoma laty. Sylvia przemawiała przede mną. Nie byłem przygotowany na to, co usłyszę. Z rosnącym przerażeniem słuchałem, jak opowiada o śmierci swojej córki Sophie i jej partnera Roba, którzy zginęli na skutek brutalnej napaści w parku Stubbylee w Bacup, w hrabstwie Lancashire, w dniu 24 sierpnia 2007 roku.

Napaść nie została niczym sprowokowana. Rob i Sophie odróżniali się strojem. Napastnicy wyzywali ich od „dziwolągów” i „świrów”. Młodzi ludzie nie zginęli dlatego, że coś powiedzieli lub zrobili. Przyczyną ich śmierci był wygląd. Zbrodnia z nienawiści przyjmuje różne oblicza: rasizmu, seksizmu, uprzedzeń wobec niepełnosprawnych czy homofobii, której problem poruszam w mojej powieści.

Tamtego dnia wróciłem do żony i dzieci. Długo rozmyślałem o bezcennej wartości ludzkiego życia i łatwości, z jaką może nam ono zostać odebrane.

Simon Armitage napisał wspaniałą sztukę pod tytułem Czarne róże. Są w niej słowa Sylvii oraz te, które według niego mógłby wypowiedzieć duch Sophie. Nie chciałem, żeby moja powieść podążała tym samym tropem, więc stworzyłem postać Anthony’ego oraz inne postaci, oczami których śledzimy tragedię Sophie. Rezultatem jest Hate. Mam nadzieję, że oddaje ona Sophie sprawiedliwość i czci ofiary uprzedzeń i nietolerancji.

Alan Gibbons

Liverpool

październik 2013 r.

Nie ma cię tutaj! Czarowna pamięć

Widzi twą nieobecność na pustych krzesłach,

Na których niegdyś siadywałaś i powinnaś pozostać,

Lecz cię nie ma.

Percy Bysshe Shelley

Sobota, 10 sierpnia 2013 r.

Po raz ostatni widziałam Rosie, gdy wsiadała z Paulem do autobusu. Był sierpień i na Manchester Road powietrze było duszne od kurzu i spalin. Słońce kładło się cieniem na pobliskie wzgórza. Niektórzy ludzie na przystanku zwrócili na nich uwagę, ale Rosie i Paulowi to nie przeszkadzało. Przywykli do zaciekawionych spojrzeń. Uśmiechnęłam się do siebie. Rosie nigdy się tym nie przejmowała. Klejnoty błyszczą, taka ich natura. Tak po prostu jest. Jaśnieją blaskiem, podczas gdy inni, tacy jak ja, żyją niezauważani przez nikogo.

Nagle Rosie zrobiła coś nieoczekiwanego. Zawołała do mnie, gdy oddalałam się w przeciwną stronę. Była śliczną dziewczyną, drobną i bardzo zgrabną, a ze światem komunikowała się poprzez swój ubiór. Zazwyczaj była milcząca, szczęśliwa we własnej skórze. Zaskoczyła mnie swoim okrzykiem.

– Eve – krzyknęła. – Teenage Kicks.

Mama słuchała tego utworu tuż przed naszym wyjściem z domu. Podniosła wzrok znad papierów. Gdy chciała chwilę odpocząć, korzystała z YouTube’a. Tak to już było w naszej rodzinie. Porozumiewaliśmy się poprzez muzykę, polecaliśmy sobie wzajemnie ulubione utwory.

– Chcecie usłyszeć coś absolutnie doskonałego?

Pamiętam, że Rosie zmarszczyła kpiąco nos. Choć tak naprawdę uwielbiała ten utwór. Kochała wszelką muzykę, nie tylko ponure dźwięki, jakie dochodziły często z jej pokoju, lecz także Sugababes, Abbę, dosłownie wszystko. The Undertones zagrali do końca, a potem powiedziałam, że odprowadzę ją na przystanek. Gdy rozmawiałyśmy, Paul szedł obok nas w milczeniu.

– Eve. Teenage Kicks.

Zaczęła tańczyć, wyginając drobne dłonie i szczupłe ramiona. Długa czarna spódnica powiewała na wietrze. Wyglądało to tak, jakby rysowała w powietrzu portret własnej duszy. Ja również tańczyłam, naśladując jej ruchy. W uszach miałam dźwięki muzyki i śmiałyśmy się z każdym kolejnym obrotem. Rosie zarzucała włosami, słońce oświetlało jej twarz. Taką ją zapamiętałam – roześmianą, jaśniejącą w jaskrawych promieniach słońca. Paul postukał ją w ramię i autobus zasłonił mi widok. Patrzyłam, jak zajmują miejsca i machają do mnie. Po raz ostatni Rosie zakołysała ręką. Po raz ostatni powtórzyłam jej ruch. Potem zniknęła.

Już na zawsze.

Poniedziałek, 24 lutego 2014 r.

Mając ten obraz Rosie przed oczami, poczułam lekkie szturchnięcie, które przywróciło mnie do smętnej poniedziałkowej rzeczywistości. Sprawdzanie listy obecności, szuranie krzesłami, ziewanie, ogólnie atmosfera nudy. Na korytarzu trzasnęły jakieś drzwi.

– Hej, spójrz tylko, co przywiały wiatry...

Nowy uczeń miał długie jasne włosy i delikatne rysy twarzy. Był wysoki, szczupły i wysportowany, lecz zarazem otaczała go aura niezdarności, co jakoś go pomniejszało, sprawiając, że wydawał się niższy niż w rzeczywistości. Obserwowałam go z rosnącym zaciekawieniem. Opierał się o ścianę, jakby chciał się z nią stopić. Po sposobie, w jaki wszedł do klasy, tak jakoś chyłkiem, jakby się miał na baczności, poznałam, że mamy ze sobą dużo wspólnego. Niektórzy śmiało ogłaszają światu swoje przybycie. Inni próbują nie rzucać się w oczy. Z bijącym sercem czekałam, aż pani Rawmarsh go przedstawi.

– To jest Anthony Broad.

Wymówiła imię Anthony’ego z akcentem na środkową sylabę. Kątem oka spostrzegłam, że Jess powtarza je samymi wargami. Bywa taka przewidywalna. Jest fajna, ale kiedy jakiś chłopak jej się spodoba, przejmuje jego sposób mówienia, pomysły i zachowanie, choćby były nie wiem jak głupawe. Dopiero gdy minie pierwsze oszołomienie, z powrotem staje się sobą. Bardzo ją lubię, bo jest zabawna i niezwykle lojalna, ale czasem te jej ślepe zachwyty doprowadzają mnie do szaleństwa.

– Nie wpadł ci w oko?

Przerabiałyśmy to już kilka razy. Jess lubi chłopców z wzajemnością. Przyciąga ich tym, jak się porusza, mówi, jak słucha z uwagą i śmieje się w zaraźliwy sposób. Potrafi sprawić, że w jej towarzystwie każdy czuje się wyjątkowy.

– To chyba niemożliwe? Jest świetny. Och, Eve, daj spokój, rozchmurz się.

Ja powtarzałam w duchu jego nazwisko z całkiem innego powodu. Wdarło się do mego umysłu i stanęło w ciemnym zakamarku jak nieproszony gość na weselu. To nazwisko... Broad. Anthony Broad.

Po zakończeniu sprawdzania listy obecności wzięłyśmy plecaki i wyszłyśmy na korytarz. Poczułam uścisk Jess na ramieniu.

– Eve, udawaj, że coś do mnie mówisz. Idzie do nas.

Czym się aż tak podniecać? Nie chciałam się bawić w głupie gierki Jess i milczałam.

– Cześć, Anthony.

Przypominała mi małego, ruchliwego teriera, który leżąc na plecach, odsłania brzuch i zaprasza do głaskania. Roześmiana i ożywiona bez krzty skrępowania wysyłała jasne sygnały. A jeśli to rzeczywiście on? Ze spuszczoną głową zaczęłam grzebać w plecaku, by uniknąć kontaktu wzrokowego. Pozostawiłam to Jess, niech rozpościera swój pawi ogon. Tak bardzo pragnęła wywrzeć na nim wrażenie, ja zaś pogrążałam się w myślach.

Broad.

Anthony Broad.

– Możecie mi jakoś pomóc? – wymamrotał. – To wszystko jest dosyć skomplikowane. Jak mam się dostać do J29?

– J to skrót od Języki – wytłumaczyła Jess. – Na dole są pracownie przedmiotów humanistycznych i sztuki. Angielski, geografia, historia, języki. Kolejność alfabetyczna. Sekretariat dla uczniów i religia są w prawym skrzydle. Matematyka i nauki ścisłe po przeciwnej stronie. Zoologia jest na ostatnim piętrze.

– Macie pracownię zoologiczną?

– Nie. To był żart.

– Aha...

Jess miała zaniepokojoną minę.

– Najwyraźniej średni – dodała.

Jej duże oczy i pełne wargi nie wywołały widocznie oczekiwanego efektu. Umysł Anthony’ego przebywał w innych rejonach. Chyba nie słyszał ani słowa z tego, co mu tłumaczyła.

– No tak...

Powiedział to przepraszającym tonem. Niepewne spojrzenie podążyło za ręką Jess wskazującą kierunek.

– Rozumiem.

Jess zachichotała perliście i cienko. Niektórym chłopcom to się podobało, ale ten pozostał obojętny.

– Nic z tego nie łapiesz, co?

Zerknęłam na chłopaka i zobaczyłam, że uśmiecha się blado.

– Nie bardzo.

Otaczały nas grupki uczniów spieszących się do swoich klas. Dziewczyny wybuchały śmiechem, chłopcy wskakiwali na plecy kolegów, nauczyciele ze znużeniem przedzierali się przez tłum, rzucając tu i ówdzie karcące spojrzenia. Wszyscy poza Anthonym, dążyli do konkretnego celu. W tamtej chwili stanowił oko cyklonu.

– Możesz pójść z nami. Idziemy właśnie do J29 na hiszpański. Ty też, no nie?

– Uhm.

Pragnęłam, żeby Jess dała sobie spokój. Czy musiała się nim zajmować jak bezpańskim psem? Potrafił chyba samodzielnie znaleźć klasę? Przecież w szkole bez przerwy pojawia się ktoś nowy. Czemu przed tym jednym Jess musi rozciągać czerwony dywan? Mógł zobaczyć, dokąd idziemy, i pójść za nami. Ale Jess nie dawała za wygraną.

– Dlaczego zmieniłeś szkołę? Ludzie zazwyczaj nie przenoszą się w jedenastej klasie, ze względu na egzaminy.

Anthony sprawiał wrażenie zakłopotanego. Niemal widziałam myśli kłębiące się w jego głowie. Twarz zdradzała rozterkę, gdy zastanawiał się nad najlepszym wyjaśnieniem. Jess zaatakowała z innej strony.

– A poprzednio gdzie chodziłeś do szkoły?

– W Brierley.

Powiedział to ze skruchą, przynajmniej tak mi się zdawało. Brierley. Tam właśnie się to stało. W parku Cartmel. O Boże, przeczucie mnie nie zawiodło.

– Dlaczego zmieniłeś szkołę?

Znów chwila zakłopotania.

– Sprawy rodzinne. No wiesz...

Doszliśmy do pracowni J29. Anthony przecisnął się do ostatniego rzędu, usiadł w rogu przy oknie i zapatrzył się we wrzosowiska. Znałam to nieobecne spojrzenie. Znałam to bolesne oderwanie. Ale on nie był moją bratnią duszą. Już raczej moim przeciwieństwem. Anthony Broad. To był on. Nie mogłam się pomylić. Jess zmarszczyła brwi, zadając mi nieme pytanie. Co o nim myślę? Uśmiechnęłam się i wzruszyłam ramionami. Chyba ją to uspokoiło.

Pani Munoz zamaszyście weszła do klasy, na moment zatrzymała wzrok na Anthonym, po czym chwyciła pilota i włączyła projektor. Maszyna ożyła z cichym szumem. W promieniu światła zawirowały drobinki kurzu. Lekcja zaczęła się jak zwykle, od daty i prognozy pogody. Potem pani zapytała nas, co robiliśmy w czasie weekendu. Niektórzy wysilali się przy odpowiedzi, inni niechętnie mamrotali pod nosem. Jeszcze inni szczerzyli zęby i wypalali coś głupiego, żeby zirytować nauczycielkę. Większość siedziała zgarbiona, mając nadzieję, że zostaną pominięci.

Był poniedziałek 24 lutego, niecałe sześć miesięcy po tamtym wieczorze, po tym, co stało się z Rosie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki