Tytuł oryginału:

TOUCH AND GO

Copyright © 2012 by Lisa Gardner, Inc.

Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Kula

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Anna Just, Joanna Rodkiewicz

ISBN: 978-83-7999-232-4

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

soniadraga

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Rozdział 32

- Rozdział 33

- Rozdział 34

- Rozdział 35

- Rozdział 36

- Rozdział 37

- Rozdział 38

- Rozdział 39

- Rozdział 40

- Rozdział 41

- Rozdział 42

- Rozdział 43

- Rozdział 44

- Od Autorki / Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Nakładem Wydawnictwa Sonia Draga
ukazały się następujące książki tej autorki:

Pożegnaj się

Samotna

Sąsiad

Dziecięce koszmary

Kochać mocniej

Złap mnie

Rozdział 1

Gdy miałam jedenaście lat, czegoś się nauczyłam. Że cierpienie ma smak. Pytanie brzmi: jak smakuje tobie?

Tego wieczoru moje cierpienie miało smak pomarańczy. Siedziałam naprzeciw mojego męża w boksie restauracji Scampo w Beacon Hill. Dyskretni kelnerzy zjawili się bezszelestnie, żeby ponownie napełnić szampanem nasze kieliszki. Dwóch podeszło do niego, trzech do mnie. Na białym lnianym obrusie stało domowe pieczywo oraz świeży wybór serów. Obok serów ustawiono schludne półmiski z ręcznie krojonymi kluskami posypanymi pachnącym groszkiem, chrupiącym zwijanym boczkiem pancetta i lekkim sosem śmietankowym. Ulubione danie Justina. Odkrył je dwadzieścia lat temu podczas podróży służbowej do Włoch. Od tego czasu zamawiał je w każdej włoskiej restauracji, którą odwiedził.

Podniosłam kieliszek szampana. Upiłam łyk i odstawiłam na stół.

Kiedy siedzący naprzeciw mnie Justin się uśmiechnął, w kącikach jego oczu pojawiły się zmarszczki. Jego jasnobrązowe krótkie włosy zaczęły siwieć na skroniach, co czyniło go jeszcze przystojniejszym. Ogorzała twarz o twardych rysach była w typie tych, które nigdy nie wyjdą z mody. Kobiety odwracały głowę, kiedy wchodził do baru. Odwracali się też mężczyźni, ciekawi nowego przybysza, niekwestionowanego samca alfa w znoszonych butach roboczych i koszuli od Brooks Brothers, które powodowały, że prezentował się jeszcze bardziej intrygująco.

– Zjesz coś? – spytał mój mąż.

– Muszę zostawić miejsce na pastę.

Gdy uśmiechnął się ponownie, pomyślałam o białych piaszczystych plażach i słonym, cierpkim powietrzu oceanu. Przypomniałam sobie miękkie bawełniane prześcieradła oplatające moje gołe nogi. Był drugi ranek naszego miesiąca miodowego, kolejny dzień, w którym nie wytknęliśmy nosa z bungalowu. Justin wsuwał mi do ust kawałki świeżo obranej pomarańczy, a ja delikatnie zlizywałam lepki sok z jego pokrytych odciskami palców.

Pociągnęłam kolejny łyk szampana, ale tym razem potrzymałam go w ustach, skupiając uwagę na bąbelkach.

Zastanawiałam się, czy tamta była ładniejsza ode mnie. Bardziej interesująca. Lepsza w łóżku. A może żadna z tych rzeczy nie miała znaczenia. Może w ogóle nie stanowiły elementu równania. Może mężczyźni zdradzali żony, bo po prostu tacy byli. Może gdyby pojawiła się okazja, każdy facet by to zrobił.

Gdyby tak było, wydarzenia z ostatnich sześciu miesięcy naszego małżeństwa nie miałyby osobistego akcentu.

Wzięłam do ust kolejny łyk szampana, nadal czując pomarańcze.

Justin pożarł zestaw zakąsek, upił mały łyk, a później mechanicznie poprawił sztućce.

W wieku dwudziestu siedmiu lat odziedziczył po ojcu firmę budowlaną wartą dwadzieścia pięć milionów dolarów. Wielu synów zadowoliłoby się pozostawieniem kwitnącego interesu w takim stanie, w jakim się znajdował. Ale nie Justin. Kiedy go poznałam, miał trzydzieści cztery lata i zdążył podwoić wartość firmy do pięćdziesięciu milionów, stawiając sobie za cel osiągnięcie pułapu siedemdziesięciu pięciu w ciągu następnych dwóch lat. Nie zamierzał tego zrobić, przesiadując w biurze. Szczycił się tym, że jest mistrzem w większości budowlanych fachów. Znał się na hydraulice i elektryce, płytach gipsowo-kartonowych i betonie. Mój mąż stąpał twardo po ziemi, na placu budowy, a także gdy już skończył robotę. Przebywał w towarzystwie pracowników, obracał się w towarzystwie podwykonawców.

Kiedyś była to jedna z rzeczy, które najbardziej w nim kochałam. Bo Justin był naprawdę męskim typem. Czuł się swobodnie w obitej drewnem sypialni i grając na ulicy w koszykówkę. Lubił zabierać na strzelnicę swoją ulubioną .357, bo ogień z jej lufy rozświetlał wnętrze. Gdy zaczęliśmy się spotykać, zapraszał mnie do klubu strzeleckiego. Stałam, ukryta w silnych ramionach, a on pokazywał mi, jak ująć dłońmi rękojeść stosunkowo niewielkiej .22, jak wycelować i posłać kulę w sam środek tarczy. Początkowo nie potrafiłam trafić w cel. Bałam się dźwięku wystrzału, który powodował, że się wzdrygałam mimo osłony na uszach. Trafiałam w ziemię, a jeśli dopisało mi szczęście, w dolny skraj papierowej tarczy.

Justin cierpliwie mnie poprawiał. Raz po raz. Czułam na karku niskie dudnienie jego głosu, kiedy się pochylał, żeby pomóc mi wycelować.

Czasami nie udawało się nam dotrzeć do domu. Kończyliśmy nadzy w łazience na strzelnicy lub na tylnym siedzeniu jego SUV-a, który nawet nie ruszył z parkingu. Wbijał palce w moje biodra, przynaglając do coraz szybszych i mocniejszych ruchów, a ja byłam mu uległa, pozbawiona rozumu przez zapach prochu, pożądanie i czystą zmysłową siłę.

Sól. Proch. Pomarańcze.

Justin zostawił mnie na chwilę, żeby skorzystać z łazienki.

Kiedy wyszedł, poprawiłam pastę na talerzu, aby wyglądało, że coś zjadłam. Później otworzyłam torebkę i wyjęłam pod stołem cztery białe pigułki. Połknęłam je na raz i popiłam połową wody ze szklanki.

Następnie podniosłam kieliszek szampana i przygotowałam się na główny punkt tego wieczoru.

Justin odwiózł nas do domu w pięć minut. Kupił miejską rezydencję w Bostonie tego samego dnia, kiedy uzyskaliśmy potwierdzenie, że jestem w ciąży. Z gabinetu lekarza pojechaliśmy wprost do biura pośrednika handlu nieruchomościami. Później, po zawarciu ustnej umowy, zabrał mnie na miejsce, żebym mogła zobaczyć dom, niczym myśliwy polujący na grubego zwierza, pokazujący swoje trofeum. Może powinnam była poczuć się urażona jego arbitralnym wyborem, ale gdy obejrzałam trzy i pół piętra wyłożone wspaniałą drewnianą podłogą, wysokie sklepienia sięgające trzech metrów oraz misterne, ręcznie rzeźbione gzymsy, szczęka mi opadła.

Zatem coś takiego można kupić za pięć milionów dolców. Jasne, słoneczne pokoje, urocze zadaszone patio, nie wspominając o sąsiedztwie złożonym z pięknie odrestaurowanych rezydencji z czerwonej cegły, stojących obok siebie, jak dawno niewidziani przyjaciele.

Dom znajdował się przy trzypasmowej Marlborough Street, zaledwie kilka przecznic od eleganckiej Tony Street, nie wspominając o tym, że w odległości kilku minut marszu rozciągały się ogrody publiczne. Okolica należała do tych, w których ubodzy jeżdżą saabami, nianie mówią z francuskim akcentem, a proces składania podania o przyjęcie dziecka do prywatnej szkoły rozpoczyna się w pierwszym tygodniu po jego poczęciu.

Justin dał mi wolną rękę. Mogłam wybrać meble, obrazy, dywany. Antyki lub brak antyków, z architektem wnętrz lub bez niego. Było mu to obojętne. Zrób to, co musisz, wydaj tyle, ile zechcesz. Zadbaj tylko o to, żeby to miejsce stało się naszym domem.

No to zadbałam. Jak w scenie z Pretty Woman, z tą różnicą, że brali w niej udział drodzy malarze pokojowi, tapeciarze i handlarze antyków pokazujący swoje towary. Spoczywałam brzemienna na tej lub innej kanapie, nonszalanckim skinieniem dłoni zamawiając odrobinę tego i ciut tamtego. Szczerze mówiąc, miałam mnóstwo frajdy. W końcu mogłam praktycznie wykorzystać swoje uzdolnienia w dziedzinie sztuk pięknych. Mogłam nie tylko wytwarzać biżuterię z glinki wymieszanej ze srebrnym pyłem, ale też zlecić renowację fasady z bostońskiego brązowego piaskowca.

W tym czasie mieliśmy prawdziwe urwanie głowy. Justin pracował nad dużym kompleksem hydroelektrycznym. Latał helikopterem tam i z powrotem, dosłownie. Ja chwaliłam się postępami prac w domu, a on masował mi plecy i szczotkował włosy, muskając bok mojej szyi.

Później pojawiła się Ashlyn, a z nią radość, radość i radość. Szczęście, szczęście i szczęście. Justin promieniował z dumy, chwalił się swoją bezcenną małą dziewczynką przed każdym, kogo zobaczył. Jego pracownicy tłoczyli się w naszej bostońskiej rezydencji. Byli komandosi Navy SEALs i żołnierze piechoty morskiej zostawiali ubłocone buciory w lśniącym holu, gapiąc się cielęcym wzrokiem na naszą drzemiącą córeczkę ubraną w różowe śpioszki. Wymieniali uwagi na temat zmieniania pieluch i właściwej metody przewijania, a później podejmowali próbę nauczenia niemowlęcia podstawowych zasad odbijania.

Justin oświadczył kolegom, że ich synowie nigdy nie umówią się na randkę z jego córką. Przyjęli tę nowinę pogodnie, a później utkwili wzrok we mnie. Powiedziałam, że mogą dostać wszystko, czego zapragną, pod warunkiem że zmienią małej pieluchy o drugiej w nocy. Moje słowa wywołały tyle dwuznacznych uwag, że Justin musiał wyprowadzić z domu kilku z nich.

Mimo to mój mąż był szczęśliwy. Ja również. Życie było wspaniałe.

Taka właśnie jest miłość, prawda? Śmiejecie się, płaczecie i wspólnie karmicie dziecko w środku nocy. Kilka miesięcy później nadal się kochacie, ale nagle zdajesz sobie sprawę, że coś się zmieniło, choć nadal zasadniczo jest super. Justin obsypywał mnie biżuterią, a ja chodziłam na obowiązkowe lekcje jogi i odwiedzałam nieprzyzwoicie drogie sklepy z ubrankami dla niemowląt. To prawda, że mojego męża często nie było w domu, ale nigdy nie należałam do kobiet, które boją się zostać same. Miałam córkę, a wkrótce pojawiła się Dina, dzięki której mogłam wychodzić na miasto. Powróciłam do dawnych zajęć w pracowni jubilerskiej, projektując biżuterię i tworząc, pielęgnując swoje talenty i promieniejąc.

Justin zwolnił, daremnie szukając miejsca, w którym mógłby zaparkować range rovera. Nasz miejski dom miał podziemny garaż – luksus niemal wart podatku, który trzeba było za niego płacić – ale, ma się rozumieć, Justin zostawił go mnie, więc teraz musiał toczyć zażartą walkę o miejsce parkingowe w centrum Bostonu.

Kiedy minął dom pierwszy raz, moje spojrzenie odruchowo powędrowało w górę, w kierunku okna na drugim piętrze, gdzie znajdował się pokój Ashlyn. W pokoju było ciemno, co mnie zaskoczyło, bo Ashlyn tego wieczoru miała zostać w domu. Może po prostu nie zapaliła górnego światła i siedziała przed laptopem, zadowalając się jego poświatą. Odkryłam, że piętnastolatki potrafią tak przesiadywać całymi godzinami. Słuchawki w uszach, szklany wzrok wbity w monitor i zaciśnięte wargi.

Justin znalazł wolne miejsce. Szybko wycofał i zgrabnie wcisnął range rovera w wolną przestrzeń. Obszedł wóz i stanął z mojej strony, żeby otworzyć drzwi. Pozwoliłam mu na to.

Zostało jeszcze kilka sekund. Moje leżące na kolanach dłonie były tak mocno zaciśnięte, że zbielały knykcie. Próbowałam się zmusić do oddychania. Wdech. Wydech. To bardzo proste. Krok po kroku, chwila po chwili.

Czy pocałuje mnie w usta? Albo w miejsce, które kiedyś odkrył za moim uchem? A może po prostu zdejmiemy ubranie, wgramolimy się do łóżka i będziemy mieli to za sobą. Zgaszone światło, zaciśnięte powieki. Może on cały czas o niej myśli? A może to bez znaczenia. Przecież jest ze mną. Zwyciężę. Odzyskam męża, ojca mojego dziecka.

Drzwi się otworzyły i ujrzałam nad sobą faceta, który od osiemnastu lat był moim mężem. Wyciągnął rękę. Ruszyłam za nim. Wysiadłam z samochodu i zaczęłam iść chodnikiem. Żadne z nas nie powiedziało ani słowa.

Justin przystanął przed frontowymi drzwiami. Miał zamiar wprowadzić hasło na klawiaturze numerycznej, ale nagle zamarł, zmarszczył brwi, a później posłał mi szybkie spojrzenie.

– Wyłączyła alarm – mruknął. – Znowu zostawiła otwarte drzwi.

Spojrzałam na klawiaturę przy drzwiach i zrozumiałam, o co mu chodzi. Justin sam zainstalował system alarmowy. Nie było to urządzenie mechanicznie blokujące zasuwę, ale sterowany elektronicznie układ. Kiedy wprowadziłeś prawidłowy kod, system rozbrajał zamki i drzwi się otwierały. Prosta sprawa: nie znasz kodu, nie wchodzisz.

System elektroniczny wydawał się idealnym rozwiązaniem dla kilkunastoletniej córki, która wyjątkowo często zapominała o zabraniu klucza. Jednak aby alarm działał, musiał zostać uzbrojony, co okazało się kolejnym wyzwaniem dla Ashlyn.

Justin przekręcił gałkę. Drzwi otworzyły się bezgłośnie na ciemny hol.

Teraz to ja zmarszczyłam brwi.

– Mogła przynajmniej zostawić światło.

Moje szpilki głośno zastukały, kiedy przeszłam na drugą stronę holu, aby zapalić żyrandol. Nie trzymałam się już ramienia Justina, więc nie stąpałam tak pewnie. Byłam ciekawa, czy to zauważył. Ciekawe, czy w ogóle go to obchodziło.

Dotarłam do panelu umieszczonego w ścianie. Przełączyłam pierwszy przełącznik. Nic. Spróbowałam ponownie. Kilka razy przesunęłam go w górę i w dół. Nadal nic.

– Justin… – wyjąkałam ze zdumieniem.

Usłyszałam, jak mówi:

– Libby…

Później rozległ się zabawny odgłos przypominający strzał z pistoletu małego kalibru. Świszczący dźwięk. Nagle ciało Justina wygięło się w łuk. Patrzyłam z otwartymi ustami, jak staje na palcach, a później przechyla w tył, wydając gardłowy jęk bólu przez zaciśnięte zęby.

Poczułam woń spalonej skóry.

Wtedy go zobaczyłam.

Był potężnie zbudowany. Większy od mojego męża, który miał metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, ważył sto kilogramów i pracował na placach budów. Masywna ciemna postać majacząca na końcu holu, z dłonią zaciśniętą na dziwnie wyglądającym pistolecie o kwadratowej lufie. Zielone konfetti zauważyłam jak przez mgłę. Na drewnianą podłogę w holu posypały się małe kawałeczki jasnozielonego konfetti, a mój mąż wykonywał danse macabre. Zamaskowany mężczyzna zrobił kolejny krok.

Zdjął palec z cyngla, a Justin przestał się wyginać. Nagle jakby zapadł się w sobie. Wziął urywany oddech, ale wielkolud ponownie nacisnął spust. Ciało Justina wygięło się konwulsyjnie cztery, pięć, sześć razy. Stałam z otwartymi ustami i wyciągniętą ręką, jakby miało to powstrzymać kołysanie pokoju.

Mój mąż coś powiedział, ale początkowo nie mogłam nic zrozumieć. Później do mnie dotarło. Niskim, chrapliwym głosem kazał mi uciekać.

Zrobiłam jeden krok. Wystarczająco długi, żeby spojrzeć błagalnie w kierunku ciemnych schodów. Modliłam się, żeby moja córka była bezpieczna w swojej sypialni na drugim piętrze. Żeby kołysała się przed swoim iPodem, nieświadoma tego, co się dzieje na dole.

Wtedy olbrzym odwrócił się do mnie. Poruszył nadgarstkiem, wsuwając kwadratowy nabój do lufy pistoletu, w którym rozpoznałam taser. Później skoczył naprzód i przyłożył koniec lufy do boku mojej nogi. Pociągnął za spust.

Punkt zetknięcia lufy z udem natychmiast ożył nieznośnym bólem. Ponownie woń spalonego ciała. I krzyk. Pewnie mój własny.

Zwróciłam uwagę na dwie rzeczy: mój przejmujący ból i białka oczu napastnika. Ma kominiarkę, dotarło do mnie jak przez mgłę. Czarną narciarską kominiarkę zasłaniającą usta, nos i resztę twarzy, i to tak szczelnie, że nie był człowiekiem, ale pozbawionym twarzy potworem. Bestią o białych oczach wkraczającą do mojego domu wprost z moich koszmarów.

Nagle Justin rzucił się niezgrabnie naprzód, młócąc rękami i zasypując słabymi razami grzbiet większego napastnika. Postać w czarnej masce wykonała lekki obrót, wymierzając jakiś cios karate w gardło Justina.

Mój mąż wydał przerażający gulgot i osunął się na podłogę.

Moja lewa noga się ugięła i runęłam w dół, jak on. Później poturlałam się i zwymiotowałam szampana.

Ostatnią myślą, która przebiła się przez ból, pieczenie, panikę i lęk było… żeby tylko nie znalazł Ashlyn. Żeby nie znalazł Ashlyn.

Niestety chwilę później ją usłyszałam. Usłyszałam jej wysoki, przerażony głos.

– Tato! Mamo! Tatusiu!

W ostatniej chwili świadomości zdążyłam odwrócić głowę. Ujrzałam dwie inne zamaskowane postacie trzymające moją córkę, która wiła się w ich uścisku. Wlekli ją w dół po schodach.

Nasze spojrzenia spotkały się na chwilę.

Kocham cię, próbowałam powiedzieć.

Ale z moich ust nie wydobyło się ani jedno słowo.

Zamaskowany napastnik ponownie uniósł taser. Spokojnie włożył nowy nabój. Wycelował i strzelił.

Moja piętnastoletnia córka zaczęła krzyczeć.

Ból ma smak.

Jedyne pytanie brzmi: jak smakuje tobie?

Rozdział 2

Obudziło ją ćwierkanie komórki, co było zaskakujące przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, teoretycznie nie wykonywała już pracy, która wymagała odbierania telefonów o wczesnych godzinach porannych. Po drugie, oznaczało to, że musiała zasnąć, co było kolejną rzeczą, która teoretycznie nie zdarzyła się jej od miesięcy.

Tessa Leoni leżała z lewej strony łóżka, kiedy telefon zaczął wygrywać coraz głośniejsze akordy dzwonków. Zdała sobie sprawę, że wyciąga rękę nie w kierunku komórki, ale pustej połowy materaca. Choć od jego śmierci minęły dwa lata, nadal wyciągała rękę w poszukiwaniu męża, który kiedyś tam spał.

Telefon zaświergotał głośniej, bardziej natarczywie. Siłą woli przewróciła się na drugi bok, w kierunku nocnego stolika, uświadamiając sobie, że prawdziwy sen zdezorientował ją bardziej od chronicznej bezsenności.

Odebrała, zanim wybrzmiał ostatni dzwonek. Rozpoznała głos szefa, co stanowiło trzecią niespodziankę, bo rzadko był stroną inicjującą kontakt. Otrząsnęła się z resztek snu, czując, jak do głosu dochodzą lata szkolenia. Skinęła głową, zadała wszystkie niezbędne pytania, a później odłożyła telefon i włożyła ubranie.

Ostatnia chwila wahania. Zabrać broń czy nie? Obecnie nie musiała tego robić, w przeciwieństwie do czasów, kiedy była funkcjonariuszką policji stanowej Massachusetts. Z drugiej strony czasami było to przydatne nawet na jej obecnym stanowisku. Pomyślała o informacjach przekazanych przez szefa – sytuacji, czasie oraz ilości znanych niewiadomych – i podjęła decyzję. Sejf na broń był z tyłu szafy. Wyćwiczonymi palcami przekręciła w ciemności gałkę zamka szyfrowego, wyciągnęła glocka i wsunęła go do kabury pod pachą.

Była gotowa do wyjścia o szóstej dwadzieścia osiem w sobotę rano.

Podniosła komórkę i włożyła ją do kieszeni płaszcza, a później ruszyła korytarzem, żeby zawiadomić o wyjściu swoją mieszkającą na stałe gosposię i nianię, a jednocześnie długoletnią przyjaciółkę.

Pani Ennis już się obudziła. Podobnie jak wiele starszych kobiet dysponowała niemal nadprzyrodzoną zdolnością wyczucia, kiedy jest potrzebna, i zwykle reagowała z wyprzedzeniem. Siedziała wyprostowana na łóżku, a lampa przy nim była włączona. W rękach trzymała notatnik, aby zapisać przekazane w ostatniej chwili polecenia. Spała w sięgającej kostek flanelowej koszuli w czerwono-zieloną kratę, którą Sophie podarowała jej rok temu na Boże Narodzenie. Pani Ennis potrzebowała jedynie małego białego czepka, żeby wyglądać jak babcia z Czerwonego Kapturka.

– Zostałam wezwana – oznajmiła Tessa.

– Co mam jej powiedzieć? – spytała pani Ennis. „Ona”, czyli Sophie, była ośmioletnią córeczką Tessy. Sophie, która dwa lata temu straciła ojca w strzelaninie, niechętnie spuszczała matkę z oczu. To właśnie z powodu córki, a także dla własnego dobra Tessa zrezygnowała z pracy w policji stanowej po śmierci Briana. Sophie potrzebowała więcej stabilności, musiała wiedzieć, że przynajmniej jeden rodzic wróci na noc do domu. Nowa praca Tessy w agencji zajmującej się wywiadem gospodarczym oznaczała zasadniczo stałe godziny pracy, od dziewiątej do siedemnastej. Oczywiście z wyjątkiem ostatniego porannego telefonu…

– Mam wrażenie, że sytuacja jest pilna – odpowiedziała po chwili wahania Tessa. – Może to oznaczać, że wrócę za dzień lub dwa. Wszystko zależy od tego, z czym będę mieć do czynienia.

Pani Ennis skinęła głową, nie mówiąc ani słowa.

– Powiedz Sophie, żeby pisała SMS-y – dodała Tessa. – Nie wiem, czy zawsze będę mogła odebrać telefon. Niech wysyła SMS-y, na pewno jej odpiszę.

Tessa skinęła głową, wypowiadając te słowa. Była zadowolona z odpowiedzi, której udzieliła. Sophie musiała mieć możliwość skontaktowania się z matką. Upewnienia się, że mama jest w pobliżu.

Bo jeden raz Tessy przy niej nie było, a po takim ranku, nawet dwa lata później, wciąż nosi się blizny.

– Dziś rano Sophie ma zajęcia z gimnastyki – powiedziała pani Ennis. – Może mogłaby później zaprosić do siebie koleżankę. To ją czymś zajmie.

– Dziękuję. Postaram się zadzwonić przed obiadem, a już na pewno, zanim mała pójdzie do łóżka.

– Nie martw się o to – zapewniła ją energicznie pani Ennis. Opiekowała się Sophie od czasu, gdy ta była niemowlęciem. Miały za sobą długie lata, kiedy Tessa patrolowała ulice na nocnej zmianie. Nie było żadnej sprawy związanej z domem lub Sophie, z którą pani Ennis nie potrafiłaby sobie poradzić. Staruszka zdawała sobie z tego sprawę.

– Idź już – powiedziała pani Ennis, wskazując ręką drzwi. – Poradzimy sobie.

– Dziękuję. – Tessa była jej naprawdę wdzięczna.

– Uważaj na siebie.

– Zawsze na siebie uważam. – Także to powiedziała serio.

Ruszyła do drzwi ciemnym korytarzem. Stawiała kroki wolniej, niż chciała, na chwilę zatrzymując się obok sypialni córki. Byłaby samolubna, gdyby weszła do środka i obudziła małą, dlatego zadowoliła się przystanięciem w otwartych drzwiach i zajrzeniem do mrocznego pokoju. Po chwili rozpoznała ciemnokasztanowe loki Sophie leżące na jasnozielonej poduszce.

W sypialni paliły się dwie nocne lampki, bo Sophie nie czuła się bezpiecznie w ciemności. Obejmowała dłońmi ulubioną lalkę Gertrude – przypominającą szmacianą lalkę Ann – o brązowych włosach z przędzy i ciemnych oczach podobnych do guzików. Po śmierci Briana Gertrude miała klatkę piersiową oklejoną plastrami. Boli ją serce, tłumaczyła Sophie, a Tessa kiwała głową ze zrozumieniem.

Nie tylko Sophie miała blizny wywołane wydarzeniami sprzed dwóch lat. Za każdym razem gdy Tessa wychodziła z domu – do pracy, pobiegać lub żeby zrobić zakupy w spożywczym – boleśnie odczuwała fizyczne rozdzielenie z dzieckiem, jakby została rozerwana na dwoje i nie mogła być pełną osobą, dopóki ponownie nie wróci do domu. Czasami nadal widziała we śnie krew i śnieg. Wyciągała rękę, żeby chwycić padającego męża. Jednak równie często śniło się jej, że nadal trzyma pistolet, wciąż naciska spust.

W końcu zdołała pokonać cały korytarz. Przystanęła na chwilę w kuchni, skreśliła krótką wiadomość i zostawiła ją na krześle córki. Napisała: Kocham Cię, niebawem wrócę do domu…

Później wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi.

Tessa nie należała do dzieci, które dorastały, marząc o tym, żeby zostać policjantem. Jej ojciec był mechanikiem złotą rączką, robotnikiem, którego bardziej interesowała codzienna szklaneczka jacka daniel’sa niż jedyna córka. Matka istniała w jej pamięci jedynie jako mglista postać rzadko opuszczająca sypialnię w tylnej części domu. Umarła młodo, więc Tessa mogła raczej opłakiwać jej wyobrażenie niż prawdziwą osobę.

Pozostawiona samej sobie, Tessa podjęła decyzje, które spowodowały, że została sama, w ciąży i bez środków do życia. Później dorosła. Nie robiła wielkiej tragedii z tego, że zawiodła samą siebie, ale nie było mowy, aby zawiodła własne dziecko. Pierwszym krokiem było znalezienie pracy odpowiedniej dla samotnej matki mającej zaledwie średnie wykształcenie. W ten sposób trafiła do akademii policyjnej. Spędziła tam sześć miesięcy, ucząc się strzelać, walczyć wręcz i typować podejrzanych. Była zaskoczona tym, że okazała się świetna we wszystkich trzech dziedzinach.

Mało tego, kochała tę robotę. Służbę policyjną, mundur, poczucie koleżeństwa.

Przez cztery lata patrolowała autostrady Massachusetts, zatrzymując pijanych kierowców, zażegnując bójki i kłótnie domowe. Przez cztery lata miała cel i poczucie, że jej praca naprawdę coś zmienia. Była szczęśliwa.

Ufała swojemu wyszkoleniu, gdy skręcała w stronę centrum Bostonu, szukając miejsca do zaparkowania samochodu i obserwując miejsce, w którym doszło do przestępstwa. Denbe’owie mieszkali w dzielnicy Back Bay, jednej z najbardziej zamożnych części miasta, jak przystało na właściciela firmy wartej sto milionów dolarów. W okolicy roiło się od dostojnych miejskich rezydencji położonych na tyle blisko, że ktoś powinien coś usłyszeć, a jednocześnie na tyle drogich, że ściany były z pewnością pokryte warstwą jakiegoś materiału dającego bogaczom poczucie przebywania na własnej bezludnej wyspie pośrodku morza innych domów w centrum Bostonu.

Nie zauważyła furgonetki koronera ani ruchomego centrum dowodzenia, co miało sens, bo sprawę zakwalifikowano jako kradzież z włamaniem. Z drugiej strony naliczyła ponad sześć radiowozów oraz kilka nieoznakowanych pojazdów używanych przez detektywów. Ciut za dużo ludzi jak na zwykłe włamanie. Nie wspominając o obecności wielu detektywów… Widocznie zmienili wstępną kwalifikację.

Tessa objechała Marlborough Street i skręciła w tylną alejkę, gdzie szczęśliwi mieszkańcy Back Bay mieli zarezerwowane miejsca parkingowe, a jeszcze więksi szczęściarze – prywatne garaże. Znalazła wolne miejsce i je zajęła. Oczywiście całkowicie wbrew przepisom, ale dostrzegła inne samochody detektywów i zrozumiała, że nie ona pierwsza wykorzystała okazję. Wyjęła plakietkę, żeby oznaczyć wóz jako pojazd Dochodzeń Specjalnych, i umieściła ją na desce rozdzielczej swojego lexusa. Pewnie mimo to wlepią jej mandat, ale mówi się trudno.

Wysiadła z samochodu, owinęła się długim czekoladowobrązowym wełnianym płaszczem, a później się zawahała.

W pierwszym odruchu chciała pozbyć się glocka. Włożyć go do schowka na rękawiczki. Wniesienie broni na miejsce przestępstwa, na oczach detektywów z Bostonu, z pewnością wywoła ironiczne komentarze.

Później się wkurzyła. Przypomniała sobie jedną z podstawowych zasad każdego gliniarza: nigdy nie pozwól, żeby zobaczyli, jak się pocisz.

Tessa uniosła brodę, wyprostowała plecy, wsunęła swoją zarejestrowaną broń do kabury pod pachą i ruszyła przed siebie.

Słońce stało wysoko na niebie, oblewając złocistą poświatą miejskie rezydencje o kremowej fasadzie i domy z czerwonej cegły. Wróciwszy na Marlborough Street, ruszyła chodnikiem, wzdłuż którego ciągnął się rząd domów z czerwonej cegły, do rezydencji Denbe’ów, podziwiając frontowe schody ozdobione wyschniętą kukurydzą i innymi dekoracjami z płodów rolnych, które pozostały po Święcie Dziękczynienia. Większość miejskich rezydencji mogła się poszczycić małym ogrodem przylegającym do chodnika, którego granicę wyznaczało ozdobne ogrodzenie z kutego żelaza. O tej porze roku roślinność ograniczała się do miniaturowych bukszpanów, nieco większych liściastych krzewów, a czasem uschłych chryzantem. Tego dnia temperatura nie była najgorsza, a słońce obiecywało trochę ciepła. Dzień po dniu słońce będzie coraz niżej, dni staną się krótsze, zerwie się przenikliwy wiatr i niemal boleśnie nastanie grudzień z jego porannym chłodem.

Młody policjant w mundurze stał samotnie przed wejściem do domu Denbe’ów. Przestępował z nogi na nogę, żeby się ogrzać lub nie zasnąć. Była bardzo blisko, na chodniku przed piękną miejską rezydencją o kremowej fasadzie i czarnych detalach, ale nie dostrzegła najmniejszego śladu tragedii, która się tu rozegrała. Żadnej policyjnej taśmy rozciągniętej wzdłuż frontowych schodów, żadnych noszy koronera czekających w wąskim przejściu. Oględnie mówiąc, miejsce wydawało się spokojne, co skłoniło ją do zastanowienia, czemu bostońska policja nie chciała, żeby ludzie dowiedzieli się, co tu zaszło.

Z relacji szefa Tessy wynikało, że gosposia Denbe’ów zadzwoniła na policję tuż po piątej trzydzieści rano. Powiedziała, że w domu wygląda, jakby doszło do włamania. Natychmiast wysłano detektywa mającego służbę w tym rejonie. Na miejscu okazało się, że sprawa jest nieco poważniejsza od zwykłego włamania. To wywołało kolejne telefony, między innymi z firmy Justina Denbego do przełożonego Tessy.

Podczas pierwszej rozmowy z szefem Tessa uznała sytuację za kłopotliwą. Teraz, patrząc na ciemny orzech włoski rosnący przed frontowymi drzwiami, zmieniła ocenę na skomplikowaną. Bardzo skomplikowaną.

Ruszyła w kierunku młodego policjanta, pokazując odznakę inspektora. Zgodnie z przewidywaniami pokręcił głową.

– To prywatne przyjęcie – poinformował Tessę. – Tylko dla bostońskiej policji.

– Mam specjalne zaproszenie – zaprotestowała Tessa. – Od Denbe Construction, firmy należącej do właściciela. To korporacja specjalizująca się w projektach budowlanych wartych sto milionów dolarów, zlecanych przez senatorów z tego stanu i wysokich urzędników z Waszyngtonu. Takich wyrobników jak my nie stać na to, żeby ich wkurzyć.

Spojrzał na nią gniewnym wzrokiem.

– Jakich urzędników z Waszyngtonu?

– Ważniaków, którzy mogą wystawić Justinowi Denbemu otwarte zaproszenie na każdą uroczystość zaprzysiężenia prezydenta, jaką wybierze. Takie z nich szychy. – Może nieco przesadziła, ale chciała zostać dobrze zrozumiana.

Policjant przeniósł ciężar ciała z lewej nogi na prawą. Nie do końca uwierzył w polityczne koneksje, ale biorąc pod uwagę, że rezydencja znajdowała się w zamożnej dzielnicy Back Bay, nie mógł całkowicie zlekceważyć jej historii.

– Rozejrzyj się wokół – nacisnęła Tessa. – Pomyśl o tej rodzinie i okolicy. Do licha, to nie nasza liga. Dlatego firma pana Denbe wynajęła firmę, w której pracuję. Prywatną firmę zajmującą się ochroną prywatnych interesów. Nie mówię, że to słuszne, że musi ci się to podobać, ale oboje wiemy, co to za kręgi. Tak działa ten świat.

Wygrywała. Wiedziała, że wygrywa. Oczywiście w tym momencie pojawiła się sierżant D. D. Warren z bostońskiej policji.

Bezkompromisowa blondynka wyszła frontowymi drzwiami, ściągnęła lateksowe rękawiczki, zauważyła Tessę i uśmiechnęła się z wyższością.

– Słyszałam, że zostałaś policjantką do wynajęcia – przywitała ją detektyw z wydziału zabójstw. Jej krótkie jasne loki kołysały się w porannym słońcu, kiedy schodziła po stopniach. Znana z dobrego wyczucia mody, D. D. miała na sobie czarne sprane dżinsy, jasnoniebieską bluzkę zapinaną na guziki i skórzaną kurtkę w kolorze karmelkowym. Stąpała pewnie, mimo wysokich szpilek.

– Słyszałam, że zostałaś mamusią.

– I mężatką. – Detektyw Warren błysnęła jej niebieskawo lśniącą obrączką. Zatrzymała się obok umundurowanego policjanta, który zaczął spoglądać w bok, szukając drogi ucieczki.

Ostatni raz D. D. i Tessa widziały się w szpitalnym pokoju, dwa lata temu. Warren i jej partner, Boby Dodge, przesłuchiwali Tessę na okoliczność postrzelenia jej męża, zamordowania innego funkcjonariusza oraz śmierci dwóch kolejnych osób. Nie podobały się jej pytania D. D., a D. D. nie spodobały się odpowiedzi Tessy. Najwyraźniej żadna z nich nie zmieniła zdania o tej drugiej.

D. D. wskazała brodą charakterystyczne wybrzuszenie pod rozpiętym płaszczem Tessy.

– Naprawdę pozwalają ci nosić broń?

– Tak to bywa, kiedy sąd oczyści człowieka ze wszystkich zarzutów. Uzna go za niewinnego w oczach prawa i tak dalej.

D. D. przewróciła oczami. Dwa lata temu nie uwierzyła w jej historię.

– Co tu robisz? – spytała rzeczowo funkcjonariuszka miejskiej policji.

– Przyszłam odebrać ci sprawę.

– Nie możesz.

Tessa nie odpowiedziała, bo cisza była najlepszą demonstracją siły.

– Mówię serio – podjęła D. D. – Nie możesz odebrać mi sprawy, bo jej nie prowadzę.

– Co?! – Tessa nie mogła powstrzymać zdumienia. Była to nieoczekiwana wiadomość, zważywszy na pozycję D. D. w bostońskiej policji, gdzie była uważana za superglinę.

D. D. wskazała głową frontowe drzwi w fasadzie z brunatnego piaskowca.

– Sprawę prowadzi detektyw Neil Cap. Jest w środku, jeśli chcesz zamienić z nim słówko.

Tessa musiała przeszukać swoje banki pamięci.

– Zaraz, zaraz, ten rudowłosy dzieciak? Gość, który przesiadywał w biurze koronera? Masz na myśli tego Neila?

– Dobrze go wychowałam – odrzekła skromnie D. D. – Nawiasem mówiąc, Neil jest pięć lat starszy od ciebie. I nie lubi, jak nazywa się go dzieciakiem. Będziesz potrzebowała lepszych manier, jeśli chcesz odsunąć go od śledztwa.

– Nie potrzebuję żadnych dobrych manier. Właściciele wyrazili zgodę na to, żebym tu weszła.

D. D. zrobiła zdziwioną minę i chytrze zmrużyła swoje jasnobłękitne oczy.

– Rodzina? Gadałaś z nimi? Bo widzisz, bardzo nam zależy, żeby z nimi porozmawiać. Właściwie natychmiast.

– Nie rozmawiałam z rodziną. Okazało się, że Justin Denbe nie kupił tego domu, jak wielu bogatych facetów. Zrobiła to jego firma.

Detektyw Warren zawsze była bystrą babką.

– Cholera. – Ciężko westchnęła.

– Dziś o szóstej rano – poinformowała ją Tessa – Denbe Construction zleciło firmie Northledge Investigations załatwienie wszelkich formalności związanych z tą nieruchomością. Zostałam upoważniona do wejścia na jej teren, zbadania miejsca popełnienia przestępstwa i przeprowadzenia niezależnej analizy. Możemy tu stać, czekając, aż faks dotrze do waszego biura. Albo możesz pozwolić, żebym natychmiast wzięła się do roboty. Wyjaśniłam temu znakomitemu funkcjonariuszowi, że rodzina Denbe ma pewne koneksje. Oznacza to, że możesz wpuścić mnie do środka i położyć moją głowę pod topór. Oszczędzisz w ten sposób czas i siły potrzebne do znalezienia kogoś, na kogo będzie można zwalić winę.

D. D. nie odpowiedziała, tylko pokręciła głową. Przez chwilę wpatrywała się w ceglaną ścianę, żeby zebrać się w sobie, a raczej obmyślić nowy atak.

– Ile lat odsłużyłaś, Tesso? – spytała zagadkowo D. D. – Cztery, pięć lat jako policjantka patrolująca ulice?

– Cztery.

Doświadczona detektyw spojrzała jej w oczy. Wyraz twarzy Warren nie był drwiący, ale szczery.

– Nie masz wystarczającego doświadczenia do prowadzenia tej sprawy – stwierdziła otwarcie. – Nigdy nie analizowałaś dowodów, nie wspominając o zbadaniu prawie czteropiętrowego miejsca popełnienia przestępstwa oraz wzięciu odpowiedzialności za zaistniałą sytuację. Nie chodzi o łapanie kierowców przekraczających dozwoloną prędkość lub badanie pijanych alkomatem. Zniknęła cała rodzina, w tym kilkunastoletnia dziewczyna.

Tessa zachowała kamienną twarz.

– Wiem.

– Jak się miewa Sophie? – spytała nagle detektyw bostońskiej policji.

– Świetnie, dziękuję.

– Mój syn ma na imię Jack.

– Ile ma?

– Jedenaście miesięcy.

Tessa musiała się uśmiechnąć.

– Pewnie nie sądziłaś, że można kogoś tak kochać? Dopóki nie obudzisz się następnego dnia i nie odkryjesz, że kochasz go jeszcze mocniej?

D. D. nie odwróciła oczu.

– Tak.

– A nie mówiłam?

– Pamiętam, Tesso. Słuchaj, nadal uważam, że się pomyliłaś. Pewnych granic nie wolno przekraczać. Jako policjantka wiesz o tym lepiej od innych. Mimo to zastrzeliłaś człowieka z zimną krwią. Z miłości czy nienawiści, zabójstwo nigdy nie jest słuszne.

– Rzekomo – odrzekła chłodno Tessa. – Rzekomo zastrzeliłam człowieka z zimną krwią.

D. D. nie wyglądała na rozbawioną.

– Ale… ale odzyskałaś swoją córkę – podjęła D. D. nieco delikatniejszym tonem. – Tak jak powiedziałaś, zdarzają się dni, kiedy patrzę na mojego syna i… sama nie wiem. Gdyby znalazł się w niebezpieczeństwie, gdybym obawiała się o jego życie… Cóż, nadal nie zgadzam się z tym, co zrobiłaś, ale teraz lepiej cię rozumiem.

Tessa pozostała niewzruszona. Wyznanie przypominało przeprosiny tak bardzo, jak to było możliwe w przypadku D. D. Warren, co wzbudziło naturalne podejrzenia Tessy co do następnego posunięcia detektyw z Bostonu.

Miała rację.

– Słuchaj, nie mogę ci zakazać wejścia do domu i przeprowadzenia niezależnej analizy, skoro zostałaś upoważniona przez właściciela – powiedziała D. D. – Proszę jedynie o uszanowanie naszej pracy, dobrze? Neil to dobry detektyw, którego wspiera doświadczony zespół. Co więcej, już zaczęliśmy analizować dowody. Jeśli stało się to, co podejrzewamy, od naszego współdziałania zależy los całej rodziny. Ruszajmy.

Tessa zawahała się chwilę.

– Przemawianie słodkim głosem nie jest w twoim stylu.

– A bycie głupią w twoim.

– Fakt.

– Umowa stoi?

Słońce stało w zenicie. Ogrzewało wyłożoną cegłami ścieżkę, oświetlało ściany kremowej miejskiej rezydencji, sięgało swymi palcami uchylonych solidnych drzwi z orzecha włoskiego. Taka piękna ulica, pomyślała Tessa, i taka straszna zbrodnia. Z drugiej strony wiedziała, że nikt nie ma pojęcia, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami, w rzekomo szczęśliwej rodzinie z zamożnej bostońskiej elity.

Zrobiła pierwszy krok w kierunku domu.

– Nie będę dotykać dowodów.

– Już powiedziałam, że…

– Zależy mi wyłącznie na komputerach.

– Dlaczego właśnie na nich?

– Powiem ci, kiedy je znajdę. Ruszajmy. Jak powiedziałaś, zegar tyka. Gratuluję nowej rodziny, D. D.

Detektyw Warren ruszyła w ślad za nią.

– Taak, a ja gratuluję nowej pracy. Powiedz mi, tarzasz się w forsie?

– Tak.

– Założę się, że przesiadujesz w robocie długimi godzinami.

– Co wieczór wracam do domu na kolację.

– Ale za nami tęsknisz, prawda?

– Tak, prawie cały czas.

Rozdział 3

Biała furgonetka jechała na północ, trzymając się głównych dróg: Storrow Drive do dziewięćdziesiątkitrójki, a później do dziewięćdziesiątkipiątki i dalej. Dochodziła trzynasta, więc autostradą podróżowało się najszybciej.

Nie musieli się o nic martwić. Zwykła biała furgonetka poruszała się z prędkością przekraczającą o marne piętnaście kilometrów na godzinę maksymalną prędkość dozwoloną w stanie Massachusetts. Kierowca zauważył dwa policyjne radiowozy i lekko wdepnął hamulec, jak każdy świadomy użytkownik drogi, by po chwili powrócić do normalnej prędkości.

O piętnastej zrobili pierwszy postój w starej przydrożnej jadłodajni zamkniętej na głucho wiele lat temu. Położony na końcu świata bar miał duży ziemny parking, jeden z tych, na które zajeżdżają kierowcy dużych ciężarówek, aby chwilkę się zdrzemnąć lub podlać krzaczki. Co ważniejsze, było to miejsce, na które nikt nie zwracał uwagi, bo na odludziu nie działo się nic ciekawego.

Najmłodszy członek ekipy, dzieciak, którego wołali Radar, poszedł sprawdzić, co słychać z tyłu. Otworzył tylne drzwi i rzucił okiem na ładunek. Dziewczyna i kobieta leżały nieruchomo, ale mężczyzna zaczął się kręcić. Otworzył jedno szkliste oko, spojrzał nieprzytomnie na Radara i skoczył naprzód, jakby chciał zaatakować. Najwyraźniej nadal pozostawał pod wpływem środka uspokajającego, bo padł plackiem na gumową wykładzinę zaledwie kilkanaście centymetrów dalej. Runął i ponownie zamarł. Radar wzruszył ramionami i sprawdził mu tętno, a później jakby nigdy nic otworzył przenośny zestaw, wyjął uprzednio przygotowaną strzykawkę i wbił igłę w górną część jego ramienia. To powinno go na chwilę uspokoić.

Radar zbadał opaski krępujące nadgarstki całej trójki oraz taśmę, którą zaklejono im usta.

Do tej pory wszystko szło jak po maśle. Złożył instrumenty i ruszył do podwójnych drzwi, ale nagle się zatrzymał. Nie był pewny, dlaczego to zrobił. Może dlatego, że był naprawdę dobry w swoim fachu, miał szósty zmysł, któremu zawdzięczał swoją ksywę nadaną podczas pierwszej misji wiele krajów, lat i jednostek temu. Z jakiegoś powodu położył zestaw na podłodze, i mimo że Z warknął przez okienko w kabinie, żeby się pospieszył, ponownie sprawdził swoich podopiecznych.

Telefony komórkowe, kluczyki samochodowe, portfele, scyzoryki, iPody, iPady oraz wszystko, co człowiek mógłby uznać za przydatne, zostawili na schludnej kupce pośrodku wysepki kuchennej w bostońskiej rezydencji. Radar uznał, że to gruba przesada, bo tym razem ich celem byli cywile, ale Z wyraził się jasno. Powiedzieli im, że mężczyzna opanował pewne umiejętności. Oczywiście nie takie jak oni, ale „umie sobie poradzić”. Lekceważenie przeciwnika było dobre dla idiotów, więc nie lekceważyli nikogo.

A jednak… Radar spojrzał na dziewczynę. Jęknęła cicho, kiedy obmacał jej klatkę piersiową. Nagle się zarumienił. Poczuł się jak zboczeniec, gdy jego dłonie przesunęły się po ciele dziecka, a właściwie młodej i ładnej dziewczyny. Fiut, fiut, głupi fiut, zganił samego siebie, bo w tej robocie wszystko sprowadzało się do właściwego poszufladkowania. Teraz kobieta. Nadał czuł się skrępowany, wewnętrznie brudny, ale pocieszył się myślą, że lepiej, aby zrobił to on niż Mick. Jakby potrafił czytać w jego myślach, Mick odwrócił się w szoferce i spojrzał na Radara wywołującymi niepokój jasnoniebieskimi oczami. Oczy Micka były spuchnięte i nabiegłe krwią. Pewnie nadal był wkurzony z tego powodu.

– Co się, kurwa, dzieje?! – warknął. – Sprawdzasz je czy obmacujesz?

– Coś jest nie tak – mruknął Radar.

– Niby co? – zapytał Z. Olbrzym poruszył się niespokojnie w fotelu kierowcy. Zaczął już otwierać drzwi, aby wysiąść.

– Nie wiem – mruknął ponownie Radar, poruszając dłońmi, grzebiąc i macając poły ubrania. – Próbuję to sprawdzić.

Mick zamknął jadaczkę. Radar wiedział, że blondyn nie zawsze go lubił, ale byli ze sobą wystarczająco długo, żeby Mick wiedział, iż nie należy lekceważyć intuicji kolegi. Jeśli Radar miał przeczucie, z pewnością coś było na rzeczy. Pytanie co.

Z już obszedł furgonetkę. Poruszał się błyskawicznie jak na takiego olbrzyma, a zważywszy na to, że nadal miał na sobie czarne ciuchy, jego obecność wywoływała dziwny niepokój w bezksiężycową noc.

– Co jest? – spytał.

Nagle Radar odgadł, o co chodzi, i ponownie sprawdził faceta. Po sześciu godzinach misji popełnili pierwszy, ale jakże kosztowny błąd. Podniósł się, rozważając możliwości, kiedy Z ruszył nagle do akcji.

Zanim Radar zdążył mrugnąć okiem, w ręku olbrzyma błysnął nóż. Wyrwał do przodu, a Radar odskoczył, instynktownie odwracając oczy.

Jedno dźgnięcie i trzy cięcia. Nie więcej i nie mniej. Z skończył. Obejrzał swoją robotę i mruknął z zadowoleniem, zostawiając stojącego najniżej w hierarchii Radara, aby załatwił resztę.

Kiedy Radar został sam, przystąpił do pracy, dysząc niespokojnie. Na szczęście był przewidujący i zrezygnował z obiadu. Dobrze, że noc była ciemna, bo nie musiał oglądać ze szczegółami tego, co robi.

Kiedy skończył, podniósł zestaw z podłogi furgonetki. Szufladkowanie, przypomniał sobie. Główna zasada jego fachu. Zamknął tylne drzwi.

Pół minuty później był już w szoferce i sadowił się niespokojnie obok Micka.

Ruszyli w dalszą drogę przez ciemną noc. Biała furgonetka mknęła na północ.

Rozdział 4

Tessa weszła do miejskiej rezydencji Denbe’ów z zaniepokojeniem i zarazem ciekawością. Nerwowość wynikała z konieczności zbadania miejsca popełnienia przestępstwa, którego ofiarą mogło paść dziecko. Z kolei ciekawość wiązała się z możliwością obejrzenia wartego wiele milionów dolarów bostońskiego domu z brunatnego piaskowca. Odrestaurowane rezydencje w tej części miasta miały własną legendę. Na pierwszy rzut oka rezydencja Denbe’ów nie rozczarowywała pod tym względem. Tessa przyglądała się szerokim połaciom nieskazitelnie wypolerowanej drewnianej podłogi, wysokim stropom sięgającym trzech metrów, oryginalnym, grubym na dziesięć centymetrów misternym gzymsom i takiej liczbie ręcznie rzeźbionych drewnianych detali, że zespół cieśli miał co robić przez cały rok.

Jak większość bostońskich rezydencji, dom był wąski, ale wysoki. Otwarty piętrowy hol dopełnionym masywnym żyrandolem z dmuchanego szkła – najpewniej weneckiego, pomyślała – tworzył tło dla eleganckich szerokich schodów znajdujących się na wprost oraz dużego pokoju po lewej, z pięknie odrestaurowanym historycznym kominkiem. Do dużego pokoju przylegała supernowoczesna, sięgająca ku tyłowi domu kuchnia z granitowymi blatami, lodówkami Sub-Zero i dopasowanymi szafkami.

Niezbyt ekstrawagancko, pomyślała Tessa, ani nadmiernie nowocześnie. Ciepłe neutralne ściany to tu, to tam rozświetlały barwne plamy. Trochę współczesnych dzieł sztuki połączonych z antykami. Dom miał robić wrażenie, ale nie przytłaczać. Nadawać się do goszczenia kolegów z branży oraz dzieciaków z sąsiedztwa.

Wszystko to sprawiało, że scena w holu wydawała się tym bardziej niepokojąca.

Z powodu wymiocin. Dużej wodnistej kałuży w odległości półtora metra od drzwi wejściowych, obok prawej przeciwległej ściany. Wymiocin i konfetti. Milionów małych jasnozielonych kawałeczków, każdy z numerem seryjnym tasera, którego użyto do wystrzelenia pocisku. Tessa wiedziała z własnego doświadczenia, że cholernie trudno coś takiego posprzątać, bo w akademii policyjnej strzelała z tasera i sama była jego celem. Na dowód tego nosiła do dziś ślady oparzeń na biodrze i kostce.

Miejsce zdarzenia udekorowano żółtymi numerami, którymi oznaczono dowody w postaci konfetti i wymiocin oraz kilka czarnych rys pozostawionych przez podeszwę czyjegoś buta. Tessa pochyliła się, żeby dokładniej obejrzeć najpierw konfetti, a później rysę. Konfetti przypuszczalnie okaże się bezużyteczne. Z jednej strony na drobinkach widniał numer seryjny, aby można było połączyć zdarzenie z konkretnym egzemplarzem broni, jak łączy się kulę z konkretnym pistoletem. Jednak w stanie Massachusetts cywile nie mogli posługiwać się taserem, co oznaczało, że człowiek, który go użył, przypuszczalnie nabył broń na czarnym rynku i sfałszował dokumenty.

Bardziej interesowały ją ślady podeszew butów. Odcisk podeszwy był zbyt mały, żeby rozpoznać producenta lub rodzaj obuwia. Gdyby miała zgadywać, postawiłaby na tenisówki z czarną podeszwą lub obuwie robocze. Czy był to ślad butów Justina Denbego? Czy napastników? Zaczęła sporządzać w myślach listę pytań, czując narastające przerażenie.

Przez krótką chwilę nie mogła się powstrzymać. Ujrzała, jak stoi we własnej kuchni, zaraz po służbie, z pasem na biodrach i czapką policyjną zsuniętą na czoło. Jak stoi i sięga po swojego sig sauera, powoli wyjmuje go z kabury i podnosi w przestrzeni oddzielającej ją od męża… Kogo kochasz?

– W domu zainstalowano supernowoczesny system alarmowy – stwierdziła rzeczowo D. D. – Zdaniem gosposi nie był aktywny, kiedy tu przyjechała o piątej trzydzieści rano. Gosposia nie używa drzwi frontowych, tylko wchodzi przez tylny garaż na dolny poziom. Justin Denbe przywiązywał ogromne znaczenie do bezpieczeństwa. Żeby wejść do domu, trzeba było wprowadzić kod na klawiaturze numerycznej i podnieść wrota garażu, a później kolejny, aby otworzyć wewnętrzne drzwi prowadzące z garażu do piwnicy. Drzwi garażu były opuszczone i zamknięte, ale wewnętrzne stały otworem. Gosposia weszła na górę i spojrzała na wysepkę w kuchni.

D. D. chwyciła się ściany, zmierzając w lewo, do głównej części domu, omijając kałużę wymiocin i stertę konfetti z tasera. Tessa ruszyła jej śladem, starając się pozostawić jak najmniej śladów, gdy zmierzały do kuchni.

Tego ranka Tessa opuściła skromny jednorodzinny dom wart trzysta tysięcy dolarów, stojący w środku dzielnicy mieszkalnej bostońskiej klasy pracującej. Jednak to, co wydarzyło się w jej małej kuchni, i wypadki, które rozegrały się w ogromnym holu…

Przemoc zrównywała wszystko. Skutecznie. Bez względu na pieniądze, warstwę społeczną i zawód. Pewnego dnia po prostu cię dosięgała.

Ogromna kuchnia rozciągała się bez końca ku tyłowi domu, nieskazitelnie czysta i zdumiewająco pusta. Tessa rzuciła szybkie spojrzenie w kierunku D. D. Na zewnątrz stało przynajmniej pół tuzina nieoznakowanych radiowozów bostońskich detektywów, ale wewnątrz domu Tessa widziała do tej pory jedynie D. D. Nic tylko D. D. i D. D.

Później na parterze ujrzała jednego detektywa. Spojrzała w sufit i pomyślała, że skoro na dole jest źle, na górze jest jeszcze gorzej, jeśli wymaga to uwagi przynajmniej pięciu kolejnych detektywów z Bostonu.

– Spójrz na to – powiedziała D. D., wskazując przed siebie.

Tessa ujrzała dużą, centralnie umieszczoną kuchenną wysepkę. Wysepka miała przynajmniej dwa i pół metra długości i była pokryta zielonozłotym granitowym blatem z ciemniejszymi żyłkami, które wydawały się płynąć jak woda. Nieoczekiwanie lśniącą wypolerowaną przestrzeń zakłócała sterta ułożonych pośrodku przedmiotów.

Tessa ruszyła wolno w ich stronę, sięgając do kieszeni po parę lateksowych rękawiczek.

Dostrzegła torebkę. Droga brązowa skóra. Wyglądała na włoską robotę. Elegancki telefon oraz iPod. Męski portfel. Kolejny smartfon. Dwa breloczki z kluczami – jeden do range rovera, drugi ze znakiem Mercedesa-Benza. Dwa iPady. Złożony czerwony scyzoryk armii szwajcarskiej. Na koniec różowo-cukierkowy błyszczyk do ust, plik banknotów i dwa kawałki gumy do żucia w srebrnym papierku.

Torebka najprawdopodobniej należała do żony. Portfel, scyzoryk i przynajmniej jeden z telefonów były własnością męża, a dwa zestawy kluczy pasowały do jego i jej samochodu. Domyśliła się, że reszta przedmiotów była Ashlyn. Urządzenia elektroniczne, smartfon, błyszczyk do ust, gotówka i guma do życia. Niemal wszystko, czego potrzebuje współczesna nastolatka.

Tessa spoglądała na zawartość kieszeni i torebek całej rodziny, wyjętych w jednym tylko celu i ułożonych niczym ofiara na ołtarzu kuchennej wysepki.

Spojrzała na D. D. i odkryła, że detektyw bacznie ją obserwuje.

– Dwie komórki? – spytała Tessa.

– Trzy. Trzecia, ta w torebce, należy do Libby. Skontaktowaliśmy się z operatorem. Przefaksuje nam billingi z ostatnich czterdziestu ośmiu godzin. Wiadomości tekstowe i maile. Wstępne ustalenia są następujące: po dwudziestej drugiej nie było żadnych połączeń wychodzących z telefonów członków rodziny. Ashlyn, nastoletnia córka, otrzymała kilka SMS-ów od przyjaciółek, które mniej lub bardziej usilnie próbowały się z nią skontaktować. Na tym koniec. Ostatni SMS Ashlyn został wysłany wczoraj wieczorem, o dwudziestej pierwszej czterdzieści osiem. Ostatni odebrany SMS nadszedł tuż po północy, czwartego, od jej najlepszej przyjaciółki, Lindsay Edmiston, która domagała się natychmiastowej odpowiedzi.

– Zaskoczyli ich – powiedziała Tessa, sprawdzając scenariusz, który powstał w jej głowie. – Żadnych przerwanych rozmów ani SMS-ów z wezwaniem pomocy. Napastnik użył tasera, żeby ich obezwładnić. Stąd konfetti w holu. Później ich skrępował i pozbawił rzeczy osobistych.

– Dziwne jak na rabunek – zauważyła D. D. prowokacyjnym tonem.

– To nie był napad rabunkowy – natychmiast powiedziała Tessa. – Masz rację. Smartfony, torebka, portfel. Rabuś zabrałby je w pierwszej kolejności.

Tessa zastanawiała się, czy w tej fazie operacji członkowie rodziny byli przytomni. Przypuszczalnie tak. Obezwładnienie za pomocą tasera jest niezwykle bolesne, ale jego działanie jest krótkie. W chwili gdy napastnik nacisnął spust, ładunek elektryczny przeszedł przez ciało ofiary, intensywnie pobudzając zakończenia nerwów, które zbudziły się do życia z potwornym bólem. Jednak za drugim razem ładunek zanikł, a ból przeminął. Zaatakowany był wstrząśnięty, ale stał.

Właśnie dlatego większość funkcjonariuszy policji wolała obezwładnić napastnika za pomocą tasera niż gazu pieprzowego. Obłok gazu pieprzowego zamieniał człowieka w ogromną, tłustą, śluzowatą masę, którą trudno było wepchnąć na tylny fotel radiowozu. W przeciwieństwie do tego obezwładnienie przy użyciu tasera zwykle ograniczało się do dwóch lub trzech szybkich i silnych impulsów elektrycznych, po których większość posłusznie wciskała się do radiowozu, chcąc uniknąć ponownego potraktowania paralizatorem.

A zatem byli przytomni. Skrępowani i obezwładnieni, kiedy napastnik przeszukiwał ich kieszenie, szperał w rzeczach osobistych, a później układał wszystko na schludnej kupce pośrodku kuchennej wysepki. Z pewnością rodzice zdawali sobie sprawę, co to oznacza.

Że nie jest to napad rabunkowy.

A to z definicji oznaczało, że atak miał bardziej osobisty charakter, a więc był znacznie gorszy.

– Ponieważ tak dobrze ci idzie patrzenie i niedotykanie – podjęła D. D. – zdradzę ci pewien mały sekret.

Tessa czekała. D. D. wskazała stertę przedmiotów.

– Pod elektroniką znaleźliśmy rodzinną biżuterię. Pierścionek zaręczynowy, obrączki ślubne, diamentowe kolczyki, złote pierścionki, dwa naszyjniki i rolexa. Na moje oko, skromnie licząc, przynajmniej sto tysięcy dolarów w łatwych do upłynnienia przedmiotach.

– Jasna cholera. – Tessa westchnęła, nie mogąc się powstrzymać.

– Taak. Dziwne jak na rabunek.

– Dobrze. Powiedz mi o systemie alarmowym.

– Elektroniczny. Firma Denbego zbudowała kilka więzień, więc we własnym domu zastosował taki sam system, jakiego użyto do zabezpieczenia cel. Drzwi są wyposażone w wiele stalowych rygli sterowanych z głównego pulpitu. Wprowadzenie jednego kodu powoduje automatyczne zamknięcie wszystkich wejść i wyjść. Wprowadzenie drugiego sprawia, że system automatycznie się rozbraja, otwierając wszystkie wyjścia. Sądzę, że istnieją inne kody pozwalające otworzyć jedynie wewnętrzne drzwi A lub zewnętrzne drzwi B, ale zważywszy na to, że taki system kosztuje więcej od całego domu, trudno, abym uważała się za specjalistkę. Oczywiście okna i drzwi są podłączone do systemu bezpieczeństwa, który przesłałby niezwłocznie sygnał do firmy ochroniarskiej, a jednocześnie uruchomił alarm, gdyby ktoś próbował ręcznie sforsować drzwi.

– Czy system był wyłączony, kiedy gosposia przyszła o piątej trzydzieści rano?

– Tak. Była zdumiona, bo Justin Denbe życzył sobie, żeby dom był cały czas zamknięty, niezależnie od tego, czy ktoś jest w środku.

– Podstawowa zasada życia w mieście – skomentowała sucho Tessa. Wyciągnęła logiczne wnioski i zadała kolejne pytanie: – Kto znał kody?

– Członkowie rodziny, gosposia i firma ochroniarska.

– Jak często były zmieniane?

– Raz w miesiącu.

– Czy można przestawić system na ręczne sterowanie? Przeciąć kable lub coś w tym rodzaju?

– Zdaniem pracowników firmy ochroniarskiej wszelkie majstrowanie przy przewodach uruchomiłoby alarm. Jest też obwód awaryjny… dwa zestawy kabli światłowodowych. Do licha, nie rozumiem tego wszystkiego, ale Justin Denbe znał się na tym gównie i wykorzystał je we własnym domu. Można nawiązać kontakt z firmą ochroniarską i poprosić o awaryjne wyłączenie – na przykład w razie pożaru – ale nie odnotowano takiej prośby. Ten, kto wszedł do środka, zrobił to jak należy.

Tessa odwróciła się do detektyw Warren.

– Powiedziałaś, że gosposia wchodziła przez garaż. A członkowie rodziny?

– Kiedy poruszają się pieszo, używają frontowych drzwi, jak my. Kiedy Libby prowadzi wóz, wchodzi podziemnym garażem, w którym parkuje samochód. Gosposia twierdzi, że Justin i Libby planowali pójść wieczorem na obiad. Gdy byli razem, zawsze on prowadził.

– Ale nie parkował w garażu?

– Nie. W garażu jest miejsce na jeden samochód. Zaryzykuję przypuszczenie, że zostawiał je żonie. Mieli też zarezerwowane miejsce parkingowe z tyłu domu, ale korzystała z niego gosposia. Ponieważ Denbe często wyjeżdżał, zostawiał wóz na parkingu Denbe Construction i stamtąd jechał firmową limuzyną. Gdy wracał do domu na kilka dni w tygodniu, szukał wolnego miejsca przy ulicy, jak reszta palantów – powiedziała D. D. i przewróciła oczami.

– A ta dziewczyna? Ashlyn? Gdzie była?

– Rodzice wyszli, a ona została w domu.

Tessa przetrawiła tę wiadomość.

– Nastolatka była w środku. Rodzice wrócili. Weszli frontowymi drzwiami… Napastnik czekał już w środku. Zaskoczył Justina i Libby w holu.

– Napastnik czy napastnicy?

– Napastnicy. Jedna osoba nie może obezwładnić całej rodziny z użyciem jednego tasera. Justin przebywał na placach budów, tak? Mój szef powiedział, że lubił trzymać rękę na pulsie. Duży, wysportowany mężczyzna.

– Duży – przytaknęła D. D. – I bardzo wysportowany.

– Zatem napastnicy. Przynajmniej jeden lub dwóch w holu. Zaskoczyli rodziców. Pozostaje dziewczyna.

– Kim zajęłabyś się najpierw, gdybyś była porywaczem? Rodzicami czy dzieckiem?

– Dzieckiem – odpowiedziała natychmiast Tessa. – Jeśli uzyskasz kontrolę nad dzieckiem, będziesz mieć kontrolę na rodzicami.

– Taak. Właśnie tam nasi chłopcy o mało nie popełnili pierwszego błędu. Sypialnia dziewczyny jest na drugim piętrze. Chodź za mną.

Rozdział 5

Mój ojciec zmarł w weekend podczas moich jedenastych urodzin. Do dziś, kiedy o nim myślę, czuję smak żółtego ciasta Duncuna Hinesa, z cukrowo-maślaną polewą i posypką w kolorach tęczy. I czuję zapach topiącego się wosku moich świeczek urodzinowych – bliźniaczych jedynek – wetkniętych obok siebie w wierzchołek przechylonego okrągłego ciasta. Dla ścisłości dodam, że słyszę również Happy Birthday. Piosenkę, której nigdy nie śpiewałam i nie zaśpiewam członkom własnej rodziny.

Wypadek motocyklowy, jak się później okazało. Ojciec nie miał kasku na głowie.

Proces eliminacji nieprzystosowanych osobników, wymamrotałaby moja matka, ale jej niebieskie oczy były zawsze dalekie, a wyraz twarzy naznaczony głębokim smutkiem. Po raz pierwszy przekonałam się wówczas, że można nienawidzić faceta i jednocześnie potwornie za nim tęsknić.

Strata rodzica nie wpływa korzystnie na finanse. Do tego feralnego dnia ojciec elektryk i matka pracująca na pół etatu w pralni chemicznej na rogu sprawiali, że byliśmy solidnie zakorzenieni w klasie robotników fizycznych. Mieliśmy urocze mieszkanko w rejonie Bostonu zamieszkanym przez członków klasy pracującej. Jeden lichy używany samochód dla mamy i weekendowe wypady motocyklowe dla taty. Ubrania kupowaliśmy w sklepach sieci J. C. Penney, a jeśli mama miała ochotę zaszaleć, to u T. J. Maxxa. Nigdy nie martwiłam się o jedzenie ani o dach nad głową. Moi przyjaciele należeli do klasy pracującej, więc choć nie miałam wiele, to akurat tyle samo co oni.

Niestety styl życia klasy pracującej oznacza, że gospodarstwo domowe dysponuje wystarczającym dochodem, aby zapłacić rachunki, lecz nie może sobie pozwolić na taki luksus, jak odłożenie małej sumy na rachunku oszczędnościowym lub, jeszcze lepiej, kupno polisy na życie.

Po śmierci ojca matka i ja utraciłyśmy siedemdziesiąt procent dochodów naszej rodziny. Ubezpieczenie społeczne wypłaciło pewną kwotę, ale to nie wystarczyło do zrekompensowania straty. Mama zaczęła pracować na cały etat. Kiedy okazało się, że to za mało, zaczęła sprzątać, aby dorobić na boku. Chodziłam razem z nią, dwa wieczory w tygodniu, do tego w każdy weekend, doskonaląc umiejętność odkurzania, wycierania kurzów i mycia podłóg, a jednocześnie walcząc o więcej jedzenia na stole.

Żegnaj, małe śliczne mieszkanko. Witaj, klitko z jedną sypialnią w ogromnym, pozbawionym duszy komunalnym bloku, gdzie codziennie padały strzały, a karaluchów było tysiąc razy więcej niż lokatorów. W piątkowe wieczory matka włączała gazowy piecyk, a ja stawałam obok z puszką preparatu Raid. Likwidowałyśmy trzy tuziny karaluchów, a później, żeby uczcić zwycięstwo, siadałyśmy do oglądania kolejnego odcinka Kronik Seinfelda na maleńkim ekranie czarno-białego telewizora.

Szczęśliwe chwile w nowym porządku świata.

Byłam szczęściarą. Mamusia dzielnie walczyła. Nigdy nie poddała się poczuciu beznadziei, przynajmniej na moich oczach, choć mieszkania komunalne mają cienkie ściany, więc w nocy często budził mnie jej płacz. Ból. Wyczerpanie. Stres. Przysługiwały jej wszystkie trzy, ale rano nigdy nie wracałam do tego tematu. Po prostu wstawałam, żeby dalej walczyć o przetrwanie.

W ogólniaku odkryłam sztukę. Miałam wspaniałą nauczycielkę, panią Scribner. Pani Scribner nosiła jaskrawe wiejskie spódnice i całe mnóstwo srebrnych i złotych bransoletek, jakby była Cyganką, która zagubiła się w centrum Bostonu. Uczniowie się z niej nabijali, ale gdy wszedłeś na jej zajęcia, chcąc nie chcąc, przenosiłeś się w inny świat. Pokrywała ściany liliami wodnymi Moneta, słonecznikami van Gogha, rozchlapanymi kroplami Pollocka i stopionymi zegarami Dalego. Barwy i kwiaty, kształty i wzory. Obskurne ściany, poobijane szafki i cieknące sufity niedofinansowanego publicznego liceum nagle odpływały gdzieś daleko. Jej lekcje stały się ucieczką. Uskrzydleni entuzjazmem nauczycielki, staraliśmy się odnaleźć piękno w życiu, które dla większości z nas było brutalne, a dla wielu także tragicznie krótkie.

Kiedy powiedziałam mamie, że chcę studiować sztukę w college’u, pomyślałam, że szlag ją trafi. Sztuki piękne? Dyplom ze sztuki? Na miły Bóg, wybierz coś praktycznego, na przykład księgowość, aby pewnego dnia dostać prawdziwą pracę i wyciągnąć nas z tej nory! Albo jeśli już koniecznie musisz być twórcza, zrób dyplom z marketingu. Tylko wybierz coś użytecznego, abyś kiedyś mogła zrobić coś więcej, niż zapytać: „Chcesz to z frytkami?”.

Na szczęście pani Scribner ją przekonała. Nie zrobiła tego, argumentując, że mam talent wart oszlifowania lub marzenia, które powinnam zrealizować, ale nadmieniając, że młodzi ludzie z centrum Bostonu mogą liczyć na kilka programów stypendialnych. W tej fazie gry kluczem do serca mojej matki były darmowe pieniądze. Tak więc studiowałam, malowałam i rzeźbiłam, poznawałam różne środki artystycznego wyrazu, dopóki pewnego dnia nie przeczytałam o srebrnej glince i nie zrozumiałam, że połączenie rzeźby z projektowaniem biżuterii jest najlepszą częścią obu światów. Pomysł przypadł do gustu nawet mojej matce, bo biżuteria była czymś namacalnym, towarem, który można sprzedać, może nawet niektórym klientkom, u których sprzątała.

Gdy tylko rozpoczęłam naukę, u mamy zdiagnozowano raka płuc. Proces eliminacji nieprzystosowanych osobników, mruknęłaby pod nosem, z tęsknotą spoglądając na paczkę papierosów. Miała różne możliwości, ale specjalnie się nie starała. Szczerze mówiąc, uważam, że tęskniła za ojcem. Po dziewięciu latach po prostu chciała go ponownie zobaczyć.

Pochowałam ją, będąc na drugim roku. Pochowałam i w jednej chwili stałam się dwudziestolatką bez rodziny, mającą jedynie akademickie stypendium i rozpaczliwą potrzebę tworzenia, odnalezienia choć odrobiny piękna w ponurym świecie.

Dałam sobie radę. Rodzice dobrze mnie wychowali. Kiedy poznałam Justina, byłam zdumiona swoją wrodzoną odpornością, a jednocześnie wewnętrzną kruchością. Ciężko pracowałam, ale umiałam przyjąć pomocną dłoń. Nigdy nie kwestionowałam jego pragnienia, żeby pracować sto godzin w tygodniu, dopóki nie kwestionował mojej potrzeby przebywania w pracowni jubilerskiej, sam na sam ze wzbogaconą metalem szlachetnym glinką. Nigdy nie oczekiwałam, że zostanę zbawiona, nie wypatrywałam księcia z bajki, nie myślałam też, że gdy go spotkam, będziemy żyli długo i szczęśliwie, nie pragnąc niczego więcej…

Mimo to… porządnie mnie dopadło. Zakochałam się, całkowicie i bez pamięci. A skoro ten silny, przystojny, ciężko pracujący facet chciał podarować mi świat, kim byłam, żeby się z nim spierać?

Uzupełnialiśmy się wzajemnie, mówiłam sobie. Mieliśmy miłość, wzajemny szacunek i mnóstwo pożądania. Po pożądaniu pojawił się bostoński dom z brunatnego piaskowca, samochód i ciuchy, nie wspominając o stylu życia przekraczającym moje najdziksze marzenia.

Później zjawiła się Ashlyn.

Jeśli kiedyś bez pamięci zakochałam się w mężu, jeszcze bardziej pokochałam moje dziecko. Miałam wrażenie, jakby całe moje życie prowadziło do mojego najdoskonalszego dzieła, największego osiągnięcia. Do tej małej kruszynki pełnej bezcennego życia.

Pierwszej nocy, którą przespała skulona na mojej piersi, poważnie gładziłam jej pulchny policzek, bezwstydnie obiecując Ashlyn cały świat. Przyrzekając, że zawsze będzie miała wszystko, czego zapragnie – jedzenie i ubranie, bezpieczeństwo i ochronę. Że nie będzie żyć prześladowana smakiem bożonarodzeniowego ciasta i wonią stopionego wosku. Że nie będzie zasypiać przy dźwięku strzałów i budzić się, słysząc płacz matki.

Jej niebo będzie zawsze pogodne, horyzont nieograniczony, a gwiazdy w zasięgu wyciągniętej ręki. Jej rodzice będą żyć wiecznie, każda potrzeba zostanie zaspokojona.

Obiecałam to wszystko i jeszcze więcej mojej uroczej dziewczynce.

W czasie kiedy mój mąż i ja byliśmy jeszcze w sobie zakochani, byłam pewna, że razem pokonamy wszystkie przeciwności.

Rozdział 6

Schody wyginały się u podstawy, ale po dotarciu do pierwszego piętra przybierały bardziej tradycyjny wygląd. D. D. nie zatrzymała się na drugim piętrze, kontynuując wspinaczkę na trzecie.

Tessa w dalszym ciągu nie widziała kolejnych detektywów, a jedynie żółte kartoniki oznaczające następne dowody rzeczowe, w większości czarne ślady pozostawione przez podeszwę czyjegoś buta. Jeśli chodzi o napastników, była coraz bardziej skłonna do formułowania hipotez. Przecież dobra gospodyni wytarłaby ślady, a dobra żona nalegała, żeby zostawić brudne buciory przy drzwiach.

– Mają tu windę – wyjaśniła D. D.

– Mówisz serio?

– Tak. Pokonuje całą drogę z garażu w piwnicy do patia na dachu trzeciego piętra. To te piękne podwójne drzwi obite drewnianymi panelami na każdym piętrze – za nimi jest szyb windy. Panele odsuwają się w prawo, naciskasz guzik i voilà. Założę się, że żona korzystała z niej zawsze po powrocie z zajęć jogi.

Tessa nie skomentowała słów Warren. Widać prowadzenie firmy budowlanej wartej sto milionów dolarów łączy się z pewnymi przywilejami.

– Na parterze – ciągnęła D. D. – jest piwniczka z winami, sejf na broń i mieszkanko dla pomocy domowej. Nie było zamknięte, ale jest w takim samym nieskazitelnym stanie jak reszta.

– Mają opiekunkę do dzieci?

– Już nie, ale pewnie mieli, kiedy Ashlyn była mała. Teraz zatrudniają jedynie gosposię. Nazywa się Dina Johnson, ale nie mieszka na terenie rezydencji.

– To ogromny dom dla trójki ludzi – zauważyła Tessa. – Na jednego członka rodziny wypada niecałe dwieście metrów kwadratowych. Jak się odnajdywali na tak wielkiej przestrzeni?

D. D. wzruszyła ramionami.

– Wiele rodzin woli takie rozwiązanie.

– Co drugą noc Sophie nadal zakrada się do mojego łóżka – usłyszała swój głos Tessa.

– Naprawdę? Ja marzę tylko o tym, żeby Jack zasnął. Najwyraźniej realizuje swój plan pięcioletni.

– Nie martw się. Przedszkole pozbawi go sił. Dwulatki całymi dniami uganiają się za sobą. Nie zdążysz się obejrzeć, a o siódmej zaśnie kamiennym snem.

– Wspaniale. Zostały mi tylko dwa lata.

– Zakładając, że nie będziesz mieć więcej dzieci.

– Dobrze się spisałam, rodząc dziecko w wieku czterdziestu lat. Jeśli o mnie chodzi, zamykam warsztat, ale ty jesteś młoda. Kiedy urodzisz drugie, będę je wypożyczać.

Dotarły na drugie piętro. Schody wychodziły na szeroki korytarz z rzędem drzwi. Tessa natychmiast dostrzegła pół tuzina kartoników oznaczających dowody oraz jednego chudego jak tyczka detektywa o rudych włosach. Stał oparty o ścianę i lustrował okolicę.

– Neil! – zawołała D. D. – Przyprowadziłam ci gościa!

Neil podniósł głowę i zamrugał. Tessa nadal uważała, że rudzielec wygląda na szesnaście lat, ale gdy zmrużył powieki, w kącikach niebieskich oczu pojawiły się kurze łapki.

– Co?

Podeszła i wyciągnęła rękę.

– Tessa Leoni. Northledge Investigations. Właściciel tej nieruchomości, firma Denbe Construction, zatrudnił mnie w celu dokonania niezależnej oceny sytuacji.

– Właściciel? Firma Denbe Construction… zaczekaj, Tessa Leoni? Ta Tessa Leoni?

Od tamtego czasu minęły zaledwie dwa lata, ale zważywszy na zainteresowanie mediów, które wywołała jej sprawa… Tessa czekała cierpliwie.

Neil przesunął wzrok na D. D.

– Wpuściłaś ją? Bez zapytania o zgodę? Gdybym to zrobił, kiedy tu dowodziłaś, odarłabyś mnie ze skóry zardzewiałą brzytwą, a później opróżniła solniczkę.

– Kazałam jej obiecać, że niczego nie dotknie… – odrzekła pokornie D. D.

– Chcę jedynie rzucić okiem na komputery – wtrąciła się Tessa. – Nie zabiorę ich. Muszę coś sprawdzić. Możecie patrzeć, ale… – spojrzała na D. D. dla zabawy – ale tym razem sama obiecasz mi, że nie będziesz niczego dotykać.

Neil spojrzał gniewnie na obie panie.

– W tym dochodzeniu liczy się czas!

– Rozumiem.

– Nie wspomnę o skomplikowanym i rozległym miejscu popełnienia przestępstwa!

– Ilu ich było twoim zdaniem? – spytała Tessa.

– Przynajmniej dwóch. Facet z taserem i gość w czarnych butach. Zaraz, zaraz. Nie muszę ci udzielać informacji.

– To prawda, ale Denbe Construction doceni chęć współpracy. To ci pomoże, kiedy będziesz potrzebować informacji od nich.

Neil skrzywił się ponownie, a później wydął wargi, zastanawiając się nad jej słowami. Tessa niczego nie ruszy, a oni będą potrzebować pomocy ze strony firmy budowlanej Justina, bo z pewnością zechcą przejrzeć jej finanse oraz dane osobowe. Wspomniane kroki znalazłyby się na pierwszym miejscu listy rzeczy do zrobienia sporządzonej przez każdego dobrego detektywa.

– Myślę, że było ich trzech lub czterech – podjął Neil nieco bardziej taktownie. – Ale nie potrafię dokładnie wyjaśnić dlaczego. Właśnie się tym zajmuję. Gapię się na ściany, żeby skłonić je do mówienia.

Tessa rozumiała. Często tak bywało w policyjnej robocie. Trzeba dodać, że czasami ściany faktycznie mówiły, przynajmniej w kryminalistycznym sensie tego słowa.

Wskazała ręką kartoniki z numerami dowodów, które zdawały się podążać śladem kropel wody.

– Co się rozlało?

– Mocz. – Neil wskazał drzwi na końcu korytarza. – Tam jest łazienka dziewczyny. Wygląda na to, że zaskoczyli ją w łazience. Mogła usłyszeć jakiś hałas. Sam nie wiem. Robiła siusiu. W misce klozetowej też jest mocz, ale nie ma papieru toaletowego.

– Jesteś pewny, że nie zrobił tego facet? – spytała D. D.

– Nie jestem kompletnym idiotą, więc dla pewności damy to do zbadania – odrzekł Neil, przeciągając samogłoski, jakby nadal miał bzika na punkcie swojej mentorki. – Jednak najbardziej logiczny scenariusz jest następujący: Ashlyn Denbe robiła siusiu. Intruzi zaczęli hałasować. Wystraszyli ją. Coś musiało się stać. Tak czy owak nie spuściła wody, ale chwyciła lakier do włosów i ruszyła do ataku.

– Naprawdę? – spytała wyraźnie zaintrygowana Tessa. – Mogę rzucić okiem?

– Możesz popatrzeć, ale niczego nie dotykaj.

Tessa odebrała to jako znak zgody. Ruszyła korytarzem, a D. D. podążyła w ślad za nią. Minęła podwójne drzwi, które prowadziły do dużego apartamentu, a później do pojedynczych drzwi gabinetu zajmowanego przez starszego detektywa, już siedzącego przed komputerem, do którego Tessa chciała się dostać. Obok, z lewej strony gabinetu, znajdował się pokój nastolatki – jasnoróżowe ściany z plakatami gwiazd rocka oraz podłoga wyłożona pluszową wykładziną, zasłana częściami garderoby. W środku stało trzech detektywów, bo pewnie tylu trzeba, żeby ustalić, które elementy zaliczyć do dowodów, a które są częścią codziennego rozgardiaszu panującego w pokoju nastolatki.

Dotarła do łazienki. Wnętrze było luksusowe, pasujące do wystroju reszty domu: podwójna umywalka, całe kilometry włoskich płytek w kolorze ziemi, kabina prysznicowa oraz szereg akcesoriów ze szczotkowanego niklu, które Tessa widziała kiedyś w telewizyjnej reklamie. Jeśli pamięć jej nie myliła, same akcesoria prysznicowe kosztowały tyle co mały samochód.

Jeśli Tessa była pod wrażeniem, wydawało się, że Ashlyn Denbe było to absolutnie obojętne. Zamiast cieszyć wzrok granitowymi blatami pokrytymi złocistymi żyłkami, zagraciła je stosami niezbędnych rzeczy. Gumki do włosów, szczotki, mleczka kosmetyczne, spreje, przybory do makijażu i płyn przeciwko trądzikowi. Wystarczyło wymienić cokolwiek, a Ashlyn Denbe odnalazłaby to na swoim długim łazienkowym blacie z dwiema umywalkami. Blat w końcu się urywał, ustępując miejsca równie zagraconej toalecie.

Tessa spojrzała na deskę klozetową, na blat, a później się odwróciła i popatrzyła w kierunku otwartych drzwi.

– Światła były włączone czy wyłączone? – spytała Neila.

– Formalnie?

– Tak – odpowiedziała z ociąganiem, nie będąc pewna, co miałoby to oznaczać.

– Formalnie – odrzekł żwawo – wygląda na to, że intruzi wyłączyli bezpieczniki w elektrycznej płycie głównej, co oznacza, że na dole zgasło światło. W holu na parterze przełącznik znajdował się w pozycji włączonej, więc zakładam, że zrobił to jeden z rodziców po wejściu do domu. Wiesz, wchodzisz do domu i zapalasz światło.

Tessa przeanalizowała to, co powiedział. Wszystko miało sens. Po pierwsze, jedno z małżonków próbowało zapalić światło. Po drugie, jeśli napastnicy byli na tyle inteligentni, aby rozbroić supernowoczesny system alarmowy, i przyszli uzbrojeni w taser, nic dziwnego, że zgasili światła.

– A tutaj?

– Tutaj obwód nie został przerwany. Może wiedzieli, że dziewczyna jest na piętrze i nagłe ciemności mogą ją przestraszyć. Że zadzwoni do ojca lub coś w tym rodzaju.

– Zrozumiałam. Czy na tym piętrze światła na korytarzu były włączone czy wyłączone?

– Włączone.

– A w łazience?

– Wyłączone.

– Chcesz spojrzeć na to z kobiecego punktu widzenia? – spytała usłużnie Tessa. – Ashlyn nie zamknęła drzwi. Była sama. Jej rodzice wyszli na kolację, tak? Ashlyn szykowała się do snu. Przypuszczalnie nie spała, bo była dopiero dziesiąta wieczór. Piątek. Nie spała, ale miała na sobie wygodne ciuchy, zaszyła się w sypialni. Później poszła zrobić siusiu. Przydreptała do łazienki, żeby załatwić potrzebę. Usiadła na sedesie, a wtedy zjawił się porywacz. Wystraszyła się jak cholera. Siedziała w łazience po ciemku i robiła siusiu. Nagle podniosła głowę i ujrzała faceta stojącego w drzwiach.

– Mogło tak być – mruknęła D. D.

– Chwyciła lakier do włosów stojący na końcu blatu – ciągnęła Tessa. – Widzicie to puste miejsce? Założę się, że tam stał. Ashlyn złapała lakier, skoczyła z sedesu i zaczęła go rozpylać. Porywacz, przypuszczalnie dorosły mężczyzna, nie spodziewał się oporu ze strony dziecka i dostał płynem w twarz. Cofnął się, a ona zaczęła uciekać.

Neil na nią patrzył, kiwając głową w zamyśleniu.

– Pobiegła do głównej sypialni.

Tessa poczuła lekki skurcz gardła. Nie mogła się powstrzymać przed westchnieniem. Piętnastoletnia dziewczyna, śmiertelnie przerażona. Dzieciak odruchowo biegnący do sypialni rodziców. Zapominający na chwilę, że mamy i taty nie ma w domu, że nie mogą jej pomóc, że nie mogą zrobić nic, aby ją ocalić.

Wyszła za Neilem z łazienki i ruszyła korytarzem do głównej sypialni. Jeśli pokój dziewczyny przypominał obóz uchodźców, główna sypialnia utrzymana w uspokajającym odcieniu intensywnego beżu i czekolady wydawała się istną oazą spokoju. Ogromne łoże miało skórzany nabijany ćwiekami zagłówek. Do tego teatralne kotary od sufitu do podłogi i szezlong ustawiony na wprost dużego kominka obramowanego kolejnym włoskim marmurem.

Pierwsze ślady walki lub ucieczki pojawiły się na masywnym biurku stojącym w lewym rogu pokoju. Wyściełany dyrektorski fotel leżał przewrócony na dywanie, z kołami sterczącymi na boki. Na podłogę runęła także ciężka pozłacana lampa biurkowa. Tessa dostrzegła szufladę, którą gwałtownie otwarto, żeby ją przeszukać.

– Nóż do listów – wyjaśnił Neil. – Dziewczyna była bystra. Trzeba jej to przyznać. Złapała mosiężny nóż do listów i skoczyła na niego.

– Są ślady krwi?

– Żadnych nie znaleźliśmy, ale to wystarczyło, żeby się od niego uwolniła. Później pobiegła do swojej sypialni.

Wyszli na korytarz. Krople moczu nie prowadziły do sypialni Ashlyn, więc pewnie w ten sposób Neil domyślił się, że dziewczyna pobiegła najpierw do głównej sypialni. Miała na sobie ubranie, odzyskała kontrolę nad pęcherzem i przeszła od paniki do strategii nastolatki.

Tessa stanęła w korytarzu, nad czymś dumając.

– Dlaczego pobiegła do swojej sypialni? Dlaczego nie w kierunku schodów?

– Kiedy ją znajdziemy, będziesz mogła ją spytać – powiedział Neil. – Na razie przyjmuję, że ruszyła do sypialni po telefon.

Tessa skinęła głową.

– Oczywiście, to ostatnia deska ratunku dla każdego nastolatka. W pierwszym odruchu pobiegła do rodziców. W drugim skoczyła po telefon, żeby zadzwonić do przyjaciółki. Kiedy nie wiesz, co robić, piszesz SMS-a.

Sypialnia dziewczyny wyglądała tak, jakby dotknął ją jakiś kataklizm. Po bliższym zbadaniu Tessa stwierdziła, że ubrania zostały nie tylko rzucone na podłogę, ale ciśnięte w drugi koniec pokoju. Książki, kolejna lampa biurkowa i budzik.

Napastnik musiał być tuż za nią, może nawet deptał jej po piętach. Pobiegł za nią do pokoju, a później gonił ją dookoła łóżka, a ona rzucała za siebie różne przedmioty, mając nadzieję, że się o nie potknie, za wszelką cenę pragnąc dotrzeć do komórki.

Po drugiej stronie rozwalonego łóżka Tessa dostrzegła tępy mosiężny nóż z kryształową rączką, służący do otwierania listów. Elegancki przedmiot, pomyślała. Gadżet kupiony po to, aby prezentował się szykownie na biurku. Niekoniecznie po to, aby przeciąć tętnicę szyjną napastnika.

– Dotarła aż tutaj – mruknęła Tessa, a później dopowiedziała sobie dalszy ciąg historii. Pęknięta lampa, rozbity laptop, roztrzaskana śnieżna kula. – Jezu, walczyła jak jasna cholera.

– Nie sądzę, żeby wygrała – skomentował to Neil.

– Wolę nie myśleć, ile mogło ją to kosztować – dodała cicho D. D.

Ostrze noża do otwierania kopert było czyste. Ashlyn zdążyła się uzbroić, ale nie zdołała się odpłacić.

– Myślę, że do jej obezwładnienia trzeba było dwóch – podjął Neil. – Pierwszy porywacz musiał wezwać na pomoc drugiego. Według mnie ten drugi miał buty, których podeszwy zostawiały czarne ślady, bo nie ma ich w łazience ani głównej sypialni. Są jedynie na schodach. Oznacza to, że drugi z porywaczy, ten zostawiający ślady, wbiegł po schodach i ruszył na odsiecz do sypialni dziewczyny.

Tessa skinęła głową. Czarne ślady podeszew stanowiły marny dowód, ale na pierwszy rzut oka hipoteza Neila miała sens.

– Gdy moja szanowna koleżanka – podjął Neil, spoglądając na D. D., która promieniała, dumna ze swojego najlepszego ucznia – wpuszczała prywatnych śledczych do domu, zadzwoniłem do restauracji Scampo. Gosposia powiedziała, że pan i pani Denbe pojechali tam na kolację. Zabezpieczymy nagrania z kamer wideo, ale parkingowy z hotelu Liberty pamięta, że około dwudziestej drugiej przyprowadził samochód Justina Denbego. Małżonkowie Denbe byli stałymi bywalcami tego hotelu, poza tym Justin dawał szczodre napiwki, więc są dobrze znani personelowi. Jeśli dodamy pięć minut na dojazd, wyjdzie, że Denbe’owie weszli do domu około dwudziestej drugiej piętnaście.

– Pierwszy SMS, na który nie odpowiedziała Ashlyn, przyszedł o dwudziestej drugiej trzynaście – dodała D. D.

– Taak – przytaknął Neil. – Myślę, że porywacze byli już w domu. Przynajmniej dwóch z nich goniło Ashlyn na górze. Oznacza to, że przynajmniej jeden musiał zostać przy drzwiach i czekać na powrót szczęśliwych małżonków. Kiedy weszli, obezwładnił taserem Justina Denbego, żeby najpierw usunąć główne zagrożenie. Wiedział, że gdy załatwi męża, żona nie będzie stwarzać większego problemu.

– Myślisz, że to on zwymiotował? – spytała Tessa, marszcząc brwi.

– Nie, zwymiotowała jego żona.

– Skąd wiesz…?

– Kelner ze Scampo powiedział, że jadł głównie mąż. Żona piła. Kiedy wychodzili, nie trzymała się zbyt pewnie na nogach. Nie wiem, czy zwróciłaś uwagę, ale kałuża wymiocin…

– Składa się głównie z płynu. Zgadzałoby się to z relacją o kobiecie, która raczej wypiła, niż zjadła kolację – dopowiedziała Tessa.

– No i mamy pełny obraz – podsumował Neil. – Mąż został obezwładniony taserem, żonie zrobiło się niedobrze, a nastoletnia córka walczyła jak diabeł wcielony. Żeby wywlec ją z sypialni, trzeba było nie jednego, ale dwóch porywaczy.

– Zatem było co najmniej trzech facetów.

– Nie zasadziłabym się na Justina Denbego w pojedynkę – powiedziała D. D.

– W porządku, czterech – zgodziła się Tessa. – Dlaczego uważacie, że porwano całą rodzinę?

Neil i D. D. spojrzeli na nią bez słowa.

– Firma Denbe Construction nie otrzymała żądania okupu. Porywacze nie skontaktowali się z nimi w żaden sposób – odpowiedziała na własne pytanie.

D. D. uniosła brwi, a później spojrzała w dół z przygnębioną miną. W dalszym ciągu ani ona, ani Neil nie powiedzieli słowa.