Joanna Malinowska

Gwiezdne Dzieci

© Copyright by Joanna Malinowska

Projekt okładki: Eugeniusz Wiszniewski

ISBN 978-83-947611-1-0

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2018

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Baśń dla dorosłych, którzy nie utracili dziecięcej wrażliwości

Książkę tę dedykuję moim kochanym córkom: Agatce i Oldze, którym jestem wdzięczna, że wybrały właśnie mnie na swoją mamę.

Jestem tu po to, żeby ci przypomnieć, kim jesteś i skąd pochodzisz. Nie dlatego, że jestem mądrzejsza albo lepsza, ale dlatego, że jestem właśnie taka sama jak ty. Jedyna różnica pomiędzy nami polega na tym, że nie zapomniałam – przeciwnie – dobrze pamiętam, skąd jesteśmy i po co tu przybyliśmy. Odświeżę i twoją pamięć, a będziesz zdumiony swoją własną wiedzą.

Pamiętasz, kiedy byliśmy dziećmi? Daleko stąd i bardzo dawno temu, marzyliśmy o przygodzie, jakiej nikt jeszcze nie przeżył. Z błyszczącymi oczami słuchaliśmy opowieści o odległych krainach, niewiarygodnych i niebezpiecznych tak, że nie wiadomo nawet czy można z nich powrócić. Wieści z nich nadchodzące były szalone i często sprzeczne, raz mówiono o niezmierzonym pięknie, to znów o bezgranicznym złu i rozpaczy. Wszystkie były tak niesamowite. W tajemnicy rozmyślaliśmy o tych miejscach, wyobrażaliśmy sobie, jak tam jest, jak by to było... Wiedzieliśmy też dobrze, że tylko najmądrzejsi i najodważniejsi mogli myśleć o takich wyprawach. Jednak płonęło w nas pragnienie i nieposkromiona ciekawość.

Prawdopodobnie zapomniałeś, ale w tamtych czasach byliśmy również dobrocią, można powiedzieć – uosobieniem dobroci. Niewiele miejsca pozostawało w nas na inne uczucia, nie mieliśmy na nie potrzeby ani czasu. Złu nie poświęcaliśmy nawet sekundy uwagi. Rozpoznając je, w jednej chwili odwracaliśmy się na pięcie, a ono wtedy znikało, nie mogło istnieć w naszej obecności. Wyparowywało jak kałuża w promieniach słońca, tylko dużo szybciej.

Już coś sobie przypominasz, wiem to na pewno.

Na pewno też nie zapomniałeś szalonej radości, płynącej z patrzenia w gwiazdy, wzruszenia i zadziwienia na widok każdej żywej istoty, nawet kamienia, spontanicznego śmiechu, wywołanego ruchem ciała i dotykiem powietrza.

Wiem, że pamiętasz. Zatrzymaj się, proszę, na chwilę. Przypomnę ci wszystko. Wracamy do Domu, którego nigdy naprawdę nie opuściliśmy, a jedynie zapomnieliśmy o nim w ferworze gry o przetrwanie.

Epizod 1

Jak Feniks

Nie da się opisać słowami radości, jaka towarzyszyła nam podczas lądowania na Ziemi. Rozświetlać ciemność! Nic prostszego – przecież jesteśmy światłem i tylko to znamy. W tym celu zostaliśmy stworzeni, po to żyjemy i właściwie niczego innego nie potrafimy.

Mam na imię Lu, przybyłam z Planety Światła, na której życie przejawia się kolorami. Można by powiedzieć, że jesteśmy kolorami i jednocześnie tworzymy kolory, możemy im również nadawać kształty. Większość barw nie ma w ogóle kształtu, są po prostu promieniami tego samego światła, ale nie mają też kształtu promieni, nieustannie przenikają się wzajemnie, gasną i rozbłyskują na przemian. Dość trudno to sobie dzisiaj wyobrazić, ale jest to możliwe.

Sama najbardziej lubię robić światło albo sprawiać, żeby znikało, tzn. wypuszczać je z siebie lub gasić. To coś jak pulsowanie – kiedy otwieram oczy, światło wydostaje się przez nie, kiedy zamykam – robi się ciemno. Bardzo proste. Nie znam pojęcia dobra i zła, dlatego też nie rozróżniam ciemności i światła pod tym względem. Jedno i drugie jest właściwe, to znaczy takie, jakie ma być. Jednak jest jeszcze coś, za co lubię światło – można w nim zobaczyć kolory i wtedy ogromnego znaczenia zaczyna nabierać piękno. Nikt nigdy nie powiedział mi, co jest piękne, jak piękno powinno wyglądać, a jak nie powinno, dlatego ciągle coś wymyślam i w ten sposób tworzę własne piękno.

Swoją zabawę kolorami zaczęłam od czystej bieli, kiedy myślałam, że ona najlepiej oddaje naturę światła. Biel była jednocześnie pierwszą barwą, którą poznałam. Nawet kiedy zaczęłam poznawać inne kolory, biel towarzyszyła mi zawsze, mam do niej szczególny sentyment, dlatego stworzyłam sobie białego przyjaciela – Smoka. Jest niepodobny do nikogo i niczego, wygląda jak wielki biały koniopies ze skrzydłami. Jego siła, zwinność i mądrość zaskakują nawet mnie samą, a niezwykłe zdolności pomagają mi w codziennym życiu. Biały Smok nie ma imienia, ponieważ nie ma drugiego takiego we wszechświecie, i kiedy tylko o nim pomyślę – zjawia się. Może kiedyś nadam mu imię, ale zrobię to dopiero wtedy, kiedy będzie to absolutnie konieczne, ponieważ nie mam potrzeby nazywania wszystkiego. Na razie dodam, że mój Biały Smok jest uosobieniem piękna, dobroci, absolutnego oddania, radości, poczucia humoru i miłości. Cały jest ze światła, najczystszego, nie może więc przejawiać innych cech niż światło.

Na Planecie Światła mamy wielu „geniuszy kolorów”, którzy tworzą niespotykane przejawy światła, budowle i konstrukcje. Te konstrukcje czują niespotykaną gamą najpiękniejszych uczuć i myślą najczystszymi myślami. Nie ma u nas ograniczonej liczby kolorów, bo nie ma ograniczeń dla światła i nie ma limitów dla kreatywności mieszkańców planety. Wszystko, co możesz sobie wyobrazić, o czym pomyśleć i zamarzyć oraz o wiele więcej, tworzymy wprost ze światła – w okamgnieniu – można by dzisiaj powiedzieć.

Razem ze mną przybyło na Ziemię tysiące innych Świetlików – tak nazywam wszystkie Gwiezdne Dzieci, których pochodzenia nawet nie znam. Do dziś cały wszechświat wypełniony jest przemierzającymi przestrzenie iskrami, które zmierzają w jednym kierunku – na tę małą planetę na krańcach Drogi Mlecznej. Czekaliśmy długo i cierpliwie na możliwość postawienia tutaj nogi, wcześniej trudno nam było nawet wyobrazić sobie, jak to jest, mieć nogi. Jednak dopiero wtedy, kiedy nagromadziło się nas odpowiednio dużo w najbliższej odległości atmosfery, w bezpiecznej odległości od stacji kontrolnych strażników ziemskiej przestrzeni i kiedy nastał odpowiedni czas, wówczas stworzono dla nas tunel, przez który pierwsze Świetliki dostały się w atmosferę Niebieskiej Planety. Pa-miętam dokładnie, było nas 144 tysiące. Nie weszliśmy wszyscy naraz, bo każdy musiał dostać odpowiednie ciało i przydział do właściwej rodziny. Wprawdzie sami wybieraliśmy, ale czasami trwało to tak długo, że decydowaliśmy się na korzystanie z pomocy Kosmicznych Braci, którzy znali Ziemię i ludzi lepiej od nas. Oni sami nigdy tutaj nie mieszkali, nigdy nie mieli ludzkich ciał, jednak opiekują się nami od samego początku.

Dobrze też pamiętam to silne, wręcz oślepiające światło wszystkich Dzieci. One pochodzą z planet, na których nie ma ciemności ani nawet cienia. Były jakby gorące od światła, wydawało się, że spalą wszystko, czego dotkną na swojej drodze. Jednak udało się – rodziliśmy się tak samo jak wszystkie inne dzieci i pomimo niedającej się opisać mocy, byliśmy przede wszystkim dobrzy. Nigdy wcześniej nie znaliśmy pojęcia śmierci, rywalizacji, zupełnie obce było nam poczucie bycia lepszym lub gorszym. Kilkoro spośród nas wyróżniało się jednak blaskiem, który powodował, że musiałam mrużyć oczy, żeby odpocząć i nabrać tchu. To jest moc, której się nie zapomina.

Mieszkańcy Ziemi nie mogli zobaczyć tego światła swoimi ziemskimi oczami, ponieważ byłoby to dla nich zbyt niebezpieczne, zarówno dla ich ciał, jak i umysłów. Dlatego tunel zamienił się wkrótce w sieć korytarzy, którymi dostawaliśmy się w miejsca, w których przydzielano nam ciała. Nie mogliśmy wylądować wszyscy w jednym miejscu jednocześnie. Mieliśmy niewiele czasu na rozpoznanie i czasem zdarzały się pomyłki albo zmiana planu w ostatniej chwili. Znaliśmy dobrze swoich rodziców, ale oni do końca mogli zmienić zdanie, do końca mieli możliwość wyboru. To nie wszystko – znaliśmy siebie z przyszłości.

Cała trudność przy wejściu w odpowiednie ciało polegała na dopasowaniu potencjału do realizacji i odwrotnie – realizacji do potencjału. Każdy z nas ma coś do zrobienia, swoje talenty i terminy. W ciągu 9 miesięcy trzeba było nauczyć się obsługi ciała i zainstalować wszystkie programy potrzebne do życia na Ziemi w określonym środowisku. Później następowała blokada gwiezdnej pamięci i rozpoczęła się systematyczna aktualizacja wgranych programów, które pomagały nam realizować zamierzone cele.

Programy aktualizują się tak długo, jak długo są potrzebne, aż w końcu zauważamy, że jest to rodzaj gry, w którą Gwiezdne Dzieci zapragnęły zagrać. W którymś momencie gra zaczyna się nudzić, jej powtarzalność i przewidywalność, a programy odchodzą do lamusa. Stają się ledwie wspomnieniem, rodzajem iluzji, których trzeba się pozbyć. To jest dla nas trudny czas, bo stare zabawki już nie cieszą i tracą swą atrakcyjność dzień po dniu. Dawne zabawy stają się okropnie nudne, przestajemy rozumieć, dlaczego inni jeszcze się nimi ekscytują. Rozglądamy się za nową zabawą, ale widzimy, że niczego nie ma. Świat, który do tej pory był taki ważny, najpierw skurczył się i oddalił, a następnie poskładał jak kartonowa makieta.

To jest moment pobudki. Koniec działania iluzji oznacza rozpoczęcie procesu przypominania sobie prawdy. Gwiezdna pamięć zaczyna wracać bardzo powoli, a prawda o nas zaczyna wychodzić na jaw. Prawda może być tylko jedna i ta sama dla wszystkich – przyszliśmy tu po to, żeby świecić, używać wrodzonej mocy, która jest dla nas naturalna. Nie trzeba wkładać żadnego wysiłku w to, żeby świecić swoim światłem, tak samo jak różowy kwiat nie wkłada wysiłku w to, żeby być różowym.

Jesteś kreatorem i kreacją jednocześnie. Światło ubrało się kostium zwany ciałem i spowolniło swoją prędkość, żeby w zwolnionym tempie zobaczyć własną kreację. Stworzyło czas, czyli odcinek odtąd–dotąd, żeby w jego ramach doświadczyć światła, które jest potężnym błyskiem i wielkim wybuchem, dziejącym się teraz i zawsze.

Natężenie światła, którym jesteś, może być regulowane jedynie przez pole serca. To najsilniejsze w ciele pole elektromagnetyczne, nad którym można świadomie pracować. Dlatego to właśnie serce oświetla umysł, a nie odwrotnie.

Do tej pory uczono nas, że umysł sam może się oświecić i w pewnym sensie tak było, mamy tego dowody w historii ludzkości. Jednak teraz jest zupełnie inaczej. Oświecony wysiłkiem mentalnym umysł jest bardzo sprawnym narzędziem. Można go porównać do szybkiego komputera, sprzężonego dodatkowo z drukarką 3D. Może wymyślać, a nawet tworzyć swoje kreacje, jednak nie ma w nich życia. Ciało z najsprawniejszym umysłem, pozbawionym serca, pozostaje jedynie robotem. Wiele takich ciał chodzi dzisiaj po Ziemi i nie przychodzi nam nawet do głowy, że to tylko roboty. Życie jest zasilane przez serce, to właśnie serce zasila człowieka. Niby nic nowego, ale nie o biologię chodzi. Życie nie zawiera się jedynie w pompowaniu krwi po ciele. Życie zawiera się w niepohamowanej ekspansji i kreacji tych przymiotów serca, których nie mierzy aparatura medyczna, a mimo to, one nadają kierunek rozwoju i ewolucji człowieka. Znamy ich wiele, m.in. wdzięczność, życzliwość, hojność, cierpliwość, radość, miłość, wielkoduszność, wyrozumiałość, łagodność, szczerość; chociaż tak często zapominamy. Serce może oświetlić umysł i tak coraz częściej się dzieje, niezależnie od tego, czy umysł jest zaledwie sprawny, czy genialny. Serce wspiera to, co w umyśle zasiane, rzuca światło na wszystkie talenty, ale i bariery. Pielęgnowanie takich cech, jak: wrażliwość, empatia, szlachetność, dobroć, wspomaga otwieranie się serca. Te przymioty trenują serce i usprawniają mechanizm przepływu światła. Rozwijanie ich jest procesem zajmującym czas, często bardzo bolesnym, a na dodatek zupełnie nieopłacalnym dla umysłu. Serce boli, a umysł szaleje. Jednak ten proces nie trwa wiecznie, serce przestaje boleć, im bardziej mu zaufamy, a umysł odzyskuje klarowność, stając się gotowym i sprawnym narzędziem. O ile oświetlony geniusz wznosi nas ponad szarzyznę życia, o tyle oświetlona iluzja rujnuje misterne układanki naszego życia. Nosimy w głowach całe mnóstwo takich iluzji, i one muszą legnąć w gruzach. W takiej sytuacji tylko aktywne serce jest w stanie zaakceptować ruinę, stratę i rozkład. Na dodatek potrafi jeszcze otoczyć miłością oświetlone talenty, żeby na powstałych gruzach, stworzyć nowy ład, niepodobny do niczego znanego z przeszłości. To jest Przemiana, której symbolem jest Feniks, mityczny ptak, symbol odradzającego się życia.

W ten sposób odbywa się kosmiczna ewolucja, dzięki której możliwe jest ocalenie ludzkości. W przeciwnym razie, zarówno wielkie umysły, jak i małe móżdżki, będą w przyszłości eksponowane w muzeach prehistorii jako dowód na istnienie gatunku, który nie przetrwał ewolucyjnej zmiany z powodu zamkniętego na sztywno serca. Przyszłe pokolenia będą się o nich uczyć tak samo, jak dzisiaj uczymy się o dinozaurach.

Chociaż dzisiaj wydaje się to nieprawdopodobne, to świat, który znamy, odchodzi do lamusa historii. Życie, które nigdy się nie kończy, rozwija się i przechodzi w coraz lepsze i piękniejsze formy, i to się dzieje, tego nie trzeba wymyślać. Ewolucja kosmiczna odbywa się na naszych oczach i nie ma tu znaczenia, czy chcemy ją dostrzec, czy wolimy jej nie widzieć. Przyzwyczailiśmy się do starego obrazu świata i nie ma w tym niczego dziwnego, przez kilkadziesiąt tysięcy lat trudno się nie przyzwyczaić.

Jesteśmy świadkami i uczestnikami wydarzenia, o którym nic nie wiemy, nie znamy podobnego z żadnych pism ani wcześniejszych przekazów. To jest zaszczyt i wyróżnienie. Już teraz jesteśmy bohaterami we wszechświecie.

Dlatego w końcu przestańmy się bać, strach nie pozwala sercu się otworzyć. Owa Przemiana, która jest niczym innym, jak ewolucją, wyciąga nas z więzienia o zaostrzonym rygorze. Większość boi się utraty ukochanej pryczy i miski zupy, zwłaszcza kiedy tą pryczą była willa z basenem, a zupą najlepsze dania w wytwornych restauracjach.

Najbardziej jednak boją się ci, którzy pełnili w więzieniu funkcje klawiszy. Oni, pomimo świadomości wspólnej niewoli, oszukując innych, całkiem nieźle się w niej urządzili, zyskując władzę i pieniądze. Im nie będzie zależało na Przemianie, a z telewizorów i gazet nie popłyną wiadomości o Feniksach.

Gwiezdne Dzieci upodobały sobie cele przeciętnych więźniów, w takich się rodziły i wychowały. Większość przywykła do takich warunków, wyrobiła sobie zdanie o tym świecie i znalazła swój mały komfort, będąc przekonana, że tak już jest i nic nie da się zrobić.

Jedynie Gwiezdne Dzieci są w stanie pójść za głosem serca i zaryzykować Przemianę. Nie mamy nic do stracenia, bo wszystko, co zgromadziliśmy, może okazać się ciężarem. Nawet sukces i sława mogą być ciężarem, kiedy zobaczymy, że nie jesteśmy ani trochę lepsi od naszych rywali, pod-władnych, fanów, wyznawców, uczniów i pacjentów.

Przemiana ogarnia wszystko, światło wypala, co niepotrzebne i eksponuje, co wartościowe. Nie mam na nią nadziei ani nią nie grożę. Jestem wdzięczna życiu, że mogę brać w niej udział, obserwować i opisywać.

Ona jest rzeczywistością dziejącą się na naszych oczach, którą można zobaczyć, kiedy tylko zdobędzie się na odwagę zobaczenia prawdy przez pryzmat otwartego serca.

Pierwsza rozmowa Lu z Białym Smokiem

Gra w „Co jest prawdą?”

Biały Smok zapytał mnie:

Lu, czego chcesz?

Niczego – odpowiedziałam trochę znudzona.

– Nie kręć, pragniesz czegoś głęboko. – Jak zwykle nalegał i nie dawał za wygraną, kiedy czuł, że jest potrzebny.

– Masz rację. Chcę do Domu. Znudziła mi się ta gra w „Co jest prawdą?”.

– Zapomniałaś? – Ożywił się nagle, jakby rażony piorunem. – Zapomniałaś, jak bardzo chciałaś tu być? Wszyscy cię ostrzegali, że to nie będzie łatwe, że gra w „Co jest prawdą?” nie jest zabawą. Tutaj ludzie traktują ją śmiertelnie poważnie. Wierzą w różne rzeczy, które nigdy nie były prawdziwe i są gotowi oddać za nie życie. Wolą być nieszczęśliwi, wierząc w kłamstwa, niż zobaczyć prawdę. Ciągle jeszcze myślą, że są słabi i muszą udawać silnych.

– Nie zapomniałam, ale nie wiedziałam, że będę tu sama. Czuję się nawet trochę oszukana. Gdzie są wszyscy? Tylu nas było w drodze przez gwiazdy. Znowu wciągasz mnie w tę głupią dyskusję – zarzuciłam Smokowi.

– Teraz to ja czuję się oszukany.

– Chyba żartujesz? Jesteś ze mną na dobre i na złe, wiesz wszystko, właściwie jesteś mną, jesteśmy nierozłączni.

– No właśnie – ożywił się. – Jesteś mną, a ja tobą. Nigdy nie opuściliśmy Domu, zawsze mamy go w sercu. To nie my mamy wracać do Domu, ale Dom mamy sprowadzić tutaj!

– Boję się, że sama nie dam rady. Tak łatwo zapominam, o co tu chodzi, kiedy zatopię się w grze.

– Zapominasz, bo nie robisz przerw w grze, za bardzo ci zależy na wygranej.

– Chyba masz rację, ale wygląda na to, że mam ochotę się poddać.

– Nareszcie! To w końcu się poddaj, a nie tylko o tym gadaj. Reguły tutejszej gry są bardzo proste: Widzisz coś, kogoś spotykasz, coś słyszysz, czujesz, myślisz – wtedy za każdym razem mówisz do siebie albo „prawda” i wchodzisz w to, albo „fałsz” i odbijasz w bok. Kiedy nie wiesz, co powiedzieć, zatrzymujesz się na chwilę, zamykasz oczy i jesteś u siebie. W odpowiednim czasie przyjdzie odpowiedź. – Biały Smok wyjaśnia mi banalne zasady, które znam od dawna. – Niecierpliwię się już, zarówno tą rozmową, jak i samą grą. Biały Smok bierze głęboki oddech, uśmiecha się szeroko i mówi:

– Jeszcze raz. Jesteś już w Domu, nosisz go ze sobą jak ślimak. Dbaj o niego, pielęgnuj, a zacznie się rozrastać. W końcu stanie się na tyle duży, że będziesz mogła zaprosić do niego, kogo zechcesz. Wiesz, że możesz tu ugościć całą Planetę Światła?

Humor znacznie mi się poprawił, bo wiem, że to prawda. Mój biały przyjaciel zawsze mówi prawdę. Jednak to natrętne pytanie nie daje mi spokoju:

Gdzie są pozostali, którzy przybyli tutaj ze mną?

Pielęgnuj Dom, graj w ziemską grę najlepiej jak potrafisz, a oni sami cię znajdą. Jesteś pięknym światłem, ogromnym Świetlikiem, jak lubisz o sobie myśleć, ale trudno cię znaleźć i zauważyć.

Nosisz swoje światło, podobnie jak inne Gwiezdne Dzieci, jakbyś nosiła torbę z zakupami albo jak ozdobną torebkę na ramieniu. Światło chowasz do środka i tylko ty wiesz, co tam masz. Światu pokazujesz jedynie opakowanie, nic dziwnego, że nie możecie się odnaleźć, jeśli każdy się wstydzi swojego światła. Powinnaś je nosić dumnie jak koronę.

Przesadzasz już z tą koroną. Wiesz, że nie lubię z niczym się obnosić.

Tylko ty tak to widzisz. Słonie prezentują dumnie swoje kły, pawie – ogony, żyrafy – szyje, nawet kury, koty i węże prezentują to, co mają najlepszego.

To jest boska orkiestra: słońce świeci, wiatr wieje, wszechświaty przemierzają przestrzenie, a Gwiezdne Dzieci niosą światło tam gdzie się pojawiają. Niosą je w sercach, nie mogą go zgubić ani się go pozbyć, czasem mogą o nim zapomnieć, ale nie na długo, bo to światło jest żywe. Łaskocze, swędzi, pali i kopie tak długo, dopóki nie wydostanie się na zewnątrz. A kiedy już się wydostanie, to chce świecić. Nie w byle jakim kącie, nie pod stołem, nie w najlepszej torbie, ale na świeczniku, na szczycie, z którego wszyscy je zobaczą.

Tak, niech wszyscy patrzą i oniemieją z zachwytu. Bo nie może być innej reakcji na światło. Jeśli tego nie robisz, zaprzeczasz Źródłu światła. Kiedy wstydzisz się światła, to tak samo jakbyś wstydziła się Domu, z którego przybyłaś.

– A pozostali?

– Pozostali boją się jeszcze bardziej niż ty. Czekają, aż ktoś pierwszy się wychyli. Zapadła cisza.

– Lu, długo jeszcze będziesz czekała? – Biały Smok przerwał milczenie.

– Nie – odpowiedziałam bez wahania. – Spiszę słowa, które będą świeciły niczym korona.