Tytuł oryginału: HOW TO BE HUMAN

Redakcja językowa: Piotr Królak

Projekt okładki: Dana Maczyńska

Korekta: Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Hlal

Copyright © Paula Cocozza 2017

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-846-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Na schodkach prowadzących do ogrodu leżało niemowlę. Biały tobołek zsuwał się w dół, wylewając z siebie dwie rączki i główkę, która patrzyła niepewnie na krawędź stopnia. A właściwie nie patrzyła. Oczy były zamknięte. Jedna dłoń ułożona obok ucha; palce zaciśnięte w pięść, jakby coś trzymały albo właśnie coś upuściły. Jaka śliczna rączka: mały skrawek skóry z pasemkami fioletu i błękitu, żyłki przetarte księżycowym blaskiem.

Zaskakujący był nie tyle widok dziecka, ile samo miejsce. Niemowlę na jej ogrodowym schodku. Chodziło właśnie o ten schodek. Bo to ona… Mary obejrzała się za siebie, żeby się upewnić, czy jest sama, i dopiero wtedy dokończyła myśl. To ona miała zabrać dziecko do domu.

Spojrzała w dół na… Na pakunek, pomyślała, przyglądając się, ale bez dotykania, okryciu z białej tkaniny leżącemu między jej stopami a drzwiami. Zastanawiała się, jak go tu dostarczono, by czekał na nią, tak starannie zawinięty. Obrzuciła wzrokiem ciemny ogród, jakby się spodziewała, że ktoś z niego wyskoczy i będzie się śmiał, że dała się nabrać na taki ekstrawagancki żart. Nie wiedziała, kto mógłby się na niego zdobyć. Ale i tak nikogo nie zauważyła. Krzaki kuliły się tajemniczo. Z sąsiedniej przecznicy dobiegło pohukiwanie sowy pilnującej swojej spiżarni. Nigdy wcześniej jej nie słyszała, a dziś zdarzyło się to już po raz drugi.

Tylko śliczne dziecko na schodku, z otwartymi ustami, jakby przed chwilą coś powiedziało. Zawinięte w biel, z nóżkami opatulonymi w kostium ducha, w którym spało, leżące – nie do wiary – na betonie. Mary ukucnęła, żeby się lepiej przyjrzeć. Przesunęła kciukiem po żyłkowanym czole, podążyła za fioletową nitką wijącą się na powiece. Przebiegło jej przez myśl, że przecież powinna być też kartka z nazwiskiem nadawcy. Kochana Mary, gratulacje z okazji narodzin nowego potomka. Pozdrawiam… Oczywiście nie spodziewała się listu. Dziwaczność tej sytuacji wprawiła jednak w ruch jej wyobraźnię i kazała rozsunąć dwa sztywne paluszki, żeby sprawdzić, czy coś się w nich nie kryje. Ale wypadła z nich jedynie garść nocy.

Ciężki, ciepły oddech spłynął jej do gardła. A więc tak smakuje czyjeś zaufanie. Dowód miała przed sobą, pod swoim kolanem, które obniżyło się delikatnie, poszturchując rączkę ciepłą, lecz nieruchomą. Zaczerpnęła jeszcze jeden haust nocnego lekarstwa. Powietrze smakowało przejrzyście, sucho, cierpko i zielono korzennie. Twarz dziecka pozostała nieruchoma, więc trąciła rączkę jeszcze raz, gotowa dać się zaskoczyć otwarciem oczu. Ale oczy wciąż były zamknięte. Jezu! Uznała, że… A co, jeśli… Co, jeśli krew ogrzewająca rączkę nie jest oznaką życia, lecz jego stygnącą pozostałością?

– Nie, nie, nie! Nie rób mi tego – szepnęła. Żałowała, że nie ma z nią nikogo, i była zadowolona, że jest sama. Trzymając dłoń nad piersią dziecka, jeszcze raz rozejrzała się po pustym ogrodzie. Szukała pomocy i jednocześnie sprawdzała, czy nikt jej nie widzi. Jeśli dotknie dziecka, a ktoś to zobaczy – to co? Dotykanie niemowląt nie jest przestępstwem. O ile nie okazałaby się ostatnią osobą, która trzymała je żywe. Ujęła w dłonie główkę i odchyliła ją od krawędzi stopnia. Pod palcami wyczuła delikatny guzek.

Dłonie miała śliskie od potu, więc wytarłszy je o spodnie dresowe, potrząsnęła dziecięcym barkiem, a wtedy główka przetoczyła się jak kamień i zatrzymała twarzą do niej. Mary przycisnęła policzek do piersi dziecka, ale usłyszała jedynie własny mózg dudniący i poświstujący strachem.

– Pssst! – syknęła do uszka. – Nic ci nie jest? Proszę, powiedz, że nic ci nie jest.

Żadnej odpowiedzi.

Uniosła jedną rączkę. Dłoń była tak pulchna, że bruzdki na niej wyglądały jak zaszewki wszyte w poduszkę. Rozchyliła fałdki tłuszczu koło kciuka i wydłubała kłaczki srebrnego puchu. Pocałowała dziecko w czoło. Nawet nie zamrugało. Zacisnęła palce na małym nosku, chcąc obudzić usta. Poczuła się tak, jakby tym szczypnięciem próbowała wykraść dziecku oddech. Trzymała kurczowo nos, ale bez skutku, jak złodziej natrafiający na zatrzaśnięte drzwi i okna. Małe usta wciąż były zamknięte. Puściła nos, delikatnie położyła palec na fioletowej żyłce i pocierała ją ku górze tak długo, aż udało się jej otworzyć powiekę. Przytrzymała ją opuszką przy samej brwi.

– Obudź się! – syknęła do źrenicy. Oko wyglądało jak kawałek szaroniebieskiego welwetu, zarazem nasyconego kolorem i jakby wyblakłego. Za kilka miesięcy zbrązowieje. Czy widzi ją teraz? Tęczówka przesunęła się do kącika gałki ocznej, patrząc na nią z odległego miejsca przez zamglone szkiełko, daleka i obojętna jak oko zmarłego.

Żeby podnieść dziecko, musiała zmienić pozycję. Skóra na knykciach otarła się o twardy beton, gdy wsunęła jedną dłoń pod szyję, a drugą między nóżki. Ależ ono jest lekkie! Światło księżyca zabarwiło jego buzię na niebiesko. W długiej białej szatce wyglądało jak niemowlę niesione do chrztu. Mary potrząsnęła nim delikatnie, próbując wychwycić odgłos grzechotania jak w zegarku, który stanął, ale ten ruch jedynie wyrzucił do przodu głowę maleństwa, podkreślając jego niebieskawą bladość.

Gdzieś niedaleko trzasnęły drzwi; to był jeden z tych dźwięków, o których nie da się powiedzieć, czy dochodzą z prawa, czy z lewa.

Mary czekała, ale noc trwała w milczeniu. Nie dostrzegła niczego ani nikogo. Jedynie w samym kącie patia ślimak wydostał się z kryjówki za doniczką i snuł za sobą krótką srebrzystą nitkę. Przyciągnęła dziecko do piersi. Miała je, wzięła w posiadanie swoje maleństwo, dostarczone w nie wiadomo jaki sposób. Dostarczone czy doręczone? Jak się prawidłowo mówi? I dlaczego jej cholerny mózg w tak trudnej chwili zastanawia się nad zawiłościami języka? Strzepnęła liść z ciemnych włosków i przywarła do tego miejsca ustami. Poczuła łaskotanie w żołądku i dopiero po chwili zorientowała się, że ten lekki ruch pochodzi z zewnątrz, że poruszyła się mała nóżka przyciśnięta do jej ciała. Połknęła bezgłośny krzyk, niech sobie warczy w jej brzuchu. Musiał stamtąd trącić stópkę dziecka, bo maleńkie palce znów drgnęły, a stłumiony krzyk zamienił się w pisk. Mary odetchnęła. Powietrze i słowa wypłynęły z niej jednym ciężkim strumieniem:

– A więc żyjesz!

Skrzyżowała nadgarstki na plecach maleństwa i przycisnęła je mocniej do siebie. W tej pozycji klatka piersiowa dziecka doskonale pasowała do wgłębienia między żebrami Mary. Byli jak dwa wiklinowe koszyki dla wygody włożone jeden w drugi. Jej oddech był oddechem dziecka, jakby go w siebie wchłaniała. Ich ciała wznosiły się i opadały, trzewia podjęły rozmowę, której języki nie umiałyby wyrazić. Gdyby choć przez chwilę mogli tak trwać nieruchomo w dziwnym poczuciu przynależności. W żołądku Mary pękł pęcherzyk powietrza, uwolniła się maleńka bańka, jak gdyby do jej wewnętrznych wód wkradła się właśnie inna istota.

Niesamowite, że dziecko potrafi aż tak w ciebie wniknąć.

Rozjaśniło jej się w głowie. Trzeba je zabrać do domu. Po prostu położyć się na łóżku z dzieckiem na brzuchu, trochę tak jak teraz, tyle że w pozycji horyzontalnej. Gdy tak stali wtuleni w siebie aż do kości, wszystko stało się zrozumiałe. Niebo zaczynało jaśnieć. Do świtu już niedaleko. Nieważne, że nie ma żadnego wyposażenia, ani jednej pieluszki. Potrzebne im jedynie ciepło jej ciała i pieszczota dłoni. Mary wystarczało, że będzie patrzeć na śpiące dziecko, pilnować, czy jego pierś się podnosi i opada, wyczuwać pod palcami bicie jego serca. Sama też musiała odpocząć. Na ulicy załoskotała ciężarówka, ale laleczka w jej ramionach wciąż spała. Podniosła ją na chwilę, próbując ocenić ciężar, jakby trzymała zamówioną paczkę, którą miała się zająć. Jej zadanie było oczywiste: zatroszczyć się o dziecko.

– Flora – szepnęła do pogrążonego we śnie ucha.

Teraz musiała tylko otworzyć drzwi i wejść do środka.

ROZDZIAŁ DRUGI

Początek, gdy spojrzeć z perspektywy tego, co stało się potem, nastąpił cztery tygodnie wcześniej, w pewien ponury czerwcowy wtorek. Mary poszła do pracy, wykonała swoją pracę, a przynajmniej jakąś jej część, i wróciła z pracy do domu. Na razie nic nie zapowiadało, że ten dzień będzie się różnił od innych wtorków z tamtego okresu ani nawet od innych śród, czwartków, piątków i poniedziałków. Weszła do salonu, rzuciła torbę na stos kopert na stole i wyjrzała przez –

Leżał na trawie na środku ogrodu. Śmiałe miejsce na drzemkę. Jednak Mary nie wierzyła, że śpi, bo chociaż jego ciało było całkowicie nieruchome, to uszy sterczały niczym szpikulce, gotowe odwołać niedbałą pozę.

Po omacku okrążyła stół i podeszła do okna. Na samej granicy pola widzenia zafalował lśniący pojedynczy włos, gruby i nierówny jak pod mikroskopem, ale powstrzymała odruch, by go odgarnąć albo zdmuchnąć. Skoro go już przyłapała, najmniejszy gest byłby ustępstwem. Naruszyłby równowagę między nimi, a przecież ona chciała go widzieć, co oznaczało, że musi pozostać tam, gdzie jest – przyklejona do ogrodowego okna. Obserwowała go, jej wzrok był czymś w rodzaju klatki, rzucał na trawnik kraty, które miały go unieruchomić. Chwila nieuwagi i wymknie się na wolność.

Jego zadowolenie i poczucie bezpieczeństwa wydało jej się nagle prowokacją. Sprawiał wrażenie zdecydowanego i łagodnego jednocześnie, jakby jego spokój był jedynie pozą, jakby mógł teraz albo teraz, albo teraz zerwać się na równe nogi. Uznała, że ten pokaz nonszalancji jest przykrywką dla niewyrażonego na razie zamiaru. Zwinął się w kłębek na trawie, ale jego głowa wystawała ze środka jak niedokończony znak zapytania.

Czego on chce?

Przyszedł do jej ogrodu, nie do kogoś innego. Rozwalił się na trawie, w oczywisty sposób domagając się uwagi, a gdy Mary ją okazała, zaczął ostentacyjnie ją ignorować. Bezczelnie wtargnął na cudzy teren. Samą swoją obecnością, tym samotnym strajkiem okupacyjnym na jej trawniku, chciał wszystko podważyć. Jej prawo do bycia tutaj. Wyższość ludzi. Podległość lisów. Zaczęła się zastanawiać, jak by to się mogło skończyć i przez chwilę wyobraziła sobie, że ze swojego miejsca za stołem wydaje jej warknięciami polecenia w sprawie kolacji, a ona biega po ogrodzie w poszukiwaniu żab.

Potrząsnęła głową, tylko odrobinę, żeby nie stracić go z oczu. Miała parę innych rzeczy do roboty. Musiała coś zjeść. Albo usiąść. Wyobraziła sobie, że wślizguje się pod nią piękny, wygodny fotel, miękko tapicerowany podnóżek i para podłokietników rozłożonych jak silne ramiona. Ale w domu zostały tylko trzy krzesła, do tego twarde.

– Co on, do cholery, robi? – powiedziała na głos. Głupie pytanie, bo nie robił nic.

Oparła głowę o okienną ramę z łuszczącą się farbą i wycelowała spojrzenie przez ulubioną szybkę. W domu nie było drugiego takiego okna, od początku miało defekt. Defekt, który uwielbiała. Przez tę jedną szybę biegło szerokie, pionowe, wypaczające zmarszczenie, przez które liście wyglądały jak nieprzystające do gałązek, a cały obraz podskakiwał niczym dźwięk na porysowanej płycie. Czasem fragmenty ogrodowego życia ginęły w fałdach szkła. A czasem rosły uchwycone przez powiększający szew. Można tu było stać, próbując zobaczyć te same rzeczy na różne sposoby. Skrzywiła się, bo mimo jej wysiłków lis nie chciał zniknąć w szklanych zawijasach. Jego oczy były sennymi szparkami, wydawało się, że tylko przypadkowo ma uchylone powieki. Widział ją. Tak przypuszczała. Ale pewności mieć nie mogła. A jeśli tak, to co? Czy ona też wygląda dziwnie za tą szybą?

Wyprostowała się i zakołysała lekko, patrząc, jak w okiennej zmarszczce jego zad podnosi się i opada, jakby go pogłaskała. Jej manewr poruszył słońce na lisiej powiece i światło dnia przeniknęło w szczelinę oka.

O, nareszcie zwrócił na nią uwagę. Mary jeszcze raz przekrzywiła głowę, tym razem grzbiet jej więźnia zafalował skurczem mięśni. Szyba szarpnęła jego tułowiem, aż niemal stanął, a potem kazała mu się znów położyć. Złapawszy go w załamanie szkła, kołysała się i machała głową, poruszając nim jak marionetką.

Czas otworzyć oko.

Patrzył na nią. Popatrywał. Myślał.

Jedno oko mogło ją objąć, niech więc drugie śpi.

Po jej kołysaniu domyślił się, że w jej zagrodzie musi wiać lekki wiatr. Tutaj go nie było. Kołysanie, kołysanie. Żadnego zagrożenia. Tylko cienie się przesuwają. Nic złego. Jej zarysy zacierały się w drzemce, rozmazywały w mgiełce rzęs i włosków. Mała Samiczka, zamknięta sama w domu, zbyt daleko, żeby się nią przejmować. Wolno mu. Zamknąć oko.

Mary gapiła się, wytężając wzrok przez szybę. Zrób to jeszcze raz, pomyślała. No, dalej! Jeszcze raz. Żebym miała pewność. Wiedziała jednak, co zobaczyła. Otworzył oko, spojrzał wprost na nią, a potem zamknął, jak gdyby mrugał do niej zabawnie w zwolnionym tempie. Właśnie tak. Mrugnął do niej. Sądząc po tym, jak leżał tam z oczami zaciśniętymi w przesadnym zaprzeczeniu, było oczywiste, że mrugnął z rozmysłem. Jednym gestem nawiązał między nimi nić porozumienia. Koniuszek jego ogona drgnął, jakby usłyszał tę myśl.

Och, Mark. Co byś zrobił, gdybyś tu był, a to zwierzę przyszłoby do ogrodu? Właściwie wiedziała, co Mark by zrobił, bo robił to wiele razy. Rzuciłby się do tylnych drzwi, zanurzył dłoń w doniczce z kamieniami i pobiegł do lisa.

Lis przekrzywił głowę, ale oczy wciąż miał zamknięte.

Tak, życie było teraz lepsze. Lepsze i gorsze.

Chociaż Mary obserwowała drgania rudego ucha, na pomarszczonej szybie wyłaniał się przed nią Mark. To tu był początek ich domu. Wiedzieli, że go kupią, gdy tylko stanęli w tym miejscu i zobaczyli… Zobaczyli wszystko to, czego nie dało się zobaczyć. Ani jednego budynku. Ani jednego komina. Nawet wieżowce z Shepherds Bridge Walk skrywały się za grubą zasłoną roślinności. Był to jedyny niewielki dom wystawiony na sprzedaż w ich dzielnicy we wschodnim Londynie, i to wtedy, gdy ceny spadły – po prostu cud, na który było ich stać. Mark objął ją w talii i uścisnął gestem, który brała za sygnał, że powinna schudnąć (nie powinna), choć on przysięgał, że w ogóle nie o to mu chodziło (chodziło). Robił to z przyzwyczajenia, tak twierdził. Był specjalistą do spraw kosztów. Szczupłym. Gdy agent nieruchomości kręcił się w przedpokoju, szepnął: „To jest praktycznie las” i chwycił ją wargami za płatek ucha. Potarła ucho wierzchem dłoni, żeby pozbyć się śliny sprzed pięciu lat. Wygrała tę bitwę. Teraz dom należał do niej. Mary Green, Hazel Grove 53, Londyn E8.

Po drugiej stronie szyby pająk biegł po nici swojej sieci, jego odnóża na granicy jej pola widzenia zamazywały się w ozdobne bazgroły.

Nie spuszczała wzroku z lisa na trawniku.

Śpi czy nie śpi?

I co ona ma z nim zrobić, do cholery? Musiał uciec z lasu ciągnącego się między ogródkami tego rzędu szeregówek a domami przy drodze po drugiej stronie. „Las” – wciąż tak mówiła. To był ich żart, jej i Marka, bo gdy patrzyło się zimą przez okno na pierwszym piętrze, pod stertą bluszczu można było dostrzec kształt roweru i rączki taczki wystające z jeżyn niczym wołanie tonącego o pomoc. Ot, kawałek nieużytku, ale mimo to magiczny – wyspa dziczy w samym środku miasta zostawiona sama sobie, mimo że ceny nieruchomości szybowały w górę; najwyraźniej rada gminy całkiem o nim zapomniała. Drzewa zachodziły na siebie tak gęsto, że zieleń plątała się w sieci i węzły, z daleka wyglądało to jak morze liści. Las skrywał swoją tajemnicę, zamknięty w trójkącie ulic z szeregowymi domkami. Należał do tych, którzy do niego dotarli.

Za jej plecami na chodniku zastukały czyjeś kroki, ale Mary nie zamierzała dać się rozproszyć. Obserwowała lisa. Frontowy ogródek i tak odbijał się w szybie. Wisiał nad lisem jak ogród w ogrodzie, zjawa między pierwszym a drugim planem, z której wyłaniały się miękkie zarysy krzewów i długie liście wielkiej palmy. Po chwili do tej widmowej oazy wkroczył przechodzień z dziecięcym wózkiem. Spod budki pomachała mała rączka. Lubiła ten widok, ale trzeba było go uchwycić, zanim skryje się w gęstych liściach wawrzynu. Gdy wózek zniknął jej z oczu, usłyszała stukot jego kółek na schodkach sąsiedniego domu. To z pewnością Michelle.

Skup się, Mary. Nie pozwól mu teraz uciec. To co, że jesteś głodna i zmęczona. To co, że ledwo się doczołgałaś do końca jeszcze jednego smutnego dnia w znienawidzonej pracy, a dzień jutrzejszy przyniesie to samo, tylko że będzie jeszcze gorzej, i nie możesz spać ani jeść, więc zostaje tylko pobudka i praca, pobudka i praca. A teraz jeszcze to. I co ona ma zrobić?

Opuściła biodro, żeby zsunąć buty, jedna stopa szturchnęła piętę drugiej, i wtedy… Wtedy on… Widziała. Odwrócił ucho w jej stronę. Tylko jedno. Prawe. Naprawdę. Przekrzywił do przodu, potem odciągnął w tył, pokazując ciemniejsze włoski w środku. Najpierw mrugnął, a teraz właściwie ukłonił się kapeluszem. Niewiarygodne! Zastukała mocno w szybę. Lisie futro wypełniło zarys liści i zabarwiło je na rudo. Widmowy ogród zniknął pod wpływem jego ruchu. Każda łapa wiedziała, co ma robić. Wstał i jednym ruchem zmienił kierunek. Nie oglądał się za siebie, nie spieszył. Patrzyła, jak przeskakuje przez mur, ostatni zniknął biały czubek ogona. Potem poszła sprawdzić, czy jedne i drugie drzwi są zamknięte na klucz.

Dźwięk najpierw był syreną, potem płaczem dziecka, wreszcie piskiem, który po przekroczeniu ludzkiej tonacji zamienił się w zwierzęcy kwik. Mary otworzyła oczy. Sięgnęła po budzik, ale dłoń natrafiła na pustą przestrzeń. W sennej podróży dotarła na drugą stronę łóżka, która kiedyś należała do kogoś innego. Usiadła, odrywając plecy od wilgotnego prześcieradła, i kopnięciem zrzuciła z siebie kołdrę.

W pokoju było cicho. Cisza dobiegała też przez otwarte okno. Tak właśnie myślała o tym szczególnym fragmencie nocy, kiedy na ulicy panował spokój, a ptaki dopiero miały zaśpiewać – nakładanie się cisz, które wskazywało, że jest mniej więcej trzecia czterdzieści pięć rano. Przez pięć miesięcy po odejściu Marka poznała tę porę doskonale, ale wciąż ją zaskakiwało, jak szybko przemijała. Między trzecią, gdy miała nadzieję na sen, a szóstą, gdy nadzieja znikała, była tylko krótka przerwa. Wstała z łóżka.

Miała pokój od frontu, okienne ramy rozkwitły bursztynowo w świetle ulicy. Rolety, które już dawno odmówiły zaciemniania, uginały się i zwijały na końcach, odsłaniając pofalowany fragment jezdni. Odsunęła kawałek tkaniny, a mucha na szybie zaprotestowała bzyczeniem.

– Przepraszam, pani Mucho – powiedziała.

Nagle w polu jej sennego widzenia pojawił się szybki ruch. Czerwona smuga ogona, zamazany kształt na ulicy, i tyle. Wstrzymała oddech, czekając na coś więcej, ale nic się nie poruszyło. Może chodziło tylko o szczególną intymność patrzenia na ulicę, na którą nie patrzy nikt inny, ale Hazel Grove wyglądała jakoś inaczej.

Następnego ranka Mary miała już klucz w zamku, gdy zawołał do niej Eric. Zawracał na swoim podjeździe i wskazał głową na wózek.

– Mam nadzieję, że cię nie obudziła. Trochę sobie popłakaliśmy.

Mary zauważyła to „my” i przekręcając klucz, dwa razy, zastanawiała się, dlaczego rodzice tak bardzo żyją życiem swoich dzieci, że wciskają do niego swoją liczbę pojedynczą. Eric i Michelle wprowadzili się rok po niej i Marku. Odwiedzili się nawzajem, co wśród sąsiadów wcale nie było czymś oczywistym. To prawda, uważała ich bardziej za sąsiadów niż przyjaciół, ale byli życzliwi. Zwłaszcza Eric. A potem pojawiły się dzieci. Najpierw jedno, a potem, całkiem niedawno, to maleństwo.

– Nic nie słyszałam – powiedziała w końcu Mary. Obecnie sama mało hałasowała przez ścianę.

– Mam nadzieję, że do weekendu jej się polepszy. – Zerknął na okno na piętrze, w którym zasłony wciąż były zaciągnięte, i zniżył głos. – Naprawdę chciałbym gdzieś zabrać Michelle.

Mary nie widziała Michelle od porodu. To Eric zajrzał do niej, żeby pokazać dziewczynkę – chyba dali jej na imię Flora. Stał w progu, a Mary próbowała jakoś wyrazić zachwyt. Jeszcze raz spojrzała na wózek z parasolką, nad którą pochylał się Eric. Więc to ta kruszyna była źródłem całego hałasu. Urodziła się przed terminem, blady wcześniak w wielkiej gondoli.

– To bez sensu – powiedział Eric, przekrzywiając parasolkę. – Myślisz, że o tej porze można się spalić na słońcu?

– Trzymaj się drugiej strony ulicy. W słońcu biegnij, a w cieniu idź wolno. Dobry pomysł? A gdzie dziś jest George? – George jej nie obchodził, ale chłopczyk usłyszał sygnał i ryknął zza żywopłotu, krzywiąc się jak zwykle. Miał wygląd małego dupka. – A, tu cię mam! – zawołała. – Świetna kryjówka.

– George, powiedz Mary „cześć” – zasugerował Eric tonem wahającym się między poleceniem a prośbą. Chwycił chłopca pod ramiona i podniósł w górę. – Przecież umiesz powiedzieć „cześć”, prawda? Mary posiedzi z tobą w sobotę wieczorem. Mam nadzieję.

Dziecko zasłoniło buzię dłońmi, odwróciło głowę, a potem zaczęło machać nogami i kopnęło ojca w krocze.

– Muszę lecieć – odezwała się Mary. Myślała już o spotkaniu o dziesiątej. Jak to ujęła Dawn? „Spóźnienie wykluczone”. Formalne zebranie oceniające, do którego materiały wciąż leżały nieprzeczytane w torbie. Procedury, które zamierzała wprowadzić Dawn, zapowiadały się złowieszczo dla członków tak zwanego zespołu. „Żenujące”, oświadczyła. Jedynym plusem było to, że całe to przedsięwzięcie, o którym huczało od miesięcy, obnażyło menedżerskie braki Dawn. Mary wyszła na ulicę i zamknęła za sobą furtkę, czego nigdy nie robiła.

– Jasne, w sob…

Jej stopa zamiast na chodnik trafiła w coś miękkiego. Sandał pośliznął się w przód, zachwiała się, torba zeskoczyła jej z ramienia, a pasek zsunął się szybko aż do nadgarstka. Było tak gorąco, że z wdzięcznością przyjęła chłód wilgoci, która dotknęła jej palców, dopóki nie spojrzała w dół. Poprzedniego wieczoru pomalowała sobie paznokcie na niebiesko, a teraz, w złotych sandałkach, one najwyraźniej sobie z niej kpiły.

– Cholera!

– O, kurczę. – Eric pociągnął nosem z bezpiecznej odległości. – Lis.

– Co?

– Tak znaczą swoje terytorium. Ty uważasz, że to twój dom. On uważa, że jego.

Jezu, jeszcze raz przez to nie przejdę, pomyślała. To mój dom. Na hipotece jest moje nazwisko. Ale nie zatrzymała się, żeby odpowiedzieć. Zawróciła, utykając.

– Musisz im pokazać, kto tu rządzi – zawołał Eric. – Znajdź norę. Mary… – Spojrzał za siebie, a potem dodał ciszej ponad jej frontowym ogródkiem: – Weź truciznę weterynaryjną. Można ją kupić w Internecie.

Mary zrozumiała i wzdrygnęła się – odczuła to jak leciutkie wewnętrzne skinienie głową. Mark też by tak powiedział. Lis wszedł do jej ogrodu. Na chodniku zastawił na nią pułapkę. Atakował ją od tyłu i od frontu. Był tu w dzień i w nocy. Nie miała pojęcia, czego od niej chce, ale wiedziała, że jest to równoznaczne z szeroko zakrojoną kampanią wymierzoną przeciwko niej. Kiedy tylko usiądzie przy biurku, a Dawn przestanie ją obserwować, wejdzie do Internetu.

– To co, w sobotę o siódmej? – powiedział Eric.

Już w środku Mary pokicała na górę, przytrzymując się poręczy przy schodach, i umyła stopy w łazienkowej umywalce. Że też właśnie dziś musi się przez niego spóźnić! Zostawił to świństwo specjalnie. Tak jakby chciał, żeby miała w pracy jeszcze większe kłopoty. Oczywiście nie chciał tego. To przecież lis! Ale jednocześnie była przekonana, na podstawie zawziętości, z jaką się jej narzucał, że wyczuł jej słaby punkt. Polała wodą porcelanę. Zapach lisa krążył wokół umywalki, ale nie dawał się zmyć. Wytarła się, a w sypialni przemyła stopę starą wodą po goleniu Marka. Zauważyła ją w pudełku, gdy się pakował, a teraz zajmowała miejsce na półce, która kiedyś należała do niego. (To on je przymocował, więc w tym sensie jej półka także należała do niego). Niewiele po nim zostało: dwie koszule, mała drewniana układanka, którą kupili w sklepie z pamiątkami w jakimś muzeum. Zamknęła oczy na widok długiej smugi po kawie, która plamiła ścianę.

Ten szczątkowy Mark stanowił całkiem dobre towarzystwo. Dawał jej wolność i niezależność i nigdy nie tracił panowania nad sobą. Obciosała go do partnera idealnego. Mark w butelce, usłużnie chroniący ją przed perspektywą totalnej samotności i jednocześnie trzymany w ryzach przez ciężki szklany korek. Ale dziś zamierzała go wypuścić. Uch, woda po goleniu mocno pachniała. Spryskała nią drugą stopę. Pokaże lisowi, kto jest bossem. Tak się nazywała, Boss. Lis pewnie nawet nie zauważy tej niekonsekwencji, że to zapach Marka. Po lisach nie należy się spodziewać rozumu.

Po dziesięciu minutach postawiła czyste sandały za kuchennymi drzwiami na kilku warstwach lokalnej gazety. Woda wsiąkała w druk, przez co oczy sowy na zdjęciu zrobiły się przezroczyste.

– Puszczyki – przeczytała, zanim jeszcze słowa z drugiej strony kartki ukazały się na dziobie. Podobno miały gniazda w jednej ze starych fabryk nad kanałem. Warto nie przespać nocy, żeby usłyszeć ich pohukiwanie, pomyślała i palcem stopy zsunęła but z piór. Zatrzymała się na chwilę przy schodku. Niebo było bezchmurne, słońce rzucało na trawę małe kółko jak scena w amfiteatrze. Co za marnotrawstwo. Zebranie dyscyplinarne, całe popołudnie poświęcone na ocenę pracowników, i klimatyzacja, przy której zamarzały jej ramiona. Wyjdzie tak wcześnie, jak się da, wróci tu i wykorzysta ten dzień.

Gdy wróciła po południu do domu, po znaczku na kopercie poznała, że leżący na wycieraczce list przyszedł z pracy, zapewne zawierał spóźnioną informację o dzisiejszym zebraniu. W jej wydziale panował bałagan. Przeszła nad kopertą i skierowała się do przedpokoju. Nie mogła zrozumieć, jak Dawn dostała to stanowisko, jak w ogóle miała czelność dręczyć ją za ciągłe spóźnienia i niewywiązywanie się z zadań, skoro sama jako kierowniczka nie umiała nawet wysłać listu na czas. Najgłośniej, jak mogła, odciągnęła zasuwkę w tylnych drzwiach i kilkakrotnie nacisnęła klamkę. Hałas był emisariuszem strachu wysyłanym na rekonesans, podczas gdy ona mogła czekać w ukryciu. Jeśli lis tam jest, usłyszy go i da drapaka.

Hałas zalał ogród. Poszła jego śladem, teraz ona była w ogrodzie, a on zerwał się na równe nogi. A może zerwał się wcześniej, słysząc dźwięk. Chciała krzyknąć albo go wygonić, ale jego widok, tak blisko, zaparł jej dech. Lis rozluźnił szczęki i oblizał wargi jej myślami. Gdy się zawahała, unieruchomiona jego czystą fizycznością, jeszcze bardziej wypełnił przestrzeń utworzoną przez jej niezdecydowanie. Futro mu zgęstniało. I wtedy zobaczyła – poza jego wtargnięciem i całkowicie niestosowną obecnością – jak wspaniale wygląda.

W słońcu jego sierść miała lśniący kasztanowy kolor przetykany ciemnymi pasemkami, które uznała (co oczywiście było absurdalne) za kosztowne. Przybrał jak najlepszą postawę. Głowa w górze, grzbiet prosty, zad wyprężony, jakby na jej widok wybrał odpowiednie napięcie ciała. Podniósł pysk, pewnie węszył w powietrzu. Ale najbardziej uderzające było to, że jego wyprostowany w tył ogon ani drgnął. Od nosa do czubka ogona miał co najmniej metr osiemdziesiąt długości i podobnie jak te wielkie psy, które Mary omijała w parku, wyglądał na większego niż jakiekolwiek posłuszne zwierzę. Miał czarne łapy, przez co pomyślała, że składa się z dwóch połówek: górna jasna i rzucająca się w oczy, a dolna pełna podstępów. Lśnił siłą drapieżnika, wobec której czuła jakąś instynktowną uległość.

Patio nagle pociemniało i Mary spojrzała w górę. Słońce weszło w grubą chmurę i choć powietrze było tak samo ciepłe jak chwilę wcześniej, choć za minutę czy dwie słońce znów miało się wyłonić, efekt był tak samo porażający jak wtedy, gdy ktoś nagle zdmuchnie płomień.

Nuda z chłodnym trzepotaniem dotknęła lisiej głowy. Jego uszy drgnęły, ale oczy wpatrywały się w stopy ludzkiej Samiczki, które Chrzęściły w tył, Chrzęściły w tył, że tak powiem. Szacunek.

Ogród zaczął się rozjaśniać, słońce, pokonując chmurę, ogrzało jej ramiona.

– Dzisiaj nie jesteś taki śpiący – mruknęła pod nosem. Próbowała mówić bez poruszania ustami, ostrzeżona myślą, że nawet najmniejszy ruch z jej strony może go skłonić do znacznie gwałtowniejszego ruchu. Mogła jedynie patrzeć, bo przebiegło jej przez głowę, że takie stanie i gapienie się jest głębszym aktem komunikacji. Bez rozdzielającego ich okna nie mogła polegać na równowadze sił, którą wczoraj ustaliła. Czy on wciąż tkwi w stworzonej przez nią klatce? Posłucha jej, gdy znów każe mu odejść? Dziś przybrał postawę ostrzegawczego bezruchu: każdy zjeżony włos pokazywał, że mógłby zaatakować z zaskoczenia. Jej dłoń odwróciła się wierzchem do góry, poruszyła sama z siebie tak samo, jak porusza się magnes. Poza tym nawet nie drgnęła, zastygła pod jego spojrzeniem.

Lis ziewnął, szczęka opadła mu jak most zwodzony i tak już została. W tym mimowolnym pokazaniu kłów – trudno było nazwać je inaczej – kryła się jakaś niedbałość, a Mary nie umiała określić, czy oznacza ona łagodność, czy raczej jej przeciwieństwo. Różowy język mignął do góry, nitka śliny osiadła na jednym z ostrych zębów, po czym lis zamknął pysk, odwrócił się i ruszył w kierunku ogrodzenia. Sposób, w jaki to zrobił – uniesienie głowy, ogon w górze – pokazywał, że opuszcza ogród z własnej woli, a innego dnia równie dobrze zechce zostać. Jego odejście, jego wspaniałomyślna gotowość, by ustąpić jako pierwszy, zaniepokoiły ją, choć nie wiedziała dlaczego.

Mary rzuciła się biegiem do leżaka, żeby skonsolidować odzyskane terytorium. Z ogrodu Erica i Michelle nie dochodził żaden dźwięk, a po drugiej stronie nie miała sąsiadów; dom stał pusty, od kiedy stara pani Farnworth umarła w zeszłym roku. Mary zdjęła spódnicę przez nogi, rozpięła koszulę i zsunęła ramiączka biustonosza.

Czekała na tę chwilę od wczoraj, żeby odpocząć i nasycić się słońcem, ale gdy została sama w ogrodzie, zrobiło się jej nieswojo – ogród był nie tyle pusty, ile tymczasowo zwolniony. Przypomniało jej się, jak wiele lat temu dzieliła mieszkanie z Sabą. W tamtej kamienicy było chyba dziesięć albo dwanaście mieszkań, a w ogrodzie, do którego wszyscy mieli wstęp, nigdy nie czuła się swobodnie, nawet kiedy przebywała w nim sama. Gdy teraz leżała tu w samej bieliźnie, odnosiła niepokojące wrażenie, że ta przestrzeń jest wspólną własnością, a jej nie wolno w niej zamieszkać swobodnie i bez przeszkód. Lis zniknął. Miała ogród dla siebie. Ale na jak długo?

Szkoda, że nie pamiętała o książce, ale gdyby teraz po nią poszła, lis mógłby uznać jej nieobecność za przyzwolenie na powrót. Leżała więc nadal, myśląc o tym, co się stało, i ciągle nawiedzała ją jedna myśl. A ponieważ wokół nie było nikogo, wypowiedziała ją na głos:

– Był zainteresowany mną tak samo jak ja nim.

Trudno jej było pozbyć się przekonania, że przyszedł, by spojrzeć na nią jeszcze raz, i że jego kolejne wizyty składają się na jakąś misję.

Może za sprawą tego odczucia każdy dźwięk odbierała jak wtargnięcie. Aż podskoczyła, gdy suchy liść przetoczył się przez patio. Gdy krzewy zastukały o płot, zastanawiała się, kto stoi pod drzwiami. W szczęku dźwigów, dobiegającym z miejsca, gdzie wyburzano stare osiedle, doszukiwała się dzwonka telefonu. Dawn powołała się na „notoryczne spóźnienia”, „rozczarowującą postawę”. Reszty Mary nie pamiętała. Mary dostała wiele szans, ale biedna Dawn nie miała wyboru. Zebranie dyscyplinarne skończyło się tak, jak Mary się spodziewała – oficjalnym upomnieniem. A teraz każdy dźwięk uderzał w nią, jakby jakaś potężna siła próbowała wpuścić zagrożenie do jej domu. Jeśli straci pracę, to po jakim czasie straci także dom?

Musiała zapaść w drzemkę, bo gdy znów się rozejrzała, leżak stał w cieniu, a skórę miała chłodną. Ubrała się szybko i przemknęła przez ogród, naszła ją chęć, by mu się dokładniej przyjrzeć. Dwa razy lis uciekł przez murek na jego tyłach. W odróżnieniu od sąsiadów nie miała furtki wychodzącej do lasu, a ogrodzenie uginało się pod ciężarem ogromnej lipy, która rozpychała się coraz bardziej. Wypadło już z niego siedem cegieł, tworząc po drugiej stronie bezładny nagrobek.

Mary wyjrzała przez mur, który chłodził jej przedramiona, i zobaczyła, że choć słońce zniknęło z jej ogrodu, tu nadal pozostały resztki dnia. Idealny prostokąt leszczyny płonął na żółto, jasne okno z liści. Wyglądało to dokładnie tak, jakby ktoś – i wiedziała kto – wszedł do domu i zapalił światło. Zachwyciła ją wielkość lisiego ogrodu: sam las i żadnej hipoteki! Przez głowę przemknął jej obraz lisa pod leszczyną, wyciągniętego przed telewizorem po całym dniu opalania, i nagle dostrzegła coś, czego wcześniej nie zauważyła. Jego wymowne wyjście – swoboda przy przeskakiwaniu muru, chęć, by wyświadczyć jej tym przysługę – było jednoznacznym wyrazem nie uległości, lecz gościnności. W jej ogrodzie siebie uważał za gospodarza, a ją za swojego gościa.

Gdy lis pojawił się następnym razem, Mary go nie widziała. Ale wiedziała, że był, bo gdy rano wyszła na dwór po sandały, już ich nie znalazła; na ich miejscu leżała para niebieskich bokserek. Podarte i zakurzone, klasyczne w kroju, takie jakie nosił Mark. Zmarszczyła nos z obrzydzeniem. I co ona ma teraz zrobić? Obeszła ogród, wypatrując w wysokiej trawie ostrzegawczego błysku metalicznej skóry. Gdy wróciła pod drzwi, brudne bokserki wyraźnie z niej kpiły. Na razie nie miała w domu miejsca na męską bieliznę.

Spojrzała w górę na okno sąsiadów. Boże! Czyżby należały do Erica?

– O, nie – powiedziała. Wystarczy, że lis wkradł się do jej ogrodu, nie pozwoli, by włamywał się do jej wyobraźni. Prawda jest taka, że następny dzień będzie musiała spędzić w złych butach. Złe buty, kupione dwa lata temu za awans, którego nie dostała. W ich wydziale wciąż była jednym z dwóch zastępców szefa czteroosobowego podzespołu. Miała poczucie, że nieodwołalnie wkroczyła na szlak wieloletnich niepowodzeń. Założenie, że praca w HR dla uniwersytetu stanie się stymulująca, że do pewnego stopnia podtrzyma przy życiu jej własne nadzieje na drugi stopień naukowy, okazało się złudzeniem. Kiedy pracujesz w HR, zajmujesz się jedynie innymi ludźmi i ich problemami. Wyszła ciężkim krokiem na chodnik, majtki zgarnięte do reklamówki wylądowały w kontenerze na śmieci.

Przeszła szybkim krokiem przez park do stacji, spoglądając za siebie na każdym zakręcie. Ścieżka wiła się przez zieleń, Mary miała wrażenie, że ktoś ją śledzi. Odgłosy kroków podążały za nią, mijały ją, wychodziły jej naprzeciw. Rozglądała się w tył i na boki, jasna trawa przetaczała się wokół niej niczym zielona miska przechylana w czyichś dłoniach.

Po raz pierwszy w tym tygodniu Mary zastała po powrocie do domu pusty ogród. Pomyślała, że lis musiał wreszcie załapać. Pochyliła się, żeby strzepnąć z leżaka lipowy pył, a wtedy jej wzrok padł na kawałek złotej skóry prześlizgującej się w wysokiej trawie. Sandał był nagrzany słońcem. Odwróciła go, szukając śladów zębów albo plam po ślinie, ale wyglądał na nietknięty. Wydawał się tylko trochę inny, jak bagaż, kiedy się go zdejmie z lotniskowej taśmy.

Mary wsunęła stopę do środka. Może jednak wszystko skończy się pomyślnie. W jednym bucie, z drugą nogą bosą, przeszła przez ogród i przekroczyła linię cienia rzucanego przez lipę. Drugi but znalazła za komórką. Namyśliwszy się przy pierwszym, ten wsunęła bez kręcenia nosem. Jedna stopa ciepła, druga chłodna.

Przedostanie się przez mur wymagało trochę wysiłku – musiała stanąć na krześle wyciągniętym z komórki. Ale po chwili znalazła się w lesie i idąc do leszczyny, okrążyła kępę pokrzyw; słońce pokryło ziemię cętkami. On korzystał z jej ogrodu, więc teraz ona skorzysta z jego. Skraj terenu zniknął w głębokim cieniu, a powój, który podkradł się aż tam, rozłożył swoje płaskie, okrągłe kwiaty niczym pochodnie. Pomyślała, że w ich świetle bardzo rzuca się w oczy. Robiła dużo hałasu. Gałązki łamały się pod jej stopami. Pokrzywy oparzyły ją w rękę, a kiedy ukłuły ją w parę intymnych miejsc, zaklęła – potem zaklęła jeszcze raz, gdy zgarnęła sandałem miękką ściółkę. Miała nadzieję, że to ściółka. Odepchnęła zwiędłą paproć zagradzającą drogę i w końcu znalazła się na polanie zaledwie dwa metry od leszczyny. Tym razem to ona miała przewagę: zaskoczyła go.

Leżał tyłem do niej, ale nie był zaskoczony. Usłyszał ją, gdy wyciągała krzesło z komórki i z hałasem potrąciła nożyce ogrodowe. Zastrzygł uszami w jej kierunku, podniósł nos, przeglądając indeks swoich sąsiadów: ostra woń kociego samca, mastiff pachnący zatęchłym tytoniem. Na długo zanim po raz pierwszy zobaczył ją w ogrodzie, poznawał ją po mieszance aromatów składających się na jej zapach. Pachniała podgrzanym mlekiem – trzy stołówkowe latte dziennie – przełamanym różanym mydłem. Ale tylko on wyczuwał delikatną woń piżma, połączenie starego i świeżego potu, nieperfumowany detergent, serum przeciwzmarszczkowe, trawione resztki obiadowej kanapki z langustą, powolne uwalnianie gazów w przewodzie pokarmowym i kredową nutę jeszcze jednego niepotrzebnego jajeczka rozpoczynającego swoją powolną podróż na śmietnik.

Nie ruszyła się z polany, a on się nie odwrócił, żeby na nią spojrzeć. Pokonanie odległości od szeleszczącej paproci do niego zajęłoby jej wieki. Miał czas, żeby wykonać jakiś ruch. Gdyby rzuciła się w jego stronę. Nie rzuciłaby się.

Zwinął się starannie w spiralę, jak śniadaniowa drożdżówka. Rozejrzała się szybko i tak jak się spodziewała, zobaczyła pod leszczyną norę. Znalazła to, po co przyszła. Nie miała tu już nic do roboty. Nie niepokoił jej, to ona była w jego ogrodzie. Tak czy inaczej, nic tu po niej.

Bez szczególnego zainteresowania słuchał, jak Mary się oddala, ale wychwycił jedną nową nutę. Poza wszystkim innym wyczuł na niej także swój zapach.

Jego zapach. Bardzo intensywny. W nieskończonej ilości. Rozsiewał go łapami. Wydmuchiwał przez dziurkę w ogonie. Upakowywał w odchodach. Ślady jego życia odciśnięte w powietrzu. Pociągnij nosem i okaż szacunek! Utrzymywał świeżość tego szacunku dniami i nocami. Gdziekolwiek się pojawił. Chwileczkę. Gdziekolwiek się pojawił i chciał, by inne zwierzęta o tym wiedziały. Spryskiwał, wycierał, wydzielał, wyciskał, wypuszczał, skrapiał. Niezwykły obłok zapachu. Ciemne jak jasne. Mokre jak suche. Z każdym sapnięciem to, co było wnętrzem jego ciała, wychodziło na świat zewnętrzny.

Zapach przekazywał wiadomość. Tu byłem. Tu przyjdę znowu.

I znowu, i znowu, i znowu.

Okrążał drogi, przecinał szlaki, drapał od dołu ogrodzenia, rozginał gałązki żywopłotów, otwierał szczeliny. Nad, pod, przez. Z ogrodu do ogrodu. Na każdym przystanku zostawiał wiadomość. Płot mastiffa. Drzewko wielkanocne. Suchy naskórek, który ludzie ścierają sobie ze stóp. Dobry do żucia, ćwiczy szczęki. Mógł to robić bez przerwy. I robił.

Ten cały teren zbudowano na zapachu. Każdego dnia trzeba było poprawiać jego granice. Łatać. Musiał tropić i pilnować. Kiedyś ludzie siedzieli w swoich zagrodach. A teraz włóczyli się po lasach. Samce i Samice. Wtrącali się do jego mapy zapachów. Przez nich musiał coraz ciężej pracować, żeby obronić swój teren. Ale co to był za teren!

Najlepszy z możliwych. W środku dzicz. A na obrzeżach ludzkie kryjówki na jedzenie.

Dziwne. Ludzie nigdy nie chowali jedzenia w dołach. Przed głównym gniazdem każdego człowieka stała rozkładana spiżarnia. Czasem nawet dwie! Ciemne, co poprawiało zapachy. A w nich zagrzebane/niezagrzebane najlepsze przysmaki. Wariactwo. Wystarczy wskoczyć do środka. Pomachać przednimi łapami. Pogrzebać. Porozrzucać. I wszystko wylatuje. Zwierzęta, ryby, owoce, zabawki, kości. Rozgrzewają się w słońcu i miękną.

Wykarmiłby się tutaj więcej niż jeden lis. To już zostało sprawdzone. Piękne, powolne, smakowite Chrząszcze.

Wspominał już o Chrząszczach?

Wszędzie aż się od nich roiło.

Jego teren się rozrastał. Poszerzał jego granice aż po ogrodzone wybiegi dla ludzi.

Niedługo będą jagody. Ale jagody to taka smutna perspektywa.

ROZDZIAŁ TRZECI

W drzwiach stała rozpromieniona Michelle. Mary spodziewała się, że najpierw zobaczy Erica, ale to jego żona popędziła do drzwi i to jej ciało blokowało wejście, jakby biło się z myślami, czy wpuścić Mary do środka. Mimo śniadej cery Michelle wyglądała blado. Pod oczami miała dwa szare półksiężyce, które świeciły cytrynowo przy jej sukience, lekko przybrudzonej, w kolorze neonowej żółci.

– O! Ale wyglądasz! – powiedziała Michelle, zaciskając dłonie na przedramionach Mary.

Nie dało się stwierdzić, czy ten gest miał być serdeczny, czy odstraszający, zwłaszcza że stopy Mary wciąż tkwiły za progiem, a Michelle stała w środku.

– O! – powiedziała Michelle jeszcze raz. – Wyglądasz rewelacyjnie.

Nie widziały się od… Ileż to miała Flora? Trzy tygodnie? Cztery? Pięć? Mary próbowała policzyć, ile dni upłynęło od tamtej strasznej nocy, kiedy leżała z otwartymi oczami i wsłuchiwała się w krzyki Michelle. Leżała tak, nie mogąc zasnąć, aż wreszcie sypialnię zalało niebieskie światło i zorientowała się, że po Michelle przyjechała karetka, przez co jej całonocne czuwanie okazało się bezcelowe. Od tamtej pory to Eric, machający teraz do Mary z czeluści przedpokoju, reprezentował dom.

– Dziękuję – powiedziała Mary do Michelle. W końcu udało jej się uwolnić ręce. Granatowa sukienka rzeczywiście wyglądała nieźle. Mary miała trzydzieści cztery lata, ale po raz pierwszy poproszono ją, by została z dziećmi, więc nie miała pojęcia o dress codzie. Ubranie się zajęło jej godzinę, odrzucone stroje leżały w kupie na łóżku, czekając, aż zamienią się w stos na podłodze. Natomiast Michelle wyglądała okropnie.

– Chciałam się postarać dla dzieci – powiedziała Mary wesoło.

– Oboje już śpią. Tylko, na miłość boską, nie obudź ich.

– Dobra. W takim razie postarałam się dla telewizora. À propos – powiedziała Mary, dotykając własnego ramienia – masz tutaj plamę.

Michelle patrzyła na ulicę ponad ramieniem Mary, jakby ta informacja nie miała znaczenia.

– Wchodź szybko. Eric widział niedawno, że lis znów się tu włóczy. Zadomowiły się na tamtych nieużytkach. Proszę. – Spojrzała na stopy Mary. – A buty zostaw w przedpokoju. Nie masz torebki? Nigdzie potem nie wychodzisz? Nie będziemy późno wracać.

Z salonu dobiegało buczenie. Mary zdjęła sandały i poszła za Michelle w kierunku tego dźwięku.

– Włączyłam wentylatory. A tu masz wszystko, czego potrzeba – powiedziała Michelle. Mary stłumiła kaszel. W pokoju było duszno. Na stoliku stała butelka czerwonego wina, talerzyk z ciasteczkami, a obok leżała kartka, pokryta pochyłym drukowanym pismem, które bez względu na treść mówiło wyraźnie: Napisane w pośpiechu przez bardzo zapracowaną kobietę.

– Flora już jadła – ciągnęła Michelle. – Jest w małym pokoju na górze.

– Twarda miłość – powiedział Eric, wystawiając głowę zza drzwi. – Michelle chce, żeby spały same.

– Wrócimy przed dziesiątą, zdążymy na następne karmienie – oznajmiła jego żona. – Miska Tiggera jest pełna, ale on przyjdzie dopiero, gdy zgłodnieje. Będziemy dosłownie za rogiem. W razie czego dzwoń.

– Dobrze – odpowiedziała Mary. – Spokojnie. Dobrej zabawy.

Usłyszała, jak Eric otwiera zasuwkę we frontowych drzwiach.

– Na razie, Mary – zawołał.

Czekała, aż drzwi się zamkną, ale zorientowała się, że to już się stało, gdy usłyszała delikatny trzask klucza na zewnątrz. Zgrzyt metalu wysuwanego z dziurki. Żaden gatunek stworzeń nie porusza się tak szybko jak rodzice, którzy zamówili opiekunkę do dziecka, pomyślała. Dzięki Bogu już sobie poszli, nareszcie jestem sama w domu. Choć raczej sama w ich domu, z dwójką śpiących dzieci.

Dziwnie i trochę ekscytująco tak sobie siedzieć bez nadzoru w salonie sąsiadów. Pokój wyglądał znajomo, ale też ewidentnie niepokojąco. Coś w połowie drogi między byciem w środku i na zewnątrz, bo przecież Mary wyszła, ale siedziała w domu. Była u kogoś, ale trochę jak u siebie. Miała wrażenie, że przeszła na drugą stronę lustra w swoim salonie i znalazła się w jakimś szczególnym odbiciu.

Odwróciła się, żeby zorientować się w terenie. U Erica i Michelle salon był oddzielony od kuchni, ale poza tym dom miał w zasadzie symetryczny układ. Ich kanapa stała na wprost ściany salonu Mary. Ich telewizor niemal opierał się o jej własny, dwa nakładające się na siebie prostokąty. Tylko że jej ściana była pomalowana na blady zielonkawoniebieski kolor, a Eric i Michelle położyli tapetę z wzorem w pnącza i leśne zwierzęta, dzika przyroda rozrastająca się obficie na głównej ścianie. Ten wątek rozlewał się na tapicerowane meble. Zające biegały po narzucie kanapy, na której ułożono stos poduszek. Mimo obecności małego dziecka pokój był nieskazitelnie czysty. Mary przesunęła poduszki i już na nich siadała, gdy nagle podskoczyła jak oparzona: na jednej widniał wielki rudy pysk lisa. Zamiast tego postanowiła więc przejrzeć półki. Jej wzrok przyciągnęła porcelanowa sowa, jakby zapraszała, by wziąć ją do ręki. Żadnej naklejki z ceną. Odłożyła przedmiot na miejsce.

Znajdowała się tak blisko własnego domu, jak tylko się da, jednocześnie w nim nie będąc, ale cały ten salon wprawiał ją w zaniepokojenie, bo wszystko wydawało się tutaj nie takie, jak trzeba. Stała boso, posłuszna prośbie Michelle, by zostawić sandały w przedpokoju, a dywan wciskał jej między palce swoją irytującą puszystość. Wentylator robił tyk, tyk, tyk, jakby jego obroty także odliczały sekundy. Denerwowało ją to, miała wrażenie, że tykający szum odmierza czas i gorąco. Wyjęła wtyczkę z gniazdka i trochę się rozluźniła, gdy łopaty zatrzymały się z cichym klekotem.

W pokoju zdecydowanie brakowało świeżego powietrza.

Zaczęła otwierać okienny zamek. Wcisnęła kciuki pod ramę i szarpnęła do góry, wdychając przy tym zwiewny kłębek starej wody kolońskiej Marka. Zapach drewna sandałowego podobał jej się coraz bardziej. Przez trzy dni z rzędu odkorkowywała buteleczkę i patrzyła, jak szyjka odciska na jej nadgarstku swoją wilgotną krawędź. Przypomniało jej to ilustrację z bajki, którą uwielbiała w dzieciństwie: dżin wyłaniający się z oparów lampy. Przerażający, ale pomocny. Dwa w jednym. To właśnie jej się podobało. Jeszcze raz naparła na okno, ale ono ani drgnęło, i wtedy zobaczyła, że przytrzymuje je drugi zamek. Ciekawe, czy w tym domu obowiązuje zakaz otwierania okien. Nieużywana rama nie działała, jak trzeba, kiedy odblokowała drugi zamek, wyważona framuga wydała niepokojący stukot.

Syrena przejechała w pędzie ulicą, spadając na nią trzykrotnym dźwiękiem.

– W porządku. W porządku – powiedział na chodniku jakiś głos, który poprowadził jej wzrok do mężczyzny z warkoczykami. Mężczyzna opierał się o drzewo, stał swobodnie ze skrzyżowanymi stopami i rozmawiał głośno przez telefon. Zaczęła się wsłuchiwać, ale jego głos zanikł w ryku policyjnego helikoptera. Szyby przestały drżeć dopiero po kilku minutach.

– Zgadza się – usłyszała mężczyznę z warkoczykami. Właśnie minęła siódma. Za wcześnie na prawie wszystko. A może za późno. Po południu w parku było pełno półnagich ciał. Przy tym upale pewnie są tam nadal. Na murku przed domem naprzeciwko przysiadły dwie dziewczyny – jak się nazywa facet, który tam mieszka? Frank? Sroka wylądowała na kablu biegnącym ze słupa telegraficznego, który zakołysał się jak skakanka. Mary zanotowała w pamięci, żeby zamknąć okno o wpół do dziesiątej, tak na wszelki wypadek.

Na stoliku znalazła pilota i notatki Michelle. Przeczytała je uważnie, zadowolona, że instrukcje dotyczą także dzieci. Włączyła telewizor. Przez swój upór, sztywniactwo albo poczucie intelektualnej wyższości Eric i Michelle mieli tylko pięć kanałów. Nie uda jej się obejrzeć gównianego konkursu talentów pokazywanego w sobotnie wieczory, największego upokorzenia życia w pojedynkę. Żałowała, że nie wzięła ze sobą książki. Przyglądając się ścianie łączącej oba domy, z jej niezgrabnymi kwiatami i płatkami ściśniętymi tak, że groziło to erupcją, wyliczyła, że od książki dzieli ją około pięciu metrów – po przekątnej, w linii prostej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki