Thomas Arnold

Horyzont umysłu

Redakcja

Robert Ratajczak

Współpraca

Sabina Zarzycka

Korekta

Danuta Dworaczek

Dorota Spandel

© by Thomas Arnold

Skład i łamanie

Artur Kaczor

PUK KompART, Czerwionka-Leszczyny

ISBN 978-83-65950-07-9

Wydawca

Agencja Reklamowo-Wydawnicza „Vectra”

Czerwionka-Leszczyny 2016

www.arw-vectra.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Powieść ta jest fikcją literacką. Nazwiska, postaci, miejsca i zdarzenia są dziełem wyobraźni autora. Użyto ich w sposób fikcyjny i nie powinny być interpretowane jako rzeczywiste. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych zdarzeń, miejsc, organizacji lub osób jest wyłącznie dziełem przypadku.

Nie zapominajmy, że autor widniejący na okładce jest wprawdzie pomysłodawcą i głównym wykonawcą przedsięwzięcia, które później określa się mianem KSIĄŻKI, ale bez rzeszy życzliwych mu ludzi pozostaje jedynie przypadkowym zlepkiem liter na okładce.

Wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do rozpowszechnienia mojej małej twórczości, z całego serca dziękuję.

Thomas Arnold

PROLOG

Rozległ się metaliczny brzęk. Za chwilę ktoś przeraźliwie jęknął. Nie było to konkretne słowo, a raczej przejaw aktu desperacji. Nastała cisza, a po niej wrzask. Później kolejny. Wkrótce dzikie okrzyki przerodziły się w agonalne jęki.

— Zamknij się! — warknął groźnie rozbudzony mężczyzna. Usiadł na pryczy, zamknął oczy i przetarł twarz. Przed nim rysowała się kolejna nieprzespana noc z rzędu. Nie potrafił zasypiać na zawołanie. Zaczął masować skronie, próbując zapanować nad pulsującym bólem głowy. Na korytarzu pomiędzy kratami, w półmroku dostrzegł zarys niewielkiego przedmiotu — metalowego kubka.

Gdyby tylko mógł, bez wahania przerwałby cierpienia człowieka za ścianą. Zazwyczaj słuchowisko kończyło się po kilku minutach, ale tym razem trwało już ponad pół godziny i nie zanosiło się na szybki koniec. Po kolejnym jęku mężczyzna zamachnął się i huknął pięścią w gruby, betonowy mur, próbując rozładować frustrację. Poczuł ulgę.

Wtedy pojawił się nowy, niespodziewany dźwięk. Takiego jeszcze nigdy wcześniej nie słyszał — głuche uderzenie o metal, a następnie odgłos osuwającego się ciała.

W celi obok wycie ustało. Zmieniło się w ciche rzężenie. Więzień poderwał się z pryczy i nadstawił uszu. Wyraźnie słyszał ciężkie, charczące oddechy. Przylgnął policzkiem do masywnych, zimnych, metalowych prętów. Dostrzegł but wystający spomiędzy krat.

Od miesiąca po każdym posiłku scenariusz się powtarzał. Był pewien, że mężczyzna obok zwariował. Bał się tylko, że przez niego zwariuje i on. Po tygodniu doszedł do wniosku, że szaleństwo tego biednego drania musi być w jakiś sposób skorelowane z jedzeniem. Ataki następowały regularnie, trzy razy dziennie i zawsze po posiłkach. Wielokrotnie informował o tym swoich żywicieli, ale ci nie zwracali na niego najmniejszej uwagi. Jakby nie rozumieli, co do nich mówił. Ich komendy ograniczały się do prostych poleceń: jedz, wstań, odwróć się, śpij. Od miesiąca nie opuszczał celi. Codziennie o stałej porze odwiedzał go lekarz w asyście dwóch wartowników uzbrojonych w elektryczne pałki. Medyk zmieniał mu opatrunki na głowie, tułowiu i kończynach.

Ostatnie, co pamiętał, to rekonesans opancerzonym pojazdem na terenie wroga. Nastąpił wybuch. Koledzy z oddziału krzyczeli. Wydostał się z wozu na otwarty ogień. Żołnierza obok rozerwało na kawałki. Potem były już tylko strzępy wspomnień, pojedyncze obrazy. Pełną świadomość odzyskał dopiero w tym miejscu.

Nie wiedział, gdzie jest ani dlaczego ktoś go przetrzymuje. Przez pierwszy tydzień próbował się buntować — nie jadł. Liczne razy od strażników skutecznie stłumiły jego opór. Ostatecznie do posłuszeństwa skłonił go widok zwłok wynoszonych z sąsiedniej celi po podobnej interwencji. Od tego czasu posłusznie przyjmował jedzenie i leki mające prawdopodobnie postawić go na nogi.

— Ej! Żyjesz tam? — zawołał od niechcenia, raczej z ciekawości niż z przejęcia.

— Co jest? — odezwał się niespodziewanie więzień z celi po lewej, wystawiając ręce przez kraty. — Chcesz się wyspać, to przymknij mordę.

— Chyba coś sobie zrobił.

— Nareszcie! Szkoda, że dopiero teraz na to wpadł.

— Słyszę, jak oddycha.

— Czyli jutro cyrk zacznie się od nowa. Radzę iść spać, póki jest cicho. — Ręce osobnika z celi obok zniknęły.

Więzień przy kracie spojrzał pod sufit — przed każdą z cel znajdowała się kamera. Przez chwilę mierzył się wzrokiem z kimś obserwującym go dwadzieścia cztery godziny na dobę. Wiedział, że wyczyn osobnika z sąsiedniej celi został zarejestrowany. Był pewien, że gdyby doszło do czegoś poważnego, opiekunowie zareagowaliby natychmiast.

Już chciał wrócić na pryczę, gdy kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Usłyszał jęk. But zniknął. Towarzysz niedoli najwyraźniej odzyskał przytomność.

— A miało być tak pięknie... — Rozległ się przytłumiony głos więźnia zza drugiej ściany, którego nadzieja na spokojną noc bezpowrotnie odeszła.

— W porządku? — zapytał mężczyzna ze środkowej celi, ignorując komentarz.

Odpowiedziało mu jęknięcie przypominające potwierdzenie. Z jednej strony zmartwił się, ale z drugiej miał cichą nadzieję, że ten wypadek uspokoił nieco sąsiada.

Trzask i na korytarzu całkowicie zgasły światła.

Osobnik obok prawdopodobnie przeszedł na pryczę.

— Jest nadzieja... — rozległ się kolejny komentarz poirytowanego współwięźnia.

Skazaniec w trzeciej celi wiercił się, próbując znaleźć dla siebie dogodną pozycję. Po kilku minutach uspokoił się. Nastała kompletna cisza. W końcu dało się słyszeć chrapanie.

Skazaniec ze środkowej celi wrócił na niewygodne łóżko i chwilę jeszcze nasłuchiwał. Ostatecznie położył się i zamknął oczy. Znowu jakiś szelest, tym razem pojedynczy. Chrapanie ustało. Wyłapał kilka głębokich oddechów. Ciszę niespodziewanie przerwał trzask. Był na wielu akcjach i doskonale znał odgłos łamiących się kości.

Poderwał się i przylgnął do krat.

— Wszystko w porządku?! — Zgaszone światła uniemożliwiły dostrzeżenie czegokolwiek. Słyszał jedynie szelest — niemiarowe kroki kogoś próbującego utrzymać się na nogach. Głuche uderzenie w ścianę zakończyło cały ten raban. Bezwładne ciało z impetem runęło na ziemię. Spomiędzy krat wysunęła się posiniaczona ręka.

Mężczyzna w środkowej celi zaczął krzyczeć, podskakiwać i machać do kamery, próbując zwrócić na siebie uwagę.

Z pierwszej celi padła salwa soczystych przekleństw.

Reakcja strażników była niemalże natychmiastowa. W korytarzu zapaliło się światło. Zamek w drzwiach na końcu sali zgrzytnął i do środka wbiegli dwaj uzbrojeni mężczyźni ubrani w szaroczarne kombinezony. Jeden kopnął metalowy kubek i dopadł krat, drugi zatrzymał się przy pierwszej celi po przeciwnej stronie korytarza, gdzie znajdował się elektroniczny czytnik. Przeciągnął kartę, a następnie wklepał sześciocyfrowy kod. Zamek w kracie został odblokowany.

Gdy wartownicy przykucnęli przy więźniu, na korytarzu pojawili się dwaj kolejni mężczyźni. Jeden był wysoki, szczupły i miał na sobie drogi, szary garnitur. Jego towarzysz — równie szczupły, tyle że o głowę niższy, nosił rozpięty biały kitel. Ledwie nadążał. Utykał i było widać, że bieganie sprawia mu wyraźne trudności. Miał wschodnie rysy twarzy. Jako drugi przekroczył próg celi, jednak od razu przejął inicjatywę. Zaczął rzucać krótkie rozkazy.

Obaj więźniowie stali przy kratach i nerwowo oczekiwali na rozwój wydarzeń. Niczego nie widzieli. Jedynie ożywiona krzątanina i pokrzykiwania niskiego Azjaty podpowiadały im, że sytuacja jest poważna. Był to ten sam człowiek, który codziennie badał ich w obecności strażników i tłumacza. Mimo że sami byli Koreańczykami, a rysy twarzy upodabniały ich do medyka, nie rozumieli, co do nich mówił. Dopiero z czasem zaczęli rozpoznawać pojedyncze rozkazy przekładane przez tłumacza.

Lekarz był Chińczykiem i posługiwał się dialektem mandaryńskim, a z niektórymi osobami rozmawiał biegle po angielsku. Więźniowie nie mieli styczności z tymi językami, więc jedyne, co teraz mogli, to patrzeć, nasłuchiwać i siedzieć cicho.

W trzeciej celi doszło do ostrej wymiany zdań. Medyk rozkazał coś łamaną angielszczyzną wzbogaconą przekleństwem w jego ojczystym języku. Jeden ze strażników wyskoczył na korytarz i wyciągnął broń. Warknął coś niezrozumiałego i machnął ręką, dając więźniom do zrozumienia, że mają się odsunąć od krat.

Mężczyzna w środkowej celi czuł, jak narasta w nim złość. Od lat był żołnierzem bezgranicznie oddanym swojemu narodowi. Zabiłby z rozkazu i gdyby zaszła taka potrzeba, bez wahania oddałby życie za sprawę. Bezczynność i bezradność przekształcały się w gniew, a kontrola nad nim stawała się coraz trudniejsza. Odwrócił się i spojrzał na ścianę. Widniały na niej dwa krwawe ślady. Podszedł do nich tak blisko, że poczuł zapach zakrzepłej krwi. Odwrócił się i spiorunował wzrokiem strażnika. Podniósł dłonie zaciśnięte w pięści, ukazując krwiaki i popękaną skórę.

Wartownik był uzbrojony i od mężczyzny dzieliły go kraty, ale widząc determinację i szalone spojrzenie, poczuł dreszcz.

Koreańczyk w pierwszej celi rzucił wiązanką obelg, skupiając na sobie uwagę wartownika. Z obelgami często bywa tak, że są one doskonale zrozumiałe nawet dla nieznających języka. Zamaskowany strażnik odwzajemnił się tym samym i ponownie wycedził przez zęby rozkaz cofnięcia się. Podniósł wyżej pistolet. Teraz celował w głowę, zamiast w klatkę piersiową.

Rozległo się chrząknięcie i przy jego lewym bucie wylądował solidny glut.

Obaj więźniowie czuli dokładnie to samo, choć każdy manifestował to na swój sposób. Mężczyzna w celi po lewej wdał się w pyskówkę ze strażnikiem, chociaż żaden nie rozumiał słów drugiego. Nerwową sytuację szybko rozwiązał dowódca, który przywołał swojego człowieka do porządku.

— Jak myślisz? — bąknął Koreańczyk ze skrajnej celi, nie odstępując od krat.

— Nie wiem. Na ziemi widziałem krew.

Rozmawiali pomimo obecności opiekunów. Byli pewni, że i tak ich nie rozumieją.

— Zabił się. To pewne.

— Znalazł wyjście.

— Oby nie jedyne.

Osobnik w garniturze wyszedł na korytarz. Wyjął komunikator i wrzasnął coś po angielsku. Niemalże w tym samym momencie przy metalowych drzwiach pojawili się dwaj sanitariusze z noszami. Lekarz ponaglił ich. Zamienili ze sobą dosłownie dwa zdania. Kuśtykając, doktor energicznie pomaszerował do wyjścia. Strażnicy otrzymali jakiś krótki rozkaz.

Po chwili z prawej celi wyłonili się sanitariusze. Na noszach leżał nieprzytomny więzień osłonięty białą płachtą. W miejscu, gdzie prawdopodobnie znajdowała się jego głowa, widniała powiększająca się czerwona plama.

— Już po nim — rzucił obojętnie Koreańczyk po lewej.

Strażnicy pozostawili uchylone wejście do trzeciej celi. Wymachując pistoletami, na odchodne wykrzyczeli kilka wyrazów — obelg połączonych z rozkazem spać. Gdy opuścili pomieszczenie, lampy zgasły. Zapanowały egipskie ciemności. Nie było nawet jednego okna, przez które wkradłby się blask księżyca.

Więźniowie ułożyli się z powrotem na pryczach, ale przez następną godzinę żaden z nich nie potrafił zasnąć. Czuli narastającą agresję i jednocześnie bezsilność.

Koreańczyk w środkowej celi wstał i podszedł do ściany. Walnął w nią kilka razy. Rany ponownie otworzyły się i na czerwonoszarej powierzchni pojawiły się świeże ślady. Ból zagłuszył złość. Osiągnął cel. Wrócił na pryczę. Nie widział dłoni, ale czuł spływającą po nich krew. Dotknął ust. Słodkawy smak. Zaczynał się do niego przyzwyczajać. Wytarł ręce o ubranie.

Chciał się położyć, ale do jego uszu znowu dotarł jakiś dźwięk. Wsłuchał się. Kolejny odgłos utwierdził go w przekonaniu, że się nie przesłyszał. Podszedł do krat i oparł dłonie o stal. Zimno przyniosło ulgę.

— Jest tam kto?

Pomimo nieprzeniknionej ciemności dostrzegł ledwie widoczną sylwetkę człowieka wychodzącego z prawej celi. Poczuł chłód. Serce zabiło mu mocniej. Osobnik przystanął przed nim i odwrócił głowę.

Koreańczyk nie był w stanie przyjrzeć się twarzy, ale wiedział, że patrzą sobie w oczy.

— Han! Han!

Usłyszał swoje imię, ale nie od stojącego przed nim, a od więźnia z sąsiedniej celi.

— Co jest? Wszystko gra?

— Widzisz to?! — Han na chwilę odwrócił wzrok. Gdy ponownie spojrzał przed siebie, postać była już prawie niewidoczna — oddaliła się i zniknęła za metalowymi drzwiami na końcu korytarza.

— Niby co?

— Tego człowieka! Wyszedł z celi i poszedł w kierunku wyjścia.

— Niczego nie widziałem.

— Za późno wstałeś!

— Han... Słyszałem, jak walisz w ścianę. Nie mogłem spać. Byłem przy tej cholernej kracie, zanim ty podszedłeś i spytałeś, czy ktoś tu jest.

Nastała chwila ciszy.

— I nie widziałeś go?

— Nikogo tutaj nie było. Przywidziało ci się.

— Jęku też nie słyszałeś?

— Jakiego jęku?

Han zgłupiał. Zastanowił się chwilę.

— Nieważne...

Wrócił na pryczę. Położył się i odwrócił twarzą do ściany. Gdy zamknął oczy, ciszę wypełnił kolejny jęk. Tym razem głośniejszy, bardziej złowrogi. Dotarł do każdego zakamarka i rozszedł się w wielu powtórzeniach, odbijając od betonowych ścian.

Han poderwał się.

— Słyszałeś to?! — krzyknął.

— Niczego nie słyszałem. Śpij, do cholery!

Koreańczyk skulił się i przytknął obolałe dłonie do zimnej ściany.

14 SIERPNIA

ROZDZIAŁ 1

Rezerwat Rocky River, obrzeża Cleveland, Ohio

— Kotku, ścisz radio. Mark zasnął — powiedziała kobieta siedząca z przodu na miejscu pasażera.

— Wolałbym nie... — odparł kierowca. Od jakiegoś czasu walczył z narastającym znużeniem. — Przepraszam, ale nie chciałbym... — Niespodziewanie oślepiły go światła pojazdu wyłaniającego się zza wzniesienia. — Co za baran... — Mignął długimi i zdjął nogę z gazu. Wtedy na przeciwległym pasie wydarzyło się coś, co było trudne do opisania.

Rozległ się klakson. Samochód nadjeżdżający z naprzeciwka z dużą prędkością, nie zwalniając, wjechał na środek drogi i uderzył w coś. Obiekt poleciał do rowu, a kierowca skontrował — zjechał na pobocze. Pojazd podskoczył. Zarzuciło nim i znowu znalazł się na środku jezdni.

— Chryste Panie! Hamuj! — krzyknęła kobieta i wstrzymała oddech.

Bezwładny czterolatek śpiący w foteliku poleciał do przodu. Krzyknął z bólu, gdy poczuł pas wbijający mu się w klatkę piersiową. Jego matka odruchowo zasłoniła rękami twarz, a ojciec zaparł się o kierownicę, przymrużył oczy i zacisnął zęby.

Tuż przed maską ich samochodu rozpędzony pojazd niczym olbrzymi pocisk przeciął pas. Przeraźliwy pisk opon rozszedł się po wymarłej okolicy. Ostatecznie został zakłócony trzaskiem gałęzi, które niczym zapałki łamały się pod dwutonową bestią z metalu, plastiku i szkła.

— Jezu... — szepnęła kobieta, gdy się zatrzymali. Jej mąż dalej patrzył przed siebie, próbując uspokoić oddech. Spojrzała do lusterka, po czym się odwróciła. Dostrzegła jedynie ledwie widoczną lukę w pobliskich krzakach.

Po kilku sekundach ponownie zapanowała cisza. Usłyszeli jęk dziecka przeradzający się w płacz.

— Wszyscy cali? — zapytał zszokowany ojciec.

— Chryste, Mark! Nic ci nie jest? — zapytała przerażona matka, odpinając pasy i łapiąc spoconymi ze strachu dłońmi ręce syna.

Chłopak miał łzy w oczach i ciężko oddychał.

— Mamo... Co się stało? — łkał. — Dlaczego tata tak zahamował?

— Jakiś samochód... — zaczęła, ale na przedramieniu poczuła mocny uścisk męża. Wymienili spojrzenia. Skinęła głową. — Z lasu wyskoczyło jakieś zwierzę. Tata musiał zahamować, żeby go nie potrącić.

Zjechali na pobocze i włączyli światła awaryjne.

— Daj mi telefon...

— Bill... — Ręce kobiety ciągle drżały z przerażenia.

— Zostańcie tutaj... Pójdę sprawdzić, czy z samochodem wszystko w porządku. — Odczytał z nawigacji aktualną pozycję. — Zaraz wracam.

— Błagam cię, uważaj na siebie...

— Gdzie tatuś idzie? Boję się.

— Spokojnie, sprawdzi tylko...

Trzasnęły drzwi.

Bill Lougheed wyjął z bagażnika latarkę. Bez trudu zlokalizował miejsce, w którym pojazd wpadł do rowu. Natychmiast wybrał 911. Kobieta w centrali przyjęła zgłoszenie. Pomoc miała zjawić się w ciągu piętnastu minut.

Zapanowała grobowa cisza — jakby wypadek wypłoszył wszystkie zwierzęta z lasu ciągnącego się po obu stronach jezdni. Jedynie pulsujące światła awaryjne rodzinnego SUV-a sygnalizowały, że coś się stało.

Mężczyzna przystanął przy śladach opon, które przeorały grząskie pobocze. Zaledwie przed godziną przeszła tędy potężna ulewa. Oświetlił gałęzie. Próbował wypatrzeć wrak, ale światło ginęło w mroku. Nie dostrzegł nawet zarysu pojazdu, za to w jasnej smudze coraz częściej przemykały krople — znowu zaczynało padać.

— Bill! — Usłyszał wołanie żony.

— Wszystko w porządku! Zostańcie w wozie...

— Tato! Boję się! — krzyknął Mark przez uchylone okno.

— Tatuś zaraz wróci, kochanie. — Kobieta nerwowo obserwowała w lusterku, jak mąż znika w gęstwinie. Przez chwilę widziała jeszcze światło latarki przeskakujące z gałęzi na gałąź. Gdy i ono zniknęło, dostała gęsiej skórki.

W rowie po drugiej stronie wypatrzyła jakiś ruch. Zmroziło ją, gdy dostrzegła coś na kształt ludzkiej ręki. Włączyła długie światła i przymrużyła oczy. Nie widziała nocą zbyt dobrze, a okulary nieumyślnie zostawiła w walizce w bagażniku. Padający deszcz utrudniał obserwację.

Wiedziała, że jeżeli ktoś potrzebuje natychmiastowej pomocy, to są jego jedyną nadzieją, ale instynkt samozachowawczy i macierzyński przez cały czas brały górę. Wyrzucała sobie egoizm i bezczynność, lecz chciała jak najszybciej stąd odjechać. Rodzina była dla niej najważniejsza.

— Mark, zaczekaj tu na mnie. Zaraz wracam — przemogła się.

— Nie!

— Kochanie — odwróciła się — to zwierzę może potrzebować pomocy.

— Powiedziałaś, że nic mu się nie stało! Gdzie jest tata?!

On też może potrzebować mojej pomocy, pomyślała.

— Ja też chcę pomóc!

— Pomożesz mi, zostając tu. Muszę coś sprawdzić. Przebiegnę tylko przez ulicę. Będziesz mnie widział.

— Mamo!

— Zaraz wracam... — powiedziała przez ściśnięte gardło. Wyciągnęła kluczyki ze stacyjki i wysiadła. Poczuła na sobie zimne krople deszczu. Gdy zamknęła drzwi, to cos w rowie drgnęło. Odwróciła się do syna, żeby potwierdzić, że wszystko w porządku. Za plecami usłyszała szelest. Zerknęła przez ramię. W miejscu, gdzie wcześniej zobaczyła rzekomą ofiarę, dostrzegła poruszające się gałęzie. Przebiegła przez ulicę. Ku jej zdziwieniu, rów był pusty. Trzęsąc się z zimna, przeszła kilka metrów. Przez szum deszczu z głębi lasu do jej uszu dotarł trzask łamiącej się gałęzi. Pomimo panującego zimna, dopiero teraz naprawdę ją zmroziło. Spojrzała na samochód.

— Do diabła z tym...

Wróciła do pojazdu i zablokowała drzwi.

— Co tam było?

— Nic, kochanie. Przywidziało mi się. — Ustawiła odpowiednio lusterko, aby móc lepiej obserwować miejsce, w którym zniknął mąż. Nagle poczuła na ramieniu czyjąś dłoń. Drgnęła i natychmiast odwróciła głowę.

— Jezu, Mark...

— Dlaczego tam poszłaś?

— Sama nie wiem — szepnęła do siebie. — Wydawało mi się, że coś zobaczyłam — odparła głośniej.

— Kiedy tata wróci? Gdzie on jest?

— Cierpliwości. Zaraz pojedziemy. Tata poszedł sprawdzić, co ze zwierzęciem, które przebiegło przed naszym samochodem.

— Potrąciliśmy je?

— Nie...

— A czy coś mu się stało?

Cały czas patrzyła w lusterko.

— Miejmy nadzieję, że nie — odpowiedziała po chwili namysłu.

Po pokonaniu jakichś dziesięciu metrów Bill Lougheed zatrzymał się. Było ślisko. Ledwie potrafił ustać w miejscu. W pierwszej chwili myślał, że pojazd wylądował w rowie, ale okazało się, że teren gwałtownie opada, tworząc strome zbocze. Nie mógł uwierzyć, że nadal nie widzi wraku. Zaczął zastanawiać się, czy w ogóle ktoś mógł to przeżyć.

— Halo! Halo! Jest tam ktoś?! — nawoływał, ale bez odzewu.

Deszcz zmienił się w ulewę. Masywne krople wody kumulujące się w koronach drzew zaczęły spadać na głowę z siłą porównywalną do uderzeń kuleczek gradu. Chciał pomóc poszkodowanym, ale zejście niżej w tych warunkach — bez odpowiedniego sprzętu — było zbyt ryzykowne. Na górze czekała na niego rodzina, za którą był odpowiedzialny. Postanowił zawrócić.

Po kilku metrach zatrzymał się i spojrzał w prawo. Miał nieodparte wrażenie, że ktoś tam jest — nienaturalnie poruszające się gałęzie zdradzały czyjąś obecność. Oświetlił pobliskie drzewo. Mógłby przysiąc, że obok niego ktoś stoi. Zamarł. Nagle sylwetka poruszyła się i zniknęła za potężną sosną.

— Hej! — Zrobił trzy szybkie kroki w poprzek zbocza — o jeden za dużo. Momentalnie poczuł, że traci równowagę. Upuścił latarkę, próbując ratować się przed upadkiem. Żebrami grzmotnął o duży kamień. Jego dłoń otarła się o mokrą trawę, ale nie znalazła żadnego punktu podparcia. Następnych kilka sekund było najbardziej przerażającymi, jakie przeżył. Sunął na brzuchu nogami w dół w całkowitą ciemność. Gałęzie, krzaki i małe drzewka niczym bicze smagały jego ciało, a wystające kamienie raniły kolana i klatkę piersiową. Niespodziewanie uderzył o twardą barierę i w tym momencie się zatrzymał. Miał wrażenie, że wnętrzności chcą pędzić dalej, ale reszta ciała już nie. Piszczel w prawej nodze strzeliła jak przepalający się w ognisku patyk. Wrzasnął z bólu i stracił przytomność.

Gdy Bill Lougheed otworzył oczy, nie wiedział, czy minęła minuta, czy godzina. Wiedział jedynie, że każdy, nawet najmniejszy ruch powoduje obezwładniający ból. Drżącą ręką dotknął prawej nogi. Wyczuł naprężoną skórę, a pod nią coś twardego — doznał złamania z przemieszczeniem.

Był przemoczony do suchej nitki. Z przerażeniem spojrzał w górę. Wydawało mu się, że widzi pulsującą łunę pomarańczowych świateł.

— Andrea! — wrzasnął na całe gardło.

Przez dobrych kilka minut wzywał pomocy, ale na próżno. Łzy bezradności zaczęły ściekać mu po twarzy. Przed oczami miał czekającą na niego rodzinę. Jedyną deską ratunku były w tej chwili służby, które wcześniej wezwał. Musiał czekać, aż się zjawią. Wtedy uświadomił sobie, że nie mogło minąć wiele czasu. Piętnaście minut — po takim czasie miała pojawić się pomoc. Jeszcze nie dotarła, więc musiał zemdleć dosłownie na chwilę.

Cały czas patrzył w górę, próbując dostrzec światła uprzywilejowanych pojazdów. Zdziwił się, gdy zobaczył jasny punkt gdzieś pomiędzy drzewami, jakieś dwadzieścia metrów w górę zbocza. Nagle ten punkt zaczął się poruszać i to szybko.

Mężczyzna zesztywniał. Przypomniał sobie cień znikający za drzewem. Teraz ten cień, z jego latarką, piął się w górę — w kierunku ich samochodu.

— Mój Boże... — W jednej chwili przez jego głowę przeleciało tysiąc myśli. Ponownie zaczął krzyczeć w nadziei, że głos dotrze do niczego nieświadomej żony. Bezowocne nawoływania przerwał dźwięk, którego najmniej się spodziewał. Natychmiast zamilkł. Z leżącego nieopodal jaśniejącego kamienia wydobywała się znajoma melodia.

Zagryzł zęby i odepchnął się, obracając na plecy. Ciągle patrzył w górę, śledząc jasny punkt, który motywował do działania. Ból był paraliżujący. Kość osłonięta jedynie cienką warstwą skóry i materiału otarła się o podłoże, przyprawiając go o stan bliski utraty przytomności. Musiał złapać oddech. Po chwili znowu spróbował. Pokonał zaledwie dwa metry, ale miał wrażenie, że przebył maraton z nożem wbitym w nogę. Gdy jego dłoń wreszcie złapała upragniony przedmiot, poczuł ulgę. Telefon musiał wypaść mu z kieszeni. Zatrzymał się na sporym kamieniu. Wyświetlacz był pęknięty, ale aparat działał. Kilkaset dolarów wydanych na wodoodporny model wreszcie zaprocentowało. Tak jak się spodziewał, dzwoniła żona. Nie zdążył odebrać. Co gorsza, na zboczu nie dostrzegł już światła latarki.

— Szybciej, do cholery! — Spróbował wybrać ostatni numer, ale wyświetlacz nie reagował na jego dotyk. — No chyba sobie żartujesz! — Naciskał coraz mocniej, niemalże wgniatając przezroczystą osłonę do środka. Andrea ponownie zadzwoniła, ale nie był w stanie odebrać. — Cholerny złom!

Złapał się za głowę, próbując znaleźć rozwiązanie. Wtedy jego wzrok zatrzymał się na przeszkodzie, o którą uderzył.

Dwa metry od niego znajdował się wrak samochodu. Leżał na dachu, a drzwi od strony kierowcy i pasażera były otwarte. W środku nikogo nie było — nie mógł jednak uwierzyć, że ktoś przeżył ten wypadek. Co więcej, podróżujący prawdopodobnie zdołali opuścić pojazd o własnych siłach. Kierownica, deska rozdzielcza, siedzenia, sflaczałe poduszki powietrzne i kurtyny — wszystko było ubrudzone krwią.

Przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Wczołgał się na przemoczoną i brudną podsufitkę. Z każdej strony atakowały go resztki zabezpieczeń. Położył się na plecach i z całej siły uderzył w klakson. Rozległ się ogłuszający dźwięk. W regularnych odstępach zaczął naciskać twardą skórę, aż stworzył powtarzalną sekwencję —  sygnał SOS.

Po chwili poczuł, że słabnie. Oświetlił kończynę telefonem. Nogawka spodni pociemniała od krwi. Próbował ucisnąć nogę, ale ból był nie do zniesienia. Nagle tuż za głową usłyszał jakiś hałas —  skrzypienie. Gdy odwrócił głowę, zobaczył poruszający się, bliżej nieokreślony kształt pełznący wprost na niego — coś próbowało wedrzeć się do samochodu od strony pasażera. Błyskawicznie podniósł telefon, oświetlając cień delikatną łuną wyświetlacza. Poczuł dreszcz rozchodzący się po ciele, gdy zza wiszącej kurtyny wyłoniła się zakrwawiona twarz.

Osobnik wyciągał rękę, próbując go złapać.

Mężczyzna gwałtownie podniósł się, chcąc uciec, ale huknął głową o kierownicę. Opadł na podsufitkę i stracił przytomność.

Po chwili przez szum deszczu ponownie przedarły się przerywane sygnały klaksonu.

Matka czterolatka dostrzegła w lusterku jasną smugę. Odetchnęła z ulgą. Z sekundy na sekundę światło latarki stawało się coraz wyraźniejsze, aż wreszcie znalazło ujście pomiędzy drzewami i wylało się na jezdnię. Kobieta wyskoczyła z samochodu i ruszyła w stronę męża.

— Bill... Do jasnej cholery... Martwiłam się... — Jej oczy zostały porażone ostrym światłem. — Możesz nie świecić mi w twarz? — Zasłoniła się ręką. — Bill, co ty... — Usłyszała mrożący krew w żyłach jęk. Wtedy zrozumiała. Ktoś, kto trzymał latarkę, zdecydowanie nie był jej mężem. Dopiero teraz zauważyła, że osobnik był niższego wzrostu. Długie włosy i luźny ubiór sugerowały kobietę. Gdzieś w dole usłyszała ciche, przerywane dźwięki. Rozpoznała sygnał SOS. Zaczęła się wycofywać.

— Kim jesteś i gdzie jest mój mąż?

Odpowiedział jej niezrozumiały bełkot. Szła tyłem, obserwując potencjalnego napastnika. Gdy drżącą ręką dotknęła zimnej karoserii, odwróciła się i wskoczyła do pojazdu. Zablokowała drzwi, przesiadła się na miejsce kierowcy i uruchomiła silnik.

— Mamo, co się dzieje?

Usłyszeli wrzask. Kobieta na zewnątrz wzięła zamach i mocno uderzyła latarką o tylną szybę. Powstał odprysk, ale nie zbiła jej. Zaczęła szarpać klamkę drzwi, przy których siedział przerażony chłopiec.

— Mamo!

— Schowaj się za siedzeniem! — krzyknęła Andrea Lougheed, nie odwracając się. Włączyła bieg. Ruszyła, pozostawiając upiorną postać za nimi.

— Mamo... Gdzie jest tata? — wyjąkał przerażony czterolatek.

— Mark... Cokolwiek się stanie, siedź tam i nie wychodź.

— Ale mamo...

— Powiedziałam! — Wcisnęła hamulec i zawróciła.

Kobieta stojąca na środku drogi przesłoniła ręką oczy, upuszczając latarkę. Samochód szybko rozpędzał się, oślepiając ją długimi światłami. Nawet nie pomyślała o ucieczce. Gdy od pojazdu dzieliło ją niecałe pięćdziesiąt metrów, z impetem upadła na kolana. Rozłożyła ręce, groźnie spoglądając na nadjeżdżającego SUV-a.

Koniec wersji demonstracyjnej.