Copyright © Martyna Senator, 2018 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Natalia Szczepkowska

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Klaudia Kumala

Projekt okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka

Zdjęcia na okładce:

© Aleshyn_Andrei | www.shutterstock.com

© Julia Tsokur | www.shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

eISBN 978-83-7976-985-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

KOCHANYM RODZICOM

Ciągle jeszcze istnieją wśród nas anioły.

Nie mają wprawdzie żadnych skrzydeł,

lecz ich serce jest bezpiecznym portem

dla wszystkich, którzy są w potrzebie.

DZIĘKUJĘ, ŻE JESTEŚCIE MOIMI ANIOŁAMI

Czasem krok, którego boisz się najbardziej,

jest tym, który Cię wyzwoli.

Robert Tew

PROLOG

Dlaczego tu jest tak cicho? Nie powinno tak być… Wiesz dlaczego, słyszę wewnętrzny głos. To koniec.

Nie, nie, nie. Po moich policzkach zaczynają płynąć łzy. To tylko sen. Koszmar, z którego zaraz się obudzę.

Ktoś coś mówi, ale żadne słowa do mnie nie docierają. Czuję się tak, jakbym była pod wodą. Tam słychać tylko ciszę. Przerażającą ciszę, która rozdziera serce.

Moim ciałem wstrząsa szloch. Chowam twarz w dłoniach i zaczynam płakać.

Jak to możliwe? Przecież oddycham… żyję… A jednak mam wrażenie, że umarłam razem z nim.

DWA LATA PÓŹNIEJ

ROZDZIAŁ 1

ELZA

Nie mam zbyt wielu rzeczy do zabrania. Wrzucam wszystko do walizki i wychodzę z domu, z nikim się nie żegnając. Po moich policzkach płyną łzy, ale nawet nie próbuję ich powstrzymać. Zbyt długo to robiłam.

Na klatce schodowej spotykam panią Teresę. Trzyma zwiniętą smycz i przywołuje Dianę, która najwyraźniej jeszcze nie ma ochoty wracać z wieczornego spaceru. Kiedy mnie dostrzega, po jej twarzy przebiega cień niepokoju.

– Nie mogę tu dłużej zostać – wyjaśniam.

Kobieta patrzy na mnie zatroskanym wzrokiem. Jednak nie wygląda na zdziwioną, tak jakby przeczuwała, że ten moment prędzej czy później nastąpi. Otwiera drzwi do mieszkania i uśmiecha się blado.

– Wejdź – mówi cicho. – Chcę ci coś dać.

Gdy przekraczam próg, uderza mnie specyficzny psi zapach. Mimo częstych odwiedzin do tej pory nie udało mi się do niego przyzwyczaić. Pani Teresa idzie do pokoju, a ja obrzucam wzrokiem miejsce, którego prawdopodobnie już nigdy nie zobaczę. Kiedy wraca, zauważam, że trzyma wypchaną kopertę.

– Weź to.

Patrzę z niedowierzaniem na plik banknotów i kręcę głową.

– Nie mogę!

– Oczywiście, że możesz. Będziesz ich potrzebować.

– A pani?

– Nie przejmuj się mną. Mam sporo oszczędności.

Wiem, że powinnam odmówić. Ale w obecnej sytuacji nie mogę sobie na to pozwolić.

– Dziękuję. – Chowam pieniądze do torebki. – Obiecuję, że wszystko pani zwrócę.

Kobieta macha ręką, tak jakby zupełnie jej na tym nie zależało.

– To jeszcze nie wszystko. Zrób miejsce w walizce.

Kiedy widzę, że niesie maszynę do szycia, natychmiast zaczynam protestować.

– I tak jej nie używam – przerywa mi. – A tobie na pewno się przyda.

Wzdycham głęboko i pakuję maszynę do torby, a potem żegnam się z panią Teresą i idę na przystanek.

Walizka jest strasznie ciężka. W dodatku jedno z kółek jest urwane, więc muszę ją nieść. Oddycham ciężko i co parę kroków przekładam bagaż z jednej ręki do drugiej.

Po półgodzinnej jeździe autobusem w końcu docieram na dworzec. Jest kwadrans po dwudziestej, a to oznacza, że następny pociąg do Krakowa odjeżdża dopiero za cztery godziny.

Nie mogę tak długo czekać, myślę gorączkowo, muszę jak najszybciej stąd wyjechać.

KUBA

Przed wjazdem na autostradę zatrzymuję się na stacji benzynowej. Zamawiam kawę i hot-doga. Dochodzi dwudziesta pierwsza, a przede mną jeszcze trzygodzinna podróż, dlatego zamierzam wlać w siebie solidną porcję kofeiny zanim znów usiądę za kółkiem. Staję przy wysokim okrągłym stoliku i upijam łyk americano.

Ostatnie trzy dni były wyjątkowo intensywne. Pracowałem na guest spocie w Blueberry Tattoo Studio, a wieczorami wraz z całą ekipą przesiadywałem w jednym z pubów na Starym Mieście. W dodatku ojciec codziennie wydzwaniał, próbując nakłonić mnie do rozpoczęcia aplikacji adwokackiej. Już dawno zaplanował mi życie, a teraz wściekał się, bo coraz częściej zbaczałem z drogi, którą dla mnie wybrał. Na początku lipca obroniłem pracę magisterską i jasno dałem mu do zrozumienia, że na tym moja przygoda z prawem się kończy. Początkowo myślał, że żartuję. Jednak kiedy wczoraj dowiedział się, że upłynął termin składania dokumentów i we wrześniu nie przystąpię do egzaminu, wpadł w szał. Zadzwonił do mnie i wrzeszczał przez bitą godzinę. Krzyczał, że jestem niepoważny i marnuję sobie życie. A kiedy powiedział, że przynoszę mu wstyd, bez słowa przerwałem połączenie. Echo jego głosu wciąż pobrzmiewa w mojej głowie i chociaż usiłuję się nim nie przejmować, podły nastrój nie opuszcza mnie nawet na chwilę.

Zjadam hot-doga i upijam kolejny łyk kawy. W pewnej chwili szklane drzwi rozsuwają się i do sklepu wchodzi ciemnowłosa dziewczyna. Ma na sobie dżinsy i kremowy sweter, a w dłoniach trzyma walizkę. Sądząc po sposobie, w jaki idzie, oraz grymasie, który wykrzywia jej twarz, bagaż jest potwornie ciężki. Podchodzi do kasy, stawia walizkę na podłodze i potrząsa ręką, tak jakby próbowała pozbyć się odrętwiającego bólu.

– W czym mogę pomóc? – pyta sprzedawca.

– Czy ma pan jakieś niepotrzebne pudełko?

– Zaraz zobaczę. – Mężczyzna znika na zapleczu, a ja przyglądam się jej z zaciekawieniem.

Ma szczupłą, lecz ponętną figurę. Zgrabne nogi, zaokrąglone biodra i kusząco zarysowany biust, którego nie jest w stanie ukryć nawet luźny sweter. W długich ciemnych włosach połyskują miedziane refleksy. Usta sprawiają wrażenie miękkich i zmysłowych, a duże ciemne oczy… patrzą prosto na mnie. Cholera! Zauważyła, że się na nią gapię!

Jednak mimo zakłopotania nie odwracam wzroku. Jest w niej coś hipnotyzującego, co sprawia, że wszystko dookoła traci na ostrości.

Z tego dziwnego zapatrzenia wyrywa mnie dopiero głos sprzedawcy.

– Mam tylko coś takiego. – Mężczyzna pokazuje niewielkie opakowanie po batonach. – Może być?

– Tak, dziękuję.

Dziewczyna odrywa górną część pudełka, a resztę wyrzuca. Wyjmuje z torebki markera i pisze coś po wewnętrznej stronie.

– Nie boisz się łapać stopa o tej porze? – pyta zaniepokojony sprzedawca.

– Nie mam innego wyjścia. Spóźniłam się na pociąg.

– W telewizji tyle się mówi o gwałtach i zabójstwach… Nie lepiej poczekać do jutra?

– Nic mi nie będzie. – Uśmiecha się słabo i chowa markera do torebki.

Kiedy wsuwa tekturę do bocznej kieszeni walizki, mój wzrok pada na duży czarny napis: KRAKÓW. Gdybym wierzył w przeznaczenie, prawdopodobnie uznałbym to za jakiś znak, a nie zwykły zbieg okoliczności. Wolę jednak myśleć, że mam wpływ na swój los. Życie byłoby cholernie przygnębiające, gdyby okazało się, że wszystko jest z góry ustalone.

W pośpiechu dopijam kawę, wyrzucam kubek i ruszam w stronę dziewczyny.

– Zaczekaj, pomogę ci – mówię, widząc, że przymierza się do podniesienia walizki. – Tak się składa, że jadę do Krakowa. Mogę cię zabrać.

Dziewczyna spogląda na mnie niepewnie, jakby próbowała ocenić, czy może mi zaufać. Niewiele myśląc, wyjmuję z kieszeni portfel i pokazuję jej dowód osobisty.

– Możesz wysłać zdjęcie rodzicom albo koleżance i napisać, że ze mną jedziesz.

W pierwszej chwili wydaje się zaskoczona. Ale zdziwienie szybko znika, a w jego miejscu pojawia się coś innego. Smutek? Ból? W milczeniu wyjmuje z torebki telefon, robi zdjęcie i po chwili oddaje mi dokument.

– Jak masz na imię? – pytam, chowając portfel.

– Elza.

– Ładnie. Jak ta księżniczka z Krainy lodu.

– Nie jesteś za duży na bajki? – pyta żartobliwie.

– Moja siedmioletnia siostra twierdzi, że z tego się nie wyrasta.

Jej twarz rozjaśnia się w uśmiechu, dzięki czemu wydaje się jeszcze piękniejsza. Niechętnie odrywam od niej wzrok i podnoszę walizkę. Domyślałem się, że będzie ciężka, ale nie sądziłem, że aż tak. Nie mam pojęcia, jakim cudem sama ją tu przytaszczyła…

– O matko, co ty tam wpakowałaś? Kamienie?

Wzrusza ramionami.

– Ubrania, parę książek, maszynę do szycia…

Kiedy nasze spojrzenia spotykają się, uświadamiam sobie, że ona wcale nie żartuje. Naprawdę upchnęła tam maszynę do szycia.

Wychodzimy ze sklepu i kierujemy się w stronę czarnego BMW. Wydałem niemal wszystkie oszczędności, żeby je kupić, ale nie żałuję. Już jako nastolatek marzyłem o własnej furze. Oczywiście ojciec i tak mnie skrytykował. Nie mieściło mu się w głowie, jak można jeździć używanym samochodem. Ale on żył w zupełnie innych realiach. Był znanym prawnikiem, miał mnóstwo kasy i nie musiał sobie niczego odmawiać.

Chowam bagaż i siadam za kierownicą. Przykładam telefon do magnetycznego uchwytu zamocowanego nad radiem i podłączam go do ładowania. Czekam, aż Elza zapnie pasy, a potem wyjeżdżam na autostradę.

ELZA

Wbrew temu, co powiedziałam na stacji benzynowej, wcale nie byłam tak optymistycznie nastawiona do samotnego podróżowania stopem. Zwłaszcza o tej porze. Miałam pewne obawy, ale postanowiłam nie okazywać strachu. Tak bardzo chciałam stąd uciec, że byłam gotowa zignorować potencjalne zagrożenie.

Wzdycham cicho i wpatruję się w zdjęcie dowodu osobistego.

NAZWISKO: Orłowski

IMIONA: Jakub Marek

NAZWISKO RODOWE: Orłowski

IMIONA RODZICÓW: Marek Danuta

DATA URODZENIA: 25.03.1993

Minęła godzina, odkąd wyszłam z domu, a mój telefon milczy. Jednak intuicja podpowiada mi, że to tylko cisza przed burzą. Na wszelki wypadek blokuję wszystkie numery oprócz jednego. Pani Teresa obiecała, że gdyby coś się działo, natychmiast do mnie zadzwoni. Mam jednak nadzieję, że nie nastąpi to zbyt szybko…

Chowam telefon do torebki i biorę głęboki wdech, próbując odsunąć od siebie przykre myśli. To nie jest odpowiedni moment, żeby się nad sobą użalać.

Spoglądam ukradkiem na Kubę. Wplata palce we włosy i zaczesuje je do tyłu. Jasne kosmyki układają się w miękkie fale, ale już po chwili kilka z nich ponownie opada na czoło. Wnętrze samochodu tonie w półmroku, więc nie widzę dokładnie jego twarzy. Ale na stacji benzynowej zauważyłam, że ma kolczyk w brwi, a na szyi srebrny łańcuszek z dwoma nieśmiertelnikami. Prawą rękę niemal w całości pokrywają tatuaże. Kolorowe wzory biegną od linii nadgarstka i znikają pod rękawem czarnego t-shirtu. Patrzę na nie z zaciekawieniem, zastanawiając się, jak daleko sięgają.

Z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk telefonu. Kuba odbiera i włącza tryb głośnomówiący.

– Siemka, co tam?

– Cześć. O której będziesz? – Słyszę głęboki męski głos.

– Dopiero wyjeżdżam z Wrocławia. A co?

– Zgubiłem klucze od mieszkania… No nic, przenocuję dziś u Sary, a rano wpadnę do studia. O której zaczynasz pracę?

– O dziesiątej.

– To do jutra.

Zastanawiam się, o jakie studio chodzi. Telewizyjne? A może nagraniowe? Rockowy styl sugeruje to drugie.

– Jesteś muzykiem?

– Nie. – Kuba wydaje się jednocześnie zdziwiony i rozbawiony. – Skąd ten pomysł?

– Twój kolega powiedział, że wpadnie do studia…

– Jestem tatuatorem.

– Nie domyśliłabym się, chociaż teraz wydaje się to oczywiste. – Śmieję się i posyłam mu zaciekawione spojrzenie. – Długo się tym zajmujesz?

– Prawie cztery lata. Zacząłem, jak byłem na drugim roku studiów.

– Wcześnie – stwierdzam ze zdumieniem. – Musisz być naprawdę dobry.

– Dużo ćwiczyłem. Poza tym na początku robiłem bardzo proste dziary. Dopiero gdy nabrałem wprawy, zacząłem eksperymentować. Tydzień temu na przykład skończyłem robić tatuaż, który ciągnął się od stopy aż do linii obojczyka.

Patrzę na niego z mieszaniną zaskoczenia i podziwu.

– Co to był za wzór?

– Ciężko go opisać. – Kuba bierze do ręki smartfona i po chwili mi go podaje. – Przedostatnia fotka na Instagramie.

Włączam aplikację i wybieram zdjęcie, o którym mówił Kuba. Tatuaż jest naprawdę imponujący. To abstrakcyjny wzór, który przypomina chaotyczne ruchy pędzla, jednak odnoszę wrażenie, że każdy element został dokładnie zaplanowany. Wśród kolorów dominuje czerń, błękit oraz jaskrawa zieleń.

– Wygląda fenomenalnie! Długo go robiłeś?

– Parę miesięcy. Musiałem rozłożyć pracę na cztery sesje. Przy tak dużych dziarach konieczne są kilkutygodniowe przerwy, żeby poszczególne części zdążyły się zagoić.

– Mogę obejrzeć inne fotki?

– Jasne.

Kolejne zdjęcia utwierdzają mnie w przekonaniu, że Kuba ma nie tylko ogromny talent, ale również bardzo wyrazisty styl. Charakterystyczne pociągnięcia pędzla i kleksy imitujące rozbryzganą farbę są częstym elementem jego wzorów, a jednak każdy z nich jest zupełnie inny. Wyjątkowy i niepowtarzalny.

– Nie jestem miłośniczką tatuaży, ale muszę przyznać, że to, co robisz, jest niesamowite. – Uśmiecham się i spoglądam na Kubę. – Masz jakąś ulubioną dziarę?

– Jest jedna, która ma dla mnie szczególne znaczenie. Mój współlokator zaprojektował ją dla swojej dziewczyny. Nie zrobiłem fotki, bo wydawała mi się zbyt osobista.

Pełen melancholii głos natychmiast przykuwa moją uwagę. Patrzę na Kubę, czekając, aż powie coś więcej, ale żadne słowa nie padają z jego ust. Intuicja podpowiada mi, że nie powinnam drążyć tematu.

Przeglądam kolejne zdjęcia, od czasu do czasu pytając o symbolikę niektórych tatuaży. Pogodny nastrój wraca, a ja ze zdumieniem stwierdzam, że już dawno z nikim tak dobrze mi się nie rozmawiało.

KUBA

Dojeżdżamy do Krakowa parę minut po północy. Przegadaliśmy niemal całą drogę. Próbowałem dowiedzieć się czegoś więcej o Elzie, ale niechętnie o sobie mówiła. Gdy o coś zapytałem, udzielała zdawkowych odpowiedzi i szybko zmieniała temat. Udało mi się ustalić tylko tyle, że w październiku zacznie studiować innowacje w biznesie i nigdy wcześniej nie była w Krakowie. Jednak wydawała się szczerze zainteresowana tym, co robię, dlatego chętnie opowiadałem jej o swojej pracy.

Dopiero w połowie drogi, gdy wspomniałem o maszynie do szycia, nastąpił przełom. Wyznała, że chciałaby kiedyś otworzyć sklep internetowy z ręcznie robionymi zabawkami dla dzieci. Była przy tym tak radosna i podekscytowana, jakby dzieliła się swoim największym marzeniem.

Zatrzymuję się na światłach i spoglądam na nią z ukosa.

– Gdzie cię podwieźć?

– Znasz jakiś niedrogi hostel? – pyta z wahaniem.

– Nie wynajęłaś żadnego mieszkania?

– Nie miałam czasu… Jutro zacznę szukać pokoju.

Prawdopodobnie powinienem zawieźć ją do najbliższego hostelu, ale nic nie poradzę na to, że wcale nie podoba mi się ten pomysł. A jeśli trafi na nieciekawe towarzystwo? Poza tym jest tu zupełnie sama, nie zna miasta… Znajomi wielokrotnie mówili mi, że czasami przesadzam, jeśli chodzi o kwestie bezpieczeństwa, ale to silniejsze ode mnie. Przeczesuję dłonią włosy i cicho wzdycham.

– Mamy z kumplem wolny pokój. Możesz zatrzymać się u nas, dopóki czegoś nie znajdziesz.

– Dzięki, ale to chyba nie jest najlepszy pomysł.

– Dlaczego?

– Prawie w ogóle cię nie znam…

Mam ochotę się roześmiać.

– Przecież mówiłaś, że nie masz w Krakowie żadnych znajomych. Niezależnie od tego, czy zostaniesz w hostelu, czy wynajmiesz pokój gdzieś indziej, trafisz na kogoś obcego. – Światła zmieniają się na zielone. Przejeżdżam przez skrzyżowanie i kieruję się w stronę Kazimierza. – Zresztą masz zdjęcie mojego dowodu osobistego, facet ze stacji benzynowej widział, jak wsiadamy razem do samochodu… Byłbym pierwszym podejrzanym, gdyby coś ci się stało.

Zapada cisza. Rzucam jej przelotne spojrzenie, ale jest zbyt ciemno i nie potrafię stwierdzić, jakie emocje malują się na jej twarzy. Podejrzewam jednak, że analizuje to, co przed chwilą powiedziałem.

– Twój współlokator nie będzie miał nic przeciwko? – odzywa się po dłuższej chwili.

– Jasne, że nie.

– W takim razie chyba faktycznie zatrzymam się dziś u was.

– Świetnie. – Uśmiecham się. – Aha, jeszcze jedna rzecz… Nie masz alergii na sierść, prawda?

ELZA

Osiedle, na którym mieszka Kuba, to połączenie elegancji i nowoczesności. Czyli całkowite przeciwieństwo miejsca, w którym dorastałam. Na biało-brązowej elewacji nie ma śladów odpadającego tynku ani ciemnych zawilgoconych plam, a przy głównym wejściu zamiast grupki lokalnych pijaczków stoją wypielęgnowane tuje.

Kuba wyjmuje ze schowka pilota, otwiera bramę i wjeżdża do podziemnego garażu. Korzystając z tego, że w samochodzie zrobiło się jasno, spoglądam w jego stronę. Już nie pamiętam, kiedy ostatnio tak dobrze mi się z kimś rozmawiało. Początkowo zależało mi jedynie na tym, aby uniknąć niezręcznego milczenia. Jednak po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, że zadaję kolejne pytania, bo autentycznie jestem ciekawa odpowiedzi. Im dłużej o sobie opowiadał, tym bardziej mnie fascynował. Wiedziałam, że prawdopodobnie już nigdy go nie zobaczę, ale i tak chciałam dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Nie poruszałam jednak tematu rodziny, ponieważ bałam się, że zrobi to samo.

Kuba wyłącza silnik i uśmiecha się słabo.

– Idziemy?

Wygląda na zmęczonego. Z tego, co mówił, spędził cały dzień na tatuowaniu. Dodając do tego ponad trzygodzinną podróż, podczas której obrzucałam go gradem pytań, dziwię się, że jeszcze nie padł ze znużenia.

Potakuję i wysiadam z samochodu. Podchodzę do bagażnika z zamiarem wyciągnięcia walizki, ale Kuba upiera się, że ją weźmie. Ma przy tym tak nieustępliwy wyraz twarzy, że dość szybo przestaję protestować.

Wjeżdżamy windą na siódme piętro i kierujemy się do mieszkania znajdującego się na końcu korytarza. Kuba otwiera drzwi i zapala światło w przedpokoju. Wchodzę za nim, tłumacząc sobie, że to najlepsze rozwiązanie. Podejrzewam, że w hostelu dzieliłbym pokój z kilkoma lub nawet kilkunastoma obcymi osobami, a tu będę miała trochę prywatności. Jestem w stanie zaakceptować obecność dwóch facetów. I kota. Bo, jak się okazuje, Kuba ma czarnego persa, który wabi się Dedal.

– Kuchnia, łazienka, pokój Michała – mówi, wskazując poszczególne drzwi. – Tamten pokój jest mój, a ten obok twój.

Uśmiecham się pod nosem, słysząc określenie „twój pokój”.

– Jesteś głodna? – pyta znienacka.

– Nie. Najchętniej od razu bym się położyła.

– Jasne. – Kuba zanosi walizki do pokoju, po czym odwraca się do mnie i marszczy brwi. – Obstawiam, że nie masz poduszki ani kołdry. – Kręcę głową. – Zaraz czegoś poszukam.

Kiedy wychodzi, obrzucam wzrokiem niewielkie pomieszczenie. Białe meble, granatowa narzuta, szare ściany i rolety, a na podłodze jasne panele. Chłodne, stonowane odcienie sprawiają, że wnętrze wydaje się nieco ponure, ale mimo wszystko nie jest tak przygnębiające, jak moje dotychczasowe mieszkanie.

– Znalazłem poduszkę, koc i prześcieradło. – Głos Kuby wyrywa mnie z zadumy. – Niestety nie mam kołdry, ale jest ciepło, więc nie powinnaś zmarznąć.

– Dziękuję. – Biorę od niego rzeczy i posyłam mu pełen wdzięczności uśmiech.

– Potrzebujesz czegoś jeszcze? – Kręcę głową. – No to dobranoc.

– Dobranoc.

Gdy zostaję sama, opuszczam rolety i ścielę łóżko. Wyjmuję z walizki piżamę, kosmetyczkę i Hamleta – pierwszego własnoręcznie uszytego misia. Wpatruję się w jego czarne filcowe oczy i uśmiecham lekko.

– Mówiłam ci, że kiedyś w końcu to zrobię – szepczę. – Wyrwę się z tego bagna i zacznę od nowa. Uda się, zobaczysz.

Ciąg dalszy w wersji pełnej