Irene Hannon

Przystań Nadziei

Tłumaczenie Emilia Niedzieska

Tytuł oryginału:

Hope Harbor

Autor:

Irene Hannon

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Emilia Niedzieska

Redakcja:

Agata Tokarska

Korekta:

Natalia Lechoszest

Dominika Wilk

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-71-5

© 2015 by Irene Hannon

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

© iStock 854039108

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: drukarnia Skleniarz

Wszystkie cytaty pochodzą z Biblii Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Dla Margaret i Tony’ego Breslinów z Irlandii.

Dziękuję za hojność, życzliwość i gościnność, jaką okazywaliście Tomowi i mnie przez te wszystkie lata.
Za każdym razem, gdy odwiedzamy rodzinne strony mojego taty, dzięki Wam czujemy się tak, jakbyśmy wracali do domu.
Jesteście wspaniałym kuzynostwem!

Niech Bóg zawsze ma Was w swojej opiece.

1

Nieczynne do 13 czerwca.

Michael Hunter wpatrywał się w odręcznie napisaną kartkę na drzwiach recepcji Gull Motel. Westchnął i przeczesał włosy palcami. Nie takiego powitania oczekiwał po trzydziestoczterogodzinnej podróży na wybrzeże Oregonu. I gdzie niby miał się podziać przez następne trzy tygodnie, dopóki motel nie zostanie ponownie otwarty?

Zwalczając w sobie chęć kopnięcia w drzwi, nachylił się do szyby i zaglądnął do środka ciemnego, opustoszałego biura. Szarpnął za klamkę. Spojrzał na nieduży, pusty parking. Napis nie kłamał. Motel był nieczynny.

Odwrócił się w kierunku położonej u podnóży wzgórza przystani, gdzie fale łagodnie bujały łodziami. Motel może okazał się niewypałem, ale przynajmniej Przystań Nadziei, zgodnie z obietnicą, była malownicza. Donice z mnóstwem kolorowych kwiatów, niczym bufor, odgradzały chodnik od pochyłego kamiennego murka schodzącego do samej wody. Po drugiej stronie szerokiej ulicy biegnącej od przystani znajdowały się sklepy, których fantazyjne witryny wychodziły na morze. W niedużym parku, przez który długa na dwie kwatery droga szerokim łukiem ciągnęła się aż do rzeki, stała biała altanka. Na kolejnej ulicy było więcej sklepów. Wiele z nich zdobiły jasne markizy i skrzynki z kwiatami.

Dokładnie takiego miasteczka się spodziewał. Ale przez to, że jedyny motel był nieczynny raczej nie będzie mógł dobrze spędzić czasu w tej okolicy.

Poczuł narastający gniew. To zmęczenie dawało o sobie znać. Dlaczego zarezerwowano mu pokój, skoro motel miał być zamknięty przez kilka tygodni? I dlaczego w przeciągu trzydziestu dni od chwili wpłacenia zaliczki nikt nie dopatrzył się pomyłki?

Taka tandetna jakość usług była typowa dla ogólnie znanego wyluzowanego stylu życia na Wybrzeżu Północno-Zachodnim, więc zapewne mieszkańcy tego miasteczka mieli podobne podejście – tylko że to niedbalstwo oznaczało konieczność znalezienia innego miejsca do tak bardzo mu potrzebnego odpoczynku.

Sięgnął do paska po telefon. Skrzywił się, kiedy jego palce trafiły w próżnię. No jasne. Schował go dwa dni temu, gdy zawinął się z Chicago – dobrze przemyślana strategia w celu całkowitego oderwania się od pracy. Przecież chyba o to mu chodziło?

Ale skoro już go ze sobą zabrał...

Wrócił do samochodu i otworzył bagażnik. Znalazł komórkę w mniejszej z dwóch toreb i wyciągnął ją. Po włączeniu okazało się, że miał trzy wiadomości, wszystkie od Gull Motel.

Odsłuchał pierwszą od kobiety o imieniu Madeline, która podała się za kierownika motelu.

Panie Hunter, przykro mi, ale niestety mieliśmy awarię instalacji elektrycznej i będziemy zamknięci przez około trzy tygodnie ze względu na konieczne naprawy. Proszę do mnie oddzwonić jak najszybciej, abyśmy mogli pomóc w znalezieniu innego zakwaterowania. – Podała swój numer.

Druga i trzecia wiadomość była podobna. Więc zamknięcie nie było planowane, a do tego ktoś próbował się z nim skontaktować.

Powoli wciągnął świeże morskie powietrze, próbując rozluźnić napięte mięśnie ramion. Prowadzenie samochodu przez piętnaście godzin dwa dni z rzędu i zrywanie się bladym świtem, aby jak najszybciej dojechać do celu, wystawiło jego cierpliwość na próbę. O wiele lepiej wychodziło mu pokazywanie innym, jak przekuć lęk w odwagę. Poza tym był przyzwyczajony do improwizacji i znajdowania kreatywnych rozwiązań. Przeciwności nigdy go nie zrażały. Jego zdolność radzenia sobie z niepowodzeniami była jedną z tych rzeczy, które kochała w nim Julie.

Julie. Widok na zatokę zaczął mu się rozmazywać. Michael zacisnął zęby.

Odpuść, Hunter. Użalanie się nad sobą nic tu nie zmieni. Trzeba żyć dalej. Odzyskaj swoje życie.

Od miesięcy dawał sobie wciąż tę samą radę – i zamierzał się do niej zastosować. Kiedy tylko dowie się, jak to zrobić.

Walcząc z falą melancholii, wybrał numer podany przez kobietę. Palec wskazujący nie do końca pewnie poruszał się po klawiaturze. Hunter przez chwilę przyglądał się drżącej dłoni, po czym wsunął ją do kieszeni. Był zmęczony, to wszystko. Potrzebował jedzenia i snu, dokładnie w tej kolejności. Im szybciej, tym lepiej. Jutro wszystko nabierze jaśniejszych barw.

Nie było innej możliwości. Ta podróż musi mu pomóc uporządkować życie, bo inne pomysły już się wyczerpały.

Czekając na połączenie, znów spojrzał na zatokę. Po lewej stronie biegł długi pomost, a po prawej znajdowały się dwie skaliste wysepki poskramiające wzburzone fale i chroniące łodzie w przystani. Omiótł wzrokiem spokojną taflę morza, sięgając aż po horyzont, gdzie kobaltowa woda stykała się z ciemnym błękitem nieba. Widok oglądany ze stanowiska na wzgórzu wydawał się obrazem ideału.

Ale nim nie był. Nic nie było idealne. Co więcej, było dalekie od tego. To, co widział, to tylko iluzja wywołana dystansem. Odległość wygładzała krawędzie, maskowała skazy, przysłaniała brzydkie detale. Do tego zmieniała perspektywę.

Jeżeli będzie miał szczęście, podróż zagwarantuje mu to wszystko – i nie tylko to.

– Pan Hunter? Mówi Madeline King. Próbowałam się do pana dodzwonić.

Odwrócił się od idyllicznej panoramy i poprawił przyciśnięty do ucha telefon.

– Byłem w trasie i miałem wyłączoną komórkę. Teraz jestem przed państwa motelem. Co może mi pani zaproponować w zamian?

– Niestety w Przystani Nadziei nie ma wiele możliwości, ale jest kilka ładnych miejsc w Coos Bay lub Bandon...

Kiedy kobieta zaczęła szybko wymieniać z pamięci nazwy hoteli, Hunter stłumił westchnienie. Nie po to jechał tutaj taki kawał drogi, żeby spędzić czas w którymś z wymienianych przez kierowniczkę miasteczek. Chciał pobyć w Przystani Nadziei.

– Nie znajdzie się coś bliżej?

Kobieta ucichła, gdy tak nagle jej przerwał.

– Hmmm... nic, co mogłabym polecić. Pewnie udałoby się znaleźć dla pana jakiś pensjonat gdzieś bliżej, ale te tutaj są droższe. Większość ludzi rezerwuje jedną noc, co najwyżej dwie, a pan, jak sądzę, zamierza zostać kilka tygodni. Poza tym pensjonaty są raczej nastawione na goszczenie par.

Istotna uwaga. Przytulny zajazd przypomniałby mu tylko, jak bardzo czuł się samotny.

– Okej... może znajdzie mi pani coś na parę nocy, a w międzyczasie zdecyduję, co robić dalej. Stawiałbym na Bandon, ponieważ jest najbliżej.

– Zaraz się tym zajmę.

– Nie ma pośpiechu. – Spojrzał na dzielnicę handlową, prezentującą się w całej swej okazałości, czyli obejmującą swym obszarem dwie kwatery. – Zamierzam trochę pokręcić się po mieście i coś przekąsić.

– No to jesteśmy umówieni. I jeszcze raz bardzo przepraszam za tę niedogodność.

Pożegnawszy się, zabrał z tylnego siedzenia kurtkę i zamknął samochód. Południowe słońce przyjemnie grzało, ale wiatr był chłodny – w każdym razie jak na jego gust. Chociaż być może lekki chłodek w powietrzu był czymś normalnym w Oregonie w trzecim tygodniu maja.

Kiedy Hunter zaczął schodzić ze wzgórza, poczuł burczenie w brzuchu. Gdyby nie był głodny jak wilk, ruszyłby w przeciwnym kierunku, na dużą, pustą plażę u podnóża klifów na przedmieściach, którą zauważył, wjeżdżając do Przystani. Spacer po piaszczystym wybrzeżu byłby znacznie przyjemniejszy od wałęsania się po mieście. Doszedłszy na sam dół, spojrzał na znak drogowy „Wjazd do portu”.

Przejście ciągnącą się przez dwie kwatery nabrzeżną ulicą nie zajęło mu wiele czasu. Gdy był w połowie drugiego, okazało się, że wybór miejsc, gdzie można było kupić coś do jedzenia, ograniczał się do piekarni i sklepu wędkarskiego z szyldem reklamującym kanapki na wynos, zapewne dla zgromadzonej na brzegu całej rzeszy wędkarzy. Wszystkie restauracje musiały znajdować się ulicę dalej od przystani, w dzielnicy handlowej.

Już miał zamiar zawrócić, kiedy poczuł unoszący się w powietrzu kuszący ostry zapach. Spojrzał na koniec przecznicy. Na skraju parku z altaną stała biała ciężarówka z jedzeniem na wynos.

„U Charleya”, głosił kolorowy napis nad okienkiem, przy którym obsługiwano klientów. Mężczyzna o smagłej twarzy i siwych włosach związanych w koński ogon przyjmował zamówienia od kilku osób.

Kolejne zaciągnięcie się nęcącym aromatem sprawiło, że z brzucha Huntera zaczęły wydobywać się donośne dźwięki. Trafiony, zatopiony. Zje wszystko, cokolwiek tam przyrządzali. Szybko zmienił kierunek trasy i przeszedł na drugą stronę ulicy.

– Hej! Uważaj!

Słysząc za sobą nerwowy kobiecy głos, odwrócił się... i odskoczył do tyłu, w samą porę unikając zderzenia z rowerem pędzącym prosto na niego. Rowerzystka nie miała jednak tyle szczęścia, co on. Skręciła przed nim gwałtownie. Po czym kolebiąc się na boki przez kilka metrów, w końcu wywróciła się tak, że na chodniku powstała jedna plątanina rąk, nóg, szprych i rozsypanych zakupów.

Dopiero po chwili doszedł do siebie na tyle, by ruszyć jej z pomocą, ale ona zdążyła się już pozbierać.

– Wszystko w porządku?

Popatrzyła na niego intensywnie zielonymi oczami, jedną ręką pocierając biodro, a drugą odgarniając złocistobrązowe włosy, które wydostały się z jej kucyka.

– Przeżyję, ale następnym razem rozejrzyj się, zanim włączysz się do ruchu.

– Przepraszam. – Brzmiało słabo, lecz co innego mógłby powiedzieć? – Pomogę ci z rowerem. – Chciał go podnieść, ale go ubiegła.

– Poradzę sobie.

Postawiła rower i rzuciła na niego okiem.

– Jeżeli coś się zepsuło, z przyjemnością zapłacę za wszelkie szkody.

Nieznajoma odchyliła stopkę roweru.

– Jest w lepszym stanie niż moje zakupy.

Z wściekłą miną przyjrzała się rozbitym na chodniku jajkom, a potem zaczęła zbierać puszki, które potoczyły się kilka metrów dalej.

Kiedy zbierała niesforne konserwy, on podniósł opakowanie mielonej wołowiny i na wpół zgnieciony bochenek chleba. Odnalazł także sponiewieraną białą papierową torebkę. Dostrzegł przez szparę cynamonową drożdżówkę.

Po chwili torebka została wyrwana z jego dłoni.

– Dam sobie radę.

Wyciągnęła rękę po chleb i mięso. Widok krwi sączącej się z paskudnego otarcia na miękkiej opuszce dłoni tuż pod kciukiem ścisnął mu żołądek.

– Skaleczyłaś się.

Wyrwała mu z ręki mięso i chleb i spojrzała na otarcie.

– Nie jest tak źle. Zajmę się tym, kiedy dotrę do domu.

Odwróciła się i kontynuowała pakowanie produktów do toreb.

– Posłuchaj... pozwól mi chociaż zapłacić za zniszczone zakupy.

– Daj sobie spokój.

Wepchnęła torby do koszyków po obu stronach tylnego błotnika roweru i przełożyła przez niego długą nogę przyodzianą w dżinsy.

– Po prostu następnym razem rozejrzyj się, zanim przejdziesz przez ulicę, okej?

Powiedziawszy to, odepchnęła się, zrobiła nawrotkę i ruszyła ulicą. Michael śledził ją wzrokiem, aż zniknęła za rogiem, po czym wsunął dłonie do kieszeni.

Co jeszcze mogło pójść dzisiaj nie tak? Apetyt wyparował. Michael obrał zatem inny kierunek drogi i ruszył na jedną z ławek rozmieszczonych wzdłuż nabrzeża. Miło ze strony władz miasta, że zapewniły mieszkańcom i turystom jakieś miejsce, gdzie można się było zrelaksować i uwolnić od trosk.

Ale jego to nie dotyczyło. Jemu dane były tylko pustka i czarna rozpacz – jego wierne towarzyszki przez ostatnie osiemnaście miesięcy. Nic nie mogło ich pokonać – ani jasne słońce, ani trzy tysiące kilometrów, które pokonał, by uciec od siebie samego i od wspomnień, ani też optymistyczna nazwa miasteczka, jaka go tutaj zwabiła obietnicą lepszego jutra.

Przystań Nadziei? Oparł łokcie na kolanach i ujął głowę w dłonie, zdmuchując niczym świeczkę cały ten idylliczny widoczek. Na ile zdążył się zorientować, ktokolwiek nadał temu miejscu taką nazwę, musiał chyba mieć nie po kolei w głowie.

Anna Williams dała pieniądze Charleyowi Lopezowi, kiedy ten wręczał jej przez okienko zamówienie, po czym zaciągnęła się zapachem tacos unoszącym się z papierowej torby.

– Pachnie wspaniale. Jaki to mamy dziś tajemniczy składnik?

Na twarzy Charleya w kolorze kawy z mlekiem pojawił się uśmiech odsłaniający dwa rzędy błyszczących, białych zębów.

– Nic specjalnego. Zwyczajne rybne tacos.

– Nie takie zwyczajne, kiedy ty je robisz. Jaką dałeś rybę?

– Masz zamiar ze mną rywalizować?

Parsknęła śmiechem.

– Mam sześćdziesiąt dziewięć lat. Czasy zawodowego gotowania są już za mną.

Charley oparł łokcie na blacie, spojrzał w lewo i w prawo i ściszył głos.

– Halibut, z odrobiną kolendry. Reszta... – Mrugnął do niej i pstryknął palcami. – ...to moje własne sztuczki.

Wyprostował się, chwycił pakunek i podał jej.

– Mogłabyś to dać temu gościowi na ławce, kiedy będziesz przechodziła obok? Wygląda, jakby potrzebował czegoś na poprawę humoru.

Anna zwróciła się we wskazanym kierunku. Mężczyzna siedział odwrócony do niej plecami, nie trzeba było jednak nadzwyczajnej empatii, aby odgadnąć, że był zdołowany.

– Wiesz, kto to może być albo co mu jest?

– Nie mam pojęcia.

Lokalny ekspert od tacos nie miał zamiaru tego dociekać. Owszem, wiedział o wszystkim, co działo się w mieście, ale nigdy nie zadawał pytań, nigdy nie plotkował, nie osądzał.

Może dlatego ze wszystkimi mu się układało.

– Mogę mu to dać – odparła i wzięła dodatkowe zamówienie. – Chcesz mu też przekazać jakąś wiadomość?

– Tak.

Charley wziął kartkę, zapisał na niej kilka słów i złożył ją na pół. Pochylił się, opierając łokieć na blacie, i wsunął karteczkę do zawiniątka.

– Sam bym mu zaniósł, ale zaraz będę miał klientów.

Wskazał na kilku mężczyzn w hełmach, przechodzących przez ulicę i zmierzających w ich kierunku.

– Ten remont na sto pierwszej ulicy może jest irytujący dla kierowców, ale dla mnie to prawdziwe błogosławieństwo.

– Będziesz jutro? – Anna odsunęła się od okienka, kiedy podeszli robotnicy.

– Zależy od pogody, jutrzejszego połowu i mojego nastroju.

Posłał jej szeroki uśmiech i odwrócił się do nowo przybyłych klientów.

Pochwyciwszy pakunki niczym wprawna żonglerka, Anna ruszyła do mężczyzny na ławce. Tylko Charley mógł ją przekonać, żeby podeszła do kogoś obcego. Jak mu się to udało? Prawie nie rozmawiała z ludźmi, których znała przez większość życia. Bo i po co? Nikt nie dba o człowieka z wyjątkiem rodziny, a kiedy i jej zabraknie... cóż, lepiej pogodzić się z samotnością.

Zwolniła kroku i obejrzała się na budkę z jedzeniem. Zdążyła utworzyć się kolejka, więc Charley uwijał się w środku. Gdyby nie był tak zajęty, wróciłaby do niego i kazała mu samemu zanieść swój podarunek. Z drugiej strony nigdy dotąd nie prosił ją o żadną przysługę, no i trudno było storpedować tak miły gest.

Zrezygnowana, ruszyła w kierunku ławki, spoglądając na nieznajomego. Nadal siedział, z głową w dłoniach. W jego ciemnobrązowych włosach pobłyskiwały srebrne niteczki. Przynajmniej nie był jednym z tych włóczęgów, którzy od czasu do czasu pojawiali się przejazdem w ich miasteczku. Znoszone dżinsy, jakie miał na sobie, spokojnie kwalifikowały go do tej kategorii, ale skórzane buty były wypolerowane na błysk. Pokręciła głową. Sposób, w jaki obecnie ubierali się ludzie... Gość mógł być yuppie – czy jak tam nazywało się tych młodocianych karierowiczów, którzy lubili łamać konwenanse i robić wszystko po swojemu. Pomyślała, że pewnie jest jakimś kierownikiem z Doliny Krzemowej, który wyruszył w podróż na wybrzeże, aby opłakać stratę milionowej transakcji. Nie warto było współczuć komuś takiemu.

Wyprostowała ramiona i odchrząknęła, żeby zwrócić jego uwagę.

– Przepraszam.

Mężczyzna nie zareagował.

– Proszę pana? Przepraszam.

Jej ostrzejszy ton sprawił, że opuścił ręce i odwrócił się do niej.

Nagle z jej płuc wydobył się świst. Czy to nie...? Położyła dodatkowe tacos na ławce i wyciągnęła rękę w poszukiwaniu oparcia.

– Proszę pani? – Mężczyzna wstał, z czołem zmarszczonym od zatroskania. – Wszystko w porządku? Chce pani usiąść?

Skoncentrowała uwagę na jego oczach. Niebieskie, nie brązowe. To nie był John. Oczywiście, że to nie on. John nie przyjeżdżał tutaj od prawie dwudziestu lat. I prawdopodobnie nigdy się już nie pojawi.

Gdyby jednak przypadkiem ich ścieżki miały się jeszcze kiedykolwiek przeciąć, w tym dziwnym współczesnym świecie, to rozpoznałaby go. I z wyjątkiem oczu ten obcy mężczyzna był jego sobowtórem. Ten sam kolor włosów, ta sama sylwetka, ten sam wiek, a więc trzydzieści pięć, może czterdzieści lat, ten sam wzrost, około metr osiemdziesiąt. Co za dziwaczny zbieg okoliczności.

– Proszę pani?

Powoli nabrała powietrza.

– Nic mi nie jest. Po prostu... przypominasz mi kogoś, kogo nie widziałam od bardzo dawna.

– Może usiądzie pani na chwilę? – Podniósł tacos, które wcześniej położyła, by zrobić jej miejsce na ławce.

Dochodząc do siebie, kręciła głową. Będzie dobrze, jak tylko jej serce przestanie się tak tłuc. Nie było sensu tego przeciągać. Ale patrząc na tego mężczyznę... Podobieństwo było niesamowite. Z łatwością mógłby udawać, że jest Johnem.

Ogarnęła ją przemożna tęsknota, ponownie poczuła ucisk w piersi – ale natychmiast ją odepchnęła. Pobożne życzenia nic tutaj nie zmienią. Na podobne głupstwa było za późno. Co się stało, to się nie odstanie. Niemniej jednak... cóż złego było w pozwoleniu sobie na odrobinę fantazji przez te kilka minut?

– Myślę, że tak. – Usiadła na samej krawędzi ławki.

Mężczyzna z powrotem zajął swoje miejsce i podał jej tacos. Odsunęła je.

– To dla ciebie. Z pozdrowieniami od kucharza. – Wskazała kciukiem w stronę ciężarówki.

Zaskoczenie złagodziło jego wyraz twarzy. Odwrócił się do Charleya, który w pozdrowieniu dotknął brzegu czapki baseballowej z napisem: „Oregon Ducks”.

– A to dlaczego? Nowy znajomy z ławki przyglądał się paczuszce.

– W środku jest wiadomość... o, tutaj. – Anna wysunęła róg złożonej kartki.

Mężczyzna wyciągnął ją i przeczytał zapisane słowa, po czym posłał Charleyowi badawcze spojrzenie. Następnie włożył niewielką kartkę do kieszeni koszuli.

Anna, chociaż była ciekawa, zdusiła w sobie chęć zapytania go o treść liściku. Wtykanie nosa w nieswoje sprawy przysparzało tylko problemów. Kiedy cisza zaczęła się przedłużać, otworzyła swoją torbę, wyciągnęła pakunek owinięty pergaminem i wskazała na jego.

– Śmiało, wcinaj. Najlepsze rybne tacos na Zachodnim Wybrzeżu. – Skoro już tutaj siedziała, czemu nie zjeść teraz, dopóki danie było gorące i świeże, zamiast jak zwykle taszczyć je do domu? Poza tym jedzenie dawało jej pretekst, by przedłużyć ich spotkanie.

Mężczyzna powoli rozwinął papier.

– Pachnie wspaniale.

– Charley ma do tego talent.

Michael ugryzł kawałek. W miarę jak przeżuwał, napięcie zaczęło znikać z jego twarzy.

– Niesamowite.

Podczas gdy ona wciąż zmagała się z pierwszym kęsem, on łapczywie pochłaniał kolejny i kolejny. Zwolnił tempo dopiero przy przełykaniu ostatniego.

– Musiałeś być głodny.

Otarła odrobinę sosu, który skapnął na pergamin na jej kolanach. Dlaczego dobre jedzenie zawsze musi człowieka tak wybrudzić?

– Bardziej, niż myślałem. Byłem w drodze prawie trzy męczące dni i rzadko zatrzymywałem się, żeby coś zjeść.

– Skąd jesteś?

– Z Chicago.

– To kawał drogi. Jesteś tylko przejazdem?

Jego twarz spochmurniała.

– Chyba tak. Zamierzałem zostać na kilka tygodni, ale motel jest zamknięty. Próbują znaleźć mi coś w Bandon lub Coos Bay, ale to Przystań Nadziei była celem mojej podróży. Jeśli zatrzymałbym się gdzie indziej, to nie byłoby już to samo.

Tylko „ja, ja, ja”. Nic nie mówi o żonie, choć nosi obrączkę.

Ciekawe.

– Byłeś tu wcześniej?

Spuścił wzrok i wrócił do jedzenia.

– Nie.

Jego nagłe milczenie zawierało jasny i wyraźny komunikat: „Odczep się”.

W porządku. Ludzie mają prawo do prywatności, zwłaszcza jeśli chodzi o bolesne dla nich tematy. Nie muszą się zgadzać na branie na spytki i zaczepki ze strony obcych, wścibskich osób... ani nawet mających najszczersze zamiary przyjaciół. Jednak cierpienie aż przezierało przez jego skórę – ból, który w jakiś sposób wiązał się z Przystanią Nadziei.

Skończył ostatnie tacos, zgniótł papier i wrzucił do małego kosza na śmieci przy ławce.

– Dziękuję, że przyniosła mi pani lunch. Podejdę do ciężarówki i podziękuję kucharzowi. Jeśli się tutaj zatrzymam, to będzie miał nowego... – Urwał, wyciągnął telefon i spojrzał na ekran. – Kierowniczka z Gull Motel. Chyba coś mi znaleźli. Przepraszam.

Obrócił się bokiem do Anny.

Właśnie skończyła drugie tacos i zaczęła przysłuchiwać się jego rozmowie.

– Jest pani pewna, że nie ma nic w Bandon?... Do kiedy?... Ale to oznaczałoby ponowne pakowanie się w poniedziałek... Tak, chyba tak. – Westchnął i zaczął grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu kartki i długopisu. – Proszę mówić dalej i podać mi wszystkie szczegóły.

Podczas gdy Michael notował, Anna zawinęła z powrotem trzecie tacos, odkładając je na wieczorną przekąskę.

Madeline musiała mu powiedzieć o zlocie zabytkowych samochodów w Bandon, odbywającym się w ten weekend. To coroczne wydarzenie rozrosło się do takich rozmiarów, że prawdopodobnie każdy hotelowy pokój był już zarezerwowany. Zdaje się, że jej ławkowy znajomy wyląduje w Coos Bay – sporo dalej, niż planował.

Chyba że...

Myśl, która przyszła jej do głowy, była tak zdumiewająca i zupełnie nie w jej stylu, że aż wstrzymała oddech. Skąd ten niedorzeczny pomysł? Oszalała czy co? Przecież to zupełnie obcy człowiek. Może jakiś przestępca. Albo naciągacz. Albo jeden z tych oszustów, którzy przymilają się do niczego niepodejrzewających emerytów, żeby następnie ich okraść.

Nie. Wykreśl ostatnie zdanie. To ona podeszła do niego, a nie odwrotnie.

Niemniej jednak... czemu w ogóle miałaby rozważać taką ewentualność?

Ponieważ wygląda jak John.

Jej palce zacisnęły się mocno na krawędziach paczuszki leżącej na kolanach, aż pergamin zaszeleścił w proteście. Co za głupi pomysł, żeby odgrywać Miłosiernego Samarytanina. Niech ten chłopak zatrzyma się w Coos Bay i dojeżdża do Przystani Nadziei. Podróż nie zajmowała aż tyle...

– Wygląda na to, że mam pokój. – Mężczyzna wsunął telefon do kieszonki na pasku i wstał. W zmęczonym uśmiechu odmalowała się umęczona dusza. – Będę się zbierał. Jeszcze raz dziękuję. – Wyciągnął rękę.

Anno, pożegnaj się z nim i życz mu powodzenia. Wstała, ciągle ściskając w ręku tacos i pustą torebkę.

– Mieszkam w tym mieście. Może byłabym w stanie coś ci zaproponować. – Słowa wydobywające się z jej ust zabrzmiały nienaturalnie. Sztywno.

Mężczyzna wytrzeszczył oczy i opuścił dłoń.

– Słucham?

Anna była chyba bardziej zaskoczona niż sam Michael. Nie to chciała powiedzieć, jednak z jakiegoś dziwnego powodu propozycja wydawała się jej właściwa. I prawdę mówiąc, cóż złego mogło się stać? Nawet jeśli by u niej zamieszkał.

Mechanicznie wsunęła tacos do papierowej torby, zrolowała jej górne brzegi i powiedziała:

– W domu mam nieduży aneks, przybudówkę z własnym wejściem i małą kuchnią. Kiedyś wynajmowałam go turystom, ale przyjeżdżali i za chwilę już odjeżdżali, tak że więcej było z tym kłopotu niż pożytku. Jeśli planujesz dłuższy pobyt, mogłabym rozważyć wynajem. Wyszłoby o wiele taniej niż motel.

Podała mu tygodniową opłatę, jaką dawniej pobierała.

Nadal gapił się na nią, jakby zaproponowała mu wspólną wyprawę na księżyc.

– Ale... pani nawet nie wie, jak mam na imię.

Jako że pomysł zaczął nabierać kształtów, powróciła jej zwyczajowa postawa „przejdźmy do sedna”.

– Łatwo temu zaradzić. Ja zacznę. Anna Williams. Przyjechałam do Przystani Nadziei ponad czterdzieści lat temu jako panna młoda i od tamtej pory tu mieszkam. Przez większość życia pracowałam w szkolnej stołówce. Obecnie gotuję dla ojca Murphy’ego i pastora Bakera. Nie krępuj się i porozmawiaj z nimi, jeśli potrzebujesz referencji. Ich kościoły znajdują się na przeciwległych końcach miasta, ale podejrzewam, że dzisiaj są na polu golfowym, jeżeli zgodnie ze swoim zwyczajem spotkali się na coczwartkową popołudniową rundkę. Możesz również zajrzeć na posterunek policji i porozmawiać z panią szeryf. Kiedyś byłam jej nianią. A ty jesteś?

– Michael Hunter.

– Jesteś jakimś zbiegiem?

Zamrugał.

– Nie. Ja... pracuję w Chicago, ale wziąłem urlop... z powodów osobistych.

– Mam nadzieję, że nie ma to nic wspólnego z alkoholem czy narkotykami.

Rzuciła mu to samo surowe spojrzenie, jakim kiedyś onieśmielała licealistów, którzy próbowali zwędzić dodatkowe ciastko w kolejce po lunch.

– Nie. – Jego oczy na chwilę ożywiło rozbawienie. – Jeśli pani chce, może poprosić waszą panią szeryf, żeby mnie sprawdziła.

– Mogę to zrobić. – Położyła na ławce torebkę i tacos, wyciągnęła notes i zapisała swój adres. – Możesz wpaść za parę godzin, jeżeli chcesz obejrzeć pokój. Tyle właśnie powinno mi zająć uporządkowanie wszystkiego. – Wyrwała kartkę i podała mu ją. – Jesteś zainteresowany? Nie chciałabym niepotrzebnie poświęcać całego popołudnia na sprzątanie.

Przyglądał się jej, powoli kiwając głową.

– Tak. Myślę, że tak. – Pogrzebał w kieszeniach i wyciągnął wizytówkę. – Oto kilka informacji o mnie, żeby wasza szeryf mogła się na czymś oprzeć.

Anna poprawiła okulary, sięgając po wizytówkę. „Michael P. Hunter, Dyrektor Generalny Centrum św. Józefa. W służbie godności, samodzielności i niezależności” – głosił tekst w nagłówku. To chyba jakiś rodzaj chrześcijańskiej działalności charytatywnej, która pomaga ludziom stanąć na nogi i wieść konstruktywne życie. Imponujące – zakładając, że był uczciwy. A intuicja podpowiadała jej, że był.

Wsunęła wizytówkę do kieszeni swetra i wyciągnęła rękę.

– Miło mi pana poznać, panie Hunter.

Uścisk miał serdeczny i pewny.

– Mnie również. – Mocno ścisnął jej dłoń, po czym skinął w stronę ciężarówki z tacos. – Pójdę złożyć kucharzowi wyrazy uznania. Do zobaczenia po południu.

Następnie pospacerował do budki z jedzeniem. Stanął z boku i czekał, aż Charley obsłuży klienta.

Anna ruszyła w drugą stronę, ale przystanęła zaraz na rogu. Charley oparł się o blat i rozmawiał z Michaelem. Echo ich śmiechu popłynęło w jej kierunku. Hmmm. Właściciel budki z tacos zdołał obudzić w jej poważnym kompanie z ławki odrobinę dobrego humoru. No cóż, dobrze mu to zrobi. Gość z Chicago wyglądał na takiego, któremu przydałaby się odrobina radości. Zresztą komu by się nie przydała?

Anna skręciła za róg i dwaj mężczyźni zniknęli jej z oczu... a wraz z nimi ulotniła się jej pewność siebie. Wiedziała, że wizytówka wręczona przez Michaela mogła być fałszywa. Centrum Świętego Józefa pewnie w ogóle nie istniało – choć zweryfikowanie tego w Internecie nie powinno być trudne. A jednak... zgarnianie jakiegoś człowieka z ulicy...

Jeśli miał tyle samo wątpliwości co ona, to pewnie nie będzie zawracał sobie głowy i w ogóle się nie pojawi. I może tak byłoby najlepiej.

Ale wówczas byłabyś rozczarowana.

Przyspieszyła kroku, by zagłuszyć ten irytujący głosik, będący zmorą jej egzystencji. No dobrze. Może rzeczywiście liczyła na to, że doprowadzi sprawę do końca – ale jego podobieństwo do Johna nie miało nic wspólnego z tym, jak się czuła. Owszem, to nieprawdopodobne podobieństwo z początku ją zwyczajnie zaciekawiło, ale potem pustka w jego oczach spowodowała, że wpadła po uszy. Ten młody człowiek przyjechał tutaj, by uśmierzyć swój ból. Być może w poszukiwaniu odpowiedzi albo żeby podjąć jakąś decyzję lub znaleźć rozwiązanie. Dlaczego miałaby mu nie pomóc, skoro mogła?

A gdyby los okazał się łaskawy, to może – w przeciwieństwie do niej – jemu by się udało.

Bo ona w Przystani Nadziei przez dwadzieścia lat nie doczekała się niczego takiego.

2

Tracy Campbell skręciła w drogę prowadzącą do plantacji żurawiny Harbor Point Cranberries. Krzywiąc się z bólu, podskakiwała na wąskim siodełku. Kto by pomyślał, że na tej trzykilometrowej trasie z miasteczka było aż tyle kolein i dziur... a ona zaliczyła chyba wszystkie? Jak mogła wcześniej ich nie zauważyć, skoro jeździła tędy tysiące razy?

Tyle że nigdy nie musiała uważać na posiniaczone biodro i otartą skórę dłoni – a wszystko przez tego nierozważnego pieszego, który nie miał dość oleju w głowie, by trzymać się z dala od jezdni.

Dysząc głośno, usiłowała ułożyć swoją anatomię w jak najwygodniejszej pozycji. Niestety, nie było takiej. Na szczęście dotarła już prawie na miejsce.

Zerkając kątem oka na wyboje na żwirowej drodze dojazdowej, przyglądała się otoczonym wałem ziemnym krzaczkom żurawiny po drugiej stronie. Gęste od świeżych pędów, z bladoróżowymi kwiatkami, zamieniały pole w istne morze kolorów. Prześliczne. Jej ulubiona pora na plantacji. Trwająca w sumie aż do nadejścia jesieni, kiedy owoce żurawiny, podrygując na powierzchni zatopionych pól, tworzą dryfujące ciemnoczerwone wysepki kontrastujące ze wspaniałym błękitem nieba.

Prawdę mówiąc, każda pora roku była tutaj na swój sposób piękna.

Przynajmniej dla ciebie.

Ponieważ przyprawiający ją o skręt żołądka sprzeciw uderzył jej do głowy, ścisnęła mocniej kierownicę. Nie czas rozwodzić się nad przeszłością. Nie teraz, gdy zamierzała podzielić się z wujkiem Budem pewnymi nowinami, które mogły mieć poważne konsekwencje dla ich przyszłości.

Dostrzegła go przy grządce znajdującej się najbliżej domu, który przez większość życia uważała za swój dom rodzinny. To miło ze strony wujka i jego nowej żony, że zaproponowali jej, by z powrotem wprowadziła się do nich po ich ślubie. Nie protestowali jednak za bardzo, kiedy zażartowała, że taki mały bungalow nie będzie wystarczający dla niej i pary nowożeńców. Niewielki wynajmowany przez nią domek dla gości na obrzeżach miasta musi jej wystarczyć, dopóki nie uzbiera odpowiednich funduszy na zbudowanie własnego tutaj, na tej ziemi, którą uprawiały trzy pokolenia Sheldonów.

Jeśli ziemia do tego czasu nadal będzie do nich należeć.

Żołądek zacisnął się jej jeszcze bardziej, ale uniosła dłoń, by odmachać do wujka. Ruszył w jej kierunku, gdy stawiała rower w pobliżu jednego z krzaków rododendronu, którymi obsadzona była cała plantacja.

– Nie spodziewałem się ciebie dzisiaj, ale takie nieoczekiwane przyjemnostki są najlepsze.

Zdjął robocze rękawiczki i serdecznie ją uściskał.

Próbując nabrać powietrza, wyślizgnęła się z jego objęć.

– Co jest? – Cofnął się, żeby się jej przyjrzeć. – Nie lubisz już przytulać się do swojego wujcia?

– Uwielbiam, ale dzisiaj rano wracając rowerem z zakupów, miałam bliskie spotkanie z chodnikiem, kiedy próbowałam ominąć jednego pieszego. Zostały mi kolorowe pamiątki. – Poklepała swoje biodro i podniosła zabandażowaną rękę.

Otulił jej dłonie swoimi, chropowatymi od ciężkiej pracy, a na czoło opadło mu przyprószone siwizną brązowe pasemko włosów.

– Jesteś pewna, że wszystko w porządku? Nie uderzyłaś się w głowę, prawda?

Ogarnęło ją wzruszenie. Dwadzieścia dwa lata temu on i ciotka Carol zabrali ją do siebie i wychowywali jak własną córkę. Rodzony ojciec i rodzona matka nie zdołaliby kochać jej bardziej.

– Nie. Nic mi nie jest.

– A druga ofiara? To ktoś kogo znamy?

– Nie. Jakiś facet, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Prawdopodobnie turysta. I wcale nie był ofiarą. Zdążył odskoczyć, kiedy na niego krzyknęłam, i wyszedł bez szwanku. Czego nie można powiedzieć o moich jajkach.

– Hmmm. Miałem zamiar zapytać cię, czy nie zechcesz mi pomóc przy opryskiwaniu, ale przez wzgląd na twoje obrażenia dam ci spokój. Wyrazy wdzięczności od ślimaków. – Ukłonił się na żarty. Jego jasnoniebieskie tęczówki błysnęły w słońcu. – Wejdziesz do domu przywitać się z Nancy? W porze lunchu czułem zapach jakichś słodkich wypieków, więc do tej pory powinny już wystygnąć.

– W sumie to mogę... ale najpierw muszę z tobą porozmawiać.

Spojrzał na nią z zaciekawieniem. Jego ogorzała od wiatru twarz była świadectwem pielęgnowania tych grządek od pół wieku każdego dnia bez względu na kaprysy matki natury.

– Wpakowaliśmy się w niezłe tarapaty, co?

W odpowiedzi na jego cichą uwagę zerknęła na niego kątem oka.

– Skąd wiedziałeś, co chciałam powiedzieć?

Kąciki jego ust uniosły się w uśmiechu, jednak oczy pozostały smutne.

– Nigdy nie byłem specem od cyferek, ale czytam wiadomości z branży. Może nie znam dokładnej kwoty naszego dziennego zysku, to twoja działka, ale widzę co się dzieje. Cena żurawiny wciąż spada, a koszty uprawy rosną. Nie trzeba być Einsteinem, żeby się domyślić, że to poważny problem. Co roku znika coraz więcej rodzinnych plantacji, takich jak nasza. – Z każdą chwilą mocniej miętosił rękawiczki. – Jest bardzo źle?

Wskazała na wał ziemny wokół grządek.

– Może usiądziemy?

– Aż tak źle, co?

– Powiedzmy, że chcę dopieścić moje bolące bioderko. Poza tym przyniosłam sprawozdania finansowe. Są w koszyku na rowerze.

– Jeśli wolisz, możemy pójść do domu.

– Nie. Zostańmy tutaj. – Spojrzała ponad tarasowymi rabatkami. Ciche bzyczenie pszczół było równie znajome i kojące, jak szum morza wlewającego się na plażę czy zapach rybnego tacos u Charleya. Obecne w jej życiu, odkąd pamięta. Od wieków niezmienne.

Szkoda, że inne rzeczy się zmieniły.

– O, tutaj jest dobrze – powiedział i usiadł na nasypie.

Starając się skupić na chwili obecnej, wyciągnęła teczkę i położyła ją obok niego.

Zerknął na wypchaną papierami okładkę.

– Zanim ją otworzysz, nie krępuj się i o wszystkim mi opowiedz bez owijania w bawełnę. Potem możemy przejść do szczegółów.

Cały wujek Bud. Lubił otwarcie mówić o trudnych sprawach. Może i kochał to miejsce, ale był realistą. Zawsze jej powtarzał, że chowanie głowy w piasek, by uniknąć problemów, sprawdza się tylko w przypadku krabów piaskowych.

– Chociaż oboje podjęliśmy pracę na pół etatu, aby zwiększyć nasze dochody, oraz obniżyliśmy koszty do minimum, to i tak plantacja od pięciu lat traci na wartości. Jeśli ta tendencja się utrzyma, ledwo przeżyjemy ten rok. A w następnym będziemy pod kreską. – Tracy potarła czoło. – Kocham to miejsce tak samo jak ty, ale nie wiem, jak możemy dalej funkcjonować z taką marżą.

– Uważasz, że powinniśmy sprzedać plantację większemu plantatorowi, dla którego liczy się tylko ekonomia produkcji i zautomatyzowanie? – Jego ton pozostał gawędziarski, ale nozdrza zaczęły się rozszerzać ze złości.

Tracy strzepnęła z krzaczka żurawiny zbuntowanego uciekiniera.

– To jedna z możliwości, ale wolałabym decydować się na to tylko w ostateczności.

– Nawet nie zamierzam się z tym spierać. Te siedemdziesiąt akrów to całe moje życie. – Przebiegł wzrokiem otaczające ich pola. – Nie pozwolę, by przejął to wszystko jakiś wielki, anonimowy przedsiębiorca. Twoi dziadkowie sześćdziesiąt lat temu wypruwali sobie żyły, żeby posiać pierwsze osiem grządek, a kolejne cztery lata wcale nie były dla nich łatwiejsze. Wszystko, na czym się znałem i przy czym pracowałem od najmłodszych lat, to żurawina. Już jako dzieciaki twój ojciec i ja odchwaszczaliśmy grządki wiosną i latem, a jesienią zbieraliśmy owoce. Ty tak samo. – Pokręcił głową. – Szkoda by było zaprzepaścić taką spuściznę.

– Zgadzam się – odparła i wyprostowała zagięty róg teczki, nad którą pracowała do późnej nocy przez ostatnie kilka dni. – Ale liczby nie kłamią. Nie ma już gdzie ciąć kosztów. Obecnie zajmujemy się tylko najistotniejszymi kwestiami, no i nasze maszyny robią się coraz starsze.

– Tak, jak my wszyscy. Z przykrością muszę przyznać, że z każdym kolejnym sezonem praca wydaje się coraz cięższa. – Wujek Bud westchnął i zaczął przyglądać się kwitnącym krzaczkom wokół nich. – Wiesz, może faktycznie powinniśmy dać sobie z tym wszystkim spokój. Nie chcę obarczać cię niedochodowym przedsiębiorstwem, i na dodatek zadłużonym. Jesteś młoda, inteligentna i wykształcona. Cały świat stoi przed tobą otworem i może zaoferować ci łatwiejsze, lepsze życie.

Tym razem ona pokręciła głową.

– Spróbowałam już tego świata. Może i jest łatwiejszy finansowo, ale wcale nie lepszy. Tutaj jest moje miejsce, wujku, i moje serce. Zawsze tak było i zawsze tak będzie. Musi istnieć jakieś inne rozwiązanie.

– Mógłbym wziąć jakieś dodatkowe godziny na polu golfowym. Ucieszyliby się, zwłaszcza przy braku rzetelnych pracowników od utrzymania zieleni.

– Nie wątpię w to, ale nie mogę znieść myśli, że będziesz pracował jeszcze więcej, skoro już i tak dużo pracujesz.

Szarpnęła mocno ukorzeniony mlecz.

– Kochanie, nigdy nie bałem się ciężkiej pracy. Zeszłej nocy Nancy mówiła, że chociaż bardzo mnie kocha... – Przerwał i puścił oko. – ...to tęskni też za dziewczynami, z którymi pracowała w kawiarni. Chciała pewnie dać do zrozumienia, że nie miałaby nic przeciwko temu, by wziąć z powrotem dwie lub trzy zmiany w tygodniu.

Nie bardzo zasiliłoby to ich budżet... ale liczył się każdy wkład.

Tracy ścisnęła w dłoni chwast, po czym odrzuciła go na bok.

– W mieście otworzyło się kilka nowych firm. Mogłabym je odwiedzić i dowiedzieć się, czy czasem nie potrzebują usług dyplomowanej księgowej.

– Jak wysoki przychód zewnętrzny musimy mieć, żeby nie tylko wyjść na zero, ale wypracować też jakieś zabezpieczenie finansowe?

Otworzyła teczkę, szybko obliczyła wszystko w pamięci i podała mu kwotę.

– Jeśli każdy z nas będzie miał dodatkową pracę, to powinniśmy dać radę, co?

– Tak. W tym roku.

– To spróbujmy z tym pomysłem. Jesienią możemy znów się zastanowić i zadecydować, co robić dalej. Nie ma sensu martwić się tym wszystkim latem. Dajmy teraz z siebie wszystko, a resztę zostawmy Bogu – powiedział i wstał. – Teraz idź do domu i weź sobie coś słodkiego. Nancy ucieszy się z towarzystwa.

– Może do nas dołączysz?

Również wstała, starając się nie krzywić z bólu.

– Jasne, jak tylko skończę tutaj kilka rzeczy.

Oznaczało to, że przy kawie i ciasteczkach usiądą jedynie ona i Nancy. Tylko katorżnicza praca, była w stanie odprężyć jej wuja. Przy swoich zagonkach zostanie pewnie aż do kolacji.

Być może on również potrzebował dzisiaj chwili wytchnienia, aby przyswoić złe wieści, a potem spróbować je zaakceptować.

– W porządku. To do zobaczenia później.

Uściskała go delikatnie.

– A ty zajmij się tymi siniakami i zadrapaniami.

– Zajmę.

Pomachawszy mu, odwróciła się, schowała do koszyka teczkę i popedałowała w stronę domu.

Kiedy obejrzała się za siebie, stał już pośród żurawinowych krzaczków. Schylał się, by sprawdzić ich kwiatostany, zanurzony w jedynym znanym mu świecie. Oboje kochali ten świat i zrobiliby wszystko, żeby go ocalić.

Prowadząc rower po żwirowej drodze, miała jednak dziwne przeczucie, że niezależnie od tego, jak ciężko by pracowali, tylko odwlekali to, co nieuniknione. Prawda była taka, że tylko cud mógł uratować Harbor Point Cranberries.

A cuda zdążają się niezmiernie rzadko.

To jakieś szaleństwo.

Zasępiony, zbliżając się do ulicy Anny Williams, zwolnił.

Dlaczego, na litość boską, w ogóle rozważał ofertę wynajmu od obcej kobiety, której referencji nawet nie chciało mu się sprawdzić? Będąc jeszcze u siebie, przed podjęciem decyzji zawsze miał w zwyczaju wszystko dokładnie sprawdzać i dokonywać rzetelnej analizy.

Ale Przystań Nadziei to nie Chicago. Ani też ciche, spokojne miejsce, jakie spodziewał się znaleźć u celu długiej podróży. Zamiast tego przywitały go niemiła niespodzianka w motelu, o mały włos niezakończone nieszczęściem spotkanie z rowerzystką, darmowy lunch od filantropijnego sprzedawcy tacos i propozycja zakwaterowania u zupełnie mu obcej osoby. Nic dziwnego, że czuł się wytrącony z równowagi.

Sięgnął do kieszeni koszuli w poszukiwaniu karteczki od Anny, ale zamiast tego wyciągnął enigmatyczną wiadomość od Charleya. Zjeżdżając na pobocze drogi, otworzył ją jedną ręką i ponownie przeczytał biblijny skrót: „Księga Hioba 14,7-9”. Dziwne. Podczas ich rozmowy mężczyzna nie wydał mu się jakoś szczególnie religijny.

Ciekawość zwyciężyła. Michael wyciągnął telefon. Wahając się co do przyjęcia propozycji Anny Williams, pomyślał, że może warto byłoby sprawdzić, o co chodziło w tym biblijnym fragmencie.

Po otwarciu rozdziału przewinął tekst i przeczytał fragment, który zasugerował mu Charley.

Drzewo ma jeszcze nadzieję, bo ścięte, na nowo wyrasta, świeży pęd nie obumrze. Choć bowiem korzeń zestarzeje się w ziemi, a pień jego w piasku zbutwieje, gdy wodę poczuje, odrasta, rozwija się jak młoda roślina.

Ściskając mocno komórkę, Michael jeszcze raz przebiegł wzrokiem po nieznanym tekście. Jak sprzedawcy rybnego tacos udało się dostrzec, że nieznajomy gość na ławce próbuje wyleczyć zbolałe serce i duszę? I skąd wiedział, że ten fragment idealnie odda jego sytuację? Znacznie bardziej podnosił na duchu niż cytaty z Księgi Psalmów czy Ewangelii według Świętego Mateusza, które były zazwyczaj cytowane jako słowa pocieszenia i nadziei.

Dziwne. Jeśli każdy dzień w Przystani Nadziei miał go tak wytrącać z równowagi, to może lepiej było ruszyć dalej.

Wsunął z powrotem kartkę do kieszeni i wyciągnął tę, którą dała mu Anna. Postukał nią o kierownicę. Może powinien rzucić to wszystko i pojechać tam, gdzie proponowała mu kierowniczka Gull Motel.

Nie. Byłby niegrzeczny, wystawiając do wiatru miłą nieznajomą, która spędziła kilka godzin na sprzątaniu. Ale nie był zobligowany do wynajmu. Jeżeli najdzie go więcej wątpliwości, może po prostu odjechać. I pewnie tak się stanie.

Ponownie przyspieszył, kierując się w głąb ulicy, aż dostrzegł pod podanym mu adresem biały domek w stylu Cape Cod [1]. Oferowany aneks był po jego prawej stronie. Przy kolumnach podtrzymujących niewielką werandę kwitły róże. Nieruchomość otoczona była wyblakłym od słońca drewnianym płotkiem.

Okolica spokojna, dom zadbany, dobrze utrzymany i zaledwie kilka kroków od zatoki. Jak na razie nieźle.

Zaparkował i zaciągnął hamulec. Wstając zza kierownicy, kątem oka przyuważył ruch w oknie. Anna albo jej mąż, bo przecież nosiła na palcu obrączkę. Z pewnością zastanawiał się, jakie licho opętało jego żonę, żeby werbować pierwszego lepszego lokatora z parkowej ławeczki. Na jego miejscu byłbym czujny.

Michael pchnął furtkę i wszedł szybkim krokiem na werandę. Anna zjawiła się od razu po pierwszym dzwonku, ale nie otworzyła drzwi, tylko lekko je uchyliła.

– Nie byłam pewna, czy się pojawisz.

– Rzeczywiście miałem chwilę zwątpienia.

Szczerość za szczerość.

– Witaj w klubie. – Wskazała ręką na bok domu. – Spotkamy się przy wejściu do przybudówki. Jest z tyłu.

Zamknęła mu drzwi przed nosem, a po chwili słychać było przekręcany w zamku klucz.

Hmmm. Widać, że jak chodzi o ich spotkanie, kobieta była równie ostrożna.

Nieznaczne napięcie w jego ramionach zelżało do końca. Jeśli była ostrożna w stosunku do niego – zupełnie uzasadniona reakcja uczciwej, praworządnej obywatelki – to raczej nie mogła być jakąś wariatką. W tym małym nadmorskim miasteczku, w którym rowerzyści ranni w wyniku zderzenia z pieszymi nie grozili pozwami, a sprzedawcy tacos rozdawali darmowe jedzenie wraz ze słowami otuchy, oferta wynajmu od miłej, ale rozważnej nieznajomej, nagle przestała wydawać się aż tak dziwna.

Odwrócił się, zszedł po schodkach i okrążył dom.

Zatrzymał się przed przybudówką. Z tej strony dom był równie dobrze utrzymany, co od frontu. Trawa starannie skoszona, na środku uprzątniętej werandy stały stół i jedno krzesło, a ogródek okalał przystrzyżony żywopłot.

Jeśli wewnątrz wszystko było tak zadbane jak na zewnątrz, może lepiej po prostu zapomnieć o byciu rozważnym mieszczuchem i zaryzykować.

Anna wyszła przez przesuwne drzwi z tyłu domu i dołączyła do Michaela przy przybudówce. Włożywszy klucz do zamka, otworzyła drzwi i gestem zaprosiła go do środka.

– Nie spiesz się. Jak się namyślisz, zapukaj do tylnego wejścia.

Powiedziawszy to, wróciła do domu tą samą drogą.

Jeżeli by tu został, o jedną rzecz nie musiałby się martwić – o gadatliwą właścicielkę. Mocna karta przetargowa, jako że nie przyjechał tutaj, żeby spotykać się z ludźmi, zawiązywać nowe przyjaźnie czy udzielać się towarzysko.

Stanowcze decyzje nie były zazwyczaj jego mocną stroną, ale przekraczając próg tej przybudówki, był prawie pewny, że znalazł właściwe miejsce. Pokój był przestronny, z królewskim łożem w głębi oraz kanapą i fotelem w przedniej części, oddzielonej parawanem. Po prawej stronie mieścił się niewielki aneks kuchenny wyposażony w lodówkę, mikrofalówkę i dwupalnikową kuchenkę oraz stolik kawowy dla dwóch osób. W szafkach znajdowało się więcej talerzy, garnuszków oraz innych przyborów kuchennych, niż można by było użyć w ciągu dwóch lat, a co dopiero dwóch miesięcy. Łazienkę zaopatrzono we wszystko, co potrzeba. Prysznic był nawet bardziej w jego stylu niż wanna. Ogólnie mieszkanie było znacznie większe niż jakikolwiek pokój w motelu, a do tego idealnie czyste.

Biorę.

Wyszedł z przybudówki, podszedł do przesuwnych szklanych drzwi, które oddzielały werandę od domu, i zapukał.

Kiedy Anna otworzyła, ze środka wydostał się przyjemny zapach z piekarnika, który przyprawił go o ślinotok.

– Zdecydowałem się. – Michael wyjął z kieszeni książeczkę czekową. – Tu jest o wiele przytulniej niż w motelu.

Subtelne napięcie widoczne na jej twarzy zelżało.

– W porządku. Dobrze. – Wytarła ubrudzone mąką dłonie w przewieszony przez ramię ręcznik i wyszła do niego na patio. – Może pan wypisać czek tutaj na stole.

Nadal nie zaprosiła go do środka, chociaż będzie mieszkał u niej przez kilka tygodni. Ostrożna. Na pewno zaprzyjaźniona pani szeryf dostarczyła jej podstawowe informacje o nim, więc wiedziała, że nie był jakimś zboczeńcem. A jednak nie chciała wpuścić go do domu. Ciekawe.

Podszedł do krzesełka, usiadł i energicznie otworzył książeczkę czekową.

– Ile wynosi przedpłata? Planuję pozostać około sześciu tygodni, plus minus kilka dni.

– Powiedzmy za dwa tygodnie, na wypadek gdyby któreś z nas zmieniło zdanie.

Rozsądna sugestia... ale wątpił, by ze swej strony miał zmienić zdanie.

– Niech tak będzie. – Napisał kwotę, podpisał czek i podał go jej. – Czy mógłbym przynieść swoje rzeczy, zanim pojadę na zakupy?

– Oczywiście. Możesz zaparkować po prawej stronie podjazdu. Tylko stań tak, żebym mogła wyjechać z garażu. Aha... w cenie jest również cotygodniowe sprzątanie w sobotnie popołudnia. Chyba że w tym dniu ci nie odpowiada.

Nieoczekiwany bonus. W większości długoterminowych wynajmów trzeba sprzątać samemu.

– Sobota może być.

Schowała czek do kieszeni fartucha.

– Jeśli będziesz czegokolwiek potrzebował, zapukaj do tylnych drzwi. Zostawiłam też w lewej szufladzie szafki kuchennej mój numer komórki, na wypadek gdybym wyszła. Poza tym nie będę naruszać twojej prywatności.

Ani słowa o mężu. Musi być rozwódką lub wdową.

– Dziękuję.

Skinąwszy, zrobiła krok do tyłu.

– Mam nadzieję, że pobyt okaże się zbawienny.

Przechylił głowę na bok. Ciekawy dobór słów. Większość ludzi życzyłaby po prostu miłego pobytu.

Czy każdy w tym mieście odznaczał się jakąś zdolnością percepcji pozazmysłowej?

– Dzięki – powiedział i ruszył w stronę przybudówki. – Proszę wracać do pieczenia, a ja przyniosę moje torby.

Kiedy wrócił ze swoim ekwipunkiem, starszej pani już nie było, więc poszedł do siebie. Chociaż tacos było świetne, zjadł je dawno temu. Zakup podstawowych produktów spożywczych i jajecznica z kilku jaj stały się jego priorytetem na wieczór.

Jajka.

Właśnie pchnął drzwi, gdy przed oczami stanął mu obraz szczupłej kobiety na rowerze. Zaliczyła ciężki upadek. Otarcie na jej dłoni wyglądało paskudnie – a nie wiadomo jakich niewidocznych urazów doznała? Czy nadal cierpi? Ta myśl nie dawała mu spokoju. Szkoda, że nie wiedział, kim była. Należała jej się przynajmniej kartka z przeprosinami.

Postawił dwie walizki obok łóżka. Może jego gospodyni będzie w stanie zidentyfikować dziewczynę po opisie? Przystań Nadziei nie była w końcu aż tak duża – najwyżej trzy lub cztery tysiące osób – a Anna mieszkała tu od lat. Jeśli nadarzy się ku temu okazja, spyta ją.

Jednak godzinę później, wróciwszy ze swojej wyprawy do sklepu, nigdzie jej nie widział, a pukanie do drzwi już pierwszego wieczora nie byłoby zbyt roztropne. Jeżeli będzie się zachowywał jak szkodnik, to starsza pani wyrzuci go po tych próbnych dwóch tygodniach.

Żonglując sprawnie torbami z zakupami, przekręcił klucz w drzwiach, pchnął je ramieniem i zamarł. Zapach, który wcześniej wydobywał się z domu Anny, teraz wypełniał jego pokój. Zidentyfikowanie źródła zajęło mu nie więcej niż sekundę. Na środku małego stolika leżał jakby nigdy nic talerz ze świeżo upieczonymi ciasteczkami.

Odstawiwszy zakupy na kuchenny blat, Michael rzucił się biegiem do wypieków... ale tuż przed stolikiem zatrzymał się. Wyglądały i pachniały – jak jego ulubione pierniczki. Julie kiedyś takie piekła.

Wziął jednego do ręki. Jeszcze ciepłe ciastko ogrzało jego zmarznięte palce. Powoli ugryzł i zaczął przeżuwać.

Nie. Nie były dokładnie takie same, jak te Julie. Smak miały trochę inny, ale na tyle podobny, że po plecach przeszły mu ciarki. Zupełnie jakby żona witała go w swoim ukochanym mieście.

Ciastko stygło w dłoni. Michael pokręcił głową. Co za niedorzeczność. Znaki... symbole... przeczucia... same brednie. Ostatnia deska ratunku dla desperatów, którzy szukają jakiejś otuchy czy odpowiedzi – a on nie był aż tak zdesperowany.

Skończywszy jeść, pomyślał jednak, że trudno było nazwać wszystko, co się dzisiaj wydarzyło, zwykłym zbiegiem okoliczności. Julie z pewnością tak by uważała. Zawsze we wszystkim widziała palec Boży. Jak tego dnia, kiedy jadąc na planowany od dawna i wciąż odkładany wypad za miasto, w samym środku gwałtownej ulewy złapali gumę. Co gorsza, swój telefon komórkowy zostawiła w domu, a jego się rozładował. A co było przysłowiową wisienką na torcie? W ich zapasowym kole zeszło powietrze.

Gdy on biadolił i narzekał, ona poklepywała go po plecach i uspokajała, że to przecież nie koniec świata, deszcz kiedyś wreszcie przestanie padać, a w międzyczasie mogą włączyć światła awaryjne i cieszyć się piknikiem w samochodzie.

W końcu udało jej się poprawić mu humor. Kiedy przechodzili do deseru, deszcz rzeczywiście ustał. Mijający ich kierowca zatrzymał się, aby sprawdzić, czy czegoś nie potrzebują, i wezwał pomoc drogową.

– Wygląda na to, że mieliście sporo szczęścia – powiedział starszy mężczyzna, wsuwając telefon do kieszeni.

Michael nie próbował nawet ukryć sceptycyzmu.

– Nie wiem, jak przebitą oponę można nazwać szczęściem.

– No cóż, nie mam pojęcia, dokąd jechaliście, ale jakieś dwadzieścia kilometrów stąd zdarzył się okropny wypadek. Naprawdę okropny. – Skrzywił się, kiwając głową w kierunku, z którego przyjechał, a w którym oni zmierzali. – Mała ciężarówka. Na moje oko są ofiary śmiertelne. Jak nic przebita opona uratowała was od stania w gigantycznym korku. A może nawet dzięki niej uniknęliście samego wypadku...

Julie nie powiedziała ani słowa, jednak wiedział, że w ciszy dziękowała Bogu za opiekę nad nimi, a oczekując na pomoc drogową, modliła się za ofiary wypadku.

Michael podszedł do szafek w aneksie kuchennym i zaczął rozpakowywać zakupy. Doskonale wiedział, co usłyszałby od Julie, gdyby teraz tu była: „Przykro mi, że twoja wizyta tak kiepsko się rozpoczęła, ale nie zniechęcaj się. Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. Zawierz Bogu i poddaj się Jego woli”.

Włożył ostrożnie jajka do lodówki, zastanawiając się, czy nieznajoma na rowerze cackała się tak ze swoimi zakupami, kiedy sama musiała poradzić sobie z siniakami i zadrapaniami.

Jednak teraz miał zamiar zrobić wszystko, żeby się wyluzować, każdego dnia cieszyć pobytem i dać Przystani Nadziei szansę na to, aby mogła zasłużyć na swoją nazwę.

- [1] Chodzi o jedne z pierwszych domów budowanych w Stanach Zjednoczonych. Domy zbudowane na planie kwadratu lub prostokąta, z dużym spadzistym dachem (przyp. tłum.).