Redaktor prowadząca serii kryminałów i thrillerów psychologicznych

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Ryszard Turczyn

Korekta

Hanna Lachowska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Ilustracja na okładce

© Arak Rattanawijittakorn/Shutterstock

Tytuł oryginału

AchtNacht

Copyright © 2017 by Verlagsgruppe Droemer Knaur GmbH & Co. KG, Munich, Germany

www.sebastianfitzek.de.

The book has been negotiated through AVA international GmbH,

Germany (www.ava-international.de).

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6792-0

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U.OPCJA

Do moich polskich Czytelników

W Niemczech mówi się czasem, że ktoś cieszy się z czegoś „jak wariat”, co w odniesieniu do autora psychothrillerów może mieć oczywiście nieco dwuznaczną wymowę. Ale naprawdę cieszę się „jak wariat”, że nie tylko przypadł mi w udziale wielki zaszczyt bycia publikowanym w Polsce, ale też, że tak wielu z Was mnie naprawdę czyta. Dowiaduję się tego co chwila, widząc liczne sygnały, jakie docierają na mój adres mailowy. Za to też wielkie dzięki!

Przyznaję się bez bicia, że ani nie czytam, ani nie piszę w Waszym wspaniałym języku, ale pewna moja dobra znajoma pochodzi z Krakowa i tłumaczy mi wszystkie wiadomości z Polski.

Jeśli także ktoś z Was miałby ochotę do mnie napisać, to bardzo proszę – oto mój e-mail:

fitzek@sebastianfitzek.de

Życzę dużo frajdy z mojej książki i mam nadzieję – do ponownego spotkania!

Wasz

Sebastian Fitzek

„Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą”.

Joseph Goebbels minister propagandy Trzeciej Rzeszy

To prawdziwa historia!

(Tylko nie wierzcie nikomu, kto obiecuje prawdę, dopóki nie zacznie opowiadać swojej historii).

Prolog

Miesiąc później

To do pani.

Doktor Martin Roth, psychiatra o zaskakująco gładkiej i nieco zbyt młodzieńczej jak na ordynatora twarzy, chciał podać jej słuchawkę. Ale teraz ogarnął ją strach.

Oczywiście, ucieszyła się, że wreszcie usłyszy inny głos niż głosy terapeutów i współwięźniów, chociaż doktorowi Rothowi nie podobało się, kiedy nazywała tak innych pacjentów. Ale nagle naszła ją koszmarna myśl, że wraz z pierwszym słowem wypowiedzianym przez rozmówcę telefon w jej dłoni wybuchnie płomieniem i poparzy jej pokrytą bliznami głowę. Obawiała się, że wystrzeli język ognia, który przez błonę bębenkową przeniknie do jej mózgu. Oczywiście, był to absurd. Jednak, jej zdaniem, wcale nie większy niż jakikolwiek tradycyjny przesąd, no bo oczywiście można na przykład stłuc lustro, a mimo to wygrać w Lotto. I w żadnym razie nie tak dziwaczny jak postać Dobrej Wróżki, którą w dzieciństwie uważała przez wiele lat za prawdziwą osobę. Bajeczny wynalazek, który dawniej matka zawsze wyciągała z zanadrza, kiedy nie miała ochoty czytać jej na dobranoc: „Jeśli zaraz zgasisz światło, Dobra Wróżka położy ci jutro rano coś pod drzwiami. Możesz zażyczyć sobie, co tylko chcesz!”

Czekoladę.

Czasem życzyła sobie suknię księżniczki albo domek dla lalek. Ale przeważnie chciała słodycze, ponieważ drobne życzenia kierowane do Dobrej Wróżki – o czym się szybko przekonała – czasem się spełniały. Na spełnienie dużych życzeń matka rzadko miała wystarczająco silne wyrzuty sumienia.

Gdyby matka stanęła dzisiaj przy jej szpitalnym łóżku w sali numer 17 na oddziale zamkniętym, gdyby pocałowała ją w nos i zapytała, co chciałaby dostać od Dobrej Wróżki, to chwyciłaby swoją mamę kurczowo za rękę, jak tonąca, i z szeroko otwartymi ze strachu oczami wrzasnęłaby:

– Chcę, żeby można było cofnąć czas!

O Boże, tak bardzo tego chcę!

A potem by się rozpłakała, bo już od dawna nie miała pięciu lat i tym samym była zbyt duża, aby wierzyć w spełnienie życzeń i cuda. Chociaż właśnie tego teraz potrzebowała.

Cudu, który sprawiłby, że wszystko, co zrobiła, i co ostatecznie pociągnęło za sobą tyle przerażenia, nieszczęść i przelanej krwi, nie miałoby miejsca.

„Ale tylko śmierć ustawia wskazówkę na zero”.

Oz mówił jej to wystarczająco często, poza tym, aby to sobie uzmysłowić, nie potrzeba przecież specjalnie dużego doświadczenia życiowego. Wszystko ma swój koniec, nic nie jest wieczne: ani lodówka, ani miłość, ani rozum.

Dzisiaj nie potrafiłaby powiedzieć, kiedy strach odebrał jej rozum.

Chociaż… Prawdopodobnie było to w dniu, w którym po raz ostatni mieli ze sobą kontakt.

Krótko przed północą. Kiedy Oz, o którym nie wiedziała wiele więcej poza tym dziecinnym pseudonimem, pokazał przez telefon prawdziwą twarz, nie zdradzając swojej tożsamości.

– Dlaczego tego nie zatrzymamy? – zapytała go. Bliska łez, bo uświadomiła sobie, że Oz nigdy nie zamierzał doprowadzić eksperymentu do szczęśliwego końca. Wykorzystał ją. Gorzej i brutalniej niż ktokolwiek wcześniej.

– Dlaczego mielibyśmy to zrobić? – zapytał.

– Bo prawdziwy plan nigdy nie był taki!

– Życia nie można zaplanować, moja mała. Ono jest procesem poznawczym. Toczy się swoim biegiem, a my tylko się przyglądamy.

– Ale my nie jesteśmy obserwatorami. My TO stworzyliśmy.

Oz zaśmiał się, a jej zdawało się, że widzi, jak kręci pozbawioną twarzy głową.

– My mieliśmy pomysł. A jak powiedział już Dürrenmatt w Fizykach: Pomysłu, na który raz wpadliśmy, nigdy już nie da się cofnąć. Jeśli teraz przestaniemy, ktoś inny dokończy nasze dzieło.

– Ale wtedy nie będzie w tym naszej winy.

– Ależ będzie. Jesteśmy winni, odkąd rozpoczęliśmy eksperyment. Jeśli ktoś teraz umrze – a tak się stanie – to tylko dlatego, że podsunęliśmy mordercom pomysł. Jesteśmy inspiratorami zła.

– Ale ja nigdy tego nie chciałam!

Dygotała tak gwałtownie, że świat dookoła wydawał jej się poruszonym zdjęciem.

– Nie mogę z tym żyć.

– Obawiam się, że musisz.

– Błagam cię.

– O co?

– Żebyś to przerwał.

Roześmiał się.

– Jesteśmy tuż przed przełomem. Nie mogę teraz zatrzymać naszego eksperymentu. To byłoby tak, jak byśmy pozbyli się działającej szczepionki, nie testując jej. Naukowy coitus interruptus.

Szczepionka.

To słowo uwolniło myśl:

– W takim razie zróbmy to jak Salk.

– Jak kto?

– Jonas Salk. Pogromca paraliżu dziecięcego. Wynalezioną przez siebie szczepionkę sprawdził najpierw na sobie.

Cisza.

Tym pomysłem najwidoczniej go zaskoczyła. Wydawało się, że Oz rzeczywiście się zastanawia. Kiedy milczał, powtórzyła:

– Zróbmy to jak Salk. Zostańmy królikami doświadczalnymi.

Kiedy wreszcie odpowiedział, w pierwszej chwili ledwo uwierzyła, że naprawdę się zgodził.

– To nawet nie jest zły pomysł. Zanotowałem.

Skinęła głową. Ulżyło jej, a mimo to nadal przepełniał ją strach. Który jeszcze się zwiększył, kiedy Oz powiedział:

– Twoje nazwisko jest już na liście.

Jej serce przestało bić.

– A ty? Co z tobą?

– Nie mogę wziąć w tym udziału.

– Dlaczego nie?

Ty tchórzu! Ty tchórzliwa świnio!

– Jestem inny niż ty.

– A cóż takiego nas różni? – zapytała.

Poza szczerością, ciepłem i sercem?

– Ja nie mam ochoty umierać – powiedział i się rozłączył.

Potem już nigdy się do niej nie odezwał.

Ignorował jej telefony.

A także jej krzyki.

Kiedy naprzeciwko niej stał typ z gazem pieprzowym.

Kiedy tuż obok jej głowy rozprysła się szyba.

Albo kiedy wzywała pomocy, gdy mężczyzna z torbą na śmieci na głowie chciał wbić jej nóż w oko.

Oz cały czas był przy niej. Obserwował ją. Czaił się. Szpiegował ją. Była tego pewna.

Tak pewna, jak tego, że nie ma żadnej Dobrej Wróżki.

I że już nigdy nie będzie mogła opuścić zakładu, w którym teraz przebywa.

Nawet jeśli doktor Roth od czasu do czasu patrzył na nią tak, jakby naprawdę wierzył w historię o Nocy Ósmej, którą mu opowiedziała.

Ale prawdopodobnie był tylko dobrym aktorem, a tak naprawdę i tak myślał swoje.

Jak miała brać mu to za złe?

Sama przecież nie potrafiła do końca powiedzieć, czy rzeczywiście doświadczyła tego wszystkiego, czy też to było tylko perwersyjnym koszmarnym snem.

– Telefon – powiedział ponownie cichym głosem doktor Roth, który wciąż stał obok niej, a o którym całkowicie zapomniała, pogrążając się we wspomnieniach. W końcu wzięła od niego słuchawkę.

– Kto mówi? – zapytała, a mężczyzna na drugim końcu przedstawił się fałszywym nazwiskiem. Ale jego głos brzmiał prawdziwie, westchnęła więc z ulgą.

Dzięki Bogu. To on!

Uśmiechnęła się z wdzięcznością do psychiatry.

Dobrze zrobiła, że posłuchała doktora Rotha.

Miał rację, przekonując ją do tej rozmowy.

Do diabła, nigdy nie pomyślałaby, że tak dobrze zrobi jej rozmowa ze zmarłym.

You better run

Cause we got guns (…)

We’re killing strangers

So we don’t kill the ones that we love

(Lepiej uciekaj

bo mamy spluwy […]

zabijamy nieznajomych

by nie zabijać tych, których kochamy)

Marilyn Manson Killing Strangers

Jeśli jakaś grupa ludzi zajmuje się hejtem w sieci,

nie widzi tkwiącego w tym niebezpieczeństwa.

Pojedyncze osoby przyłączają się do tego,

ponieważ wszyscy się przyłączają.

Herbert Scheithauer

profesor psychologii na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie

Nagonka na YouTube. Miejsce anonimowej nienawiści

„Süddeutsche Zeitung”, 14.12.2013

Tłum nie pożąda prawdy i gardzi rzeczywistością,

ubóstwia natomiast zwodnicze złudzenia.

Kto potrafi omamić tłum, ten łatwo nim zawładnie;

kto zaś stara się go rozczarować, padnie jego ofiarą.

Gustave Le Bon (1841–1931)

francuski lekarz i twórca psychologii tłumu

(przeł. Bolesław Kaprocki)

1

BEN

Miesiąc wcześniej

Benowi drżały dłonie.

Nie było w tym nic niezwykłego, często tak drżały. Zawsze, kiedy wiedział, że znów traci kontrolę. Jego palce były jak sejsmograf. Nerwowe anteny, które uprzedzały wstrząsy, w wyniku których grunt po raz kolejny usunie mu się spod nóg.

A przecież przyszedł dzisiaj trochę przed czasem, żeby tym razem niczego nie schrzanić. Ale wyglądało na to, że mu się nie uda.

– Przykro mi – powiedział Lars, gitarzysta zespołu, a melancholijna intonacja głosu pasowała do jego smutnego wzroku basseta.

Ben uśmiechnął się niepewnie i wskazał na perkusję, którą ktoś już rozstawił. Bębny świeżo wyczyszczone i odkurzone. Stojaki talerzy błyszczały w świetle hotelowego baru jak wypolerowane rury wydechowe nowiutkiego motocykla.

– Hej, wiem, że ten ostatni raz to była porażka. Ale dzisiaj wieczorem dam czadu – powiedział.

Gitarzysta, który był jednocześnie liderem zespołu, zgasił papierosa w popielniczce i z żalem pokręcił głową.

– Nic z tego, Ben. Mike powiedział „nie”.

– Jest tutaj?

Ben zerknął na zegarek. Nie. Menadżer hotelu nie pojawiał się tak wcześnie. Była siedemnasta dwadzieścia. Jeszcze ponad pół godziny do rozpoczęcia, ale bar był już otwarty. Dwaj starsi mężczyźni w szarych garniturach i wysłużonych butach rozmawiali i śmiali się przy kontuarze. Jakaś para raczyła się po pracy drinkiem na stojącym w kącie skórzanym narożniku, który co prawda wyglądał na wygodny, ale tapicerkę miał twardą jak stal.

To był problem Travel-Star-Hotel położonego obok terenu targów pod wieżą telewizyjną. Na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie eleganckiego hotelu średniej klasy. Jednak przy bliższym przyjrzeniu się człowiek rozumiał recenzje oceniające go na dwie gwiazdki, gdzie co prawda chwalono uprzejmą obsługę, ale krytykowano zapleśniałe fugi w kabinach prysznicowych.

To, że Travel-Star-Hotel nie był Adlonem, można było poznać się już po cenie – pięćdziesiąt dziewięć euro za noc. I po fakcie, że w każdą sobotę występowali tu Spidersi. Niekoniecznie najsłynniejsza kapela na świecie. Nawet nie najlepszy coverband w Berlinie.

Kiedy Ben dołączył do Spidersów jako perkusista, znienawidził sam siebie. Jeszcze przed czterema laty grał własne utwory rockowe w Quasimodo. Dzisiaj mógł się cieszyć, jeśli podchmielona zastępcza publiczność nie pstrykała mu w twarz koktajlowymi wisienkami, kiedy grali YMCA Village People. Stał się muzyczną dziwką. Prostytuował się jako perkusista muzyki, którą słyszy się w windzie. Ben nigdy nie potrafiłby wyobrazić sobie, że będzie wręcz żebrał o tę nędzną robotę. A powinien. Tyle już razy przecież myślał, że osiągnął dno w swoim życiu, a potem spadał jeszcze jedno piętro niżej.

– Posłuchaj, potrzebuję pracy. Mam zaległe rachunki do opłacenia. I wiesz, że moja córka właśnie…

– Tak, tak, wiem. I bardzo mi żal Julii, szczerze. Ale nawet gdybym chciał. Nie da się. Opuściłeś próby, po tym jak…

– Próby? A co tu próbować w Kool & The Gang?

– …po tym, jak podczas ostatniego występu zrzygałeś się obok taktowca. Stary, musieliśmy przerwać koncert. Kosztowałeś nas sześćset euro!

– To był błąd, głupi błąd. Wiesz, że już nie piję. To był po prostu gówniany dzień, przecież wiesz. To się już nigdy nie zdarzy.

Lars skinął głową.

– Dobrze mówisz. To się już nigdy nie zdarzy. Sorry, kolego. Mamy już zastępstwo za ciebie.

Zastępstwo.

Kiedy cztery minuty później Ben siedział na ławce w pobliżu wejścia do hotelu i obserwował autokar manewrujący na placu pobliskiego dworca autobusowego, pomyślał, że byłaby to odpowiednia sentencja na jego nagrobek:

„Tu spoczywa Benjamin Rühmann.

Miał zaledwie trzydzieści dziewięć lat.

Ale nie martwcie się.

Znaleźliśmy już za niego zastępstwo.”

Z reguły szło to szybko. Teraz było to już czwarte combo, z którego go wylali. Nie wliczając Fast Forward. Kapeli, którą założył i z której odszedł – na krótko przed ich pierwszym dużym hitem. Pierwszym z całego szeregu. Fast Forward podczas tournée po USA gościła właśnie w programie Tonight Show emitowanym przez NBC.

Ostatni wywiad, którego udzielił Ben, był dla rubryki jakiegoś magazynu ekonomicznego: „Prawie sławni – ludzie, którzy o mały włos nie zostali gwiazdami”. W artykule został porównany do Tony’ego Chapmana. Faceta, który w 1962 roku w londyńskim Marquee Club na pierwszym oficjalnym koncercie zespołu o nazwie Rolling Stones siedział przy bębnach i niedługo potem dobrowolnie zrezygnował.

– Ale w moim przypadku nie ma mowy o dobrowolności – powiedział głośno Ben. Starsza kobieta, która właśnie przechodziła obok, spojrzała na niego przestraszona. Ciągnęła za sobą brązową walizkę na kółkach i przez chwilę Ben zastanawiał się, czy powinien pomóc jej w drodze do autobusu. Pot płynął jej z czoła. Nic dziwnego, przy tej temperaturze. W Berlinie coraz rzadziej zdarzały się tropikalne sierpniowe dni, ale wydawało się, że dzisiaj również w nocy temperatura nie spadnie poniżej dwudziestu ośmiu stopni. Chyba że jakaś późniejsza burza spowoduje ochłodzenie. Niebo już się zaciągało.

Ben przyglądał się niemal prostokątnej, karbowanej na brzegach chmurze, która przypominała mu stary telewizor lampowy z anteną, i naraz poczuł w ustach zwietrzały smak taniego wina.

Kwaśne echo wspomnienia tamtej nocy, kiedy upił się do nieprzytomności przed telewizorem. Bez sensu, ale nie bez powodu.

Ben wstał z ławki i szukał w kieszeniach spodni kluczyka do samochodu, kiedy usłyszał krzyki.

Pełne strachu.

Niewątpliwie jakiejś bardzo młodej kobiety.

2

Krzyki dochodziły z parkingu po drugiej stronie Messedamm, położonego bezpośrednio przy miejskiej autostradzie. Ogrodzone kilkoma ścianami plakatów miejsce było źle widoczne. Dopiero kiedy Ben, wiedziony ciekawością, przekroczył połowę ulicy, zobaczył ją:

Dziewczynę w spódniczce w kropki. I mężczyznę, przed którym uciekała.

A przynajmniej próbowała, ale nie odbiegła daleko, ponieważ jej prześladowca, masywnie zbudowany bysior w sportowych butach, chwycił ją za długie czarne włosy i brutalnie pociągnął do tyłu.

Ofiara znów przeraźliwie krzyknęła. Zatoczyła się do tyłu i upadła na ziemię. Tuż obok baraku na kołach, który wraz z innymi pojazdami budowy blokował prawie cały parking. Ustawiono je tu, przy Kaiserdamm, gdzie powstawał nowy salon samochodowy. Wskutek tego wcześniej ruchliwy parking był teraz opustoszały.

– Hej! – zawołał Ben, kiedy nie namyślając się, szedł przez ulicę. Jego krzyk zagłuszył autokar, który zatrąbił za jego plecami.

Napastnik zmusił dziewczynę, żeby przed nim uklękła. Znów chwycił ją za włosy i gwałtownie odchylił głowę do tyłu. Wymierzył jej policzek, który zmiótł z jej twarzy okulary.

– Hej! – krzyknął Ben i zaczął biec. Napastnik o atletycznej budowie nawet na niego nie spojrzał, kiedy Ben stanął przy nim. Nonszalancko splunął dziewczynie w twarz.

Jednocześnie wolną ręką wyjął z kabury przy pasku dżinsów jakiś przedmiot.

Cholera.

W pierwszej chwili Ben pomyślał, że to nóż, i czekał na błysk ostrza.

Wyobraził sobie, jak przecina ono w poprzek szyję dziewczyny i krew tryska najpierw na jej białą bluzkę z falbanką, a potem na asfalt. Ale wydawało się, że napastnik upatrzył sobie jej czoło.

– Puść ją! – wrzasnął Ben.

– Co…?

Mężczyzna uniósł na chwilę wzrok i dopiero wtedy Ben zorientował się, że to nie był mężczyzna. Raczej nastolatek, chociaż masywnej postury, miał jednak niewiele więcej niż osiemnaście lat.

Ale nie grało to żadnej roli. Tydzień temu piętnastolatek tak mocno pobił turystę przy Alexanderplatz, że ten zapadł w śpiączkę.

– Chcesz się przyłączyć? – zapytał Bena, który dopiero teraz zauważył, że sprawca nie trzyma w dłoni noża, lecz czarny marker. To dziwne, ale wydawało się, że ucieszył go fakt, że ktoś mu przeszkodził, ponieważ zaśmiał się i machnięciem ręki przywołał Bena. – No co, należy się zdzirze!

Miał krótko przystrzyżone brązowe włosy, przez które prześwitywała skóra na głowie, i nosił T-shirt Hard Rock Café. Koszulka sięgała do połowy białego jak kreda, łuskowatego brzucha, który pęczniał nad dżinsami jak martwa ryba. Jego głęboki głos postarzał go o następne dwa lata.

Być może naprawdę miał już ze dwadzieścia lat.

W każdym razie był starszy od dziewczyny w spódniczce w kropki. Miała na nogach białe balerinki, z których jedną zgubiła w czasie ucieczki. Ben nie był pewny, ale zdawało mu się, że kiedy krzyczała, zobaczył aparat dentystyczny.

– No to sobie tylko patrz, stary.

Sprawca znów odwrócił się obojętnie od Bena i skupił na klęczącej ofierze.

– Mam nadzieję, że Diana wylosuje twoje nazwisko, zdziro!

Ben daremnie próbował zorientować się, o co w tym wszystkim chodzi.

Dziewczyna skomlała z zamkniętymi oczami, podczas gdy napastnik bazgrał jej coś na czole.

– Puść ją! – powiedział Ben. Cicho. Groźnie.

Rybi Brzuch zaśmiał się. Pot spływał mu do zmrużonych oczu, kiedy jeszcze raz odwrócił się na chwilę do Bena, nie puszczając włosów płaczącej dziewczyny.

– Hej, stary, wyluzuj. Wszystko jest okej, jasne?

Ben zachował kamienną twarz. Nie marnował czasu na bajeranckie powiedzonka albo uspokajające słowa. Był zupełnie spokojny. Wymierzył błyskawiczny cios i złamał facetowi nos.

Przynajmniej taki był plan.

Fakt, że już od dwóch lat nie widział fitness clubu od środka, sprawił, że jego pięść nie dotarła nawet w pobliże celu.

Rybi Brzuch puścił warkocz dziewczyny, po prostu zrobił krok do tyłu i strzelił go hakiem w wątrobę.

Powietrze uszło z płuc Bena jak z pękniętego materaca.

– No i wszystko szlag trafił… – usłyszał czyjś głos za sobą, kiedy osuwał się na ziemię.

Trzasnęły drzwi samochodu i Ben już wiedział, że Rybi Brzuch otrzymał posiłki.

3

Tato, musimy porozmawiać! Natychmiast!

Chyba grozi ci niebezpieczeństwo!

Cios, który trafił go tak silnie, że pociemniało mu w oczach, coś uruchomił: myśl o ostatniej wiadomości, jaką Julia zostawiła na automatycznej sekretarce. Jakby wspomnienie o tym było samoprzylepną kartką, która pod wpływem siły wstrząsu odkleja się od ściany pamięci i powoli opada na podłogę.

Jednocześnie Ben obawiał się, że całkiem straci przytomność. Jeszcze jedno uderzenie albo kopniak i będzie musiał oglądać świat pomiędzy autostradą a centralnym dworcem autobusowym z pozycji bocznej ustalonej.

Na razie zrobił to samo co dziewczyna obok niego i próbował podnieść się na kolana. Pochylony, kaszlał, zwrócony twarzą do parkingu. Niewielka ilość powietrza, jaką stopniowo zasysał do piekących płuc, miała smak brudu i gorącej gumy.

Usłyszał trzask kolejnych drzwi samochodu. Jeszcze więcej kroków. Posiłki Rybiego Brzucha rosły.

Sytuacja Bena była tak dalece zła, że prawie się roześmiał.

Ja i struganie bohatera?

Podobnie jak wiele rzeczy w jego życiu, również to okazało się złym pomysłem.

Dziewczyna w niczym by mu nie pomogła, chociaż na razie zostawili ją w spokoju. Nie dość, że filigranowa i chuda, to jeszcze miała problem, żeby stanąć z powrotem na nogi.

Ale z pewnością miała telefon komórkowy.

Może zadzwoni na policję?

A kiedy…

Ben nie miał co liczyć na pomoc z zewnątrz. Sam musi wyeliminować napastnika. Jakoś. Gdyby mu się udało, pozostali wezmą nogi za pas.

Zawsze tak robili.

Występował na wystarczająco wielu festiwalach, gdzie młodzież pod wpływem alkoholu szukała awantury ze służbą porządkową, i widział wystarczająco wielu awanturujących się uczestników, którzy rozbiegali się na wszystkie strony, gdy tylko unieszkodliwiono ich przywódcę. Ale Ben był teraz jeszcze słabszy niż wcześniej.

Poczuł nad sobą cień i uniósł dłoń w instynktownej reakcji obronnej.

– To był odruch – usłyszał, jak mówi do kogoś Rybi Brzuch.

Potem trzasnęły drzwi samochodu i wraz z hałasem zapalanego silnika dmuchnęły mu w twarz ciepłe spaliny.

Chcą mnie przejechać, pomyślał i uniósł głowę. Otworzył szeroko oczy. Chociaż w jego polu widzenia migotały gwiazdy, próbował odczytać numer na tablicy rejestracyjnej SUV-a.

…zupełnie jakby to się mogło do czego przydać, gdyby cię teraz rozjechali…

Ale samochód pojechał w inną stronę. Do tyłu. Oddalił się od niego.

Ben zdziwiony odwrócił się do dziewczyny, która z trudem wstała i strzepywała ze spódnicy uliczny brud. Płakała.

– Hej, mała – powiedział możliwie jak najłagodniej. Wstał i zbliżał się do niej tak nieśmiało, jak podchodzi się do nieufnego kota.

Kiedy Ben przyjrzał się jej z bliska, zauważył, że również jej wiek trudno oszacować.

Budową ciała przypominała czternastolatkę, ale jej oczy były starsze od jego własnych. Sprawiały wrażenie, jakby widziały już tyle zła, że wystarczyłoby go na całe ludzkie życie.

Wyglądały jak ciemne dziury po kulach w całkiem ładnej twarzy z małym zadartym nosem oraz pełnymi, lekko popękanymi wargami i wysokim czołem, na którym było dość miejsca na czarną cyfrę, jaką Rybi Brzuch tam nabazgrał.

Trochę krzywą, z niedokończoną pętlą, ale wyraźną ósemkę.

– Dlaczego ci to zrobił? – zapytał Ben.

Wyjął komórkę z kieszeni spodni i zastanawiał się, czy powinien zadzwonić na policję. Właściwie nie miał na to wielkiej ochoty. Numer 110 niekoniecznie jako pierwszy przychodził mu do głowy, odkąd człowiek, od którego wynajmował kiedyś mieszkanie, doniósł na niego na policję z powodu zaległości w czynszu. Z tego zresztą powodu nie miał stałego miejsca zamieszkania i alimenty przekazywał swojej byłej w gotówce.

– Niech to jasny szlag! – usłyszał pierwsze słowa wypowiedziane przez dziewczynę. Dygotała na całym ciele. Nic dziwnego po tym, co ją spotkało. Ben chciał jej pomóc. Objąć ją i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze.

Ale do niczego takiego nie doszło, ponieważ dziewczyna zdążyła wcześniej wytrzeć śliną ósemkę Rybiego Brzucha i wrzasnęła na niego:

– Kurwa, człowieku! Wisisz mi sto euro!

4

Public… co?

– Disgrace. Public disgrace – zaklęła, wyjęła z ust aparat dentystyczny i rzuciła go na ziemię, gdzie leżały już jej okulary, które wcześniej spadły jej od uderzenia w twarz.

Ben obserwował zakłopotany nadzwyczajną przemianę.

Dziewczyna stała się młodą kobietą. Ofiara zmieniła się we wściekłą furię.

Publiczne poniżenie, przetłumaczył w myślach i wciąż nie rozumiał, co próbowała mu uświadomić.

– Dobrowolnie pozwalasz się tak traktować?

I to publicznie?

Z wiaduktu na autostradzie wiatr przyniósł hałas nabierającego prędkości motocykla.

– To taka odmiana SM – wyjaśniła mu, akcentując każde słowo, jakby mówiła do głuchego. – Nigdy o tym nie słyszałeś?

– Nie, przykro mi. Chyba mam luki w wykształceniu.

– To widać.

Ben wiedział, że są ludzie, którzy fantazjują na temat gwałtów, i domyślił się, że przemysł pornograficzny zaspokaja ten trend filmami BDSM nagrywanymi na parkingach tak, aby sprawiały wrażenie nagranych przypadkiem. Tylko że Benowi nigdy nie przyszłoby do głowy, że zupełnie niechcący zagra drugoplanową rolę w takim filmie.

– A ci w samochodzie… oni mieli kamerę?

– Tak. I teraz uciekli z moją kasą, ponieważ schrzaniłeś im zdjęcia, dupku.

Ben potarł się w miejsce, gdzie trafił go Rybi Brzuch, i teraz on też się zezłościł.

– Okej, rozumiem, w przypadku takich filmów nie można wnioskować o oficjalne zezwolenie na kręcenie zdjęć. Pruderyjny też nie jestem. Żyjemy w wolnym kraju, każdy robi, co chce. Ale, do jasnej cholery, co ma znaczyć ta ósemka? To jakiś znak rozpoznawczy, czy co?

Wzruszyła ramionami.

– To był pomysł porypanego reżysera. Chciał wykorzystać hype’a Nocy Ósmej do promocji.

Kobieta rzuciła okiem na zegarek na nadgarstku i nagle stała się nerwowa.

– Muszę wracać do domu – powiedziała i odwróciła się. – Córka na mnie czeka.

– Jeszcze chwilę. Noc Ósma?

Ben już to kiedyś słyszał. Słowa te wprawiły w drżenie strunę w najdalszym zakamarku jego mózgu, która wydała czysty, ledwo słyszalny dźwięk.

– Co to jest ta Noc Ósma? – zapytał kobietę, która mu się przyglądała, jakby nie była pewna, czy się z niej nabija, czy też jest niespełna rozumu.

– No nie, stary… – powiedziała, kręcąc głową – …na jakim ty świecie żyjesz?

5

Cześć, tato!

Julia podbiegła do niego. Z potarganymi przez wiatr włosami, jak wtedy podczas wspólnego urlopu na plaży na wyspie Juist. Śmiała się i omal się nie potknęła o własne długie nogi, a potem dosłownie skoczyła mu w ramiona. Ben słyszał bicie serca Julii, kiedy przycisnął ją do siebie.

– Cześć, mała – powiedział.

– Przecież miałeś przyjechać dopiero jutro?

– Nie cieszysz się?

– Ależ tak. Oczywiście, że się cieszę. Ale wyglądasz na zmęczonego. Miałeś ciężki dzień?

– Lepiej nie pytaj.

Najpierw mnie wywalili z roboty, a potem zostałem pobity.

– Tak za tobą tęskniłem – powiedział z zamkniętymi oczami i jak zawsze, kiedy był z Julią, starał się wyciszyć świat zewnętrzny. Gwar głosów w korytarzu, zapach środków dezynfekujących, odgłos pompy respiratora.

Na próżno.

Z wizyty na wizytę coraz rzadziej udawało mu się zatopić w snach na jawie. Przeważnie wystarczało brzęczenie automatycznych drzwi w korytarzu, aby się ocknął. Dzisiaj do rzeczywistości przywołał go sygnał komórki – do rzeczywistości, w której jego dziewiętnastoletnia córka już nigdy nie będzie mogła samodzielnie chodzić.

Nawet wtedy, kiedy wybudzi się z farmakologicznej śpiączki, w której leżała już prawie tydzień.

– Cześć, Jenny. – Ben przywitał się ze swoją byłą żoną. – Zaczekaj chwilę, proszę.

Odłożył telefon, pocałował Julię i przytknął jej pod nos małą chusteczkę. Wcześniej Ben spryskał ją w łazience dla pacjentów ostrą wodą po goleniu, którą dawniej tak u niego lubiła. Mówiono, że nic nie działa szybciej i lepiej na mózg niż znany zapach. Być może pomoże jej się obudzić.

– Ciesz się, że zostałaś dzisiaj w łóżku – próbował zażartować. – Mam wrażenie, że cały świat stoi na głowie. To pewnie wpływ pełni Księżyca.

Potem sięgnął po leżący na poduszce telefon.

– Co się dzieje? Jesteś u niej?

Na skali „jestem zdenerwowana” od jednego do dziesięciu głos jego byłej żony był blisko dwunastu.

– Tak, a gdzie ty jesteś?

Odkąd Julia została tu przywieziona sześć dni temu, jej matka prawie nie wychodziła ze szpitala.

– W drodze. – Uniknęła konkretnej odpowiedzi, co zdziwiło Bena. Co prawda się rozstali, ale wciąż łączyły ich przyjazne stosunki. A być może coś więcej.

Ben odgarnął kosmyk jasnych włosów z nieruchomej twarzy Julii. Nawet po rzekomej próbie samobójczej wciąż była tak piękna jak jej matka i nie zmieniły tego liczne rurki tkwiące w jej ciele.

Jak zawsze, kiedy tak na nią patrzył, nabierał przekonania, że boska sprawiedliwość nie istnieje. Bo inaczej sonda żołądkowa i cewnik tkwiłyby w nim, a nie w jego córce. W końcu to on był winny tego, że przed niecałym tygodniem chciała odebrać sobie życie.

Wszystko potoczyłoby się inaczej, gdyby cztery lata temu wzięli taksówkę. Ale Ben uwielbiał swojego niedawno nabytego karmanna ghia, czerwonego volkswagena cabrio z lat sześćdziesiątych i jeździł nim przy każdej okazji. Niestety tego dnia również.

Julia była na nagraniu w studiu Hansa i obiecał Jenny, że nie spóźni się do domu na kolację. Julia siedziała z przodu, podczas gdy John-John gniótł się na wąskiej tylnej kanapie oldtimera.

John-John, który właściwie nazywał się Ulf Bockel, był nowym menadżerem Fast Forward i obiecał, że zrobi z nich znany zespół. Finansował pierwszy studyjny album i dlatego uchodził za najważniejszą osobę w ich kapeli.

Przy pierwszym razie Ben pomyślał jeszcze, że mu się przywidziało, prawdopodobnie tak samo jak Julii, która z zaskoczenia otworzyła usta.

Przy drugim razie Ben stracił panowanie nad sobą.

– Ty zboczona świnio! – wrzasnął i na środku Leipziger Strasse odwrócił się do tyłu. Do obleśnie uśmiechniętego menadżera, który przepraszająco uniósł ręce. Jakby mogło istnieć jakiekolwiek usprawiedliwienie tego, że właśnie przed chwilą miętosił piersi jego piętnastoletniej córki.

– Hej, to przecież tylko takie żarty – powiedział John-John. Wtedy Julia krzyknęła, ale było już za późno.

Aby ominąć na pasach matkę prowadzącą wózek z dzieckiem, Ben musiał ostro skręcić w lewo. Na przeciwny pas.

Do dzisiaj nie udało się wyjaśnić, czy Julia miała źle zapięty pas, czy odpiął go John-John, kiedy dobierał się do jego córki. W każdym razie Julia wypadła z samochodu w chwili, kiedy czołowo zderzyli się z mercedesem.

– To cud, że w ogóle żyje – powiedzieli później lekarze i wcisnęli mu do ręki broszurkę, jak postępować z niepełnosprawnym dzieckiem.

Musieli amputować Julii nogi poniżej kolan.

Ben złamał sobie obojczyk, a John-John niestety tylko biodro. Jeszcze leżąc na szpitalnym łóżku, wyrzucił Bena z zespołu. Powiedział reszcie, że Ben to cholerny wariat, bo bez powodu dostał napadu szału w samochodzie i jest nie do zaakceptowania dla grupy. Na to Ben postawił zespół przed wyborem: albo dalej pracujecie z tym zbrodniarzem, albo trzymacie ze mną.

A jego „prawdziwi przyjaciele” nie wahali się długo. Wybrali człowieka z umową na płytę i kazali mu spadać. Niektóre rzeczy okazują się w życiu bardzo proste.

Jennifer była w tym czasie jeszcze w zbyt dużym szoku, żeby go zostawić. Nawet kiedy następnego dnia pojawił się u niej ktoś z Urzędu ds. Młodzieży z pytaniem, czy Ben kiedykolwiek molestował seksualnie ich córkę. A to wszystko dlatego, że na krótko przed operacją Julia powiedziała lekarzom:

– On się do mnie dobierał.

Nieporozumienie, które na szczęście nigdy nie przedostało się do prasy. Później, kiedy Julia znów mogła otworzyć oczy i dotarło do niej, że ma amputowane nogi, niczego już sobie nie przypominała.

Fakt, że córka nigdy nie obwiniała go za swój stan, na początku wepchnął Bena w niemal schizofreniczne błędne koło uczuć. Z jednej strony nienawidził sam siebie za brak opanowania i w najczarniejszych godzinach, krótko po wypadku, bił się nawet z myślami, czy nie położyć kresu swojemu nieudanemu życiu. Z drugiej strony, właśnie bezwarunkowa miłość Julii zabraniała mu coś sobie zrobić, co z kolei spowodowało, że jego nienawiść do samego siebie jeszcze przybrała na sile, ponieważ nie miał wątpliwości, że nie zasłużył na tę miłość. A teraz, cztery lata po wypadku, to Julia sobie coś zrobiła.

– Coś się zmieniło?

– Co? – Ben tak bardzo odpłynął myślami, że prawie zapomniał o Jenny. – Przepraszam, co powiedziałaś?

– Chciałam wiedzieć, czy Julia się wybudza – powiedziała Jenny, a on uwielbiał to ciche mruczenie w jej głosie.

Nie wyszła drugi raz za mąż, według jego wiedzy nie miała nawet stałego partnera, czego nie potrafił zrozumieć. Kobiety takie jak Jenny zazwyczaj nie zostawały długo same. Wysoka, szczupła blondynka, a w dodatku z klasą. Makijażu, tipsów i staników z push-upem potrzebowała tak samo, jak Bill Gates doradcy kredytowego. I co jeszcze ważniejsze: miała dobre serce. W każdym razie lepsze niż on, inaczej nie pomagałaby mu tak długo, nawet po rozstaniu, kiedy coraz gorzej radził sobie w życiu.

– Lekarze twierdzą, że wszystko jest normalnie. Była długo w śpiączce farmakologicznej. Trochę to potrwa, zanim się wybudzi. Jak to się zawsze ładnie nazywa? Dawka leków musi być stopniowo redukowana.

– Ale tak powoli?

– Tak. Możemy mówić o szczęściu, że Julia tak dobrze zniosła operację i nie trzeba już podawać jej środków uspokajających. Lekarze są dużymi optymistami, twierdzą, że nie będzie trwałych szkód.

Kolejnych.

– Hm. – Sądząc po głosie, Jennifer nie była do końca przekonana, ale też jakby lekko roztargniona. – Nie masz dzisiaj koncertu? – zapytała.

– Wolałem spędzić czas z Julią.

– Nie bujaj – powiedziała Jenny ani nieprzyjaźnie, ani pouczająco.

Byli już dwa i pół roku po rozstaniu, a ona wciąż nie dawała się nabrać. Reagowała na najmniejsze wahania w jego głosie i zawsze wiedziała, jak on się czuje i czy mówi prawdę.

– No dobra, znów dałem ciała. Ale nie martw się, zapłacę ci alimenty. Jeszcze w tym miesiącu, obiecuję.

Światło późnego wieczornego słońca wpadało ukośnie przez okno. Klimatyzacja, jeśli w ogóle była, nie działała jak trzeba. Ben miał uczucie, że tu, w środku niskiego pawilonu, było bardziej gorąco niż na zewnątrz.

Podszedł do okna, aby je uchylić, i popatrzył na centralną aleję kliniki Virchowa w Wedding. Jednokierunkową ulica w kształcie elipsy, z wysadzaną drzewami promenadą w środku. „Ku’damm chodzących o kulach”, jak kiedyś trafnie nazwał ją pewien pielęgniarz. Zamiast butików Gucciego i Chanel ciągnęły się jeden obok drugiego budynki oddziałów kliniki uniwersyteckiej. A zamiast klientów z firmowymi torbami na zakupy chodnikiem snuli się pacjenci ze stojakami na kroplówki na kółkach.

– Zapomnij o pieniądzach – usłyszał głos Jenny. Zawsze to mówiła, kiedy rozmowa schodziła na ten temat, chociaż w swojej pracy na stanowisku asystentki adwokackiej zarabiała zaledwie na czynsz i jedzenie. Ben wiedział, że odejmuje sobie od ust każdego centa, i to nie na urlop, wellness albo choćby fryzjera, lecz na całkowicie nową generację protez, którą opracowano w USA, wykorzystując technikę kosmiczną i nanotechnikę. Rewolucyjne, inteligentne i skomputeryzowane wynalazki ważyły nawet o jedną trzecią mniej niż protezy, za które płaciła kasa chorych, i kosztowały majątek. – Nie po to do ciebie zadzwoniłam.

– A po co?

– Chciałabym, żebyś przyszedł.

Roztargnienie w głosie Jenny zniknęło. Być może nawet nigdy go nie było. Do tej pory Ben nie koncentrował się na rozmowie. Teraz było inaczej.

– Gdzie jesteś? – zapytał drugi raz i wreszcie otrzymał odpowiedź.

– W mieszkaniu Julii.

– Jak to?

– Nie jestem pewna, ale, być może, masz rację i jednak nie wszystko jest tak, jak się wydaje.

Ben ścisnął komórkę, jakby trzymał w dłoni gąbkę. Aż pobielały mu palce.

– Czy ty wiesz, co teraz powiedziałaś? – zapytał. Poczuł, jak serce ścisnęło mu się w piersi w pięść.

– Tak. – Jenny zrobiła przerwę, która mówiła sama za siebie.

Prawdopodobnie Julia wcale nie próbowała odebrać sobie życia.

6

Jennifer otworzyła mu drzwi z błyskiem zdenerwowania w oczach. Sprawiała wrażenie, jakby przez moment zastanawiała się, czy powinna objąć go na powitanie, ale tylko ścisnęła go za ramię i zapytała:

– A ty co, przyfrunąłeś?

Z Wedding do Dahlen na ogół potrzeba pół godziny. Benowi udało się to w dwadzieścia minut, z wykorzystaniem dawnego toru wyścigowego AVUS.

Z uczuciem, że robi coś zabronionego, wszedł do studenckiego mieszkania przy Garystrasse. W nowoczesnym czteropiętrowym budynku Julia zajmowała mieszkanie na parterze, gdzie jeszcze trochę pachniało farbą, fugą i świeżym drewnem, i które niedawno zostało gruntownie przerobione.

Było to królestwo Julii. Chciała znaleźć tu swoją samodzielność. Wyniosła się z zadbanej ciasnoty rodzinnego mieszkania w Köpenick, które po wypadku zostało kompletnie przebudowane: szersze ościeżnice drzwi, wyłączniki na wysokości osoby siedzącej, rozkładany stołek w kabinie prysznicowej, liczne uchwyty, rampy na klatce schodowej i wiele innych udogodnień. Dużo czasu, pieniądze z kredytu i dotacje zostały zainwestowane w „świat bez barier”, większość bez sensu. Ponieważ, jak się okazało, Julia od początku dobrze poruszała się o kulach, a później z protezami. Nowi znajomi czasem w ogóle nie zauważali, że ma sztuczne nogi.

Wózka inwalidzkiego używała tylko w wyjątkowych przypadkach. Kiedy była zmęczona, kiedy protezy sprawiały ból albo na przykład była zbyt osłabiona po grypie, aby poruszać się o własnych siłach.

Poza tym wyremontowane mieszkanie rodziców tylko rodziło wspomnienia. Każdy ukryty pod profilem próg, każdy zamontowany później uchwyt codziennie na nowo przypominał Julii, że to mieszkanie było pierwotnie pomyślane dla innej nastolatki. Dla dziewczyny, która chciała wymykać się późno w nocy do swoich przyjaciółek, która śmiejąc się, tańczyła przed lustrem w łazience albo wściekle kopała w drzwi, kiedy rodzice nie chcieli zdradzić nowego hasła do wi-fi, dopóki nie odrobi lekcji.

Kiedy po maturze Julia pokazała prospekt Studi-City, Ben i Jennifer, mimo wielu obaw, rozumieli jej entuzjazm.

Akademik w Dahlem urządził dla osób niepełnosprawnych osobny budynek, w którym mieszkania nie miały barier, gdzie pomyślano o wszystkim, od regulowanych umywalek po niżej umieszczone piekarniki.

Szeregowce dla wózkowców, jak nazywała je Julia. Jako osoba dotknięta inwalidztwem miała prawo do takich dowcipów.

Jej uwaga wtedy: „Muszę wreszcie stanąć na własnych nogach”, nawet jego doprowadziła do śmiechu. A na jego zastrzeżenie, że apartament na parterze był raczej pomyślany dla osoby z porażeniem poprzecznym niż dla kogoś, kto nauczył się radzić sobie w życiu bez wózka, najpierw popatrzyła na niego z wielkim smutkiem, a potem powiedziała:

– Mieszkanie jest dla kaleki. A ja jestem kaleką.

Ale zanim Ben i Jenny zdążyli zaprotestować, złagodziła swoje twarde słowa, śmiejąc się z żartu:

– Poza tym da się z niego dojść piechotą na wydział prawa.

Przed długą chwilę Ben myślał, że humor bardziej pomoże Julii niż wszyscy lekarze i psycholodzy. Psychoterapia, na którą z początku chodziła, miała zapobiec albo przynajmniej złagodzić ataki depresji, które często nawiedzają ludzi w porównywalnej sytuacji po tego rodzaju obrażeniach. I wydawało się, że to działa.

Aż do czasu, kiedy sześć dni temu Julia postanowiła skoczyć z dachu swojego domu.

A może jednak nie?

– Jest tu coś do picia? – zapytał, patrząc na lodówkę, i zauważył nieprzyjemne spojrzenie Jenny. – Miałem na myśli wodę – dodał. Po rozstaniu często upijał się do nieprzytomności i nieraz nagrywał swój pijany bełkot na jej automatyczną sekretarkę. Ale od ponad roku już nie pił, pomijając obowiązkową popijawę w rocznicę wypadku. I utratę przytomności po rzekomej próbie samobójczej Julii, która dzisiaj kosztowała go pracę.

Jenny trzymała szklankę pod kranem, ale nie leciała z niego woda.

– Musisz najpierw zapalić światło nad kuchenką. – Ben przypomniał jej dziwactwo mieszkania w nowym budownictwie. Elektrykowi jakoś udało się połączyć urządzenie do odwapniania wody ze światłem w okapie, tak że kiedy nie było zapalone, tylko kapało z kranu. Administrator budynku obiecał usunąć problem najpóźniej w przyszłym miesiącu. Ogólnie wydawało się, że oszczędzano na instalacji elektrycznej, bo dzwonek też miał od czasu do czasu swoje wyskoki.

Jenny podała Benowi napełnioną szklankę i oboje usiedli przy kuchennym stole. Stąd miało się ładny widok z otwartej kuchni na salon i dalej przez szklane drzwi na ogród; zakładając, że żaluzje nie były opuszczone, tak jak teraz.

Było to ulubione miejsce Julii, tutaj się uczyła i czatowała. Ben z rozrzewnieniem wziął jej notebook i włożył do szuflady kuchennego stołu, gdzie Julia przechowywała stare rachunki, pocztówki, długopisy, gumki, post-ity, ale również zapasowy miotacz gazu pieprzowego. Od czasu, kiedy zaczęły się mnożyć napady neonazistów na inwalidów na stacjach metra, nie wychodziła z domu bez sprayu.

Nietypowe jak na kogoś, komu życie jest obojętne.

Ben zamknął szufladę, wypił duży łyk i otarł pot z czoła. Cały kampus leżał w parku, wśród starych, rzucających cień klonów. Mimo to nawet dobrze izolowany nowy budynek nagrzał się w ostatnich dniach.

Duchota dawała się we znaki również Jenny. Z jej włosów spadła kropla potu i potoczyła się ścieżką wzdłuż małej blizny na szyi, która powstała wskutek wypadku na placu zabaw, kiedy była dzieckiem, po czym zniknęła między jej małymi, kształtnymi piersiami. Chociaż jej zmęczone oczy świadczyły o wyczerpującym dniu, pachniała miodem i letnią łąką. Ale być może to również było tylko pobożnym życzeniem Bena, tak samo jak myśl, że chciałby się znaleźć na miejscu tej kropli potu.

– Opowiedz mi jeszcze raz, jak to było, kiedy ją znalazłeś – usłyszał jej głos i przyjemne uczucie, jakie wywołał w nim widok byłej żony, znikło.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Do moich polskich Czytelników

Prolog

1

2

3

4

5

6