Tytuł oryginału

THAT OTHER ME

Copyright © 2016 by Maha Gargash

All rights reserved

Projekt okładki

Janek Mońka

Zdjęcie na okładce

© D-Keine/Getty Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8123-829-8

Warszawa 2018

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla mojej Matki

Maryam Ali Gargash

Diamentu w rodzinie

1

MADŻID

Puk, puk, puk, puk, puk.

Po drugiej stronie drzwi mojej sypialni stoją kobiety i po kolei pukają. Jest ich siedem, a każda piękniejsza od poprzedniej. Mimo zamkniętych drzwi wiem, jak wyglądają, mają proste nosy i jasną skórę. Ich akcent jest nieskazitelny, ale nie pochodzą z Emiratów.

Puk, puk, puk. Uśmiecham się, słysząc, jakie są niecierpliwe, i dopiero po chwili zapraszam je do środka.

– Wejść!

Jestem młody, nie mam ani jednego siwego włosa na głowie. Słucham lekkich kroków na grubym dywanie. Widzę wszystko, chociaż oczy mam zamknięte. Ustawiają się dookoła mojego łoża, stojącego na środku pokoju. Ich szaty fruwają, padające z tyłu światło podświetla nagie sylwetki.

Tak, jest też światło: setki promieni przesączających się przez maleńkie otwory w ścianie. Jeden oświetla uniesione kolano, inny rozjaśnia wzniesiony bark wirującego ramienia.

– Podejdźcie! – rozkazuję i z wrażenia dostaję gęsiej skórki. Gdy podchodzą, zaczynam je obłapiać.

Mam cię! Jej włosy są miękkie, czmycha poza zasięg moich rąk. Mam cię! Chwytam powietrze, gdy inna umyka, wirując w koło. Są szybkie, ale ja nie ustaję w wysiłkach i unoszę ramiona do tańczących nade mną kobiet.

Zasłaniają światło, gdy sięgają w dół, by mnie pieścić. Lecz zamiast ekstazy ogarnia mnie przerażenie: oplatają moją szyję długimi palcami. Mocnymi, zimnymi, ściskają. Wiję się jak robak, próbuję uwolnić, a kiedy zdaję sobie sprawę, że nie dam rady, krzyczę z siłą, od której drży całe moje ciało. Nie wydaję jednak żadnego dźwięku. Wrzeszczę znowu. Arri! Tym razem z mojego gardła wydobywa się odgłos przeraźliwy jak gwizd i milknie, dopiero gdy klękam na łóżku, spocony i drżący.

Nie śpię już i wpatruję się w twarz dziecka, trzymającego w jednej ręce wiadro, a w drugiej ścierkę. Moje przerażenie odbija się w jej malutkich oczach. I nic dziwnego! Wizar1, bawełniana tkanina w kratę, w której śpię, podpełzł do góry i owinął mi się wokół szyi. Moja pierś, brzuch i wszystko, co wisi poniżej, zostało w pełni wyeksponowane przed tą dziewczyną, która stoi jak wryta u stóp łóżka, nie mogąc oderwać wzroku od gęstwiny moich włosów. Pospiesznie przykrywam nagość poduszką, zbyt oszołomiony, by zapytać ją, kim jest i co robi w moim pokoju.

Puk, puk, puk. To dźwięk młotka rozbijającego cement, przeszywa moją głowę ostrym bólem. Hałas dobiega z dołu, nie zza drzwi, które właśnie stają otworem. Do środka wpada moja żona Aisza i beszta dziewczynę za wejście do mojego pokoju, gdy spałem, po czym każe jej wyjść.

– Nowa pokojówka – tłumaczy. – Jeszcze nie zna zasad panujących w tym domu. – Szeroko otwiera oczy. – Co ci się stało?

Próbuję odplątać wizar, zaskoczony dwoma ciasnymi węzłami. Jak to możliwe? Aż tak walczyłem we śnie?

– Czy w tym domu nie można mieć chwili spokoju? – gderam. Zaschło mi w gardle, więc odchrząkuję. – Czy nie mogę obudzić się w ciszy i samotności?

Zasłony są lekko rozchylone. Przez szparę wpada tylko promyk białego światła, ale i tak pęka mi od niego głowa, podobnie jak na widok jaskrawozielonych cyfr elektronicznego kalendarza, stojącego na nocnym stoliku – 15:01:1995. Szukam w szufladzie aspiryny.

– Wiem, wiem – mówi moja żona, podając mi butelkę wody. – Ale mamy sytuację awaryjną. – Czeka, aż przełknę dwie tabletki, po czym ciągnie: – Posłałam kierowcę do Hor al-Anz po hydraulika. Zadzwonił do mnie i żalił się, że hydraulika nie ma, pojechał w odwiedziny do krewnych do Adżman. Pytam go więc: „Czy ty nie potrafisz myśleć samodzielnie?”. – Stuka się w głowę. – Ale najwyraźniej nie potrafi, więc kazałam mu jechać do Adżman.

Zsuwam się z łóżka i zawiązuję mocniej wizar w pasie. Oczy mnie pieką. Chcę spryskać twarz zimną wodą. Kiedy kuśtykam do łazienki, Aisza depcze mi po piętach, kontynuując relację.

– Nikt się nie spodziewał, że rura pęknie. Ale pękła i zalało jadalnię. Mam nadzieję, że dywany nie są kompletnie zrujnowane. Rozłożyliśmy je na słońcu, żeby wyschły. Ciekawe, jak długo…

Moja żona roztrząsa z upodobaniem każdy szczegół, jak gdyby to mnie obchodziło. Zamykam drzwi od łazienki, jednak jej głos przebija się przez grube, tekowe drewno, ostry i zaniepokojony.

– …perskie dywany. Oczywiście nie mogliśmy ich powiesić, mokre są za ciężkie. Rozłożyliśmy je na ogrodowych ławkach i…

Te relacje z domowego frontu i narzekania są nużące, a u ich źródeł leży niekompetencja armii służących. Kto zamordował kwitnącą purpurowo bugenwillę zbyt obfitym podlewaniem, a gardenie w donicach wystawił na palące słońce? Czy to nasz pakistański ogrodnik czy firma zajmująca się architekturą zieleni, która dwa razy w tygodniu dba o ogród? A wczorajsza ryba, którą ktoś smażył tak długo, że jej mięso zamieniło się w gumę, zamiast zgodnie z instrukcją ugotować na chińską modłę na parze. Który z naszych dwóch kucharzy zawinił? Bengalczyk muzułmanin czy Hindus chrześcijanin? Kucharze wskazywali palcem siebie nawzajem. Z tymi dwoma nigdy nie wiadomo. Bronią swoich poglądów na kwestie, jak najlepiej pokroić cebulę albo ugotować ryż, z tą samą zajadłością jak przekonań politycznych i religijnych.

– Kierowcy nie pomagali wynosić dywanów. Oczywiście, jeden pojechał po hydraulika. Ale drugi… akurat wtedy zniknął.

Oczy mam czerwone. Pochylam się nad umywalką i głośno bekam.

– Jak tylko go dorwę, będzie się gęsto tłumaczył, pewnie powie, że poszedł się modlić, chociaż dopiero za godzinę muezzin wezwie wiernych na południową modlitwę.

Aisza jest dzisiaj wyjątkowo gadatliwa. Słuchanie jej paplaniny mnie wyczerpuje. Im szybciej się wyszykuję, tym szybciej wyjdę z domu. Odkręcam kran. Gulgocze i pluje powietrzem.

– …ponieważ zakręciliśmy wodę.

Mój wysuszony język przypomina kawałek skórzanego paska. Znowu młotek hydraulika, świder wwiercający się w moją czaszkę. Kiedy lekarstwo zacznie działać? Otwieram drzwi łazienki.

– Oczywiście lunch zostanie podany. Mamy wodę w zewnętrznej kuchni. Ale ta rura, ta rura…

– Chcę umyć twarz – mówię chrapliwym głosem.

Aisza natychmiast przestaje paplać i biegnie po pełną w trzech czwartych butelkę wody, stojącą na nocnym stoliku. Przyglądam się żonie, marszcząc brwi: jej gibkiej sylwetce, z tylko odrobinę szerszymi biodrami – poszerzonymi o palec, jak myślę, po każdym z ośmiu porodów. Wlewam w siebie wodę, aby zwilżyć suche gardło, i nie zadając sobie nawet trudu, by pochylić się nad umywalką, resztę wylewam na głowę.

Moja żona nie idzie po ścierkę, kiedy woda ścieka mi po twarzy i piersi. Przez szparę w burce zwęża bystre, czarne oczy na widok kałuży, tworzącej się wokół moich stóp. Czekam, ale nie komentuje bałaganu. Wzywa pokojówkę, a kiedy nikt nie przychodzi, poprawia szejlę, czarną chustę na głowie, i wypada z pokoju.

Widzę w lustrze swoją twarz, nabrzmiałą, w odcieniu chorobliwej zieleni, jakbym został otruty. To nie pierwszy raz. Coraz częściej tak wyglądam rano po długiej nocy w Nili – to zakodowana nazwa trzypokojowego mieszkania, w którym piję (jako osoba prywatna, oczywiście) z przyjaciółmi. Położone w odległości kilku przecznic od głównej ulicy w Al-Qusais ma balkon wychodzący na pustą parcelę. W nocy przejeżdża tamtędy mało samochodów, ponieważ to obszar przemysłowy, pełen magazynów i drukarni. Co bardzo nam odpowiada, chociaż i tak parkujemy samochody w garażu podziemnym, żeby nie rzucać się w oczy.

– W końcu – mamroczę, kiedy wchodzi kolejna nowa pokojówka, niosąc dwa plastikowe wiadra z wodą. Ugina się pod ich ciężarem, ale ku mojemu zaskoczeniu udaje się jej wstawić oba do wanny, nie uroniwszy ani kropli. Pochylam się i nabieram wodę w dłoń.

– Skąd ty wzięłaś tę wodę? Jest gorąca jak wrzący gulasz! – wrzeszczę.

Dziewczyna otwiera usta, ale nie wydobywa się z nich żadne słowo. Wbiega Aisza i kilkoma celnymi pytaniami uzyskuje potrzebne informacje. Druga nowa pokojówka zagotowała wodę, ponieważ dano jej do zrozumienia, że wszystko w tym domu musi być higieniczne. Dlatego wyjęła z lodówki butelki z wodą i wlała ich zawartość do wielkiego garnka. Zagotowała wodę, zanim przyniosła ją na górę.

– Głupia gęś – beszta ją Aisza. Zaciska wargi i unosi rękę, jakby chciała ją uderzyć, ale tylko wykręca pokojówce ucho. – A teraz śmigaj na dół i przynieś z lodówki więcej wody. Szybko!

– Nie móc, psze pani. Koo-nieec. – Jej śpiewny głos skłania moją żonę do wykręcenia jej drugiego ucha.

– Ja ci dam koo-nieec! Idź na dół. Przynieś lód. Wiesz, co to lód?

– Tak, tak, lody. – Wybiega z łazienki.

– Ta pierwsza pochodzi z jakiejś dżungli – mówi Aisza. – Ale ta, która przyniosła wiadra, jest z Manili, przynajmniej tak napisano w jej dokumentach. – Ból głowy coraz bardziej daje mi się we znaki i przyciskam palce do skroni, żeby go złagodzić. Moja żona wydaje się tego nie zauważać. Kontynuuje swój monolog. – Skoro pochodzi z dużego miasta, powinna znać podstawy. – Zanurza palec wskazujący w wodzie, aby sprawdzić temperaturę, i wyciąga go gwałtownie, przekrzywiając głowę, jakby była zaskoczona, że mówiłem prawdę. – Jestem pewna, że to sprawka biur rekrutacyjnych – ciągnie. – Na pewno fałszują te dokumenty.

Z łatwością mógłbym ją uciszyć jednym ostrym słowem, ale na samą myśl czuję zmęczenie, poza tym nie sądzę, żebym miał dosyć śliny w ustach, aby coś wyartykułować. Dlatego, czerpiąc z ostatnich pokładów cierpliwości, wyprowadzam ją z łazienki. Już mam zamknąć drzwi, kiedy pojawia się lód. Kostki tracą swój kształt, gdy tylko pokojówka wrzuca je do wiader.

W końcu Aisza upewnia się, że nie potrzebuję niczego więcej, i zostawiają mnie samego. Wchodzę do wanny i kucam, opierając kolana o ścianki dla zachowania równowagi. Kilka razy nabieram wodę plastikowym dzbankiem i polewam sobie głowę. Temperatura jest znośna i słyszę śpiew ptaków, ponieważ hydraulik przestał walić w ścianę. Namydlam ciało i czuję się znacznie lepiej. Mydło przyjemnie się pieni, a ja zdaję sobie sprawę, że muszę obliczyć, ile wody potrzebuję, żeby się opłukać.

– Jedną czwartą wiadra – przewiduję na głos i wybucham śmiechem. Oto jeden z najbogatszych ludzi w Dubaju, przykucnięty na piętach jak robotnik, oszczędza na wodzie, kąpiąc się w wiadrze.

1 Wizar (arab.) – prostokątny kawałek bawełnianej tkaniny, którą mężczyźni noszą jako spodnią bieliznę.

2

DALAL

Kamień leci w powietrze. Potem rozlega się ogłuszający brzęk szyby na drugim piętrze i stłumione piski dziewcząt z sakan, internatu dla emirackich uczennic college’u w Kairze.

Wysoko uniosłam pięść i cisnęłam na oślep. Nie spodziewałam się, że tak idealnie wyceluję. Chciałam tylko zwrócić uwagę Mariam, żeby wymknęła się na spotkanie ze mną. Osłupiała, stoję jak wmurowana. Do okna podbiega jakaś dziewczyna – nie Mariam – ubrana w nocną koszulę, na głowie ma chustę w groszki. Azza w porę wyciąga mnie spod latarni. Kucamy za zakurzonym żywopłotem, a ktoś otwiera okno.

– Hej! Co się tam dzieje? – krzyczy abla, jedna z opiekunek odpowiedzialnych za dziewczęta w sakan. Staram się nie ruszać, ale zapach perfum Azzy, ostry bukiet stanowiący obrazę dla każdego kwiatu, drażni moje nozdrza. Kicham, na co opiekunka znowu pomstuje w noc. – Słyszę was tam, na dole, parszywe łobuzy! To poważany budynek, zamieszkany przez przyzwoitych ludzi, słyszycie? Pokażcie swoje twarze, tchórze! – Jest okrągła jak beczka i zasłania grupkę dziewcząt, tłoczących się wokół niej. – Wezwę policję. Natychmiast po nich dzwonię.

Słyszę, jak jedna z dziewcząt sugeruje, że to sprawka złodziejów.

– Albo morderców – dodaje inna, niezbyt mądra.

Abla cofa się i odgania dziewczęta do środka. Gdy zatrzaskuje zbite okno, prostujemy się, a Azza cmoka językiem.

– Na co ty się narażasz dla swojej kuzynki? – mówi. – Nie możesz po prostu zapukać do drzwi i powiedzieć, że chcesz się z nią widzieć?

– Jest po dziewiątej – odpowiadam, otrzepując dżinsy i jedwabną fioletową bluzkę. – Wiesz, że nie może wychodzić o tej godzinie. – Spoglądam na wejście do budynku. Będę musiała przekupić odźwiernego. Tę opcję zachowałam na koniec. – Tam mieszkają dorosłe kobiety – burczę. – A oni mają je za dzieci. – Nagle uderza mnie waga mojej misji. – Zażądam, żeby traktowali te studentki, tak mądre, że studiują prawo, medycynę i inżynierię, z szacunkiem. „Przestańcie traktować je jak więźniarki!”. To właśnie im powiem. „Dajcie im wolność, żeby mogły wychodzić i wracać, kiedy chcą, żeby mogły się trochę zabawić!”.

– A jeśli one wcale tego nie chcą? – pyta Azza. – Może przyjechały tu wyłącznie po to, żeby się uczyć i wyjechać z dyplomem? Nie zapominaj, że mówisz o dziewczynach z Emiratów.

– O młodych kobietach – poprawiam ją. – Siedemnastolatkach, jak ja. Dziewiętnastolatkach, jak moja kuzynka Mariam. I starszych.

– Ale pochodzą z Emiratów.

– A ja skąd?

– Cóż… tak… Ale twoja matka jest Egipcjanką, dzięki Bogu. – Unosi ramię ku niebu. – Masz w sobie tę egipską figlarność. – Chichocze bez powodu. Rzucam jej krzywe spojrzenie, które ignoruje. Odwracam się do niej tyłem i zaczynam iść.

– Czasami mam wrażenie, że działasz zupełnie bez pomyślunku – stwierdza, spiesząc za mną.

– Czasami wygłaszasz najgłupsze komentarze na świecie. Możesz przestać? – Odwracam się twarzą do niej. Na styczniowym nocnym niebie wisi tylko wstążka księżyca, ale wiem, że widzi mój gniew. Może i przyjechała samochodem, bordowym, poobijanym fiatem ojca, ale wie, że przebywa w towarzystwie przyszłej sławy. Tak, tak właśnie o sobie myślę, odkąd dzisiaj dowiedziałam się, że potwierdzono moje spotkanie ze słynnym kompozytorem Szerifem Nasrem. – Chcę tylko, by Mariam była teraz ze mną, żebyśmy mogły uczcić dobrą nowinę.

Wskazuje na odźwiernego.

– Ale co z nim?

– Zostaw go mnie – mówię. – Idź po samochód i czekaj na rogu.

– Ale jak go ominiesz?

– Po prostu idź, ślicznotko – powtarzam, chociaż do ślicznotki jej daleko, i maszeruję do drzwi sakan.

– Jak ci się udało mnie stamtąd wyciągnąć? – pyta Mariam, gdy jesteśmy poza zasięgiem słuchu odźwiernego. Ma podłużne oczy z ciężkimi powiekami, które teraz otwiera szeroko, szukając na mojej twarzy wyjaśnienia.

– Odźwierny powiedział, że mam się podpisać i możemy iść, korzystać z nocy i niczym się nie martwić.

– Ale co z pozwoleniem? Nie dostałam żadnego pozwolenia.

Całuję ją na powitanie w policzek.

– Zawarłam z nim specjalną umowę – mówię.

– Jaką umowę? – Marszczy nos, delikatnie unosząc górną wargę szerokich ust. Ma ciemniejszą karnację od mojej, ale jej twarz jest oszałamiająca przez oryginalny zestaw barw: atrakcyjny, miedziany blask cery, podkreślony przez jasne oczy w kolorze bladego miodu i kasztanowe włosy, o wiele odcieni jaśniejsze niż skóra.

Zniecierpliwiona wypuszczam powietrze. Czy wszystko trzeba jej tłumaczyć? Powinna wiedzieć, że mu zapłaciłam – to przecież proste. Na początku odźwierny przyciskał mocno pięść do serca, w geście obrazującym jego uczciwość, ale potem przebiegłe palce rozluźniły się i zaczęły postukiwać w pierś. Dość szybko jego dłoń się otworzyła, sugerując gotowość do nagięcia jednej czy dwóch reguł.

– Potrząsnęłam mu biustem przed nosem i pokręciłam biodrami. – Sapnięcie, które wydaje moja droga kuzynka, jest tak przewidywalne, że aż rechoczę.

– Myślisz, że tylko on tam pracuje? – mówi, nakładając szejlę luźno na głowę, tak że widać całą lśniącą grzywkę. Włosy, schludne i proste, kończą się tuż nad jej sierpowatymi brwiami. Jak wiele emirackich dziewcząt, studiujących w Kairze, Mariam nie nosi abai, obszernej, czarnej szaty, ale i tak ubiera się konserwatywnie. Bladozielona koszula, ozdobiona motywem maleńkich winorośli, ma zapięcia przy rękawach. Sięgająca do kostek spódnica jest odpowiednio luźna, by nie opinać figury. – Jest jeszcze nocny strażnik i abla. Jeśli ona odkryje moją nieobecność, wyśle list do attaché kulturalnego, który na pewno zadzwoni do mojego stryja, ammi Madżid będzie wściekły i mogą mnie relegować.

Dochodzę do wniosku, że im więcej książek Mariam czyta, tym wolniej pracuje jej mózg. Powinna wiedzieć, że dałam odźwiernemu wystarczająco dużo, by miał się czym dzielić.

– Wszystkim się zajęłam – zapewniam ją. – Nie martw się.

– Jak mam się nie martwić? – pyta. – Wiesz, co się stanie, jeśli mnie nakryją. Stracę szansę na dyplom. I co wtedy zrobię? Moje życie będzie zrujnowane.

– Zrujnowane! – parodiuję jękliwy ton Mariam. Moje rysy nieruchomieją w klasycznym wyrazie desperacji, jaki przybierają egipskie aktorki w obliczu nieuniknionej katastrofy miłosnej, tak przewidywalnie wplecionej w każdy scenariusz. Tragedie zawsze spadają na kobiety. Biję się w pierś i powtarzam: – Zrujnowane!

– Przestań – chichocze Mariam i obejmuje mnie. – Jesteś okropna. – Napawam się jej zapachem, wonią ubrań, czystej skóry i tą kroplą oud2 za uszami. – A więc? – pyta, odsuwając się. W jej oczach lśni ciekawość. Wyciągnęłam ją z sakan o niedozwolonej porze – oczywiście wie, że chcę powiedzieć jej coś ważnego.

Wydaję z siebie pomruk połączony z westchnieniem.

– Cóż, nic. Pomyślałam, że wyciągnę cię na chwilę z tego twojego więzienia. A kiedy nie odpowiedziałaś na sygnał z oknem, musiałam wydostać cię w inny sposób.

– To byłaś ty? – Jestem zachwycona piskiem Mariam. Tak łatwo zszokować tę praworządną Mariam! I nic dziwnego, skoro wyrosła w tamtym domu, zobligowana do przestrzegania surowych zasad, które jej stryj – mój ojciec – ustalił w trosce o reputację naszej rodziny w konserwatywnym społeczeństwie Dubaju. Myślałam, że w Kairze trochę się wyluzuje. Zawsze taka pełna rezerwy, taka emiracka, taka niepodobna do mnie: buntowniczego płomienia majętnego rodu Al-Nasimich. – Wiesz, że trafiłaś w złe okno, prawda? Ja mieszkam wyżej, na trzecim piętrze.

Sięgam do rosnącego obok pluszowego krzaka jaśminu i zbieram płatki w dłoń. Wdycham głęboko ich słodki zapach, po czym patrzę na zarumienioną twarz Mariam.

– Zaczęło się – oznajmiam.

– Co się zaczęło?

– W końcu zostanę gwiazdą! – wołam.

– Co? Kiedy?

Ona wie, ile wysiłku przez ostatnich dziesięć miesięcy włożyłam w poszukiwania kompozytora, który skomponuje dla mnie hit, ale szczegółów nie zna. Zastanawiam się, czy nie zacząć od początku: od wszystkich koordynatorów i pośredników, na których z matką polegałyśmy, od wszystkich obietnic, które do niczego nie prowadziły, wszystkich daremnych spotkań. To wszystko nie ma jednak już znaczenia. Dlatego pomijam te informacje i wyrzucam jaśminowe płatki wysoko w górę, odchylając głowę tak, aby opadły mi na twarz.

– Dzisiaj! – mówię, wydmuchując płatek, który przykleił się do moich ust. – Mam spotkanie z Szerifem Nasrem.

Jej usta układają się w kółko, z którego wypływa miękkie:

– Ach…

– On jest znany i wybitny i wiem, że kiedy mnie spotka, natychmiast pozna się na moim talencie. – Chwytam Mariam za nadgarstki i razem śmiejemy się, skacząc w koło.

– Udało ci się! Udało!

– Nam się udało – poprawiam ją. – Przez te wszystkie lata ty i ja wyobrażałyśmy to sobie, planowałyśmy, jak to osiągnąć, knułyśmy zemstę na moim ojcu. – Puszczam ją i obejmuję się ramionami. – Już niedługo zacznę zarabiać własne pieniądze, tak dużo pieniędzy, że stanę się samowystarczalna. Nie będę musiała liczyć na litość ojca. – Moją rozgorączkowaną twarz otula powiew wiatru i wypełnia mi nozdrza słodkim zapachem jaśminu. Unoszę ręce w powietrze i kołyszę biodrami. Nie potrzebuję muzyki, ona już gra w mojej głowie.

Miękkie rysy Mariam zaostrzają się, kiedy uśmiech unosi jej kości policzkowe, lśniące niczym skąpane w świetle ostrze miecza. Ogląda się przez ramię, żeby się upewnić, że ulica jest pusta, po czym dołącza do mnie w niemym tańcu. Wystukuję rytm językiem, a mój brzuch podąża za nim, faluje niczym leniwa rzeka, której nurt przepływa od moich ramion do łokci i palców, wijących się jak winorośl wysoko nad moją głową.

Mariam próbuje robić to samo, zachęcam ją uniesieniem brwi, chociaż nie przestaję myśleć, jak beznadziejnie wygląda. Widzę jej biodra, podrygujące w przód i w tył, gdy stara się nadać ruchom choć trochę płynności. Co za marnotrawstwo, że nie potrafi wykorzystać tej smukłej budowy i godnego zazdrości wzrostu, który próbuje ukryć, garbiąc ramiona. W jej tańcu nie ma ani krzty kobiecości. Biedactwo, jest sztywna jak drewniana lalka. Jednak to akt odwagi ze strony mojej słodkiej kuzynki, że dzieli ze mną mój nastrój, moją radość.

Z nocnego tańca wyrywa nas dźwięk klaksonu. Mariam umyka przed światłem reflektorów.

– W porządku – uspokajam ją. – To po nas.

– Kto prowadzi samochód?

– Moja koleżanka Azza.

Mariam jęczy z rozczarowania, że nie będziemy same.

– Po prostu tak dawno cię nie widziałam – tłumaczy. – A chciałabym ci o czymś powiedzieć… To delikatna sprawa…

Dąsa się, ale mnie interesuje tylko uczczenie dobrej nowiny.

– Posłuchaj – mówię. – Ona nie zostanie. Więc po prostu dobrze się bawmy, okej? A ty nie utrudniaj.

2 Oud – jeden z najdroższych składników perfum na świecie, olejek z żywicy pozyskiwanej z drzew aloesowych.

3

MARIAM

Utrudniać? Co Dalal miała na myśli?

Chciała, żebym była z nią dziś wieczorem, i jestem, chociaż w pełni zdaję sobie sprawę z konsekwencji opuszczenia sakan. Mogłam odmówić, ale tego nie zrobiłam.

Utrudniać? No przecież nie ja!

Chcę tylko, żebyśmy były razem, same, żebym mogła zebrać się na odwagę i powiedzieć jej o Adelu. Od czego zacznę? Jak zareaguje, kiedy opowiem jej o tych wszystkich miesiącach, które spędziłam, obserwując go z daleka, każdy jego gest i minę?

Czasami uśmiechał się do mnie, gdy przechodził obok.

– Dzień dobry – mówił.

Nie mogłam wtedy wykrztusić z siebie nawet prostego pozdrowienia. Na jego widok moja odwaga znikała jak woda w odpływie wanny, prawie słyszałam jej bulgot, gdy zasychało mi w ustach. Jedyne, na co było mnie stać, to zmarszczyć czoło i odejść, przeklinając w duchu własną nieśmiałość.

Ale w zeszłym tygodniu rozmawialiśmy dłużej – a raczej on mówił do mnie. Policzki mi płoną za każdym razem, gdy o tym myślę. Tak jak ja, Adel al-Szimouli pochodzi z Emiratów i studiuje stomatologię, jest rok wyżej ode mnie. Oczywiście byłam zaskoczona, kiedy podszedł do mnie na terenie kampusu i poprosił o pomoc w powtórzeniu materiału z wykładów, które opuścił. Wciąż się zastanawiam, jakim cudem tak szybko się zgodziłam. Skinęłam głową z poważną miną służbistki, mającą ukryć, jak bardzo on mi się podoba. Żałuję, że się nie uśmiechnęłam. Powinnam była z uśmiechem zbagatelizować sytuację, może też wzruszyć ramionami. Tak by było najlepiej.

Adel zaproponował, żebyśmy spotkali się w weekend w Emirackim Klubie Studenckim. Przyszłam wcześniej, żeby zająć jeden z dwóch pokoi na pierwszym piętrze trzypiętrowej willi. On się spóźnił. Dwudziestu minut spóźnienia można się spodziewać; pół godziny oznacza korki i też jest do wybaczenia. Czterdzieści minut: cóż, wtedy zaczęłam się zastanawiać, czy dobrze zapamiętałam godzinę spotkania.

Im dłużej czekałam, tym bardziej byłam zdenerwowana, aż zaczęłam gryźć gumkę od ołówka. Poświęcałam mój weekend. Poświęcałam cenny czas, przeznaczony na naukę. Chciałam się ruszyć, ale nie miałam odwagi wyjść z pokoju. Klub zapełniał się studentami o posępnych twarzach, szukającymi cichego miejsca do nauki. Wzięłam głęboki oddech i też zrobiłam poważną minę, wbijając wzrok w notatki i trzy podręczniki, wypełnione schematami zębów, dziąseł i mostków, które rozłożyłam przed sobą.

Co dziwne, kiedy przyszedł, spóźniony prawie godzinę, nie byłam zła, lecz poczułam ulgę, że w ogóle się pojawił. Ubrany w koszulę w czerwoną kratę, wepchniętą w granatowe dżinsy, wpadł do pokoju, wnosząc świeżość letniego deszczu. Cały czas przepraszał i chociaż chciałam udawać, że skupiona na nauce nie zauważyłam upływu czasu, mruknęłam, że nic nie szkodzi, i posłałam mu wymuszony uśmiech.

Różowy odcień oczu Adela i widoczne pod nimi podpuchnięte półksiężyce stanowiły dowód nieprzespanej nocy. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie był i z kim. Bardzo niemądrze, oczywiście, ale moje myśli uparcie krążyły wokół tej kwestii. To była niezręczna sesja, zbyt oficjalna, zbyt cicha. Nie patrzyłam mu w oczy. Nie mogłam zaufać mojemu spojrzeniu, tak łatwemu do odcyfrowania, zawsze odsłaniającemu zbyt wiele w swojej przejrzystości.

– No chodź, wsiadaj! – Dalal przywraca mnie do rzeczywistości. – Nie możemy czekać całą noc.

Bez entuzjazmu witam się z Azzą, na co ona odpowiada szerokim uśmiechem, sklejonym gumą do żucia. Już mam usiąść za nią, kiedy na siedzeniu zauważam przegniły ogryzek. Co za fleja! Wyjmuję z torebki chusteczkę, podnoszę przez nią ogryzek i wyrzucam z samochodu, po czym wycieram zakurzone siedzenie. Dalal parska, widząc mój pedantyzm. Gdy się śmieje, zawsze mruży leniwe prawe oko, z jakim się urodziła.

Siadam bez słowa i obejmuję się ciasno ramionami w pasie. Samochód wydaje ryk i ruszamy. Wpatruję się w ulicę, jakbym czekała, aż wydarzy się coś naprawdę ważnego, a Dalal i Azza paplają jak dwie papużki, oczekujące nagrody w postaci garści pestek dyni. Od czasu do czasu Azza wybucha wulgarnym śmiechem, co utwierdza mnie w przekonaniu, że jest dziewczyną z niższych sfer, której nikt nie nauczył dobrych manier. Ta myśl sprawia, że czuję się lepsza, i gdy samochód skręca w szeroką, zatłoczoną ulicę, humor mi się poprawia.

Azza podwozi nas pod hotel Marriott w Zamalek. Ponieważ ferie po pierwszym semestrze się skończyły, byłam przekonana, że turyści z Zatoki3 już dawno spakowali się i wrócili do domów. Ale są tutaj, goście z Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu, Kataru i Emiratów wypełniają hotelową kawiarnię, podłużną przestrzeń, przeciętą szerokim przejściem, ciągnącym się od jednego krańca ogrodowego patia do drugiego.

Wokół okrągłych stolików uwijają się kelnerzy w zielonych fartuchach, roznosząc szisze albo balansując tacami, zastawionymi filiżankami kawy lub herbaty i długimi szklankami, wypełnionymi po brzegi rubinowoczerwonym ponczem z hibiskusa czy qamar el-din w kolorze szafranu, gęstym sokiem z pasty morelowej. Za sprawą nastrojowego światła, które ukrywa w cieniu miejsca przy żywopłocie, wyglądają jak małe pokoje, mieszczące od czterech do sześciu stolików. Tam właśnie chcę usiąść, ale idę za Dalal. W jej krokach jest naturalna zmysłowość, którą zawdzięcza figurze: idealnej symetrii łuków talii i wgłębienia tuż nad kością ogonową, co daje złudzenie niewidzialnego sznurka, ciągnącego w górę jej pośladki w kształcie śliwek. Który mężczyzna by się za nią nie obejrzał? Dalal kroczy jasno oświetlonym przejściem, a ją wlokę się za nią, skrępowana i zbyt świadoma śledzących nas oczu: leniwe spojrzenie tu, wścibskie tam, sekretne zerknięcia, żeby sprawdzić, co tam jest, a czego nie ma.

Przez chwilę czułam się bezpieczna, ale teraz znowu zaczyna ogarniać mnie panika. A jeśli ktoś nas zobaczy i wieść dotrze do ammi Madżida? Nie spodoba mu się, że wychodzę w nocy, zwłaszcza z Dalal. Jednak zachowuję swoje obawy dla siebie, ponieważ narzekanie i tak nic nie da.

Jestem podejrzliwa wobec każdego spojrzenia, które zatrzymuje się na nas dłużej. Po alejce spaceruje mężczyzna w średnim wieku o sokolim spojrzeniu. Musi być stałym bywalcem, ponieważ kelnerzy witają go po imieniu. W dłoni trzyma szmaragdowe komboloi4 i robi dokładnie to co ja: bada wzrokiem twarze zgromadzonych w hotelowym ogrodzie gości.

Odwracam głowę, gdy mijamy dwóch młodych, gładkowłosych mężczyzn z Zatoki, siedzących po prawej stronie. Są ubrani w dżinsy i obcisłe koszulki, więc trudno powiedzieć, skąd pochodzą. Kawałek dalej trzej mężczyźni w średnim wieku podnoszą na nas wzrok (tak naprawdę na Dalal). Posyłają wiadomość bez słów – patrzą intensywnie, zapraszająco, ich oczy mówią: „wiem, że jesteś z Zatoki”. Odpowiadam im ostrym spojrzeniem. Nie ma obawy, od nich na pewno nic nie dotrze do uszu mojego stryja. Chociaż są ubrani w takie same białe kondury, jakie noszą mężczyźni z Emiratów – luźne szaty do kostek – ich chusty są przewiązane sznurami zbyt grubymi, by pochodzili z ZEA. Dochodzę do wniosku, że muszą być Saudyjczykami.

Dalal rozgląda się dookoła i wydyma usta, gładkie jak płatki róży. Jej oczy łani są piękne i pozbawione głębszej refleksji. Tak jak jej matka, skórę ma gładką niczym porcelana, z lekką poświatą, która sprawia, że wygląda, jakby lśniła, nawet w półmroku.

– No dobrze – mówi, opierając ręce na biodrach. – Gdzie usiądziemy?

Nie daję jej szansy na podjęcie decyzji. Wydaje cichy okrzyk, kiedy obejmuję ją w pasie. Prowadzę ją do zacienionych stolików przy żywopłocie i sadzam po lewej stronie marmurowego posągu, stojącego na cokole.

– Co to za miejsce? – protestuje Dalal, gdy zapadam się skulona w bambusowy fotel, plecami do posągu. – Nikt nas tutaj nie zobaczy.

– To prawda – potwierdzam, studiując menu, żebyśmy mogły coś zamówić i jak najszybciej wyjść. – Tak jest lepiej. Ciebie stać na ryzyko, mnie nie. Ty nie masz nic do stracenia, ale ja mam. Dlatego po prostu…

– Dobrze, dobrze – przerywa mi. – Nie wpadaj w paranoję.

– Wiedziałaś, że to historyczny pałac królewski? – pytam, odchylając się w fotelu i próbując wtopić w żywopłot po mojej prawej stronie. – Zbudował go Isma’il Pasza, by uczcić otwarcie Kanału Sueskiego w tysiąc osiemset sześćdziesiątym dziewiątym roku. – Udaję, że nie zauważam jej zdegustowanej miny, i wskazuję na posąg. – A to najwyraźniej są antyki. – Popycham menu w jej stronę.

Dalal pstryka mi palcami przed nosem.

– Przyszłyśmy się zabawić, a ty mi serwujesz lekcję historii. Spójrz tylko na siebie, schowaną w krzakach. Ludzie pomyślą, że zwariowałaś. Udajesz szpiega czy gąsienicę?

Prostuję się i chichoczę. Rzeczywiście wyglądam absurdalnie. Obiecuję, że się rozluźnię (w końcu świętujemy jej pierwszy krok do wielkiej kariery), i biorę głęboki wdech. Powietrze jest przesycone miodowo-jabłkowym zapachem tytoniu, palonego w sziszach. Mój wzrok błądzi po bujnym ogrodzie, pełnym wysokich palm i rozłożystych krzaków, z liśćmi schludnie przyciętymi w piramidy i kwadraty, z wplecionymi tu i ówdzie sznurami maleńkich lampek. Zauważam hibiskusa (znanego również jako róża Chin, ponieważ stamtąd pochodzi) i cynamonowiec chiński (z tropików Ameryki, ale kwitnie również w żyznej glebie Egiptu). Jakim cudem wciąż pamiętam takie szczegóły? Dawno temu ojciec podarował mi encyklopedię roślin, z którą się nie rozstawałam i zawsze kładłam ją obok łóżka (gdzie jest teraz?). Coś, co zaczęło się jako starania małej dziewczynki, by sprawić przyjemność ojcu, przerodziło się w szczere zainteresowanie, nawet pasję, którą z jakiegoś powodu zarzuciłam po jego śmierci.

– No proszę, oto my – mówi Dalal rozmarzonym głosem. – Dobrze się bawimy, żartujemy… – Odrzuca głowę w tył i przeczesuje palcami loki, satynową chmurę w kolorze czekolady, po czym odwraca się i obserwuje przejście. – Flirtujemy… – Ktoś wpadł jej w oko i marszczę brwi, żeby ją upomnieć, dokładnie w chwili, gdy ona spogląda na mnie i szepcze: – Powiedz coś, szybko.

Widziałam wystarczająco dużo flirtów, żeby wiedzieć, do czego to prowadzi. Teraz pewnie zachichocze, a on potraktuje to jak zaproszenie. Jeśli podejdzie do nas, a ona uzna, że nie jest zainteresowana, może zaprzeczyć, że z nim flirtowała, bo przecież tylko gawędzi z koleżanką.

– Przyszedł kelner – informuję.

Ona chwyta powietrze, jak gdybym powiedziała coś przezabawnego. Jej ramiona drżą, jakby próbowała stłumić śmiech.

– Ach, ty to potrafisz!

Gierki – Dalal gra w swoje gierki.

– Kelner stoi za tobą – powtarzam.

Zamiast się zawstydzić (kelner cały czas stał za nami i obserwował), Dalal posyła mu surowe spojrzenie. On uśmiecha się szeroko.

– Dosyć się już naszpiegowałeś? – pyta.

Jest młody, ma blisko siebie osadzone oczy i ostry nos.

– Proszę pani? Ja nie…

Szybko składam zamówienie.

– Sok ananasowy.

– Tego nie mogę przynieść – mówi. – Ale mogę zaproponować przepyszny sok z pomarańczy, tak świeży, jakbym przed chwilą sam zrywał owoce.

– Gdyby miała ochotę na sok z pomarańczy, toby zamówiła sok z pomarańczy – odzywa się Dalal. – Jeśli nie macie soku ananasowego, po prostu powiedz, że go nie macie.

– Ależ to sama słodycz, świeże owoce. Przysięgam, jest równie smaczny.

– Czy za to ci płacą, za szpiegowanie i kłótnie z klientami? Mam zawołać twojego kierownika?

– Jestem tu tylko po to, żeby przyjąć pani zamówienie, proszę pani.

– Więc je przyjmij!

– Rezygnuję z soku, poproszę kawę po turecku – mówię. – Średnio słodką.

Kelner zwraca się do mnie.

– Może pani wytłumaczy przyjaciółce, że nie zachowałem się niegrzecznie, czekałem tylko, żeby przyjąć od pań zamówienie.

– Ona jest moją kuzynką – mówi Dalal.

– W porządku, nic się nie stało – zapewniam, aby załagodzić sytuację, która może skierować na nas niepożądaną uwagę. – Złóż zamówienie, Dalal.

– Problem z personelem polega na tym, że im się wydaje, że jak już pracują w pięciogwiazdkowym hotelu pełnym turystów, to mogą pyskować klientom.

Posyłam jej groźne spojrzenie.

– Powiedz, co chcesz!

– Piwo!

– Zaraz podam – jąka się kelner, po czym ucieka, by przynieść nasze zamówienie.

– Piwo? Od kiedy pijesz?

– Czasami piję – odpowiada Dalal.

– Przecież to jest haram.

– Mnóstwo rzeczy jest zabronionych – mówi, wpatrując się w moją twarz, gotowa do kłótni. Nie ma sensu się z nią spierać, kiedy jest w takim nastroju. Dlatego tylko wzruszam ramionami i pytam o spotkanie z kompozytorem.

– Nie słuchałaś? Jeszcze go nie poznałam. Ale wiem, że będzie pod takim wrażeniem mojego głosu, że natychmiast mnie zaangażuje. – Patrzy w niebo, jakby należało do niej. – Tak, idealny głos i idealne ciało.

Krzywię się, kiedy rysuje w powietrzu wyolbrzymione kształty tego idealnego ciała.

– Tak, tak – przerywam jej. – A co się wydarzy, kiedy już go poznasz?

– No cóż, myślę, że zorganizuje mi koncert.

– Gdzie?

Unosi brew, drwiąc z mojego wychowania pod kloszem.

– W nocnym klubie! – Na samą myśl ogarnia mnie trwoga. Ze wszystkich sił próbuję sobie wyobrazić, jak staje się gwiazdą w godny poszanowania sposób, ale moją głowę wypełniają groteskowe obrazy: pomieszczenia zasnute dymem papierosów, brzuchaci mężczyźni, przyciemnione czerwone światła i obmacujący pijacy.

– Wiem, o czym myślisz – mówi Dalal. – Ale nie musisz się martwić. Nocne kluby wyglądają obskurnie tylko na filmach. W prawdziwym życiu są sceną dla talentów, niczym więcej. Wielu znanych piosenkarzy tak zaczynało.

Wraca kelner i stawia kawę i piwo na stoliku, a Dalal patrzy na niego i uprzejmie kiwa głową. Zupełnie jakby wcześniej go nie złajała. Kelner znika równie bezszelestnie, jak się pojawił.

– Oczywiście trochę czasu upłynie, zanim ktoś napisze piosenki specjalnie dla mnie – ciągnie Dalal. – Na początku będę musiała śpiewać znane utwory innych artystów. Żaden problem. Nie potrzebuję prób. Znam je wszystkie na pamięć.

Kiwam głową. Dalal śpiewa od dziecka, wyśpiewywała wszystkie znane piosenki jak skowronek, kiedy była szczęśliwa, i zniżała głos do lamentacyjnych nut utraconej miłości w smutku, a pomiędzy zawsze nuciła melodie, które sama wymyśliła. Nigdy nie mruczała ich pod nosem, zawsze śpiewała do niewidzialnego słuchacza.

– Na pewno nie potrzebujesz żadnych prób – potwierdzam, gdy unosi szklankę piwa do ust. Nie okazuję tego, ale z przyjemnością patrzę, jak upija łyk i krzywi się, jakby połknęła gorzkie lekarstwo. Ukrywam też obawę, że piwo może jej posmakować. A to na pewno ją zawiedzie do cięższych alkoholi. Wtedy potrzebowałaby alkoholu przez cały czas, jak jej ojciec: zakazana rozkosz jego sekretnych nocy.

Ammi Madżid myślał, że tajemnica jego picia na zawsze pozostanie bezpieczna, niczym jajko w słomie. Wiedziało o tym tylko kilku jego bliskich przyjaciół i matka Dalal, Zohra, jego druga wielka tajemnica: druga żona, która wszystko skomplikowała, gdy zaszła w ciążę. I sytuacja drastycznie się zmieniła.

Ta Zohra Mahmoud: śliczna i drobna, ale bardzo odważna. Wmaszerowała do jego willi w Al-Wuheida, gdzie mieszkała jego „prawdziwa” rodzina (tak ich nazywał ammi Madżid), i po prostu upuściła jajko na ziemię.

– O czym chciałaś mi powiedzieć? – pyta Dalal.

Zaskakuje mnie. Wbijam wzrok w ziemię i marszczę czoło, zastanawiając się, w jaki sposób opowiedzieć jej o Adelu. Że mi się podoba? To brzmi trywialnie, a ja chcę, żeby zabrzmiało wyjątkowo.

– No? – Spogląda przez ramię, rozpierając się w fotelu, może szuka kelnera, żeby znowu go zbesztać – czegokolwiek, byle zabić nudę. Nagle czujnie siada prosto. W polu jej widzenia siedzą dwie dziewczyny, próbują przekonać babcię, by poszła do pokoju odpocząć. Podążam za jej wzrokiem. I widzę Adela, który patrzy prosto na nas.

Zdezorientowana odwracam się do Dalal. Wydęła wargi i wpatruje się w palce, jakby oceniała ich długość. Kiedy podnosi wzrok, przechwytuje jego spojrzenie i unosi brew w sposób niepozostawiający wątpliwości. To zaproszenie.

Nie mam pojęcia, jak udaje mu się tak szybko przecisnąć do nas między stołami. Wciąż usiłuję pojąć sekretne sygnały Dalal i nieprawdopodobieństwo faktu, że on znalazł się w tym samym miejscu co my, kiedy słyszę jego głos.

– Mariam? Tak myślałem, że to ty.

– Bih. – Pozbawione sensu słowo, wypowiedziane z przyjacielskim uśmiechem.

On przestępuje z nogi na nogę. Nic nie mogę zrobić. Przedstawiam ich sobie.

– Ach, twoja kuzynka? – powtarza. – Nie jesteście do siebie podobne.

– Jesteśmy kuzynkami, a nie bliźniaczkami – chichocze beztrosko Dalal. On też się uśmiecha, wyraźnie oczarowany, i czeka. Ona w uśmiechu pokazuje zbyt dużo zębów, i także czeka.

Spodziewają się, że zaproszę go, aby z nami usiadł. Wtedy będziemy musiały zostać dłużej. Jeżeli tak się stanie, może po uszy zadurzyć się w Dalal, zanim dostanę szansę, by go zdobyć. Nie do wiary, że takie myśli przychodzą mi do głowy.

– Już późno! – stwierdzam, zagłuszając protesty Dalal hurgotem odsuwanego fotela. – Musimy iść.

Odciągam ją od niego, zanim zdąży cokolwiek powiedzieć. Adel woła do mnie jeszcze, by przypomnieć o jutrzejszym spotkaniu.

– Tak – wołam w odpowiedzi. – Jutro.

3 Mowa o Zatoce Perskiej, nad którą leżą Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Bahrajn, Kuwejt, Irak, Iran i Oman.

4 Komboloi – sznur koralików służących do masażu wewnętrznej strony dłoni; przypomina różaniec.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI