Dla Veroniki, Filipa i Evie

Najstraszniejsze potwory to te,

które czyhają w naszych duszach…

Edgar Allan Poe

Prolog

Poniedziałek, 29 sierpnia 2016 roku

Była trzecia rano, smród zwłok wypełniał samochód. Od wielu dni utrzymywały się nieznośne upały. Jechał z odkręconą na maksa klimatyzacją, ale z bagażnika nadal napływał odór jej rozkładającego się ciała. Szybko gniła. Przecież włożył ją tam zaledwie dwie godziny wcześniej. Ale muchy ją znalazły; żeby je odpędzić, machał rękami w ciemnościach. Wyglądało to całkiem zabawnie. Gdyby nadal żyła, być może też by się śmiała.

Mimo ryzyka lubił te swoje nocne wypady, jazdę po opuszczonej autostradzie i po przedmieściach Londynu. Dwie ulice dalej zgasił światła i skręcił. Wyłączył silnik. Samochód sunął w ciszy, mijał domy o ciemnych oknach, aż wreszcie stoczył się do stóp wzgórza, gdzie z dala od drogi znajdowała się mała opuszczona drukarnia. Przy chodniku rosły wysokie, rzucające cień drzewa, światła miasta otaczały pomarańczową poświatą wszystko wokół. Skręcił na parking, samochód podskakiwał na korzeniach drzew, które podniosły asfalt.

Podjechał do kontenerów na śmieci stojących przy wejściu do drukarni i skręcił ostro w lewo. Ustawił się tyłem do ostatniego pojemnika.

Przez jakiś czas siedział w milczeniu. Drzewa zasłaniały domy po drugiej stronie, a w miejscu, gdzie rząd szeregowców stykał się z parkingiem, znajdował się tylko mur. Pochylił się do schowka w samochodzie i wyjął parę lateksowych rękawiczek. Wysiadł i poczuł gorąco bijące od popękanego asfaltu. W ciągu kilku sekund dłonie w rękawiczkach były mokre. Gdy otworzył bagażnik, duża mucha zabzyczała i spróbowała usiąść mu na twarzy. Machnął rękami i splunął, by ją przegnać.

Odsunął wieko kontenera na śmieci; uderzył go smród, ze środka wyleciały kolejne muchy, które składały jaja w ciepłych gnijących odpadkach. Wrzasnął, odpędził je i ponownie splunął, a potem wrócił do bagażnika swojego samochodu.

Była taka piękna do samego końca, jeszcze kilka godzin temu, gdy krzyczała i błagała, teraz leżała bezwładna, z tłustymi włosami i zabrudzoną odzieżą. Ani ona, ani on nie potrzebowali już jej ciała.

Jednym płynnym ruchem podniósł ją, wyjął z bagażnika i ułożył wzdłuż czarnych worków. Następnie zamknął wieko kontenera. Rozejrzał się wokół, nikogo nie dostrzegł. Wsiadł do samochodu i rozpoczął długą podróż do domu.

Następnego ranka mieszkanka domu z naprzeciwka podeszła do śmietnika, niosąc ze sobą pękaty czarny worek. W święto państwowe nie odbierano śmieci, a do niej przyjechali teściowie, żeby odwiedzić nowo narodzonego wnuka. Uniosła pokrywę pierwszego kontenera, by wrzucić worek. Wyfrunęła na nią chmara much.

Odsunęła się, próbowała je odpędzić. A potem zobaczyła ciało młodej dziewczyny leżące na czarnych workach. Ofiara została okrutnie pobita: jedno oko zakrywała opuchlizna, na głowie widniała rana, we wczesnoporannym upale zwłoki pokrywały muchy.

Następnie kobieta poczuła smród. Upuściła czarny worek ze śmieciami i zwymiotowała na gorący asfalt.

Rozdział 1

Poniedziałek, 9 stycznia 2017 roku

Główna inspektor Erika Foster patrzyła, jak detektyw Peterson wyciera płatki topiącego się śniegu ze swych krótkich dredów. Był wysoki i szczupły, arogancji i uroku miał akurat tyle, ile trzeba.

Rolety zasłaniały wirujący śnieg, telewizja mruczała spokojnie w tle, a mały salon z aneksem kuchennym był skąpany w ciepłym świetle dwóch nowych lamp. Po długim dniu pracy Erika zaplanowała sobie gorącą kąpiel i wczesne pójście do łóżka, potem jednak zadzwonił Peterson ze smażalni ryb za rogiem i spytał, czy jest głodna. Zanim zdążyła wymyślić jakąś wymówkę, potwierdziła. Wcześniej pracowali przy kilku zakończonych sukcesem sprawach i Erika była przełożoną Petersona, teraz jednak znajdowali się w różnych jednostkach: Peterson w wydziale zabójstw, a ona przekładała papiery w dziale statystyk przestępczości i coraz bardziej nienawidziła tej roboty.

Peterson podszedł do kaloryfera i równo rozłożył na nim ręcznik, a potem odwrócił się do Eriki z uśmiechem.

– Na zewnątrz szaleje nawałnica – powiedział, złożył dłonie i zaczął w nie chuchać.

– Miałeś miłe święta? – spytała.

– Było w porządku, tylko ja i rodzice. Kuzynka się zaręczyła – dodał, zdejmując skórzaną kurtkę.

– Gratulacje. – Nie pamiętała, czy kiedykolwiek wspominał o jakiejś kuzynce.

– A co u ciebie? Byłaś na Słowacji?

– Tak, razem z siostrą i jej rodziną. Spałam na łóżku piętrowym ze swoją siostrzenicą… Chcesz piwa?

– Chętnie.

Przerzucił kurtkę przez oparcie sofy i usiadł. Erika otworzyła lodówkę i zajrzała do środka. Sześciopak piwa znajdował się w szufladzie na warzywa, a do jedzenia miała tylko kilkudniową zupę w rondlu. Chciała przejrzeć się w jego nierdzewnej stali, jednak kształt naczynia zniekształcał odbicie i jej twarz wyglądała na wychudłą, ale z olbrzymim czołem jak w krzywym zwierciadle. Powinna była grzecznie skłamać, że już jadła.

Kilka miesięcy wcześniej, po wyjściu do pubu z przyjaciółmi, Erika i Peterson wylądowali w łóżku. Żadne z nich nie czuło, że to była tylko przygoda na jedną noc, ale od tej pory starali się zachowywać jak profesjonaliści. Przed świętami spędzili ze sobą jeszcze dwie noce i za każdym razem Erika wyszła z mieszkania Petersona jeszcze przed śniadaniem. Teraz jednak to on był u niej, byli trzeźwi, a na półce przy oknie stało oprawione w pozłacaną ramkę zdjęcie jej tragicznie zmarłego męża.

Próbując odpędzić zdenerwowanie i poczucie winy, wyjęła dwa piwa i zamknęła lodówkę. Reklamówka w biało-czerwone paski, zawierająca rybę i frytki, leżała na ladzie, zapach sprawił, że Erice ślina napłynęła do ust.

– Lubisz jeść z papieru? – spytała, otwierając piwa.

– To jedyny dopuszczalny sposób. – Wyciągnął rękę na oparciu sofy i założył nogę na nogę. Wyglądał na pewnego siebie i zadowolonego.

Wiedziała, że zabije miłą atmosferę, czekała ich jednak poważna rozmowa, musiała wyznaczyć granice. Wyjęła dwa talerze i zaniosła je razem z reklamówką i piwami do stolika w salonie. W ciszy odwinęli jedzenie, znad ryby w chrupiącej panierce i złotych rozmiękłych frytek unosiła się para. Przez chwilę jedli.

– Peterson, James, posłuchaj… – zaczęła Erika.

Nagle zadzwonił jego telefon. Wyjął go z kieszeni.

– Przepraszam, ale muszę odebrać.

Kiwnęła głową, żeby sobie nie przeszkadzał.

Odebrał, słuchał przez chwilę ze zmarszczonymi brwiami.

– Naprawdę? Dobrze, nie ma sprawy, jaki to adres? – Wziął długopis ze stolika i zaczął pisać na kartce z notesu leżącego na stoliku. – Jestem niedaleko. Mogę tam teraz podjechać i przypilnować wszystkiego do twojego przyjazdu… Tylko jedź ostrożnie w tę pogodę. – Zakończył rozmowę, wsadził do ust garść frytek i wstał.

– Co się stało?

– Jacyś studenci znaleźli w kontenerze na śmieci okaleczone ciało młodej dziewczyny.

– Gdzie?

– Na Tattersall Road, obok New Cross… Cholera, ale te frytki są dobre – dodał i zjadł kolejną. Wziął skórzaną kurtkę, sprawdził, czy ma przy sobie legitymację policyjną, portfel i kluczyki od samochodu.

Erika ponownie poczuła ukłucie żalu, że nie pracuje już w wydziale zabójstw.

– Przepraszam, Eriko. Dokończymy następnym razem. Teoretycznie miałem wolny wieczór. Co chciałaś powiedzieć wcześniej?

– W porządku. Nic takiego. A kto dzwonił?

– Główna inspektor Hudson. Utknęła w zaspie. Nie tyle utknęła, ile jedzie z centrum, a drogi są bardzo kiepskie.

– New Cross jest niedaleko, pojadę z tobą – oświadczyła, odstawiła talerz i wzięła z blatu w kuchni swoją legitymację i portfel.

Peterson wyszedł za nią na korytarz. Włożył kurtkę. Zerknęła w małe lustro na korytarzu, wytarła tłuszcz z frytek z kącika ust i przeczesała palcami krótkie blond włosy. Zauważyła, że po tygodniu świątecznych posiłków jej twarz wyglądała na pełniejszą. Spojrzeli na siebie w lustrze, dostrzegła, że Peterson się nachmurzył.

– Jakiś problem?

– Nie. Ale pojedziemy moim samochodem.

– Nie. Ja jadę swoim.

– Masz zamiar wykorzystać swój wyższy stopień?

– O czym ty mówisz? Ty jedziesz swoim samochodem, ja swoim. Utworzymy konwój.

– Eriko. Przyszedłem do ciebie na rybę z frytkami…

– Tylko na rybę z frytkami?

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Nic. Dostałeś wezwanie z pracy, a ja jako wyższa stopniem powinnam jechać z tobą na miejsce zbrodni. Zwłaszcza jeśli główna inspektor Hudson się spóźnia… – Urwała, wiedziała, że przeciąga strunę.

– Wyższa stopniem. Nie dasz mi o tym zapomnieć, prawda?

– Mam nadzieję, że o tym nie zapomnisz – warknęła, wkładając płaszcz. Wyłączyła światło i wyszli z mieszkania w niezręcznej ciszy.

Rozdział 2

Padał gęsty śnieg, gdy Erika wyjechała z drogi prowadzącej na stację New Cross i skręciła w Tattersall Road. Chwilę później skręcił również Peterson. Na rogu, w którym obie drogi się spotykały, znajdował się salon mebli kuchennych z dużym parkingiem przed budynkiem. Na chodniku zbierał się śnieg, w którym odbijały się migające niebieskie światła trzech zaparkowanych radiowozów. Rząd szeregówek rozciągał się na wzgórze, Erika widziała kilku sąsiadów stojących w oświetlonych drzwiach i patrzących, jak funkcjonariusze rozwijają taśmę policyjną i oddzielają parking od salonu z meblami, zwróconego tyłem do pierwszego z domów. Erika ucieszyła się na widok inspektor Moss stojącej na chodniku przed kordonem policyjnym i rozmawiającej z jednym z mundurowych. Była jej dobrą koleżanką i razem z Petersonem pracowali nad kilkoma sprawami zabójstw. Erika i Peterson znaleźli miejsca do zaparkowania po drugiej stronie drogi, a potem podeszli do Moss.

– Miło cię widzieć, szefowo – rzekła Moss i ścisnęła poły płaszcza, by osłonić się przed śniegiem. Była niską i krępą kobietą o krótkich, rudych włosach i twarzy usianej piegami. – Jesteś tutaj oficjalnie?

Erika odpowiedziała „tak” w tym samym czasie co Peterson, który odrzekł „nie”.

– Możesz dać nam chwilę? – poprosiła Moss mundurowego.

Ten kiwnął głową i ruszył w stronę jednego z radiowozów.

– Gdy Peterson dostał wiadomość, byłam z nim – wyjaśniła Erika.

– Zawsze się cieszę, kiedy jesteś obok – odparła Moss. – Po prostu myślałam, że tę sprawę będzie prowadzić Hudson.

– Przejmie ją po swoim przyjeździe. – Erika zamrugała, żeby pozbyć się płatków śniegu z rzęs. Moss spojrzała na nią i na Petersona i zapadła niezręczna cisza.

– Mogę zobaczyć, z czym mamy do czynienia? – spytała Erika.

– Znaleziono ciało młodej, bardzo pobitej dziewczyny. Przez tę pogodę nie dotarli jeszcze kryminalistycy. Jeden ze studentów, który mieszka w skrajnej szeregówce w tamtym rzędzie, przyszedł tutaj wyrzucić śmieci i znalazł ciało.

– Mamy kombinezony?

Moss pokiwała głową. Podeszli do taśmy policyjnej, rozciągniętej od bramy wjazdowej do parkingu, i zrobiło się niezręcznie, gdy Erika czekała, aż Peterson podniesie dla niej taśmę. Spojrzała na niego z ukosa, a gdy uniósł taśmę, minęła go i weszła na parking.

– Cholera jasna, czy oni są teraz parą? – mruknęła do siebie Moss. – Mówi się, żeby nigdy nie pracować z dziećmi ani zwierzętami, nikt nigdy nie wspominał o parach.

Poszła za nimi i dołączyła do nich, gdy wkładali kombinezony. Potem schylili się, jeszcze raz przeszli pod policyjną taśmą i podeszli do wielkiego przemysłowego kontenera na śmieci, przymocowanego łańcuchem do ceglanej ściany sklepu meblowego. Pokrywa była otwarta. Moss zaświeciła latarką do środka.

– Mój Boże – rzekł Peterson, cofnął się i zasłonił dłonią usta.

Erika się nie skrzywiła, tylko cały czas wpatrywała się w ciało.

Na równo ułożonych tekturowych pudłach leżało na boku ciało młodej kobiety. Została bardzo mocno pobita; miała opuchliznę wokół oczu, a długie brązowe włosy ubrudzone krwią. Od pasa w dół była naga, na nogach widniały nacięcia i rany. Nie dało się określić koloru koszulki, którą miała na sobie, ponieważ materiał przesiąkł krwią.

– I spójrzcie – powiedziała łagodnie Moss. Skierowała promień latarki na górę głowy dziewczyny, tam gdzie czaszka była zapadnięta.

– I to studenci ją znaleźli? – spytała Erika.

– Gdy przyjechała policja, czekali na zewnątrz – odparła Moss. – Drzwi ich domu otwierają się na parking, tak więc kiedy otaczaliśmy miejsce zbrodni taśmą, nie mogliśmy ich już wpuścić do środka.

– Gdzie oni są?

– Policja wsadziła ich do radiowozu przy drodze.

– Zamknijmy wszystko do czasu przybycia techników – zaproponowała Erika, zauważywszy, że śnieg utworzył już cienką warstwę na ciele i kartonach.

Peterson powoli opuścił pokrywę, odgradzając ciało od żywiołów.

Nagle usłyszeli jakieś głosy przy policyjnym kordonie i głośny sygnał radia. Podeszli do miejsca, w którym stali główna inspektor Hudson, niska blondynka z fryzurą bob, i nadinspektor Sparks, wysoki, szczupły mężczyzna o pociągłej twarzy naznaczonej bliznami po trądziku. Tłuste włosy miał zaczesane z czoła, jego garnitur był brudny.

– Eriko. Co tutaj robisz? Ostatnio, gdy coś o tobie słyszałem, znajdowałaś się całą galaktykę stąd – rzekł.

– Jestem w Bromley – odparła.

– To to samo.

Hudson stłumiła śmiech.

– Bardzo zabawne – powiedziała Erika. – Tak samo jak ta martwa dziewczyna, która została pobita na śmierć i porzucona w kontenerze na śmieci.

Hudston i Sparks przestali się złośliwie uśmiechać.

– Erika tylko nam pomagała. Pogoda spowolniła pracę, a ona mieszka niedaleko – wyjaśniła Moss.

– Gdy mnie wezwano, byliśmy razem. Też mieszkam w sąsiedztwie – zaczął Peterson, ale Erika rzuciła mu ostre spojrzenie.

– Rozumiem – rzekł Sparks, zauważywszy jej wzrok. Przerwał, jakby zapamiętywał tę informację, by później wykorzystać ją przeciwko Erice, a potem podszedł do taśmy policyjnej i podniósł ją dłonią w czarnej rękawiczce.

– Eriko, oddaj swój kombinezon. A potem poczekaj na mnie na zewnątrz. Musimy porozmawiać.

Moss i Peterson chcieli się wtrącić, ale Erika pokręciła nieznacznie głową i ruszyła w stronę kordonu.

Rozdział 3

Opuściła miejsce zbrodni i poszła dalej ulicą. Chodziła wewnątrz plamy pomarańczowego światła rzucanego przez jedną z latarni. Padał gęsty śnieg. Po chwili przykucnęła, postawiła kołnierz płaszcza i wsadziła ręce głęboko do kieszeni. Czuła się bezsilna, patrząc z boku, jak czarny van ekipy kryminalistycznej parkuje na chodniku przed policyjnym kordonem. Mimo mrozu nie miała ochoty wracać do swojego samochodu. W schowku trzymała awaryjną paczkę papierosów. Kilka miesięcy wcześniej rzuciła nałóg, ale w chwilach stresu nadal miała ochotę zapalić. Nie chciała jednak złamać swojego postanowienia z powodu Sparksa. Parę minut później wyłonił się z bramy i podszedł do niej.

– Eriko, dlaczego tutaj jesteś? – spytał. W świetle latarni zauważyła u niego pierwsze siwe pasma, poza tym wyglądał na wychudzonego.

– Mówiłam ci przecież, powiadomiono mnie, że główna inspektor Hudson się spóźni.

– Kto cię powiadomił?

Zawahała się.

– Byłam z Petersonem, gdy do niego zadzwoniono, chciałabym jednak podkreślić, że to nie jego wina. Nie dałam mu zbyt dużego wyboru w tej kwestii.

– Byłaś z nim?

– Tak…

– Chciałaś nacieszyć się jego innością? – spytał ze złośliwym uśmiechem.

Poczuła, jak mimo mrozu oblewa się rumieńcem.

– Nie twoja sprawa.

– A moje miejsce zbrodni to nie twoja sprawa. Ja szefuję wydziałowi zabójstw. Ty dla mnie nie pracujesz i nie jesteś tutaj mile widziana. Więc się odpierdol.

Erika podeszła bliżej i spojrzała mu w oczy.

– Coś ty powiedział?

Miał nieświeży, kwaśny oddech.

– Słyszałaś, Eriko. Odpierdol się. Wcale nie chcesz pomóc, tylko namieszać. Wiem, że ubiegasz się o powrót do wydziału zabójstw. Co za ironia losu, biorąc pod uwagę fakt, że odeszłaś, gdy zostałem twoim przełożonym. – Erika patrzyła na niego wściekle. Wiedziała, że jej nienawidził, w przeszłości jednak zachowywali chociaż pozory i próbowali odnosić się do siebie z szacunkiem.

– Nie waż się tak do mnie więcej mówić.

– Proszę tak do mnie nie mówić, sir – poprawił ją.

– Wiesz, Sparks, może i dostałeś awans dzięki lizusostwu, musisz jednak zasłużyć sobie jeszcze na szacunek – odparła, wytrzymując jego spojrzenie. Padał coraz gęstszy śnieg, płatki stały się ogromne i ciężkie, przyklejały się do jego marynarki. Erika nie odwracała wzroku. Podszedł do nich jeden z mundurowych i Sparks musiał na niego spojrzeć.

– Co jest? – warknął.

– Przyjechał opiekun miejsca zbrodni, sir, jedzie też do nas właściciel salonu mebli, żebyśmy mogli wykluczyć go z grona podejrzanych.

– Wynoś się z mojego miejsca zbrodni – powiedział Sparks do Eriki. Razem z mundurowym poszli w stronę taśmy policyjnej, ich buty pozostawiały na śniegu świeże ślady.

Erika nabrała powietrza i spróbowała się uspokoić, czuła, jak łzy napływają jej do oczu.

– Przestań, to przecież tylko kolejny dupek w twojej pracy – zaczęła się strofować. – Gorzej byłoby, gdybyś to ty leżała w tym kontenerze.

Otarła łzy i ruszyła w stronę samochodu. Minęła radiowóz, w którym były zapalone światła. Okna zaczęły już parować, ale dostrzegła w środku troje młodych ludzi: dwie dziewczyny z tyłu i młodego blondyna z przodu. Chłopak odwrócił się do nich i żywo gestykulowali. Erika zwolniła, a potem przystanęła.

– Walić to – powiedziała.

Zawróciła i podeszła do radiowozu. Rozejrzała się wokół, by się upewnić, że nikogo nie ma, zapukała w okno, a potem otworzyła drzwi i pokazała swoją legitymację.

– Czy to któreś z was znalazło ciało? – spytała. Spojrzeli na nią i pokiwali głowami, nadal zszokowani. Nie mieli więcej niż po osiemnaście lat. – Rozmawialiście już z policją?

– Nie, siedzimy tutaj od dawna. Kazano nam czekać, ale zaraz zamarzniemy – wyjaśnił chłopak.

– Mój samochód stoi po drugiej stronie drogi. Włączymy ogrzewanie i porozmawiamy.

Rozdział 4

Ogrzewanie pracowało i ciepłe powietrze z wolna wypełniało auto. Młody chłopak usiadł obok niej na siedzeniu pasażera i zaczął rozcierać gołe dłonie. Był chudym blondynem z brzydką cerą, miał na sobie koszulkę, cienką kurtkę i dżinsy. Z tyłu zajęły miejsca dwie dziewczyny. Ta, która usiadła za Eriką, była piękna i miała karmelową cerę. Była ubrana w dżinsy, czerwoną bluzę i fioletowy hidżab, przypięty z lewej strony srebrną broszką z motylem. Obok niej usiadła druga dziewczyna, niska i tęga, z krótkimi brązowymi włosami i zębami jak królik. Była ubrana w brudny szlafrok koloru brzoskwiniowego.

– Jak się nazywacie? – spytała Erika, gdy już wyjęła z torby notes i położyła go na kierownicy.

– Ja jestem Josh McCaul – przedstawił się chłopak.

Próbowała to zanotować, ale wkład się wyczerpał.

– Możesz sprawdzić, czy w schowku nie ma drugiego? – poprosiła.

Pochylił się do przodu, żeby sprawdzić, koszulka odsłoniła tatuaż w kształcie liścia marihuany, znajdujący się w dole kręgosłupa. Chłopak zaczął szukać wśród starych paczek ze słodyczami i awaryjną paczką papierosów i wreszcie podał jej długopis.

– Mogę się poczęstować? – spytał na widok otwartej paczki minibatoników Mars.

– Oczywiście – odparła. – Też chcecie?

– Nie – powiedziała dziewczyna w hidżabie i dodała, że nazywa się Aashirya Khan. Druga dziewczyna też nie przyjęła batonika.

– Jestem Rachel Dawkes, wymawiane bez „a”…

– Chodzi jej o to, że Rachel jest bez „a”, nie Dawkes. Naprawdę bardzo tego pilnuje – rzekł Josh, odpakowując drugiego marsa.

Rachel wydęła usta z niezadowoleniem i poprawiła szlafrok.

– I wszyscy wynajmujecie mieszkanie obok salonu mebli kuchennych? – spytała Erika.

– Tak, studiujemy na Goldsmiths University – odparła Rachel. – Ja filologię angielską, Aashirya też. A Josh sztukę.

– Czy w ciągu kilku ostatnich dni widzieliście albo słyszeliście coś podejrzanego, czy ktoś kręcił się wokół tych kontenerów albo po parkingu salonu meblowego?

Aashirya zmieniła pozycję i zaplotła dłonie leżące na kolanach. Wielkimi oczami patrzyła na drugi wóz techników, który przejeżdżał obok ich domu.

– To nieciekawa okolica, tutaj w nocy zawsze ktoś wrzeszczy – oświadczyła i zaczęła płakać.

Rachel przechyliła się, by ją przytulić. Josh żuł resztki batonika i z trudem przełykał.

– Co masz na myśli, mówiąc, że ktoś wrzeszczy? – spytała Erika.

– Są tutaj cztery puby i mieszka wielu studentów, bo jest tu tanio. To południowy Londyn. Przestępcy czają się na każdym rogu.

Teraz okna samochodu już parowały. Erika zaczęła regulować ogrzewanie.

– Kto znalazł ciało?

– Josh – odparła Rachel. – Wysłał mi wiadomość, żebym wyszła na zewnątrz.

– Wysłał wiadomość?

– Esemesa – wyjaśnił Josh, jakby Erika nic nie rozumiała. Policjantkę ponownie uderzyła różnica pokoleń. Ona na pewno wbiegłaby do domu i o wszystkim im powiedziała, ale Josh sięgnął po telefon. – Nasz kosz na śmieci był pełen, a kontenery przy salonie z pewnością nie były wykorzystywane przez święta, pomyślałem więc, że będą puste.

– Wszyscy wyszliśmy na zewnątrz – dodała Aashirya.

– O której godzinie to się stało? – spytała Erika.

– Po wpół do szóstej – odparł Josh.

– A o której zamykają salon meblowy?

– Jest zamknięty aż do Nowego Roku. Słyszeliśmy, że właściciel zbankrutował – wyjaśnił Josh.

– Czyli w ciągu ostatnich kilku dni było bardzo cicho?

Pokiwali głowami.

– Rozpoznajecie ofiarę? Może to jakaś studentka albo dziewczyna z sąsiedztwa?

Zaprzeczyli, krzywiąc się na wspomnienie martwej dziewczyny.

– Mieszkamy tutaj dopiero od września, jesteśmy na pierwszym roku – odrzekł Josh.

– Kiedy będziemy mogli wrócić do domu? – spytała Rachel.

– Teraz jest częścią miejsca zbrodni, a takie rzeczy trochę trwają.

– Może pani powiedzieć nam coś konkretniejszego?

– Przykro mi, ale nie.

– Ta dziewczyna w kontenerze prawdopodobnie była prostytutką – dorzuciła sztywno Rachel i poprawiła klapy szlafroka. – To właśnie taka okolica.

– Znacie jakieś miejscowe prostytutki?

– Nie!

– To skąd wiesz, że była jedną z nich?

– No cóż, z jakiego innego powodu dziewczyna znalazłaby się w takiej… Jak inaczej mogłoby do tego dojść?

– Rachel, naiwność i ocenianie innych z góry nie zaprowadzi cię zbyt daleko w życiu – upomniała ją Erika.

Dziewczyna zacisnęła usta i zaczęła gapić się w zaparowane okno.

– Czy możecie powiedzieć mi coś jeszcze? Czy widzieliście cokolwiek, nawet jakiś drobiazg? Czy poza miejscowymi dziwakami nikt się tutaj nie kręcił? Nikt nie wzbudzał podejrzeń? – Pokręcili głowami. – A co z sąsiadami z naprzeciwka? Jacy oni są? – Wskazała linię ciemnych domów po drugiej stronie drogi.

– Nie za bardzo ich znamy. Mieszkają tam studenci i kilka starszych pań – odparł Josh.

– Gdzie mamy się zatrzymać? – wtrąciła cicho Aashirya.

– Mój przyjaciel dał mi klucze, żebym karmił jego kota. Może tam? – zaproponował Josh.

– A gdzie to jest? – spytała Erika.

– W pobliżu Ladywell.

– Proszę pani, co się teraz stanie? – odezwała się Rachel. – Czy będziemy musieli iść do sądu albo wziąć udział w okazaniu podejrzanych?

Erice zrobiło się ich żal, byli strasznie młodzi i zaledwie kilka miesięcy wcześniej wyjechali z domów, by zamieszkać w jednej z najmniej ciekawych dzielnic Londynu.

– Pewnie zostaniecie wezwani do sądu, ale minie jeszcze mnóstwo czasu. Na razie możemy zaproponować wam pomoc psychologa. Mogę załatwić wam jakiś awaryjny nocleg, ale to zajmie trochę czasu. Jeśli dacie mi adres, to podrzucę was do mieszkania tego kolegi. Ale z pewnością będziemy musieli porozmawiać raz jeszcze i spisać wasze oficjalne zeznania.

Aashirya trochę się opanowała i otarła oczy wierzchem dłoni. Erika zaczęła szukać chusteczki w torbie.

– Czy któreś z was musi zadzwonić do rodziców?

– Mam swój telefon – odparła Rachel i poklepała się po kieszeni szlafroka.

– Moja mama pracuje na nocną zmianę – rzekł Josh.

– Mój telefon został w mieszkaniu. Chciałabym zadzwonić do ojca – powiedziała Aashirya i wzięła chusteczkę od Eriki.

– No to zadzwoń z mojego, skarbie – zaproponował Josh i podał jej swój telefon.

Aashirya wybrała numer i czekała, przyciskając telefon do hidżabu. Josh wytarł parę z szyby. Przyjechał już samochód patologa, właśnie wprowadzano nosze na parking.

– Wyrzucono ją jak śmieci – rzekł Josh. – Kto mógłby coś takiego zrobić?

Erika wyjrzała przez okno, bardzo chciała poznać odpowiedź na to pytanie. Przy bramie pojawił się Sparks ubrany w kombinezon i wiedziała, że teraz musi szybko zniknąć.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Cytat

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Rozdział 82

Rozdział 83

Rozdział 84

Rozdział 85

Rozdział 86

Rozdział 87

Rozdział 88

Rozdział 89

Rozdział 90

Rozdział 91

Epilog

Uwaga od Roba

Podziękowania

Robert Bryndza

Reklama

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Last Breath

Copyright © Robert Bryndza, 2017

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie ©

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Dorota Wojciechowska

Skład i łamanie: Jacek Antoniuk

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-560-4

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl