Stefania

Jagielnicka-Kamieniecka

Wybranka obcego

Copyright © by Stefania Jagielnicka-Kamieniecka

Wydawnictwo WasPos, 2018

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja i korekta

Zuzanna Hejniak

Sylwia Mosińska

Projekt okładki

Wydawnictwo WasPos

Skład i łamanie

Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-22-6

Wydawnictwo WasPos

Warszawa, tel. 517-315-854,

kontakt@waspos.pl, www.waspos.pl

Religia przyszłości będzie religią kosmiczną.

Albert Einstein

Prolog

Tym razem wylądowali szczęśliwie na pustyni w Arizonie. Udało się im uniknąć ataków ziemskich statków kosmicznych. Uwolnili się ze skafandrów i pozostawili je w ogromnym pojeździe w kształcie talerza z wieloma bocznymi rurami, który natychmiast uniósł się w powietrze, połyskując błękitnym światłem.

Byli to młodzi ludzie. Wyróżniali się wyjątkowo wysokim wzrostem i niezwykłą urodą. Mieli ciemną karnację skóry i hebanowe kręcone włosy. Ubrani byli w męskie sportowe koszule i spodnie w jasnych kolorach. Żar lał się z nieba. Natychmiast weszli do czekającego na nich dużego elbusu z klimatyzacją.

Przybyli z tajną misją. Kolejną z wielu i ostatnią. Ich poprzednicy nie chcieli już więcej wracać, ponieważ przeżyli istny horror przed wylądowaniem. Mieli też poważne trudności z powrotem na ich planetę Hathor. Więc oni byli tu po raz pierwszy. Jeden z nich oprócz udziału w zaplanowanej misji miał przed sobą szczególne zadanie, które można by przyrównać do szukania igły w stogu siana.

Część pierwsza

Rok 2240

Konfucja

Rozdział 1

A zaczęło się tak niewinnie. Po ukazaniu się w lokalnej gazecie jej pierwszego artykułu zadzwoniła do niej pewna kobieta. Przedstawiła się jako Akima Steinberg. Powiedziała, że jest zachwycona jej reportażem i zaprosiła na kawę. Niczego bliższego o sobie nie zdradziła, więc Konfucja wahała się, czy przyjąć zaproszenie, gdyż było to ryzykowne. Wiedziała, że funkcjonariusze zdelegalizowanej w Niemczech Unii Globalnej Świadomości działają w dalszym ciągu konspiracyjnie. A poza tym interesowała się kiedyś ezoteryką. Pamiętała, że wróżka z taką ksywką reprezentuje na ziemi czarną lożę diabła i bardziej ludziom szkodzi, niż pomaga, pchając ich w błędne i ślepe uliczki. Jednak niewielu o tym wiedziało, więc często nadawano dziewczynkom takie imię.

Postanowiła mimo to udać się na spotkanie, ponieważ podany jej adres znajdował się w najlepszej dzielnicy miasta, w której domy posiadali najbogatsi mieszkańcy. U niektórych z nich zajmowała się sprzątaniem, więc imponowało jej, że tym razem będzie gościem. Przyjęcie miało zacząć się o czwartej, zatem już o trzeciej wzięła prysznic, po czym ubrała się, a następnie zrobiła staranny makijaż.

Patrzyła z satysfakcją na swoją powabną twarz w pokaźnym lustrze w białej ramie. Jasna czupryna z czerwonymi pasemkami była już nastroszona. Harmonizujący z alabastrową cerą make-up – nałożony. Trzeba było teraz podkreślić lazurowe oczy zajmujące pół twarzy i pomalować liliową szminką usta, ponieważ miała na sobie sukienkę w tym kolorze. Chociaż skończyła już czterdzieści lat, wyglądała jak młoda dziewczyna.

Potrafiła się „zrobić” na bóstwo. Kupowała drogie kosmetyki, zwłaszcza perfumy, gdyż uwielbiała zapachy. Na stoliku okolicznościowym zawsze stał wazon z jej ulubionymi świeżymi różami. Wąchała je od czasu do czasu, gdy siedziała na kanapie w pokoju dziennym.

Kiedy skończyła makijaż, była gotowa do wyjścia. Włożyła tylko srebrne szpilki, przewiesiła przez ramię tak samo srebrną torebkę i udała się pieszo na przyjęcie. Mieszkała po drugiej stronie przecinającej miasto rzeki, w dzielnicy cudzoziemców. Musiała przejść przez most i odbyć piętnastominutowy spacer w południowym kierunku. Rzeka lśniła w słońcu, chociaż niebo było jak zwykle nieco zamglone z powodu smogu.

Serce biło jej mocno z podekscytowania, gdy nacisnęła przycisk na bramie ogrodzenia, za którym mogła zobaczyć jedynie wysokie, soczystozielone drzewa. Furtka otworzyła się i usłyszała miły kobiecy głos:

– Proszę wejść, już wychodzę pani naprzeciw.

Ujrzała park, pośrodku którego znajdowała się aleja stromo prowadząca w górę, lecz nie widziała żadnej postaci. Po pewnym czasie aleja przeszła w schody, po których kroczyła rudowłosa dama w barokowej sukni koloru écru z dużym dekoltem i z talią osy ściągniętą gorsetem. W dali majaczył zarys stylowej willi.

Gospodyni zbliżyła się do Konfucji, przywitała się i – objąwszy ją serdecznie wpół – poprowadziła po schodach do domu.

– Jaka pani śliczna! – wykrzyknęła z emfazą. – To wspaniale, takich ludzi chętnie widzimy w naszym towarzystwie.

Odurzona zapachem perfum, który przypominał rozgrzaną w słońcu łąkę, oszołomiona urodą kobiety Konfucja poczuła niespodzianie dreszcz przerażenia, jakby obejmowała ją stara, żywcem wzięta z bajek Baba Jaga, a nie piękna dama. Przez ułamek sekundy ujrzała w niej siwą staruchę z pokrytą siatką zmarszczek obrzydliwą twarzą i zakrzywionym nosem, ubraną w długi obszerny czarny płaszcz z kapturem.

Mam halucynacje, pomyślała zgnębiona. Nie dając niczego po sobie poznać, weszła z damą na werandę, na której znajdowały się ogromne figury ubrane w barokowe stroje, podobnie jak gospodyni. Wewnątrz też wszystko było utrzymane w jakimś dawnym stylu. Ogromny salon miał jedną ścianę całkowicie oszkloną. Rozciągał się za nią wspaniały widok na całe miasto.

Stół zastawiony był wyszukaną porcelaną i srebrami, udekorowany kwiatami. W salonie znajdowało się już kilka atrakcyjnych szczupłych pań w nieokreślonym wieku, w odróżnieniu od gospodyni ubranych nowocześnie. Miały na sobie barwne, ozdobione cekinami T-shirty i kolorowe satynowe spodnie. Właściwie nie pasowały do tego otoczenia. Elegancka liliowa długa suknia Konfucji lepiej z nim harmonizowała, chociaż popołudniowa pora nie zobowiązywała do zakładania wieczorowych strojów. Z kieliszkami szampana w rękach kobiety zgromadziły się wokół figurek z glinki, których lepienie – jak się okazało – stanowiło hobby gospodyni.

– To takie skromne babskie spotkanie przy kawie – wyjaśniła pani domu oszołomionej przepychem sprzątaczce stawiającej pierwsze kroki jako niemiecka dziennikarka. – Mam nadzieję, że będzie się pani dobrze czuła w naszym towarzystwie.

Nastąpiła prezentacja kobiet, których nazwiska nic nie mówiły Konfucji, a Akima tylko ją przedstawiła jako dziennikarkę. Zajęcia pozostałych pań przemilczała.

Siedząc już przy stole, onieśmielona Konfucja przyjrzała się dokładnie współbiesiadniczkom. Od razu można było stwierdzić, że są genetycznie spreparowane. Zrobiły na niej ogromne wrażenie. Nigdy dotąd nie widziała tak zjawiskowych istot. Wszystkie były wysokie, a każdą z ich kształtnych, pięknych głów otaczała aureola rozjaśnionych do bieli długich włosów. Trudno było je odróżnić. Najbardziej niesamowite były ich ogromne błękitne oczy, okolone niczym jeziora sitowiem długich gęstych czarnych rzęs. Był to ostatnio najpopularniejszy kolor gałek. Zmieniano go w zależności od kaprysów mody.

Akima na tle przyjaciółek wyglądała w miarę zwyczajnie, jej rysy twarzy nie były tak banalnie regularne, usta i oczy nie tak duże, a nos miał lekki garbek. Konfucja odniosła wrażenie, że znalazła się w środku wyświetlacza fluorescencyjnego, w jakiejś kiczowatej telenoweli.

Wszystkie kobiety były tak piękne, miały tak miłe dla ucha, melodyjne głosy, zaś konwersacja, której tło stanowiła barokowa muzyka, była tak błyskotliwa, że Konfucja odniosła wrażenie, iż znajduje się w niebie wśród aniołów. Zastanowiło ją tylko, dlaczego w żaden sposób nie mogła sobie przypomnieć, o czym one rozmawiały. Pamiętała jednak, że sama milczała, gdyż nie miała zielonego pojęcia o sprawach stanowiących przedmiot rozmowy, a mianowicie – o kosmicznych podróżach. Jedna z pań spędziła niedawno urlop w hotelu na Marsie, inna – na Księżycu. Było to najgorętsze pragnienie Konfucji. Wiedziała jednak, że jest to marzenie ściętej głowy.

Jedynie pewien bulwersujący dialog dwu pięknych pań utkwił jej w pamięci.

– Wyjątkowi ludzie nie mają potrzeb seksualnych, gdyż nie muszą się rozmnażać. Sami mogą żyć wiecznie na pewnej planecie w innym układzie słonecznym, obracającej się wokół gwiazdy, która nigdy nie przestanie istnieć. Została ona stworzona przez Najwyższą Inteligencję nazywaną Bogiem, podobnie jak cały wszechświat. Istnieją na niej istoty ludzkie i warunki podobne do naszych, tylko o wiele wspanialsze, z wysoko rozwiniętą techniką i cywilizacją, która umożliwiła im zbudowanie pojazdu niewyobrażalnie szybko pokonującego przestrzeń kosmiczną, umożliwiającego im podróżowanie na Ziemię. Ludzie ci nie rozmnażają się, lecz sami żyją wiecznie, więc poszukują na naszej kończącej powoli żywot Ziemi wyjątkowych jednostek godnych do zasiedlenia ich planety. Jest to po prostu niebo, z tą różnicą, że idzie się do niego za życia, a nie po śmierci. To są właśnie te przypadki zaginięć bez śladu. Przecież znikają tylko wybitni ludzie: astrofizycy, poeci, kompozytorzy…

– Nieprawda, zdarza się też, że giną całkiem przeciętni ludzie – przerwała jej inna kobieta. – Po prostu nasza policja jest beznadziejna, bo to niemożliwe, żeby istniała taka planeta. Spiskowe teorie – machnęła ręką.

– Ależ już w dwudziestym pierwszym wieku zespół OGLE odkrył za pomocą astrometrii planetę typu ziemskiego w innej galaktyce.

– Co ty pleciesz? Taka planeta byłaby oddalona o tysiące lat świetlnych, co znaczy, że podróż tam w najlepszym przypadku, jeżeli mielibyśmy jakąś niesłychaną technologię, zajęłaby setki lat. Przecież nic ciężkiego nie może podróżować z szybkością światła.

– W miarę rozwoju ośrodka lotów kosmicznych i stacji sił powietrznych Cape Canaveral szybko posuwają się do przodu prace nad skonstruowaniem rakiety, która będzie mogła dotrzeć do tej planety. Jednak jest pewien problem. Istnieją bardzo wygórowane kryteria dostępu do niej. Tylko niektórzy z nas należą do Wybranych.

– A skąd ty to wszystko wiesz?

– Mój ojciec był kosmologiem i należy właśnie do tych zaginionych osób. Zdradził tę tajemnicę mnie i matce, żebyśmy się o niego nie martwiły, bo wiedział, że pewnego dnia zniknie. Widocznie dostał się na tę planetę. Podobno została przewidziana już przez biblijnych proroków, zwłaszcza w Apokalipsie św. Jana.

– Fantazjujesz! To dlaczego nie zabrał ze sobą ciebie i twojej mamy?

– Nie mógł nas zabrać, bo nie należymy do Wybranych. Jest to określona liczba osób, które rodzą się na Ziemi, ale mają szczególne właściwości. Wynosi ona sto czterdzieści cztery tysiące, co przewidział w Apokalipsie święty Jan. Inwigilatorzy zajmują się głównie wyszukiwaniem tych ludzi, następnie tylko sobie znanymi sposobami doprowadzają do samobójstwa, po czym zastępują ich wybranymi przez siebie. Stąd ta niesamowita inwigilacja…

– To kompletna bzdura! – przerwała jej poczerwieniała ze złości Akima. – Unia upowszechniła tabletki eutanazyjne, ponieważ świat jest przeludniony. Środowisko naturalne jest wyniszczone przez globalne ocieplenie, straszliwe kryzysy ekonomiczne i polityczne. Wielcy świata alarmowali już pod koniec dwudziestego pierwszego wieku, wołali o redukcję, o depopulację. A ty opowiadasz jakieś bajki, że manipulatorzy unicestwiają najwartościowszych ludzi przeznaczonych do życia na jakiejś cudownej planecie, żeby zająć ich miejsce.

Rozdział 2

Zaczęła się długa rozmowa na inny temat, z której Konfucja już nic nie rozumiała, więc pogrążyła się w rozmyślaniach. Przypomniała sobie rozmowę z pewnym starszym panem, artystą malarzem, rozkochanym w Krakowie. Poznała go tuż po przybyciu do Niemiec. Organizował on co roku wycieczki do Polski. Słuchając jej wynurzeń o inwigilacji, uśmiechał się ironicznie. W końcu nie wytrzymał i rzekł z goryczą:

– Drogie dziecko, a pani myśli, że u nas nie ma już inwigilacji? Z tą tylko różnicą, że u was jest ona dziecinną igraszką w porównaniu z perfidią niewyobrażalnych wprost środków i metod, którymi dysponuje nasz „wielki manipulator”.

– No trudno – rozłożyła bezradnie ręce. – Musicie się bronić przed szpiegami i szmuglem ze Wschodu.

– Ależ nie o to chodzi, miła pani. – Starszy pan spojrzał na nią z politowaniem. – Oni ze szpiegami ze Wschodu żyją w jak najlepszej komitywie, nie odbierając sobie nawzajem chleba. Zawsze tak było i jest w dalszym ciągu. Rosyjskich czy polskich konfidentów i agentów przechodzących na naszą stronę przyjmuje się z otwartymi ramionami. Kruk krukowi oka nie wykole… To chodzi o nas, o nasze społeczeństwo. Nie jesteśmy z charakteru takimi zamkniętymi w sobie gburami, jak to na pozór wygląda. Nie otwieramy ust do obcego, bo nigdy nie wiadomo, z kim ma się do czynienia. Donosicielstwo to nasza narodowa cecha. We wszelkich publicznych miejscach aż roi się od tak zwanych informatorów. A w mieszkaniach od podglądów…

– Nie mogę w to uwierzyć! – krzyknęła zbulwersowana. – Przecież zdelegalizowaliście Unię między innymi dlatego, że stosowała metody i środki inwigilacji, obecnie zabronione…

– Tak, zabronione – przerwał jej artysta. – Ale te ich siatki funkcjonują w dalszym ciągu w konspiracji i mają powiązania z obecnymi służbami specjalnymi, w których pracują między innymi dawni wyselekcjonowani informatorzy.

– Nie wierzę – pokręciła przecząco głową. – Czemu miałaby obecnie służyć inwigilacja? Chyba że obronie przed konspiracyjną działalnością Unii Globalnej Świadomości.

– Podziemna działalność Unii to tylko pretekst – wyjaśniał jej artysta ze wzburzeniem. – Tak, tak, płacimy wysokie podatki między innymi w celu utrzymywania łotrów, którzy prześladują nas na każdym kroku, opływając za nasze pieniądze we wszelkie dostatki. Zamiast zwalczać przestępczość, oni ją popierają, gdyż wśród przestępców werbują konfidentów, patrząc przez palce na ich występki. Proszę pani, przy tych metodach i środkach, jakimi dziś dysponujemy, można by nie tylko przestępczość, lecz i wszelkie nałogi wyplenić w bardzo krótkim czasie, lecz oni cały wysiłek skupiają na uczciwych obywatelach, a narkotyki należą do najczęściej używanych przez nich środków, w równej mierze jak alkohol, stręczycielstwo czy pornografia – oburzał się. – Na przykład w związku z zakazem używania narkotyków większość dealerów staje się donosicielami, by zapewnić sobie bezkarność…

– W głowie mi się to wszystko nie mieści – przerwała mu. – Zaraz, zaraz, twierdzi pan, że obecnie stosowana jest taka sama inwigilacja jak za czasów Unii? Niemożliwe.

– Dziecino, jakaż pani naiwna! – Mężczyzna pokiwał głową z politowaniem. – Ta cała zakłamana demokracja opiera się wyłącznie na inwigilacji, więc jakżeby mogła z niej zrezygnować? W dalszym ciągu niewygodnych ludzi usuwa się z drogi, doprowadzając do choroby psychicznej, a nawet do samobójstwa…

– Co też pan opowiada! – krzyknęła, nie wytrzymując nerwowo. – Wy tutaj wychowujecie na nowo społeczeństwo, głównie drogą specjalnych programów oświatowych i kulturalnych, ale zapewniacie pełną wolność wyboru i przekonań.

– To nie chodzi o przekonania! – Malarz podniecał się coraz bardziej. – Niszczy się głównie ludzi wyróżniających się uczciwością, inteligencją, talentami… Ludzi zagrażających wyeliminowaniem nieuczciwych miernot rządzących tym naszym wspaniałym światem… Możemy sobie tylko wyobrazić, na jakie wyżyny wzbiłaby się ludzkość, gdyby poprawiający nieustannie Boga „wielki manipulator” nie ściągał jej z obłoków… Gdyby wartościowi, uczciwi ludzie doszli do władzy… A chociażby w mojej dziedzinie. Jak pani myśli, kto zgarnia większość pieniędzy przeznaczonych na popieranie i rozwój sztuki? W dalszym ciągu współpracujące z służbami miernoty! A prawdziwi artyści sami muszą sobie radzić, opędzając się przy tym przed różnej maści agentami jak przed natrętnymi muchami… Bo oni nie ustają w wysiłkach, by zeszmacić każdego wartościowego, zdolnego, uczciwego człowieka! – Starszy pan krzyczał z coraz większym oburzeniem. – Czasami mam wrażenie, że oni wszyscy zajmują się głównie werbowaniem nowych informatorów, chociaż przejęli tak wielu z całym inwentarzem po rządach Unii… O! – Uniósł w górę prawą rękę, przypominając sobie coś ważnego. – Nasuwa mi się druga kategoria prześladowanych u nas ludzi. To są ci, którzy zbyt wiele wiedzą i pragną się tym podzielić ze społeczeństwem, ostrzegając przed grożącym mu niebezpieczeństwem. Jak pani myśli, skąd wziął się taki rozkwit literatury fantasy i science fiction? Pisarze mają zakneblowane usta ze strachu przed prześladowaniami… Och, jak oni potrafią człowieka niszczyć! Jakimi intrygami potrafią opleść! Jakim plugastwem zeszmacić! – Artysta coraz bardziej się denerwował. – A w końcu doprowadzić do obłędu, a nawet do samobójstwa. To nie przypadek, że w artystycznych sferach najwięcej jest psychopatów, narkomanów, alkoholików, wszystko przez inwigilację i manipulację, niszczenie ludzi, którzy mogliby społeczeństwu przekazać prawdę… Tak, tak, proszę nie robić takiej zdziwionej miny… Ludzi, którzy bez manipulacji byliby najbliżej prawdy. A wtedy oni staliby się niepotrzebni… O, oni z całą bezwzględnością walczą o utrzymanie swojej racji bytu, nie przebierając w środkach, brutalnie traktując tych, którzy mogliby zdradzić ich machlojki… A liczą się dla nich tylko pieniądze. Jak pani myśli, dlaczego ci wszyscy chciwi bogacze nie żałują pieniędzy na Kościół? Myśli pani, że z pobudek religijnych? Boją się! Boją się Kościołów, a właściwie wciąż jeszcze boją się Unii kontynuującej u nas nielegalnie działalność, między innymi w świątyniach. Doskonale wiedzą, że jeśli przekupi się te dwie instytucje, Kościół i bezpiekę, to wolno bezkarnie grzeszyć. W przeciwnym wypadku można być uczciwym i czystym jak łza, lecz ginie się pod naporem ich diabelskich sztuczek… I niech pani pomyśli, jakiż to paradoks: obie te instytucje mają z założenia strzec Bożego niejako ładu na tym świecie, obie mają najlepszy dostęp do wszelkiego rodzaju informacji, do najnowszych zdobyczy wiedzy i techniki, dysponują kolosalnymi pieniędzmi i tęgimi ponoć umysłami… I co z tym wszystkim robią? Wykorzystują przeciwko ludzkości, opętani chciwością i demoniczną żądzą władzy… Skrytej, potajemnej, nikczemnej… Co z tego, że zdelegalizowano Unię? Nie twierdzę, że to nie jest krok we właściwym kierunku…

Długo jeszcze snuł te bulwersujące rozważania, lecz Konfucja nie przerywała mu już więcej, dochodząc do wniosku, że ma do czynienia z maniakiem, który wciąż jeszcze tkwi w czasach unijnych rządów. Teraz jednak, przypominając sobie tę rozmowę, z przerażeniem stwierdziła, że starszy pan zbytnio nie przesadzał.

Oderwała się od tych ponurych myśli, gdy po posiłku składającym się z szampana, kawy, herbaty, przepysznych malutkich ciasteczek, wielosmakowych pralin i egzotycznych owoców gospodyni wstała od stołu i rzekła z uroczystą miną:

– A teraz czeka was wspaniałe przeżycie. Przejdziemy do pomieszczenia, gdzie pokażę wam kolekcję niesamowitych figur. Kupiłam je niemal za bezcen od pewnej nieznanej artystki, ledwo wiążącej koniec z końcem.

– Dlaczego nigdy o tym nie wspominałaś? – spytała jedna z pań.

– To moja tajemnica. Pokazuję te figury tylko szczególnym osobom. Możecie się czuć… wybrankami – zwróciła się z sarkazmem do damy, która wcześniej mówiła o planecie dla Wybranych. – Proszę za mną.

Schodziły po schodach na parter. Konfucja poczuła ciarki na plecach z ekscytacji. Kiedy stanęły wreszcie przed połyskującymi ogromnymi drzwiami, Akima zwróciła się do nich z tajemniczą miną.

– No, przygotujcie się na niezwykłe przeżycie.

Powoli, uroczyście otworzyła podwoje.

– Voilà! – wykrzyknęła.

Kobiety oniemiały. Konfucja doznała wstrząsu. Ujrzała ogromne osobliwe figury, które miały w sobie jakąś magiczną moc przyciągania. A choć czyniły niesamowite wrażenie, czuła się wśród nich całkiem swojsko, jak między ludźmi, z którymi stykała się na co dzień. Zdeformowani, podziurawieni, poskładani z kawałków. Niektórzy z nich byli mali, inni – olbrzymi, jedni szarzy, drudzy – bajecznie kolorowi. Przedziwni, lecz bliscy.

Inaczej odbierały owe figury pozostałe panie. Przekrzykiwały się nawzajem:

– Istoty pozaziemskie!

– Ależ to postaci mityczne!

– Nie, nie! To są roboty, androidy!

Uwagę Konfucji przykuła całkowicie zielona figura młodej dziewczyny. Promieniała rozkwitłą urodą, dobrocią, łagodnością, skromnością… Stała w rogu i żadna z pań nie zwróciła na nią uwagi.

To Matka Boska Zielna, przyszło jej do głowy, jednak nie powiedziała tego głośno w obawie, że zostanie wyśmiana. Obok niej ujrzała jeszcze dwie piękne postacie. Były to trzymetrowe smukłe dziewczyny z twarzami o regularnych rysach. Ogromne panny-drzewa. W wyżłobieniach ich ciał znajdowały schronienie ptaki. Jeden z nich siedział na głowie niebieskiej nimfy. Inny przyrósł do dłoni różowej rusałki. Pozrywane łańcuchy oplatały jak wodorosty ciała powabnych boginek.

Konfucja nie mogła oderwać od nich oczu. Były tajemnicze jak driady ze Snu nocy letniej, jak świtezianki znad dalekiego Niemna.

– Czy ta artystka jest może Polką? – zwróciła się do pani domu, gdy wracały do salonu.

– Nie wiem. Ona prawie wcale ze mną nie rozmawiała. Była chora psychicznie. Niedawno chciałam ją odwiedzić, żeby obejrzeć jej nowe rzeźby, ale okazało się, że… zniknęła. Nie wiadomo, w czyje ręce wpadły jej ostatnie prace. A może już nic więcej nie stworzyła. – Akima wzruszyła obojętnie ramionami.

Potem był podwieczorek. Śliczna młodziutka pokojówka w białym czepku i fartuszku przynosiła tace z przeróżnymi kanapeczkami, które popijano doskonałymi gatunkami win, zmienianymi w zależności od ich rodzaju .

W miarę rozwoju sytuacji Konfucja z przerażeniem stwierdziła, że znajduje się w… samym centrum sabatu pięknych czarownic. W salonie zapanował mrok. Ściany uginały się od luster i płaskorzeźb przedstawiających dziwne postacie. Na długim stole stały świeczniki o nietypowych kształtach, świece, kadzidełka, kryształy, celtyckie krzyże. Aż kipiało od magicznych symboli i znaków. Znów poczuła przejmujący dreszcz, podobnie jak podczas serdecznego objęcia Akimy przy powitaniu. Zerwała się z miejsca.

– Przepraszam, ale źle się czuję, muszę wyjść bez pożegnania – powiedziała drżącym głosem i wybiegła z salonu. Pędem przebyła park i biegiem udała się do domu.

Table of Contents

Wybranka obcego

Prolog

Część pierwsza

Rozdział 1

Rozdział 2

Część druga

Część trzecia

Część czwarta