Okładka

Biblioteka Kaznodziejska nr 05/2018

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

W TYCH MIESIĄCACH

Zawsze czynić dobro i stawać się świętymi

ks. Maciej K. Kubiak

„Potrzeba wysiłku, aby zawsze czynić dobro i stawać się świętymi” – powiedział papież Franciszek do ministrantów, którzy pod koniec lipca przybyli z pielgrzymką do grobów apostolskich. „Droga do świętości nie jest dla leniuchów, wymaga trudu” – dodał biskup Rzymu. „Starajmy się być dobrze zakorzenionymi w przyjaźni z Bogiem, wdzięcznymi za Jego miłość i pragnącymi służyć Jemu we wszystkim. Jedynie w ten sposób możemy dzielić dar Jego miłości z innymi”. Myślę, że słowa Franciszka skierowane do ministrantów mogą być inspiracją dla nas wszystkich w tych miesiącach, na początku nowego roku szkolnego.

Albowiem w tych miesiącach, we wrześniu i w październiku czeka na nas wszystkich sporo pracy duszpasterskiej a więc i wiele trudu. Po wakacyjnej przerwie wznowią swoje spotkania parafialne grupy dzieci, młodzieży i dorosłych, a życie parafialne zacznie się toczyć normalnym rytmem. Od dwóch lat „Biblioteka Kaznodziejska”, „Mały Przewodnik Katolicki” i Święty Wojciech Dom Medialny przygotowują dla duszpasterzy projekt „Niedziela z Owieczką”. Tak jest i w tym roku. Proponujemy komplet kart (obrazków) z Owieczką z fragmentem Ewangelii i zadaniem dla dziecka, baner z kieszenią, w której można umieścić plakat z tym samym obrazem, który dzieci otrzymają na swojej karcie (do wykorzystania podczas homilii), plakaty z zaproszeniem na niedzielną mszę świętą do umieszczenia w gablocie. Nowością jest pudełko w kształcie owczarni, w którym dzieci będą mogły gromadzić swoje obrazki. W „Bibliotece Kaznodziejskiej” – od września do czerwca – będziemy publikować szkice homilii do dzieci w ramach projektu „Niedziela z Owieczką” (rozwijające temat umieszczony na karcie dla dziecka).

Wrzesień minie szybko i nadejdzie październik, dlatego wraz z tym wydaniem „Biblioteki Kaznodziejskiej” oddajemy do rąk Czytelników suplement z tekstami do wykorzystania podczas nabożeństw październikowych. Znajdziemy w nim rozważania tajemnic różańcowych, przygotowane przez autorki i autorów, współpracujących z nami od lat oraz refleksje na temat ojczyzny, oparte na homiliach i przemówieniach św. Jana Pawła II, które mogą stanowić wprowadzenie do modlitwy różańcowej każdego dnia października. Każda refleksja kończy się zaproszeniem do modlitwy w konkretnej intencji, związanej z ojczyzną. Podobny układ mają też rozważania na nabożeństwa różańcowe dla dzieci. Obok zaproszenia do modlitwy za ojczyznę, znajdziemy też krótką prezentację jednej postaci z historii Polski, której postawa może być inspirująca nie tylko dla najmłodszych uczestników nabożeństw październikowych. Wspomniane rozważania dla dzieci są częścią pomocy duszpasterskiej, na którą składa się plansza z mapą Polski oraz komplet naklejek do przyklejenia na mapie (naklejki rozdawane są dzieciom po każdym nabożeństwie). Nasze pomoce mają mobilizować parafie i duszpasterzy, dzieci, młodzież i dorosłych do modlitwy za ojczyznę w związku z przypadającym w listopadzie 100-leciem odzyskania przez Polskę niepodległości. Więcej informacji o wszystkich naszych pomocach duszpasterskich można znaleźć na stronach internetowych www.bkaznodziejska.pl lub www.swietywojciech.pl albo uzyskać telefonicznie +48 603 154 517 lub 61 659 37 56.

SUGESTIE HOMILETYCZNE

2 września 2018

22 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

rok B

I czytanie: Pwt 4, 1-2. 6-8

Psalm: 15

II czytanie: Jk 1, 17-18. 21b-22. 27

Ewangelia: Mk 7, 1-8a. 14-15. 21-23

Wierzący „stali się uczestnikami Ducha Świętego”

Rozpoznanie misterium Chrystusa obecnego w obrzędach liturgicznych: Owocem Nowego Przymierza jest dar Eucharystii. To „tu i teraz” słowo Boże przemawia w głębokości ludzkiego serca, a Duch Święty uświęca wierzących i uzdalnia do życia według Bożych przykazań. W ten sposób właśnie Prawo Boże zostaje wyryte w „głębi ich jestestwa […] w sercu” (J 31, 33; por. KKK 580). Uczestnicy zgromadzenia liturgicznego wyciągają rękę po słowo i Ciało Pana, poprzez które Ojciec mocą Ducha upodabnia ich do swego Syna, stwarzając w nich nowego człowieka. W takim kontekście „spożywanie chleba nieczystymi rękami” (por. Ewangelia dnia) oznacza, że bez Eucharystii człowiek jest zawsze „nieczysty”, tzn. niezdolny do życia nakazami Pana. Dopiero Eucharystia oczyszcza jego serce – czyni je wiernym Bogu. W homilii warto nawiązać do znaku obmycia rąk przez celebransa i do słów towarzyszących temu gestowi: „Obmyj mnie, Panie, z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego”.

„Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017/2018

SUGESTIE SŁUCHACZA

Dlaczego król jest nieczysty?

Sławomir Zatwardnicki

Również w Kościele istnieje wiele ludzkich tradycji. Każda z nich podbudowana jest jakimś pobożnym teologicznym uzasadnieniem. Ale przecież ich związek z Objawieniem jest nieraz bardzo „naciągany”. Zdarza się, że to, co istotne – zostaje w ten sposób przesłonięte zbędnymi chyba „ozdóbkami”. Czy można tę sytuację porównać do tej, której przeciwstawia się w dzisiejszej ewangelii Jezus? Jeśli nie – dlaczego? Jeśli tak – co robić?

Czy jest jakieś kryterium rozróżniania przykazania Bożego od tradycji ludzkich? Chrystus znał Ojca i na tej podstawie wyrokował w sposób pewny. Ale co z nami: skąd mamy wiedzieć, czego na pewno się trzymać, a czego nie?

Skąd pochodzi zło?

Przekonuje się nas, dzisiejszych katolików, że otrzymaliśmy Ducha Świętego. Ba!, jesteśmy napełnieni, czyli pełni Bożego Ducha. Nie powinno być zatem problemu z wyrażaniem uczynkami tej istotnej przemiany, która dokonała się w sercu. A jednak nieodparcie towarzyszy mi przekonanie, że niczym, jako Kościół, nie różnimy się od ludu Starego Testamentu. Wydaje się, że Jezus, gdyby dziś stanął pośród Ludu Bożego, mógłby wypowiedzieć to samo, co dwa millenia temu. Jak dziecko zapytam, dlaczego „król jest nagi”? A raczej nieczysty! Czemu nie „widać” w życiu wierzących owoców oczyszczonego przez Ducha Świętego wnętrza?

Słowa Mistrza o tym, że nie z zewnątrz, lecz z wnętrza ludzkiego pochodzi całe zło – wydają się dziś banalne. Żadne to odkrycie dla współczesnych, każdy się z tym zgodzi. Być może jest to wynik wpływu dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa. A może źle rozumiemy mowę Pańską i umyka nam nowość Chrystusowego przepowiadania? Jeśli tak, na co w takim razie powinniśmy zwrócić uwagę?

Jak zawsze, czai się pokusa, by to, co zewnętrzne, odrzucić jako nieistotne. Niby zgodnie ze słowem Chrystusa. To jednak przeczyłoby „paradygmatowi Wcielenia”. Sam Jezus przecież nie ograniczał się do swojego wnętrza, ale całym sobą uczestniczył w tym, co zewnętrzne. Jak zatem rozumieć ten priorytet serca przed zewnętrznymi gestami? Intuicyjnie czuję, że nie chodzi o „drogę środka” między skrajnościami: tylko wnętrze-tylko to, co zewnętrzne.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Pismo Święte na każdym biurku

ks. Maciej K. Kubiak

31 sierpnia minęła 6 rocznica śmierci włoskiego kardynała Carlo Maria Martini, który był jedną z najwybitniejszych postaci Kościoła katolickiego we Włoszech. Przez ponad 23 lata kierował jedną z największych diecezji katolickich na świecie – archidiecezją mediolańską. Był przewodnikiem duchowym dla wielu ludzi – również dla tych, którzy nie posiadali daru wiary. W swojej diecezji przez wiele lat spotykał się z osobami niewierzącymi. Szanował każdego człowieka, bez względu na jego przekonania. Po śmierci Jana Pawła II, mówiło się że jest jednym z kandydatów na jego następcę. Był przede wszystkim wybitnym biblistą, a niektórzy mówili o nim: „zakochany w słowie Bożym”. Przez wiele lat mieszkał w Jerozolimie i tam studiował Pismo Święte. Jednym z często powtarzanych przez niego cytatów były słowa psalmu 119: „Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce”.

Przyjmijcie zaszczepione w was słowo

Wspomniany włoski kardynał był głęboko przekonany, że Biblia jest księgą Ducha Świętego, który porusza serca ku dobru i prawdzie. Uważał, że Pismo Święte „stymuluje pozytywną energię, odsłania każdą zasadzkę i fałsz, które uniemożliwiają kroczenie na drodze do świętości”. Nie krył też tego, że od wielu lat sam czyta Pismo Święte i ilekroć staje przed jakimś tekstem Starego Testamentu czy Ewangelii, ze zdumieniem odkrywa coś nowego, co objawia mu jego wewnętrzną sytuację i jego problemy. I za każdym razem odnajduje odpowiednią pomoc i zachętę na dalszą drogę. „W tym względzie Biblia jest zaiste niewyczerpalna, a zrozumienie dróg ludzkich, jakiego ona udziela, stanowi potężną pomoc w życiu każdego jej czytelnika” – mówił kardynał Martini, zakochany w słowie Bożym!

Przypominamy sobie jego postać w dniu, w którym słyszymy jasne i proste przesłanie św. Jakuba (drugie czytanie): „Przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie”. Przyjąć słowo Boże, wprowadzać w czyn słowo, które słyszymy, a może nawet – zakochać się w tym słowie, jak wspominany włoski kardynał – tego oczekuje Pan Jezus od swoich uczniów, tego oczekuje od nas. Co to znaczy przyjąć słowo Boże? Co to znaczy zakochać się nim?

Wprowadzajcie słowo w czyn

Powróćmy raz jeszcze do wspomnianej na początku postaci kardynała Martiniego. Jedną ze stałych jego praktyk było odwiedzanie więźniów. Czasami takie odwiedziny były dość ryzykowne, jak na przykład wtedy, gdy odwiedzał terrorystów z Czerwonych Brygad. Biskup słuchał ich, modlił się za nich, a nawet ochrzcił jednej parze ich dzieci. Również w takim środowisku wyrażał swoje przekonanie, że zdecydowany krok ku dojrzałej postawie chrześcijańskiej dokonuje się w modlitewnym spotkaniu z Pismem Świętym: „Pamiętam – wyznał Martini – jak po raz drugi czytał z uwagą psalm Miserere (psalm 51) pewien młody więzień po moim wyjaśnieniu owego tekstu w katedrze (dzięki transmisji radiowej). Zrozumiałem wówczas, jak skutecznie działa Duch Święty poprzez stronice Pisma Świętego. Pamiętam też inną chwilę, kiedy czytano jakiś psalm przed dziewczętami zamkniętymi w więzieniu: słuchały go z zapartym tchem, chłonąc każde jego słowo. Czuło się, że słowo Boże dotknęło niemal namacalnie ich wnętrza” (Młodzież a Pismo Święte, „Communio” 16 (1996), nr 3, s. 35–39).

Do słowa Bożego kard. Martini odwoływał się też w swojej pracy dydaktyczno-wychowawczej. Zalecał to również innym: „Jeśli wychowawca będzie miał na biurku Pismo Święte, aby otwierać je i konfrontować z nim siebie w trudnych momentach. Jeśli będzie ono skarbem również dla jego wychowanków, to uważam, że już spełnił on zadanie wychowawcze. Nie ma bowiem piękniejszej drogi, jak umiejętne przekazanie miłości do spisanego słowa Bożego, zdolności zasmakowania w Nim i pragnienia zgłębiania Go” (C. M. Martini, Semplicissime riflessioni su di una lettera pastorale nel centenario di D. Giovanni Bosco, w: Etica, politica, conversione, s. 107).

Nie oszukujmy samych siebie

Początek września, nowy rok szkolny dla dzieci i młodzieży, a w pewien sposób również dla rodziców (choćby tych, których dzieci przygotowują się do pierwszej komunii czy bierzmowania), nowy rok życia duszpasterskiego naszych parafii (może działa jakaś grupa biblijna, krąg biblijny…) i nowy rok pracy nauczycieli i wychowawców (może i oni będą chcieli mieć na swoim biurku Pismo Święte). Spróbujmy – tak po prostu – potraktować dosłownie to słowo, które słyszymy dzisiaj: zaopiekować się sierotami ze szkoły, do której chodzą nasze dzieci; pomagać wdowie, która mieszka w naszej kamienicy albo uczynić programem całego swojego życia słowa śpiewanego dzisiaj przez nas psalmu: „postępować nienagannie, działać sprawiedliwie, mówić prawdę w swym sercu, swym językiem oszczerstw nie głosić. Nie czynić bliźniemu nic złego, nie ubliżać swoim sąsiadom, dotrzymać przysięgi dla siebie niekorzystnej, nie dawać swych pieniędzy na lichwę i nie dać się przekupić przeciw niewinnemu”.

Pan Jezus – jak słyszymy dzisiaj w Ewangelii – toczy spór z faryzeuszami. Istotą tego sporu jest właśnie wierność słowu Bożemu. Prawdziwe życie z Bogiem to coś o wiele więcej niż wykonywanie rytualnych gestów i zachowywanie przepisów, jak jeszcze dzisiaj wydaje się niektórym. Wymaga ono przemiany serca. Pozwólmy więc Panu Bogu, aby przemienił nasze serca i uzdolnił nas do przyjęcia Jego słowa. Zakochajmy się w słowie Bożym, bierzmy do rąk często Pismo Święte, księgę Ducha Świętego – może tak, jak wspomniany na początku włoski kardynał i „przyjmijmy w duchu łagodności zaszczepione w nas słowo, które ma moc zbawić nasze dusze. Wprowadzajmy słowo w czyn i nie bądźmy słuchaczami oszukującymi samych siebie”.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Odnaleźć siebie w przestrzeniach umysłu i serca

ks. Zbigniew Kosik

Od pierwszej chwili swego zaistnienia każda istota, w tym również człowiek, podlega prawom jej działania. Niezależnie od tego gdzie żyje i w jakim czasie. Przestrzeń określa i wpływa na wszystko. Dla niektórych ludzi staje się ona motorem szczególnych pasji i zainteresowań, aby dotknąć wymiarów szczególnego świata (w powietrzu, głębinach wody, kosmosie). W historii została wykorzystana jako destrukcyjna siła niosąca grozę wojny („przestrzeń życia” niemieckiego nazizmu). Wszędzie tam, gdzie człowiek opacznie i błędnie zinterpretuje to zjawisko, zazwyczaj skutki stają się groźne dla niego samego.

Przestrzeń umysłu i Prawa

Dla swego narodu, który przeszedł wyjątkową drogę od niewoli do wolności, Bóg stworzył szczególny duchowy świat, w którym wszyscy mogli w ziemi obiecanej żyć w pokoju i szczęściu. Wiązał się on z Dekalogiem, prawami Bożymi, zasadami wynikającymi z wierności Bogu. Był gwarancją rozwoju, podziwu i szacunku od okolicznych narodów. Przypomina o tym Mojżesz, przekazując proste wskazówki swoim rodakom przed zakończeniem misji wyzwalania narodu z niewoli egipskiej (Pwt). Odnalezienie siebie w przestrzeni Dekalogu, którą wyraża postawa wierności – to prawdziwa mądrość i umiejętność, której mogą jedynie zazdrościć inni. Ilekroć człowiek właściwie zinterpretuje, „odczyta” Boży zamysł, tylekroć cieszy się pokojem, dobrobytem.

Jednakże człowiek ma w sobie zadziwiającą zdolność zniekształcania tego, co dobre, poprawne i właściwe. Przykładem jest postawa faryzeuszów. Tak dalece posunęli się oni w swojej błędnej interpretacji przestrzeni ducha Bożego związanego z Prawem, że zatracili zdolność rozeznania wartości działania ludzkiego serca, stawiając wyżej możliwości umysłu (Mk). Święty Jakub tę właśnie zasadę podkreśla w swoim liście, dowodząc, iż poprawna religijność związana jest z duchem łagodności, ten zaś z kolei opiera się na trwałym połączeniu słowa i czynu – tylko tak można odnaleźć siebie w przestrzeni Bożego życia (Jk).

Przestrzeń serca i Ducha

Przeżywając eucharystyczne spotkanie, zanurzamy się w Boży świat łaski, miłosierdzia. Kieruje nami Duch Święty, który pozwala się odnaleźć w tej wyjątkowej przestrzeni serca. To właśnie On decyduje w jakim świecie żyje człowiek. Jest nie tyle źródłem z którego pochodzi wszystko; jest przede wszystkim impulsem rozbudzającym w nas życie Boże; jest motorem wszystkich właściwych ludzkich decyzji i wyborów.

Boży Duch tworzy duchową przestrzeń, w której odnajdzie ten, kto wyżej od rozumu postawi swoje serce. Jego wielkość nie zależy od zewnętrznych elementów, które określają ludzkie zasady życia. Bardziej chodzi o odnalezienie siebie w świecie Ducha, który prowadzi nas zawsze ku temu, co słuszne i właściwe.

HOMILIA DO MŁODZIEŻY

Higiena duszy

ks. Artur Filipiak

Ta niedziela należy wprawdzie jeszcze oficjalnie do wakacji, ale nie ma się co oszukiwać: to już naprawdę koniec! Jutro dla rzeszy uczniów, nauczycieli i oczywiście rodziców rozpocznie się rok szkolny.

Myć ręce przed jedzeniem

Chciałbym jednak zacząć od tego, czego uczymy się znacznie wcześniej. Już bardzo małe dzieci wiedzą mianowicie, jak ważne jest mycie rąk przed jedzeniem. W końcu, dzięki higienie i czystości można zachować zdrowie. Na Bliskim i Dalekim Wschodzie zasady higieniczne często połączone są z normami religijnymi. Obmycia, które mają na celu utrzymanie czystości, zyskują swoje religijne znaczenie i symbolikę. Muzułmanie nie przekroczą progu meczetu, jeśli wcześniej się rytualnie nie obmyją. Podobnie postępują przed osobistą modlitwą. Dla wyznawców hinduizmu kąpiel w rzece lub w morzu należy do nieodzownych ceremonii ich religii. O żydowskich zwyczajach związanych z czystością rytualną, które były szczególnie ważne dla faryzeuszy, słyszeliśmy w przed chwilą odczytanej Ewangelii.

Mieć czyste serce

Jezus wchodzi w spór z uczonymi w Piśmie, ponieważ Jego uczniowie nie trzymają się zasad. Jedzą, nie umywszy sobie wcześniej rąk. Jezus wykorzystuje tę polemikę jako okazję, by odróżnić ściśle zewnętrzną czystość ciała od o wiele ważniejszej, wewnętrznej „higieny duszy”. Pojęcie „nieczysty” otrzymuje dzięki temu zupełnie nowe znaczenie. Nie to co dotyka człowieka od zewnątrz – a zatem brud, błoto, kurz czy pył – czyni go nieczystym, lecz to, co z człowieka wychodzi – czyli złe myśli, pragnienia i intencje.

Zewnętrze przestrzeganie zasad jest stosunkowo łatwe do zrealizowania. Znacznie bardziej wymagająca jest natomiast wewnętrzna czystość. Mieć czyste serce, czystą duszę – oto rzeczywisty cel wiary. Jezus dostrzega zagrożenie, że także Jego wyznawcy mogą dość szybko uczepić się reguł ustanowionych przez siebie i zbudują sobie misterny, ale czysto zewnętrzny zbiór religijnych przepisów. Jezus chce zapobiec tym pokusom, gdy redukuje wielość zasad do tego, co najważniejsze. Na przykład pytany przez jednego w uczonych w Piśmie o najważniejsze przykazanie, streszcza całe Prawo w dwóch zdaniach: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych”. Święty Augustyn poszedł jeszcze dalej i ujął wszystko w krótkiej formule: „Kochaj i rób, co chcesz”. Jeśli tylko rozumiemy słowo miłość tak, jak je pojmował Jezus – jako oddanie życia za tych, których się kocha – to rzeczywiście miłość do Boga, drugiego człowieka i do samego siebie zapewni nam czystość serca, higienę duszy.

Środki czystości

Już Jan Chrzciciel zapowiedział, że Jezus przeniesie „czystość” w nowy wymiar: „Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym” (Mk 1, 8). Nowo ochrzczone dziecko jest symbolicznie polewane wodą. Ale rzeczywistym „środkiem czyszczącym” jest w tym momencie Duch Święty, który nie tylko obmywa duszę dziecka, lecz również zapewnia długotrwałą „impregnację serca” przed wszelkim złem.

Niestety zło pozostaje przez całe nasze życie „brudnym” zagrożeniem. Przez złe myśli, pragnienia i intencje może uczynić nas nieczystymi i ostatecznie wywołuje chorobę duszy. Za każdym razem, gdy przekraczamy próg kościoła, zanurzamy rękę w wodzie święconej i czynimy znak krzyża. To jest znak, który potwierdza to, co wydarzyło się w momencie chrztu. Przypominany i uświadamiamy sobie to symboliczne obmycie, tę wyjątkową kąpiel, która była początkiem naszej wiary. Zanurzenie dłoni w wodzie święconej jest jednocześnie wyzwaniem, by pozostać lub na nowo stać się czystym. Czystość i nieczystość to nie są kwestie zewnętrznej higieny, lecz wewnętrznej postawy. Jezusowi chodzi nie tyle o ustne deklaracje, co o autentyczność serca. Bóg pragnie twojego serca, nie twoich obietnic.

Zawsze tak było…

Słyszeliśmy, jak Jezus krytykował konkretne przepisy tak ważne dla faryzeuszy, a dla nas już zupełnie obce i nieaktualne. To nie znaczy jednak, że słowa Jezusa nie dotyczą także naszej kościelnej i katolickiej rzeczywistości. Naszych grupowych przyzwyczajeń i reguł. Być może są to właśnie te zwyczaje, które was – młodych w Kościele irytują, a które dorośli kwitują najczęściej stwierdzeniem: „Ale przecież zawsze tak było”. Jakkolwiek byłyby one piękne, sensowne, czcigodne, jak bardzo byśmy się do nich nie przyzwyczaili – Jezus ostrzega nas przed pokusą, by traktować je absolutnie.

Jezus nie patrzy na to, co zewnętrzne, lecz na serce człowieka. Dzisiaj zaprasza nas do spojrzenia na siebie samych i na drugiego człowieka Jego oczami. Pan Bóg widzi całą prawdę o nas. W jej świetle wiele rzeczy prezentuje się inaczej. To z czego być może byłem dumny kurczy się i maleje. To, co wcześniej wydawało mi się konieczne do życia, okazuje się niepotrzebne. Tam, gdzie wcześniej widziałem tylko moje braki, rozwija się paleta nowych możliwości i talentów.

To wymaga odwagi, by wystawić się na Boże spojrzenie. Wymaga pożegnania się z ukochanymi wyobrażeniami o sobie i innych. Ale warto. Gdy pozwalam się rozpoznać, odkrywam, kim naprawdę jestem. Odkrywam – pozwólcie, że użyję wielkich słów – moje prawdziwe powołanie i przeznaczenie.

HOMILIA DO DZIECI

248 + 365 = 613

Lidia Lasota

Kto z was pamięta ile mamy przykazań Bożych? (rozmowa z dziećmi). A czy możemy je wspólnymi siłami wymienić?

A czy wiecie, ile Żydzi mają przykazań? Aż 613 przykazań, w tym 248 nakazów i 365 zakazów. Ogromna ilość. Gdy dziewczynka ukończy 12 lat, a chłopiec 13 wtedy zaczynają być postrzegani jako dorośli. Oznacza to, że ich obowiązkiem jest od tego momentu, przestrzeganie prawa żydowskiego, które się nazywa „halacha”. Te 613 przykazań dotyczy niemalże wszystkiego – jedzenia, ubrania, relacji damsko-męskich, wychowania dzieci, świętowania, a nawet mycia. Za czasów Pana Jezusa wszyscy Żydzi musieli tych praw przestrzegać. Oni mieli 613 a my tylko 10 Bożych przykazań. Nazywa się je również Dekalogiem. A czy ktoś pamięta jaka była historia dziecięciu przykazań? Pamiętacie, komu Bóg dał te przykazania? (rozmowa z dziećmi).

Kamienne tablice

Pan Bóg przekazał je Mojżeszowi na Górze Synaj. Mojżesz to był wielki przywódca żydowski, który wyprowadził Żydów z niewoli, w której znajdowali się w Egipcie. Przez 40 lat prowadził ich do ziemi, którą obiecał im Pan Bóg. Mojżesz spisał te prawa Pana Boga na dwóch kamiennych tablicach. Były one przechowywane w specjalnie dla nich zrobionej Arce Przymierza, w świątyni jerozolimskiej czyli w takiej skrzyni wykonanej z drzewa akacjowego, a pokrytej blachą ze złota. Arka z kamiennymi tablicami była przewożona na specjalnym wozie, zawsze wtedy gdy Izraelici prowadzili wojny.

W Piśmie Świętym zapisano Dekalog, w Starym Testamencie w rozdziale, który nazywa się Księgą Wyjścia.

Przypomnę wam, że Żydów nazywamy naszymi starszymi braćmi w wierze i mamy wspólny z nimi Stary Testament. Wniosek stąd, że Żydzi doskonale znali dziesięć Bożych przykazań, ale sami stworzyli oprócz tego dodatkowo jeszcze 613 nakazów i zakazów. Nazwali je „halacha” Z tych przepisów zrobili swoje prawo. Dotyczyło ono również mycia rąk przed posiłkiem.

W tym miejscu dochodzimy do Ewangelii, która przed chwilą została odczytana. Kto powie o co pokłócili się faryzeusze z Panem Jezusem? (Dzieci odpowiadają).

Myć czy nie myć?

Faryzeusze pokłócili się o mycie. Zarzucili Panu Jezusowi, że Jego uczniowie nie myją rąk przed posiłkiem. Na pierwszy rzut oka wydaje się nam, że ci faryzeusze mieli rację, ponieważ należy myć ręce przed posiłkiem. Nie wolno brudnymi rękami brać jedzenia, bo możemy zarazić się różnymi chorobami. Jak uważacie czy Pan Jezus nie pozwala myć rąk przed posiłkiem? (rozmowa z dziećmi). To bardzo trudne pytanie. Bo ta cała kłótnia o mycie rąk dotyczyła trochę innego mycia, niż tego naszego, gdy myjemy ręce mydłem i wodą, która leci z kranu.

Faryzeusze nakazywali mycie rąk w różnych sytuacjach, nawet wtedy gdy były one zupełnie czyste. Ze zwykłego mycia rąk sami zrobili prawo religijne i uważali, że nieumycie rąk w pewnych sytuacjach obraża Pana Boga.

Pan Jezus zazwyczaj mył ręce przed posiłkiem. Na dowód moich słów przypomnę wam taką scenę z Ewangelii, gdy faryzeusz Szymon zaprosił Go na ucztę, a nie podał miski z wodą do obmycia rąk. Wtedy Pan Jezus zrobił mu z tego wyrzut i upomniał go. Pan Jezus nie ma nic przeciwko zwykłemu myciu rąk przed śniadaniem, obiadem czy kolacją. Powiedzcie, czy w kraju Pana Jezusa w Palestynie często padał deszcz? (Dzieci odpowiadają).

To kraj pustynny. Woda nie zawsze jest tam dostępna. Gdy apostołowie nie mieli wody w pobliżu, a chcieli coś zjeść, bo byli głodni Pan Jezus nie robił im z tego powodu wymówek. Był wyrozumiały, wiedział, że jeśli nie obmyją rąk Pan Bóg się nich nie obrazi. Tym bardziej, że te przepisy wymyślili sami Żydzi. Tak się do nich przywiązali, że stały się one ważniejsze od przykazań, danych przez Pana Boga. Które przykazanie jest najważniejsze, kto powie? (rozmowa z dziećmi).

Czyste serce

Przykazanie miłości Boga i bliźniego. Chodzi o to, że dla faryzeuszy przestrzeganie drobiazgowych przepisów, które sami wymyślili było ważniejsze niż posiadanie czystego serca, a w nim miłości do naszych braci i sióstr. Pan Jezus odpowiedział im, gdy zrobili mu zarzut z nieumycia rąk: „Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji” i nazwał ich obłudnikami. Najważniejsze dla Pana Jezusa nie jest przestrzeganie zewnętrznych znaków, ale czyste serce, pełne miłości do Boga i bliźniego.

HOMILIA DO DZIECI • „NIEDZIELA Z OWIECZKĄ”

Nie obiecywać ale czynić

ks. Andrzej Muńko

Wprowadzenie

Jutro rozpoczynamy nowy rok szkolny i pewnie zastanawiamy się jaki on będzie, co się zdarzy. Nie wiemy jaka będzie przyszłość, dlatego powierzamy dziś siebie i cały rok szkolny Panu Bogu. Prośmy w tej Eucharystii, aby ten rok był dla nas czasem prawdziwie błogosławionym, w którym nie tylko postanawiamy, ale przede wszystkim czynimy.

Cel homilii i potrzebne rekwizyty

Celem homilii jest uświadomienie dzieciom, że najważniejsze w naszym codziennym postępowaniu są czyny, a nie plany. Przygotowujemy kartkę z wypisanymi postanowieniami, celami lub marzeniami albo pustą kartkę i flamaster. Na obrazku Owieczka Magda wypisuje swoje marzenia/postanowienia na kartce.

Sugestie do homilii

Po krótkim przywitaniu prosimy dzieci, aby opowiedziały nam o swoich wakacjach (gdzie były, co widziały itd.). Pytamy komu udało się pamiętać o coniedzielnej mszy świętej. Chwalimy dzieci za to, że pomimo wakacji nie zapominały o modlitwie czy kontakcie z Panem Bogiem.

Przypominamy bohaterkę – Owieczkę Magdę, którą poznaliśmy w zeszłym roku lub przedstawiamy ją, jeśli dopiero od tego roku ma być razem z dziećmi podczas niedzielnych homilii. Wspólnie przypominamy sobie, że nasza bohaterka, tak jak i my, poznaje słowo Boże, zwłaszcza Ewangelię i stara się żyć tak, jak uczy nas Pan Jezus.

Przypominamy treść ewangelii. Pomocne mogą być pytania: kto jest autorem tekstu dzisiejszej ewangelii? (św. Marek); o co mają pretensje uczeni w Piśmie i faryzeusze? (że uczniowie Jezusa biorą posiłek nieczystymi rękami); co zarzuca Jezus faryzeuszom? (że czczą Boga jedynie ustami, a sercem są daleko od Niego).

Akcentujemy, że Jezus zwraca uwagę faryzeuszom i uczonym w Piśmie, że jedynie mówią, a nie czynią.

Przyglądamy się Owieczce Magdzie, która wpisuje coś na dużej kartce. Zastanawiamy się co to może być i jaki ma związek z dzisiejszą ewangelią. Staramy się tak nakierować rozmowę, aby dzieci odkryły, że są to marzenia, cele, postanowienia, które dla naszej bohaterki są w tym roku szkolnym ważne.

Przy pomocy rekwizytów, wraz z dziećmi, wypisujemy to co dla nas jest najważniejsze.

(Jeśli w parafii jest znany albo rozprowadzany „Mały Przewodnik Katolicki” można zachęcić dzieci, aby zrobiły postanowienie związane z akcją „jestem bezpieczny na drodze” i zadbały o przestrzeganie zasad ruchu drogowego).

Przykład

Bierzemy kartkę „Owieczki Magdy” przygotowaną wcześniej. W zależności nad czym chcemy z dziećmi pracować w tym roku, takie wypisujemy postanowienia i cele naszej bohaterki. Wspólnie zwracamy uwagę, że jest ona niezwykle odważna, bo podejmuje się trudnych zadań np. coniedzielna msza święta czy wieczorny pacierz.

Razem z dziećmi staramy się wymyślić jedno lub dwa postanowienia na ten rok, które wszyscy będziemy realizować. Słuchamy propozycji dzieci i razem z nimi wybieramy te, które będą nam przyświecały w tym roku. Możemy także użyć postanowień, które przygotowaliśmy wcześniej.

Zapisujemy je na dużej kartce. Zwracamy uwagę, że nasze postanowienia będziemy co jakiś czas przypominać i sprawdzać czy je wypełniamy, czy już o nich zapomnieliśmy. Np. gdy celem jest cotygodniowa msza święta, możemy w ciągu roku, raz w miesiącu na początku homilii, sprawdzać czy udaje nam się ten cel zrealizować.

Podsumowując zauważamy, że mamy już cel, wiemy co robić, ale Pan Jezus chce jeszcze czegoś więcej: mamy być inni niż faryzeusze, czyli nie tylko mówić, ale przede wszystkim czynić. Podkreślamy, że Pan Jezus wytyka faryzeuszom i uczonym w Piśmie, że zapomnieli o wypełnianiu Prawa, które przekazał nam Bóg.

Zachęcamy dzieci, aby zrobiły sobie dobre postanowienie na ten rok szkolny i poprosiły starszych (zwłaszcza rodziców) o pomoc, ale żeby nie był to jedynie pięknie napisany cel.

Zadanie dla dzieci

Zrób własne postanowienie na ten rok (jedno, nie więcej), napisz je na kartce i zawieś nad biurkiem.

Słowo do rodziców

Święty Jakub w drugim czytaniu wypowiada takie słowa: „Wprowadzajcie słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie”. To jasna zachęta, abyśmy dla świata byli prawdziwymi świadkami. Wielokrotnie mamy dobre postanowienia, ale niestety realizacja nie jest naszą mocną stroną. Może wspólnie z naszymi dziećmi postanówmy, a potem wspólnie realizujmy raz obrany cel.

9 września 2018

23 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

rok B

I czytanie: Iz 35, 4-7a

Psalm: 146

II czytanie: Jk 2, 1-5

Ewangelia: Mk 7, 31-37

Chrześcijanin przyjął słowo i otwiera się na potrzebujących

Wskazanie na życie chrześcijanina przemienionego przez Ducha Świętego: Chrześcijanin przemieniony przez Ducha w chrzcie i Eucharystii zostaje uzdrowiony. Jego uszy otwarte są na słuchanie słowa Pana. W ten sposób chrześcijanin staje się posłuszny Panu – naśladuje Mesjasza, który nie przechodził obojętnie obok potrzebujących i chorych, lecz dawał im swą miłość, służył ludziom i nawiązywał z nimi osobistą relację. Chrześcijanin, który słucha słowa Bożego, potrafi też słuchać swoich braci – nie jest głuchy na ich potrzeby. Nie jest skoncentrowany na sobie samym – na zabieganiu o swoje życie i obronie siebie. Chrześcijanin, który w Eucharystii przyjął słowa i Ducha Pana, otwiera teraz swe usta, aby opowiadać Ewangelię Bożej miłości zwłaszcza tym, którzy są strapieni i małoduszni (por. pierwsze czytanie). W ten sposób wierzący „przyprowadzają” swych braci do Chrystusa – Lekarza (por. czyn mieszkańców Dekapolu wobec głuchoniemego).

„Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017/2018

SUGESTIE SŁUCHACZA

Czekam na odpowiedź!

Aleksandra Starczewska

Gdy słucham pierwszego czytania z Księgi proroka Izajasza mam pewną wątpliwość, jak wezwanie do pokonania lęku i strachu: „Odwagi! Nie bójcie się”, pogodzić ze sformułowaniami „pomsta, Boża odpłata”, które prorok odnosi do przychodzącego Boga. Pomsta i odpłata nie wywołują dobrych emocji. Jak to rozumieć?

Zastanawiam się też, czy takie mesjańskie proroctwa, jak to które słyszymy: „Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą” – tak mi się wydaje, ale może jestem w błędzie – mogą wyzwalać w słuchaczach tęsknotę za jakimś cudownym działaniem Pana Boga i oczekiwanie na Jego nadzwyczajną ingerencję w nasze trudne, czy wręcz beznadziejne sprawy? Jak mają rozumieć te słowa ludzie w sile wieku, którzy nagle zaczynają tracić wzrok, albo ci, którzy na skutek błędu lekarza po operacji przestali widzieć?

Czy nie jesteśmy przewrotni?

Święty Jakub zaleca, by wiara nie miała względu na osoby. Tak się składa, że dzisiaj obchodzimy Światowy Dzień Ubogich – może więc trzeba zachęcić kaznodziejów, by podjęli trudny temat naszej relacji do tych osób? Patrząc na nasze zgromadzenia liturgiczne i ubogich, którzy proszą o jałmużnę w niedzielne przedpołudnia przed drzwiami kościołów można odnieść wrażenie, że jednak czynimy różnicę i jesteśmy przewrotni? Czy jest na to jakaś recepta?

Nie rozumiem zupełnie stwierdzenia św. Jakuba o Bogu, który wybrał ubogich na bogatych? O co tutaj chodzi? Jak to rozumieć?

O co Mu chodzi?

Ewangelia tej niedzieli rodzi we mnie podobne wątpliwości, jak pierwsze czytanie. Dodatkową trudność sprawia zrozumienie słów Jezusa, który przykazuje swoim uczniom, „żeby nikomu nie mówili”. Dlaczego mają nie mówić? O co Mu chodzi? Innym razem powie, żeby mówili na dachach, żeby szli i głosili, a teraz każe im milczeć? Czy to nie ten czas, nie ta pora? Czy są inne powody? A może jest w tym jakaś sprzeczność? Z drugiej strony jednak, może tego się nie da zrozumieć tak do końca…

Ufam, że słuchając niedzielnej homilii znajdę odpowiedź przynajmniej na niektóre spośród tych pytań!

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Ja też potrzebuję uzdrowienia uszu i języka

ks. Mariusz Pohl

Można powiedzieć, że pośród cudów Jezusa ten był dość prozaiczny: uzdrowienie głuchoniemego, jednego z wielu chorych nieszczęśników, nic specjalnego. A jednak został on wyróżniony i doczekał się dokładnego opisu z detalami, które chociaż wydają się nam dosyć błahe, przy głębszej analizie okazują się jednak ważne. W Ewangelii żadne słowo nie jest przypadkowe i skoro zostało to zapisane w taki właśnie sposób, to znaczy, że te szczegóły są istotne i trzeba je rozszyfrować. Dopiero wtedy epizod ten przemówi do nas z całą mocą i ukaże swoją ponadczasową wymowę.

Wiara – osobisty wybór

Pierwsza okoliczność to miejsce akcji: terytorium Dekapolu. To były tereny pogańskie, zhellenizowane przez grecką politykę osadniczą, gdzie ludność żydowska była w zdecydowanej mniejszości. Jezus wolał uniknąć rozgłosu, by poganie nie uznali, że jest tylko jednym z magów posiadających dostęp do magicznych mocy. Dlatego cudu dokonał na osobności, a nie pośród tłumu. Zresztą Jezusowi chodziło o uzdrowienie tego nieszczęsnego człowieka, a nie o sensację. Znaki, które czynił, nie miały charakteru absolutnych dowodów Jego boskiej mocy, lecz zawsze apelowały do wiary. Jezusowi zawsze chodziło o odkrycie działania Boga i Jego uwielbienie, a nie o szukanie osobistej popularności. Dlatego tak często czytamy, że po cudownym uzdrowieniu tłumy głośno uwielbiały Boga, „który takiej mocy udzielił ludziom”. O taką właśnie reakcję chodziło Jezusowi. Wiara miała być bardziej owocem osobistego wyboru, aniżeli uznaniem oczywistego dowodu.

Wymowny jest charakter schorzenia tego człowieka: upośledzenie słuchu i mowy. Są to podstawowe zmysły i narzędzia komunikacji międzyludzkiej: służą temu, by ludzie mogli się ze sobą kontaktować, organizować życie społeczne i tworzyć wspólnoty. Poprzez mowę i słuch można się nawzajem rozumieć, współpracować, budować więzi i relacje międzyosobowe. Człowiek głuchoniemy jest tych wszystkich możliwości pozbawiony, a więc i wyłączony z życia społecznego. Jest to wielkie ograniczenie i nieszczęście.

Co mówimy i czego słuchamy

Ale bywa niekiedy, że sami skazujemy się na takie wyobcowanie poprzez niewłaściwe używanie mowy i słuchu. Od tego, co mówimy i czego słuchamy zależy bardzo wiele. Jeśli są to treści niewłaściwe i szkodliwe, możemy sobie i innym wyrządzić wielką krzywdę. I niestety często tak się dzieje. Używamy języka, aby niszczyć, a nie budować więzi międzyludzkie. Choć dobrze słyszymy i mówimy, to jednak jesteśmy chorzy na mowę i słuch, podobnie jak ten głuchoniemy, ale z własnego wyboru. I to jest dopiero prawdziwe nieszczęście, za które i my, i inni, płacą nieraz wielką cenę. Jezus i dlatego uzdrowił tego głuchoniemego, aby pokazać nam, że my też potrzebujemy podobnego uzdrowienia, zwłaszcza, gdy wydaje się nam, że jesteśmy zupełnie zdrowi, bo potrafimy sprytnie korzystać z naszej mowy i dzięki temu odnosimy różne korzyści.

Zaczyna się jednak zwykle od tego, czego słuchamy. Najpierw jakie wartości, rady i wskazówki słyszymy od naszych rodziców i otoczenia od najwcześniejszego dzieciństwa. To od tego w znacznej mierze zależy nasz system wartości, sumienie, światopogląd, wiara i kierunek życia. Potem ważne jest czego i kogo słuchamy w telewizji, radiu, jaką muzykę zgrywamy na empetrójki, wreszcie jakich kolegów wybieramy sobie na mentorów i autorytety, z kim przestajemy i rozmawiamy. Bo wiadomo nie od dziś: z jakim przestajesz, takim się stajesz.

Słuchanie i mówienie domaga się uzdrowienia

A słuchanie to wstęp do tego, co i jak sami będziemy potem mówić. Czy będzie to mowa uprzejma, prawdomówna i mądra, wyświadczająca pożytek słuchającym, czy też głupie gadanie, pełne kłamstw, obgadywania i szyderstw, wywierające na słuchaczy destruktywny wpływ. Doskonale wiemy jak łatwo w tej dziedzinie o gorszenie i krzywdzenie innych. W dodatku nie zawsze zdajemy sobie sprawę z niszczącej siły słowa. Nieraz jesteśmy przekonani, że przecież mówimy prawdę, no może trochę przejaskrawioną i jednostronną, ale przecież mającą jakieś pokrycie w faktach. Nieraz tylko powtarzamy to, co mówią inni, więc to oni ponoszą odpowiedzialność za prawdziwość przekazywanych treści. Nieraz nasza mowa jest pełna agresji, złośliwości i zawiści, która potrafi zabić skuteczniej niż tradycyjne narzędzie zbrodni. A nieraz nasz język jest tak zaśmiecony wulgaryzmami, i zarazem tak ubogi w treść, że wręcz nie da się go słuchać i uszy puchną. Nie mówiąc już o podnoszeniu głosu, wyzywaniu, kłótniach czy niechlujstwie językowym. Nic dziwnego, że Jezus uzdrawiając tego głuchoniemego chciał nam pokazać, że i w naszym życiu słuchanie i mówienie wymagają nieraz uzdrowienia.

Potrzebujemy otwarcia na Boga

W tamtym czasie uzdrowienie owego głuchoniemego dokonało się przy pomocy namacalnych znaków: dotknięcia uszu i języka. Były to gesty intymne, wkraczające niejako w wewnętrzny świat człowieka. A zarazem tworzyły uniwersalny język znaków, zrozumiały nawet dla człowieka głuchego. Dla słyszących Jezus wypowiedział słowo Effatha, które było wezwaniem, wręcz nakazem otwarcia się. Kto wie, czy największą naszą współczesną chorobą nie jest właśnie zamknięcie się na Boga, otoczenie pancerzem nieufności, lęk przed słowem Bożym, którego wolelibyśmy nie słyszeć, i przed modlitwą, której nie chcemy wypowiadać.

Czy zatem i my nie potrzebujemy na powrót otwarcia się na Boga? Przezwyciężenia lęku, nieśmiałości, podejrzliwości i niechęci wobec ludzi, a potem także Boga? Sami z siebie nie zdołamy tego uczynić, ale jeśli pozwolimy Kościołowi przyprowadzić się do Jezusa, On będzie wiedział w jaki sposób nas uzdrowić i wyprowadzić z zamknięcia. Obyśmy Mu tylko pozwolili.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Nie bać się wyjść do „innych” – jak Jezus

ks. Tomasz Szałanda

Wielokrotnie, szczególnie na portalach internetowych możemy spotkać bardzo obraźliwe opinie o chrześcijanach niekatolikach albo o katolikach, których duchowa kondycja jest co najmniej kiepska. Zdaniem wypowiadających się, to jednych i drugich czeka ogniste piekło, bo się nie chcą nawrócić, są głusi na „prawdziwą” naukę Jezusa, tkwią po uszy w herezji i zwiedzeniu, a dla takich nie ma miejsca w królestwie Bożym.

Inne rozwiązanie

Tymczasem w dzisiejszej ewangelii, Jezus zdaje się pokazywać zupełnie inne rozwiązanie. Przecież zanim przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przebył dość długą drogę po obszarach pogańskich. Nie bał się tam iść. Nie bał się z nimi spotykać. Nie czekał, aż to oni do Niego przyjdą i się nawrócą. Nie. To On zrobił pierwszy krok, tym samym publicznie przełamując pogardę wieku Żydów wobec nie-Izraelitów.

Następnie zajął się głuchoniemym. Ten rodzaj choroby stawiał go w gorszej pozycji nie tylko społecznej, ale również religijnej. Owszem, był chroniony przez żydowskie prawo i nie był zobowiązywany do przestrzegania wszystkich zakazów i nakazów. Jednakże stawiano go w jednym szeregu z kobietami, niewolnikami, obłąkanymi i niepełnoletnimi, a więc tymi, którzy nie byli na tyle wykształceni, aby tego Prawa przestrzegać. Byli więc, i on również, traktowani jako ci gorsi.

Nasza droga

Jezus jednak przerywa i ten sposób rozumowania wyznawców Prawa. Nie daje żadnej szansy, by pomimo „prawnej” niższości, stali dodatkowo „areną” ku uciesze gawiedzi, podczas spotkania z Tym, o którym już wiedzieli, że uzdrawia. Stąd Jezus bierze go na bok i tam przywraca mu słuch i mowę.

Naśladowanie Mistrza jest naszą drogą. On dzisiaj nam wyraźnie podpowiada, co mamy czynić, aby innych otwierać na Bożą miłość i zbawcze działanie Jego łaski.

Przede wszystkim powinniśmy wyjść i do pogan, i do niekatolickich chrześcijan i do niesłyszących i nieodpowiadających na Jego zbawcze orędzie. Tak jak On „nie ma względu na osoby” przychodząc do wszystkich, tak i my również powinniśmy traktować bliźnich nieznających Boga, znających niedoskonale i oddalonych od Niego. Tak jak Jemu na każdym człowieku zależało, tak i nam powinno.

Siły i odwagę do tego daje nam On sam, w każdej Eucharystii. I także w niej sprawia, że nasze usta się rozwiązują, by Go uwielbiać za wszelkie dary, wsparcie, opiekę i pomoc. I w Niej otwierają się nasze uszy na słuchanie, rozważanie i przyjęcie do własnego życia Dobrej Nowiny, którą On nam przynosi. Tak umocnieni z pełną odwagą ale i z szacunkiem wobec „innych” będziemy skutecznymi heroldami „Boga potężnego w słowie i czynie”.

HOMILIA DO MŁODZIEŻY

Wielkie i małe uzdrowienia

s. Arletta Ziółkowska PSMC

Uzdrowienie na pustyni

Gdy pustynie egipskie zamieszkiwali święci mężowie zwani Ojcami Pustyni, pewna chora kobieta udała się w drogę z nadzieją, że spotka ojca Longina, o którym słyszała, że jest świętym człowiekiem i uzdrowicielem. Gdy szła brzegiem morza natknęła się na ojca Longina, nie wiedząc, że to on. Zapytała: Czcigodny ojcze, gdzie mieszka sługa Boży abba Longin? Longin odrzekł jej: Czego chcesz od tego oszusta? Nie idź do niego, bo on ci tylko zaszkodzi. A co ci dolega? Kobieta opowiedziała, co ją boli. On zrobił znak krzyża nad bolącym miejscem i odprawił ją słowami: Idź teraz i niechaj Bóg cię uzdrowi, bo Longin ci nie pomoże. Chora kobieta odeszła wierząc jego słowom i zaraz została uzdrowiona. Później dopiero, gdy komuś to opowiadała i opisywała starca, dowiedziała się, że był nim sam ojciec Longin (K. Wójtowicz, Glosarium, s.1005).

Uzdrowienie nad Jeziorem Galilejskim

Słyszymy dzisiaj zapowiedź proroka Izajasza: „Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą”. Te słowa proroctwa wypełniły się, gdy Chrystus nauczał w Palestynie i tam czynił znaki i cuda. Ludzie zdumiewali się tym, co widzieli i rozgłaszali innym, mimo tego, że Pan Jezus prosił, by nie mówić. Nie dziwimy się im. Bo jak tu nie mówić, skoro widzi się takie cuda.

Uzdrowienia we współczesnym świecie

Dzieją się znaki i cuda w dzisiejszym świecie. Są takie miejsca na ziemi, gdzie szczególnie Bóg działa swoją łaską. Sanktuaria Maryjne: Fatima, Lourdes, Guadalupe, Jasna Góra i wiele innych. Tam gdzie ludzie z wiarą modlą się, jeśli taka jest wola Boża, tam mają miejsca uzdrowienia – te fizyczne ale również duchowe. Ale to nie tylko w tych sławnych, wielkich miejscach Bóg czyni cuda. On przychodzi ze swoim miłosierdziem do szpitalnych sal, gdzie ogrom cierpienia zdaje się być tak wielki, że aż niemożliwy do ogarnięcia. I do współczesnych chorych ludzi mówi Chrystus: „Idź, twoja wiara cię uzdrowiła”.

W jednym z warszawskich szpitali ksiądz kapelan w ostatni czwartek miesiąca odprawiał Mszę Świętą dziękczynną za uzdrowienie pani Lidii, pacjentki chorej na nowotwór. Ona sama już z domu przyszła na tę Eucharystię razem ze swoją siostrą i synem. Kiedy leżała jeszcze w szpitalu, 11 lutego w dzień Matki Bożej z Lourdes, ksiądz odprawiał Mszę Świętą o jej uzdrowienie. Teraz zdrowa i w pełni sił przyszła, by podziękować Bogu za cud uzdrowienia. Ten sam ksiądz opowiada w swojej książce „Potęga nadziei” o innym zdarzeniu. W czasie modlitwy rozmyślał nad życiem ks. Jerzego Popiełuszki. Kiedy potem poszedł do kaplicy szpitalnej, ucieszył się, bo zobaczył obrazki z beatyfikacji ks. Jerzego, które przyniósł jego kolega ksiądz. Przed pójściem do chorych, poprosił ks. Jerzego, aby zaprowadził go do kogoś, kto w tej chwili najbardziej potrzebuje pomocy duchowej. Wszedł do sali, gdzie leżał pan Krzysztof. Zagadnął go co czyta. Tamten odpowiedział, że czyta w gazecie bardzo ciekawy artykuł o ks. Popiełuszce, takie wiadomości, o których nigdy nie słyszał. Ksiądz zapytał pacjenta, czy przyjmuje komunię świętą. Oj, proszę księdza, ja już tak dawno nie byłem u spowiedzi... Ksiądz odparł: To może teraz, jest dobra okazja, jesteśmy sami.

Nie, nie teraz, czekam na operację, może po operacji – odpowiedział pan Krzysztof. Ksiądz w głębi duszy czuł, że przyprowadził go tutaj ks. Jerzy i dlatego w przyjaznej rozmowie nakłonił pacjenta do wyspowiadania się. Kiedy to się stało, tamten poczuł się tak szczęśliwy, że zawołał: Proszę księdza! To cud! Nie myślałem, że się wyspowiadam. To prawdziwy cud! A moja żona jak się dowie to nie uwierzy…

Kiedy w 1990 roku do Czechosłowacji przybył papież Jan Paweł II, to ówczesny prezydent tego kraju Vaclav Havel tak przywitał Ojca Świętego: „Nie wiem, czy wiem, co to jest cud, ale cudem jest to, że jesteś tu dzisiaj”. Trzy lata później dokonało się wiele zmian politycznych i Havel został prezydentem już wolnej Republiki Czeskiej.

Uzdrowienia w twoim życiu…

Czy są możliwe cuda i znaki w moim zwykłym, przeciętnym, codziennym życiu? A może potrzebuję uzdrowienia, bo przytłacza mnie jakieś zniewolenie, jakiś nałóg?

A może brakuje mi odwagi, by o tym powiedzieć Jezusowi, by Go poprosić. On zna moje życie, bo jest Panem i Zbawicielem, bo jest Bogiem. Ale On, Bóg, który jest, czeka na każdego z nas. Czeka, by dotknąć nas swoją łaską i miłosierdziem.

Dotknięci mocą Jezusa innych zaprowadzimy do Niego, by tak jak my doświadczyli Bożej miłości i uwierzyli.

HOMILIA DO DZIECI

Jezus leczy nasze choroby

bp Antoni Długosz

Proponowane pomoce: obraz głuchoniemych, obraz migającego człowieka, obraz piosenkarza, obraz Jezusa i głuchoniemego, obraz Izajasza, obraz Jezusa, obraz uzdrowienia głuchoniemego, obraz nauczającego Jezusa, obraz rodziców, obraz nauczyciela z uczniami, obraz mszy świętej oraz obraz smutnego chłopca.

Kilkanaście lat służyłem głuchoniemym na terenie mojej diecezji (obraz). Mieli oni specjalne msze święte i nauki oparte głównie na języku migowym. Współczułem głuchoniemym, którzy jedynie mimiką twarzy (obraz) i układem palców dłoni mogli przekazać, co przeżywają, z jaką sprawą zwracają się do nas. Dziękowałem wtedy Panu Bogu, że mogę posługiwać się głosem, którym wyrażam moje uczucia, pragnienia, a także mogę śpiewać (obraz). Podziękujmy teraz Jezusowi za dar mowy (chwila ciszy).

Przywróci wzrok i słuch

Święty Marek opowiada dzisiaj o głuchoniemym (obraz), który dowiaduje się, że Pan Jezus pomaga chorym ludziom. Może zna proroctwo Izajasza (obraz), który zapowiada, że Bóg pośle na ziemię Mesjasza, który przywróci wzrok niewidomym, a głuchym da możliwość słyszenia. Głuchoniemy głęboko wierzy, że Pan Jezus go uzdrowi. Pan Jezus (obraz) rzeczywiście nie pozostaje obojętny na nieszczęście głuchoniemego. Wykonuje na jego ciele kilka znaków (obraz), po których głuchoniemy zaczyna słyszeć i mówić. Takim zachowaniem Jezus poucza nas, że trzeba zauważyć ludzi w potrzebie, szczególnie chorych i okazywać im pomoc.

Uzdrów nas, Panie Jezu!

Można mówić i słyszeć, lecz o wiele większym nieszczęściem jest głuchota i brak mowy duchowej. Ta choroba polega na tym, że mamy chore uszy, które nie słyszą słów Pana Jezusa (obraz) skierowanych do nas. Pan Jezus mówi przez naszych rodziców (obraz), nauczycieli, katechetów. Ileż razy w domu staramy się nie słyszeć uwag i poleceń rodziców? Proszą o pomoc, tymczasem my nie spełniamy prośby. Upominają, zwracają uwagę, a my nie zmieniamy się, nie widać w naszym życiu żadnej poprawy. W szkole zamykamy uszy na wskazówki nauczycieli (obraz). Bywa, że podczas katechezy nie zważamy na to, co mówi do nas Pan Jezus. Podobnie zachowujemy się podczas mszy świętej (obraz). Chorujemy na poważną duchową wadę naszych uszu. To samo jest z naszą mową. Zapominamy o rozmowie z Panem Jezusem, czyli nie modlimy się. Nie umiemy dobrym słowem pocieszyć rodziców, kolegów (obraz), czy koleżanek, kiedy są smutni. Jesteśmy niemi, kiedy ktoś w klasie źle postępuje, czyli grzeszy: nie umiemy go upomnieć. Przypominamy wtedy głuchoniemego z Ewangelii. Dlatego prośmy Pana Jezusa, by uzdrowił nas z głuchoty i niemoty ducha, abyśmy zawsze mieli otwarte uszy na głos Boga i mówili, gdy trzeba rozmawiać z Panem Jezusem lub upominali źle postępujących kolegów i koleżanki. Panie Jezu, uzdrów nasze duchowe uszy i usta!

HOMILIA DO DZIECI • „NIEDZIELA Z OWIECZKĄ”

Usłyszeć Pana Boga

ks. Andrzej Muńko

Wprowadzenie

Każdy z nas ma uszy, które służą do słuchania. Słyszymy szum aut na ulicy, ludzi, którzy z nami rozmawiają, śpiew ptaków. Jednak trudno jest usłyszeć Pana Boga. Wydaje się nam, że On milczy, ale On nieustannie do nas mówi, ale nie krzykiem, lecz szeptem. Wsłuchajmy się w słowo Boże podczas tej Mszy Świętej i usłyszmy słowa, które dziś do nas kieruje.

Cel homilii i potrzebne rekwizyty

Celem homilii jest uświadomienie dzieciom, jak ważne jest słuchanie tego co mówi Pan Bóg. Przygotowujemy słuchawki, mp3 i głośną muzykę. Na obrazku Owieczka Magda ma palce włożone do uszu. Widać dłonie, które „odrywają” jej łapki od uszu.

Sugestie do homilii

Najpierw przypominany postanowienie, które zrobiliśmy na poprzedniej niedzielnej mszy. Pytamy, czy dzieci wykonały zadanie. Przypominamy, że zeszłotygodniowa nauka miała nam uświadomić, że dla Pana Jezusa liczą się przede wszystkim czyny, a nie słowa, nawet najpiękniejsze. Zachęcamy dzieci, aby zadbały o wypełnienie postanowień, które zrobiły.

Razem z dziećmi omawiamy treść Ewangelii. Pytania pomocnicze: kto jest autorem? (św. Marek); kogo przyprowadzili do Jezusa, aby go uzdrowił? (głuchoniemego); jakie słowa wypowiedział Jezus uzdrawiając chorego? (Effatha, to znaczy: Otwórz się). Możemy w tym momencie wytłumaczyć co znaczy być głuchoniemym. Podkreślamy, że głuchoniemy po uzdrowieniu mógł mówić i wszystko słyszał.

Pan Bóg nieustannie do nas mówi, ale my nie zawsze chcemy Go słuchać, a przecież Jego słowo jest dla nas ważne. Wówczas gdy Go nie słyszymy, On chce nas uzdrowić, jak głuchoniemego.

Przyglądamy się Owieczce Magdzie, która ma włożone palce do uszu i pewnie niczego nie słyszy, albo bardzo źle słyszy, gdyż palce przeszkadzają w dobrym słyszeniu. Wspólnie z wszystkimi dziećmi zatykamy sobie uszy. Ksiądz dalej mówi, a dzieci orientują się, że gorzej słychać, gdy ma się zatkane uszy. Dalej przyglądamy się naszej bohaterce i widzimy ręce, które „odrywają” jej łapki od uszu.

Przy pomocy rekwizytu pokazujemy dzieciom, że nie da się słyszeć Pana Boga, jeżeli w sercu człowieka jest za głośno.

Przykład

Wybieramy dziecko i zakładamy mu słuchawki, puszczamy muzykę. Na początku cicho, później stopniowo coraz głośniej. W tym czasie zadajemy dziecku pytania: jak ma na imię? Do której klasy chodzi? Jakie są jej ulubione zabawy? Co lubi jeść? Jak mają na imię jej rodzice? itd.

Uwaga!!! Ważne jest, aby muzyka była na tyle głośna, żeby dziecko w pewnym momencie nie było w stanie odpowiadać na pytania. Można wybrać dwójkę dzieci i na nich spróbować tego eksperymentu.

Podkreślamy, że w naszym życiu jest wiele hałasu i niezwykle trudno usłyszeć Boga, który do nas mówi. Rozmawiamy z dziećmi o tym, co nam nie pozwala usłyszeć Pana Boga (głośna muzyka, zapracowanie, brak czasu, liczne rozproszenia).

Akcentujemy, że Pan Bóg zawsze do nas mówi, tylko że my Go nie słyszymy, bo mamy uszy zamknięte na Jego słowa. On chce, byśmy Go słyszeli, więc warto zadbać o to, aby Jego głos był słyszalny: skupić się na słowach Ewangelii, wejść do cichego kościoła, usiąść w ławce i w ciszy porozmawiać z Jezusem.

Zachęcamy dzieci, aby spróbowały wykonać zadanie i w tym dniu uważnie wsłuchać się w głos Jezusa.

Zadanie dla dzieci

Przez cały dzień nie słuchaj muzyki.

Słowo do rodziców

Żyjemy w świecie decybeli, ciągle słyszymy jakiś szum, stale ktoś coś do nas mówi itd. Rzadko zdarza się, że jest idealna cisza i słyszymy jak „trawa rośnie”. Bóg nie będzie krzyczał, nie będzie starał się przekrzyczeć tłumu, hałasu. On mówi do mnie w ciszy mojego serca, podczas Eucharystii, modlitwy itd. Gdy widzę, że sam sobie nie poradzę w skupieniu, gdy nie słyszę Go, wtedy warto prosić Boga, aby i mnie uzdrowił, bym słyszał i głosił Dobrą Nowinę.

16 września 2018

24 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

rok B

I czytanie: Iz 50, 5-9a

Psalm: 116

II czytanie: Jk 2, 14-18

Ewangelia: Mk 8, 27-35

Chrześcijanin „stosuje się do Ducha”

Wyjaśnienie tekstów świętych – odsłonięcie obchodzonego misterium: Przesłanie tekstów świętych XXIV niedzieli oddaje przełomowy moment całej Ewangelii Marka. W tym momencie dokonuje się zwrot w działalności Jezusa. Kończy się Jego misja na północy (w Galilei), tak bogata w spotkania z ludźmi i cudowne znaki. Jednocześnie rozpoczyna się Jego droga do Jerozolimy.

W tej drodze nie można już towarzyszyć Jezusowi jedynie jako widz, konieczne jest stanie się Jego uczniem. W ten sposób rozpoczyna się w sposób szczególny formacja Jezusowego ucznia, który powinien dokonywać takich samych wyborów, jak jego Mistrz. Wiara w Jezusa oznacza przyjęcie Jego stylu życia, stylu, który dla wielu wydaje się często niezrozumiały. Jezus w Ewangelii dnia objawiony zostaje jako Mesjasz, którego należy naśladować.

Wskazanie na życie chrześcijanina przemienionego przez Ducha Świętego: „Bycie uczniem” Jezusa to pójście drogą miłości, służby i pokory, drogą zaufania do Boga, której towarzyszy pewność, że Bóg bierze sobie do serca los swoich wiernych i nie pozostawia ich nigdy w „pętach otchłani” (psalm responsoryjny) – nie pozwala na to, aby przegrali życie, wbrew towarzyszącym pokorze pozorom.

„Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2017/2018

SUGESTIE SŁUCHACZA

Może by kaznodzieja rozwinął ten temat?

Anna Lipczyńska

Ojej, jakie niepopularne treści słyszymy w dzisiejszych czytaniach! Iść przez życie dźwigając krzyż? Wziąć go dobrowolnie? To co, mam szukać cierpienia, żeby naśladować Jezusa? Doskonale rozumiem Piotra, że upomniał Mistrza. Niestety solidnie za to oberwał: „Zejdź mi z oczu, szatanie”… Panie Jezu, chyba przesadziłeś... Apostoł troszczy się o ukochanego Nauczyciela, a ten tak ostro wali między oczy… To mi się naprawdę nie podoba. Przecież uczniowie wiedzą, że Jezus jest Mesjaszem, pięknie odpowiedzieli na Jego pytanie, wierzą Mu…

Jak jest z nami?

No właśnie, tylko… czy naprawdę wierzą? Gdyby Piotr miał pełne zaufanie do Jezusa, to pewnie by się tak nie wymądrzał.

Z nami jest dokładnie tak samo. Może w dzisiejszej homilii warto przytoczyć niektóre dane ze statystyki Kościoła Katolickiego w Polsce. Około 25% „wierzących” ma problem z wiarą w bóstwo Jezusa Chrystusa. Połowa z tej grupy uważa Jezusa z Nazaretu za postać mityczną a nie historyczną, druga połowa nie przyjmuje do swojej świadomości faktu, że Jezus Chrystus jest Bogiem-Człowiekiem. 35% Polaków z grupy uważających się za katolików przyznaje się do braku wiary w życie pozagrobowe, za to 17% wierzy w reinkarnację. W istnienie piekła nie wierzy 35% „wierzących”.

Wyjaśnić niesłuszność stereotypów

Ufamy Bogu? Owszem, pod warunkiem, że wszystko w życiu się dobrze układa. Krzyż? Nie, nie, to nie dla mnie. Cierpienie? Jakież to niesprawiedliwe! Przecież ja nie zasługuję na taką karę za moje grzechy...

No właśnie, czy cierpienie jest karą? Koniecznie trzeba wyjaśniać niesłuszność stereotypów o „karze za grzechy”, a także o tym, że „Bóg tak chciał”, co często bywa powtarzane przez gorliwych katolików, zwłaszcza w przypadku doświadczenia niespodziewanej śmierci.

Wierzyć w Boga i wierzyć Bogu – to w naszym życiu nie zawsze idzie w parze. Może by kaznodzieja rozwinął ten temat?

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Słowne miecze

ks. Maciej Szczepaniak

Dalsza część artykułu dostępna w pełnej wersji

23 września 2018

25 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

30 września 2018

26 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

7 października 2018

27 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

14 października 2018

28 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

21 października 2018

29 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

28 października 2018

30 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Artykuł dostępny w pełnej wersji

SYTUACJE
DUSZPASTERSKIE

Artykuł dostępny w pełnej wersji

Suplement | nr 5 | 2018

Suplement | nr 5 | 2018

Artykuł dostępny w pełnej wersji

Insert liturgiczny

Artykuł dostępny w pełnej wersji

WYDAWCA

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

ul. Chartowo 5

61-245 Poznań

www.swietywojciech.pl

Redakcja „Biblioteki Kaznodziejskiej”

www.bkaznodziejska.pl

tel. 61 659 37 44

bkaznodziejska@swietywojciech.pl

Prenumerata

tel. 61 659 37 56

prenumerata@swietywojciech.pl

ISSN 0208-7413

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Duchnik