Julii i Marcelinie

Rozdział 1

Z nadejściem wakacji… nadeszły WIELKIE nudy.

Pomimo ładnej pogody siedziałem w domu. Nie miałem ochoty nigdzie wychodzić. Łukasz i Antek zostali w mieście.

Na początku sierpnia tata wyruszył w morze, a mama musiała wyjechać na bardzo ważną delegację. Chciałem, aby mnie zabrali. Niestety nie mogli. Powiedzieli tylko: „Jak podrośniesz, to wtedy pogadamy”. Już to widzę. Oni zawsze coś obiecują, a potem nie dotrzymują słowa, więc nie wziąłem tego na poważnie. Na czas ich wyjazdu przeprowadziłem się do dziadków na wieś. No wiecie, same nuuudy i nic więcej. Miałem tam zostać na tydzień. Niektórych dzieciaków w moim wieku na pewno by zainteresowały: krowy, świnie, byki, kury, gęsi itp. Ale mnie nie. Nie lubiłem zwierząt.

A więc siedziałem w domu moich dziadków i potwornie się nudziłem. Babcia, widząc moją znudzoną minę, podeszła do mnie.

– Co tam? – zapytała.

– Nic, babciu, nudzi mi się.

– Och, no to może zagramy w chińczyka?

Tylko nie chińczyk! Od samego początku nie lubiłem tej gry, bo zawsze w niej przegrywałem.

– A może być coś innego? – zapytałem.

– No nie wiem. Ja w twoim wieku miałam pełno pomysłów na pokonanie nudy.

– Na przykład?

– Na przykład zabawy z kolegami.

– Tak, tylko że tu nikogo nie ma.

– Jak to, a Zosia z naprzeciwka?

O nie! Tylko nie Zosia! Niestety, znałem ją z widzenia. Była okropna i była w moim wieku, czyli miała dziewięć lat. Nie dość, że miała rude włosy, wielgachne okulary, to jeszcze miała twarz całą w piegach. Masakra. Na samą myśl potwornie się przestraszyłem. Już wolałbym obejrzeć mega straszny horror, niż się z nią pobawić.

– Nie chcę! – powiedziałem ze strachem w oczach.

– Dlaczego?

– Bo ona jest straszna.

– Ej, Maks. Nieładnie jest tak mówić.

– Wiem, ale…

– Ale?

– Ale potwornie się jej boję.

– Dlaczego?

– Bo ona cały czas mówi o ślubie ze mną.

– No to powinieneś się cieszyć. – Babcia zaśmiała się.

Jak najszybciej chciałem odgonić od siebie myśl, że mógłbym się z nią bawić. Ale musiałem coś wybrać. Wybrałem mniejsze zło.

– Wolę chińczyka, ale dasz mi wygrać!

– Oczywiście.

Zosia i Maks, czyli afera za dużych spodni

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-949-6

© Filip Porębski i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paweł Pomianek

KOREKTA: Małgorzata Szymańska

OKŁADKA I ILUSTRACJE: Magdalena Smugała

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.