Wywróciła mój poukładany świat do góry nogami. Tak wiele zmieniła w moim życiu. Nie było już szaro, a słonecznie. Czasami kolorowo. Ona powiedziałaby, że „tęczowo”. Spokój i ciszę zakłócały wesołe okrzyki i perlisty śmiech. Czasem ogrom odpowiedzialności mnie przytłaczał, czasami miałam dość, ale jej obecność w moim życiu wynagradzała wszystko.

Kiedyś mnie zapytała:

– Przyjaciołom się więcej wybacza?

– Ludziom, których się kocha, można wybaczyć wszystko.

– Nawet jeśli cię zawiodą?

– Nawet jeśli zawiodą.

Rozdział 1

Nie pozwalałam sobie na to, by jakiś facet wciskał mi kit, albo nawijał makaron na uszy. Dlatego śmiać mi się chciało z przystojnego blondyna, który od kilku minut usilnie próbował mnie poderwać. Kiedy pojawiał się na horyzoncie pan niewłaściwy, w mojej głowie dzwonił ostrzegawczy dzwoneczek, a po chwili wył już alarm. Co ciekawe, próbowali mnie podrywać sami niewłaściwi faceci. Niepotrzebne było mi złamane serce ani szlochanie w poduszkę, albo gapienie się w telefon i wyczekiwanie na wiadomość od pana IKSA bądź IGREKA. Wysłuchałam w swoim życiu setek historii, w których pan Wspaniały okazywał się panem Dupkiem. Życie singielki miało zdecydowanie wiele dobrych stron.

– To co, napije się pani ze mną? – Blondyn nie dawał za wygraną.

– Mam już kieliszek wina, dziękuję.

– W takim razie może coś mocniejszego?

Spojrzałam na niego. Miał około czterdziestki, lekko łysiał na skroniach, ale wydawał się intrygujący i pewny siebie.

– Jest pan sam? – Nie zauważyłam, by z kimś przyszedł.

– Tak. – Skinął głową. – A pani? Zawsze pije pani samotnie?

– Nie chodzę do pubów. Dzisiaj zrobiłam wyjątek.

– I trafiliśmy na siebie. To musi być przeznaczenie.

– Raczej przypadek.

– Nie miałaby pani ochoty czasem zaszaleć? – Wbił we mnie wzrok.

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo nie jestem z tych, co lubią szaleć. Jestem przewidywalną nudziarą, która lubi mieć wszystko zaplanowane.

– Zatem za pani plany! – Wzniósł toast.

– Za moje plany. – Uniosłam do góry kieliszek i dopiłam resztkę wina. – Muszę już iść.

– Ma pani kogoś? Nie zauważyłem obrączki na palcu.

– Ale ja na pana palcu tak. – Uśmiechnęłam się kpiąco.

Puścił tę uwagę mimo uszu.

– Odprowadzę panią – nalegał.

– To nie najlepszy pomysł. Pan ma żonę, ja jutro muszę wcześnie wstać. Poza tym nie lubię niczym się dzielić, a w szczególności mężczyzną.

– Trudno. – Wzruszył ramionami.

– Żegnam. – Zapłaciłam rachunek i ruszyłam w stronę drzwi.

– Do miłego. – Usłyszałam jego głos.

Nocny autobus podjechał na przystanek z kilkuminutowym opóźnieniem. Weszłam do środka za grupką roześmianej i lekko podpitej młodzieży. Usiadłam koło okna i zatopiłam się w swoich myślach. Ostatnio przeczytałam artykuł o tym, że coraz mniej jest „prawdziwych facetów”. Zapewne to dlatego nie ostał się żaden sympatyczny mężczyzna, z którym mogłabym stworzyć udany związek. Ci najlepsi są już zajęci. Dziewięciu na dziesięciu facetów woli nastoletnie kociaki od statecznej kobiety po trzydziestce. Jakaś część mężczyzn to geje, a kolejna to życiowi nieudacznicy lub żonaci, którzy szukają panienki na jedną noc w barze. Dobrze jest, jak jest. Nie potrzeba mi nieprawdziwego faceta, a tym bardziej takiego, co szuka taniej rozrywki.

Oczywiście, czasem myślałam o tym, że fajnie jest kogoś mieć, ale to było tylko czasem. Nie tęskniłam do żadnego z mężczyzn, z którymi byłam w przeszłości. Moje związki określało jedno słowo: PORAŻKA, i to pisana wielkimi literami. Dwa miesiące starań, umizgów z ich strony, słodkiego pierdzenia na temat mojego wyglądu w zamian za późniejsze pranie, gotowanie, sprzątanie i świadczenie usług seksualnych. Czy tacy są mężczyźni, czy tylko mi się trafiali ci wybrakowani? Jedynie ktoś zupełnie wyjątkowy zdołałby mnie przekonać do tego, by jeszcze raz spróbować wejść w związek, absolutnie i bezsprzecznie wyjątkowy. Tylko gdzie, kiedy i jak odnaleźć takiego mężczyznę? „To ponoć się czuje” – zaśmiałam się w duchu. Przecież ja czułam „to” za każdym razem. Na początku pachniało konwaliami, a potem śmierdziało zgniłym jajcem albo gówienkiem.

Tak więc z braku faceta jestem osobą samotną. Teraz mówi się: singielką. Mieszkam w dużym mieście, na trzecim piętrze, w starej kamienicy. Moje mieszkanko jest małe, aczkolwiek przytulne. Dwa pokoiki. Jeden jest sypialnią, a drugi pokojem dziennym i czytelnią. Uwielbiam czytać książki. Romanse i kryminały. Przy pierwszych dużo marzę, a drugie mnie odprężają. Lubię rozwiązywać zagadki, co daje mi lektura książki. Jestem wysoka i szczupła. Przez długi czas byłam pulchna, a kiedy miałam naście lat – wręcz otyła. Ponoć mam miły uśmiech, co wzbudza zaufanie. Mam swoje rytuały, a raczej staropanieńskie nawyki, które powtarzam każdego dnia. Budzę się i biorę prysznic. Co drugi dzień myję włosy. Robię delikatny makijaż, oprócz weekendów. W soboty i niedziele moja twarz ma wolne od wszystkich mazideł, tuszy i pomadek. Następnie jem śniadanie. Owsiankę na mleku, do tego filiżanka mocnej kawy bez mleka. W niedzielę tost z masłem i miodem. Od poniedziałku do piątku wychodzę do pracy o siódmej trzydzieści. Zawsze idę do mojego gabinetu spacerkiem. Dla zdrowia. Wieczorem wracam do domu, jem obiadokolację i czytam książki lub oglądam film. Czasami zadzwonię do mamy. Moje życie jest uporządkowane. Lubię żyć według ustalonego rytmu. Ktoś by powiedział, że w moim życiu powiewa nudą. Większość ludzi ma nudne życie. Matki, które codziennie wyprawiają swoje pociechy do szkoły, pracownicy firm, sklepów, magazynów każdego dnia wykonujący podobne czynności. Tylko nieliczni mają ekscytujący żywot. Reporterzy, którzy codziennie są w innym miejscu, fotografowie, aktorzy. To jedynie niewielki odsetek ludzi. Inni przywiązani są do danego miejsca. Więc może nie mam najgorzej? Mam fajną pracę, jestem zdrowa, mam gdzie mieszkać i na swój sposób jestem szczęśliwa.

Nie mam za dużo znajomych. Wszystkie przyjaźnie się rozluźniły, kiedy moje koleżanki powychodziły za mąż i urodziły dzieci. Każda moja znajoma ma dziecko, a ja nie. Przez długi czas próbowałam się wpasować w ten krąg mam i żon, ale jakoś mi nie wyszło. Dziewczyny traktowały mnie ciepło i serdecznie, ale czułam, że do nich nie pasuję, kiedy zacięcie dyskutowały o kolkach, ząbkach, kupkach, zarwanych nocach. Ja nie miałam takich problemów. Mogłam sobie wychodzić z domu, kiedy chciałam, i spać do oporu. W sumie doszłam do wniosku, że nie chcę mieć dziecka. Nie przepadam za dziećmi, większość mnie denerwuje. Nie potrafię nawiązać z nimi kontaktu. Nie zachwycają mnie słodkie buźki ani gaworzenie.

Kiedy moja zwariowana kuzynka urodziła córeczkę, w jednej chwili zamieniła się w stateczną mamuśkę. Całą życiodajną energię wraz z mlekiem wyssała z niej mała dziewczynka. Pamiętam dzień, kiedy ją odwiedziłam. Siedziała w fotelu, szara, zmęczona, z podkrążonymi oczami, przyciskając dziecko do piersi.

– O, ciocia Sabinka przyszła nas odwiedzić – powiedziała moja kuzynka w stronę zawiniątka.

– Cześć – powiedziałam cicho, ni to w stronę dziecka, ni kuzynki. – Jak się macie?

– Wiesz, jestem taka szczęśliwa – odpowiedziała słabo kuzynka. Jakoś nie widziałam szczęścia malującego się na jej twarzy. – Teraz czas na ciebie.

– Na mnie?

– Jesteś już po trzydziestce.

– I co z tego?

– To, że zegar coraz głośniej tyka.

– Jakoś go nie słyszę.

Kuzynka wręczyła mi dziecko. Gdy tylko mała istotka zdała sobie sprawę, że nie jest przy cycku mamy, zrobiła dziwny grymas, po czym cała poczerwieniała na twarzy i zaczęła głośno płakać. Nie, to nie był płacz, a wrzask.

– Polulaj ją – powiedziała do mnie kuzynka – Albo zagulgaj.

– Że co?

– Powiedz coś milutkiego.

Oddałam jej płaczącą córeczkę. Nie miałam ochoty gulgać, gruchać czy co tam jeszcze. Czy do dziecka nie można zwracać się jak do człowieka? Trzeba używać wszystkich tych dziwnych, wymyślonych słów i zdrobnień? Koniecznie dużo zdrobnień, typu: bobasiu, słodziaczku, tyci, tyci, mleczko, kaśka, pielusia, kupcia. To nie dla mnie. Zdecydowanie nie nadaję się na matkę.

***

Po studiach nie mogłam znaleźć pracy. Potencjalni pracodawcy chcieli zatrudnić kogoś młodego, z kilkuletnim doświadczeniem i znającego biegle co najmniej dwa języki. Oprócz tego, że byłam młoda, to nie spełniałam kryteriów. Zahaczyłam się na pół roku w agencji reklamowej. To było tylko zastępstwo, za kobietę, która przebywała wówczas na macierzyńskim. Wykonywałam dobrze swoje obowiązki, jednak kiedy ona wróciła, dla mnie nie było już etatu. Długo szukałam pracy, aż w końcu postanowiłam, że będę prowadziła Stowarzyszenie Ludzi Samotnych. Skąd taki pomysł? Przeglądałam kiedyś ogłoszenia o pracę i natknęłam się na stronę, na której ludzie poszukiwali kogoś, z kim mogliby po prostu porozmawiać. Wtedy pomyślałam, że przecież ja mogłabym być taką osobą, która wysłuchiwałaby zwierzeń.

Użyczam ludziom swojego towarzystwa i czasu. Niektórzy nie mają siły ani sposobności na zawieranie bliższych znajomości, a niekiedy chcieliby z kimś pogadać, o rzeczach błahych lub poważnych problemach. Wtedy pojawiam się ja. Wszystko odbywa się legalnie, a spotkania ze mną absolutnie nie obejmują usług seksualnych. Nie jest to więc żadna przykrywka dla agencji towarzyskiej.

Odwiedzam również domy starców, szpitale i hospicja, za te wizyty dostaję pieniądze. Rozmawiam z osobami starszymi, ciężko schorowanymi, które nie mają bliskich.

Nie, ja nie jestem terapeutką. Do tego trzeba odpowiedniego wykształcenia. Może kiedyś je zdobędę, a może nigdy. Wolę być przyjazną duszą, która wysłucha, porozmawia, a czasem po prostu przy kimś pomilczy. Ludzie chcą być wysłuchani. Mówią mi o różnych sprawach. Czasem narzekają na pracę, rodzinę, pogodę. Czasem dzielą się ze mną swoim szczęściem. Otwierają się przede mną i dużo o sobie opowiadają. Każdy ma przecież swoją historię…

Większość historii łączy wspólny mianownik: samotność. Każdy przeżywa samotność inaczej. Samotni z wyboru, samotna matka, którą zostawił ukochany mąż, samotny mężczyzna, od którego wciąż się wymaga, by kochał, zarabiał, był romantyczny, zadbany. Samotny starzec, któremu się wydaje, że przeżył już wszystko, samotna kobieta u boku ukochanego mężczyzny. Dla tych wszystkich ludzi jestem, przez te kilka chwil.

Kiedy zakładałam działalność, nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak wielu ludzi jest samotnych. Moimi klientami są zazwyczaj samotni mężczyźni, którzy wychodzą ze mną do teatru bądź na kolację. Mam też kilka stałych klientek. „Przyjaciela” wynajmują ludzie także wtedy, kiedy potrzebują porady kogoś z zewnątrz, kto nic o nich nie wie i pomoże im, jako postronna osoba, podjąć ważną dla nich decyzję. W mojej pracy liczy się cierpliwość, nie mogę też psuć relacji z klientem, okazując mu nieporadnie współczucie. Nikt nie chce litości, ludzie potrzebują wsparcia. Moja praca dużo mnie nauczyła, wręcz zmieniła moje życie. Dostrzegłam, że tak naprawdę wiele mam, że są ludzie, którzy mają pieniądze, a nie mają nikogo bliskiego. Są sami jak palec. Nauczyłam się też, że nie wolno oglądać się za siebie ani za bardzo wybiegać w przyszłość, bo w jednej chwili wszystko może runąć jak domek z kart. Życie to krucha konstrukcja.

Staram się też akceptować to, kim jestem, chociaż nie zawsze mi to wychodzi, ale już jest lepiej, niż było kilka lat temu. Wynajmuję biuro, mały pokoik w kamienicy z widokiem na park, jednak przeważnie klienci chcą się spotykać w kawiarniach bądź restauracjach. Nie zarabiam kokosów, ale da się z tego żyć.

***

Był ciepły, słoneczny dzień, jak zwykle wyszłam na przerwę o godzinie trzynastej. Koło mojego gabinetu jest duży park, gdzie przyjemnie się odpoczywa. Usiadałam na murku i zaczęłam jeść kanapkę. Kiedy skończyłam, zamknęłam oczy, a twarz odwróciłam w stronę słońca.

– Cześć. – Usłyszałam tuż nad swoim uchem dziecięcy głosik. Otworzyłam oczy i zobaczyłam przed sobą uśmiechniętą dziewczynkę, która miała pewnie nie więcej niż osiem lat, blond włoski związane w dwa kucyki, niebieskie oczęta i pełne usteczka. Dziewczę przyglądało mi się uważnie.

– Cześć – rzuciłam oschle. Nie miałam ochoty rozmawiać z tą dziewczynką.

– To moja nowa lalka. – Mała pokazała mi szmacianą zabawkę.

– Mhm – zamruczałam. W duchu prosiłam, aby to blond stworzenie jak najszybciej sobie poszło.

– Tata mi ją kupił, aby mi nie było smutno.

– Mhm.

– Dlaczego nie chcesz ze mną rozmawiać? – zapytała.

– Bo nie lubię dzieci – powiedziałam odrobinę za ostro.

– Ale ja nie jestem dzieckiem. – Pokręciła główką, a blond kucyki zabawnie jej podskoczyły do góry.

– A kim?

– Dziewczynką.

– Z dziewczynkami też nie lubię rozmawiać.

– A to dlaczego?

Mój Boże, jeśli ta mała zaraz nie zamilknie, to stracę cierpliwość.

– Bo nie.

– To nie jest żadna odpowiedź.

– Słuchaj, czego ty ode mnie chcesz?

– Pogadać – powiedziała z rozbrajającą szczerością, wciąż się na mnie gapiąc. – I chciałabym cię prosić, żebyś namalowała mi słońce.

– A ja chciałabym księcia z bajki – rzuciłam. Dziewczynka zaczęła się śmiać. Kiedy się tak śmiała, w policzkach zrobiły jej się dwa słodkie dołeczki. – Dlaczego nie jesteś w szkole?

– Są wakacje.

– Mama nie czeka na ciebie z obiadkiem?

– Nie. Moja mama nie żyje – powiedziała z powagą w głosie. W jednej chwili naprawdę zrobiło mi się szkoda tej małej.

– Przepraszam, nie wiedziałam.

– Nie szkodzi. – Machnęła rączką. – Skąd mogłaś wiedzieć. Masz dużo przyjaciół? – zapytała.

– Nie – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– To możemy się zaprzyjaźnić. Widziałam cię tutaj wczoraj i zeszłej środy.

– Raczej nie. Dzieli nas zbyt duża różnica wieku.

– To namalujesz mi słońce? – Wyjęła z plecaczka kredki i zmiętą kartkę.

– Innym razem.

Nic nie odpowiedziała, tylko znów pokiwała główką.

– Teraz muszę już iść do domku, ale sądzę, że jeszcze się spotkamy. – Schowała swoje przybory z powrotem do plecaczka, a lalkę chwyciła w małe dłonie i mocno przytuliła do piersi.

– Możliwe.

– Obiecałaś, że namalujesz mi słońce.

– Nic takiego nie powiedziałam.

– Ale powiedziałaś: „innym razem”.

– No tak.

Mała ruszyła ścieżką przed siebie. Po kilku krokach odwróciła się w moją stronę i pomachała mi na pożegnanie.

– To cześć.

Twarz dziewczynki była uśmiechnięta. Odmachałam jej i niespodziewanie też się do niej uśmiechnęłam.

Rozdział 2

Obudziłam się jakaś sponiewierana. Zarzuciłam na siebie szlafrok i powoli wstałam z łóżka. Podeszłam do okna. Na zewnątrz nic się specjalnie nie działo. Była ósma rano w niedzielę. Świat dzisiaj wystopował. Odsłoniłam rolety, po czym spojrzałam w stronę mojego łóżka. „Po cholerę mi takie wielkie łóżko?” – pomyślałam z goryczą. W takim łóżku powinna spać para, mąż i żona, kochankowie, a śpi jedna, samotna kobieta. Gdybym miała chociaż dziecko. Ale nie mam. Co mi przyszło do głowy z tym dzieckiem, przecież nie chcę dziecka. W jednej chwili przypomniałam sobie o dziewczynce, która zaczepiła mnie w parku. Śliczna była. Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek telefonu. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Numer nieznany.

– Halo?

– Sabina? – Usłyszałam w telefonie płaczliwy głos.

– Tak.

– To ja, Beata.

– Beata? – Nie przypominam sobie, bym znała jakąś Beatę.

– Beata Mazur. Wiem, nie odzywałam się do ciebie tyle lat… Głupio tak jakoś. Spotkałam wczoraj twoją mamę i dała mi twój numer telefonu. – Beata była moją koleżanką z ogólniaka. Nie byłyśmy bliskimi sobie osobami. Ona dusza towarzystwa, a ja zakompleksiona grubaska.

– Ach, Beata. Cześć. Nie powiem, trochę jestem zdziwiona twoim telefonem. Czy coś się stało?

Usłyszałam trzaski i szlochanie.

– Tak. Czy mogłybyśmy się spotkać? Chciałabym z kimś porozmawiać, a za bardzo nie mam z kim. Twoja mama powiedziała mi, czym się zajmujesz, więc pomyślałam, że może i mnie wysłuchasz…

– Słuchaj… – Szukałam w głowie pretekstu, aby ją spławić. Ta dziewczyna nigdy nic mi złego nie zrobiła, może nawet i była sympatyczna, tylko że nie miałam ochoty na rozmowy akurat z nią. Przy niej znów wrócą przykre wspomnienia. Przy niej znów będę tą dziewczyną z tysiącem kompleksów.

– Proszę… Bardzo cię proszę – nalegała.

– Zgoda. Szkoda tylko, że nie zadzwoniłaś, kiedy było ci dobrze. – Zdobyłam się na lekką uszczypliwość.

Umówiłyśmy się w poniedziałek o dwunastej, w kawiarni na Starówce.

Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie czasy, kiedy byłam nastolatką. Nigdy nie zapomnę tego uczucia, które nieustannie mi towarzyszyło. Niezrozumienie? Smutek? Rozczarowanie sobą? Byłam najgrubsza z klasy, otaczały mnie same gibkie piękności. Co najśmieszniejsze, nikt mi nie dokuczał, nie naśmiewał się ze mnie, chłopcy traktowali mnie jak dobrą kumpelę, a i dziewczyny mnie lubiły. Na zewnątrz byłam roześmianą jajcarą, która ma gdzieś swoją tuszę. W środku jednak byłam zagubioną dziewczyną, która nie chciała być tylko koleżanką. Moi znajomi wiązali się w pary, a ja byłam sama. Za wszystko obwiniałam oczywiście moje zbędne kilogramy. Byłam święcie przekonana, że nie mam chłopaka dlatego, że jestem gruba. Po części to była prawda, ale nie do końca. Chude kobiety też bywają nieszczęśliwe, te piękne też są zdradzane i mają złamane serca.

Miałam jedną bliską przyjaciółkę – Alicję. Szkoda, że nasze drogi się rozeszły, kiedy skończyłyśmy ogólniak. Obiecałyśmy sobie, że na pewno nie stracimy ze sobą kontaktu. Kto zawinił? Może czas? Nie, raczej my dwie. Bo jednej się nie chciało, a druga miała za dużo na głowie. Zdawkowe telefony, wysłany pospiesznie mail. A potem nie miałyśmy już o czym rozmawiać. Przyszło zapomnienie. Nie powiem, nie raz ani nawet nie dwa zastanawiałam się, jak ułożyło jej się życie. Czy ma męża, dzieci, a przede wszystkim czy jest szczęśliwa.

To smutne, ale nie zawsze byłam zapraszana na imprezy, tak jakby ta gruba się nie nadawała na balangi. Wszystko zmieniło się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki na studiach. Wzięłam się za siebie i schudłam dwadzieścia dwa kilo, przypłacając moją nienaganną figurę zdrowiem. Wtedy jednak guzik mnie obchodziło zdrowie, najważniejsze, że osiągnęłam cel i upragniony rozmiar trzydzieści cztery. Dumnie się prężyłam, kiedy spotykałam znajomych z licealnych czasów. Czy byłam szczęśliwsza z tą swoją tyczkowatą figurą? Bardziej zmęczona, rozkojarzona, apatyczna. Szarą cerę maskowałam grubą warstwą makijażu. Włosy wypadały mi garściami, a paznokcie stały się łamliwe. Kiedy myślę o tej kobiecie, a raczej dziewczynie, którą byłam, zalewa mnie fala czułości. Chciałabym móc cofnąć czas i porozmawiać z nią, wtedy kiedy tego potrzebowała. Chciałabym ją przytulić i powiedzieć, że to, czy jest gruba, czy chuda, o niczym nie świadczy, bo jest wspaniałą dziewczyną. Chciałabym jej dać trochę pewności siebie. Chciałabym zostać jej przyjaciółką, bo wiem, jak samotna się czuła.

***

– Sabinka. Jak ty pięknie wyglądasz. – Beata cmoknęła powietrze. To jest teraz takie cool, cmokać każdego na powitanie. – A jak schudłaś, zawsze byłaś… – Urwała w pół zdania.

– Gruba – dokończyłam za nią. Zmierzyłam ją wzrokiem. Teraz to ona utyła. Nie wiem dlaczego, ale miałam z tego satysfakcję. „Jestem wredna” – pomyślałam. – Usiądźmy – zaproponowałam.

– Tyle lat się nie odzywałam. – Beata nie patrzyła mi prosto w oczy, tylko skubała serwetkę.

– Beata, nie będziemy teraz odgrywać wielkich przyjaciółek, bo nigdy nimi nie byłyśmy.

– To prawda – przytaknęła. – Wiesz, ja ciebie bardzo lubiłam, tylko ty wolałaś spędzać czas z chłopakami i z tą Alą.

– Taaak. – Westchnęłam. – Dlaczego ja?

– Słucham?

– Dlaczego chciałaś się ze mną spotkać?

– Nie mam z kim pogadać. To znaczy mam znajomych, ale z nimi o tym nie mogę porozmawiać. A z obcą osobą… To znaczy ty nie jesteś obca. Spotkałam twoją mamę, powiedziała mi, że jesteś taką niby przyjaciółką do wynajęcia, i pomyślałam, że może tobie się zwierzę i…

– Coś podać? – Rozmowę przerwał nam kelner.

– Dla mnie zieloną herbatę – powiedziałam.

– Dla mnie ciastko czekoladowe i herbatę owocową.

– Truskawkową? Z czarnej porzeczki? Malinową? Papaja i limonka?

– Malinowa będzie okej.

Kelner odszedł, a my przez chwilę milczałyśmy.

– Mów.

– Chyba tylko kobieta potrafi tak zgłupieć na punkcie faceta – zaczęła swoją opowieść. – Gerhard mieszka w Berlinie, gdzie się poznaliśmy. Byłam stażystką w firmie, w której pracował. Taki biurowy romans, który nie zakończył się wraz z ukończeniem przeze mnie stażu. Miłość kwitła, a ja za każdym razem, kiedy się spotykaliśmy, kochałam go coraz bardziej i bardziej. On przyjeżdżał często do Polski, mówił, że nie chce narażać mnie na wysokie koszty. Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszyłam, że tak o mnie dba.

Wypełniał całkowicie moje życie. Byłam nim przesiąknięta. Nigdy nikomu o nim nie powiedziałam. Zwierzenia bywają niebezpieczne. Zwłaszcza te o miłości. Myśli o nim osaczały mnie. Kiedy za nim tęskniłam, szukałam wiadomości o nim w internecie. Miał profil na Facebooku. Potrafiłam oglądać galerię jego zdjęć godzinami. Wpatrywać się w jego twarz i szeptać do niego czułe wyznania. Był mój, na szklanym monitorze.

Pewnego dnia postanowiłam mu zrobić niespodziankę. Pod wpływem chwili kupiłam bilet i wsiadłam do pociągu. Byłam podekscytowana niczym mała dziewczynka. Całą drogę z Poznania do Berlina wyrysowywałam na szybie serduszka.

– Serduszka? – zapytałam.

– Tak. Czasami tak jest, jak ci odbija na punkcie jakiegoś faceta. Człowiek, czytaj: kobieta, głupieje i zdolna jest do wymalowywania na brudnej szybie serduszek.

– Tak. – Uśmiechnęłam się. – Czasami tak jest.

– W środku cała dygotałam, czułam się jak przed jakimś ważnym egzaminem. Kiedy dojechałam na miejsce, zdałam sobie sprawę, że nawet nie wiem, gdzie mam jechać. Nigdy nie byłam u niego w domu, nie znałam adresu. Próbowałam się do niego dodzwonić, ale miał wyłączoną komórkę. Złapałam taksówkę i pojechałam do biura, w którym pracowałam, kiedy odbywałam staż. Jego sekretarka obrzuciła mnie niechętnym wzrokiem. Podała mi adres centrum rekreacyjnego, gdzie przebywał. O jego adresie domowym nie było nawet mowy. W jednej chwili ogarnęła mnie panika. „Co ja tutaj robię?” – pomyślałam. Serce galopowało jak szalone, a dłoń mocno zaciskała się na rączce walizki. Ponownie wsiadłam do taksówki i ruszyłam pod wskazany adres. Wybrałam po raz kolejny jego numer. Tym razem się dodzwoniłam, ale połączenie zostało odrzucone. Chciało mi się płakać. Po chwili na wyświetlaczu pojawiła się wiadomość: „Kochanie, nie mogę teraz rozmawiać, mam urwanie głowy w pracy. Oddzwonię”. W pracy? Wtedy powinnam już wiedzieć. Powinnam poprosić kierowcę, by odwiózł mnie z powrotem na dworzec. Zakochane kobiece serce do końca się łudzi.

– Czy coś się stało? – zatroskanym głosem zapytał kierowca, kiedy twarz nagle mi pobladła.

– Nie, nic. Jedźmy. Szybciej – odpowiedziałam.

Od recepcjonistki z centrum rekreacyjnego dowiedziałam się, że pan Gerhard Schmidt jest teraz w barze. Postawiłam walizkę w holu, palcami przeczesałam włosy i jak w transie ruszyłam w stronę baru. Chciałam go jak najszybciej ujrzeć. Byłam zmęczona podróżą, niemiłosiernie stęskniona. Jedyne, czego pragnęłam, to wtulić się w jego silne ramiona. Siedział rozparty w fotelu przy narożnym stoliku i sączył drinka. Kiedy odwrócił się w moją stronę, skamieniał. Wstał, gwałtownie potrącając kelnera.

– Co ty tutaj robisz? – powiedział ostro. Nie takiego przywitania oczekuje kobieta.

– Chciałam… Chciałam zrobić ci niespodziankę.

Uniósł brwi, potarł brodę. Nawet się nie uśmiechnął.

– No to zrobiłaś.

Zapadła cisza. Stałam jak słup soli, nie wiedząc, co dalej. Czekałam na jakiś znak od niego.

– I co ja mam teraz z tobą zrobić? – wycedził przez zaciśnięte usta. W jednej chwili poczułam, jak moje serce rozpada się na drobne kawałeczki.

– Nie wiem – odparłam. – Myślałam, że coś dla ciebie znaczę.

– A ja myślałem, że wszystko jest jasne.

– Nie rozumiem.

– To był układ – stwierdził zimno.

– Układ? Masz żonę?

– Nie. Nie jestem takim draniem. Myślałem, że dobrze się ze mną bawisz. Odpowiadała mi taka znajomość bez zobowiązań.

– Dla mnie to nie była zabawa, tylko coś poważnego. Wiesz, muszę już chyba iść – wyjąkałam. Najbardziej pragnęłam w tym momencie uciec stamtąd. Zamiast tego stałam i nie mogłam się ruszyć. Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Czułam w mostku olbrzymi ból, jakby jakiś kwas wyżerał mi w sercu dziurę.

– Beata. Jak już jesteś, to wynajmę ci pokój, spędzimy miło wieczór, wiesz, teraz nie mogę się tobą zająć, ale potem…

– Nie! Nie! Nie! Wracam do domu.

– Musisz odpocząć. – Chwycił mnie za rękę.

– Ja nic nie muszę. – Spiorunowałam go wzrokiem, po czym szybko odwróciłam od niego twarz, by nie zobaczył, że mój podbródek zaczyna drżeć. Po co mi to było? Ten cały przyjazd. Po to, by zobaczyć na jego twarzy złość, po to, by dowiedzieć się, że mężczyzna, którego kocham, nie ma dla mnie czasu. Po to, by usłyszeć, że jest się tylko nic nieznaczącą znajomością?

Skończyła opowiadać. Po policzkach ciekły jej łzy. Położyłam swoją dłoń na jej dłoni.

– Dlaczego jedni kochają z wzajemnością, a inni zakochują się w osobach, które mają je daleko gdzieś?

– Nie wiem. – Westchnęłam. – Może najpierw trzeba odnaleźć siebie, żeby móc odnaleźć innych. Zamówić ci drinka?

– Tak, poproszę. Mam ochotę się upić.

– Ja też.

– Życie jest takie popieprzone.

Zapaliła papierosa.

– Miłość tak często przychodzi nie w porę.

– A wiesz, że mi się wydaje, że jednak zawsze ona się pojawia wtedy, kiedy ma się pojawić. Tylko że często zakochujemy się w niewłaściwych ludziach.

Beata upiła się szybko. Odwiozłam ją do domu, adres sprawdziłam w dowodzie. Prowadziłam wolno po schodach, bo co chwila zatrzymywała się i chichotała lub zanosiła płaczem.

– Odezwę się – powiedziała na koniec.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Gabriela Gargaś, 2013

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I Filia, Poznań 2018

Zdjęcia na okładce: © BillionPhotos.com/Adobe Stock

Redakcja: Paulina Jeske-Choińska

Korekta: Agnieszka Czapczyk

Skład i łamanie: Teodor Jeske-Choiński

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-563-5

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl