Kotek zwany Czesio

Joanna Ernest-Kaszubowska

Copyright © by Joanna Ernest-Kaszubowska 2018
All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja
Adam Buszek

Projekt okładki, ilustracje
Karolina Staszak

Skład i łamanie, konwersja do wersji elektronicznej
Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-66070-18-9

Wydawnictwo WasPos
ul. Rembielińska 8a/120, 03-343 Warszawa
tel. 514-979-839, kontakt@waspos.pl www.waspos.pl

– Jeśli nie chcesz założyć szalika, to nigdzie nie pójdziesz – powiedziała mama do Oli.

– Ale jak to, przecież obiecałaś, a obietnic się dotrzymuje – odpowiedziała Ola i pobiegła do swojego pokoju.

W pokoiku siedziała młodsza siostra Helenka, która bawiła się w kąciku.

Na parapecie zaś siedział kotek Czesio. W przeciwieństwie do Helenki Ola nie lubiła, gdy Czesio przesiadywał w domu. Bawiła się z nim chętnie, ale tylko na zewnątrz.

– Dorośli w ogóle nie rozumieją dzieci. Po co mi czapka, jak już się zrobiło cieplej? Jak ja będę wyglądała, a ty, kocie, co tu robisz znowu w moim pokoju? – powiedziała Ola.

– Nie wyrzucaj Czesia, on jest taki kochany. Doba? – powiedziała Helenka.

– Dobrze, dobrze – odparła Ola.

– Odpowiadając ci na pytanie, ogrzewam się tutaj, bo w przeciwieństwie do ciebie uważam, że nadal jest chłodno na dworze – powiedział... kotek.

– Co? Kto, kto to powiedział? – Ola przestraszyła się.

– To ja, Czesio, przecież pytałaś – odparł kot.

– Aleeee... jak to, koty nie mówią! Hela, słyszałaś? – powiedziała jeszcze bardziej przestraszona Ola.

– Słyszałam, słyszałam, Czesio często ze mną rozmawia i opowiada mi o swoich przygodach – powiedziała Helenka.

Olusia usiadła na łóżku. Kompletnie nie wiedziała, co robić, co powiedzieć. Zerkała to na kota, to na siostrzyczkę, która siedziała z takim spokojem, jak gdyby nic nadzwyczajnego się nie stało. Przecierała oczy, uszczypnęła się w nadziei, że to tylko sen.

– Dzisiaj opowiem wam, jak to się stało, że trafiłem do was – powiedział Czesio.

– Jak to, przecież znalazłyśmy cię, co tu opowiadać?

– A ja chcę! Opowiedz, opowiedz – spierały się dziewczynki.

– Tego dnia byłem jeszcze, tak jak wy, dzieckiem – zaczął Czesio. – Wiem, że trudno ci w to uwierzyć, Olu, ale byłem chłopcem o imieniu Szymon. I choć dopiero teraz to widzę, nie zawsze byłem grzeczny. Był piątek i, tak jak dzisiaj, piękny, słoneczny, wiosenny dzień. I tak jak dzisiaj: początek wiosny, a to nie znaczy, że jest już, jak mówicie, super ciepło. Mama prosiła, żebym nigdzie nie wychodził, bo w każdej chwili może zacząć padać deszcz. Ale ja, jak już się pewnie domyślacie, nie posłuchałem mamusi. Pobiegłem w stronę parku, który znajdował się niedaleko naszego bloku. Tak jak wy mieszkałem na wsi, ale nie w domku, tylko właśnie w bloku. Z parku można było dojść nad jezioro: moje ulubione miejsce, do którego nie wolno mi było pod żadnym pozorem chodzić samemu. Ależ było wtedy cudownie, pierwszy raz sam na spacerze w parku i nad jeziorem bez ciągłego strofowania mamy: „tu nie wolno wchodzić, tam biegać, a teraz daj rękę”... Wtedy uważałem, że to mój najlepszy dzień. Wchodziłem na drzewa, moczyłem w jeziorku nogi aż po kolana. Wchodziłem, gdzie tylko mi się podobało, bo nie bałem się żadnych kleszczy, o których mama mi wciąż powtarzała i powtarzała. W naszym parku był piękny, zabytkowy pałacyk.

Odkąd pamiętam, nie można było tam wejść. To taki stary opuszczony budynek, którego okna i drzwi pozabijano deskami. Niedaleko znajdowała się jego piwnica. Wyglądała jak taka mała górka porośnięta krzewami, tylko, że z przodu posiadała drzwiczki. Będąc z rodzicami, nigdy nie próbowałem ich otworzyć. Więc skorzystałem z okazji i… ku mojemu zdziwieniu okazało się, że mogę tam wejść! Długo się zastanawiałem, wiecie, troszeczkę się bałem, ale jak to ja, postanowiłem, że wejdę. Jak tylko wszedłem, poczułem się niepewnie. Stwierdziłem jednak, że z takiej okazji nie mogę nie skorzystać. Niestety, idąc coraz dalej, zrozumiałem, że nie był to dobry pomysł – im dalej, tym robiło się coraz ciemniej. Chciałem wrócić, ale miałem wrażenie, że chodzę wkoło. Nie mogłem trafić do wyjścia. W pewnym momencie usłyszałem moich rodziców – byli na zewnątrz, wołali mnie. Tak bardzo chciałem, żeby mnie znaleźli… ale pomimo mojego wołania słyszałem tylko, jak się oddalają. W pewnym momencie zobaczyłem małe światełko: uradowany zacząłem w jego stronę biec. Niestety po drodze wpadłem do jakiegoś ogromnego dołu i straciłem przytomność. Kiedy się obudziłem, byłem już w zupełnie innym miejscu, zresztą wiecie, gdzie, bo tam mnie znalazłyście. Nie wiem, jak to się stało, ale obudziłem się kotem. Wiele bym dał, żeby być z moimi rodzicami… Żałuję, że jak zwykle nie posłuchałem mamy. Ale z drugiej strony miałem szczęście, że to wy mnie przygarnęłyście. Z czasem zrozumiałem, że moją mowę słyszą dzieci, a dorośli nie.

– Wiesz, może pomożemy ci wrócić do domu! Opowiedz nam więcej szczegółów o tym, gdzie mieszkałeś i kim są twoi rodzice – poprosiła Ola.

– Gdyby to było takie proste. Ale dlaczego to się nie uda, opowiem wam po kolacji. Mama wołała już dwa razy, a wiadomo: rodziców trzeba słuchać – powiedział Czesio.

– Wiesz, kocie, chyba masz rację. Idziemy, Helenko – postanowiła Ola.

– Olu, czy mi się wydaje, czy jesteś zmartwiona? Coś się stało? Masz jakiś problem? – spytała mama.