TAM, GDZIE INNI WIDZĄ NIESZCZĘŚLIWY WYPADEK, NADKOMISARZ KATIE MAGUIRE WIDZI MORDERSTWO.

Nie po raz pierwszy w Cork wybucha pożar. Żaden jednak nie pochłonął tylu ofiar: siedemnaściorga młodych tancerzy należących do zespołu tańca irlandzkiego. I w żadnym ludzie nie zginęli, jeszcze zanim pojawiły się płomienie. Jedyną osobą cudem ocalałą z pożogi jest dziewczynka, która nie chce mówić. Katie musi więc znaleźć inny sposób na odkrycie motywów sprawcy. Tymczasem Davy’emu Dorganowi, który przybył do Cork, by przejąć interes zabitego przywódcy gangu, przyświecają zupełnie inne cele niż jego poprzednikowi. Tamten chciał się po prostu wzbogacić, Davy zamierza wykorzystać brexit do obudzenia w Irlandczykach narodowego ducha, i to w najbardziej krwawy sposób.

GRAHAM MASTERTON

Popularny angielski pisarz. Urodził się w 1946 r. w Edynburgu. Po ukończeniu studiów pracował jako redaktor w miesięcznikach, m.in. „Mayfair” i w angielskim wydaniu „Penthouse’a”. Autor licznych horrorów, romansów, powieści obyczajowych, thrillerów oraz poradników seksuologicznych. Zdobył Edgar Allan Poe Award, Prix Julia Verlanger i był nominowany do Bram Stoker Award. Debiutował w 1976 r. horrorem Manitou (zekranizowanym z Tonym Curtisem w roli głównej). Jego dorobek literacki obejmuje ponad 80 książek – powieści i zbiorów opowiadań – o całkowitym nakładzie przekraczającym 20 milionów egzemplarzy, z czego ponad dwa miliony kupili polscy czytelnicy. Wielką popularność pisarza w Polsce, którą często odwiedza, ugruntował cykl poradników seksuologicznych, w tym wielokrotnie wznawiane Magia seksu i Potęga seksu. W ostatnim czasie Graham Masterton skupił się na kontynuacji cyklu kryminałów z Katie Maguire, do którego należy osiem powieści: Białe kości, Upadłe anioły, Czerwone światło hańby, Uznani za zmarłych, Siostry krwi, Pogrzebani, Martwi za życia i Tańczące martwe dziewczynki.

Tego autora

Sagi historyczne

WŁADCY PRZESTWORZY

IMPERIUM

DYNASTIA

Rook

ROOK

KŁY I PAZURY

STRACH

DEMON ZIMNA

SYRENA

CIEMNIA

ZŁODZIEJ DUSZ

OGRÓD ZŁA

Manitou

MANITOU

ZEMSTA MANITOU

DUCH ZAGŁADY

KREW MANITOU

ARMAGEDON

INFEKCJA

Wojownicy Nocy

ŚMIERTELNE SNY

POWRÓT WOJOWNIKÓW NOCY

DZIEWIĄTY KOSZMAR

Katie Maguire

BIAŁE KOŚCI

(książka wcześniej ukazała się pt. KATIE MAGUIRE)

UPADŁE ANIOŁY

CZERWONE ŚWIATŁO HAŃBY

UZNANI ZA ZMARŁYCH

SIOSTRY KRWI

POGRZEBANI

MARTWI ZA ŻYCIA

TAŃCZĄCE MARTWE DZIEWCZYNKI

Inne tytuły

STUDNIE PIEKIEŁ

ANIOŁ JESSIKI

STRAŻNICY PIEKŁA

DEMONY NORMANDII

ŚWIĘTY TERROR

SZARY DIABEŁ

ZWIERCIADŁO PIEKIEŁ

ZJAWA

BEZSENNI

CZARNY ANIOŁ

STRACH MA WIELE TWARZY

SFINKS

WYZNAWCY PŁOMIENIA

WENDIGO

OKRUCHY STRACHU

CIAŁO I KREW

DRAPIEŻCY

WALHALLA

PIĄTA CZAROWNICA

MUZYKA Z ZAŚWIATÓW

BŁYSKAWICA

DUCH OGNIA

ZAKLĘCI

ŚPIĄCZKA

SUSZA

SZKARŁATNA WDOWA

Tytuł oryginału:

DEAD GIRLS DANCING

Copyright © Graham Masterton 2017

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2018

Polish translation copyright © Paweł Korombel & Anna Dobrzańska 2018

Redakcja: Katarzyna Kumaszewska

Zdjęcie na okładce: © Karina Vegas/Arcangel Images

Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Skład: Laguna

ISBN 978-83-8125-432-8

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, hachi.media

Dla Dana i Caroline,
Samuela i Lucy,
z wyrazami miłości

Ná lasadh tine go bhfuil tú féin nach féidir a mhúchadh.

Nie rozniecaj ognia, którego nie mógłbyś sam ugasić.

Irlandzkie porzekadło

Rozdział 1

Ledwie zaczęli tańczyć do Blackthorn Stick, Catriona potknęła się i zatrzymała. Szarpnęła Brendana za rękaw, zmuszając go, by również się zatrzymał. Mała Aoife, która była tuż za nimi, omal na niego nie wpadła.

– Co jest?! – krzyknął na nią Brendan. Musiał podnosić głos, żeby przekrzyczeć płynące z głośników dźwięki piszczałek i skrzypiec oraz stukot butów pozostałych czternastu tancerzy na parkiecie, który wracał odbity echem od ścian pomieszczenia.

– Nie macie wrażenia, że coś się pali?! – zawołała Catriona.

Brendan i Aoife kilka razy pociągnęli nosami.

– Nie, Cat, to tylko spaliny – odparł chłopak.

– Jasne! To ten koleś, Noonan, z zakładu pogrzebowego obok! Zawsze zostawia swój stary karawan na uruchomionym silniku, żeby nie wyzionął ducha, zanim on będzie musiał pojechać na cmentarz! Rano, jak wszedłem do studia, mało się nie udusiłem!

– Brendan? Catriona? Macie jakiś problem?! – zawołał Nicholas, nauczyciel tańca. Stał obok odtwarzacza płyt w drugim końcu sali; jedną rękę opierał na biodrze, w drugiej trzymał przy uchu telefon. Był łysy, miał starannie przystrzyżoną siwą kozią bródkę i kolczyk z brylantem w jednym uchu.

– Nie, nie, Nicholasie, wszystko w porządku! – odparł Brendan. Parę razy tupnął nogami, żeby wpaść w rytm, i podjął przerwany taniec. Aoife dołączyła do niego, lecz po chwili znów stanęła i marszcząc nos, zaczęła węszyć w powietrzu.

– Chyba masz rację! – krzyknęła, nachylając się w stronę Catriony. – Coś tu śmierdzi i według mnie nie jest to karawan Noonana! Zresztą, jakim cudem spaliny dostałyby się na klatkę schodową?

Catriona raz i drugi nabrała głęboko powietrza i pokiwała głową.

– I jakby był mocniejszy, co nie? Sama nie wiem. Pachnie jak dym z Browaru Murphy’ego, tyle że wyraźniej czuje się spaleniznę.

Zamierzała pomachać do Nicholasa, zobaczyła jednak, że ten klęczy przed Sinéad i pomaga jej zawiązać sznurowadło. Wyglądał, jakby się jej oświadczał, choć to – oczywiście – nie wchodziło w grę, bo Nicholas wziął przecież ślub ze swoim partnerem Tadhgem.

– Pójdę się rozejrzeć – rzuciła do Aoife.

Żwawym krokiem przecięła salę i podeszła do drzwi prowadzących na klatkę schodową; blachy na podeszwach butów stukały o podłogę. Była wysoką, chudą dziewczyną, bladą i piegowatą, z grzywą rudych włosów, które związywała wstążką na czubku głowy, przez co nie musiała zakładać peruki. Tego ranka miała na sobie prostą, szmaragdowozieloną sukienkę do tańca i żadnego makijażu – w końcu to była tylko próba.

Kiedy podeszła do drzwi, Nicholas wstał i wyłączył muzykę. Wraz z nią ustał stukot butów na parkiecie.

– Tańczycie nierówno! – oburzył się. – Chryste, brzmicie jak stado królików na blaszanym dachu! Wszystko przez to, że niektórzy z was przy podwójnym stuknięciu nie dość wysoko unoszą nogi. No już, przecież wiecie, na co was stać! Zaczynamy od nowa!

Teraz, kiedy w studiu panowała cisza, Catriona słyszała dobiegający zza drzwi dziwny dźwięk. Przypominał oddychanie, któremu towarzyszy szelest, jakby wiatr nawiewał do tunelu suche liście.

– Cat?! Dokąd to?! – zawołał Nicholas. – Chyba nas nie opuszczasz?!

– Czuć tu dym – powiedziała. – Chciałam zobaczyć, skąd ten zapach.

Nicholas wciągnął powietrze.

– Nie – odparł. – Nic nie czuję. Ale dalej mam jeszcze zatkany nos.

– Mówiłem ci – odezwał się Brendan. – To Noonan grzeje swój karawan. Chce nas wszystkich potruć, żeby mieć więcej klientów.

Catriona chwyciła za klamkę.

– Święty Józefie – bąknęła i gwałtownie cofnęła rękę, klamka była bowiem gorąca jak czajnik z wrzątkiem.

– Czekamy na ciebie, Catriono! – przypomniał jej Nicholas.

Naciągnęła rękaw sukienki, tak że zakrywał jej dłoń, nacisnęła klamkę i szarpnięciem otworzyła drzwi. W tej samej chwili poczuła za plecami gwałtowny podmuch powietrza, jak gdyby horda rozjuszonych duchów próbowała minąć ją i wypaść na klatkę schodową. Jej sukienka załopotała, a rude loki pofrunęły do góry z osobliwym świstem, który miał w sobie coś smętnego, a zarazem triumfalnego.

Klatkę schodową wypełniał jasnoszary dym, który w zetknięciu z powietrzem wyssanym ze studia świsnął ogłuszająco i eksplodował pomarańczowym piekłem. Ogień z rykiem wdarł się przez drzwi i wzbił pod sam sufit. Rozszalałe płomienie zamknęły się wokół krzyczącej Catriony i pomknęły ku pozostałym tancerzom. Niektórzy upadli na kolana, inni zakrywali twarze dłońmi, wpadając na siebie nawzajem.

W ciągu zaledwie kilku sekund wnętrze studia stanęło w ogniu, a w panującym żarze tancerze mieli wrażenie, że ktoś leje im w płuca płynne żelazo. Zielone nylonowe zasłony zwinęły się w zetknięciu z żywiołem, stojące pod ścianami wyściełane krzesła tliły się i kopciły, nawet lakier na parkiecie zaczął skwierczeć. Lustro na ścianie w drugim końcu sali zatrzeszczało i pękło po skosie.

Catrionę od stóp do głów spowijał ognisty całun. Próbowała ugasić płomienie, machając rękami jak mała doboszka i skacząc dookoła w budzącej grozę parodii potrójnej gigi. Jej rude loki skurczyły się i zwinęły, poza kilkoma kosmykami na czubku głowy, gdzie było ich najwięcej. Te płonęły teraz niczym świeczki na torcie urodzinowym. Upstrzona piegami blada twarz zmieniła się w czarną, demoniczną maskę z głębokimi szkarłatnymi bruzdami na czole i wokół oczu. Szmaragdowozielona sukienka zetliła się i nawet ciężkie czarne buty Catriony płonęły.

Powietrze w studiu było nie tylko piekielnie gorące, ale szybko wypełniało się gęstym, duszącym dymem. Przerażeni tancerze biegali bez ładu i składu, a ich buty stukały o drewniany parkiet.

– Trzymajcie się razem! – wrzeszczał schrypniętym głosem Nicholas. – Chwyćcie się za ręce! Trzymajcie się razem!

Brendan, zanosząc się kaszlem i z trudem oddychając, zdjął zawiązany w talii jasnoniebieski bawełniany sweter i trzymając go przed sobą, próbował przedrzeć się do Catriony, by pomóc jej zdusić płomienie. W pewnej chwili zobaczył, że dziewczyna zachwiała się i upadła na bok; jej głowa z głuchym łupnięciem uderzyła o podłogę. Gdy dziewczyna przewróciła się na plecy, na jej poczerniałym ciele tliły się resztki materiału, nogi drżały, a ręce spoczywały na piersi złożone jak do modlitwy.

Przyklęknął obok niej i ostrożnie wyciągnął do niej rękę. Z nabiegłych krwią oczu Catriony wyczytał, że go nie widzi; była zbyt bliska śmierci, by mógł ją ocalić. Przeżegnał się i kaszląc, zerwał się z podłogi. Zakrył twarz swetrem i niezdarnie ruszył przez kłęby dymu i tańczące iskry ku reszcie grupy.

– Na poddasze! Wszyscy! – krzyknął Nicholas schrypniętym głosem. – Nie możemy zejść po schodach. Musimy iść na górę! Patrick! Pomóż Niamh, dobrze? Ciara, skarbie, tędy! No już, ruszajcie się! I trzymajcie się razem!

Machał rękami, kierując wszystkich w drugi koniec sali ku prowadzącym na strych małym drzwiom. Brendan był tam kiedyś – pomagał Nicholasowi wnosić pudła ze starymi kostiumami – wiedział więc, że jest tam okno mansardowe z widokiem na róg Shandon Street, które będą mogli otworzyć, by wezwać pomoc.

Jeszcze raz obejrzał się na Catrionę. Wśród kłębów dymu zobaczył, że wciąż leży na plecach, nieruchoma i otoczona płomieniami, jak gdyby jej ciało złożono na stosie pogrzebowym.

Obok niego mały Duncan ze sterczącymi czarnymi włosami zgiął się wpół i odkasływał długie nitki gęstej flegmy. Widząc to, Brendan chwycił chłopca za pasek i rękaw koszuli i potykając się, na wpół zaniósł, na wpół zawlókł go w drugi koniec studia. Pozostali tancerze zbili się w ciasną gromadę i przerażeni czekali, aż Nicholas wśród pęku kluczy znajdzie ten, który otwierał drzwi na poddasze. Słychać było stłumione jęki i szloch, nikt jednak nie krzyczał ani nie zanosił się płaczem. Dym był zbyt gryzący, by mogli swobodnie oddychać, i większość z nich zakrywała usta rękami, jak gdyby nigdy więcej nie zamierzali się odzywać.

W chwili gdy Nicholas znalazł pasujący klucz, płomienie w studiu przygasły, przez co przypominały sforę agresywnych psów, którym kazano warować. Skwierczenie lakieru przycichło i tylko od czasu do czasu rozlegały się pojedyncze trzaski. W sali zapadła pełna napięcia cisza, którą przerwał szczęk klucza w zamku.

Święta Panienko, pomyślał Brendan. Zdawało się, że ogień się wypalił i nic im nie grozi. Z płucami obolałymi od wstrzymywania oddechu postawił Duncana pod drzwiami, które Nicholas pchnięciem otworzył na oścież.

Do studia z niemal radosnym świstem wpadło powietrze z poddasza. Ogień buchnął z jeszcze większą zajadłością, a ryczące płomienie sięgnęły pod sam sufit. Brendan poczuł na karku podmuch gorąca, a jego włosy stanęły w ogniu, choć on nie miał o tym pojęcia. W ciągu zaledwie kilku sekund pomarańczowe płomienie spowiły Nicholasa i jego uczniów od stóp do głów, zmieniając ich w rozwrzeszczane, machające ramionami żywe pochodnie.

Tańczyli przerażającą parodię Blackthorn Stick, podczas gdy ich włosy ulatywały z dymem, kopcące strzępy ubrań wzbijały się w powietrze, a buty niczym rzężenie konającego stukały o parkiet. Wyglądali jak tancerze z piekła rodem.

Jeden po drugim potykali się, wpadali na siebie i padali na podłogę, by tam już pozostać. Zdawało się, że ogień karmi się nimi, a jego apetyt rośnie wraz z każdym strawionym ciałem. Z rykiem przetoczył się po nich i zaczął piąć się po schodach na poddasze, paląc sizalowy chodnik, jak gdyby wyczuwał, że ktoś jeszcze kryje się na górze, i zamierzał go odnaleźć.

Rozdział 2

Katie wraz z komendantem MacCostagáinem przeglądała kwartalny budżet, kiedy usłyszała dźwięk syren dobiegający z pobliskiej remizy.

Z początku nie zwróciła na nie uwagi, starając się ustalić harmonogram dyżurów swoich ludzi tak, by możliwie jak najbardziej ograniczyć wydatki. Musiała też zatrudnić nowych detektywów, ponieważ detektyw sierżant Lynch i detektyw Ó Broin wiosną przechodzili na emeryturę, a żaden ze świeżo upieczonych funkcjonariuszy Garda Síochána nie mógł ich zastąpić.

– Nic nie zrobimy, Katie, ministerstwo obcięło nam koszty i tyle – powiedział komendant. Wyciągnął z kieszeni chusteczkę i głośno wydmuchał nos. – Tak czy siak, musimy znaleźć sposób, żeby trochę przyoszczędzić, nawet gdybyśmy mieli sprzedać radiowozy i jeździć domowej roboty wózkami dla dzieci.

– Mnie to nie przeszkadza. – Katie się uśmiechnęła. – Mój pierwszy chłopak woził mnie po okolicy w takim wózku i cholernie mi się to podobało. Ja miałam cztery lata, a on sześć. Dalaigh, tak miał na imię. Pamiętam, że pachniał toffi. A może to były siuśki, tylko go idealizowałam.

Gdy chwilę później usłyszeli kolejną syrenę, a tuż po niej jeszcze jedną, MacCostagáin spojrzał na Katie i uniósł krzaczastą siwą brew.

– Szykują się kłopoty – mruknął.

Sięgnął po stojący na biurku telefon, lecz w tej samej chwili z komórki Katie popłynęły dźwięki Fear a’ Bháta. Wyjęła telefon z wewnętrznej kieszeni żakietu i przyłożyła do ucha. Dzwonił detektyw sierżant Begley.

– Pewnie słyszała pani te syreny. W szkole tańca Toirneach Damhsa wybuchł pożar. To w dole Shandon Street, niedaleko Farren’s Quay, zaraz przy zakładzie pogrzebowym Jera Noonana. Właśnie dzwonił do mnie dyżurny; podobno w środku są uwięzieni ludzie.

– Powiedział ilu?

– Nie wie dokładnie, ale wygląda na to, że pożar wybuchł w trakcie zajęć, więc myślę, że co najmniej osiem osób. Wysłali tam sześć jednostek. Whalen, zastępca komendanta straży, jest już w drodze.

– Nadkomisarz Pearse wie o tym?

– Tak. Wysłał na miejsce inspektora Cafferty’ego. Wezwano pogotowie i Czerwony Krzyż, w razie gdyby potrzebowali więcej karetek.

Katie zakryła ręką głośnik iPhone’a i zwróciła się do komendanta:

– W szkole tańca na końcu Shandon Street wybuchł pożar. Podobno w budynku są ludzie. Może nawet osiem osób. – Cofnęła rękę i spytała Begleya: – Wiadomo, kto powiadomił służby?

– Dyżurny mówi, że któryś z przechodniów. Zobaczył ogień w oknach i kłęby dymu na dachu. W sumie siedemnaście osób zadzwoniło pod sto dwanaście, niemal w tym samym czasie. Mamy ich numery, gdyby trzeba było później sprawdzić tych ludzi.

– Dobra, Sean, dzięki. Wybierasz się tam?

– Tak. Wezmę ze sobą O’Donovana i Markeya.

– Informuj mnie na bieżąco, dobrze? – Katie zamknęła księgę rachunkową i wstała. – Lepiej tam pojadę. Na miejscu będą pewnie dziennikarze. Skoro zastępca komendanta straży pofatygował się osobiście, chyba też powinnam się pokazać.

– Chryste – mruknął MacCostagáin. – Jedyne, co mnie przeraża, to myśl, że mógłbym utknąć w płonącym budynku. Tak zginął mój wujek Phelim. Co prawda nie utknął, tylko przysnął, ale rezultat był ten sam.

– Co się z nim stało? – spytała Katie, sięgając po torebkę, długopis i notatnik.

– Był zalany w trupa. Położył się, zapalił papierosa i zasnął. Był potężnym facetem, ale ciotka mówiła, że kiedy go znaleźli, wyglądał jak małpie truchło.

– Zajrzę do pana później – rzuciła, wychodząc. W pośpiechu poszła do swojego gabinetu i zdjęła z wieszaka wściekle żółtą kurtkę odblaskową. Dzień był szary i wietrzny, chociaż nie padało. Na dachu budynku po drugiej stronie ulicy przycupnęło kilka wron z piórami nastroszonymi od wiatru. Katie nie była przesądna, nie lubiła jednak takich wronich zgromadzeń – miała wrażenie, że zwiastują nieszczęście.

Idąc do wyjścia, zajrzała do sali odpraw i zawołała do detektywa Dooleya:

– Robert! Jadę do tego pożaru na Shandon Street! Skoczysz ze mną? – Widząc, że Dooley sięga po kamizelkę odblaskową, powiedziała: – Odpuść sobie. Nie chcę, żebyś się rzucał w oczy.

Detektyw Dooley był najmłodszym mężczyzną detektywem w jej grupie. Ubrany w jegginsy, z włosami zaczesanymi do góry, wyglądał jak student college’u, choć niedawno obchodził dwudzieste czwarte urodziny. Jednym z powodów, dla których Katie chciała wziąć go ze sobą, było to, że potrafił zniknąć w każdym tłumie, zwłaszcza wśród młodych ludzi. W przypadku dużych pożarów strażacy walczyli z ogniem, a detektywi Katie skupiali uwagę na stojących w tłumie ludziach. Ponad siedemdziesiąt pięć procent podpalaczy kręciło się wokół budynków, które podpalili, bo lubili patrzeć, jak płoną.

Detektyw Dooley ruszył za Katie w kierunku windy; przyspieszył kroku, by ją dogonić.

– Na RedFM nadają na żywo z miejsca pożaru – poinformował ją, kiedy zjeżdżali na parter. – Rozmawiali przez telefon z gościem, który prowadzi grupę tancerzy. Nazywa się Danny Coffey czy jakoś tak. Powiedział, że w budynku było co najmniej szesnaście osób, plus nauczyciel. Byli w trakcie próby generalnej przed festiwalem, który ma się odbyć w przyszłym tygodniu.

– Danny Coffey, tak – upewniła się Katie. – Słyszałam o nim. Jeśli dobrze pamiętam, zaczynał razem z Michaelem Flatleyem. Co mówili? Czy któryś z tancerzy zdołał wydostać się z budynku?

– Na razie nic nie wiedzą. Nie mamy też żadnych wieści od inspektora Cafferty’ego.

Szybkim krokiem przecięli lśniącą czystością recepcję i skierowali się w stronę wyjścia na parking. Mieli już opuścić budynek, gdy Katie kątem oka zauważyła błysk otwieranych szklanych drzwi, a gdy się odwróciła, zobaczyła Conora Ó Máille’a wchodzącego do komendy.

Matko Boska, pomyślała. Tylko nie teraz. I nie przy Dooleyu.

Zobaczywszy ją, Conor minął biurko oficera dyżurnego. Jego ciemna broda była świeżo przystrzyżona; miał na sobie długi, oliwkowy płaszcz przeciwdeszczowy i wyglansowane, jasnobrązowe półbuty. Katie zatrzymała się, podczas gdy detektyw Dooley cofnął się o kilka kroków. Jak wszyscy na komendzie przy Anglesea Street, on również wiedział, że między Katie a tym mężczyzną coś się wydarzyło. Słyszał też, że żona Conora szukała go tutaj.

– Katie? – zaczął Conor. Na jego twarzy skrucha mieszała się ze złością. Sześcioletni Dalaigh ze swoim wózkiem mógł pachnieć toffi albo siuśkami, ale Conor Ó Máille pachniał wodą po goleniu Chanel Bleu. Jego oczy miały barwę mahoniu.

– Jadę do pilnej sprawy – mruknęła Katie i na potwierdzenie swych słów podniosła klapy kurtki odblaskowej. – Pewnie słyszałeś syreny.

– Tak, oczywiście. Po prostu muszę z tobą porozmawiać.

– Ja z tobą też. Głównie o walkach psów. Ale ta rozmowa będzie musiała zaczekać do mojego powrotu. Mamy ludzi uwięzionych w płonącym budynku.

– Dobrze – odparł Conor. – Zadzwonisz do mnie?

– Nadal mieszkasz w pensjonacie Gabriel House?

– Tak, ale jutro wracam do Limerick.

– Do pani Ó Máille? – spytała Katie i natychmiast tego pożałowała.

– Katie… – zaczął i wyciągnął do niej rękę.

– Zadzwonię później – rzuciła. – Teraz muszę iść. Są ludzie, których sytuacja jest znacznie bardziej dramatyczna niż moja czy twoja.

* * *

Skręciwszy w Merchants Quay, zobaczyli wiszącą nad rzeką czarną chmurę dymu, a przejeżdżając przez Patrick’s Bridge, dostrzegli błyskające niebieskie światła i sześć wozów strażackich zaparkowanych w strefie zamkniętej dla ruchu kołowego przed szkołą tańca Toirneach Damhsa. Jer Noonan, przedsiębiorca pogrzebowy, przeparkował karawan nieco dalej na Shandon Street, żeby nie blokować drogi; zostawił go na rogu North Abbey Street z widoczną w środku ciemną dębową trumną i wieńcem białych róż, oraz szarfą z napisem TATUSIOWI. Po drugiej stronie Griffith Bridge zebrał się spory tłum, ponad dwieście osób, a kolejni gapie tłoczyli się wzdłuż North Mall po tej stronie rzeki. Drogę zagradzały im radiowozy zaparkowane na skos po drugiej stronie ulicy. Pod drzewami czekały cztery ambulansy, a dwa następne były w drodze. Ich niebieskie światła błyskały wzdłuż Bachelor’s Quay.

Pomalowany na niebiesko pub Friary został ewakuowany, choć jeden z gości stał w otwartych drzwiach, z papierosem w jednej dłoni i kuflem portera w drugiej, zupełnie jakby nie zważał na panujący dookoła chaos.

Kiedy Katie wysiadła z samochodu, przytłoczył ją hałas silników Diesla, pokrzykiwania strażaków i ryk wody tryskającej pod wysokim ciśnieniem z węży strażackich. Kłęby szarego dymu płynęły na drugą stronę rzeki, niosąc ze sobą gryzącą woń palonego drewna i plastiku, i inny osobliwy zapach, kojarzący się Katie z grillem. O białą fasadę budynku, w którym mieściła się szkoła tańca, oparto trzy drabiny – dwie od frontu i jedną w bocznej uliczce. Strażacy od frontu wybili szyby i zalewali wnętrze budynku strumieniami wody. Ten, który stał na drabinie w bocznej uliczce, siłował się z zasłaniającą okno przerdzewiałą siatką drucianą, żeby dostać się na półpiętro.

Z okien i dachu waliły kłęby dymu upstrzone pomarańczowymi iskrami. Katie zauważyła, że niektóre krokwie musiały spalić się do cna, bo szare dachówki zapadły się do środka. Na jej oczach okno mansardowe runęło za fasadę budynku.

Widziała, jak detektyw Dooley przechodzi na drugą stronę ulicy, by wmieszać się w tłum; sama przeszła ostrożnie między zwojami czerwonych węży i dołączyła do zastępcy komendanta straży pożarnej, stojącego nieopodal w towarzystwie dwóch inspektorów ochrony przeciwpożarowej. Wśród dziennikarzy zgromadzonych na rogu Farren’s Quay zobaczyła Fionnualę Sweeney z RTÉ, Fergusa O’Farella z RedFM, Jean Mulligan z „Evening Echo” i pracującego jako wolny strzelec Jimmy’ego McCrackena, który prawdopodobnie będzie relacjonował telefonicznie dla „Examinera”. Pojawienie się Katie było dowodem na to, jak poważna jest sytuacja.

– Co się dzieje, Matthew? – zwróciła się do zastępcy komendanta straży pożarnej.

Matthew Whalen był rosłym, tęgim mężczyzną, którego szyja wylewała się z kołnierzyka koszuli, a pas munduru wrzynał się w pokaźny brzuch. Policzki miał tak czerwone, że wyglądały, jakby lata walki z pożarami przypiekły je na dobre, a rude wąsy i brwi tak zjeżone, jak gdyby chwilę temu stanęły w ogniu. Choć sprawiał wrażenie wybuchowego, Katie współpracowała z nim przy okazji kilku poważnych spraw, między innymi powodzi, wycieków gazu i zawalonych budynków, i wiedziała, że jest człowiekiem spokojnym, opanowanym i bardzo doświadczonym.

– O, Katie, jak leci? Na razie wiemy tylko, że w szkole tańca na pierwszym piętrze było w sumie siedemnaście osób. Szesnaścioro tancerzy i nauczyciel. Na razie nie mamy żadnego z nich. Niebywale gwałtowny ten pożar. Minie jeszcze kilka minut, zanim będziemy mogli wejść do środka. Problem w tym, że schody się zawaliły, więc będziemy zmuszeni wejść przez okna, a to znaczy, że wpuścimy do środka kolejną porcję tlenu.

Katie widziała płomienie, raz przygasające, raz strzelające w górę z nową siłą, jakby szydziły ze strażaków, którzy próbowali je ugasić.

– Wiecie już, co go mogło zaprószyć?

Matthew Whalen wzruszył ramionami.

– Wolę nie wyciągać pochopnych wniosków. Te stare budynki mają to do siebie, że podczas pożaru nagrzewają się jak piece hutnicze. Zewnętrzne ściany są grube, ale cały środek to spróchniałe drewno, lakier i wypaczone drzwi. Ale, jak mówię, ten pożar jest wyjątkowo gwałtowny. Tak między nami, wcale bym się nie zdziwił, gdyby się okazało, że ktoś celowo podłożył ogień.

W kłębach szarego dymu Katie zobaczyła, że strażak w bocznej alejce uporał się z oknem; przy wtórze tłuczonego szkła spadło na ulicę w dole. Z aparatem tlenowym na twarzy, podsadzany przez dwóch innych strażaków, przeszedł przez wnękę okienną i znalazł się na półpiętrze.

Pracujący z przodu budynku strażacy zalewali strumieniami wody ostatnie płomienie w budynku. Kłęby dymu walące z okien szkoły były tak gęste, że chwilami na dobre przesłaniały widoczność.

– Wątpię, by ktokolwiek przeżył – odezwał się Matthew Whalen. – Zaraz po przyjeździe Jim rozmawiał ze świadkami. Nikt nie widział, by ktokolwiek stał w oknach i machał… w ogóle nikogo nie widzieli.

Jeden z inspektorów, niejaki Phelan, pokiwał głową.

– Widzieli tylko płomienie. Jakiś świadek stwierdził, że rozpętało się tu prawdziwe piekło. Nie słyszeli żadnych krzyków ani wołania o pomoc.

Inspektor Cafferty nadzorujący tłum gapiów podszedł do nich i stanął obok Katie. Był szczupłym, tyczkowatym mężczyzną o poważnej twarzy, haczykowatym nosie i pieprzyku na brodzie.

– Co słychać, pani nadkomisarz? – zagadnął Katie. – Matko Boska, koszmarna sprawa. To bez wątpienia najgorszy pożar, z jakim miałem do czynienia. Ten w N-Steak House przed miesiącem był fatalny, ale przynajmniej nikomu nic się nie stało. Mam nadzieję, że któryś z tych biedaków wyjdzie z tego z życiem, ale szanse są marne.

Zaczęło siąpić, więc kiedy Katie zadarła głowę, by spojrzeć na szczyt budynku; musiała przesłonić ręką oczy. Sama nie wiedziała, dlaczego podniosła wzrok. Może usłyszała trzask pękających belek i grzechot dachówek wpadających na poddasze. Ale była pewna, że nad krawędzią gzymsu dostrzegła głowę z ciemnymi włosami. W pierwszej chwili pomyślała, że to gołąb, choć było mało prawdopodobne, by ptak przysiadł na szczycie płonącego budynku. Może jej się zdawało i w rzeczywistości zobaczyła końcówkę poczerniałej od ognia krokwi, choć kształt wydawał się bardziej zaokrąglony. Równie dobrze mogła to być nasada kominowa.

Zamierzała się odwrócić, żeby zobaczyć, jak detektyw Dooley radzi sobie w tłumie, kiedy ciemny kształt znów się pojawił, i tym razem pozostał w zasięgu wzroku. Ku swemu przerażeniu Katie zobaczyła, że to głowa dziecka, małej dziewczynki o twarzy białej jak płótno, ciemnych oczach i ciemnych włosach splecionych w warkocz. Uwaga wszystkich była skupiona na oknach pierwszego piętra, gdzie pięciu strażaków w aparatach tlenowych wchodziło do budynku, ciągnąc za sobą węże. Tymczasem dziewczynka spoglądała w dół na Katie, nieruchoma i milcząca.

– Matthew! Patrz! – Katie szarpnęła Whalena za rękaw i wskazała na gzyms.

– Jezu Chryste! – jęknął zastępca komendanta straży. – Jim! Patrick! Tam jest dziecko!

Phelan natychmiast sięgnął po krótkofalówkę.

– Charlie Dwa! Charlie Dwa! Podjedź pod budynek od frontu i wysuń podnośnik koszowy! I pospiesz się! Na dachu jest jakiś dzieciak!

Strażacy natychmiast oczyścili chodnik przed budynkiem. Zaparkowany nieco dalej mercedes z podnośnikiem koszowym ruszył powoli i cofając się, podjechał niemal pod drzwi wejściowe; zatrzymał się między dwiema drabinami opartymi o okna. Z hydraulicznym sykiem kosz i stojący w nim dwaj strażacy ruszyli w górę i niespełna dwie minuty później zatrzymali się przy krawędzi dachu. Katie cofnęła się, żeby mieć lepszy widok, jednak ulatujące z okien kłęby dymu niemal całkowicie przesłaniały widoczność.

W końcu zobaczyła, że jeden ze strażaków wchodzi na dach. Chwilę później wziął na ręce dziewczynkę, która kuliła się w rynnie za gzymsem, i ostrożnie wrócił z nią do kosza. Kiedy wszyscy troje wrócili na dół, wśród zgromadzonego na nabrzeżu tłumu rozległy się oklaski i okrzyki uznania.

Dwaj sanitariusze ze Szpitala Miłosierdzia pospieszyli ku dziewczynce z noszami na kółkach i położyli ją na nich. Katie przypuszczała, że mała ma mniej więcej dziewięć lat. Była chudziutka i długonoga, ubrana w czarne obcisłe getry i luźną różową tunikę z aplikacją w kształcie smutnego królika. Twarz miała umazaną sadzą i zanosiła się kaszlem, więc sanitariusze założyli jej maskę tlenową.

Katie pochyliła się nad nią, ujęła ją za rękę i uśmiechnęła się pocieszająco. Dziewczynka patrzyła na nią dużymi brązowymi oczami, opuchniętymi i czerwonymi od dymu. Okalające je długie rzęsy były zlepione od łez.

– Jesteś bezpieczna, skarbie – odezwała się łagodnie Katie. – Ci mili ludzie zajmą się tobą. Zabiorą cię do szpitala i zadbają, żebyś mogła swobodnie oddychać. Porozmawiam z tobą później, kiedy poczujesz się lepiej.

Mała przyglądała się jej, nie przestając kasłać.

– Myślisz, że możesz coś dla mnie zrobić? – spytała Katie. – Powiesz mi, jak masz na imię?

Jeden z sanitariuszy podniósł maskę, tak by dziewczynka mogła mówić, ale ona wpatrywała się w Katie bez słowa. Chwilę później znowu się rozkasłała, więc mężczyzna nałożył jej maskę z powrotem.

– To nic – zapewniła ją Katie. – Zaczekamy, aż wyzdrowiejesz. Do zobaczenia.

Sanitariusze wsunęli nosze do karetki. Pozostałe ambulansy czekały w pogotowiu, ale choć dym stopniowo się przerzedzał, było coraz mniej prawdopodobne, by ktoś jeszcze miał trafić do szpitala.

– Chryste, jest mniej więcej w tym samym wieku co moja córka Orla – odezwał się Cafferty, odprowadzając wzrokiem odjeżdżającą karetkę. – Bóg jeden wie, jak się tam uchowała.

– Jak to możliwe, że ona jedna wydostała się na dach? – zastanawiała się na głos Katie. – Może pozostali zamknęli się w jakimś pomieszczeniu i nic im nie jest? Miejmy nadzieję.

Ledwie to powiedziała, a podszedł do nich Matthew Whalen. Twarz miał posępną.

– Złe wieści, Katie – rzucił, podnosząc krótkofalówkę. – Moi ludzie znaleźli ciała i z tego, co wiem, doliczyli się siedemnastu. Wygląda na to, że próbowali uciec na poddasze, ale im się nie udało.

– Siedemnaście? – wtrącił się Cafferty. – To praktycznie cały zespół. Matko Boska, nie dalej jak latem byliśmy na występie Toirneach Damhsa w Operze. Byli fantastyczni.

– Cóż, inspektorze, obawiam się, że więcej już nie zatańczą – powiedział zastępca komendanta straży. Zdjął czapkę i wierzchem dłoni wytarł spocone czoło. – Ostatni raz będą występować przed patologiem.

Rozdział 3

– Powiedziałbym, że jara się jak diabli, nie? – odezwał się Liam O’Breen. – Wcale bym się nie zdziwił, gdyby strażakom od tego żaru popękały parówy.

Niall Gleeson nie odezwał się ani słowem. Ostatni raz zaciągnął się papierosem i pstryknięciem posłał niedopałek w drugi koniec stromego parkingu.

Stali przed Templegate Tavern przy Gurranabraher Road, patrząc na ciemnoszare kłęby dymu unoszące się znad widocznej w dole Farren’s Quay. Liam był pulchnym dwudziestojednolatkiem o bladej twarzy. Głowę miał ogoloną po bokach, przez co jego drobne uszy wydawały się odstające, a w pozostawionych na czubku kręconych kasztanowych włosach widać było białe płatki łupieżu. Miał na sobie zieloną bluzę z logo GAA¹ i szare workowate spodnie dresowe Champion Sports.

Niall był po trzydziestce, ale krótko przycięte siwiejące włosy go postarzały. Tego dnia miał na sobie tweedową marynarkę w kolorze butelkowej zieleni, czarną kamizelkę i ciemnoszare spodnie z mankietami. Był niskim mężczyzną z grubą szyją i wiecznie zmrużonymi oczami, jak gdyby nieustannie się nad czymś zastanawiał albo skupiał wzrok na punkcie w oddali.

– Davy powinien niedługo wrócić – rzucił Liam. Zaczynało mżyć, wyciągnął więc rękę i spojrzał w niebo.

– Mówił, że wraca? – spytał Niall. – Z Davym nigdy nic nie wiadomo. Ten koleś to niezły cwaniaczek.

– Jest w porządku. Obiecał, że załatwi mi glocka.

– Że co? Glocka? Nie dałbym ci pistoletu na wodę pełnego szczyn, a co dopiero pieprzonego glocka.

– Wal się. – Liam wyszczerzył zęby w uśmiechu, ale twarz Nialla pozostała niewzruszona.

Słup dymu bijący znad szkoły tańca sięgał prawie na wysokość trzystu metrów i mieszał się z niskimi szarymi chmurami. Z chwilą gdy Liam i Niall mieli wrócić do pubu, z północnego wschodu nadleciał biały helikopter Gardy i z monotonnym terkotem zaczął kołować nad nabrzeżem.

– Jedno trzeba przyznać Davy’emu – odezwał się Liam. – Nie robi niczego po łebkach.

– Jak dla mnie to pieprzony wariat.

– Może, ale dla odmiany potrzebujemy świra. A do tego ma pierdolca na punkcie polityki. Bobby też był świrem, tylko jego interesował wyłącznie szmal. Dla Bobby’ego polityka była pretekstem. A dla Davy’ego nie.

– Co ty, kurwa, wiesz o polityce? I nie mów źle o zmarłych. Bobby Quilty był łebskim narwańcem. Za głupi jesteś, żeby się z nim porównywać.

– Wiem o wielkim głodzie, powstaniu wielkanocnym i irlandzkiej wojnie o niepodległość. Uczyłem się o tym w liceum.

– No to najwyższy czas przestać udawać pieprzonego mądralę i zamknąć cholerną jadaczkę.

Szli w stronę pubu, gdy zza zakrętu od strony Cathedral Road wyjechał srebrnoszary kabriolet Mercedesa i zaparkował przed mieszczącym się po sąsiedzku bukmacherem Paddy Power. Wysiadł z niego młody mężczyzna w eleganckiej czarnej kurtce przeciwdeszczowej, sięgnął po leżącą na tylnym siedzeniu aktówkę i chwilę później ruszył w ich stronę. Nie uśmiechał się ani nie podniósł ręki na powitanie.

– Jak leci, chłopaki? – rzucił tylko, gdy był wystarczająco blisko.

– Świetnie, Davy – odparł Liam. – A co u ciebie?

Niall milczał. Był starszy od Davy’ego o co najmniej siedem lat i nie lubił, gdy nazywano go „chłopakiem”.

Davy był przystojnym brunetem o kościstej twarzy, prostym nosie i regularnych rysach modela, z sięgającymi do ramion zmierzwionymi włosami i modnym kilkudniowym zarostem. Jego szare oczy nie miały w sobie uwodzicielskiego błysku; patrzyły na świat wyzywająco, niemal agresywnie, jasne i twarde niczym główki gwoździ. Rzadko stał spokojnie – Niall skarżył się, że pozostaje w ciągłym ruchu jak łokieć skrzypka – ale emanował pewnością siebie, która bardziej przerażała Nialla, niż go irytowała. Sposób, w jaki Davy się poruszał, zdradzał, że jest niezwykle wysportowany. Nie palił i w przeciwieństwie do pozostałych nie przesiadywał godzinami w pubie, grając w bilard, żłopiąc piwo i whiskey i opowiadając pikantne historyjki.

W Cork czuł się jak w domu. Dorastał w Gurra i Niall znał go od dzieciaka. Obaj chodzili do szkoły podstawowej Ojca Pio. Kiedy Davy miał dziewięć, dziesięć lat, jego rodzina przeniosła się do Larne w hrabstwie Antrim w Irlandii Północnej; wrócił do Cork niespełna siedem miesięcy temu, a krewni i przyjaciele z Mount Nebo Avenue przywitali go, jakby był na dwutygodniowych wakacjach.

– Wszystko poszło zgodnie z planem? – zapytał Niall.

– Co? – bąknął rozkojarzony Davy, zerkając na ekran telefonu.

– Pytałem, czy wszystko poszło zgodnie z planem.

Davy dźgnął palcem ekran i wskazał głową unoszącą się nad miastem chmurę dymu.

– Chyba sam widzisz, koleś.

– Nie miałeś żadnych problemów? Nikt cię nie widział?

– Myślisz, że jestem jakimś pieprzonym amatorem?

– Wyluzuj, dobra? Pytam tylko, czy miałeś jakieś problemy.

– Gdybym miał problemy, nie byłoby mnie tu, to chyba jasne, nie? Wszystko załatwione. Nie znajdą żadnych dowodów, więc możemy zacząć planować.

Weszli do pubu i usiedli przy okrągłym stoliku w kącie, przy mahoniowej ściance z witrażowymi szybkami. Wnętrze pubu było ciemne, cuchnące zwietrzałym piwem i hałaśliwe, choć klientów było tu niewielu. Dwaj miejscowi chłopcy grali w bilard i krzyczeli za każdym razem, gdy któraś z bil wpadała do łuzy, a w radiu ustawionym na Cork Music Station Nathan Carter śpiewał Don’t Know Lonely.

Przy stoliku siedzieli, popijając piwo, dwaj mężczyźni – Murtagh McCourt, ubrany w szary przyciasny polar łysy mężczyzna o kamiennej twarzy i brakujących czterech przednich zębach, oraz Billy Ó Griobhta, który wyglądał jak Elvis Presley z zapadniętymi policzkami i zaczesanymi do góry włosami układającymi się w kaczy kuper.

Pozornie nieokrzesany Murtagh mówił z miłym dla ucha akcentem z Montenotte. Billy Ó Griobhta rzadko się odzywał, tylko przytakiwał za każdym razem, gdy Davy, Murtagh czy Niall zabierali głos, a czub na jego głowie kołysał się w przód i w tył, jak gdyby na potwierdzenie, że rozumie, co się do niego mówi.

– No, panowie, mamy czyste konto – rzucił Davy. – Sprawy są zapięte na ostatni guzik, a ci, co kłapali dziobami, zostali uciszeni. Pozbyliśmy się gliniarzy i wszystko chodzi jak w zegarku. Teraz możemy zacząć obmyślać strategię.

Młody barman przyniósł cztery kufle piwa Murphy’s i butelkę jabłkowo-gruszkowego soku MiWadi dla Davy’ego – żadnego alkoholu i żadnych kalorii – choć nikt go o to nie prosił.

– Dzięki, dobry człowieku – rzucił do niego Davy. Nie zaproponował pieniędzy, zresztą barman wcale o nie nie prosił.

– Pewnie, że możemy zacząć obmyślać strategię – zgodził się Niall. – Ale póki co lepiej zrobimy, jeśli nie będziemy się wychylać. Możemy stopniowo gromadzić fundusze i broń, no i przydałoby się nam kilku ochotników. Po tym, jak kropnęli Bobby’ego, co najmniej dwunastu naszych ludzi z Cork ulotniło się, a w Belfaście dwa razy tyle.

Davy upił łyk soku z butelki.

– Ulotnili się, bo byli wyrachowanymi skurwielami – powiedział. – Robili to dla kasy, nie dla polityki.

– Davy ma rację – przyznał Murtagh. Z powodu braku zębów jego oschły głos był lekko świszczący i przywodził na myśl wiatr nawiewający piasek na Kinsale Beach. – Nie można ufać takim łajzom, zwłaszcza jeśli wyniuchają ich ci ze Specjalnego Biura Śledczego. W życiu nie powiedzą tego na głos, ale rocznie dostają ponad milion euro na opłacanie informatorów. A jak myślicie, co zrobią te mendy, jeśli będą musiały wybierać: kilka tysięcy więcej na koncie czy kilka lat w pierdlu przy Rathmore Road? Ani się obejrzysz, jak zaczną sypać.

– I tak myślę, że powinniśmy zaczekać – powiedział Niall. – Cokolwiek postanowimy, będziemy potrzebowali więcej fachowców, nie mówiąc o transporcie, wymianie informacji, obserwacji i planie awaryjnym w sytuacji, gdyby sprawy się posypały. Daj spokój, Davy, to nie jest tak jak kiedyś, w latach siedemdziesiątych. Teraz wszystko opiera się na technologii. W dzisiejszych czasach gliniarze mogą podsłuchiwać twoje rozmowy telefoniczne, zanim zdecydujesz, do kogo chcesz zadzwonić.

– Jasne, masz rację, że to nie lata siedemdziesiąte – zgodził się Davy. – Ale technologia działa w obie strony. Możemy zrobić z niej taki sam użytek jak gliniarze. Nie potrzebujemy połowy ludzi, których potrzebowaliśmy wtedy. Wiemy, kiedy ktoś nas namierza, i możemy zakłócić ich sygnał. Możemy korzystać z telefonów, których nie da się namierzyć, i używać broni i środków chemicznych nie do wykrycia nawet przez najlepszych lekarzy sądowych. Nie jesteśmy już rolnikami w płaszczach przeciwdeszczowych i ze śrutówkami.

– Nie twierdzę, że tak jest – odparł Niall. – Mówię tylko, że musimy być ostrożni i nie możemy podejmować pochopnych decyzji jak bliźniacy Doyle’owie. Chodzili z tobą do klasy, pamiętasz? Teraz jeden z nich jest trupem, a drugi częściej bywa w pierdlu niż na wolności.

– Wszystko przez to, że jeden był głupszy od drugiego. Eddie Doyle myślał, że Freddie Mercury wynalazł termometr².

– Ale po co się spieszyć? Toczymy tę bitwę od tysiąc dziewięćset dwudziestego pierwszego roku. Kilka miesięcy więcej nic nie zmieni.

Davy upił kolejny łyk napoju i otarł usta wierzchem ręki.

– Nic nie rozumiesz. Kiedy Anglicy zagłosowali za wyjściem z Unii Europejskiej, wszystko się zmieniło. Irlandia Północna głosowała za pozostaniem, podobnie jak my, ale będą zmuszeni opuścić wspólnotę, chociaż wcale tego nie chcą. To znaczy, że granicy między nami nie będą już wyznaczały znaki drogowe z kilometrami zmienionymi na mile. Nie, to będzie prawdziwa granica między Unią Europejską a Wielką Brytanią, z posterunkami celnymi i strażnikami. To pieprzony bezsens, pod względem politycznym, ekonomicznym i każdym innym.

Pochylił się i wlepił wzrok w Nialla, jakby przemawiał do wyjątkowo tępego dziecka.

– Nie masz, kurwa, pojęcia, jaki to ważny historyczny moment? To czas, kiedy Północ i Południe może powiedzieć, że wszyscy jesteśmy Irlandczykami i nie chcemy między nami takiej bariery. Pierwszy raz od dawna możemy stanąć ramię w ramię. Taka okazja może się nie powtórzyć przez kolejne kilkaset lat, długo po tym, jak ty i ja trafimy do piachu. Skoro Angole mogli odzyskać swój kraj, to i my możemy. Ale musimy uderzyć teraz. Musimy kuć żelazo, póki gorące i póki mamy poparcie opinii publicznej.

– No już, chłopcze, masz jakiś plan, tak? – Murtagh popukał się w czoło palcem pożółkłym od nikotyny i posłał Davy’emu szczerbaty uśmiech.

Davy potaknął ochoczo.

– Wczoraj wieczorem mówili w wiadomościach, że brytyjski minister obrony w przyszłym tygodniu przylatuje do Dublina, by omówić kwestie granic. Potem ma przyjechać do Cork, żeby przeprowadzić inspekcję bazy marynarki wojennej w Haulbowline i rozmawiać o NATO.

– No i co?

– No i to, że rozmawialiśmy już ze starym kumplem Bobby’ego, Royem McCreeshem z Andersonstown. Mógłby przysłać kilku gości, których nikt nie rozpozna.

– Roy McCreesh? – Niall zmarszczył nos. – Ten kanciarz?

– Nazywaj go sobie, jak chcesz, ale facet ma kontakty, zwłaszcza w policji Irlandii Północnej.

– Czy mi się zdaje, czy chcesz zrobić to, co mi się zdaje, że chcesz zrobić? Bo jeśli tak, to chyba cię, kurwa, pojebało.

– Co innego może zjednoczyć ten kraj za jednym zamachem? Proszę cię bardzo: mów. Tyle że odpowiedź brzmi: nic. Jak myślisz, co powiedzieliby chłopcy ze starej brygady, gdybyśmy zrobili coś takiego? Gdybyśmy dokonali tego, co nie udało się Liamowi Lynchowi, Mary MacSwiney ani Éamonowi de Valerze, ani Martinowi McGuinnessowi, ani Gerry’emu Adamsowi, ani żadnemu innemu irlandzkiemu patriocie?

– Odbiło ci – warknął Niall. – Myślisz, że brytyjski minister obrony przyjedzie tu bez ochrony? Nie zbliżysz się do niego na kilometr. A nawet gdyby, to wyobrażasz sobie, co by się stało później? Gliny przetrząsnęłyby cały kraj, byle nas dorwać, kawałek po kawałku, i zadbałyby o to, żebyśmy dostali kulkę w łeb, zanim dotrzemy do sądu.

– Znowu zaczynasz, stary – rzucił Davy. – Mówisz do mnie jak do gówniarza, który wciąż ma mleko pod nosem…

Ale Niall, wyraźnie rozgniewany, nie pozwolił mu dokończyć.

– Nie! – ryknął. – Nie wydaje mi się, że masz mleko pod nosem! Myślę, że jesteś stuknięty! Pozwól, że coś ci powiem, Davy. Wiem, że jesteś zaangażowany politycznie, i podpisuję się pod tym obiema rękami. Wiem, że twój dziadek był na górze Knockmealdown, kiedy zastrzelili Liama Lyncha. I wiem, że krew Lyncha zbryzgała jego twarz. Wystarczająco często mi to powtarzałeś. Ale mamy dwudziesty pierwszy wiek i nie rozwiązujemy sporów politycznych, wydając wyroki śmierci na polityków, tak jak to było w przeszłości. Ja w to nie wchodzę i coś ci powiem: jeśli się dowiem, że ty i McCreesh kombinujecie coś razem, zrobię wszystko, żeby pokrzyżować wam plany. Uwierz mi.

Davy otworzył usta i uniósł palec, jakby zamierzał się odgryźć, ale rozmyślił się i odprężony odchylił się na krześle.

– W porządku, Niall. Jak sobie chcesz. Skoro tak czujesz. Nie mam zamiaru się z tobą wykłócać. Kłócąc się między sobą, nie osiągniemy tego, na czym nam zależy.

– Tak jak nie osiągniemy tego, wysadzając w powietrze brytyjskich polityków.

– Co ty na to, żebym postawił ci jeszcze kolejkę? – spytał Davy. Uśmiechał się, ale spojrzenie miał nawet chłodniejsze niż chwilę temu.

Niall dopił piwo i zerknął na zegarek.

– Nie, muszę lecieć. Obiecałem Mairead, że odbiorę Sinead z przedszkola.

– Ja też będę się zwijał – rzucił Davy. – Zadzwonię i pogadamy.

– Nie zmienię zdania – oświadczył Niall. – Dawne czasy minęły. Musimy walczyć o swoje siłą perswazji, nie kulami.

– Tak jak mówię, pogadamy o tym innym razem – powiedział Davy.

Obaj wstali od stołu, a Murtagh dał znać barmanowi, by przyniósł kolejne trzy kufle.

* * *

Lało jak z cebra, gdy Niall wsiadał do swojego granatowego forda mondeo zaparkowanego przed wejściem do pubu. Davy zasalutował mu i postawiwszy kołnierz kurtki, pobiegł do mercedesa. Niall uruchomił silnik, wycofał na Gurranabraher Road i ruszył na północ. Kilka sekund później Davy ruszył jego śladem.

Niall zwolnił na rondzie na końcu Gurranabraher Road i wjechał w Knockfree Avenue. Davy trzymał się pięćdziesiąt, sześćdziesiąt metrów za nim, ale dojeżdżając do przedszkola, mrugnął światłami.

Z początku Niall tego nie zauważył, Davy mrugnął więc jeszcze raz, a gdy Niall zjechał na pobocze, zatrzymał się za nim. Po lewej stronie drogi nie było niczego poza działkami, a po prawej znajdował się nieogrodzony rozległy park. Deszcz przybrał na sile i zarówno na działkach, jak i w parku nie było żywego ducha. Szare chmury sunęły po niebie, jak gdyby były spóźnione na pilne spotkanie.

Davy wysiadł z mercedesa i przygarbiony podszedł do mondeo. Kiedy zapukał w szybę, Niall ją opuścił.

– Coś nie tak? – spytał, rzucając Davy’emu srogie spojrzenie.

– Ty, koleś – odparł Davy. – Ty jesteś nie tak.

– O czym ty, kurwa, gadasz? Muszę odebrać Sinead, jestem spóźniony.

– Ujmijmy to tak: Liam Lynch nie zginął po to, żeby takie pajace jak ty go zawiodły.

– Pierdol się, dobra? Rzygać mi się chce, jak słyszę o Lynchu.

Davy wyprostował się i rozejrzał po okolicy. Upewniwszy się, że nikt ich nie widzi, wyciągnął z wewnętrznej kieszeni glocka, wycelował w głowę Nialla i pociągnął za spust. Pistolet miał tłumik, ale wystrzał i tak był głośny. Kula trafiła Nialla między brwi i tył jego głowy eksplodował, ochlapując szybę od strony pasażera mieszaniną krwi i mózgu.

Spojrzenie Nialla natychmiast złagodniało; wyglądał teraz, jakby patrzył przed siebie niewidzącym wzrokiem. Po chwili osunął się na bok, jedną ręką wciąż ściskając kierownicę.

Davy wrócił do samochodu i odjechał. Kiedy dotarł do Fair Hill, zatrzymał się na chwilę i spojrzał na siebie w lusterku wstecznym. Wiedział, że po tym, co zrobił, nie będzie odwrotu. Nawet stąd widział chmurę dymu ulatującą w niebo znad budynku Toirneach Damhsa.

Wrócił na Mount Nebo Avenue, pogwizdując cicho The Broad Black Brimmer, piosenkę o mundurze IRA, wciąż wiszącym w pokoju jego ojca. Jedynymi słowami, które wyszeptał, parkując przed domem wuja Christy’ego, były ostatnie słowa refrenu: kabura pusta przez wiele dni… lecz już niedługo!