Tytuł oryginału:

Fyra dagar i Kabul

Copyright © Anna Tell 2017

Published by agreement with Hedlund Agency

Copyright © 2018 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2018 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Anna Slotorsz/novo publishing

Redakcja: Bogusława Wójcikowska

Korekta: Magdalena Bargłowska, Marta Chmarzyńska, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-8110-649-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

Dzień pierwszy. Sobota, 23 sierpnia

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

Dzień drugi. Niedziela, 24 sierpnia

18

19

20

21

22

23

24

25

Dzień trzeci. Poniedziałek, 25 sierpnia

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

Dzień czwarty. Wtorek, 26 sierpnia

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Wszystkim w Mossaby,

ukochanemu Johanowi

i moim dwóm aniołom

1

Ciemność była warunkiem tego, co miało się za chwilę wydarzyć. Wszyscy przygotowali się do swoich zadań i ćwiczyli ten moment krok po kroku. Większość ludzi z oddziału uczestniczyła już w podobnych akcjach, lecz dla niektórych był to pierwszy raz. Dla niej oznaczało to kolejny dzień w pracy.

Farouk wydał rozkaz.

Ująć i obezwładnić. Pod żadnym pozorem nie zabijać.

Mundur przesiąkł już potem.

Na próżno próbowała osuszyć zegarek.

3.58.

Wsłuchiwała się w krople deszczu uderzające o ziemię. Wzbity w górę pył osiadał na mundurze, roztaczając stęchły zapach gliny. Powietrze było duszne. Pot spływał jej strużkami po plecach i między piersiami.

Ostatni łyk wody.

Położyła dłoń na ramieniu Farouka i pokazała mu zegarek. Kiwnął głową i chwycił za radio, gotów, by wydać komendę. Budynek miał być opanowany jak najszybciej.

W ciemności dało się już dostrzec kontury domu. Miał tylko jedno piętro.

Drzwi znajdowały się dokładnie pośrodku. Planowali podejść od wschodniej strony. Niczego nie pozostawiono przypadkowi, operacja miała być przeprowadzona spokojnie i metodycznie.

Nagle rozległy się strzały.

„Niech to szlag!” – zdążyła pomyśleć.

Po chwili tuż przed nią jednocześnie z kilku kierunków otworzono ogień z broni automatycznej. Padła na brzuch obok Farouka, który błądził celownikiem po placu przed nimi.

– Musisz dać sygnał! – wykrzyknęła.

Jej głos przebił się przez strzały ochraniającego ich oddziału, który natychmiast odpowiedział na ogień. Łuski pocisków spadały wokół jak deszcz, podrywając kawałki ziemi.

Przepadła okazja do ataku z zaskoczenia.

Szturchnęła butem nogę Farouka i machnęła dłonią w tył.

– Musisz dać sygnał do odwrotu!

– Jeszcze możemy ich dopaść.

– Jest ich za dużo! Wycofujemy się! No już!

Minęło parę sekund. W końcu w radiu rozległ się głos Farouka.

– Odwrót! Na zmiany!

Smak ziemi zmieszanej z deszczem powodował u niej mdłości. Biegli do tyłu, zgięci wpół.

– Musimy się schować i otworzyć ogień!

Po chwili w radiu znów rozbrzmiał głos Farouka:

– Kontynuować ostrzał!

Kątem oka ujrzała, jak policjanci rzucają się na ziemię, sięgają po broń i zaczynają strzelać.

Rozległ się obezwładniający huk broni automatycznej.

Jednak na lewo od niej nic się nie działo.

Podczołgała się kawałek. Oddychała z trudem, jakby płuca nagle stały się za ciasne. Wciągała powietrze ustami, na języku poczuła krople deszczu, drobiny ziemi i smak potu.

– Atmar! Wycofuj się, do cholery!

Żadnej odpowiedzi.

Podciągnęła się na łokciach jeszcze parę metrów i chwyciła go za nogę.

– Atmar! Słyszysz mnie?

Młodszy brat Farouka się nie poruszył. Kałasznikow, który jeszcze przed momentem dawał im osłonę, leżał teraz w błocie. Po twarzy Atmara ciekła krew. Nie dało się dostrzec, czy jest ranny w głowę, czy w inne miejsce. W dodatku z jego nogi krew wylewała się pulsującym strumieniem.

Spojrzał na nią wytrzeszczonymi oczami. Przełknął ślinę i otworzył usta.

– Ćśśś…

Przytknęła palec do swoich warg. Musiał oszczędzać siły.

– Nie… zostawiaj mnie… – wystękał, chwytając ją za ramię. Na beżowym mundurze rosła ciemna plama krwi.

– Wyciągnę nas stąd! Ale musisz mnie puścić, bo inaczej oboje zginiemy w tym bagnie!

Krzyczała mu prosto do ucha. Lekko kiwnął głową na znak, że rozumie. Oparła kolano o jego plecy i chwyciwszy go za barki, obróciła na bok. Zamierzała się wycofywać, ciągnąc go za sobą. Miała świadomość, że dzięki ciągłemu przemieszczaniu się pod osłoną ognia mają szansę na przeżycie.

– Dasz radę trzymać moją broń?

Atmar znów kiwnął głową i poruszył ręką.

– Weź mojego glocka, ja wezmę kałasznikowa. Strzelaj tylko wtedy, kiedy oni będą do nas strzelali. Rozumiesz?

Podniósł w górę zakrwawiony kciuk. Potrzebowała obu rąk, żeby odciągnąć go jak najdalej od otwartego placu. Zarzuciła sobie pas karabinu AK-47 na szyję, broń zawisła przy jej prawym udzie. Wyjęła z pasa Atmara nowy magazynek, wymieniła stary i na wszelki wypadek odbezpieczyła karabin. Potem włożyła Atmarowi swój pistolet w obie dłonie i zacisnęła je na kolbie. Przedramiona miał oparte na brzuchu.

– Na pewno dasz radę?

Uniósł ręce i wycelował bronią w stronę jaśniejących przed nimi w oddali płomieni.

– Świetnie.

Reszta oddziału już się wycofała. Ona i Atmar znajdowali się teraz w połowie drogi między swoimi a wrogiem. Wiedziała, że jeśli ludzie z oddziału zachowają się tak, jak ich uczyła, będą się poruszali pod osłoną ognia. Wcisnęła guzik nadajnika.

– Farouk! Kontynuuj odwrót! Atmar jest ranny!

Za nimi rozległ się krzyk w języku dari.

Miała nadzieję, że to potwierdzenie.

Podniosła się i stanęła w kucki za Atmarem. Chwyciła go pod pachy i lekko się uniosła. Nie był ciężki.

Ruszyła do tyłu tak szybko, jak mogła. Oboje byli teraz właściwie bezbronni i wystawieni na atak. Zaraz jednak usłyszała za sobą terkotanie dwóch karabinów.

Musiała mocno wciskać pięty w ziemię, żeby się nie poślizgnąć na błocie. Karabin obijał się jej o kolano.

W radiu słyszała jedynie stłumione wołanie. Wiedziała, że od dużego głazu dzielą ich już tylko metry. Krew pulsowała jej w uszach, a pot zalewał twarz i wciskał się do oczu, powodując pieczenie. Atmar postękiwał.

– Już niedaleko.

Nagle tuż przed stopami Atmara spadł deszcz pocisków.

Kątem oka dostrzegła jakiś ruch.

Strzelec był blisko.

Atmar też go zobaczył, błyskawicznie wycelował w jego stronę i zaczął strzelać. Po chwili byli już za głazem. Szybkim ruchem chwyciła karabin i opadła na lewe kolano. Atmar runął plecami na ziemię, wciąż celując w przeciwników.

Mocno przyciskając kolbę do ramienia, położyła palec na spuście. Zadrżała. Tuż obok niej znów padły strzały.

Nagle dostrzegła błysk ognia z lufy.

Oddała dwa strzały, wycelowała na nowo i znów wystrzeliła. Zdjęła palec ze spustu i padła na brzuch. Po paru sekundach wszystko powtórzyła – palec na spust i dwa wystrzały. Wycelowanie i znowu strzał. Dzwoniło jej w uszach.

Dostrzegła, że Atmar wciąż strzela. To był dobry znak. Chłopak miał w sobie wolę życia.

Nagle z miejsca, gdzie ukrywał się strzelec, dał się słyszeć krzyk i zaraz po nim stęknięcie.

Ogień ustał.

Wystrzeliła jeszcze parę razy. Potem zapadła cisza.

Pod osłoną głazu wymieniła magazynki w pistolecie i kałasznikowie.

Wciąż nie byli bezpieczni.

Potem wprawnym ruchem wyszarpnęła z kieszeni kamizelki chustę opatrunkową i zawiązała ją na udzie Atmara. Jej palce poruszały się szybko i sprawnie mimo ciemności.

Nacisnęła guzik nadajnika.

– Jeden zlikwidowany! Ruszamy dalej! Osłaniajcie nas!

Farouk odpowiedział natychmiast.

– Przyjąłem!

Miał pod kontrolą resztę oddziału. Po chwili za ich plecami znowu rozległy się strzały. Ponownie chwyciła Atmara pod ramiona i zaczęła go ciągnąć.

Po paru krokach spojrzała w tył. Widziała już zarys muru. Wiedziała, że to wbrew zasadom, ale postanowiła zrobić wszystko, by wyciągnąć stąd tego chłopaka, nawet jeśli narażała samą siebie.

Nieważne, że to nie było jej zadanie.

Gdy wreszcie dotarli do muru, straciła czucie w rękach.

Ale tutaj byli bezpieczni. A przynajmniej na tyle, na ile można było czuć się bezpiecznym na terenie wroga w Dowlatabad o wpół do piątej nad ranem.

Pozostawienie w tyle rannych i zabitych zawsze było jednym z wyjść. Wbijała to do głów swoim ludziom całymi dniami.

Odwrót z rannym Atmarem zabrał sporo czasu. Cenne sekundy przeciągnęły się w minuty.

Wiedziała, że jeśli natychmiast nie zajmie się nim lekarz, chłopak straci nogę.

– Dawajcie ratowników i tłumacza, już! – wysapała do radia w dari.

Potrafiła się jako tako porozumiewać i w paszto, i w dari, ale teraz zdecydowała się na pomoc, aby uniknąć nieporozumień.

– Zaraz będą – odpowiedział jej ktoś tak wyraźnie, jakby stał tuż obok.

Oparła Atmara plecami o mur, odkręciła butelkę z wodą i ostrożnie przytknęła ją chłopakowi do ust. Zakaszlał, ale pociągnął łyk, potem drugi. Później mocnym ruchem oberwała poszarpaną nogawkę jego spodni. W powietrzu czuć było krew i proch.

Usiadła naprzeciwko niego, obok tłumacza, uniosła stopę Atmara i położyła ją sobie na ramieniu. Chłopak otarł krew z twarzy i przyjrzał się swojej dłoni.

– Nie martw się. To powierzchowna rana. Morfina, kroplówka i dobra opieka dokonają cudów – powiedziała po angielsku, tłumiąc w sobie płacz.

Tłumacz przełożył jej słowa na dari.

Uśmiechnęła się lekko i poklepała Atmara po ramieniu. Przełknęła łzy. Poczuła gulę w gardle i ucisk w klatce piersiowej. Szybko wstała, zostawiając chłopaka pod opieką ratowników, którzy w świetle czołówek natychmiast zabrali się do poszukiwań w jego nodze żyły odpowiedniej do wbicia igły.

Wkrótce dogoniła Farouka, wciąż popędzającego swoich ludzi.

Stanął i przyglądał się jej przez dłuższą chwilę.

– Dziękuję ci, Amando – powiedział wreszcie. – Bez ciebie nie dałby rady.

Uśmiechnęła się. Ostatnią rzeczą, jakiej by sobie teraz życzyła, było stanie po kostki w błocie w północnej części miasta Balch i płakanie ze wzruszenia.

Otrząsnęła się i przetarła zegarek.

4.32.

Nikt nie chciał zostawać tu dłużej, niż było konieczne. Przeciwnik lada chwila mógł się przegrupować i rozpocząć ostrzał z granatników.

Wciąż czuła bolesny ucisk w piersi. Zmrużyła oczy, a potem szybko zamrugała, by pozbyć się łez. Żyła i na dodatek ocaliła młodszego brata Farouka od pewnej śmierci. W tej chwili tylko to się liczyło.

Dwie minuty później ruszyły z miejsca trzy transportery pancerne. Cały oddział w komplecie. Wracali do bazy.

Amanda zajęła miejsce tuż za Faroukiem. Miała nadzieję, że nie przyjdzie mu do głowy podczas drogi analizować przebieg akcji. Marzyła o prysznicu i mocnej kawie. I o bliskości. Nie czuła jej od bardzo dawna.

Wyjęła telefon z kieszeni na piersi. Wibrował już dłuższy czas.

Trzy nieodebrane rozmowy od „Bill praca”.

Dlaczego dzwonił akurat teraz? W Sztokholmie była przecież druga w nocy.

Umieściła aparat między barkiem a uchem. Odebrał już po pierwszym sygnale.

– Finally! Wydzwaniam do ciebie jak wariat.

– Widzę. Coś się stało?

– Potrzebuję cię jako negocjatora. Natychmiast. Możemy porozmawiać na zaszyfrowanej linii?

Poczuła ssanie w żołądku. Przyjechała do północnego Afganistanu na misję szkoleniową, a nie jako negocjatorka.

– Daj mi pół godziny, muszę wrócić do bazy – powiedziała, po czym szybko streściła Billowi przebieg zdarzeń.

Na drugim końcu linii usłyszała westchnięcie.

– Shit. Ale jesteś cała? – zapytał.

– Tak, wydaje mi się jednak, że… że chyba… kogoś zastrzeliłam.

– Amando, jesteś tam jako doradca afgańskiego dowódcy oddziału, nie masz uczestniczyć w operacjach zbrojnych!

Zamknęła oczy i głęboko westchnęła. Zapiekło ją pod powiekami.

– Jest ciemno, a my ślizgamy się po błocie na otwartym polu, ostrzeliwani przez wroga, którego mieliśmy za zadanie ująć i unieszkodliwić. W takiej chwili nie liczy się to, czy jestem tylko doradcą, czy jeszcze kimś innym. To była obrona konieczna.

– Rozumiem, Amando. Ale tak czy inaczej, spakuj swoje rzeczy i bądź gotowa do wyjazdu zaraz po tym, jak porozmawiamy na zaszyfrowanej linii.

– Na jak długo mam wyjechać?

– Nie wiem. Pośpiesz się. Mamy mało czasu.

2

Paczka ważyła dwa kilogramy. Mężczyzna trzymał ją w jednej dłoni. Ktoś zadał sobie wiele trudu, by dobrze zabezpieczyć zawartość przesyłki. Owinął torebkę podwójną warstwą folii, obkleił srebrną taśmą, a całość wsunął jeszcze do futerału z grubej brązowej pianki. Mężczyzna kilkakrotnie obwąchał paczkę. Ku jego zdziwieniu zapach się nie wydostawał. Musiał się powstrzymać, by nie zrobić tak jak na filmach: rozciąć opakowanie, poślinić palce i wsadzić je do środka.

Nie miał odwagi tego zrobić.

Położył pakunek na stole, usiadł na kanapie i splótł ręce na karku. Oddychał ciężko.

Poczuł, że znów zaczyna mu dokuczać wrastający paznokieć. Zerwał wilgotną skarpetkę i przyjrzał się swojej stopie. „Jak zwykle” – pomyślał. „Ten sam palec, w kółko to samo”.

Przeniósł wzrok na nowo zakupiony obraz, który przedstawiał dramatyczną walkę lisa z jakimś drapieżnym ptaszyskiem. Malowidło było przerażające. Na drugim obrazie orzeł wbijał szpony w śmiertelnie wystraszoną kaczkę. Nikt nie potrafił oddać wiecznej walki toczącej się w przyrodzie tak wiernie jak Bruno Liljefors. Ministerstwo zareagowało z zadowoleniem na jego prośbę i chętnie dostarczyło mu obrazy. Owszem, prosił o coś z motywem przyrody, wodą i ruchem, ale myślał przy tym raczej o takich artystach jak Anders Zorn czy Carl Larsson. Wolałby patrzeć na szwedzkie lato, trochę nagości na łonie natury czy wiejskie motywy.

Na dworze było ciemno. Ruch na ulicy ustał i przez uchylone okno wpadał do środka lekki i ciepły wiatr.

Mężczyzna wiedział, że nie powinien tego robić.

Naprawdę nie powinien.

Ale czy miał jakieś wyjście?

„Zawsze jest jakieś wyjście” – pomyślał. Ciągle to sobie przecież powtarzał i wierzył, że to prawda.

Lecz za jaką cenę?

3

Czarne okienko zajaśniało i radio wydało z siebie cichy trzask. Oskar poczuł w kościach, że ta robota spadnie na niego. Tej nocy podczas patrolu na Stureplan nie brakowało mu wrażeń i teraz myślał już tylko o tym, żeby przejechać powoli przez most Västerbron, oglądając wschód słońca, a potem odstawić radiowóz na parking.

– Okręg pierwszy 3-0 do 31-9110, zgłoś się.

Jasne, że padło na niego. Tutaj, w centrum, nie było dokąd uciec.

– 31-9110 zgłaszam się. Jestem przy moście Västerbron.

– Mamy zgłoszenie od jakiejś kobiety. Jest na Norr Mälarstrand, na wysokości pawilonu Mälarpaviljongen. Twierdzi, że ktoś tam leży w krzakach.

– Pijany?

Oskar zerknął na zegarek, zapisał w notatniku godzinę 5.07 i ciężko westchnął. „Co za kretyn z tego dyżurnego, że wysyła do pijaka kierownika patrolówki?” – pomyślał ze złością.

– Możliwe, ale nie mogę potwierdzić. Kobieta boi się podejść. Czeka na przyjazd patrolu.

Oskar już miał zapytać dlaczego, ale powstrzymał się w ostatniej sekundzie. „Niebywałe, że są jeszcze ludzie, którzy czekają na przyjazd policji” – stwierdził w myślach. „I to z powodu pijaka”.

– Przyjąłem. Jedziemy tam.

Na ulicy Norr Mälarstrand nie było nikogo oprócz kobiety w stroju do biegania. Stała na parkingu i pomachała ręką, spostrzegłszy radiowóz. Wczesna pora powodowała, że na ulicach Sztokholmu był mały ruch, mimo że skończyły się już wakacje i mieszkańcy miasta wrócili z urlopów. Oskar opuścił szybę.

– Tam leży? – zapytał, pokazując ruchem głowy na kępę zarośli.

– Tak, pod krzakiem – potwierdziła kobieta. – Wystają tylko nogi.

– Dobrze. Dziękujemy pani.

Zasunął szybę i skinął kobiecie w sposób sugerujący, by sobie poszła. O tak wczesnej porze Oskar nie był chętny do rozmów.

„Może to i nie takie złe” – stwierdził w myślach. Mógł zająć się teraz tym pijakiem, przeciągnąć czynności, ile się dało, żeby doczekać do końca zmiany, a potem pojechać do domu, wziąć gorący prysznic i wyciągnąć się w łóżku.

Spod gałęzi rzeczywiście wystawały czyjeś nogi. Dwie chuderlawe łydki zakończone stopami obutymi w białe espadryle. Ich właściciel leżał na brzuchu. Pomiędzy liśćmi dało się dostrzec białe, sięgające do kolan szorty z wąskim paskiem i skrawek różowej koszuli. „Co za pedalskie ciuchy” – pomyślał Oskar. Przykucnął i założył gumowe rękawiczki.

„Nigdy nie dotykaj pijaka bez rękawiczek” – powtórzył w pamięci. „Nieważne, czy to zwykły menel, czy jakiś elegant”.

– No dobrze – mruknął, zwracając się do leżącego. – Koniec drzemki. Policja, budzimy się, halo!

Uszczypnął lekko prawą łydkę.

Była zimna i twarda. Pijak, któremu urwał się film, miałby sflaczałe, rozluźnione mięśnie. Oskar podniósł się z kucek. Schylił się, złapał leżącego za kostki i wyciągnął szczupłe ciało, jednocześnie obracając je na plecy.

– O kurwa! – wykrzyknął i gwałtownie się wyprostował.

Widok był potworny.

Nawet dla doświadczonego policjanta z długim stażem w centrum stolicy.

Tułów trupa był powalany krwią, ziemią i liśćmi z krzewu. Jego twarz zamarła w makabrycznym grymasie, w dodatku błoto oblepiało ją niczym gruba warstwa makijażu. Miał otwarte usta, jakby umarł, wydając krzyk przerażenia.

– Rickard, kurwa! – zawołał Oskar w stronę radiowozu. – Chodź tu! Mamy trupa!

Młody policjant podbiegł i pochylił się nad zwłokami. Natychmiast pobladł jak papier.

– O Boże! Czy on… naprawdę nie żyje?

– Raczej nie ma co do tego wątpliwości. Wygląda na to, że ktoś zadźgał tego biedaka. Zobacz.

Oskar ostrożnie dotknął ubrudzonej jasnoróżowej koszuli i zdjął z niej liście, które przykleiły się do zakrzepłej krwi. Zaśmierdziało krwią i wilgotną ziemią. Jego podwładny cofnął się o krok i przykucnął.

– Tak, to chyba rana po nożu… skoro tak mówisz…

– Ogrodź teren w dużym promieniu – nakazał mu Oskar. – A ja się dowiem, kiedy mogą nam tu kogoś przysłać.

Chłopak natychmiast popędził do radiowozu. „Co za panienki przyjmują dzisiaj do tej roboty” – pomyślał Oskar. „Zero odporności”. Sięgnął do radia.

– 3-0, tu 31-9110, zgłoś się.

– Tu 3-0. Jak tam nasz pijak?

– Nasz pijak okazał się trupem. Trzydziestoletni mężczyzna, brak portfela i dokumentów. Liczne rany kłute.

– Przyjąłem. Wysyłam dochodzeniówkę z technikami. Chcesz jeszcze kogoś?

– Przydałoby się kilka osób do sprawdzenia okolicy. Może gdzieś w tych krzakach uda się znaleźć nóż.

– Gdzie dokładnie leżą zwłoki?

– W krzakach między pawilonem a parkingiem przy Norr Mälarstrand. No wiesz, w tym miejscu, gdzie umawiają się na schadzki ci od tęczy.

– Przyjąłem.

– My spadamy do bazy zrobić dokumentację, jak tylko zjawi się poranna zmiana.

Oskar nie zamierzał napisać ani słowa, ale „my” zawsze brzmiało lepiej. Pisanie notatek było robotą dla młodych, zwłaszcza takich, którzy mieli szczęście pracować na jednej zmianie z Oskarem Karlssonem. Tylko tak mogli się nauczyć prawdziwej policyjnej roboty.

– Przyjąłem. Coś jeszcze?

– Tylko tyle, że trup był już zimny jak lód, kiedy przyjechaliśmy. Wygląda to na zabójstwo na tle rabunkowym. Nie ma narzędzia zbrodni, nie ma świadków, nie ma portfela.

– Przyjąłem. Znaleźliście coś przy nim?

– Działającego iPhone’a. Śledczy sobie w nim pogrzebią.

Oskar rozejrzał się wokół i stwierdził, że jest piękny sierpniowy poranek, zapowiadający jeszcze piękniejszy dzień. „Chociaż nie dla tych, którzy zaraz się obudzą i odczują brak gościa, który tutaj leży” – stwierdził w myślach. Odpakował folię termoizolacyjną i nakrył nią zwłoki. Trup nie mógł leżeć i straszyć ludzi, którzy lada chwila mieli wylec na ulice.

4

Bolały go barki. Były spięte i twarde już przez bardzo długi czas. Tęsknił za solidnym masażem. To było wszystko, o czym marzył. „Chociaż, jakby się zastanowić, nie zaszkodziłoby jeszcze miłe obciąganko” – stwierdził po chwili namysłu. Zakołysał biodrami w przód i zabębnił palcami o sprzączkę paska.

Potem spojrzał na zegarek.

Zdąży, uda mu się.

Energicznym krokiem podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. Nie życzył sobie niespodzianek. Wrócił na kanapę. Po krótkim namyśle zdjął ze stołu sześcioramienny świecznik z umieszczonym pośrodku dekoracyjnym węzłem. Ozdoba nie miała żadnego sensu w takim upale. Stearyna z płonących świec rozmiękała za bardzo i topiąc się, formowała dziwne cienie, które nie dodawały uroku temu pomieszczeniu.

Nadgryzione jabłko jaśniało na klapie laptopa. Otworzył go i wstukał adres strony z filmami pornograficznymi.

Wybrał jedno z okienek i kliknął.

Wyczekiwany nastrój wciąż nie nadchodził.

Internet miał słaby zasięg.

W dodatku filmik był kiepskiej jakości.

Jego wzrok przeskakiwał co chwilę z ekranu na pakunek. Nie mógł się skoncentrować.

Filmik był po rosyjsku. Po chwili wyłączył go i wybrał następny.

Cholerna paczka!

Czy naprawdę powinien to zrobić?

Z głośników komputera wydobyło się zwierzęce stękanie kilku mężczyzn. Ściszył szybko dźwięk. Nie chciał, żeby ktoś stojący za drzwiami usłyszał, co dzieje się w pokoju.

Potem znów spojrzał na pakunek.

Co powinien zrobić?

Dwa kilo. To bez wątpienia mnóstwo pieniędzy.

Zamknął laptopa i dźwięki ucichły. Sięgnął do paczki i zdecydowanymi ruchami zerwał wierzchnią warstwę opakowania. Zważył pakunek w dłoniach, obrócił w prawo i w lewo, potem do góry dnem, aż zawinięty w kolejną warstwę folii pakiet wyślizgnął się i spadł na kanapę. Mężczyzna ostrożnie go rozpieczętował.

Torebki zamykały się na czerwone plastikowe struny. Kiedy otworzył jedną z nich, trochę białego proszku spadło na marmurową posadzkę. Zmiótł go pod kanapę butem.

Potem wstał z kanapy i ostrożnie przeniósł paczuszkę do łazienki. Miał spocone dłonie i idąc, słyszał własny płytki i przyśpieszony oddech.

„Pierdolić to” – pomyślał.

Nareszcie się zdecydował.

5

Kamizelka taktyczna wydawała się jak zwykle za ciężka. Zrzuciła ją na podłogę, kiedy tylko przekroczyła próg baraku w bazie w Mazar-i Szarif. Kamizelkę kuloodporną miała pod kurtką od munduru. Ta śmierdziała już od dawna mieszaniną starego potu z nowym. Amanda odpięła rzepy i ją również zdjęła, rozprostowując plecy. Powoli, kręg po kręgu. Poczuła przyjemne chrupnięcia.

„Przydałby się kręgarz” – pomyślała. Jak po każdej takiej operacji.

Znała na pamięć numer telefonu. Usiadła przy biurku, odchyliła się na oparcie krzesła i czekała, wsłuchując się w buczące sygnały w słuchawce.

– Finally!

– Oddzwaniam najszybciej, jak się dało.

– Jak sytuacja?

– Kiedy wreszcie wezmę prysznic i zmyję z siebie błoto i krew, a potem prześpię się parę godzin, będzie okej.

Za oknem ulewa przeszła w mżawkę. Po raz pierwszy od wielu dni powietrze zdawało się pełne tlenu. Amanda usłyszała na drugim końcu linii, że Bill coś mówi do kogoś.

– Przykro mi, że muszę pokrzyżować twoje plany – odezwał się po chwili.

– Jesteś szefem. Ty o tym decydujesz. Domyślam się, że to coś ważnego, skoro u ciebie jest teraz środek nocy.

Usłyszała w tle, jak Bill miesza łyżeczką coś do picia, a potem głośno przełyka. Przemknęło jej przez myśl, że pewnie pije z białego kubka z nadrukiem zdjęć swoich dzieci, Elviry i Emanuela. Dostał go w ubiegłym roku na Dzień Ojca i od tamtego czasu pił w pracy tylko z niego.

W słuchawce rozległo się ciężkie westchnienie.

– W Kabulu zaginęło dwoje szwedzkich dyplomatów.

– Co ty mówisz?

– Nie dają znaku życia od siedmiu, może ośmiu godzin. Wyjechali z ambasady w pancernym samochodzie, ich kierowcą był ktoś z lokalnych mieszkańców. Wiadomo, że przejechali przez jakieś rondo o nazwie na literę M, a potem jeszcze dwa razy dzwonili z trasy kawałek na północ od Kabulu. Potem już żadne z nich się nie odezwało, łącznie z kierowcą.

Bill podyktował nazwę ronda, a Amanda przyjrzała się niepewnie swoim zapiskom.

– Masz na myśli rondo Masuda? – zapytała.

– Tak, chyba tak. Znasz to miejsce?

– To blisko amerykańskiej ambasady. Dobry punkt, żeby się zameldować z drogi, ale niestety, nie pomoże nam to w ustaleniu kierunku, w którym mogli się udać. Wiadomo, dokąd jechali?

„Porwanie?” – pomyślała Amanda. Nie tego się spodziewała, wyjeżdżając na misję do Afganistanu.

– Chcę, żebyś właśnie to spróbowała ustalić.

– Ale skoro ktoś nas prosi o zajęcie się tą sprawą, musi przecież wiedzieć coś więcej.

– Mam wrażenie, że zarówno Ministerstwo Spraw Zagranicznych, jak i nasi koledzy w ambasadzie w Kabulu nie mówią nam wszystkiego. Ministerstwo nie ma swoich ludzi do wyjaśniania takich spraw, a w ambasadzie mają chyba niewystarczające procedury bezpieczeństwa. Licz się więc z tym, że będziesz miała sporo do ustalenia.

– Ale czy jest cokolwiek, od czego można by zacząć? – zapytała Amanda, rozkładając na stole dużą mapę Kabulu.

Przytknęła palec do ronda Masuda i przesunęła nim jedną z dróg prowadzących na północ od miasta. W ciągu siedmiu, ośmiu godzin można było dotrzeć do Mazar-i Szarif. Albo przekroczyć granicę z Pakistanem. Miała nadzieję, że dyplomaci dotarli do tego pierwszego miejsca, bo praca negocjatora na pełnych bezprawia nadgranicznych terenach byłaby wyjątkowo trudna.

– Mogli mieć pecha i znaleźć się w okolicy, w której doszło dziś do kilku silnych eksplozji – odezwał się znowu Bill. – A raczej wczoraj wieczorem. Podobno to największy zamach w tym roku. W CNN wygląda to naprawdę paskudnie. Talibowie wrzucili na YouTube’a filmik, na którym przyznają się do tego zamachu. Niestety, w ambasadzie nikt nic nie wie. Tylko tyle, że dyplomaci zniknęli.

– A więc równie dobrze mogą być martwi.

Amanda znów usłyszała dzwonienie łyżeczką o porcelanę.

– Niezależnie od tego, co się stało, jesteś jednym z najlepszych i najbardziej doświadczonych negocjatorów w całej Szwecji. Do tej roboty potrzebny jest ktoś, kto ma odpowiednio grubą skórę. W dodatku jesteś już w Afganistanie.

– Jasne, że się tym zajmę – odparła Amanda. – Ale to oznacza, że przez jakiś czas nie będzie tutaj nikogo z naszych. Moi dwaj koledzy wrócą dopiero za parę dni.

– Wiem, ale ta sprawa jest priorytetowa. Afgańczycy będą musieli sobie przez chwilę radzić bez pomocy Szwedów.

– Mówisz, że w ambasadzie w Kabulu naprawdę nikt nie wie, dokąd oni jechali? – Amanda westchnęła i zrobiła krótką notatkę. Zastanawiało ją, skąd ktoś wie, że jakaś osoba zaginęła, jeśli nie było jasne, kiedy ma być z powrotem.

– Wiem tylko tyle, że tych dwoje miało wrócić do ambasady dobrych parę godzin temu. Spróbuj złapać następny samolot do Kabulu, a ja powiadomię Ministerstwo Sprawiedliwości, że jesteś w drodze. W porządku?

– Ministerstwo Sprawiedliwości?

– Well, wiesz, że to mały światek. Ktoś z MSZ-etu powiadomił Ministerstwo Sprawiedliwości, oni zadzwonili do Alice Bohman, a ona z kolei obudziła mnie telefonem w środku nocy. Nikt więcej o tym nie wie.

– Czyli od nas wiemy tylko ty i ja?

Amanda miała nadzieję, że usłyszy odpowiedź twierdzącą. To oznaczałoby pracę w pojedynkę. Przynajmniej na początku.

– Zgadza się. I tak ma na razie pozostać. Jedź do ambasady i spróbuj się czegoś dowiedzieć. Zadzwoń do mnie, kiedy pomówisz z ambasadorem.

– Ta Bohman nie ma pojęcia o porwaniach, prawda? O ile właśnie z tym mamy do czynienia.

Bohman, kiedy Amanda widziała ją ostatni raz, przemawiała przez godzinę o zbliżającej się restrukturyzacji w policji. Roztaczała przed słuchającymi wizję wspaniałej nowej struktury z konsultantami od zarządzania, dyscypliną budżetową i ujednoliconymi procedurami. Nie wspomniała jednak ani słowem, kto ma się czym zajmować, więc większość obecnych policjantów odpłynęła gdzieś myślami po pięciu minutach tej paplaniny.

– Chyba nie, ale kiedy jakąś sprawą interesuje się Ministerstwo Sprawiedliwości, zawsze idą prosto do niej. W końcu to szefowa Rikskrimu^1.

„No tak” – pomyślała Amanda. „Stanowisko zawsze jest ważniejsze od kompetencji tego, kto je zajmuje”.

– Samolot z Mazar-i Szarif odlatuje codziennie o dziesiątej przed południem – powiedziała. – Spróbuję go złapać.

– Świetnie – odparł Bill. – Postaram się, żeby jak najszybciej przydzielili ci jakieś wsparcie.

– Tylko niech mi nie przysyłają żadnego pierwszoroczniaka, okej? Bo w takiej sytuacji wolę pracować sama.

– Wiem. Jest jeszcze jedna sprawa.

– Tak?

– To tajna operacja. Twoim jedynym kontaktem jest ambasador, MSZ i Ministerstwo Sprawiedliwości domagają się pełnej dyskrecji.

– Rozumiem.

Amanda na moment zmrużyła oczy. Sen musiał zaczekać. Podobnie jak pisemny raport z porannej akcji.

Zabębniła palcami w leżącą na stole policyjną odznakę. Skórzane etui przetarło się już na jednym rogu.

Amanda Lund. Numer identyfikacyjny 3512. Rikskriminalpolisen.

Na czarno-białej fotografii wyglądała na nie więcej niż dwadzieścia pięć lat. Szary cień skrywał zarówno kurze łapki w kącikach oczu, jak i dwie bruzdy biegnące w dół od nozdrzy po obu stronach ust. Wyraźne były za to piegi na wąskim nosie, a kręcone blond włosy otaczały twarz jak u małej dziewczynki. Wyglądałaby całkiem przeciętnie, gdyby nie 184 centymetry wzrostu, które szczególnie tu, w Afganistanie, robiły na ludziach ogromne wrażenie.

Amanda zamknęła etui i wrzuciła odznakę do plecaka razem z paszportem, książeczką szczepień i legitymacją ISAF-u^2. Bez niej w Afganistanie było się nikim. Potem ostrożnie zwinęła w wałek spódnicę, żakiet, trzy koszule i jedną parę dżinsów, po czym umieściła go na dnie plecaka. Na wierzch włożyła małą apteczkę, latarkę, a do bocznej kieszeni wsunęła dyktafon.

Jeden z magazynków jej broni był już pusty.

Atmar zdążył wystrzelić w stronę wroga piętnaście naboi, jednak Amanda podejrzewała, że to nie on trzęsącymi się rękami i z krwią zalewającą mu oczy ostatecznie unieszkodliwił przeciwnika.

Ułożyła w rzędzie pięć pełnych magazynków. Jeden wsadziła do broni, dwa do kabury na udzie i dwa do plecaka.

Chwilę później szła klimatyzowanym korytarzem prowadzącym na płytę lotniska, na którym stał już wojskowy Lockheed C-130 Hercules z włączonymi silnikami. Kiedy wyszła z korytarza, uderzyło ją suche i gorące powietrze. „To by było tyle, jeśli chodzi o uczucie świeżości po kąpieli” – pomyślała.

W samolocie było niewielu pasażerów. Amanda wyciągnęła się na fotelu. Czuła ogromne zmęczenie, miała przyśpieszony oddech i wydawało jej się, że nie potrafi go uspokoić. Nie mogła się teraz rozchorować, nie miała na to czasu.

Czekało ją wiele pracy.

Miała już wcześniej do czynienia z pracownikami Ministerstwa Spraw Zagranicznych i wiedziała, że niewielu z nich bierze na poważnie kwestię własnego bezpieczeństwa. Dziwiło ją to.

Powędrowała palcami wokół szyi, aż trafiła na wisiorek. Pogładziła go opuszkiem palca i wyczuła wygrawerowaną datę. Minęły już prawie dwa lata od jej wykonania, ale wciąż data ta była dla nich obojga bardzo ważna. Każde z nich żyło swoim życiem. Ona w dwupokojowym mieszkaniu przy Parkgatan na Kungsholmen, on w domu w Näsbypark. Spotykali się w ukryciu jak para nastolatków. Unikali miejsc pełnych ludzi.

Było za wcześnie na wysłanie esemesa. Nie z powodu różnicy czasu, lecz dlatego, że André jeszcze nie odwiózł córki na lekcję tenisa.

Kiedy ich drogi skrzyżowały się podczas pewnego śledztwa, Amanda zakochała się w André od pierwszego wejrzenia. On, prokurator, czekał na schodach ratusza na pokrzywdzonego, a Amanda, której udział w sprawie ograniczał się do tego, że podjęła interwencję podczas zdarzenia w dniu wolnym od pracy i miała wystąpić w procesie jako świadek, wbiegła na schody, ledwie łapiąc oddech. Zawsze jej się wydawało, że ma jeszcze czas.

Oboje sprawili, że świat stał się odrobinę lepszy. Zły człowiek trafił za kratki, a kobieta dostała szansę na powrót do normalnego życia bez dręczyciela, który dotychczas zamieniał jej świat w piekło.

Ona i on. Policjantka i prokurator. Przeciw całemu złu tego świata.

Gigantyczne cielsko samolotu wtoczyło się wolno na pas startowy.

Wyruszyli punktualnie.

9.58.

Do kabiny wdarł się podmuch lodowatego, cuchnącego paliwem lotniczym powietrza, a chwilę później poczuła zapach kawy i w głośnikach rozległ się pogodny głos pilota, który powitał wszystkich na pokładzie.

Powietrze wibrowało nad rozgrzaną jak patelnia płytą lotniska. Widoczność była słaba. Lekka mgiełka zmieszana ze smogiem zasłaniała góry otaczające miasto ze wszystkich stron.

Amanda położyła głowę na hełmie i podsumowała w myślach to, czego się do tej pory dowiedziała. Dwoje szwedzkich dyplomatów zaginęło w jednym z najniebezpieczniejszych miejsc na świecie. Przez kulejące procedury i niefrasobliwość ich zniknięcie zgłoszono dopiero po wielu godzinach. Mogli zginąć w ataku terrorystycznym, który doprowadził do śmierci wielu osób. Niezależnie od narodowości dyplomaci stanowili łakomy kąsek w takim miejscu jak Kabul, więc możliwy był praktycznie każdy scenariusz.

„Czy ich wyjazd miał charakter służbowy?” – analizowała w myślach. Jeśli tak, nie powinni byli wyruszać z ambasady o tak późnej porze. Od opuszczenia placówki minęło już prawie piętnaście godzin.

To był bardzo zły start dla policyjnego negocjatora.

Czy oni w ogóle jeszcze żyli?

6

Gorąca woda parowała w umywalce. Zachciało mu się sikać od jej nieustającego ciurkania.

Zważył pakunek w dłoni. „Cholera z tym” – powtórzył w myślach.

Jego palce walczyły przez chwilę z czerwonym plastikowym suwakiem.

Od jego ostatniej wizyty w łazience deska sedesowa była podniesiona. Drżącą ręką przechylił torebkę i wsypał do ubikacji biały proszek, który szybko zmieszał się ze stojącą w niej wodą, zakrywając ciemne plamy startej emalii.

Mężczyzna spocił się pod pachami, poczuł też, że pot cieknie mu po czole, potem po nosie, zawisa na jego czubku i skapuje do sedesu dużymi kroplami. „Mój Boże” – westchnął w myślach. Marzył o ucieczce z tego miejsca. Chciał być w domu. Jak najdalej od tego cholernego białego proszku i wszystkiego, co go przez niego spotkało.

Spuścił wodę. Mętna biaława ciecz zawirowała i po chwili już jej nie było.

Wiedział, że nie może się pozbyć wszystkiego za jednym razem.

Nie chciał ryzykować zatkania odpływu. Wysypywał proszek porcjami i spuszczał wodę. Wysypywał i spuszczał.

Po chwili wszystkie paczuszki były już puste.

Wrzucił foliowe woreczki do kosza pod umywalką i zawiązał worek na śmieci. Nie mógł ryzykować. Potem opuścił klapę sedesu i usiadł. Zrobił to, co postanowił. Poczuł, jak powoli ogarnia go fala spokoju.

Wstał, pochylił się nad umywalką, przekręcił kurek, zmieniając ciepłą wodę na zimną, i podstawił ręce pod strumień. Zamknął oczy i zanurzył twarz w wodzie zebranej w dłoniach.

Wszystko zniknęło. Nie było już żadnych dowodów, że kiedykolwiek miał ten pakunek.

Po chwili dokładnie osuszył dłonie ręcznikiem i wmasował w paznokcie i skórki tłusty krem.

Nie wysłał tej paczki. Dzięki Bogu tego nie zrobił.

7

Oskar przeklął na myśl o obsadzie policji w okresie wakacji. Osiem godzin przerwy między jedną a drugą zmianą i notoryczny brak ludzi. „Minister powinien o tym wiedzieć, w końcu sam domagał się zwiększenia liczby policjantów w Szwecji do dwudziestu tysięcy” – pomyślał, prychając na widok papierów dotyczących najnowszego śledztwa, które ktoś rzucił mu na biurko.

Zabójstwo geja.

Nikt nie kiwnął jeszcze palcem w tej sprawie.

Mimo wszystko to nie był jego problem. Kierownik sekcji patrolowo-interwencyjnej komisariatu w Norrmalm, centralnej dzielnicy Sztokholmu, miał na głowie inne sprawy, a nie czynności na miejscu zabójstwa.

Ten gość i tak już nie żył. Co się miało stać, już się stało.

Oskar nie zamierzał się tym przejmować, a już na pewno nie teraz. Patrolówka miała co najwyżej wspierać dochodzeniowców na dyżurze, a nie odwalać za nich robotę. Westchnął ciężko, uświadomiwszy sobie, że zawsze tak było. Nigdy nie pozwalano mu spokojnie pracować.

Po chwili jego wzrok pomknął w stronę kupki papierów. Na wierzchu leżała odręczna notatka sporządzona przez policjantów z porannej zmiany. Zajmowała raptem połowę strony A4.

Dnia 23 sierpnia 2014 roku patrole 31-9220 i 31-9240 przeprowadziły penetrację miejsca zdarzenia, nie ujawniono żadnych śladów. Patrol 39-9350 z psem służbowym również podjął czynności na miejscu, bez rezultatu. Na obecną chwilę nie zgłoszono zaginięcia osoby odpowiadającej wizerunkowi ofiary zabójstwa. Patrol 31-9220 dwukrotnie, bez rezultatu, próbował skontaktować się z właścicielem restauracji w Mälarpaviljongen celem wezwania go na przesłuchanie. Na policję nie zgłosili się żadni świadkowie zdarzenia.

„Czyli nic nie jest zrobione” – stwierdził Oskar. Nikomu nie chciało się rozpytać mieszkańców tej okolicy, nikt nie podjął próby ustalenia tożsamości ofiary. Nie zdołano nawet odnaleźć i wezwać na przesłuchanie właściciela restauracji.

Oskar zawołał jednego z podwładnych, na którego postanowił przerzucić całą robotę. Sam wolał zająć się kupnem biletów na mecz Djurgårdens IF Fotboll z Malmö FF w przyszłym tygodniu, a pozostały czas zamierzał wykorzystać na zorganizowanie pracy jednostki.

– Zajmiesz się ustaleniem, kto jest właścicielem tej restauracji, i z nim pogadasz – powiedział, wręczając chłopakowi papiery. – Dowiedz się, o której zamknął wczoraj lokal, czy doszło w nim do jakiejś bójki i opisz mu ubranie naszego klienta. Może go sobie przypomni. I w ogóle zapytaj, o co chcesz, byle ruszyć z miejsca.

– Jasne, coś jeszcze? – spytał policjant.

– Sprawdź, czy w międzyczasie nie pojawiło się jakieś zgłoszenie zaginięcia pasujące do tego gościa. Potem uznamy, że zrobiliśmy swoje – odparł Oskar, wchodząc na stronę klubu Djurgården.

Powinien był kupić karnet na cały sezon, bo teraz jedno wejście kosztowało pięć stów. „To rozbój w biały dzień” – pomyślał, kręcąc głową.

Chłopak zasalutował i kiwnął głową, po czym wyszedł z pokoju, zostawiając Oskara przy komputerze. Oskar wypił parę łyków słabej herbaty z automatu, a potem pobieżnie przejrzał krótki raport, który przyjął od towarzyszącego mu w patrolu policjanta przed końcem poprzedniej zmiany.

Odbieranie dokumentacji sporządzonej przez podwładnego, z którym pełnił służbę patrolową, może i nie było całkiem zgodne z zasadami, ale chrzanił to – w końcu miał prawo być już wtedy zmęczony.

Rzucił okiem na wykaz przedmiotów znalezionych przy ofierze.

Poczuł lekki ucisk w żołądku.

„Cholera, ten pieprzony telefon” – zaklął w myślach.

Zapomniał go podpiąć do ładowarki.

Rzeczywiście musiał być zmęczony. I rozkojarzony. Nie pomyślał nawet o tym, żeby przejrzeć listę kontaktów i spróbować zidentyfikować tego zadźganego biedaka, nie mówiąc już o próbie ustalenia sprawcy. Zakładał, że jakiś śledczy zabierze się za ten telefon z samego rana. Nie spodziewał się, że ktoś tak po prostu zwali mu na biurko te papiery, w dodatku prawie nietknięte. Były jak wrzód, którego trzeba się pozbyć.

Oskar poczuł wstyd, ale było już za późno, by temu zaradzić.

Poszedł do magazynu dowodów rzeczowych i odszukał brązową papierową torbę, której przed paroma godzinami sam nadał numer.

„No pięknie” – stwierdził z irytacją. Telefon się rozładował.

Teraz potrzebował PIN-u, żeby do niego zajrzeć.

„Że też kurwa zawsze musi tak być”. Jak miał się z tego teraz wytłumaczyć? To, że komórka padła, było dowodem na niezdarność i brak profesjonalizmu tego, kto na to pozwolił.

Po krótkim namyśle wsunął torbę z powrotem na miejsce i wyszedł z magazynu.

Ostatnią nadzieję rozwiała notatka w protokole sporządzonym przez młodego policjanta.

Czarny iPhone, model 5. Włączony. Bez zarysowań.

Oczywiście młody musiał napisać, że komórka była włączona. Oskar wiedział jednak, że wystarczy trochę odczekać, a za parę dni nikt już nie będzie pamiętał, czyim obowiązkiem było dopilnowanie, by telefon się nie rozładował. Odłożenie sprawy na bok wydało mu się w tej chwili najlepszym rozwiązaniem.

Herbata zdążyła już wystygnąć, ale dla Oskara nie miało to żadnego znaczenia. Pijąc ją, jeszcze raz przeczytał cały raport.

Pomyślał o kobiecie, która znalazła zwłoki i zawiadomiła policję. Powinien był z nią porozmawiać. Był pewien, że niczego by się od niej nie dowiedział, ale przynajmniej znalazłoby się to w raporcie. Babka zadała sobie w końcu trud, by na nich zaczekać.

Co mogła im powiedzieć? Że zobaczyła nogi wystające z krzaka i zadzwoniła na numer alarmowy? Tyle i bez niej wiedzieli.

Oskar usłyszał charakterystyczny szelest nowego policyjnego munduru. Ktoś nadchodził korytarzem. Szybko odsunął od siebie plik kartek i wbił wzrok w monitor. Sekundę później w drzwiach stanął czerwony na twarzy i zdyszany młody funkcjonariusz. Oskar stwierdził z satysfakcją, że się nie mylił. Mundur chłopaka wciąż miał zaprasowane kanty od długiego leżenia w magazynie. No i „śmierdziało kocurem”, jak zwykli mawiać bardziej doświadczeni policjanci na widok swoich nieopierzonych kolegów.

– I jak nam idzie? – zapytał chłopaka.

– Ustaliłem właściciela – odparł z entuzjazmem policjant.

Miał wytrzeszczone oczy i sapał z otwartymi ustami. Oskar wiedział, że będzie musiało minąć parę lat, nim ten dzieciak nauczy się poruszać i mówić spokojnie, z pewnością siebie.

– No i? – Oskar odsunął się na krześle od biurka i zakręcił w kółko.

– Mówi, że zamknął o trzeciej, jak zawsze. I nie było żadnej awantury.

– W takim razie możemy założyć, że do zabójstwa doszło między trzecią a piątą nad ranem. To niewiele, ale zawsze coś. Masz jeszcze jakieś informacje?

– Nie, niestety, żadnych nowych zgłoszeń o zaginięciu.

Oskar westchnął teatralnie i oparł nogi o szafkę z brzozowej sklejki. Czy naprawdę wszystko musiało się układać nie po jego myśli?

– Zaczekajmy, może gość miał być dzisiaj w pracy i się nie zjawił. Po paru dniach zaczną się niepokoić i wypytywać.

Zdjął nogi z szafki i rękawem spróbował zetrzeć zostawione na niej czarne ślady.

– Może postaramy się o jakichś świadków? – odezwał się policjant. – Ludzie, którzy byli w nocy w tej restauracji, mogli coś widzieć.

„Zawsze tak samo gorliwi” – pomyślał Oskar. Wszyscy młodzi byli tacy sami. Za wszelką cenę chcieli się wykazać.

– Nie. I tak mamy wystarczająco dużo swojej roboty. Jak tylko gość zostanie zidentyfikowany, pewnie zaraz się okaże, że to zbrodnia z nienawiści, a to tym bardziej nie nasza broszka.

Oskar włożył swoje czarne skórzane rękawiczki, nabrał na dłoń trochę żelu do dezynfekcji rąk i rozprowadził go starannie po powierzchni rękawiczek.

– Na pewno? – zapytał chłopak. – Przecież prawie wszyscy są na urlopach.

– Zadźgany gość prawdopodobnie był homoseksualistą, w dodatku ktoś go sprzątnął w miejscu, gdzie tacy jak on umawiają się na schadzki. I zbrodnia z nienawiści gotowa. A jeśli dochodzeniówka ma za mało ludzi, to ich problem. My mamy swoją robotę, a oni i tak za często nas wykorzystują.

Oskar zdjął rękawiczki, złożył je starannie i wsadził do kieszeni na nogawce spodni.

Potem znów pokręcił się w kółko na krześle. Miał to być sygnał dla młodego, że rozmowa skończona. Kiedy wreszcie został sam, potwierdził rezerwację biletów i wybrał miejsce na dolnej trybunie. Nareszcie coś przyjemnego.

Chwilę później wrócił do przeglądania papierów na biurku. Notatka sporządzona przez technika kryminalistyki znajdowała się na samym spodzie. Pod opisem pozycji, w jakiej znaleziono zwłoki, oraz miejsca, w którym leżały, była krótka informacja o samym denacie.

Niezidentyfikowany mężczyzna.

Wiek: 30–40 lat.

Prawdopodobna przyczyna śmierci: trzynaście ran kłutych zadanych ostrym narzędziem, prawdopodobnie nożem, w klatkę piersiową i brzuch, szerokich na ok. 2 cm.

Brak śladów i zranień świadczących o obronie przed napastnikiem.

Brak innych ran oprócz wymienionych powyżej.

Obecne stężenie pośmiertne.

Odpowiedź z Zakładu Medycyny Sądowej dot. tożsamości ofiary i przyczyny zgonu spodziewana jutro.

Oskar wbił wzrok w notatkę i otworzył usta z wrażenia.

„Przecież gość już wtedy był sztywny” – przypomniał sobie.

Sam się o tym przekonał, kiedy uszczypnął go w łydkę. Zdziwił się, że dopiero teraz zwrócił na to uwagę.

Głęboko zaczerpnął powietrza.

Co to mogło oznaczać?