1. Podróż tysiąca mil zaczyna się od jednego kroku1

– Gdzie byłaś? – Mina Niny mówi mi wszystko. Czuję się jak najgorszy śmieć, bo prócz gniewu w jej oczach dostrzegam ból i rozczarowanie. – Pytałam: gdzie byłaś?

– Ja… – Przestępuję nerwowo z nogi na nogę.

– U tej świni, Sandersa?! – wypala. Nie pozostaje mi nic innego, jak potaknąć. – Okej, podjęłaś decyzję – wypowiada kilka słów, będących jednocześnie wyrokiem.

– Przepra…

– Wchodź! – przerywa mi gwałtownie i odsuwa się w drzwiach, żebym mogła wejść do apartamentu.

Od razu rzucam spojrzenie w stronę uchylonych drzwi gabinetu Niny. Tam przyjmuje klientów. Dostrzegam mężczyznę. Prócz maski zasłaniającej twarz nie ma na sobie niczego. Klęczy na środku ze skutymi na plecach rękami i czeka na Angelikę, bo właśnie taki pseudonim zawodowy nosi moja partnerka. Jeszcze moja. Czuję, że to ostatnie minuty naszego związku. Nina mi nie wybaczy. Nie znosi kłamstwa, zatajania prawdy i braku lojalności równie mocno, jak nieposłuszeństwa.

– Przepraszam, nie zrobiłam nic złego. – Próbuję ją przekonać, że to była zwykła towarzyska wizyta, ale obie doskonale wiemy, jak jest.

– Chodź za mną – mówi i odwraca się na pięcie. Wysokie szpilki wybijają równy rytm o marmurową posadzkę holu, a lateksowy kombinezon przy każdym kroku Niny wtóruje mu specyficznym skrzypnięciem. Przechodzimy przez naszą sypialnię, by dojść do garderoby. Pozbywam się złudzeń, gdy Nina każe mi się spakować. – Masz kwadrans. Zanim wyjdziesz, zostaw swoją kartę na komodzie przy drzwiach.

– Przepraszam, my nic nie robiliśmy, tylko rozmawialiśmy… – jąkam się, chcąc wpłynąć na zmianę jej decyzji, lecz Nina jest nieugięta.

– Zostało ci czternaście minut. – Zerka na ścienny zegar i wychodzi.

Nie chcę płakać, ale łzy same cisną się spod powiek. To już? Koniec? Nina wyrzuca mnie na bruk? Nie wiem, czy mogę zabrać jakąś walizkę, bo nie byłam przygotowana na nagłą wyprowadzkę, więc postanawiam wziąć tylko plecak, a resztę rzeczy spakować do worka na śmieci. Oczywiście ubrania, buty i inne drobiazgi, które otrzymałam od Niny jako prezenty, zostawiam. Pewnie wyrzuci je wszystkie, podobnie jak wyrzuca mnie, ale nie dbam o to. Współczuję klientowi, który właśnie jest u niej. Przypuszczalnie to na nim skupi się jej gniew. Cóż, po to tu przyszedł – po karę za swoje przewiny, mniej lub bardziej wyimaginowane. Ciekawe, czy jeszcze kiedykolwiek skorzysta z usług dominy Angeliki. Znam możliwości Niny, wiem, że potrafi być niewiarygodnie czuła i delikatna, lecz czasami zmienia się w prawdziwego demona, niemającego w sercu ani kropli litości.

Naprędce sortuję ubrania, odsuwając od siebie uporczywe myśli, co dalej. Co zrobię, gdy opuszczę apartamentowiec? Wrócić do domu? Gdy przypomnę sobie, w jakich warunkach mieszka moja rodzina, w gardle rośnie gula. Nie chcę tam wracać, do miejsca, które kojarzy się tylko ze smutkiem, poczuciem beznadziei i smrodem śmierci. „To za chwilę, pomyślisz o tym za chwilę, a na razie…” Rzucam wzrokiem na zegar. Zostało pięć minut. „A jeśli Nina blefowała i gdy wyjdę z garderoby, będzie na mnie czekać z groźną miną, a potem powie, że mam ostatnią szansę?” – łudzę się, chociaż zbyt dobrze ją znam, żeby liczyć na zmianę jej decyzji.

Opuszczam apartament, przełykając łzy żalu. Było mi tu dobrze. Czasami trafiały się złe chwile, ale tych dobrych było znacznie więcej. Nina mnie kocha, bo nieraz mi to okazywała, i chociaż z jej ust nigdy nie padło jednoznaczne wyznanie miłości, zauważałam to uczucie w wielu sytuacjach, nie tylko tych intymnych. Wychodzę z budynku, pokonuję kilkanaście metrów, gdy zza pleców dobiega jej głos. W moim sercu rozlewa się fala ulgi. A jednak! To blef, zaplanowała go, żebym się wystraszyła i zrozumiała, co mogę stracić.

– Liu! – krzyczy Nina. – Poczekaj!!!

Przez chwilę odpowiadam jej pięknym za nadobne i udaję, że nie słyszę. W końcu się zatrzymuję i odwracam. Podchodzi energicznym krokiem, wzbudzając zaciekawienie przechodniów. Nawet tu, w sercu Nowego Jorku, kobieta odziana w lateksowy czarny kombinezon budzi lekką sensację, tym bardziej że jest początek grudnia, dosyć zimno, a z nieba spadają na nas grube płatki śniegu. Odruchowo poprawiam kaptur kurtki i przełykam ślinę w oczekiwaniu na konfrontację.

– Poczekaj! – Dopada do mnie i łapie za rękaw. Jest zdyszana, musiała biec, a to niełatwe, gdy ma się na sobie wysokie kozaki na platformie. – Chcę ci coś dać. – Podaje mi papierową torbę z pomarańczami. – Lubisz je. I jeszcze to. – Z rowka między piersiami wyjmuje gruby zwitek banknotów. – Masz. – Wciska mi je bezceremonialnie. – To twoja pensja za ten miesiąc i premia z okazji świąt.

– Ale… – Zerkam na pieniądze, z trudem przełykając gorycz rozczarowania. – Nie musiałaś.

– Ale chciałam.

– Dziękuję. – Biorę głęboki wdech. Już wiem, że to koniec. Chowam gotówkę do kieszeni kurtki i pociągam nosem.

– Uważaj na siebie. Sanders to świnia.

Widzę, że jest jej równie ciężko jak mnie, a nawet ciężej, bo to ja zostawiam ją. Nie wiem, jak wygląda smutna Nina, ale chyba właśnie tak, jak w tej chwili. Nie płacze, lecz jej twarz wydaje się bielsza od śniegu, który sypie coraz mocniej.

– Żałujesz, że zaprowadziłaś mnie do niego? – pytam.

– Tak, żałuję, bo ten facet to dno, a co najgorsze, żeby mi uwierzyć, będziesz musiała sama się przekonać.

– Nie znasz go – oponuję nieśmiało.

– Ty też. Jego nie znam, ale znam dziesiątki innych i Sanders stoi na czele stawki, jeśli mowa o draniach.

– Może popełniam błąd… – Milknę, chcąc dać sobie trochę czasu do namysłu. Czy jestem w stanie zrezygnować z Ashtona? Tego wymaga ode mnie Nina. Ona nie chce się dzielić. Doskonale ją rozumiem, też bym nie chciała dzielić się osobą, do której coś czuję. – Masz rację, muszę się przekonać.

– Liu… – Nina zaciska dłoń na mojej. – Gdybym nie była pewna tego, co myślę o nas, o tobie, nigdy nie pozwoliłabym ci odejść.

– A co myślisz? – szepczę. Słoność łez miesza się z płatkami śniegu na moich wargach. Oblizuję je w oczekiwaniu na kilka ostatnich słów od Niny.

– Myślę, że nie jesteś taka jak ja. Pragnęłaś mnie, czułam to, ale bardziej pragniesz mężczyzny – oznajmia, choć w tonie jej głosu brzmią ostatnie nutki nadziei, że zaprzeczę.

– Tak jest – potwierdzam z żalem. Żałuję, bo kocham Ninę i nie wyobrażam sobie życia bez niej, ale nie chcę rezygnować z tego, czego doświadczam, będąc z Ashtonem, tym bardziej że to dopiero początek naszej znajomości. – Mogę czasami cię odwiedzić? – pytam.

– Idź już – wykrztusza.

Zabiera rękę, odwraca się i gwałtownie rusza przed siebie. Niewiele brakuje, żeby upadła, bo śliskie podeszwy platform jeżdżą po ośnieżonym chodniku niczym łyżwy. Przypomina mi się, jak tydzień temu Nina zabrała mnie pierwszy raz w życiu na lodowisko i jak świetnie się wtedy bawiłyśmy. Moim ciałem wstrząsa szloch. Chciałabym za nią pobiec i odwołać wszystko, powiedzieć, że zmieniłam zdanie, ale obie wiemy, że to się nie uda.

– Wesołych świąt, Nino… – szepczę, gdy jej postać niknie pomiędzy przechodniami i wirującymi wokół płatkami śniegu. – Ty też uważaj na siebie. Kocham cię…

***

Madison wyciągnęła mnie na zakupy, więc plątamy się po mieście. Z każdą chwilą mam coraz mocniej przemoczone buty i powoli tracę cierpliwość, bo nic nie kupiliśmy. Mad nie podoba się żadna z miliona rzeczy, które już zdążyliśmy pooglądać, i jestem pewien, że kolejny milion apaszek, krawatów, książek i zegarków również nie spełni jej oczekiwań, by zostać zakwalifikowanymi jako świąteczne prezenty. Z pustymi rękami opuszczamy Bloomingdale’s na rogu Trzeciej Alei i Pięćdziesiątej Dziewiątej, a ja chcę krzyczeć, że nienawidzę świąt.

– Może Macy’s na Herald Square? – proponuje Mad. – Albo Lord & Taylor?

– A może dość na dzisiaj? – Zadzieram głowę. Śnieg wali grubymi płatami, siada na mojej gębie, ale to za mało. Przydałby się kubeł zimnej wody, a najlepiej dwa, dla mnie i dla Madison, która chyba zwariowała, jeśli myśli, że będę z nią krążył w nieskończoność. Czemu nie wzięła ze sobą swoich głupiutkich koleżanek? One uwielbiają zakupy. – Mogłaś zabrać Melissę. Albo Barbrę – mruczę, gdy Mad ujmuje mnie pod ramię. „A najlepiej obie” – dodaję w myślach.

– Chcę coś kupić ojcu, a kto jak nie facet potrafi najlepiej doradzić, co kupić innemu facetowi? – Wspina się na palce, żeby pocałować mnie w policzek. – Okej, marudo. Na dziś dość zakupów.

– Na dziś?

– Niech ci będzie, Plummer! – Potrząsa moim ramieniem. – Na ten rok!

– Słyszałaś? – Marszczę brwi.

– Co?

– Kamień.

– Jaki kamień? – Mad lekko się odchyla i patrzy na mnie pytającym wzrokiem.

– Właśnie spadł mi z serca – wygłaszam poważnie.

– Dupek – parska pod nosem.

Pokonujemy kilka metrów i słyszę kolejną propozycję, choć i tak wolę niespodziewany wypad do kina, żeby obejrzeć ckliwe romansidło, niż wybór sześćset osiemdziesiątego trzeciego krawata dla mojego przyszłego teścia.

– To dokąd jedziemy? – pytam.

– Ziegfeld?

– Okej. – Akceptuję wybór kina, szczęśliwy, że tym razem Mad szybko podjęła decyzję. – Poczekaj, złapię taksówkę.

Zostawiam Mad pod zadaszeniem wejścia do jakiegoś butiku i podchodzę do krawężnika. Już mam wyskoczyć na ulicę, bo właśnie widzę wolny wóz, gdy odjeżdża mi noga i potrącam ramieniem zakapturzonego dzieciaka, obładowanego tobołkami niczym Beduin.

– Nic ci się nie stało? – Łapię go w ostatnim momencie i od razu stwierdzam, że to nie dzieciak, tylko młoda Azjatka. – Przepraszam, wziąłem cię…

– Wszystko w porządku – odpowiada dziewczyna. Prawie nie widzę jej twarzy, bo tak nisko nasunęła kaptur. Przed sobą trzyma torbę z owocami. Papier już całkiem przemókł i jeszcze chwila, a pomarańcze wypadną i poturlają się po śniegowej pulpie.

– Chciałaś przywołać taksówkę? – domyślam się.

– Tak.

– Zaraz coś wykombinujemy. – Zerkam na nią. Nie dość, że ma zajęte obie ręce, bo jedną podtrzymuje pakunek, a w drugiej trzyma wypchany worek, to jeszcze ten kaptur, no i całkiem przemoczony plecak. – Dokąd się wybierasz taka obładowana? Jesteś świętym Mikołajem? – żartuję.

Nie odpowiada. Sprawia wrażenie wystraszonej i bardzo smutnej. Wzruszam ramionami, bo to przecież nie moja sprawa, dokąd chce jechać, poza tym Mad na nas patrzy i zaraz podejdzie sprawdzić, co się dzieje. Mam szczęście, bo ledwie macham ręką, a podjeżdża do nas taksówka. Pomagam dziewczynie wsiąść. Wręczam jej torbę, przy okazji słysząc, jak podaje kierowcy adres. Co dziwne, mała Beduinka najpierw wymienia jakąś ulicę w Elmhurst, by szybko zmienić zdanie i zażyczyć sobie kursu na Brooklyn. Rzucam „wesołych świąt” i zatrzaskuję drzwi forda, myśląc, że najwidoczniej nie tylko Madison cierpi na brak zdecydowania. Już się zainteresowała małym zamieszaniem i podeszła do mnie, żeby wsadzić szpilkę.

– Jakiś ty szarmancki – prycha ironicznie. – Co to za dziewucha? Znasz ją?

– A skąd. Niewiele brakowało, a bym ją staranował – tłumaczę, dlaczego pomogłem nieznajomej. – Miała zajęte ręce. To jakaś młoda Chinka.

– Nieważne. – Mad potrząsa głową. – Co mnie obchodzi ta gówniara. Zimno mi.

Łapię drugą taksówkę i po kwadransie jesteśmy pod Ziegfeld. Nie byłem tu tysiąc lat, w sumie nie wiem, dlaczego tak rzadko tu przychodzę. W nowych kinach siedzi się jak u dentysty w poczekalni, a tu jest super. Mają piękne foyer z imponującymi kryształowymi żyrandolami i fajną salę kinową, nie taką na tysiąc ludzi, tylko kameralną, z fotelami, które są szerokie i miękkie.

Zajmujemy miejsca w ostatnim rzędzie. Prawie nikogo nie ma. Trudno się dziwić, nie dość, że środek tygodnia, to puszczają jakąś staroć. Mad stwierdza, że coś się jej pomyliło. Liczyła na nowy tytuł, a na ekranie wyświetla się „Wielki Gatsby”. „Może się zdrzemnę? Nie powinna zauważyć” – kombinuję, jak przetrwać. Przed wyjściem z Bloomingdale’s zjedliśmy porządny obiad, dobrze, bo nie wytrzymałbym tu na głodzie. Moszczę się z zamiarem przyjęcia stosownej pozycji do snu, gdy Madison krzyżuje moje plany.

– Na pewno chcesz zobaczyć ten film? – pytam szeptem, gdy wsuwa moją rękę między swoje nogi.

Rozchyla je nieco, żebym mógł podnieść dłoń wystarczająco wysoko, by dotknąć wąskiego paska koronkowych majteczek. Nagle zdaję sobie sprawę, że nie ma żadnych majteczek, a koronki to góra pończoch. Nic nie oddziela opuszki mojego środkowego palca od wilgotnych warg cipki Madison. Nigdy nie zrozumiem bab. Po cholerę tak lekko się ubrała? Musiało ją nieźle przewiać, gdy łaziliśmy między kolejnymi domami towarowymi, ale nie czas na przemyślenia. Mad nie próżnuje. Ciałem napiera na mój palec, by szybko dojść do wniosku, że zmieni pozycję. Siada na mnie tyłem, moja ręka znów ląduje między jej udami, a Madison zaczyna delikatnie poruszać biodrami, przy okazji prowokując i drażniąc mojego kutasa. Niepotrzebnie. Już dawno stanął na baczność.

– Mówiłem, że jesteś szalona? – mruczę wprost do ucha Mad.

Nie odpowiada. Porusza się coraz szybciej, a ja nie wiem, czy martwić się o potencjalną plamę na spodniach, czy o to, że za moment do aktorów wypowiadających swoje kwestie, na szczęście dla nas dosyć głośno, dołączy jęk mojej niewyżytej seksualnie dziewczyny. Czuję, że zaczyna szczytować, i w ostatnim momencie zapobiegawczo zatykam jej usta. Mad wypręża się, jednocześnie zaciskając zęby na wnętrzu mojej dłoni. Zaraz oszaleję! Boli jak diabli, ale… pozwala zachować czyste spodnie. Zawsze to plus. Nic fajnego wyjść z kina z plamą po spermie.

Madison opada bez sił, wspiera głowę na moim ramieniu, odsuwa moją dłoń i szepcze, że było doskonale. Jestem innego zdania, mam pogryzioną rękę, mój kutas nadal sterczy, a widoki na ulżenie jego niedoli są raczej mizerne, ale niech jej będzie. To i tak lepsze niż dalsza włóczęga po sklepach. Już tracę nadzieję, że ten dzień nie okaże się absolutnie i do końca beznadziejny, gdy Mad zsuwa się ze mnie i przyklęka między moimi nogami. Jej oczy połyskują w ciemnościach kinowej sali. A niech to! Jednak nagroda? Uważam, że zasłużyłem. Chodziłem z Mad i cierpliwie służyłem radą, czy lepszy beżowy krawat w brązowy wzorek, czy odwrotnie; tłumaczyłem, że zegarek, który jej się podoba, niekoniecznie przypadnie do gustu starszemu panu i tak dalej. Nie narzekałem, nie popędzałem i zgodziłem się na to głupie kino. Swoją drogą widziałem ten film. Ma się tę podzielność uwagi!

Liczę, że Madison szybko załatwi sprawę, bo prawdziwa z niej mistrzyni, i nie mam na myśli jedynie wprawnego posługiwania się języczkiem, lecz także umiejętność swobodnego oddychania, gdy czubek mojego fiuta wchodzi głęboko do jej gardła. Niestety, adrenalina robi swoje. Prócz nas w sali siedzi kilka osób, skromne grono, ale zawsze ryzyko, że ktoś odwróci się, żeby popatrzeć na ostatni rząd, albo komuś zachce się skorzystać z toalety. Próbuję się jakoś wyalienować, zamykam oczy i odchylam głowę, wspierając ją na oparciu fotela. Wreszcie się udaje, tryskam prosto do ust Mad, a ona skwapliwie połyka spermę do ostatniej kropli.

Tak…

Lubię szczęśliwe zakończenia.

Madison wraca na swoje miejsce. W zasadzie możemy już wyjść, bo nie liczę na coś równie emocjonującego jak ten spontaniczny lodzik, niestety Mad chce obejrzeć film do końca. Straciła cały początek, więc to bez sensu, ale wyznaje, że uwielbia Leonarda DiCaprio. Nachylam się i mówię:

– Jako zagorzała fanka DiCaprio już dawno powinnaś obejrzeć ten film.

– A kto powiedział, że już go nie widziałam? – mruczy.

– Serio? – Potrząsam głową. Czy już wspominałem, że nigdy nie zrozumiem kobiet? To idiotyczne, oglądać dwa razy ten sam film.

– Serio.

– Po cholerę znów go oglądamy? – sykam cicho.

– Też już go widziałeś? – Mad zerka na mnie.

– Tak. Zaraz po premierze. – Już mam dodać, że matka wyciągnęła mnie do kina, ale w ostatnim momencie gryzę się w język. Jakoś mi to zgrzyta. Głupio mieć świadomość, że ten sam film najpierw oglądało się z matką, a potem z dziewczyną, która jest absolutną mistrzynią w obciąganiu fiuta w kinie.

– Świetny jest, prawda?

– Ujdzie. – Wstyd przyznać, że niewiele pamiętam, bo przespałem prawie cały. Co poradzić? Już tak mam, gdy tylko siądę w sali kinowej i zrobi się ciemno, a na ekranie pokazują romantyczne bzdury, powieki same się zamykają. Co innego solidna dawka męskiego kina.

– Ujdzie? – Madison groźnie marszczy brwi. – Uwielbiam go, to najlepszy amerykański aktor.

– A, masz na myśli DiCaprio?

– No przecież, że nie film, choć ten też jest świetny.

– Okej. Masz rację, świetny. – Kiwam głową i wlepiam wzrok w ekran.

Czy już mówiłem, że czasami nie ogarniam i nawet nie próbuję zgadywać, jakie tajemnicze procesy zachodzą pod czaszką kobiety? Oglądać film dla aktora? Niepojęte. Mijają dwa kwadranse. Potem kolejne. Madison pochlipuje, a ja mogę przyznać, że fabuła mnie wciągnęła. Nie jakoś mocno, ale da się oglądać. W końcu napisy. Oddycham z ulgą, bo dwuipółgodzinny seans to wyzwanie, zwłaszcza dla faceta, który lubi się zdrzemnąć po orgazmie.

Wychodzimy z kina, a Madison żądna jest kolejnych punktów programu zamęczania mnie na śmierć. Właśnie dlatego odwiedzamy restaurację, mimo dwóch wiadomości od Malcolma, że czeka na nas z kolacją. Siedzimy nad stekami i spieramy się o postawę Daisy. Mad z morderczym wyrazem twarzy wpiera mi, że Daisy to zwykłe szmacisko i zrobiła straszne kuku biednemu Leo. W końcu nie wytrzymuję i wypalam, że wszyscy bohaterowie tej historii byli siebie warci.

Madison strzela focha.

Teraz czeka mnie kilka cichych dni. Trzy albo więcej. Będzie mi jej brakować. Temu w spodniach też. Chyba zaproponuję, że wybiorę się z nią do Macy’s…

***

Nie mam zbyt wiele czasu na zastanowienie. Dwadzieścia minut, maksymalnie pół godziny, bo taksówka co chwilę zatrzymuje się w korku. Całe miasto sparaliżował śnieg. Kierowca sarka, że za wcześnie na taką zamieć, ale nie chcę wdawać się z nim w pogawędki. Opieram głowę i przymykam oczy, udając, że drzemię. Muszę się zastanowić. Może jednak pierwsza myśl, żeby wrócić do rodziców, była lepsza? Bezwiednie podałam nasz adres, dopiero po chwili zmieniłam na adres Ashtona. Co robić? Gdybym mogła, waliłabym pięściami w głowę. Chaos, chaos, chaos…

A jeśli Nina ma rację i Ash mnie skrzywdzi? Nie znam go, nie wiem, jak to jest być z mężczyzną, a co dopiero z nim mieszkać, żyć u jego boku. Co ja wyprawiam?! Przecież on o niczym nie wie. Nie ma pojęcia, że wymyśliłam sobie naszą wspólną przyszłość. Ale jest taki miły. Miły, przyjazny i raczej zainteresowany. Aż tak naiwna nie jestem, żeby tego nie zauważyć. Pamiętam każdą chwilę z dzisiejszego spotkania. Piliśmy piwo, Ash opowiadał, na czym polega jego praca i jak zaraził się fotografią. Pokazywał albumy, przysiadł obok mnie na wygniecionej kanapie i nachylił się tak blisko, że czułam jego zapach. Z każdym ruchem dobiegał do mojego nosa i drażnił, powodował gęsią skórkę i miłe dreszcze biegnące od stóp do głowy. To chyba coś znaczy?

Znów mnie zaprosił. „Przyjdziesz?” – zapytał, lekko mrużąc oczy. Jak mogłabym zrezygnować? Uwielbiam nasze małe spotkanka, tajne schadzki, szybkie i spontaniczne, okupione drobnymi kłamstewkami i zatajaniem prawdy. Czy będzie mi brakować dreszczyku emocji, kiedy wracałam do Niny, myśląc, czy znów się uda? Na pewno nie. Wystarczy mi Ashton.

Znamy się dosyć krótko. Zaraz po Halloween Nina zabrała mnie do Ashtona, bo zamierzała odświeżyć swoją stronę internetową. Kupiła dwa kombinezony, jeden biały, z lateksu, a drugi z czarnej skóry. Nie wiem, w którym wygląda bardziej szałowo. Jakby uszyto je właśnie na nią, jedyną kobietę na świecie, która powinna je nosić. Samej trudno założyć takie ciuchy, więc Nina często korzystała z mojej pomocy. Tam również pełniłam funkcję garderobianej. Ashton już na nas czekał. Nie zapomnę chwili, gdy pierwszy raz go zobaczyłam. Nie wyglądał oszałamiająco, ot, zwykły facet, na oko trzydziestolatek, oczywiście teraz już wiem dokładnie, ile ma lat, wiem o nim znacznie więcej, ale to normalne, bo spędziliśmy ze sobą trochę czasu. Miał na sobie flanelową koszulę w kratę i dżinsy, a jego fryzura co chwilę zmieniała kształt. Lubi przeczesywać włosy, mierzwić je i drapać się po głowie. Ma piękne włosy w kolorze ciemnej miedzi. I równie piękne oczy. Zielonkawe, jasne, nakropione złotymi cętkami, czasami chmurne, ale najczęściej pogodne, i prawie zawsze skupione na mnie. Tylko na mnie.

Zaprosił nas do środka, gdzie czekali wizażystka i Kevin. Kev to brat Ashtona. Nina uważa, że jest znacznie przystojniejszy od Asha. Może i tak jest, bo rysy jego twarzy są regularniejsze, oprawa oczu wyrazistsza, a zarys żuchwy twardszy, ale… Cóż, Kevin jest chory. Nie wiem dokładnie, co mu dolega, coś z psychiką. Ash mówi, że jego brat od początku był taki, od dziecka. Na szczęście twarz Kevina nie zdradza choroby. Jest piękna, męska i szlachetna. Jego ciało podobnie, umięśnione i gibkie, bo Ashton każe mu systematycznie ćwiczyć, a Kevin ślepo słucha brata. Zawsze.

Właśnie dlatego Kevin nie miał żadnych oporów, żeby pozować razem z Niną. Nie oponował, gdy Ash kazał mu zdjąć wszystkie ciuchy, założyć maskę, uprząż i inne atrybuty pasujące niewolnikowi. Który normalny facet pozwoliłby na takie publiczne upokorzenie? Trochę mnie to gryzie. Nawet Nina stwierdziła, że Ashton wykorzystuje brata, traktuje go jak element scenografii, co nie przeszkadzało jej pozować z Kevinem, trzymać na smyczy i stawiać stopy obutej w szpilkę na jego głowie albo klatce piersiowej. „To nie mój brat – powiedziała po sesji. – Nigdy nie pozwoliłabym na takie traktowanie osoby niepełnosprawnej umysłowo”. Wobec tego czemu się zgodziła? „Sanders to straszny dupek, ale robi najlepsze zdjęcia w całym hrabstwie” – wyjaśniła.

Ma rację. Ash jest niebywale utalentowany. Gdy spytał, czy będę mu pozować, niewiele brakowało, żebym rozpłakała się ze szczęścia, ale szybko przyszło otrzeźwienie. Po pierwsze, musiałabym poprosić o zgodę Ninę, a po drugie, mam oczy. Kimże ja jestem? Jaka jestem? Zwykła, przeciętnej urody Chinka, zbyt koścista, zbyt niska, zbyt niepewna własnej kobiecości, żeby zostać modelką. Ale Ashton dostrzegł we mnie piękno. Gdy skończył fotografować Ninę, zaprosił mnie na środek planu, kazał usiąść na taborecie i cyknął kilka fotek. Nie miałam na sobie pięknych ciuchów, moja jedyna ozdoba – włosy spięte na karku – nie ukazywały swojej urody, a twarz okraszał nieśmiały grymas mający przypominać uśmiech. Mimo to, gdy Ashton wydrukował te kilka zdjęć i wręczył je Ninie, opatrując komentarzem „twoja dziewczyna jest słodsza od syropu klonowego”, poczułam coś na kształt ostrożnego zadowolenia z siebie. Nina nie oddała mi tych fotografii, więc Ash zrobił odbitki. Mam je i nikomu nie dam. Są moje. To jedyny dowód na to, że czasami ktoś potrafi dostrzec we mnie piękno, a skoro tak jest, może i ja kiedyś je ujrzę? Bardzo bym chciała.

Jesteśmy na miejscu. Kierowca zatrzymuje samochód, odwraca się i wskazuje brodą na budynek, gdzie na ostatnim piętrze Ashton ma swoje studio i mieszkanie.

– Rutland Road sześćset pięćdziesiąt pięć – mówi.

– Tak. To tutaj – potwierdzam.

Płacę mu i wysiadam. Po chwili zostaję sama na chodniku. Dobrze, że w ostatnim momencie przypomniałam sobie o worku z ubraniami, to przecież mój cały dobytek. Jestem zdenerwowana. Próbuję przywołać w pamięci uśmiech miłego mężczyzny, który złapał dla mnie taksówkę. Miał ciepłe spojrzenie. To musi być dobry człowiek, może nie tak dobry jak Nina, ale na pewno jest sympatyczny i pomocny. Ciekawe: czy ma żonę? Dzieci? Pewnie tak. Tacy mili mężczyźni zawsze mają rodziny. Nagle łapię się na tym, że znów słyszę w głowie słowa Niny ostrzegającej mnie przed Ashtonem. On też jest miły, tak uważam. Ech… za dużo myślę. Jeszcze chwila i tu zamarznę.

Patrzę w okna studia. Jest ciemno, więc Ash skończył już pracę. A może nie ma go w domu? Biorę głęboki wdech, bo co wtedy? Nie przemyślałam swojego planu. Na szczęście mam pieniądze od Niny, więc w najgorszym wypadku złapię kolejną taksówkę i…

I? Co dalej? Nie chcę wracać do rodziców. Wszędzie, tylko nie tam. „Starczy na motel. Na kilka dni, nawet na tydzień lub miesiąc, jeśli wybiorę coś skromnego”. Idę powoli w stronę wejścia, gdy w drzwiach kogoś zauważam. Moje serce zrywa się do galopu, bo to Ash. Miałam szczęście! Gdybym przyjechała tu pięć minut później, nie zastałabym go w domu. Nagle widzę kogoś jeszcze. Ten ktoś jest niski i drobny jak ja. Upływa kilka sekund, a ja nie jestem już taka pewna, czy to dziewczyna, czy raczej młody chłopak z nastroszoną fryzurą. Kiepsko widać. Już dawno zapadł zmierzch, a światło latarni przed budynkiem gubi liche promienie w gęstwinie śnieżnych płatków.

Ściska mi się serce, kiedy widzę, jak Ash całuje tę dziewczynę, bo to jednak dziewczyna, wyraźnie słyszę jej piskliwy śmiech. W końcu odrywa się od niego i odchodzi energicznym krokiem, nie obdarzywszy mnie jednym spojrzeniem, gdy się mijamy. Nie wiem, czy powinnam iść do Ashtona, który już zdążył skryć się w budynku. Zbiera mi się na płacz. Jestem głupia, a Nina jak zawsze miała rację. Nie znam go. Nawet nie przyszło mi na myśl, żeby spytać, czy ma kogoś, a przecież to takie oczywiste. To miły mężczyzna. Tacy mają kogoś. Ale dlaczego ta dziewczyna była taka… Ona była… Nie, to niemożliwe, żeby Ash miał nieatrakcyjną dziewczynę, przecież ma tyle do zaoferowania.

Staję przed drzwiami i nie wiem, co zrobić. W końcu zbieram w sobie ostatnie siły i wlekę się na czwarte piętro kamienicy. Co ma być, to będzie. Widocznie miałam zobaczyć tę dziewczynę, ale to nie powinno zawrócić mnie z obranej ścieżki. Mija minuta, zanim odważę się zapukać. Oczywiście pukam zbyt cicho, żeby Ash usłyszał, więc drżącym palcem wciskam dzwonek. Wstrzymuję oddech i czekam… Sekundy ciągną się jak minuty, zanim słyszę chrobotanie zamka, przez moją głowę zdąża przebiec milion myśli. Najchętniej uciekłabym stąd, ale już za późno. Ash otwiera drzwi zamaszystym ruchem.

– To ty? – wykrztusza. Jego oczy ledwie tkwią na swoim miejscu. – Myślałem, że to Kiko – wyrywa mu się. Jest wstawiony, w jego oddechu wyraźnie wyczuwam zapach alkoholu.

– To nie Kiko – odpowiadam, żałując, że tu przyszłam. Chciałabym odwrócić się na pięcie i zwiać, ale Ash to wyczuł i zdążył wyjść do korytarza. Stoi zbyt blisko, na dodatek jego dłoń już wylądowała na moim ramieniu. – Przepraszam, chyba trafiłam na zły moment.

– Przeciwnie. Trafiłaś idealnie.

– Ale… – Zerkam przez ramię, jakbym spodziewała się, że tajemnicza Kiko wróciła. – Spodziewałeś się kogoś innego.

– Nikogo się nie spodziewałem. Wejdziesz?

– Tak – wyduszam.

Wcale tego nie chcę. Gdybym mogła cofnąć czas, nie zmieniłabym adresu, który podałam taksówkarzowi. Mogłam pojechać do rodziców, zamieszkać tam. A co do Ashtona? Nie wiem. Co z nim? Chyba źle odczytałam sygnały. Traktował naszą znajomość bardzo luźno, a ja? Jestem idiotką, bo wokół tych wątłych i marnych dowodów sympatii, jaką okazywał mi Ash, stworzyłam coś, co nie istnieje. On po prostu był miły. I nic więcej.

Wchodzę za nim do środka. Odbiera torbę z pomarańczami, pokazuje, gdzie mogę położyć tobołki, i zaprasza do swojego mieszkania. To wydzielona część studia, zajmuje trochę mniej niż połowę całej jego powierzchni i składa się z dosyć dużej i jasnej kuchni, sypialni i niezbyt dużego pokoju dziennego. Siadamy w tym ostatnim, Ash przynosi butelkę wody dla mnie, a dla siebie piwo.

– To co cię do mnie sprowadza? Znów – dodaje z uśmiechem.

– E… – bąkam.

– Czyżby groźna pani z pejczem odkryła, że jej ukochana Liu nie zawsze jest grzeczną dziewczynką? – Ash przez chwilę mierzy mnie wzrokiem, a gdy głęboko wzdycham, parska śmiechem. – Wyluzuj, dziewczyno, przecież żartuję.

– Ale to prawda.

– Wkurzyła się?

– Bardzo.

– Chryste, przecież nie jesteś jej własnością. O co się wkurzać?

– Kazała mi się wyprowadzić – wypalam ośmielona przyjaznym podejściem Ashtona. – Była zła, bo nie pozwoliła mi dzisiaj do ciebie pojechać.

– Dlaczego?

– Przecież mówiłam. – Wzruszam ramionami. – Nina uważa, że nie jesteś odpowiednim towarzystwem dla mnie, poza tym nie widzi celu i sensu takich wizyt. Mówi, że nie powinnam ci przeszkadzać.

– Chciałaś nauczyć się fotografii – przypomina. – A ja się zgodziłem udzielić ci kilku krótkich lekcji, więc o co jej chodzi? – pyta. Nie odpowiadam, więc pociąga kilka łyków z butelki i znów prycha pod nosem. – Głupia, zazdrosna pizda. Zazdrosna i zaborcza. Pewnie się bała, że jej zwiejesz. Usamodzielnisz się i zwiejesz.

– Może… – Przełykam ślinę, bo Ash patrzy prosto w moje oczy, a to bardzo mnie krępuje, ale jednocześnie sprawia, że przez moje ciało przebiega miły dreszcz oczekiwania.

– Co zamierzasz?

– Nie wiem. – Odwracam wzrok, żeby nie pomyślał, że stawiam go pod ścianą. Mój plan zamieszkania tutaj i wiara, że Ashton właśnie tego oczekiwał i tak prowadził naszą znajomość, okazały się tylko mrzonkami. – Chyba wrócę do rodziców.

– A gdzie mieszkają? – pyta lekkim tonem.

– W Elmhurst.

– Słabe miejsce. Kiepska okolica, zresztą wiesz sama – dodaje, gdy na niego spoglądam. – Zwłaszcza po miejscówce u Niny.

– Trochę tak.

– Przywykłaś do luksusów – ni to stwierdza, ni pyta. – Może miałbym coś dla ciebie.

– Tak? – Ton mojego głosu jest bardzo, ale to bardzo ostrożny.

– Przydałby się ktoś ogarnięty, kto potrafi ugotować coś sensownego, zalecieć do pralni, posprzątać tutaj i w studio. – Rozgląda się wokół. – Nadawałabyś się idealnie. Masz takie drobne paluszki. – Ash odstawia pustą butelkę na stolik i podnosi moją dłoń do ust. – Malutkie, drobne, precyzyjne. Jak u dziecka. – Całuje po kolei każdy palec, co oczywiście wywołuje kolejne fale prądu biegnące od mojego karku aż do kości ogonowej. – Takimi paluszkami można zdziałać cuda.

– Chcesz, żebym… – chrypię.

– Mogłabyś mi pozować. – Opuszcza moją dłoń, ale nadal trzyma ją w swoich. – Jesteś ładna, fotogeniczna, a ja potrzebuję takiej filigranowej modelki z dziecięcą figurą, małymi piersiami i wąskim tyłeczkiem. A czasami taka dziewczyna jak ty potrzebna mi jest nie tylko jako modelka…

Mam wrażenie, że krew krąży w każdej komórce mojego ciała, nawet we włosach. Oblewa mnie fala potu, gdy widzę oczy Ashtona. Pożera nimi moją twarz, prześlizguje po niej niemalże namacalnie. To jak pieszczota, ale wyrażona spojrzeniem. Nie wiem, czemu milczę. Przecież tego chciałam. Chciałam tu zostać, zamieszkać z nim, spróbować pierwszy raz w życiu być z mężczyzną, bo już wiem, że właśnie mężczyzny pragnę. Choć jeszcze wszystko przede mną, ja już tęsknię i łaknę dotyku jego pięknych, bladych dłoni z kościstymi palcami. Niech mnie nimi pozna, a ja poznam jego ciało, fakturę skóry, miękkość włosów, każdy cal tego, co na razie stanowi tajemnicę.

– Liu… pytałem, czy się zgadzasz. – Przymruża oczy. – To była propozycja.

– Zaskoczyłeś mnie.

– Czyżby? – Chyba mi nie wierzy, bo lekko przechyla głowę. – Wobec tego po co tu przyszłaś? Teraz, późnym wieczorem, ze swoimi rzeczami, bo te tobołki to twoje ciuchy, prawda?

– Ash… – Milknę, czując, że moja twarz płonie żywym ogniem. – Tak, masz rację. Właśnie po to tu przyszłam.

– Ale…

– Widziałam was – wykrztuszam po dłuższej chwili. – Ciebie i tę dziewczynę, Kiko. – Biorę głęboki wdech, bo chcę powiedzieć, że nie mam prawa robić mu wyrzutów, świetnie zdaję sobie z tego sprawę, i dodać, że nie miałam pojęcia o tym, że się z kimś spotyka, ale Ashton mi nie pozwala. Przykłada palec do moich ust i mówi, że zaraz wróci.

Pojawia się z kolejną butelką piwa. Wyczuwam zapach mydła, pewnie korzystał z toalety. Najwidoczniej dla niego to żaden problem, że widziałam go całującego się z Kiko. Może dla niego to nieistotne, ale ja nie mam zamiaru mieszkać tu, być z nim, spać w jednym łóżku i mieć świadomość, że równocześnie spotyka się z inną. Już rozumiem Ninę. Pierwsza lekcja w temacie „Jak boli ukąszenie zazdrości” właśnie trwa.

– Widziałaś nas – stwierdza Ashton, zajmując miejsce. – Okej, trochę słabo to wygląda, ale nie przybieraj sobie do głowy. Kiko już taka jest. Lubi się całować. – Kilka razy unosi i opuszcza brwi, jakby powiedział coś wyjątkowo zabawnego. – Nie przejmuj się. Pewnie chcesz spytać, czy dalej tak będzie? Kiko czasami tu wpadnie, żeby się ze mną całować? – Wyszczerza zęby.

Mam ochotę wstać i wyjść bez pożegnania. Może jego to bawi, ale nie mnie. Poza tym Ash wypił już co najmniej cztery piwa, bo tyle butelek stoi przed nim na stoliku. Jest mocno wstawiony, za to ja trzeźwa i coraz bardziej rozdygotana. Nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć. Czego się trzymać? To jakieś chore.

– Chyba już pójdę. – Próbuję wstać, ale Ashton łapie mnie za rękę.

– Siadaj – mówi cierpko. – Nigdzie nie pójdziesz w taką zimnicę. Posłuchaj, nic nie widziałaś. Nie całowałem Kiko, to ona próbowała pocałować mnie. Kiko jest dziwką, a ja nie całuję się z dziwkami. Objęła mnie i chciała, żebym poszedł z nią w tango, ale ja nie z takich, którzy lubią ryzykować zdrowie. – Muszę mieć strasznie głupią minę, bo Ash wykrzywia usta i parska zduszonym śmiechem. – Zostań do rana, wtedy podejmiesz decyzję.

– Mogę tu spać? – Ledwie zadaję mu pytanie, a w jego oczach błyska coś na kształt tryumfu. Tak, wygrał.

– Tu, w sensie na kanapie, czy tu, w sensie ze mną w sypialni?

– Tu. – Klepię lekko siedzisko.

– Możesz spać ze mną w sypialni. Bez obaw, nawet cię nie tknę. – Ash unosi obie ręce. – Nie wierzysz mi? Nie wierzysz. – Robi smutną minkę.

Przez ostatnie trzy godziny byłam tak napięta i zestresowana, że kiedyś to musiało ujść ze mnie. Jeszcze sekundę próbuję nad sobą zapanować, ale w końcu nie wytrzymuję i parskam śmiechem.

– Znacznie lepiej! – Ash wyciąga wyprostowaną dłoń, żebym przybiła mu piątkę. – Zrobię coś do żarcia, a ty jak chcesz, idź do łazienki. Wiesz, gdzie?

Biorę szybki prysznic, a po dokładnym wytarciu wkładam bieliznę, biustonosz też. U Niny spałam nago, więc nie mam żadnej piżamy ani koszul nocnych. Postanawiam spać w dresie. To dobry strój na pierwszą noc u mężczyzny, który nie zamierza mnie tknąć. Wchodzę do kuchni, bo stamtąd dobiegają odgłosy krzątaniny gospodarza.

– O! Już? – wita mnie. – Szybko się uwinęłaś. Fajna piżama – stwierdza żartobliwie.

Zjadamy tosty z dżemem. Są przypalone z jednej strony i niedopieczone z drugiej, ale smakują jak najlepsze tosty w moim życiu. Mówię mu o tym, Ash znów się śmieje, a potem opowiada, co lubi jeść, a czego nie znosi. Odwdzięczam się moją listą i dodaję, że u Niny to ja zajmowałam się robieniem śniadań i kolacji, a Nina codziennie zabierała mnie na lunch do restauracji albo zamawiała coś na wynos. Mija godzina, a Ashton nie wypił nawet kropli piwa i powoli zaczyna trzeźwieć. Przynajmniej wiem, że jest w pełni świadomy wszystkiego, co mówi i robi. Kładziemy się po północy. Ash gasi lampkę i stwierdza, że jest nieprzytomny. Minutę później jego oddech się wyrównuje.

Śpi.

Jak mówił, nie dotknął mnie nawet palcem. Czy jestem zawiedziona? Trochę. To idiotyczne, bo obiecał, że mnie nie dotknie. Więc skąd rozczarowanie? Próbuję wyprzeć z głowy złe myśli, a na ich miejsce przywołać tylko dobre, optymistyczne, pozytywne. Gdy będzie mi źle, wrócę do rodziców. Zresztą rano mam podjąć decyzję, wtedy będę się martwić. Układam się na boku i okrywam cienką kołdrą. Nie potrafię zasnąć. Inaczej pachnie i nie ma Niny. I nikt mnie nie przytula.

Przesuwam się na łóżku. Mam plecy Ashtona na wyciągnięcie ręki. Widzę w półmroku swoją dłoń, ostrożnie dotykającą włosów mężczyzny. Pierwszego mężczyzny, z którym śpię w jednym łóżku. Nie reaguje. Jego oddech nadal jest spokojny i miarowy.

– Dobranoc – szepczę cicho. – I tobie, Nino, też dobranoc…

***

Notatka z godziny 21:20

Odwiedziłem dzisiaj Cynthię i Rose. Obie wyglądają pięknie. Obiecałem, że wkrótce dołączy do nich nowa koleżanka, niestety muszą jeszcze trochę poczekać. Nie odezwały się ani słowem. Zazdrosne i próżne idiotki, ale to moje idiotki. Tylko moje.

1 Wszystkie cytaty rozpoczynające rozdziały zostały zaczerpnięte z dzieł Konfucjusza.

2. Kto nie umie daleko spoglądać, ten blisko ma kłopoty

Dziś mija równy miesiąc wspólnego życia z Ashtonem. Chciałabym to jakoś uczcić. Co sprawiłoby mu przyjemność? Trochę zaprzyjaźniłam się z Kiko, może więc ją spytam? Zna Ashtona znacznie dłużej i są dosyć zżyci. Już nie jestem o nią zazdrosna, zresztą nie wiem, czy mam powody, a przede wszystkim prawo.

Ash jest dziwny. Czasami widzę w jego wzroku czy zachowaniu, że mu się podobam. Rzuca komplementem, pochwali za smaczny lunch albo podziękuje za porządki w ciemni, ale to wszystko jest takie zwyczajne, brakuje mi odrobiny żaru i chemii, którą czułam między mną a Niną. Nawet w święta nic się nie zmieniło. Ashton dał mi drobny upominek, ja jemu też, były życzenia, trochę bardziej wystawny obiad niż zwykle i to wszystko. Śpimy razem i tylko śpimy. Ash kładzie się spać wtedy, gdy jest zmęczony. „Jestem padnięty, idę spać, ty też”. Czy kiedyś doczekam się jakiejś reakcji z jego strony? Zainteresowania?

Zamierzam podpytać Kiko. Ma wpaść po pieniądze. Nie wiem, jak wyglądała sesja, bo Ash wyprosił mnie ze studia i kazał zająć się porządkami w części mieszkalnej. Punktualnie o piątej słyszę dzwonek. Otwieram i przez chwilę patrzę na muzę Asha. Nie potrafię zrozumieć, dlaczego Kiko odrzuca swoją kobiecość. Obecnie nosi wyjątkowo męską fryzurę, obcięła włosy niemalże do skóry, nie ma żadnego makijażu, a jej ciuchy są okropne. Ashton mówi, że Kiko jest mistrzynią oszpecania samej siebie. Ciekawe: dlaczego ciągle korzysta z jej usług?

– Gdzie Sanders? – wali bez słowa powitania.

– Pojechał odwiedzić mamę.

– Kiedy wróci?

– Zostawił dla ciebie pieniądze.

– Będzie na czynsz. – Szczerzy zęby. Od razu poprawia się jej humor, gdy prowadzę ją do biura Asha i wręczam wypchaną kopertę. Przelicza zawartość i znów rozszerza usta w uśmiechu. – Podziękuj mu i powiedz, że polecam się na przyszłość.

– Chciałam o coś spytać – zagajam ostrożnie.

– O co? Czy byłam z twoim bossem? – Kiko wspiera pośladki o blat biurka Ashtona.

– O to też – odpowiadam, ganiąc się w duchu za wścibstwo, ale chciałabym wreszcie wiedzieć, z jakiego powodu Ash traktuje mnie tak neutralnie. – Mieszkam z nim już miesiąc, a między nami…

– Kiedyś też chciałam z nim mieszkać – przerywa mi.

– Nie zgodził się?

– Nie. Mam małego synka, a on nie znosi dzieci.

– Uhm, nie wiedziałam.

– Uważaj na niego. Zwłaszcza na finansowe kwestie. – Kiko składa na pół kopertę i wpycha do kieszeni dżinsów. – Lubi ociągać się z zapłatą. Obiecał ci jakąś kasę?

– Tak. Sprzątam studio i mieszkanie, gotuję, robię zakupy, chodzę do pralni i takie tam. – Wzruszam ramionami. – Powiedział, że mi za to zapłaci.

– Ile?

– Nie wiem. Nie rozmawialiśmy o kwotach.

– Frajerka. – Kiko wydyma usta i przejeżdża po nich językiem. – Zobaczysz, oszuka cię jak inne laski, które z nim mieszkały.

– Jeśli tak było, czemu ty też chciałaś się tu wprowadzić? – Mrużę oczy, czując, że Kiko ma żal do Ashtona, że jej odmówił. Zazdrości, bo ja mogę tu mieszkać. A jedyne, co trochę mnie martwi, to nie pieniądze, lecz dziwny chłód i obojętność wobec mnie.

– Kiedyś chciałam, teraz już nie – odpowiada enigmatycznie. – Tobie też radzę jak najszybciej poszukać jakiejś taniej mety i wynieść się stąd, póki możesz. Znajdź robotę i spadaj od niego.

– Dlaczego?

Kiko zakłada ręce na piersiach i patrzy na mnie z politowaniem.

– I tak nie zrozumiesz, póki się sama nie przejedziesz. – Na końcu języka mam pytanie, czemu nadal z nim współpracuje, skoro jest taki beznadziejny, ale Kiko nie zamierza wdawać się w pogawędki. – Idę, bo mały czeka w domu. Uważaj na siebie. – Odrywa pośladki od biurka, robi krok w moją stronę i kilka razy klepie w ramię.

Odprowadzam ją do drzwi, nie przestając myśleć o tym, co mi powiedziała. Nina mówiła to samo, ostrzegała przed Ashtonem. Co one wiedzą, a czego ja jeszcze nie wiem? To niemożliwe, żebym była aż tak ślepa. Ash jest w porządku. Może nie okazuje mi tyle sympatii i zaangażowania jak miesiąc temu, już nie przesiaduje ze mną na kanapie, by razem pooglądać albumy fotograficzne, i bywa trochę mrukliwy, ale nic ponadto. Z tego wszystkiego zapomniałam spytać, co mogłabym mu wręczyć jako prezent. Ale za co go kupić, skoro nie mam już pieniędzy? Te od Niny się rozeszły, ponad połowę wysłałam rodzicom, kupiłam trochę ciuchów, a resztki poszły na utrzymanie. Nieraz brakło mi do zapłaty za zakupy spożywcze, więc dołożyłam ze swoich. Może tak jak Kiko, ja też dostanę dzisiaj od Asha jakieś pieniądze?

Wraca godzinę później, co dziwne, jest w dobrym nastroju. Już zdążyłam zauważyć, że po wizytach u mamy Ashton z reguły jest przygnębiony. Często narzeka na nią, mówi, że odkąd pamięta, źle się im układało. Nie dzielę się zbyt hojnie opowieściami z mojego dzieciństwa, za to słucham go uważnie. Czasami każdy z nas potrzebuje się wygadać.

Siadamy w kuchni, robię mu kolację i już myślę, że będzie jak co wieczór: zjemy, Ash siądzie z piwem przed telewizorem, a ja coś poczytam, ale pyta o Kiko.

– Dałaś jej pieniądze?

– Tak.

– Mówiła coś?

– Kazała ci podziękować.

– Okej. – Ash zgarnia z talerza ostatni kawałek pieczonego ziemniaka. – Świetnie gotujesz – mówi, odsuwając puste naczynie. Spogląda na mnie i uśmiecha się pod wąsem. – Pewnie liczysz na wypłatę?

– Ja? – Tracę język w gębie. Odkrył mnie. Rzeczywiście, już od kwadransa rozmyślam, jak o tym wspomnieć. Czuję krew wypełniającą policzki i jest mi okropnie głupio, bo nie lubię się upominać, zwłaszcza o pieniądze. – Jeśli nie masz teraz…

– Mam. – Ash odchyla się na krześle, zakłada ręce za głową i kieruje wzrok ku górze. – Mam kasę, ale myślę, że na razie nie jest ci potrzebna. Przecież masz tu wszystko za darmo. Masz gdzie spać i co jeść, ale skoro tak bardzo zależy ci na pieniądzach, mogę ci wypłacić dolę za ten miesiąc. – Opuszcza głowę i spogląda na mnie wyczekująco. – Tak sobie myślę, że moglibyśmy spróbować zrobić wspólnie jakieś fajne foty. Pamiętasz? Zgodziłaś się.

Nie wiem, co powiedzieć. Po pierwsze, Ash płynnie zmienił temat, a ja nie mam śmiałości wyrazić, że owszem, chciałabym wypłatę, ilekolwiek by ona wyniosła, a po drugie, luźno rozmawialiśmy o moim pozowaniu i niczego mu nie obiecywałam.

– Te zdjęcia to… – Odruchowo spuszczam wzrok na swoje piersi ukryte pod białą koszulką.

– Tak, bez żadnych ciuchów. – Ash jest domyślny. – Możemy zrobić tak, że nie będzie widać twojej twarzy. Co ty na to?

– Nie wiem… – Zagryzam kącik ust.

– Może zachęci cię to, że całkiem nieźle płacę za pozowanie. Widziałaś dolę Kiko, przyznaj, zajrzałaś do koperty, zanim Kiko tu przyszła.

– Nie, nie zaglądałam – obruszam się. Musiało zabrzmieć przekonująco, bo Ash przeprasza. – Nie jestem ciekawa, ile jej płacisz, ale chciałabym wiedzieć, ile zapłacisz mnie – dodaję po namyśle.

– Zaraz ci wszystko powiem, ale najpierw chodź, ustawimy światło, póki mam pomysł, jak cię sfotografować. – Ashton wstaje i wyciąga do mnie rękę.

Nie mam odwagi się sprzeciwić, idę za nim prowadzona niczym owieczka na rzeź i dziękuję wszystkim bóstwom, że Nina tak często kazała mi chodzić nago po domu. Przywykłam do własnej nagości, więc to prawie nie problem. Prawie, bo jednak z Niną byłam bardzo blisko, nieporównywalnie bliżej niż z Ashem. Wchodzimy do studia, Ashton zapala lampy i kieruje je na środek białej płachty. Każe mi tam stanąć i przez chwilę stać bez ruchu.

– Zdejmij ciuchy – mruczy znad aparatu.

Powiedział to tak beznamiętnie i spokojnie, że i ja trochę się uspokajam. „Jesteś tylko modelką, jedną z dziesiątek, które tu pozowały” – mówię do siebie w myślach, rozpinając zamek dżinsów. Szybko pozbywam się ubrań, na chwilę schodzę z planu, żeby je ułożyć na boku, i wracam na miejsce. Stoję na wprost Ashtona, promienie bijące z wielkich lamp ogrzewają moje nagie ciało, może właśnie dlatego przestaję dygotać. „To tylko zdjęcia. Jesteś modelką, czymś w rodzaju ładnego przedmiotu, który zostanie sfotografowany. Niczym więcej”.

– Nie chcę, żeby było widać moją twarz.

– Pamiętam – odburkuje Ashton. – Okej, mamy to – oznajmia z zadowoleniem. Pewnie chodzi mu o oświetlenie, bo na razie nie cyknął ani jednej fotki.

– Mam stanąć tyłem?

– Nie.

Odrywa się od aparatu, wychodzi na zaplecze i szybko wraca, niosąc dwa zwoje sznurów. To lniane liny, niezbyt grube, z wyraźnym splotem. Wiem, że czasami ich używał do zdjęć, lecz nigdy nie miałam okazji zobaczyć, jak dokładnie to przebiegało. Wiem również, że Ash uczył się krępowania ciała metodą kinbaku, chwalił się, że jest w tym doskonały, ale rzadko ma odpowiednią modelkę do prezentacji swoich umiejętności.

– Co ty na to? – Unosi jeden ze zwojów.

– Chcesz mnie związać? – upewniam się.

– Tak, chcę cię skrępować i podwiesić, a potem zrobić zdjęcia.

– Podwiesić?

– Spójrz. – Wskazuje na sufit nad moją głową. Nie muszę jej zadzierać, żeby wiedzieć, że ujrzę tam konstrukcję w kształcie litery T i solidne metalowe haki. Dotychczas sądziłam, że służą do czegoś innego, na przykład montowania dekoracji. Czuję, jak mój żołądek ściska się w kulkę. – Liu? Pytałem, co ty na to.

– Zgoda – wykrztuszam, choć jedyne, czego pragnę, to wycofać się i skryć w sypialni.

– Nie bój się, to nie boli.

– Nie boję się bólu.

– A czego?

– Niczego się nie boję, po prostu… – Milknę, bo Ash właśnie podchodzi do mnie.

Staje blisko, aż stykamy się ciałami, podnosi lekko moją brodę i patrzy głęboko w oczy. Czuję jego zapach, jest wyraźny i mocny. Biała koszula powoli i miarowo unosi się i opada, co delikatnie łaskocze brodawki moich piersi. Miękną mi nogi, bo pierwszy raz jesteśmy tak blisko siebie, na dodatek jestem zupełnie naga, a Ashton wygląda dzisiaj jak mężczyzna z moich snów. Idąc z wizytą do matki, zawsze wkłada elegancką koszulę i spodnie na kant, skrapia ciało wodą toaletową, jego włosy są gładko ułożone. Nie zdążył pozbyć się krawata, ciemnozielony jedwab podkreśla kolor oczu i włosów, a wizytowe buty dopełniają obrazu. Podoba mi się w takiej oficjalnej wersji. Bardzo.

– Umyłaś włosy – mówi niskim tonem.

– Tak, zaraz po twoim wyjściu.

– Ślicznie pachną. – Nachyla się i bierze głęboki wdech. – To dobrze, że je umyłaś. Są piękne.

– Dziękuję.

– Będą świetnie wyglądać na zdjęciach.

Ash każe mi usiąść na podłodze. Obwiązuje każdą z kostek moich nóg, a potem zakłada więzy na złączone w nadgarstkach dłonie. Muszę przyznać, że to bardzo ekscytujące, bo każdy jego ruch jest wyważony, przemyślany i pewny. Gdy owija moje ręce, patrzy mi w oczy, ale nic nie mówi. Czuję się dziwnie, gdzieś w tyle głowy tłucze się myśl, że Ashton składa ze mnie ofiarę, a te wszystkie zabiegi to przygotowanie do niej. Co ma być, to będzie, skoro tyle dziewczyn to przeżyło, przetrwam i ja. A nuż spodoba mi się zabawa w podwieszanie?

– Gotowe – oznajmia i krytycznie przygląda się swojemu dziełu. – Nie boli? – Wskazuje brodą na moje skrzyżowane nadgarstki.

– Nie.

– Jesteś stworzona do shibari. – Przymruża oczy, jakby rozważał, w jaki inny sposób może mnie jeszcze skrępować.

– Czemu nie związałeś moich nóg razem?

– Zaraz zobaczysz. A teraz połóż się na brzuchu.

Niewiele widzę kątem oka, ale dostrzegam przed głową hak dyndający na znacznie grubszej linie. Ash wpina go w węzeł na nadgarstkach i przechodzi do tyłu. Po chwili moje nogi też są przyczepione do dwóch innych haków.

– Podniosę cię. Bez obaw, zrobię to powoli i ostrożnie – uspokaja gdzieś zza pleców.

Słyszę ciche zgrzytanie ręcznej korbki, a po chwili moje stopy i dłonie odrywają się od podłogi, później ramiona i uda, a na końcu brzuch. Myślałam, że będę wisieć prosto, jak pusty hamak albo ubite zwierzę niesione przez myśliwych, a tu zaskoczenie, bo moje nogi coraz bardziej się rozszerzają i już wiem, że teraz nie mogłabym obrócić się plecami ku dołowi. To bardzo dziwaczna pozycja i wcale mi się nie podoba, tym bardziej że Ash może bez problemu zajrzeć w każdy zakamarek mojej kobiecości. Oblewa mnie fala wstydu, gdy myślę, że stoi tam i patrzy na moje wyeksponowane łono. Nagle dociera do mnie myśl, że Ash coś zrobi, coś, co bardzo mi się nie spodoba, a ja nie będę mogła temu zapobiec.

– Denerwujesz się? – pada ciche pytanie.

– Nie. – Staram się, żeby mój głos mnie nie zdradził.

– Jesteś bardzo spięta. Rozluźnij się, bo dostaniesz skurczu.

– Dobrze – dukam zawstydzona, że nie umiem zapanować nad reakcjami ciała.

– To nie potrwa zbyt długo – mruczy.

Oddycham z ulgą, gdy zauważam, że przeszedł w stronę aparatu. Obracam głowę w bok, żeby go lepiej widzieć, ale od razu mnie strofuje.

– Nie chciałaś zdjęć ukazujących twoją twarz.

– Przepraszam. – Znów patrzę na wprost siebie. Coś okropnie mnie łaskocze i swędzi na plecach. To krople potu, które spływają od karku i docierają do małej niecki tuż nad szczytami pośladków. Nie mam śmiałości poprosić Ashtona, żeby je wytarł, więc lekko się skręcam, mając nadzieję, że spłyną bokiem.

– Nie wierć się.

Ashton przez nieskończenie długą chwilę ustawia światło, cyka kilka fotek próbnych, podchodzi i poprawia moje włosy, żeby ładnie się układały i zasłoniły twarz.

– Masz świetny tatuaż, chciałbym go uwidocznić. Spróbuj tak się wygiąć, bym go widział w obiektywie.

Łatwo mu mówić. Jak mam się wyginać, skoro rozłożyłam nogi niczym cyrkiel? Próbuję przyjąć odpowiednią pozę, ale Ash nie jest zadowolony. „Zegnij prawą nogę, wyprostuj trochę lewą, głowa do góry, łopatki razem, ręce luźno…” – wydaje kolejne polecenia, każde trudniejsze od poprzedniego. Na dodatek sznury coraz boleśniej wpijają się w moje ciało, powoli zaczynam tracić czucie w stopach i dłoniach, a nadwyrężone mięśnie odmawiają posłuszeństwa.

– Auć! – piszczę, bo lewą łydkę chwycił skurcz. – Ash, już nie mogę! Opuść mnie! – proszę go, ale bez skutku.

– Wytrzymaj, jeszcze chwila – odpowiada i robi kilka kolejnych zdjęć. Zupełnie się nie przejmuje moim cierpieniem, zabiera drugi aparat i fotografuje moją twarz, tłumacząc, że nie widać nagości, za to będzie doskonały dramatyczny portret. – Jeszcze minuta. Dasz radę!

– Okropnie mnie boli! – jęczę, gdy odchodzi, żeby wrócić do aparatu, którym zdejmuje całą sylwetkę.

– Mówiłem, żebyś się rozluźniła! – Ku mojemu zaskoczeniu Ashton, zamiast mnie opuścić, podchodzi i podnosi mnie o dobry metr, uprzedzając, że muszę wytrzymać. Na dodatek jego głos wcale nie brzmi miło, jest ostry i stanowczy.

– Opuść mnie, dostałam skurczu!

Wiję się niczym węgorz złapany w sieć, ale to nic nie daje. Nagle moja prawa noga wygina się do tyłu i skręca, co sprawia mi tak wielki ból, że przed oczami mam mroczki. Drży każdy mój mięsień, nie mam już siły krzyczeć i prosić Ashtona, żeby mnie uwolnił, w uszach coraz głośniej piszczy, wiem, co to oznacza. Mija kilka sekund, już nic nie widzę, odpływam…

– Liu, otwórz oczy, słyszysz? – Głos Asha przebija się jak przez watę.

Choć kiepsko słyszę, nie sposób zignorować nut zniecierpliwienia i troski. „Martwi się o mnie – myślę. – Czemu? Co się stało?” Bezskutecznie próbuję sobie przypomnieć, co wydarzyło się przed powrotem z zaświatów. Dopiero po chwili napływają obrazy, dźwięki i sceny. „Dlaczego mnie nie uwolniłeś?” Już wiem, że Ashton sprawił mi ból, nadużył mojego zaufania i wykorzystał to, że nie mogłam się ruszyć. To naprawdę wstrętne. Jestem rozczarowana równie mocno jak w dzieciństwie, gdy mama zabrała moje bardzo skromne oszczędności i wydała je na coś. Odkryłam ich brak dużo później, spytałam, czy to ona wzięła pieniądze, potwierdziła, ale nic ponadto. Nie przeprosiła mnie wtedy, zapomniała, na co poszło moje nędzne kilka dolarów uzbieranych po cencie ze sklepowych reszt. Wówczas też czułam ogromny żal, a taki zawód boli bardziej niż najgorsze fizyczne cierpienia.

Właśnie przez to nie mam ochoty patrzeć na Asha. Uświadamiam sobie, że leżę na brzuchu, dopiero wtedy, gdy próbuje przewrócić mnie na plecy. Udaje mu się bez najmniejszego kłopotu. Jest silny i wysoki, więc to żaden problem. Zrobić krzywdę komuś takiemu jak ja – podobnie. Czuję coś pod plecami, to jakaś ciecz, jest chłodna i dziwnie pachnie. Znajomo. Oblewa mnie fala wstydu. Posikałam się? Jak to możliwe? Natychmiast otwieram oczy i strwożona patrzę na Ashtona. Pewnie się wkurzy, bo zniszczyłam płachtę planu.

– Nareszcie! – Marszczy czoło. – Myślałem, że już się nie ockniesz.

– Przepraszam. – Nieudolnie próbuję się podnieść, ale zbyt mocno kręci mi się w głowie. Ash to zauważa i podciąga mnie, żebym usiadła. Już nie mam na sobie sznurów, leżą obok. Kiedy zdążył je zdjąć? – Zemdlałam? – upewniam się.

– Nie nadajesz się do takich zdjęć – odpowiada burkliwie. – Myślałem, że panikujesz, a tu proszę, odleciałaś. Bez sensu. – Potrząsa głową. – Mogłaś powiedzieć, że ci słabo.

– Przecież mówiłam.

– Co mówiłaś? – Wstaje z kucek. – Że dostałaś skurczu. Od tego się nie mdleje.

– Ja mdleję.

Staje nade mną i patrzy.

– Posprzątaj to. – Wskazuje na kałużę wypływającą spod moich nóg. – Nie musisz teraz, możesz za chwilę, jak się ogarniesz.

„Łaskawca” – sarkam bezgłośnie. Nie dość, że doprowadził mnie do omdlenia, to każe sprzątać. Najchętniej wstałabym i poszła do łazienki, wzięła prysznic, a co do plamy, jemu kazała ją zetrzeć, ale tego nie robię. Siedzę i czekam, aż Ashton opuści studio, dopiero wtedy wstaję, ścieram mocz, używając własnej bluzki, i skrępowana szybko przebiegam do łazienki. Kwadrans później studio jest uprzątnięte, a ja – umyta i w dresie, w którym zwyczajowo sypiam. Nieśmiało wchodzę do kuchni. Muszę powiedzieć Ashtonowi, co czuję.

– Posłuchaj… – zagajam, widząc go stojącego przed otwartą lodówką.

– Przegiąłem. Przepraszam – mówi, podnosząc na mnie wzrok.

Nie widzę skruchy w jego oczach. Nie słyszę prośby o wybaczenie w jego głosie. Ash jest obojętny. Przeprosił, bo tak wypadało. Powiedział, co chciałam usłyszeć, ale ja chciałam to usłyszeć sercem, nie uszami. Nie zależy mu na mnie nawet odrobinę? Gorycz braku wzajemności w uczuciach dławi w gardle.

– Nie rób tak nigdy więcej – wykrztuszam i wychodzę.

Dogania mnie w sypialni, przysiada obok na krawędzi materaca i, co zaskakujące, bo nie nastawiałam się na czułości z jego strony, obejmuje mnie ramieniem.

– Przeprosiłem. I już tak nie zrobię.

– Bo się nie nadaję? – Odważam się podnieść na niego wzrok.

– Również dlatego. Nie nadajesz się do takich sesji. – Jego głos znów lodowacieje.

– A do jakich się nadaję?

– Jeszcze zobaczymy. – Wzrusza ramionami.

– Zrobiłeś choć jedno fajne ujęcie? – Postanawiam nieco zmienić strategię. Zaczynam mięknąć, co wcale mnie nie cieszy. To brak szacunku do samej siebie, a jak mawia Nina, jeśli sama się nie uszanuję, nikt nie będzie mnie szanował. – Wyszło któreś?

– Tak. Nawet kilka. Są naprawdę świetne. – Od razu poprawia mu się humor. – Zwłaszcza dwa ujęcia, jedno chwilę przed twoim omdleniem, a drugie zaraz… – Ucina.

– Robiłeś zdjęcia, gdy wisiałam tam nieprzytomna? – Mój głos brzmi obco i piskliwie.

„Zamiast natychmiast udzielić mi pomocy, robił zdjęcia?”

– Nie wiedziałem, że zemdlałaś – odpowiada bez wahania.

– Co z tymi zdjęciami? – wracam do poprzedniego tematu, żeby zakończyć przepychanki. I tak każde z nas wie dobrze, jak było. – Sprzedasz je?

– Myślę, że znajdzie się kupiec. Poczekaj – mówi i wychodzi z sypialni, by szybko wrócić z aparatem. Pokazuje mi kilka ujęć, w tym dwa, o których wcześniej wspominał. Wyjątkowo mu się podobają. Na jednym wiszę wygięta i z naprężonym każdym mięśniem, a na drugim dla kontrastu przypominam ludzką ścierkę, szmatkę wiszącą bezwładnie, z głową między ramionami i nad plamą oddanego bezwiednie moczu. – Są świetne. Jak najszybciej je wystawię. Zarobię mnóstwo… zarobimy – poprawia się i zerka na mnie – zarobimy mnóstwo kasy. Cieszysz się?

– Tak. Cieszę – odpowiadam niemrawo. – Jestem zmęczona – dodaję na usprawiedliwienie, bo zirytował go mój brak entuzjazmu.

– Idź spać, ja jeszcze trochę popracuję.

Zostaję sama. Nie mogę zasnąć, oczy się zamykają, ciało pozbawione resztek sił błaga o odpoczynek, ale upragniony sen nie nadchodzi. W głowie kłębią mi się myśli. Część z nich próbuję uparcie wepchnąć gdzieś głęboko, zapomnieć o nich i wyprzeć, ale jak to zrobić? Jak pogodzić się z faktem, że decyzja, którą podjęłam, okazała się nietrafiona? Już wiem na pewno, że porzucając Ninę, popełniłam koszmarny błąd, a najgorsze, że nie mogę go naprawić. Pozostał mi tylko żal. I tęsknota za tym, co nie było doskonałe i pełne, ale przynajmniej było dobre.

***

Notatka z godziny 2:30

Ciągle się waham, czy powinienem wykonać pierwszy ruch. Wyczuwam fałsz, gdy ją widzę.

Jest tak samo zakłamana, jak wszystkie.

Mam tylko jedną szansę. Nie wolno mi o tym zapomnieć.

3. Kto się z godnym człowiekiem zwiąże, ten go zawsze będzie mógł szanować

Czwarte zebranie w tym roku ciągnie się niczym poranna mgła nad rzeką Hudson. Siedzimy już drugą godzinę, próbując dojść do ładu z propozycjami do kampanii dla kawy Pukkia. Niestety, zaliczamy srogą porażkę. Swoją drogą co za idiotyczny brand, ta Pukkia. Kto tak nazywa kawę? Mój prawie dwudziestoosobowy zespół staje na rzęsach, padają kretyńskie pomysły, od sprośnych, nawiązujących do głębokiego gardła, poprzez schematyczne i szablonowe, na beznadziejnie nudnych skończywszy. Oleg rzuca paroma świeżymi pomysłami: „łyk oddechu dla duszy” albo „czarna kropla piekła”, ale to ciągle nie to, o co mi chodzi.

Może powinniśmy napełnić nasze głębokie gardła czarną kroplą piekła o nazwie Pukkia i wtedy ktoś z nas wymyśli slogan kampanii? Mówię Alison, żeby zaparzyła kilka dzbanków, ale to nie pomaga. Wypijamy po filiżance, lecz nie osiągamy niczego poza zbiorowym przyspieszeniem tętna. Nawet Ethan, który z reguły przesypia co najmniej pół zebrania, obudził się z drzemki i pomrukuje, że jest głodny. Trudno, kiedyś będziemy mieć ten głupi slogan, a na razie ogłaszam koniec zebrania. Wszyscy z ulgą rozchodzą się na swoje stanowiska. Poleciłem, że mają każdemu dać zadanie: wymyślić trzy hasła reklamujące kawę. W firmie pracuje ponad osiemdziesiąt osób, więc gdy w poniedziałek dostanę na biurko dwieście pięćdziesiąt sloganów i zmieszam je ze sobą, siłą rzeczy coś z tego wyniknie.

Wracam do biura. Kocham ten gabinet, choć na początku nie mogłem przywyknąć do nadmiaru słonecznego światła. Całe dzieciństwo spędziłem w ciemnej norze, bo jak inaczej określić moje rodzinne mieszkanko? Pewnie dlatego gdy pierwszy raz wkroczyłem do pomieszczenia, które obecnie jest biurem szefa i jedynego właściciela firmy RADV, stanąłem rażony oślepiającym blaskiem, wzmocnionym dodatkowo przez odbicie promieni w lustrzanych ścianach okolicznych nowojorskich biurowców. Do dziś pamiętam to uczucie.

– Panna Madison czeka na pana – oznajmia Lucy, gdy mijam jej biurko. – Zaprosiłam ją do biura i zaproponowałam kawę.

– Pukkia? – żartuję.

– Nie.

– Szkoda, może Mad wymyśliłaby dla nas slogan – żartuję do asystentki.

Madison też siedzi w reklamie, specjalizuje się w gadżetach reklamowych. Jej firma zarządza sześcioma fabrykami takich drobiazgów, wszystkie usytuowane są w Chinach, a Mad odziedziczyła cały ten wielki majątek po swoim ojcu. Jest jedynaczką i podobnie jak ja cierpi na przerost ambicji, kompulsywny pracoholizm i uwielbienie do ciągłej rywalizacji. Dobrze, że nie konkuruje ze mną, bo już po tygodniu nasz i tak stosunkowo świeży związek przestałby istnieć. Swoją drogą czuję dyskomfort, gdy pomyślę, że pomieszczenia jej firmy zajmują trzy poziomy jednego z najlepszych biurowców na Manhattanie, a mojej – tylko dwa. Ale wszystko przede mną.

– Mad… – mówię, wchodząc do gabinetu. – Widzę, że się rozgościłaś.

Madison siedzi na moim fotelu, długie nogi wyłożyła na blat biurka, a tuż obok stóp obutych w kozaczki na niebotycznie wysokich szpilkach stoi pusta filiżanka po kawie.

– Rob… – wita mnie seksownym miauknięciem. Opuszcza nogi i po chwili staje przede mną. – Tak długo czekałam. – Zbliża się, żeby cmoknąć powietrze przy moim uchu.

Obejmuję ją w pasie i przez chwilę cieszę oko widokiem jej twarzy. Gdybym miał określić jednym słowem moją zmarłą żonę, powiedziałbym „słodka”, a Madison? Chyba określenie „posągowa” jest najwłaściwsze. Jest monumentalna, prawie mojego wzrostu, szczupła, wysportowana, na jej wyćwiczonym ciele próżno szukać choć grama tłuszczu. Długie blond włosy spływają po plecach, a twarz Madison to prawdziwe dzieło sztuki matki natury i kilku chirurgów estetycznych.

– Nudziłam się – fuka pod nosem. Uwielbiam, gdy zachowuje się jak niegrzeczna dziewczynka. Od razu mam ochotę ostro ją zerżnąć.

– Zebranie – mówię.

– Ostatnio wszyscy organizują zebrania. – Wydyma usteczka pociągnięte krwistoczerwoną szminką. – Ja też, wczoraj. Dlatego nie mogłam się spotkać.

– Mad… – mruczę, czując, jak dociska swoje podbrzusze do mojego i pociera o twardniejący w mgnieniu oka członek. – Jesteś niegrzeczna.

– Dasz mi klapsa? – szepcze mi do ucha.

Wszystkie moje kłaki stają na baczność i nieznośnie łaskoczą pod rękawami koszuli.

– Ty moja niewyżyta suczko. – Zsuwam dłoń i mocno ściskam pośladek Mad. Czuje ból, bo syczy i przywiera do mnie jeszcze ściślej.

– Pójdziemy do toalety?

– A co? Chce ci się siku? – pytam ironicznie, bo mnie wkurzyła. Doskonale wie, że nic z tego.

– Może później.

– Mówiłem ci wyraźnie: tam, gdzie pracuję, fiutem nie wojuję.

– Zasady są po to, żeby je łamać – oświadcza i lekko zagryza płatek mojego ucha.

– Złamię wszystkie, ale u mnie w sypialni. Jeszcze będziesz prosić, żebym przestał.

– Kocham cię, gdy jesteś taki groźny.

– Wobec tego kochasz mnie cały czas – żartuję.

– Chyba w to nie wątpisz?

– Nie. – Odsuwam ją lekko, żeby sprawdzić, czy jest równie mocno podkręcona jak ja. Z satysfakcją notuję, że bardziej. Jej policzki poczerwieniały, a źrenice zajmują prawie całe tęczówki. – Wpadnij do mnie wieczorem.

– Nie możesz się teraz urwać?

– Nie bardzo.

– Na godzinę?

– Minie, zanim dojedziemy na miejsce.

– Szkoda. – Spuszcza nos na kwintę. – A tak w ogóle to przyniosłam ci coś.

– Co takiego?

– Zaległy prezent gwiazdkowy.

– Miło z twojej strony. Jeszcze jeden prezent gwiazdkowy?

– Uwielbiam cię rozpieszczać.

Madison otwiera teczkę i podaje mi mały pakunek. Zajmuję fotel, a Mad przysiada na brzegu biurka. Szybko rozrywam papier, choć wcale nie jestem ciekaw kolejnego podarunku. Ileż można? Mad szaleje od świąt. Czyżby nie zauważyła, że zaczął się luty?

– Książka? – Unoszę brwi.

– Album ze zdjęciami. Zawiera między innymi fotografie Ashtona Sandersa. Nowe objawienie w świecie artystycznej fotografii.

– Chyba erotycznej? – Pokazuję jej bardzo pikantną fotkę.

– Czepiasz się.

– Ten album to jakaś sugestia? Wypróbujemy? – pytam, patrząc na zdjęcie półnagiej kobiety zakutej w dyby.

– Chętnie – odpowiada Maddie. – Ale musisz załatwić odpowiedni sprzęt.

– Nie wierzysz w moje możliwości.

– Panie Plummer, skoro nie zamierza poświęcić mi pan nawet jednej nędznej godziny, będę uciekać. Widzimy się wieczorem.

– Wtedy ci odpowiednio podziękuję – mruczę znad albumu.

– Za co?

– Za to. – Wsuwam dłoń pod biurko, żeby poprawić sterczącego kutasa.

– Nie mogę się doczekać.

Ja również. Końca plejady prezentów też…

***

– Musisz jutro zastąpić Avę.

– Ja? – Odwracam się i z niedowierzaniem patrzę na Ashtona. Słyszałam o jego galerii, Nina wspominała, a on sam pokazywał mi zdjęcia oraz stronę internetową. To bardzo eleganckie miejsce i przychodzą tam równie eleganccy i zamożni klienci. Nie mieści mi się w głowie, że mam tam iść i obsługiwać tych ludzi. – Nie poradzę sobie – mówię bez namysłu.

– Nic mnie to nie obchodzi.

Ash podchodzi bliżej i sprawdza, czy dokładnie wyczyściłam obiektyw. Patrzy pod światło i odkłada na blat stołu, kręcąc głową. Nie jest zadowolony z mojej pracy, a może po prostu ma zły humor i gdy musi mi coś powiedzieć, warczy.

– Ale ja…

– Zamknij się i posłuchaj. – Wbija we mnie wzrok. – Włożysz coś eleganckiego, chyba masz choć jedną przyzwoitą kieckę w tych swoich szmatach? Upniesz włosy i o ósmej jesteś na miejscu. Otwierasz o dziesiątej. Jesteś miła i kompetentna. Zresztą nie licz, że pojawią się tłumy. Może być tak, że nie przyplącze się pies z kulawą nogą. A teraz zostaw porządki i chodź. Pokażę ci katalogi i wytłumaczę, jak masz gadać z klientami. – Chwyta mnie za rękaw i ciągnie do biura.

Schodzi nam ponad godzinę. Gubię się w gąszczu detali, sposobów druku, rodzajów ram, podobrazi, szklanych płyt i formatów. Ashton kilka razy wszystko powtarza, ale gdy znów popełniam błąd i nie potrafię odnaleźć w grubym katalogu dwóch stron z rodzajami szkła, które można grawerować i wykorzystywać jako elementy wnętrzarskie, traci cierpliwość. Gwałtownie zamyka katalog i zrywa się z fotela. Cała się kulę, gdy staje przede mną. Boję się, że znów mnie uderzy. Nagle uświadamiam sobie, że dziś mi się upiecze. Przecież nie pójdę do galerii poobijana niczym ulęgałka i z sińcami przy oczach.

– Wynoś się! – Jego pięść z impetem ląduje na mojej skroni.

Spadam z krzesła, a wtedy Ash kopie mnie w udo. Szybko się zbieram, żeby oszczędzić sobie kolejnych razów. Kryję się w sypialni i usilnie próbuję zapanować nad łzami. Ashton nie znosi, gdy płaczę. Krzyczy na mnie i poszturchuje. „Niepotrzebna mi tu żadna pierdolona chodząca depresja!” – wrzeszczy, a wtedy ja jeszcze bardziej zawodzę. Kończy się na tym, że Ash bierze coś, co kiedyś było nogą od statywu, i kilka razy wali w moje plecy albo głowę. Ostatnio nabił mi sporego guza i prawie rozciął skórę. Nie wyobrażam sobie powtórki. Nie wolno mi płakać, tym bardziej, że nie mogę pokazać się jutro klientom z powiekami nabrzmiałymi od łez.

Postanawiam wziąć zimną kąpiel. Wchodzę pod prysznic i szoruję ciało ostrą myjką. Jedyny luksus, na jaki sobie pozwalam, to umycie włosów ciepłą wodą. Muszą wyglądać dobrze, więc oprócz szamponu używam balsamu. Oszczędnie nim gospodaruję, bo to droga odżywka, kupiona na specjalne okazje, czyli sesje z moim udziałem. Powoli rozczesuję pasmo po paśmie, uspokajam się, gdy to robię, ale Ash odnajduje mnie w łazience, bez pardonu wchodzi do środka i patrzy na mnie z pogardą.

– I co się tak pindrzysz?

– Mówiłeś, że…

– Wiem, co mówiłem. Mogłaś rano umyć te paskudne kudły.

Chcę powiedzieć, że moje włosy wyglądają najlepiej kilkanaście godzin po myciu, ale boję się odezwać. Czemu jest taki wściekły? Zachodzę w głowę, czując, że jego gniew ma jakieś drugie dno. Klienci nie dopisują? A może chodzi o zazdrość? Boi się, że mnie straci? Ostatnio nigdzie mnie nie puszcza. U rodziców nie byłam od świąt, to już grubo ponad miesiąc. Ash sam robi zakupy, przywozi je i każe rozpakować. I oszczędnie nimi dysponować, bo jedzenie jest drogie. Środki czystości też.

– Nie złość się na mnie, bo jest mi przykro – wykrztuszam, czekając na odzew. Wybuchnie? A może w końcu dotrze do niego, że rani mnie takim zachowaniem. – Nic nie zrobiłam. Umyłam tylko włosy. – Obracam się i patrzę w lustro. Chociaż przez chwilę nie chcę widzieć jego twarzy.

– Mogłaś to zrobić rano. – Upiera się przy swoim, ale słyszę, że ton jego głosu złagodniał.

– Gdy trochę się przetłuszczą, lepiej się układają. – Przeciągam grzebieniem po długich pasmach grzywki.

– Niech ci będzie – prycha. – Zawsze musisz mieć ostatnie słowo.

Już mam zaprotestować i powiedzieć, że to właśnie on forsuje swoje zdanie w każdej sprawie, ale wolę się zamknąć. Nie chcę znów go rozjuszyć.

– Ładnie? – Zerkam w jego stronę i poprawiam opadające na czoło, jeszcze wilgotne kosmyki.

– Może być. Jak skończysz, zrób kolację. Tylko nie za godzinę, bo umrę z głodu do tego czasu – mówi i wychodzi z łazienki.

Oddycham z ulgą. Szybko kończę zabiegi pielęgnacyjne, a potem skrupulatnie zbieram włosy z grzebienia i umywalki, bo wiem, że Ash nienawidzi na nie trafiać. Wrzucam spory kłębek do toalety i spłukuję. Ostatnio wypada mi mnóstwo włosów, jeszcze chwila i będę łysa. Nie wiem, czy to ze stresu, czy z niedożywienia. Nie mam apetytu. Mój żołądek jest ściśnięty w kulkę, a nawet gdy poczuję głód, wystarczy, że Ash krzyknie na mnie albo zawoła, żebym coś pilnie zrobiła, i od razu zapominam o burczeniu w brzuchu.

Szykuję zapiekankę z makaronu, bo Ashton bardzo ją lubi. Nakładam mu solidną porcję. Zjada wszystko w mgnieniu oka. Jest szczupły, pewnie spala kalorie przez swoją nadpobudliwość i agresję. Gdy kończy i wychodzi z kuchni, siadam przy stole i wyskrobuję resztki z kamionkowej foremki. Nawet ta odrobina makaronu staje mi w gardle, gdy pomyślę, co mnie za chwilę czeka, ponieważ Ashton zapowiedział, że ma ochotę na trochę figli. Przez moje ciało przebiega dreszcz obrzydzenia za każdym razem, gdy przypominam sobie, jak wyglądają nasze miłosne zmagania.

Już pogodziłam się z tym, że nie jestem dla niego kimś ważnym. Nie ma żadnych czułości, miłych słów, napięcia, chemii. To, co zdarzało się na początku, dłuższe spojrzenia z jego strony, muśnięcie dłonią, lekko rozszerzone źrenice, gdy na mnie patrzył, te wszystkie drobiny emocji skrzętnie gromadzone przeze mnie – zniknęły. Sprzątam, myję, zanoszę brudne rzeczy do pralni, robię zakupy, gotuję, zajmuję się Kevinem, który odwiedza nas raz lub dwa w tygodniu. Tak wygląda moje życie u boku wymarzonego mężczyzny. Nadal nie otrzymałam złamanego centa za swoje usługi, najwyraźniej Ash myśli, że to dla mnie zaszczyt pełnić funkcję robota kuchennego. Zatracam się coraz bardziej w codziennej rutynie. Pewnie kiedyś zacznie mi się podobać takie życie i nie będę sobie wyobrażać innego.

Tęsknię za dniami, kiedy żyłam w błogiej nieświadomości jego specyficznych upodobań, gdy ubolewałam nad tym, że mnie odtrąca i kładzie się spać, nie zwróciwszy na mnie najmniejszej uwagi. Dowiedziałam się wszystkiego od Iriny, dziwki, która kiedyś nas odwiedziła. Ashton był wtedy w barze, a zanim wrócił do domu, młoda i śliczna Bułgarka zdradziła mi kilka sekretów. Powiedziała, że Ashton jest inny, a dokładnie: zbudowany inaczej niż przeciętny mężczyzna. Nie jest w stanie uprawiać normalnego seksu, za to uwielbia rimming, będący wyjątkowo obrzydliwym, lecz dobrze płatnym rodzajem miłości. Przez długie tygodnie zaspokajał swoje potrzeby seksualne właśnie u niej, a później ze skąpstwa, a może z wygody, postanowił scedować to na mnie. To ja miałam zostać jego prywatną domową dziwką, a Irina – moją nauczycielką. Chciałam się sprzeciwić, ale gdy Ash wrócił z baru, cała moja odwaga zniknęła. W trójkę wylądowaliśmy w łóżku.

Gdybym mogła cofnąć czas…

To ja pierwsza dałam mu do zrozumienia, że go pragnę, i co z tego mam? Ociągam się, powoli uprzątam kuchnię, zmywam blaty, licząc, że Ashton zaśnie, zanim pojawię się w sypialni. Niestety, nie zasnął. Gdy po kwadransie cicho wsuwam się do łóżka, sięga swoją kościstą ręką i obejmuje mnie w pasie. Chciałabym ją zrzucić, bo ciąży jak kłoda. Wszystko mi ciąży. Czuję się, jakbym tkwiła w ciemnej i nieruchomej toni jeziora skutego taflą lodu. Nie mogę się ruszyć, wydostać, wypłynąć na powierzchnię, żeby zaczerpnąć powietrza. To straszne uczucie.

– Zrób mi dobrze, maleńka. Tylko się postaraj, wsadź bardzo głęboko swój zwinny języczek…

4. Lepiej nie zaczynać, niż zacząwszy, nie dokończyć1

Jedwabny płatek wspomnień

To był upalny dzień. Żar lał się z nieba, a ja nie potrafiłam podjąć decyzji, czy zamówić taksówkę, czy pojechać do cioteczki Wang na rowerze. Nie chodziło o odległość, bo ta wcale nie była duża, nawet pokonywana starym, zdezelowanym rowerem mojego brata, tylko o czarki. Tydzień zajęło mi pomalowanie pięciu tuzinów porcelanowych naczynek, będących elementem zestawu do samodzielnego ucierania maseczek. Czarki nie były duże, rzekłabym, że to prawdziwe maleństwa, o średnicy mniejszej niż tych maciupeńkich filiżanek do espresso. Używałam emalii w lazurowych odcieniach, ozdabiałam brzeg każdej filigranowym motywem, a na boku malowałam muszlę z perłą pośrodku.

Rysunek, choć prosty, wymagał sporego nakładu czasu, ale dzisiaj miałam otrzymać wynagrodzenie za moją ciężką pracę. Cioteczka oferowała mizerne stawki, ale przynajmniej miałam gwarancję, że dostanę pieniądze, nie ich obietnicę. Jako dalsza krewna i kiedyś wielka przyjaciółka mojej babci traktowała mnie nieco lepiej niż innych rodaków, którzy dostarczali jej towar albo surowce kosmetyczne. Nie targowała się, gdy przywoziłam skorupy, jak określała to moja matka, i nie próbowała rozliczyć wynagrodzenia w towarze, który jej nie schodził.

W końcu zdecydowałam, że pojadę rowerem. Szkoda mi było pieniędzy na taksówkę, wolałam się trochę przemęczyć i przetransportować miseczki dwoma kursami. Kończyłam drugi, gdy mój pech, który w tym dniu wyjątkowo trzymał się z daleka, dał o sobie znać. Od drogerii cioteczki Wang dzieliły mnie metry, kiedy nagle za moimi plecami zahamował ostro jakiś samochód. Głośno pisnęły opony, a ja, zamiast to zignorować, odwróciłam się i straciłam równowagę. Runęłam na asfalt, a razem ze mną plecak wypchany czarkami. Siła grzmotnięcia była zbyt duża, żeby wszystkie przetrwały bez szwanku, i nawet owinięcie każdej w gazetę na pewno nie pomogło. Wykaraskałam się spomiędzy siodełka a kierownicy roweru, usiadłam na krawężniku i na moment zakryłam twarz. Nie chciałam płakać, ale jak się powstrzymać, gdy ma się świadomość, że cały zarobek przepadł? Cioteczka ostrzegała: „Nie rozbij żadnej!”, mówiła, ile kosztują naczynka i ile potrąci z mojej pensji, gdyby choć jedno się rozbiło.

Bałam się wstać, otworzyć plecak i zobaczyć, czy choć połowa czarek wytrzymała upadek. Siedziałam przy ulicy i chciałam umrzeć, gdy do moich uszu prócz dźwięków klaksonów dotarł kobiecy głos:

– Dziewczynko, nic ci się nie stało? – Ktoś przykucnął przede mną. Odsunęłam dłonie i ujrzałam najpiękniejszą twarz, jaką widziałam w całym moim niezbyt długim, za to bardzo nędznym życiu. Ta kobieta wydawała się idealna. Miała czarne oczy, ale nie małe i lekko skośne, z charakterystyczną dla naszej rasy zmarszczką nakątną, lecz piękne, duże i okolone wachlarzem długich, gęstych rzęs. Przez dłuższą chwilę nie mogłam oderwać od nich wzroku. – Co z tobą? – popędziła mnie czarnowłosa piękność. – Czemu płaczesz? Coś cię boli?

– Nie. Nic mi nie jest – wykrztusiłam z trudem.

– Poczekaj, uprzątnę ten rower, bo zaraz ktoś go stratuje. – Brunetka wstała, podniosła mój rower i przejechała nim na chodnik. Niestety, ten gruchot już dawno stracił nóżkę do parkowania, więc kobieta oparła go o latarnię i wróciła do mnie. – Wstawaj i powiedz, czemu ciągle beczysz – powiedziała ostrym tonem.

– Czarki się rozbiły. – Zadarłam twarz, żeby lepiej ją widzieć.

– Jakie czarki?

– Te w plecaku. – Machnęłam głową przez ramię.

– Ups – syknęło z umalowanych czerwoną pomadką ust. – To przeze mnie?! – zadała pytanie, by natychmiast sobie odpowiedzieć. – Przeze mnie. Trochę przesadziłam. Mam ten wózek od kilku dni. – Wskazała brodą na czerwony samochód stojący nieopodal na chodniku. Wyglądał na bardzo drogi. – Jeszcze nie zdążyłam go wyczuć.

– To nie pani wina – zaprzeczyłam odruchowo.

– Moja, ale nie zamierzam się biczować z tego powodu – stwierdziła wesoło brunetka. – Wstawaj! Pokaż te czarki czy co tam masz, sprawdzimy, ile się rozbiło, i zwrócę ci pieniądze! Okej?!

– Ale…

– No, ruszże się wreszcie! – Tupnęła lekko nogą obutą w wysoką, czerwoną jak karoseria samochodu szpilką. – Daj rękę. – Wyciągnęła prawą dłoń, więc nie wypadało odmówić. – A tak w ogóle nie przedstawiłam się. Jestem Nina.

– Liuliu Xiaoyun, ale wszyscy mówią na mnie Liu – odparłam zafascynowana długimi i ostrymi paznokciami Niny. Oczywiście polakierowanymi na czerwono.

– Liu? Ślicznie, tak słodziutko. Liu… – powtórzyła, smakując mój przydomek niczym cukierek. Podniosłam wzrok. Znów musiałam zadrzeć głowę, bo Nina, nie dość, że wysoka, to w szpilkach przewyższała mnie o ponad głowę. – Liu, zdejmij plecak.

– Już. – Posłusznie ułożyłam plecak na chodniku, ale wtedy pomyślałam, że to bez sensu wyjmować tu trzydzieści czarek, żeby sprawdzić, ile z nich się roztrzaskało. – Może pójdzie pani ze mną do drogerii mojej cioci? – Pokazałam na szyld. – Te czarki są dla niej. Malowałam na nich wzorki.

– To drogeria twojej ciotki? – Nina uniosła brwi. – Świetnie się składa, bo właśnie przyjechałam po kosmetyki. Powiedz mi tylko, czy twoja ciotka nie zrobi ci awantury o rozbite czarki.

– Nie – skłamałam bezwiednie. – Ale na pewno strąci mi ich wartość z pensji.

– Ile?

– Sześć dolarów za sztukę.

– To bardzo mało. Szkoda tylko twojej pracy, ale nie martw się, uszy do góry, za to też ci zwrócę. Mam kilka kosmetyków w takich ładnych naczynkach, ty je malujesz?

– Uhm – potwierdziłam i zagryzłam kącik ust, bo Nina obdarzyła mnie uśmiechem i komplementem, że mam talent.

– Ile dostajesz za pomalowanie jednej?

– Dolara, czasem dwa, a gdy wzór jest skomplikowany, dostaję trzy dolary.

– Co?! – pisnęła. – Tylko tyle?! To chore.

– Uważam, że to dobra stawka – oznajmiłam z powagą.

– To źle uważasz – fuknęła. – Idziemy załatwić sprawę – zaordynowała.

Chyba właśnie w tym momencie pierwszy raz poczułam charakterystyczne mrowienie w podbrzuszu, którego potem tak często doświadczałam. Gdy Nina stanowczym tonem kazała mi iść ze sobą, z jednej strony coś buntowało się we mnie, bo jakże to tak, żeby jakaś nowo poznana kobieta wydawała mi polecenia jak psu, a z drugiej – opanowały mnie błogie poczucie bezpieczeństwa i cudowna świadomość, że zaraz ktoś stanie w mojej obronie i załatwi mój problem.

Weszłyśmy do drogerii, oczywiście cioteczka rozpromieniła się na widok Niny jak słońce. Witała ją już od progu, ignorując zupełnie moją skromną osobę. Nina musiała być jej częstą klientką, a co najważniejsze, dobrą klientką, czyli taką, która nie liczy się z pieniędzmi. Szybko zrelacjonowała, co się stało, a cioteczka szeroko otworzyła oczy.

– Ale to nie pani powinna ponosić koszty gapiostwa Liu – oznajmiła z fałszywym uśmiechem. – Trudno, za niezdarność trzeba płacić. – Spojrzała na mnie. W jej wzroku widziałam pobłażanie podszyte kiepsko skrywaną pogardą.

– Nie ma dyskusji – ucięła Nina. – Dziewczyna wywróciła się na rowerze, bo zbyt ostro zahamowałam.

– Skoro pani tak twierdzi… – Moja krewna znów przybrała sztucznie uprzejmy wyraz twarzy. – Liu, masz szczęście, że trafiła ci się taka dobrodziejka. Podziękowałaś chociaż?

– Dziękuję – wykrztusiłam w stronę Niny.

– Nie masz za co dziękować – odpowiedziała bez wahania.

Najadłam się wstydu. Oczywiście przez chytrą cioteczkę Wang. Gdy wyjęłam wszystkie czarki z plecaka, okazało się, że tylko sześć z nich nie przetrwało. Szybko przeliczyłam w głowie i wyszło mi, że Nina zapłaci trzydzieści sześć dolarów, ale cioteczka, nieświadoma tego, że wcześniej poinformowałam Ninę o cenie jednej czarki, nie dość, że zapłaciła mi za ozdobienie pięćdziesięciu czterech czarek, to skasowała moją nową znajomą po dwanaście dolarów za każdą rozbitą sztukę. Aż mnie skręciło, gdy Nina wyjęła studolarowy banknot i dała cioteczce, mówiąc, że reszty nie trzeba.

Postanowiłam poczekać na Ninę, żeby się z nią rozliczyć. Robiła duże zakupy, jej koszyk wypełniał się z minuty na minutę. Cioteczka rozpływała się w uśmiechach, krążyła wokół klientki niczym Księżyc przy Ziemi, polecała, chwaliła, słodziła. Miałam ochotę zapaść się pod ziemię, gdy próbowała wcisnąć Ninie najdroższe kosmetyki. Jak na nieszczęście, nie wszystko było dostępne, ale cioteczka powiedziała, że gdy tylko otrzyma brakujące kosmetyki, natychmiast wyśle je kurierem wprost do domu „szanownej pani”. Nie mogłam znieść tego lukru, więc pożegnałam się z ciotką i wyszłam z drogerii.

W końcu Nina opuściła sklep. Ledwie mnie zobaczyła, a kąciki jej ust uniosły się wysoko. Podeszła do mnie energicznym krokiem i lekko szturchnęła palcem w brzuch.

– Myślałam, że uciekłaś.

– Nie uciekłam od pani, tylko od…

– Ta baba jest straszna, ale ma najlepsze kosmetyki w całym mieście – przerwała mi. – To twoja krewna?

– Dalsza.

– A tak w ogóle ile masz lat? Jesteś pełnoletnia?

– Tak – odpowiedziałam zawstydzona, bo Nina świdrowała mnie wzrokiem. – Chciałam się z panią rozliczyć. Moja ciocia…

– Daj spokój. – Dotknęła mojego policzka. Jej dłoń była chłodna, lecz gdy ją zabrała, miałam wrażenie, że w tym miejscu pali mnie skóra. – Za dużo policzyła, ale niech jej będzie. Na pewno nie pozwolę ci nic zwracać. Rozumiesz?

– Tak.

– A może chciałabyś wyświadczyć mi przysługę?

– Bardzo chętnie – powiedziałam cicho. – Chciałabym się pani odwdzięczyć.

– Po pierwsze nie pani, tylko Nina, a po drugie wróć do ciotki i powiedz, że to ty dostarczysz mi brakujące kosmetyki. Może tak być?

– Uhm. – Znów pokiwałam głową. Traciłam przy niej cały rozum, dlatego co chwilę się blokowałam. Już miałam popędzić do drogerii, gdy Nina złapała mnie za rękę.

– Poczekaj. Przecież nie znasz mojego adresu.

– No tak.

Zagryzłam dolną wargę, myśląc, że jestem głupią gąską, a wtedy Nina przymrużyła oczy i syknęła, że mam tak nie robić.

– Jak nie robić?

– Nie zagryzaj warg. Masz zbyt ładne usta, żeby je niszczyć zębami.

– Przepraszam.

Wręczyła mi wizytówkę i wcisnęła do ręki kolejny studolarowy banknot.

– To na taksówkę – wyjaśniła.

Stałam i patrzyłam, jak Nina odjeżdża. Wsiadła do samochodu, silnik zabulgotał, aż zagrało w moich płucach. Pomachałam jej, gdy mnie mijała, a potem wróciłam do drogerii. Ledwie wyłuszczyłam cioteczce, jak się sprawy mają, oczywiście nie wspominając o tym, że już dostałam pieniądze za fatygę, a ta uprzedziła, że zawiozę kosmetyki na swój koszt. Kazała mi zajrzeć za dwa dni, wtedy miała otrzymać dostawę.

– Ja tam trzymałabym się z daleka od takich – mruknęła pod nosem i czujnie rozejrzała się po sklepie, czy aby ktoś jej nie słyszał. Pokiwała palcem, żebym podeszła bliżej, i spytała: – Wiesz, kim jest ta kobieta?

– Nie wiem.

– Mówiła do ciebie po imieniu, to chyba się znacie?

– Przecież mówiłam, że poznałyśmy się dzisiaj, przed chwilą.

– To prostytutka.

– Co? – wyrwało mi się bezwiednie.

– Dziwka. Zwykła kurwa. Nie wiesz, co to kurwa?

– Ona na pewno nie jest kurwą – zaoponowałam zła na cioteczkę, że obraziła Ninę.

– Aleś ty głupia. A niby kim jest? Nie widziałaś, jak wyglądała? Jakie ma ciuchy? A ten samochód?

– Skąd ciocia wie, jaki ona ma samochód?

– A stąd. – Wskazała na oszkloną witrynę wychodzącą na ulicę. – Ona tu ciągle przyjeżdża i wydaje masę pieniędzy.

Już miałam zapytać, czy dlatego okradła Ninę, podając zawyżoną cenę czarki, ale ugryzłam się w język. Co jak co, ale z nią nie było warto się spierać. A nuż nie dałaby mi kolejnego zlecenia. Postanowiłam w jakiś sposób odwdzięczyć się Ninie, a podejrzeniami cioteczki nie przejmować. Rozejrzałam się po sklepie i kupiłam kasetkę z jedwabnymi maskami. Oczywiście wzbudziłam tym zakupem zainteresowanie i kolejne spekulacje, ale to również niewiele mnie obchodziło.

Miałam w domu resztki farb, zostały z wcześniejszego zlecenia i choć przeznaczone były raczej do ceramiki, na drewnie sprawdzały się świetnie. Namalowałam pawia na wieku skrzyneczki i opatrzyłam sentencją Konfucjusza. Podobała mi się, a co ważne, była odpowiednia do sytuacji. Nie mogłam pozwolić na to, żeby Nina była stratna. To, że moja krewna ją oszukała, nie znaczyło, że ja też będę nieuczciwa. Minęły dwa dni i pojechałam do cioteczki. Zabrałam kosmetyki i po krótkim zawahaniu, czy spróbować się dostać na miejsce rowerem, czy wrócić do domu, zostawić mojego gruchota i zamówić taksówkę, wybrałam tę drugą opcję.

Bałam się jechać tak daleko rowerem, mógłby nie wytrzymać eskapady, poza tym Nina wyraźnie powiedziała, że daje mi pieniądze na taksówkę, a ja podskórnie czułam, że nie powinnam się jej sprzeciwiać. Niecałe dwie godziny później stałam pod apartamentowcem, w którym mieszkała, i z zadartą głową podziwiałam oszkloną fasadę budynku. Portier wziął wizytówkę o bardzo lakonicznej treści, bo zawierającej jedynie imię oraz adres Niny, i zaprowadził mnie do windy. Ależ mi się spodobało to miejsce. A zapach? Miałam wrażenie, że trafiłam do raju. Trochę się bałam, bo przyjechałam bez zapowiedzi, ale jak miałam się skontaktować, skoro nie znałam numeru telefonu? Na szczęście Nina czekała na mnie uprzedzona przez cioteczkę Wang, bo ta akurat miała zapisany kontakt do niej.

– Pięknie tu u ciebie – wykrztusiłam skrępowana tym, że Nina kilka razy zwróciła mi uwagę, żebym zwracała się do niej po imieniu. – Masz śliczne mieszkanie. – Siedziałam, rozglądając się wokół i co jakiś czas zerkając na gospodynię, która postawiła przede mną filiżankę z najlepszą kawą, jaką kiedykolwiek piłam. – A! Zapomniałabym! – Pokręciłam głową, myśląc, że straszne ze mnie cielątko. – Przecież nie dałam ci kosmetyków. – Wyjęłam z plecaka papierową torbę z rzeczami ze sklepu cioteczki, a Nina od razu odstawiła ją na podłogę, nawet nie zajrzawszy do środka. – A to jest ode mnie. – Wręczyłam jej kasetkę. – To jedwabne maseczki.

– Maseczki? – Uniosła brwi. One też były piękne, jak cała Nina, idealnie równe i wymodelowane w łuk. – Ty to namalowałaś?

– Tak.

– Ładnie. – Nie odrywała wzroku od wizerunku pawia. – Te litery to dla ozdoby czy coś znaczą?

– To po chińsku, a na spodzie kasety… – Nie dokończyłam, bo Nina odwróciła pudełko i przeczytała na głos:

– „Lepiej nie zaczynać, niż zacząwszy, nie dokończyć. Konfucjusz”.

– Myślałam, że będzie pasować.

– Nie znałam tej sentencji. – Spojrzała na mnie. – A co chciałaś dokończyć? A może zacząć? – Zmrużyła lekko oczy.

– E… – zająknęłam się. – Chodziło mi o to, że moja ciocia cię oszukała, a ja bardzo chciałam…

– Zrekompensować mi tę stratę.

– No tak. – Skwapliwie kiwnęłam głową i znów odruchowo zagryzłam wargę. Nina natychmiast to zauważyła. Nie powiedziała ani słowa, za to przytknęła opuszkę palca do swoich ust. Zrozumiałam równie szybko, że powinnam się kontrolować.

– Jak ich używać? – Otworzyła pudełko i wyjęła jedną z masek.

– Są jednorazowe, to prawdziwy jedwab. Należy położyć ją na twarz i nakropić serum, wtedy składniki lepiej się wchłoną niż bez niej – wyjaśniłam, przekazując Ninie to, czego dowiedziałam się od cioteczki.

– Rozumiem. – Jeszcze przez chwilę podziwiała malunek na wieku, podziękowała mi za prezent i nagle zapadła między nami dziwna cisza. Napięcie czuło się w powietrzu. – Na pewno jesteś pełnoletnia? – spytała nieoczekiwanie.

– Tak.

– Ile masz lat?

Gdy odpowiedziałam, że dwadzieścia jeden, stwierdziła, że wyglądam jak uczennica szkoły średniej.

– Zawsze dawali mi mniej lat, niż mam.

– Jesteś drobna, szczupła i masz dziecięcą buzię.

Co odpowiedzieć? Niewiele brakowało, a znów zagryzłabym wargę. W porę się powstrzymałam. Zerknęłam w prawo, żeby na chwilę odpocząć od świdrującego spojrzenia Niny. Na ścianie wisiał piękny obraz, przedstawiał kwitnącą wiśnię. Nina musiała zauważyć, gdzie zabłądziło moje spojrzenie, bo rzekła:

– Sakura. To odmiana wiśni.

– Cudowny obraz.

– Chciałabym kiedyś wytatuować gałązkę kwitnącej wiśni na plecach jakiejś ślicznej dziewczyny.

Aż mną wzdrygnęło, gdy to powiedziała. Ton jej głosu był taki… Jeszcze nigdy nie czułam się równie dziwnie w obecności kobiety. Przez moje ciało co chwilę przepływał prąd, skóra mrowiła, a w dole brzucha łaskotało.

– Liu, popatrz na mnie. – Przeniosłam posłusznie wzrok na Ninę. – Potrafisz masować?

– Masować?

– Tak, robić masaż. Relaksacyjny. Na przykład pleców.

– Nie wiem. Jeszcze nigdy nie…

– Nauczę cię. Co ty na to?

– Dobrze.

– Nie prosiłabym o tę przysługę, ale sama nie mogę się wymasować, a nie znoszę, gdy dotyka mnie ktoś, kogo nie znam i kto nie podoba mi się tak bardzo, jak podobasz mi się ty – oznajmiła to wszystko bardzo spokojnie, jakby nie spodziewała się najmniejszego zdziwienia z mojej strony, podobnie zresztą jak odmowy.

– Wymasuję cię. Z przyjemnością – dodałam szybko.

– Wspaniale. – Nina podniosła się z fotela i powoli podeszła do mnie. – Zanim zaczniemy, pójdę wziąć prysznic, jeśli chcesz, może odświeżysz się razem ze mną? – Wyciągnęła rękę.

– Ze mną… – powtórzyłam, skrzecząc przez ściśnięte gardło.

– Tak, z tobą. Boisz się? – zapytała. – Pamiętasz sentencję z kasetki?

– Tak, pamiętam – odparłam, podając jej dłoń.

– Grzeczna dziewczynka – powiedziała słodkim tonem, od którego aż zakręciło mi się w głowie. Powiodła mnie za sobą. Weszłyśmy do ogromnej łazienki, a Nina od razu wyjaśniła, że to pokój kąpielowy, stąd tapicerowany szezlong stojący na środku. – Podoba ci się?

– Bardzo. Tu jest naprawdę przepięknie… – wyszeptałam nabożnie.

A było co podziwiać. Dominowała kremowa biel, jedyny kolorystyczny akcent stanowiły egzotyczne rośliny, ich żywozielone liście lśniły jak pokryte lakierem. Podniosłam wzrok, żeby ujrzeć kilka okrągłych okien z mlecznymi szybami. To właśnie przez nie wpadało światło dostarczające energii roślinom. Prócz sporej oszklonej kabiny prysznicowej i ogromnej okrągłej wanny zauważyłam jeszcze toaletkę i stojący przed nią puf. Ściany wyłożono marmurem i umieszczono na nich mnóstwo luster. Co ciekawe, w najróżniejszych kształtach, owalnych, okrągłych i prostokątnych, ale wszystkie bez wyjątku oprawiono w bogato zdobione i złocone ramy.

– Mogłabym tu zamieszkać – powiedziałam bez namysłu. – Tu jest… – Zacięłam się. – Tu jest tak pięknie, że brakuje mi tchu.

– Mam nadzieję, że dzisiaj jeszcze nie raz zabraknie ci tchu – wyszeptała Nina, stając za mną. Na plecach czułam dotyk jej ciała, a na ramionach jej dłonie przesuwające się w dół, aż uchwyciły moje. – Sama zdejmiesz ubrania czy ci pomóc?

– Jak chcesz – wykrztusiłam, zdając sobie sprawę, że sytuacja już dawno mnie przerosła. Nie miałam pojęcia, czego oczekuje ode mnie Nina, ale podskórnie czułam, że nie zrobi mi krzywdy.

Odwróciła mnie przodem do siebie dopiero wtedy, gdy byłam zupełnie naga. Zdjęła gumkę z moich włosów i wsunęła w nie palce, żeby je lekko rozczesać. Spoglądała na mnie z góry, jeszcze ciągle kompletnie ubrana, w krwistoczerwonej sukience i wysokich czarnych szpilkach. Stałam przed nią i czułam się mała, bezbronna, a jednocześnie bezpieczna i pełna ekscytacji tym, co miało mnie spotkać. Oczywiście nadal nie wiedziałam, co to będzie, i trochę się bałam, ale gdyby ktoś dał mi wtedy możliwość wycofania się, na pewno odmówiłabym. Niedaleka przyszłość zdawała się zbyt kusząca.

– Czy ktoś był przede mną? – spytała Nina.

Nie zrozumiałam jej w pierwszym momencie, dopiero po chwili domyśliłam się, że pyta o moje doświadczenia seksualne. Cóż, nie miałam żadnych, nawet pocałunku.

– Jestem dziewicą – odparłam cicho, zawstydzona i oblana rumieńcem aż po cebulki włosów. Czułam, jak pieką mnie policzki, przełknęłam ślinę, a wrażenie, pod którym byłam, spowodowało, że straciłam kontrolę i znów przygryzłam wargę.

– Prosiłam… – mruknęła Nina. Nachyliła się, przytknęła dłonie do mojej twarzy i pocałowała.

Jej usta były miękkie i delikatne, a ślina słodka. To był wyjątkowo czuły pocałunek. Nieśmiały, ale bardzo długi. Zaskoczył mnie swoją ostrożnością. Przymknęłam oczy, lecz i tak w głowie nadal widziałam Ninę, jej wyzywający strój, ciemne włosy, ostry makijaż i buty na wysokich szpilkach. Jakże bardzo jej wizerunek nie pasował do pieszczoty, którą mnie obdarzała. Oderwała usta i odsunęła mnie lekko od siebie.

– Jesteś taka śliczna. Musisz być moja. Chcesz?

– Ja… – Nie potrafiłam zlepić trzech słów w jedno sensowne zdanie. – Ja…

– Chcesz? Powiedz.

– Tak.

– Wiesz, że przez te dwa dni nie było minuty, żebym o tobie nie myślała?

– Ja też myślałam o tobie – odparłam.

Wzięłyśmy razem prysznic. Stałam pod deszczownicą, tonąc w kłębach pary, gdy Nina dołączyła do mnie. Wtedy pierwszy raz zobaczyłam ją nagą. Mogłam się tego spodziewać – jej ciało było idealne, perfekcyjne i bez skazy. Wysmukłe, z gładką skórą i cudownymi proporcjami. Nie mogłam się z nią równać. Była jak paw z wieka kasety, a ja niczym szary wróbel, jeden z tysięcy sobie podobnych, pospolitych ptaków. Nie wiem, co ją we mnie urzekło. Namydlała powoli moje ciało, wiodła dłońmi po każdym jego skrawku, to ona masowała mnie, a nie ja ją. To była najdłuższa, najprzyjemniejsza i najbardziej zmysłowa kąpiel, jaką można sobie wyobrazić.

Gdy myślałam, że teraz czas się odwdzięczyć i odwzajemnić masaż, uginały się pode mną nogi. Wyszłyśmy z łazienki, obie z ciałami parującymi od gorącej wody, owinięte ręcznikami na biodrach. Nina zaprowadziła mnie do swojej sypialni. Brakło mi siły, żeby podziwiać kolejne wnętrze. Skupiłam się na Ninie. Wręczyła mi małą buteleczkę z olejkiem, kazała przymknąć oczy i odgadnąć zapach.

– Kwiaty wiśni?– strzeliłam.

– Tak. Co jeszcze?

– Pomarańcza? Ylang-ylang? Jaśmin?– wymieniałam nazwy roślin kiedyś usłyszane od cioteczki Wang i naprędce przywołane w pamięci. – Piżmo? Kokos?

– Otwórz oczy, Liu. To olejek o zapachu miłości – wyszeptała Nina. Podeszła do łoża i położyła się na brzuchu, uprzednio zdjąwszy ręcznik. Mnie też kazała się obnażyć. – Usiądź na mnie. Na moich pośladkach. Chcę poczuć dotyk twojej słodkiej dziewiczej cipki – poleciła, powodując szybsze bicie mojego serca.

Usiadłam, jak prosiła. Masowałam ją, wkładając w tę czynność całe moje młodzieńcze, jeszcze zbyt ufne i za szeroko otwarte serce. Gdy zapach olejku wypełnił cały apartament, a opuszki moich palców pulsowały zmęczeniem, Nina powiedziała, że już dość, a później odwzajemniła każdy mój ruch.

Nigdy nie skąpiła mi pieszczot, dawała je równie hojnie, jak brała, często czułam, że jestem dla niej kimś najważniejszym. Mówiła do mnie „mój mały klejnocie” albo „najsłodsza istoto pod słońcem”. Pieściła każdy zakamarek mojego ciała, poznała je lepiej, niż znam je sama. Nie zostawiła nawet cala skóry, której nie tknęłaby ustami. Żałuję, że odeszłam od Niny. W takich chwilach jak ta, gdy leżę obok śpiącego Ashtona, smutna, porzucona i wzgardzona, bo już zrobiłam, co do mnie należało, wracam wspomnieniami do tamtych dni. Przynoszą ukojenie i choć ulga trwa zbyt krótko, a czasu nie można cofnąć, nie potrafię przestać.

1 Tamże.

Płatki wspomnień

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-104-6

© Augusta Docher i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paulina Zyszczak

KOREKTA: Emilia Kapłan, Małgorzata Szymańska

OKŁADKA: Studio Karandasz

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.