Tytuł oryginału: Ana

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Marta Szafrańska-Brandt

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Głowińska, Barbara Milanowska/Lingventa

Zdjęcie wykorzystane na okładce

© Roy Bishop/Arcangel Images

© Roberto Santiago, 2017
Translation rights arranged by DOS PASSOS
Agencia Literaria and Planeta Editorial
All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2018

© for the Polish translation by Joanna Ostrowska
and Grzegorz Ostrowski

ISBN 978-83-287-1021-4

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2018

FRAGMENT

Spis treści

CZĘŚĆ PIERWSZA OCZY

1

2

3

4

5

6

7

8

9

CZĘŚĆ DRUGA DŁONIE

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

CZĘŚĆ TRZECIA DUCHY PRZESZŁOŚCI

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

CZĘŚĆ CZWARTA ŚCIEŻKA ZDRADY

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

CZĘŚĆ PIĄTA I OSTATNIA MOWA KOŃCOWA

84

85

86

87

88

89

EPILOG 30 LISTOPADA

90

91

PODZIĘKOWANIA

CZĘŚĆ PIERWSZA
OCZY

1

Pierwsza tego ranka porcja płynu w organizmie.

Łyk ginu.

Poczułam, jak pali mi gardło. Spływa do żołądka. Rozgrzewa – co było do przewidzenia. Dobra wiadomość: żyję.

Moje źrenice zaczęły powoli badać otoczenie. Promienie światła przedzierały się przez szczeliny w białych żaluzjach. W półmroku dostrzegłam zarys szafy ściennej, regał, a w kącie coś, co przypominało stojak na parasole.

Musiało być jeszcze bardzo wcześnie.

A może nie.

Prawdę mówiąc, miałam to w nosie.

Spuściłam wzrok i spojrzałam na swoje ciało.

Miałam na sobie cielisty stanik. Od pasa w dół byłam naga. To mogło oznaczać tylko jedno.

Bingo!

Oto i on.

Z trudem uniosłam prześcieradło.

Obok mnie leżał jakiś młodzian, całkiem nagi. Miał najwyżej dwadzieścia pięć lat. Góra trzydzieści. Spał na brzuchu. To nie znaczy, że się pomyliłam. Stałam się ekspertką w ocenianiu wieku nieznajomych, których znajduję o świcie gołych, leżących obok mnie na brzuchu.

Pociągnęłam jeszcze jeden łyk z butelki z matowego (a może zielonego) szkła. Drugie uderzenie ginu, który trafił do mojego żołądka, było jeszcze bardziej brutalne. Dopadły mnie mdłości. Powstrzymałam je. Nie miałam zamiaru wyrzygać się do łóżka młodego.

Spróbowałam się na czymś skoncentrować.

Przed sobą dostrzegłam otwarte drzwi prowadzące prawdopodobnie do łazienki. Gdybym miała siłę, żeby do niej dojść, mogłabym zrobić tam wiele rzeczy, które być może poprawiłyby moje samopoczucie.

Postanowiłam zostawić to na później. Zbiorę siły, a potem zobaczymy.

Wolałam skupić się na czymś, co było bardziej w zasięgu moich możliwości umysłowych i fizycznych. Od razu znalazłam doskonały sposób, żeby oprzytomnieć: zaczęłam liczyć palce u nogi wystającej spod pościeli na skraju materaca i ruszać nimi po kolei. Paluch, następny, którego nazwy nigdy nie pamiętam, trzeci, czwarty…

Na szafce nocnej zaczęło mrugać jakieś światełko, odrywając mnie od mojego zajęcia. Będę musiała zacząć od początku: paluch, następny, który u ręki określa się jako wskazujący, no proszę, robię postępy, ale nie wiem, jak się nazywa drugi palec u nogi. Mogłabym wymyślić dla niego jakąś nazwę, nie sądzę, żeby miał coś przeciwko. Zastanowiłam się przez moment, pierwsze, co przyszło mi do głowy, to drugol. Niezbyt oryginalne, ale proste. I łatwe do zapamiętania. Paluch, drugol…

Znowu przerwało mi światełko mrugające od strony szafki.

Obróciłam się o kilka centymetrów, próbując ustalić jego źródło.

Leżał tam jeden z tych wielkich telefonów komórkowych o superpłaskim ekranie. Nienawidzę tych bestii. Nie pytajcie dlaczego. Po prostu ich nie cierpię.

Światełko nadal mrugało.

Odstawiłam butelkę z matowego szkła, którą ciągle trzymałam w dłoni, i wzięłam komórkę do ręki. Patrzyłam, jak podświetla się ekran. Pojawiło się na nim jakieś słowo. „Brother”. Przyglądałam się siedmiu pulsującym literom. Raz i drugi. Raz i drugi. Brother. Brother. Przyszło mi do głowy, że można by w ten sposób kogoś zahipnotyzować, każąc mu patrzeć w ekran bez odrywania wzroku. Albo nawet zahipnotyzować kilka osób. Ujrzałam samą siebie, jak trzymam wielką mrugającą komórkę najnowszej generacji w sali konferencyjnej kancelarii, tuzin wpatrzonych w światło oczu, które nie mogą się od niego oderwać. Było oczywiste, że nie czułam się zdolna do głębszych przemyśleń. Za jakiś czas będzie lepiej. W końcu światełko zgasło.

Na ekranie pojawiła się inna wiadomość: siedemnaście nieodebranych połączeń od… „Brother”.

Gdybym była w lepszym stanie, trzeźwa, nieskacowana, gdybym siedziała u siebie w domu albo w swoim gabinecie czy w jakimkolwiek innym znanym miejscu, poczułabym niepokój. Może nawet wpadłabym w panikę.

Od lat nie miałam od niego wiadomości. To akurat pamiętałam.

Gdzie ja się obudziłam? Czyja to sypialnia? Założyłam, że młodziana.

Zgięłam lewą nogę i delikatnie kopnęłam w tyłek mojego łóżkowego towarzysza.

Podniósł głowę i wydał z siebie niezrozumiały gardłowy dźwięk. Przypominał ranne dzikie zwierzę, które nie wie, dlaczego ktoś je trąca.

Widok jego twarzy potwierdził moją hipotezę: mimo worków pod oczami i nieciekawego wyglądu miał nie więcej niż dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć lat.

Natychmiast uraczyłam go drugim kopniakiem. Ten tyłek głośno domagał się klapsa.

– Gdzie jestem? – zapytałam.

– Eee? Uhm? – odpowiedział.

Kurwa. Młody był niezwykle elokwentny. Mam nadzieję, że w łóżku spisywał się lepiej niż w rozmowie. Niczego nie pamiętałam, ale doskonale wiedziałam, że z czasem przyjdą wspomnienia, króciutkie przebłyski z nocy, którą spędziłam z tym facetem. I chciałam wierzyć, że będą to wspomnienia przyjemne.

– Pytam, gdzie jestem. W jakiej dzielnicy. W jakim mieście.

Chłopak popatrzył na mnie. Widziałam, jak jego umysł zaczyna łączyć elementy układanki. Aha, jestem tutaj, w łóżku, z jakąś starszą ode mnie nieznajomą, którą kilka godzin wcześniej zaczepiłem w barze. Wyglądało na to, że jego neurony zaczęły reagować.

– Ulica Embajadores sześćdziesiąt osiem. Pierwsze piętro, mieszkanie C. Madryt, kod pocztowy dwadzieścia osiem, zero, dwanaście. – Uśmiechnął się, jakby powiedział coś zabawnego.

Odwzajemniłam uśmiech.

Ekran komórki znów zaczął mrugać. Spojrzałam na niego, choć wiedziałam, co zobaczę: „Brother”.

Zebrałam się na odwagę. Przysunęłam komórkę do ucha. Odebrałam.

– Tak? – wymamrotałam.

Po drugiej stronie dał się słyszeć hałas, którego nie zdołałam rozpoznać. Może mojemu rozmówcy wypadła komórka. Albo podał ją komuś innemu.

– Tak? – powtórzyłam.

– Ana? – powiedział w końcu ochrypły głos.

Natychmiast go rozpoznałam.

– Cześć – przywitałam się oschle.

– Ano, posłuchaj, nie dzwoniłbym do ciebie, gdyby sprawa nie była poważna.

Kątem oka zauważyłam, że mój towarzysz bacznie mi się przygląda.

– To twój mąż? – szepnął.

Zignorowałam go. Nie drgnęła mi nawet powieka.

Całą uwagę, na jaką było mnie stać, skoncentrowałam na przyłożonej do ucha komórce.

– Ano, słyszysz mnie? – zapytał z pewnym niepokojem ochrypły głos.

– Dobrze i wyraźnie.

– Jestem w koszarach Gwardii Cywilnej w Robredo. Zatrzymano mnie za morderstwo.

Pomimo stanu, w jakim się znajdowałam, zarejestrowałam całe zdanie. Każdy wyraz. Koszary. Gwardia Cywilna. Robredo. Morderstwo. Zarejestrowałam też ogólny sens: mojego brata, z którym nie rozmawiałam od lat, zatrzymano za morderstwo.

Mogłam zapytać go o mnóstwo rzeczy. Na początek, o jakim morderstwie mówi. Ale o wiele bardziej zaciekawiło mnie coś innego. Nie było to oczywiście najważniejsze, ale, jak mówię, bardzo mnie zaciekawiło. Od dziecka jestem strasznie dociekliwa.

– Dlaczego pozwolili ci zadzwonić siedemnaście razy?

– To nie ja dzwoniłem. Dałem komórkę gwardzistom, a oni próbowali, dopóki nie odebrałaś. Są bardzo mili.

W myślach zobaczyłam dwóch funkcjonariuszy, którzy z pewnością w tym momencie wbijali wzrok w mojego brata. Nie wiedzieć czemu, w mojej fantazji obaj mieli bujne wąsy, a twarz jednego z nich była podziobana przez ospę. Ludzka wyobraźnia to prawdziwa zagadka.

– Ano, jesteś tam?

– Powiedz mi, dlaczego dzwonisz?

– Chcę, żebyś była moim adwokatem.

Poczułam pieczenie, które zaczęło się przemieszczać od żołądka w górę. Intensywniejsze od tego wywoływanego przez gin. Był tylko jeden sposób, by je złagodzić.

Przytrzymałam komórkę między policzkiem i ramieniem. Znowu sięgnęłam po butelkę. Pociągnęłam łyk. Długi i solidny. Zgodnie z moimi przewidywaniami płyn wywołał reakcję fizyczną. Zabolało. Gdzieś w bliżej nieokreślonym miejscu między jelitem cienkim, wątrobą i okrężnicą.

– Już się tym nie zajmuję – powiedziałam.

– Chyba do ciebie nie dotarło: jestem oskarżony o morderstwo.

– O zabicie kogo?

– Bernarda Menendeza Ponsa.

Gdzieś już słyszałam to nazwisko. Ale chwilowo nie zdołałam przypisać go do żadnej konkretnej osoby. Wymówił je tak, jakbym powinna je znać. Możliwe, że później skojarzę, dopasuję do niego twarz… Mogło mi to jednak zająć trochę czasu.

Brat zdawał się czytać w moich myślach.

– Dyrektora kasyna Gran Castilla.

– Jasne – odparłam.

Materac pod moim ciałem poruszył się. Młody podnosił się z łóżka. Zdumiewająco szybko stanął na nogach i podrapał się w tyłek. Idealny, dwudziestopięcioletni tyłek. Podszedł do drzwi łazienki i zniknął w jej wnętrzu.

– Ano, musisz mi pomóc.

Jego głos nie brzmiał już tak ochryple.

– Nie chcę być nieuprzejma, ale zadzwoniłeś w nieodpowiednim momencie. Skontaktuj się lepiej z innym adwokatem.

– Nie znam żadnego innego adwokata – odpowiedział szybko.

Ta sytuacja źle wpływała na moje samopoczucie. Oczyma wyobraźni zobaczyłam przyszłość pełną lęku i cierpienia dzielonych z bratem. Zdarzało mi się to dość często: zawczasu przewidywałam nieprzyjemne odczucia. Dlatego niespecjalnie się tym przejęłam.

– Uprzejmi gwardziści na pewno pomogą ci znaleźć innego adwokata – powiedziałam.

– Ano, proszę! Nie mam nikogo innego. Tylko tobie mogę zaufać. Proszę.

Mówił drżącym, słabym głosem.

Wzruszyłam ramionami, ale trzy sekundy później zmieniłam zdanie. W końcu to mój brat. Od dawna z nim nie rozmawiałam, ale go kochałam. Poza tym nagłe zmienianie zdania to jedna z moich specjalności. Jestem w tym lepsza niż w prawie karnym.

– Posłuchaj uważnie. Od pięciu lat pracuję w kancelarii, która zajmuje się składaniem odwołań od mandatów drogowych. Od dawna nie prowadziłam żadnej normalnej sprawy, tym bardziej sprawy o zabójstwo. Sądzę, że to fatalny pomysł. Ale jeśli mimo wszystko jesteś zdecydowany, spróbuję ci pomóc.

– Dziękuję ci, Ano. Liczę na ciebie.

Najwyraźniej brat usłyszał tylko koniec ostatniego zdania.

Drzwi łazienki otworzyły się, młody wrócił do pokoju. Wciąż był nagi. Szybko przebiegłam wzrokiem po jego ciele. Bądźmy szczerzy: gdyby założyć mu worek na głowę, mógłby wziąć udział w konkursie piękności i zająć więcej niż godne miejsce.

– Co mam teraz robić? – spytał mój brat.

Nic. To ja muszę zakasać rękawy. Pojechać do Robredo. I zająć się formalnościami. Już na samą myśl o tym poczułam ogromne znużenie.

– Wkrótce tam będę, wtedy przystąpimy do odpowiednich czynności – powiedziałam. – Najważniejsze, żebyś z nikim nie rozmawiał. Nic nie mów. Nawet tym miłym gwardzistom. Zrozumiałeś?

– Tak.

– Bardzo dobrze. Już ci powiedziałam, że moim zdaniem to nie jest dobry pomysł, ale obiecuję, że zrobię, co będzie możliwe.

– Jesteś najlepszym prawnikiem, jakiego kiedykolwiek widziałem w sądzie. – Mój brat powiedział to z takim przekonaniem, że sama w to uwierzyłam. – Dziękuję ci, Ano. Naprawdę.

– Muszę teraz załatwić pewną pilną sprawę – przerwałam, nie chcąc popadać w sentymentalizm. – Pamiętaj: z nikim nie rozmawiaj.

Rozłączyłam się.

Młody przyglądał mi się badawczo. Stał, jakby czekał, że ktoś powie mu, co ma robić.

Spojrzałam na niego uważnie.

Nie w oczy.

Patrzyłam na jedyną część jego ciała, która w tym momencie zdawała się budzić zainteresowanie mojego mózgu. Daję słowo, że próbowałam podnieść wzrok. Na próżno. Utkwiłam spojrzenie w jego członku. Nic nie mogłam na to poradzić. Przypatrywałam mu się spokojnie, nie okazując żadnych emocji. To był normalny, zwyczajny członek, nie za duży, nie za mały. W sam raz.

Sytuacja przedstawiała się następująco: mój brat będzie musiał poczekać chwilę w towarzystwie uprzejmych gwardzistów, dopóki nie załatwię pilnej sprawy, którą wzięłam w swoje ręce.

2

Odkąd pamiętam, zawsze chciałam być adwokatem.

Z jakiegoś powodu przez całe życie pragnęłam czynić sprawiedliwość. Od dzieciństwa miałam to wypalone gorącym żelazem. Zmieniać świat, robić z niego bardziej przyjazne miejsce do życia. Bronić biedaków, toczyć niemożliwe do wygrania batalie, stawać przed sędzią oraz członkami ławy przysięgłych i wygłaszać błyskotliwe mowy, które ich poruszą i pozwolą im odkryć prawdę.

Nie było to związane z pieniędzmi ani z robieniem kariery. Jeszcze mniej z tradycją rodzinną: jestem pierwszym prawnikiem na długiej liście restauratorów.

Nic z tych rzeczy.

Tysiące razy oglądałam Atticusa Fincha w Zabić drozda, sir Wilfrida Robertsa w Świadku oskarżenia, Franka Galvina w Werdykcie, Arthura Kirklanda w …I sprawiedliwość dla wszystkich. To oni byli moimi bohaterami, najlepszymi i najbardziej błyskotliwymi adwokatami wszech czasów. Każdy z nich niestrudzenie czynił zadość sprawiedliwości, na przekór wszystkiemu. I jak by tego było mało, zawsze stawiał na swoim.

Ja też chciałam stawiać na swoim.

Uważałam, że zostanie adwokatem jest najlepszym sposobem, by to osiągnąć.

Pamiętam doskonale, że kiedy powiedziałam ojcu, że chcę studiować prawo, odparł:

– Przydałby nam się jakiś kauzyperda w naszym biznesie.

To wszystko.

Ojciec nigdy publicznie nie okazywał uczuć. Nawet przede mną czy przed bratem. I nigdy nie używał przymiotników. Mawiał, że przymiotniki są jak fałszywe banknoty.

– Nigdy nie ufaj przymiotnikom, Ano – powtarzał często.

Zdaję sobie sprawę, że te dyrdymały o uczuciach i przymiotnikach zostały zapisane w moim DNA. Odziedziczyłam je po ojcu. Odziedziczyłam również starego seata toledo w zielonym kolorze. Tyle zostawił mi w spadku mój stary. Nie licząc wrodzonych zmian nastroju i kilku innych wad. Samochód sprzedałam, gdy tylko nadarzyła się okazja. Jeśli chodzi o uczucia, przymiotniki i wady, powiedzmy, że też próbowałam się ich pozbyć, ale bez rezultatu.

Popatrzyłam na zegarek na desce rozdzielczej samochodu.

Dwunasta dwadzieścia. Od rozmowy telefonicznej z bratem minęły prawie dwie godziny. Jechałam moją mazdą 6 w kolorze jesiennej czerwieni autostradą A-6 w kierunku Robredo. Znałam drogę na pamięć; jako dziecko spędzałam często weekendy w Monte Pico, w małym domku w górach należącym do przyjaciół rodziców, kilka kilometrów dalej.

Wybrałam numer i podłączyłam telefon do zestawu głośnomówiącego. Po paru sygnałach usłyszałam głos:

– Promultas, słucham.

– Cześć, Rondo. To ja.

– Ana? Dzień dobry. Jedziesz do biura?

– Niezupełnie – powiedziałam, nie mając ochoty na wyjaśnienia. – Posłuchaj, chcę, żebyś ściągnęła Sofíę i Francisca, i jeszcze… tego nowego chłopaka, który nosi te okropne krawaty, jak on się, do licha, nazywa?

– Gerardo?

– Gerarda. Chcę, żeby zebrali się w moim gabinecie po lunchu.

– Czyli o której?

Ronda dobrze mnie znała. Wiedziała, że pory moich posiłków, tak jak cały rozkład dnia, nie są sztywne. Równie dobrze mogłam przyjść do pracy o trzeciej po południu, jak i o świcie. Szybko obliczyłam w pamięci, ile zajmie mi wizyta w Robredo i jeszcze jedna ważna sprawa, którą powinnam załatwić przed powrotem do biura.

– O czwartej? – zapytałam.

– O czwartej – powtórzyła Ronda.

– Powiedz im, żeby zebrali informacje o Menendezie Ponsie, wszystko, co zdołają.

– To nowy klient?

– Przekaż im to i niech punktualnie o czwartej będą w moim gabinecie.

– Jak sobie życzysz – odparła niezbyt zadowolona z mojej odpowiedzi. – Jeszcze jedna rzecz, Ano. Szuka cię Concha. Kilka razy o ciebie pytała. Chyba jest w złym humorze.

Wyobraziłam sobie, jak Concha przemierza korytarze, pomstując na co popadnie z byle powodu. Promultas było wielką kancelarią zajmującą się wyłącznie składaniem odwołań od kar administracyjnych, przede wszystkim od mandatów drogowych. W dobrych czasach pracowała tu nawet setka adwokatów, w większości młodych, świeżo po studiach. Potem radziło sobie z osiemnastoma, w tym Conchą i mną w roli kierowniczki działu odwołań w postępowaniu administracyjnym. Ten eufemizm oznacza, że nadzorowałam wszystkie apelacje, zwłaszcza te wnoszone przez nowych pracowników. Ona była założycielką i głównym udziałowcem. Szefową. Moją przyjaciółką ze studiów, która pewnego zimowego wieczoru posadziła mnie w holu podmiejskiego hotelu i zmusiła do podjęcia pracy w swojej kancelarii. Uratowała mnie w takim okresie życia, w którym – oględnie rzecz ujmując – interesowało mnie jedynie znieczulanie się alkoholem. Ale, jak to mówią, to już całkiem inna historia.

Concha akceptowała moją niepunktualność, dziwaczne godziny pracy, nieszablonowe podejście do służbowych obowiązków. Dlatego, że byłyśmy przyjaciółkami. A także dlatego – nie oszukujmy się – że byłam w jej biurze gwiazdą: prawniczka z moim doświadczeniem na czele kancelarii takiej jak Promultas to coś, na co w innych okolicznościach nie mogłaby sobie pozwolić. Jestem bardzo dobra w tym, co robię. Ale robię to po swojemu. Wiedziała o tym od samego początku. Płaciła mi mało jak na moje kwalifikacje, jedną czwartą tego, co zarabiałam u szczytu kariery, kiedy byłam biczem na sędziów i prokuratorów. Ale nie potrzebowałam więcej. Tak naprawdę nie chciałam więcej. Fakt, iż tamtego ranka Concha była zdenerwowana i kilkakrotnie o mnie pytała, musiał oznaczać, że wydarzyło się coś niezwykłego.

– Nie przejmuj się, Rondo – odparłam w końcu. – Powiedz Conchy, że zobaczymy się po południu.

– Jak sobie życzysz. Coś jeszcze?

– Tak, jedna bardzo ważna rzecz. Chcę, żebyś wysłała skany mojego dowodu osobistego i legitymacji członka Izby Adwokackiej.

Nigdzie nie mogłam znaleźć portfela. Nie pierwszy raz mi się to zdarzało po takiej nocy jak ostatnia. Podróż przez życie bez dokumentów stała się moim znakiem rozpoznawczym. Sekretarka powstrzymała się od komentarzy, przywykła.

– Gdzie mam wysłać? – zapytała.

– Do koszar Gwardii Cywilnej w Robredo – odparłam.

Zapadła cisza. Tak, to było coś nowego. Od kiedy zaczęłam pracować w Promultas, moja noga nie postała w żadnym sądzie, komisariacie czy na posterunku. Całą pracę wykonywałam w biurze. To jeden z powodów, dla których przyjęłam propozycję Conchy. Musiałam odgrodzić się murem od wszelkich instytucji w jakikolwiek sposób związanych z wymiarem sprawiedliwości. Tego ranka, po ponad pięciu latach, miałam zerwać z tą zasadą. Niemniej zjawienie się w koszarach Gwardii Cywilnej bez jakiegokolwiek dokumentu tożsamości nie wydawało się dobrym początkiem.

– To pilne.

– Tak, oczywiście, zaraz to zrobię – powiedziała trochę zdezorientowana. – Coś się stało?

Wiedziałam, że Ronda opowie o tym w biurze, gdy tylko odłoży słuchawkę. Wolałabym osobiście poinformować Conchę, co się dzieje. Ale nie miałam czasu. Nie pozostawało mi więc nic innego, jak poprosić o dokumenty sekretarkę.

– Nic się nie stało – odparłam. – Proszę, nie mów o tym w biurze, dopóki nie przyjadę. Możesz?

– Oczywiście – odpowiedziała natychmiast. – Będę milczeć jak grób. Znasz mnie.

Ronda ma wiele zalet. Ale dyskrecja do nich nie należy. Obie wiedziałyśmy, że w ciągu niespełna godziny osiemnastu adwokatów, cztery sekretarki i trzech praktykantów Promultas dowiedzą się, że jestem w koszarach Gwardii Cywilnej w Robredo.

Zobaczyłam zjazd z szosy w kierunku celu mojej podróży. Włączyłam kierunkowskaz i zjechałam na prawy pas.

– Proszę cię, pospiesz się – powiedziałam, po czym się rozłączyłam.

Nienawidzę pożegnań. Mam na myśli nie tylko długie, wzruszające, niekończące się pożegnania na dworcach kolejowych, lotniskach czy w drzwiach domu. Chodzi mi o każde pożegnanie. Do zobaczenia. Na razie. Ciao. Widzimy się później. Buziak. Buziaki. Uściski, jeszcze więcej uścisków. Tysiące uścisków. I tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. Od takich słów i takich gestów robi mi się niedobrze. To nie na moje siły. Na Boga, powiedz, co masz do powiedzenia, i odłóż słuchawkę.

Uspokojona zjechałam na drogę dojazdową. Nie było się czego bać. Miałam się zobaczyć z bratem, od którego od wielu lat nie miałam żadnych wiadomości. Ostatnim razem, kiedy go widziałam, powiedziałam mu dosłownie: „Idź do diabła”. I tyle. Potem się już nie widzieliśmy. Czasami miałam jakiś nieodebrany telefon. Esemes bez odpowiedzi. To wszystko. O ile pamiętam, w tamtym okresie powiedziałam to samo: „Idź do diabła” kilku innym osobom z mojego otoczenia, nawet (albo zwłaszcza) tym, które najbardziej kochałam.

Teraz mój brat był oskarżony o zabójstwo. Zwrócił się do mnie. Poczułam słaby ucisk w piersi. Nic poważnego. Niepokój. Czasami taki ucisk uniemożliwiał mi oddychanie. Ale nie tego ranka. To był tylko lekki atak. Na wszelki wypadek postanowiłam jednak podjąć odpowiednie kroki. Minęłam stary kamienny most. Kilka kilometrów dalej zatrzymałam samochód na poboczu.

Wysiadłam i otworzyłam bagażnik. Podniosłam ciemnoniebieski koc, który najlepsze lata miał już za sobą, i znalazłam to, czego szukałam. Pudełko z dwiema buteleczkami. W pierwszej – ładnej, z długą szyjką – znajdował się rum Flor de Caña. Na awaryjne sytuacje. Zdjęłam nakrętkę. I pociągnęłam łyk. Natychmiast poczułam, że ucisk w piersi zaczyna ustępować. Dla pewności pociągnęłam jeszcze raz. Może ktoś pomyśli: gin i rum z rana, w dodatku na czczo, to nie najlepszy zestaw pomagający zwalczyć niepokój. Na swoją obronę mogę tylko powiedzieć, że moje ciało, mój niepokój i ja sama już dawno przestaliśmy się przejmować tym, co myślą inni.

Mimo wszystko nie powinno ode mnie jechać alkoholem, kiedy będę wchodzić na posterunek. Wyjęłam więc z pudełka drugą butelkę, zdjęłam nakrętkę i przepłukałam gardło zielonkawym płynem. Listerine ekstramocny, mój najlepszy przyjaciel przed ważnymi spotkaniami. Przepłukałam usta, po czym pochyliłam się i przejrzałam w bocznym lusterku. Krótkie czarne włosy, ciemne oczy, które prawie mi się teraz zamykały, i ostre rysy może akurat nie wyglądały najlepiej, ale ku mojemu zdziwieniu twarz nie prezentowała się tak źle, jak podejrzewałam, zważywszy na okoliczności. W środku byłam wrakiem, ale w świetle słonecznym wyglądałam stosunkowo dobrze jak na zniszczoną czterdziestotrzyletnią prawniczkę, alkoholiczkę uzależnioną od środków uspokajających, której jedyny żyjący krewny został właśnie oskarżony o morderstwo. Jeśli nie zrobią mi badania krwi czy testu psychologicznego, mogę udawać, że wszystko jest OK.

Wsiadłam do samochodu i wjechałam z powrotem na szosę. Miałam czas, żeby wykonać jeszcze jeden telefon. Wybrałam numer i przełączyłam komórkę na zestaw głośnomówiący.

Sygnał rozległ się kilka razy, zanim odezwała się poczta głosowa. Nikt nie zachęcił mnie do zostawienia wiadomości ani niczego w tym rodzaju. Był jedynie sygnał. Przez chwilę rozważałam, czy się rozłączyć. To ważny telefon, nie chciałam opowiadać mojego życia poczcie głosowej. Dwie sekundy później zmieniłam zdanie i zostawiłam krótką wiadomość. Jak już wspomniałam, zmienianie zdania to jedna z moich specjalności. Ciągle to robię. I dobrze mi z tym.

Poczcie głosowej powiedziałam:

– Mówi Ana. Zadzwoń.

Wiem, że to niezbyt błyskotliwa wiadomość, że nie dostanę nagrody za przemówienie roku. Ale tylko tyle miałam do powiedzenia.

Zjechałam w stronę Robredo Urbanizaciones. Minęłam duże centrum handlowe po prawej stronie, potem rondo.

Tu znajdował się cel mojej podróży.

Koszary Gwardii Cywilnej.

Spojrzałam na nie przez szybę mazdy. W pierwszym odruchu chciałam zawrócić. Po co mi to? Wiedziałam, że kiedy tam wejdę, czekają mnie same kłopoty. W najlepszym razie tygodnie dochodzenia, ciężkiej pracy, walki z policją, prokuratorem, sędzią, po to, by na końcu mój brat został uniewinniony. W najlepszym razie. W najgorszym – emocjonalny ekshibicjonizm, ludzie opowiadający swoje życie w sali sądowej. Nawet nie chciałam o tym myśleć. Nie musiałam i zresztą wcale nie miałam ochoty przez to przechodzić.

Wystarczyło wykonać obrót kierownicą. Zakręcić. Wrócić do mojego spokojnego życia, do wolnej od wstrząsów rutyny postępowań administracyjnych i do nieznajomych młodzieńców.

Rozmyślając o tym wszystkim, wjechałam na parking koszar.

Zaparkowałam obok jeepa Gwardii Cywilnej.

I wyłączyłam silnik.

3

– Chciałabym się zobaczyć z Alejandrem Tramelem. Jestem jego adwokatem – powiedziałam neutralnym tonem.

– Dokumenty – odparł gwardzista po drugiej stronie lady. Nawet nie podniósł wzroku.

– Czekają na mnie – dodałam, zmuszając się do uśmiechu. – Jeden z pańskich kolegów niedawno do mnie dzwonił.

– Dokumenty – powtórzył gwardzista.

Popatrzyłam na niego. Bardzo młody chłopak. Może świeżo po szkole. Nie wyglądał na zadowolonego z pracy w recepcji. Pewnie marzył o zamykaniu niebezpiecznych handlarzy narkotyków i międzynarodowych terrorystów albo czymś w tym rodzaju. A tymczasem siedział w recepcji koszar w małym miasteczku i wypełniał papierki.

Postanowiłam spróbować dyplomacji.

– Przepraszam, wiem, że jest pan zajęty. Miałam mały problem z portfelem… Gdyby był pan tak miły i sprawdził pocztę elektroniczną, przekonałby się pan, że sekretarka wysłała moje dokumenty.

Chłopak popatrzył na mnie, próbując zrozumieć, o czym, do licha, mówię.

– Niestety, zdarzył się drobny wypadek, nie mam przy sobie dokumentów, ale – jak już mówiłam – jeśli otworzy pan na sekundę pocztę, znajdzie pan tam skan mojego dowodu osobistego i legitymacji. Na pewno się pan czegoś takiego nie spodziewał. Prawdę mówiąc, ja też nie. Dzwonił do mnie jeden z pańskich kolegów. To bardzo poważna sprawa, muszę tam wejść i zobaczyć się z Alejandrem Tramelem.

Mężczyzna przygryzł lekko górną wargę, jakby to wszystko go męczyło.

– Nie tak to się odbywa, proszę pani – odparł. – Jeśli nie ma pani ze sobą dowodu, nie może pani wejść. Pomijam już fakt, że jeśli przyjechała tu pani bez dokumentów, dopuściła się pani poważnego wykroczenia, za które grozi kara.

Widziałam to mnóstwo razy. Najgłupszego sadzali w recepcji, bo nie wiedzieli, co z nim zrobić.

Dyplomacja nie przyniosła efektów. Przeszłam do następnej fazy.

– Powiem to tylko raz, proszę więc wysłuchać mnie uważnie – oznajmiłam spokojnie. – Nie jestem tu dla przyjemności. Przychodzi mi na myśl cała masa ciekawszych miejsc, w których mogłabym się teraz znajdować. Ale z jakiegoś powodu przetrzymujecie tu Alejandra Tramela, któremu kilka godzin temu postawiono zarzut morderstwa. O ile nie zastosowano wobec niego ustawy antyterrorystycznej, mój klient ma prawo do pomocy prawnej. Ma też prawo do tego, żeby ta pomoc została mu udzielona natychmiast, w tej chwili. Jeśli w ciągu kilku najbliższych minut nie umożliwi mi pan rozmowy z moim klientem, zanim przejdę przez te drzwi, oskarżę pana o utrudnianie pracy wymiarowi sprawiedliwości, nadużycie władzy i co tylko przyjdzie mi do głowy. Pracuje dla mnie osiemnastu prawników. I zapewniam pana, że kiedy z panem skończymy, będzie pan wdzięczny, jeśli zaproponują panu pracę ochroniarza w centrum handlowym naprzeciwko. Życie potrafi być czasami bardzo niesprawiedliwe. Niech pan teraz weźmie do ręki telefon i powie przełożonym, którzy przed chwilą osobiście do mnie dzwonili, jak mówiłam już panu trzy razy, że przyszła adwokat pana Tramela.

Przez chwilę mi się przyglądał. Zapewne zastanawiał się, czy nie dać mi nauczki. Co ona sobie myśli? Wchodzi do koszar i mówi mu, co ma zrobić! Ten chłopak nie cierpiał adwokatów i ich pustosłowia. Ale w jego oczach dostrzegłam również, że nie chce więcej kłopotów niż te, których prawdopodobnie już sobie narobił. I że jeśli miałby mi się postawić, wolał nie robić tego w pojedynkę. Podniósł słuchawkę i wybrał numer wewnętrzny.

Nie spuszczając ze mnie wzroku, powiedział:

– Przyszła adwokatka Tramela. Nie ma przy sobie dokumentów, mówi, że wysłała je mailem…

Ktoś musiał mu przerwać, bo chłopak zamilkł. Słuchał przez chwilę. Potem się rozłączył.

– Trzecie drzwi po lewej, porucznik czeka na panią – powiedział bez przekonania. – Nie mogę pani zaprowadzić, na pewno da pani sobie radę sama.

– Bardzo dziękuję panu za współpracę – odparłam.

Minęłam go, zerkając nań kątem oka. Miał nie więcej niż dwadzieścia lat. Wiem, że to nie była odpowiednia chwila ani miejsce, ale nie mogłam nie wyobrazić go sobie… w łóżku. Nagiego. Spoconego. Mozolącego się, by spełnić swój obowiązek. Uwielbiam tych, którzy wywiązują się ze swoich zadań, nie oczekując niczego w zamian, chcą tylko, byś krzyczała i sprawiła, że poczują się jak panowie świata. Spróbowałam oddalić od siebie te wizje.

Ruszyłam korytarzem. W zasięgu wzroku nie było żywego ducha. Budynek wydawał się pusty, jakby porzucony. To częsty widok w koszarach i na posterunkach w małych miejscowościach. Każdy wyobraża sobie komisariaty z seriali telewizyjnych, wypełnione kręcącymi się policjantami i złoczyńcami, gdzie rozwiązuje się zagadki, prowadzi przesłuchania, miota przekleństwa… Rzeczywistość jest jednak dużo bardziej nudna. Zwłaszcza w miejscowościach takich jak ta posterunki są źle wyposażone, niewielu w nich funkcjonariuszy i równie niewielu przestępców. Większą część pracy policjanci wykonują na ulicach albo na drogach. Pracy, w której – nawiasem mówiąc – też brakuje fajerwerków. Patrolowanie drogi krajowej to jedno z najnudniejszych zajęć. Dobrze wiem, co mówię. Mój pierwszy eks był policjantem. Jeśli będę miała czas, może opowiem o nim więcej. W zasadzie mój pierwszy były mąż jest również moim jedynym byłym mężem. Po rozstaniu nie miałam ochoty na kolejne małżeństwo, ale lubię go tak nazywać: mój pierwszy eks. Nie wiem dlaczego. Gdybym miała płacić po pięćdziesiąt euro za każdą rzecz, jaką robię albo mówię bez sensownego powodu, zbankrutowałabym już kilkakrotnie.

Po przejściu przez strefę ogólnodostępną dotarłam do trzecich drzwi, o których mówił funkcjonariusz. Ze środka nie dobiegał żaden odgłos. Zastukałam.

Nikt nie otworzył, nic też nie wskazywało na to, żeby ktokolwiek był w środku. Może pomyliłam drzwi. Albo chłopak z recepcji zażartował sobie ze mnie i pokój był pusty.

Zapukałam ponownie. Nic.

Kiedy zastanawiałam się, co powinnam teraz zrobić, poczułam wibrację telefonu w kieszeni marynarki. Wyjęłam go i rzuciłam okiem na wiadomość wyświetloną na ekranie.

Wysłała ją Ronda: „Francisco, Sofía i Gerardo. 16 w twoim gabinecie ok. Concha jest wściekła. Nic jej nie powiedziałam. Buźka”.

Oczywiście nie odpisałam. Nigdy nie odpowiadam na esemesy. Ani na telefony z nieznanych numerów. To rodzaj protokołu przeciwlękowego. Nie jest zbyt przydatny, ale i tak nadal go przestrzegam.

Już miałam zawrócić, żeby zapytać chłopaka z recepcji, gdzie dokładnie jest mój brat, kiedy drzwi się otworzyły.

– Dzień dobry, pani Tramel.

Przede mną stał zwalisty chłop z gęstą brodą w mundurze Gwardii Cywilnej; wyglądał na odprężonego.

– Porucznik Santiago Moncada – powiedział. – To ja dzwoniłem do pani przeszło dwie godziny temu.

Wyczułam pretensję w jego głosie, jakby beształ małą dziewczynkę za to, że spóźniła się do szkoły.

– Miło mi – odparłam. – Zakładam, że to również pan powiedział chłopakowi przy wejściu, żeby mnie wpuścił.

Moncada się uśmiechnął.

– Pani brat jest bardzo lubiany w tych koszarach. Ale dziś wczesnym rankiem zamordował Bernarda Menendeza Ponsa, dlatego musieliśmy go zatrzymać, sama pani rozumie.

Mój brat bardzo lubiany w tych koszarach?

Później przyjdzie czas na wyjaśnienia. W tym momencie były pilniejsze sprawy.

– Pozwoli pan, panie Moncada, że zapytam – starałam się zachowywać uprzejmie – skąd pan wie, że mój brat zabił Menendeza Ponsa?

– To bardzo proste – odparł. – Potwierdziło to kilkunastu świadków. I sam się przyznał.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz