Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Tytuł oryginału: SEE HOW THEY LIE

Przekład: PATRYK DOBROWOLSKI

Redaktor prowadzący: SYLWIA KUREK

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: MARZENA KWIETNIEWSKA-TALARCZYK

DTP: Studio 3 Kolory

Opracowanie graficzne okładki: Studio 3 Kolory

First published in the UK by Scholastic Ltd, 2017
Text © Sue Wallman, 2016
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2018
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN 978-83-8154-054-4

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 94
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Mamie i Tacie,
z wyrazami wdzięczności

1

To odpowiednie miejsce. Za budynkiem kuchennym, wystarczająco daleko od ogrodu warzywnego, by ukryć się przed wzrokiem ogrodników. Ziemia jest sucha, jak to latem, powietrze wibruje od bzyczenia owadów. Kiedy się kładziemy, jesteśmy schowani w wysokiej dzikiej trawie na łące. Bliżej ogrodzenia zostalibyśmy zarejestrowani przez kamery monitoringu, ale tutaj jest idealnie.

Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, gdy Drew i ja spotykaliśmy się w miejscach wyznaczonych na palenie papierosów. Na początku on palił, a ja się przyglądałam, ale teraz palę razem z nim, aby nie uznał mnie za sztywniarę. To Drew negocjował umowę. Koszulka bejsbolowa z autografem, którą dostał w prezencie na ostatnie urodziny, w zamian za tytoń, bibułkę i zapalniczkę przemycone przez ćpuna na odwyku. Nasz zestaw palacza, umieszczony w plastikowej torebce z zamkiem błyskawicznym, trzymamy zakopany w Woodland Gardens i zabieramy go po drodze w miejsce, gdzie akurat jesteśmy umówieni. To nasza wspólna, ciemna tajemnica.

Leżymy oparci na łokciach, trawa lepi się do naszych ciał. Obserwuję, jak duże, opalone palce Drew skręcają papierosa. Jest w tym dobry. Po chwili odpala go i mi podaje, a ja wciągam w płuca szkodliwy dym. Czyżbym już się uzależniła?

– Ta nowa nauczycielka jest bardzo wymagająca – stwierdza Drew, skręcając następnego, tym razem dla siebie. – Ile ona ma lat? Chyba dopiero co skończyła szkołę średnią.

– Nie jest taka zła – odpowiadam. Wyśmieje mnie, jeśli przyznam, że ją polubiłam.

– Przynajmniej nie pluje, kiedy mówi, jak pani jak-jej-tam – mruczy, nie wyciągając szluga z ust. – To było obrzydliwe.

– Gorszy był ten facet przed nią – polemizuję. – Pani porucznik przynajmniej nie kazała nam słuchać audiobooków, podczas gdy sama drzemała.

– Jak oni znajdują takich patałachów? – dziwi się Drew. – Muszą dostawać mnóstwo CV, a za każdym razem wybierają idiotów.

Oboje jesteśmy świadomi, że ludzie chcą tu pracować, mimo że znajdujemy się na totalnym odludziu. Kiedy przebywamy w budynku administracyjnym podczas indywidualnych lekcji informatyki, słyszymy przyciszone rozmowy asystentów. Uwielbiają swoje wysokie pensje, dostęp do wszystkich tutejszych atrakcji oraz dodatkowe wynagrodzenie za starania w promowaniu wartości Hummingbird Creek.

– Wiem tylko, że to skomplikowana procedura – stwierdzam. Powiedział mi to tata, kiedy byliśmy z nauczycielami.

Znudzony rozmową Drew wzrusza ramionami, jak zawsze, gdy konwersacja dotyczy lekcji lub nauczycieli.

Czuję, że moje ciało stopniowo się relaksuje. Wiem, jak wygląda sytuacja między mną a Drew. Znamy się niemal od zawsze. Przejeżdżam palcem po zagojonej ranie na jego nodze, pod linią spodenek do biegania. Dawna kontuzja odniesiona podczas gry w koszykówkę. Wszyscy tu są wysportowani, ale niektórzy są wyjątkowo sprawni. Ciało Drew jest niemal doskonałe.

Drew klepie mnie po ręce.

– Hej, to łaskocze!

Nie dotyka mnie tak często jak ja jego. Są noce, gdy leżąc w łóżku, głaszczę się po twarzy i udaję, że to jego dłoń, jednak moje ciało nie pozwala się w ten sposób oszukać.

Odsuwając dłoń, zmieniam pozycję tak, że siedzę prostopadle do niego i opieram głowę na jego klatce piersiowej okrytej koszulką.

– O rety, Mae. Ale ty masz ciężką głowę. To chyba przez ten mózg.

Czuję spokojny rytm i unoszenie się jego klatki piersiowej oraz bicie serca, które, mogłabym przysiąc, zgrywa się idealnie z moim.

– Nie strącaj na mnie popiołu – ostrzega, ale nie zrzuca mnie ze swej piersi.

Natychmiast odsuwam rękę. Nie chcemy, by ktokolwiek wyczuł od nas dym. Wkładam dłonie do kieszeni szortów, gdzie wcześniej schowałam zabrane z terenu spa drażetki odświeżające oddech.

Paląc, patrzymy w ciszy, jak chmura na niebie zmienia kształt. Tytoń, alkohol, narkotyki i śmieciowe jedzenie są zakazane na całych dwudziestu pięciu kilometrach kwadratowych Hummingbird Creek. Kary za ich posiadanie są surowe, ale Drew i ja jesteśmy ostrożni, a poza tym palimy tylko od czasu do czasu.

– Znowu prosiłem twojego tatę o pozwolenie na bieganie samemu za bramą.

– I?

Drew wzdycha.

– A jak myślisz, Mae? Usłyszałem krótkie i stanowcze „nie”. – Mówiąc to, porusza się, a ja unoszę głowę, pozwalając mu zmienić ułożenie. – Dodałem, że mógłbym biegać razem z tobą. We dwoje. Że moglibyśmy trenować do maratonu. Ale to nic nie dało.

Ustawiam się tak, by lepiej widzieć jego twarz. Przyglądam się jego błękitno-szarym oczom.

– To by było naprawdę coś – odpowiadam. – Tylko ty i ja, poza bramą. – Wykopuję dół na niedopałek i usuwam z głowy ten obrazek nas, wiedząc, że nigdy się nie urzeczywistni. – Przykro mi – dodaję – że mój tata jest... taki jaki jest.

– Traktuje nas jak pacjentów. – Drew spogląda w stronę ogrodzenia. – Nie chciałabyś być wolna, Mae? Powiedz mi, co jest takiego złego w tym, że chcę pobiegać za bramą?

– Nic, ale... – Gryzę się w język.

– Chciałaś powiedzieć, że mieliśmy szczęście, prawda? – Drew wdeptuje papierosa w ziemię. – Że tutaj mamy wszystko.

– Myślę tylko... – Próbuję znaleźć właściwe słowa, które złagodzą atmosferę, takie, które go nie rozdrażnią. – Byłbyś szczęśliwszy, gdybyś przestał tak bardzo zabiegać o te rzeczy.

Drew prycha. Coraz trudniej przychodzi mu tolerowanie zasad.

– Jeszcze tylko dwa lata – ciągnę – tego wszystkiego. – Kiedy będziemy mieć po osiemnaście lat, zaczniemy college. Kładę się na plecach z jedną ręką pod głową. Niebo jest bezchmurne, ma kolor wody w basenie i wygląda pięknie.

„Pomyśl o korzyściach”. Tak brzmi jeden z tutejszych sloganów terapeutycznych. Czasami w trakcie sesji grupowych naprawdę je liczymy.

Mam znacznie więcej korzyści niż pacjenci. Nie tylko dlatego, że nie mam takich problemów jak oni, ale także dlatego, że mieszkam tu dłużej. Doktor Hunter Ballard poznał moją mamę, gdy pracował w Anglii. Przeprowadziliśmy się do Stanów, kiedy miałam sześć lat. Kupił tę ziemię i wybudował Hummingbird Creek – ośrodek terapii psychiatrycznej i rehabilitacji dla nastolatków. Jego filozofia, oparta na licznych ćwiczeniach doskonalących, perfekcyjnie zbilansowanej diecie i posiłkach przygotowanych przez najlepszych kucharzy, treningu umysłu i pozytywnego myślenia, regularnych badaniach stanu zdrowia, a wszystko to w idealnie zorganizowanym i luksusowym otoczeniu, cieszy się taką popularnością, że rodzice są gotowi płacić gigantyczne sumy za długotrwały pobyt tutaj swoich dzieci.

– Dwa długie lata – powtarza Drew, podsuwając mi tytoń. – Chcesz zrobić następne?

Skręcam dwa papierosy, ale w zapalniczce już prawie nie ma gazu. Nigdy nie robimy zakupów na zewnątrz, a w ubogim sklepiku w ośrodku nie można kupić zapalniczek, dlatego musimy je przemycać w poczcie, chować wewnątrz innych przedmiotów albo wymieniać za coś innego. Wydaje mi się, że Drew mocno się jara tymi więziennymi klimatami.

Udaje mu się odpalić jeden z papierosów, po czym dzielimy się nim, obserwując owady w trawie, do czasu aż jego zegarek wydaje z siebie sygnał, a na ekranie wyświetla się przypomnienie.

– Dziesięć kilometrów biegu... Już się robi – oznajmia. – Mój dzisiejszy plan ćwiczeń jest totalnie szalony. – Po raz ostatni zaciąga się papierosem, po czym gasi go i zostawia mi do zakopania. Spogląda ponad trawę, by sprawdzić, czy na drodze nikogo nie ma, i zrywa się na równe nogi.

– Baw się dobrze. – Posyłam mu całusa, a on uśmiecha się tak uroczo, że czuję ścisk w żołądku. Patrzę, jak biegnie przez wysoką trawę, kierując się do ogrodu warzywnego, by narwać trochę ziół. Pomogą mu pozbyć się tytoniowego oddechu. Sprawdzam swój zegarek. Mam taki sam jak Drew, tyle że na jego jest wyryte moje imię. Zostało mi jeszcze trochę wolnego czasu do zajęć z informatyki, więc idę na zabieg w spa.

Całe spa mam dla siebie, ponieważ pacjenci korzystają z niego tylko w wyznaczonym czasie. Podpisuję się niewyraźnie na ekranie terminala i kilka minut później leżę już na kozetce z chłodzącą i oczyszczającą maseczką na twarzy.

– Włączyć muzykę? – pyta kosmetyczka. Kręcę powoli głową, aby maseczka nie spłynęła mi po szyi. Kobieta opuszcza pomieszczenie, a ja poddaję się działaniu specyfiku. Na zewnątrz słychać ptaki i szum maszyn rolniczych pracujących daleko za ogrodzeniem ośrodka. Później mam w planie iść do pijalni soków i zamówić sok marchwiowo-imbirowy, a jeszcze później dokończyć układanie gigantycznych puzzli z podwodnym światem. Spuszczam rękę z krawędzi leżaka i pozwalam, by swobodnie dyndała. Czuję się świetnie z tym, że wykonałam już wszystkie dzisiejsze ćwiczenia. Jestem rozluźniona. Zadowolona.

Godzinę później w pijalni okazuje się, że ktoś skończył układankę. Wszystkie 4700 elementów zostało złożone w całość. Na tablicy ogłoszeń wisi już zdjęcie puzzli, obok innych, które ułożyliśmy w tym roku. Podczas dorocznych dni otwartych tata mówi, że to taka metafora. W ośrodku można znaleźć losowe elementy o przeróżnych wielkościach i kształtach, które wspólnie tworzą niepowtarzalną całość. Przebiegam palcem po porowatej powierzchni morskiego dna i postanawiam zrezygnować z soku. Lepiej sprawdzę, czy Jenna, moja ulubiona recepcjonistka, ma teraz dyżur.

Wychodzę na słońce i udaję się okrężną drogą do recepcji. Otwarty basen, dwukrotnie większy od tego ze strefy spa, lśni. Trawniki są idealnie przystrzyżone, a kwiaty w pełnym słońcu prezentują się jak najnowsza kolekcja mody. Rzadko nas ktoś odwiedza, ale i tak Creek zawsze wygląda perfekcyjnie. Mamy naprawdę wysokie standardy.

Skręcam za róg, by dostać się na recepcję głównym wejściem. Po drugiej stronie podjazdu, za kolejnym zielonym terenem, stoi skrzydło mieszkalne pracowników, zwane Hibiscus Hall. Tam właśnie mieszkam. Z zewnątrz widać pięć pięter, ale są jeszcze dwa podziemne poziomy. Pierwszy z nich, wyposażony przez tatę równie bogato jak część dla pacjentów, jest przeznaczony dla personelu pomocniczego. „Harmonijna społeczność to taka, w której ceni się każdą osobę”. To jedna z jego ulubionych maksym i właśnie taki napis został wywieszony w lobby. Na drugim podziemnym poziomie znajduje się w pełni wyposażona siłownia, zestaw trampolin, strefa ciszy, kino, pokój zabaw oraz stołówka serwująca śniadania. Podziemne korytarze prowadzą stąd do głównego budynku oraz do skrzydła mieszkalnego pacjentów, czyli Larkspur Hall. Drew twierdzi, że nawet gdyby na zewnątrz doszło do katastrofy nuklearnej, przeżylibyśmy spokojnie jeszcze kilka miesięcy.

Mam szczęście, bo Jenna jest na recepcji. Stuka w klawiaturę przy dużym biurku z ciemnego drewna, a krótkie rękawy bluzki wpijają się w jej pulchne ramiona. Kiedy podnosi wzrok, woła:

– Mae, kochanie, dobrze cię widzieć. Co słychać?

– Wszystko gra – odpowiadam, patrząc za stojący naprzeciw niej czarny, skórzany, obrotowy fotel. – Mam jeszcze dwadzieścia minut do informatyki.

Jenna uśmiecha się promiennie.

– Chcesz mi trochę pomóc?

Traktuje mnie jak małą dziewczynkę, ale to nie zmienia faktu, że bardzo ją lubię. Po chwili podsuwa mi stertę kopert oraz kilka arkuszy białych etykiet z nadrukowanymi adresami. Następnie skinieniem wskazuje stojące pod biurkiem otwarte kartonowe pudełko pełne kolorowych ulotek.

– Pilnuj, żeby naklejki z adresami były przyklejone prosto. Kiedy skończysz, zrobię nam coś do picia.

Jenna jako jeden z nielicznych pracowników ośrodka mieszka poza jego terenem, a to oznacza, że w przerwie na herbatę ma do opowiedzenia wiele ciekawych rzeczy. Można powiedzieć, że się przyjaźnimy, pomimo sporej różnicy wieku. Jestem jednym z sześciorga dzieci pracowników i nie powinnam zadawać się z pacjentami, dlatego mam znacznie ograniczone możliwości nawiązywania przyjaźni.

Wkładam wydruki do kopert, podczas gdy Jenna pisze na klawiaturze. Kiedy czeka, aż z drukarki wyjdzie dokument, dzwoni telefon. Zgodnie z regulaminem Jenna odczekuje dwa sygnały i dopiero wtedy odbiera.

– Dzień dobry, tu klinika Hummingbird Creek. Mogę w czymś pomóc? – Następuje chwila ciszy, po której Jenna mówi: – Oczywiście, już pana łączę. – Po odłożeniu słuchawki sprawdza, czy jej fryzura się nie zepsuła, i oznajmia: – Zaraz przyniosę miętową herbatkę.

Gdy wychodzi bocznymi drzwiami w stronę aneksu kuchennego, zerkam na drukarkę i odczytuję pierwsze linijki właśnie wydrukowanego skierowania. „Noah Tinderman. Paranoja. Stany lękowe. Konieczne umieszczenie w spokojnym, cichym, ustronnym otoczeniu. Wskazany czas pobytu: dwa miesiące”. To niewiele jak na standardy ośrodka. Mój wzrok spoczywa na adresie. „Anglia”. Pamiętam bardzo niewiele ze swoich kilku pierwszych lat życia, które spędziłam w Anglii, ale pewnego dnia chciałabym tam wrócić.

Dzwoni telefon. Ignoruję go. Po dwóch sygnałach nie włącza się poczta głosowa. Jenna musiała zapomnieć ją ustawić i telefon ciągle dzwoni. Sygnał niesie się echem po pustym marmurowym korytarzu.

Nie powinnam odbierać, ale wiem, co trzeba mówić. Mam prawie szesnaście lat i na pewno jestem w stanie przekazać komuś wiadomość. Miliony razy widziałam, jak Jenna przekierowuje rozmowę. Podnoszę słuchawkę.

– Dzień dobry, tu Hummingbird Creek. Mogę w czymś pomóc? – Mój głos brzmi bardzo wytwornie.

Wtedy słyszę odchrząknięcie jakiegoś mężczyzny.

– Jasne, już wystarczająco wiele razy mnie zbyliście. – Mówi z obcym akcentem. Brytyjskim, a do tego dziwnym. Być może jest jakoś powiązany z tym nowym pacjentem, Noahem? – Chcę rozmawiać z Louelle Ballard i dzwonię już szósty raz. Czy może mnie pani połączyć?

– Eee... – Przygryzam wargę. Czy powinnam przekazać rozmowę do sekretariatu? Może to jeden z dziennikarzy, o których mówił tata? Podobno próbują sprzedawać historie o tym, że przebywają u nas dzieci celebrytów. Jeśli tak, to nie wiem, dlaczego chce rozmawiać z mamą.

– Muszę zamienić z nią tylko kilka zdań. – Teraz jakby stracił nieco pewności siebie.

– Kim pan jest? – pytam, rozglądając się za Jenną. Trzeba było nie odbierać. – Mogę jej coś przekazać?

Mężczyzna wzdycha.

– Skąd mam mieć pewność, że pani przekaże?

Gdy się zastanawiam, co mu odpowiedzieć, mężczyzna dodaje:

– No dobrze, proszę jej powtórzyć, że dzwonił jej brat Frank.

Czy to ma znaczyć, że jest moim wujkiem?

– Słucham?

– Proszę jej powiedzieć, że dzwonił Frank. I przekazać, że kilka dni temu zmarła nasza matka.

„Co tu się dzieje?”.

Poza mną i tatą mama nie ma innej rodziny. Jej rodzice zmarli, zanim się urodziłam. Oboje byli uzależnieni: matka od narkotyków, a ojciec od alkoholu. Według taty mama i ja mamy predyspozycję do uzależnień, ale póki tu mieszkamy, nie musimy się niczego obawiać. Jego zadaniem jest nas chronić.

Mężczyzna zmienił teraz ton na łagodniejszy.

– Gdyby Louelle zechciała ze mną porozmawiać, proszę jej powiedzieć, że bardzo mnie to ucieszy. Zostawię numer do siebie.

Sięgam po długopis i przysuwam firmowy notatnik Hummingbird Creek.

– Dobrze. – Myśli wirują mi w głowie. Kątem oka dostrzegam Jennę niosącą herbatę w dwóch kubkach z porcelany. Widząc, że rozmawiam przez telefon, przyspiesza kroku i rzuca mi spojrzenie mówiące: „Co ty wyrabiasz?”. Gubię pierwsze cyfry numeru Franka. Jenna jest coraz bliżej. Nigdy dotąd nie widziałam, by tak się denerwowała.

– Dziękuję za telefon – kończę i odkładam słuchawkę, nie robiąc żadnej notatki.

– Kto to był? – pyta Jenna i stawia kubki na biurku.

– Jakieś zapytanie – odpowiadam.

Jenna krzywi się w grymasie.

– O co?

– O najbliższe dni otwarte. Odesłałam go po szczegóły na stronę internetową. – Jestem w szoku z powodu tego kłamstwa, ale wiem, że zrobiłam coś złego, i nie chcę jej stresować.

– Można było mu wysłać broszurkę, ale okej. – Kładzie rękę na piersi i z dramaturgią wypuszcza powietrze. – Nigdy więcej tego nie rób. Doprowadziłaś mnie prawie do zawału. – Bierze łyk herbaty. – Kochanie, mam wysoki kredyt i bezrobotnego męża. W tej pracy obowiązują ściśle określone zasady i muszę ich przestrzegać. Inaczej twój tata może się bardzo zdenerwować.

Otaczam kubek palcami i nie daję po sobie poznać zmieszania. Czy to prawda? Moja babcia żyła jeszcze dwa dni temu? Dlaczego rodzice mieliby mnie tak okłamywać?

Frank to pewnie jakiś dziennikarz, a może nawet oszust próbujący wyłudzić pieniądze.

Mimo to, dla własnej pewności, przekażę mamie wiadomość pod nieobecność taty.

2

W głównym budynku administracja zajmuje całe pierwsze piętro. Moje zajęcia z informatyki odbywają się w jej największej części, za przeszklonymi drzwiami otwieranymi kartą magnetyczną lub po naciśnięciu dzwonka. Zarówno każde dziecko pracownika, jak i pacjent wymagają nadzoru podczas korzystania z komputera. Chodzi o nieprzekraczanie ustalonych granic. Patrzę na lśniący monitor na biurku obok asystenta, który ma mnie obserwować, i czekam na ekran logowania. Mam stąd niezły widok – imponujący podjazd do bramy, a dalej droga do Pattonville, najbliższego miasta oddalonego o godzinę jazdy. Ta długa prosta szosa zawsze przykuwa moją uwagę.

Mija mnie Earl, szef działu administracji i bezpieczeństwa, kierując się w stronę swego narożnego biurka, z plikami dokumentów pod pachą. Earl jest w Creek równie długo jak ja, ale prawie nigdy ze mną nie rozmawia. Woli mi się przyglądać oczami, którymi praktycznie nie mruga. Czuję na sobie jego spojrzenie, jeszcze zanim sięgam do klawiatury, aby się zalogować.

Dla zapewnienia maksymalnego komfortu i bezpieczeństwa pacjentów posiadamy najbardziej zaawansowane systemy informatyczne i najnowocześniejsze zabezpieczenia na świecie, a według taty to wszystko głównie zasługa Earla. Krążyła plotka, że kiedy był w wojsku, gołymi rękami udusił człowieka. Kiedyś zapytałam o to tatę. Wyśmiał mnie wtedy i powiedział, że nie powinnam wierzyć we wszystko, co usłyszę.

Klikam krzyżyk, by zamknąć okienko, które wyświetla się na ekranie. Znam na pamięć treść tego komunikatu: „Jesteś zalogowany na godzinę. Pamiętaj, że będziesz mógł odwiedzać jedynie wyszczególnione poniżej witryny. Zostały one zatwierdzone przez twojego lekarza jako właściwe dla twojej rekonwalescencji czy dobrego stanu zdrowia. Wszelkie formy mediów społecznościowych zostały zablokowane, ponieważ ośrodek Hummingbird Creek stara się zapewnić pacjentom możliwie jak najmniej toksyczne środowisko. Poczta elektroniczna jest filtrowana i może być odczytywana w celach diagnostyczno-interwencyjnych. Zanim dokonasz zakupu w witrynach handlowych, upewnij się, że posiadasz wystarczającą liczbę żetonów (1 dolar = 2 żetony)”.

Słyszałam, że na komputerach poza Creek można znaleźć wszystko i że wielu ludzi nawet nie jest świadomych, jakie niebezpieczeństwa mogą na nich czyhać. W okienku wyszukiwarki wpisuję „rodzina Louelle Ballard”.

„Brak wyników”.

Mam dwa e-maile. Jeden informuje, że stylizowane wieczne pióro, które w zeszłym tygodniu zamówiłam do swojej kolekcji przez stronę, do której dostałam osobisty dostęp, zostało wysłane z Indii. Druga wiadomość jest od Grety. Uczyła się z nami do czasu, aż dostała się do college’u w Pattonville. Mieszka tam w trakcie roku szkolnego w mieszkaniu, które sama wynajmuje. Ma dziewiętnaście lat, więc może już robić to, na co ma ochotę, ale woli powtarzać nam wszystkim, jak mamy żyć.

Temat e-maila brzmi: „Pamiętaj, żeby kupić...”. A treść wiadomości to: „...prezent urodzinowy dla Drew”.

Czy ona naprawdę sądzi, że mogłabym zapomnieć o prezencie dla niego, gdyby mi o tym nie przypomniała? W odpowiedzi piszę, że kupiłam w ekskluzywnym internetowym sklepie sportowym zrobioną na zamówienie rakietę tenisową i że jest już zapakowana i czeka w mojej szafce. Przeglądam kilka stron z ciuchami, by sprawdzić, czy mój ulubiony model adidasów jest dostępny w nowej kolorystyce. Na koniec gram z komputerem kilka partii scrabble’a.

Kiedy moja godzina dobiega końca, opuszczam główny budynek bocznym wyjściem, mijając sekretariat i budynek szkolny dla dzieci pracowników. Kieruję się w stronę domu, czyli na piąte piętro budynku Hibiscus. Ja, tata i mama mieszkamy w luksusowym apartamencie z tarasem na dachu i widokiem na główny trawnik i budynki, czyli wszystko, co tata zdołał wybudować przez te dziesięć lat, od kiedy przeprowadziliśmy się tu z Anglii. Mama pewnie wolałaby widok z położonego piętro niżej mieszkania rodziny Grety, którego duży balkon wychodzi na przeciwną stronę, ogrody i pola – w zasięgu wzroku nie ma żadnych budowli.

Wsiadam do windy i jadę na piąte piętro. Gdyby był ze mną tata, kazałby mi pobiec schodami, a sam goniłby mnie windą.

– Hej! – wołam, wchodząc frontowymi drzwiami. Drzwi w Hummingbird Creek nigdy nie są zamknięte, poza częścią administracyjną oraz izolatkami w skrzydle medycznym, ewentualnie pojedynczymi pokojami w Larkspur. Ten fakt powtarzany jest zawsze podczas dni otwartych. „Pracujemy w atmosferze wzajemnego zaufania”.

Mama jest tam, gdzie zwykle o tej porze, czyli na sofie przed telewizorem, popija sok z gujawy i zajada prażone orzechy, które wcześniej starannie odważyła, a teraz leżą w miseczce na wypolerowanym drewnianym stoliku.

– Wszystko dobrze, skarbie? – pyta z błyskiem w oku. Wygląda na to, że ma lepszy dzień.

– Tak – rzucam automatycznie. – A u ciebie?

– Nieźle – odpowiada, po czym mówi mi o kimś, kto rozdarł sobie kurtkę. Nie załapałam początku, więc nie wiem, czy chodzi o kogoś z personelu, czy o postać z telenoweli, którą ogląda. Nieważne. Tak czy inaczej, uśmiecham się i przyglądam się stojącym przy telewizorze fotografiom w srebrnych ramkach. Na jednej z nich jest tata ze swoimi rodzicami w dniu ukończenia przez niego uniwersytetu medycznego. Już wtedy wyglądali jak dinozaury. Teraz są zbyt starzy, by podróżować.

Jest też zdjęcie mamy trzymającej na rękach mnie jako pucułowatego dzidziusia. Na ustach ma taki uśmiech, że na jego widok czuję ucisk w klatce piersiowej. Na kolejnej fotografii mama i tata stoją w recepcji Hummingbird Creek w dniu otwarcia ośrodka. Potem jestem ja na serii czarno-białych pozowanych ujęć, gdy miałam jakieś pięć lat, z włosami upiętymi w dwie długie kitki i przewiązanymi wstążką. To ta brytyjska ja.

Albumy ze zdjęciami mamy zostały zniszczone podczas zalania piwnicy, zanim się urodziłam.

– Szkoda, że nie mamy żadnych zdjęć twojej rodziny – stwierdzam. Nie chodzi mi o to, że żadne nie stoi w mieszkaniu. Nie ma ich też w smukłych skórzanych albumach z fotografiami na regale w gabinecie taty. Zaczynają się od ślubu rodziców. Mama miała tylko dziewiętnaście lat, tata trzydzieści pięć. Tata klasycznie przystojny, a mama z prezencją modelki o lśniących brązowych oczach, z ogromnym czerwonym kwiatem wpiętym w długie ciemne włosy.

Mama wzrusza ramionami.

– Moi rodzice nie żyją już od tak dawna, że właściwie ich nie pamiętam. – Mówiąc to, pochyla się, by wziąć łyk napoju. Zauważam, że jej dłonie nieznacznie drżą. – Porozmawiajmy o czymś radośniejszym. – Uśmiecha się jakieś sto razy mniej intensywnie niż na tamtym zdjęciu. – Czy Drew wybrał już swoje danie na czwartek?

– Chyba tak. – Zwykle wybiera na urodziny to samo: burger z frytkami, a do tego waniliowy shake i ciasto limonkowe. Jego ojciec, osoba odpowiedzialna za cały catering w ośrodku, twierdzi, że na zewnątrz ludzie jadają niezdrową wersję tego deseru, napakowaną tłuszczami, cukrem i pustymi kaloriami. Dzieci pracowników ośrodka mogą wybrać dowolne miejsce na zjedzenie swego urodzinowego obiadu, na przykład kino, basen lub ogród, do tego mamy też fajerwerki i torby pełne prezentów.

– Szesnaście lat – mówi mama. – Fajny wiek.

– A jaka ty byłaś w wieku szesnastu lat, mamo? – Rzadko opowiada o przeszłości, ponieważ wszyscy staramy się żyć chwilą obecną, by nauczyć się doceniać to, co jest tu i teraz.

Marszczy czoło.

– Pełna nadziei i energii... – Czekam na ciąg dalszy, ale mama podnosi miseczkę z orzechami i mnie częstuje.

Nie powinnam korzystać z jej racji kalorycznej, ale biorę jednego orzeszka i zaczynam go gryźć.

Nasze zegarki pikają w tym samym momencie, przypominając, że do obiadu zostało dziesięć minut.

– Gdzie ojciec? – pyta mama. – To do niego niepodobne, że jeszcze nie wrócił do domu.

Składane szklane drzwi na taras są otwarte, więc przechodzę obok stołu w jadalni i wychodzę na ciepłe płytki z terakoty. Chcę sprawdzić, czy ujrzę tatę ponad balustradą. Zauważam go od razu, kroczącego szybko po trawniku i rozmawiającego przez krótkofalówkę. Jego dyżur nigdy się nie kończy, nawet kiedy opuszcza środek, jedzie na spotkanie czy konferencję albo robi coś w celu promocji tego, w co tak mocno wierzy.

Siadam na jednym z bladoszarych krzeseł ogrodowych. Stąd mam widok na cały salon i korytarz aż do drzwi wejściowych. Odliczam sekundy od chwili, gdy słyszę trzaśnięcie zamykanych drzwi budynku Hibiscus, do momentu, gdy tata staje w mieszkaniu. Dziesięć. Na pewno wjechał windą. Kiedy odkłada krótkofalówkę na wąski stolik w przedpokoju, przyjeżdża wózek z obiadem i tata pomaga asystentce żywieniowej wprowadzić go do jadalnianej części salonu.

– Dziękuję, doktorze Ballard. – Kobieta się rumieni. Jest jedną z wielu osób, które podziwiają tatę, zachwyconych, gdy kieruje w ich stronę swój wzrok. Jedna z pacjentek powiedziała mi kiedyś, że widziała tatę w programie telewizyjnym, w którym opowiadał, jak pomagać nastolatkom z problemami. Według niej jego nazwisko zna każdy i ma on reputację lekarza, który nie boi się powiedzieć rodzicom, jakie błędy wychowawcze popełniają.

– Witajcie, moje drogie! – woła do nas tata. Następnie wręcza mamie dwa talerze z odmierzonymi porcjami jedzenia, po czym odwraca się po trzeci. Asystentka podaje mi półmisek obranych i pokrojonych w plasterki egzotycznych owoców, pyta, czy mam wszystko, czego mi trzeba, i po chwili znika.

Nalewam wody do ciężkich kryształowych szklanek, podczas gdy tata bierze z szafki multiwitaminy. Pigułki znajdują się w dwóch przezroczystych szklanych buteleczkach kupionych w aptece. Tata wyrzuca dwie z pierwszej buteleczki i podaje po jednej mamie i mnie.

– Jak ci minął dzień, Hunter? – pyta mama przed połknięciem witaminy.

Ja łykam swoją wraz z kęsem grillowanej ryby. Choć przywykłam do gorzkiego, kredowego smaku pigułki, on nadal przyprawia mnie o dreszcze.

– Był mocno irytujący – odpowiada tata, biorąc jedną ze swoich pigułek. – Problemy z samokontrolowaniem agresji przez jednego z pacjentów są poważniejsze, niż mi przedstawiono. – Mówiąc to, rozgryza pigułkę. Jego witaminy są białe, w odróżnieniu od naszych beżowych, ponieważ potrzebuje więcej witamin z grupy B niż my.

Chciałabym porozmawiać o mojej rozmowie telefonicznej, ale tata powtarza, że nie możemy mówić o rodzinie mamy, ponieważ za bardzo ją to smuci. To naczelna zasada.

Zasady istnieją dla naszego dobra. Muszę o tym pamiętać. Ale zżera mnie ciekawość.

– Jak tam ta nowa nauczycielka, Mae? – pyta tata.

– W porządku.

Tata unosi brwi, oczekując, że powiem coś więcej, ale w tej samej chwili w przedpokoju rozlega się pisk jego krótkofalówki. Odkłada lnianą serwetkę na stół i idzie odebrać.

– Cześć, Abigail. – Słyszę jego głos. – To Austin? Chcesz, żebym go uspokoił?

Mama przestaje jeść i zerka na taras, na donice z kwiatami. Zastanawiam się, kiedy po raz ostatni myślała o swojej rodzinie.

– Muszę iść! – woła z przedpokoju tata. – Nie czekajcie na mnie z jedzeniem. Poproszę o coś innego.

Gdy zatrzaskują się drzwi wejściowe, rezygnuję z dalszej konsumpcji ryby i zabieram się za owoce. Mama opowiada o nowym internetowym butiku, o którym nie wiadomo skąd wie matka Drew, a który ma zostać dodany do listy akceptowanych stron.

Wtrącam się z pytaniem.

– Jak miała na imię moja babcia?

Mama patrzy na mnie ze zdziwieniem.

– Pam, przecież wiesz.

– Chodzi mi o twoją mamę, nie mamę taty.

Robi długą przerwę, na co ja uśmiecham się łagodnie, próbując obrócić sytuację w żart.

– To chyba nie jest trudne pytanie, prawda?

Mama kilka razy dotyka dłonią ust. Jak można mieć problem z przypomnieniem sobie imienia własnej matki? Po chwili opuszcza dłoń.

– Vonnie – mówi wreszcie tak wolno, jakby była dzieckiem wypowiadającym to słowo po raz pierwszy.

– Vonnie – powtarzam. – Ładnie. – W sumie nie jestem tego pewna. Chcę tylko zachęcić ją, by powiedziała mi coś więcej. – A jak miała na nazwisko?

Mama zagryza wargi i się nie odzywa.

Próbuję inaczej.

– Jak się nazywała miejscowość, w której mieszkaliście? – Przysuwam krzesło bliżej niej, jakby to miało pomóc. – Czy to było duże miasto?

Mama kręci głową i szepcze:

– Nie. Ale pamiętam konie. – Po czym wstaje i z hałasem składa talerze na stos.

– Opowiedz mi coś jeszcze – proszę. – No powiedz. Miałaś braci lub siostry?

– Nie mogę...

Widzę, że boli ją to, że złamałam regułę o nierozmawianiu na temat jej rodziny, ale do tej pory ten problem jakoś nie istniał.

– Dzisiaj na recepcji odebrałam telefon od mężczyzny, który podał się za twojego brata Franka. – Nasze spojrzenia się spotykają i widzę w jej oczach błysk szoku. – Prosił, aby ci powiedzieć, że kilka dni temu zmarła twoja matka.

– Co ty opowiadasz?

Widzę, jak próbuje utrzymać równowagę, chwytając się krawędzi stołu. Jest mi jej żal, ale nagła fala gniewu każe mi kontynuować.

– Chciał rozmawiać z tobą.

Jej twarz zastyga w bezruchu.

– Dlaczego mi powiedzieliście, że twoi rodzice od dawna nie żyją? Dlaczego nie mówiłaś, że masz brata?

– Przestań! – krzyczy mama, po czym opada na oparcie krzesła i zasłania dłońmi uszy. – Po prostu przestań! Nie chcę nic więcej słyszeć. – Następnie zaczyna łkać i kiwać się w przód i tył, trzymając głowę między rękami.

Kucam przed nią i delikatnie dotykam jej ramienia.

– Mamo, proszę. Już dobrze. Skończyłam. Przepraszam.

Mama z trudem łapie powietrze.

– Co się dzieje? – Tata staje w drzwiach salonu, zdecydowanie za wcześnie jak na powrót z interwencji. Przez krzyki mamy nie słyszałam, jak wszedł. Teraz mama przestaje łkać, ale cały czas siedzi zgięta wpół na krześle.

Nie odpowiadam.

Tata podchodzi do mamy.

– Dlaczego ona jest taka zdenerwowana?

Zrywam się z podłogi i oddalam od mamy. Zaschło mi w ustach, a żołądek podchodzi mi do serca. Jednak będę musiała to powiedzieć.

– Rozmawiałyśmy o jej rodzinie.

Tata marszczy brwi i mocno chwyta mamę za ramię, na co ona jakby próbuje się odsunąć.

– W takim razie wybrałaś kiepski temat. Dlaczego to zrobiłaś, Mae?

Mam ochotę zapytać, dlaczego jest przekonany, że to nie mama zaczęła rozmowę, ale wściekłość w jego błękitnych oczach sprawia, że zaczynam tracić pewność siebie.

– Dzisiaj na lekcjach dzieliliśmy się rodzinnymi historiami. W ramach projektu szkolnego. Chcę napisać o obu stronach rodziny, dlatego zapytałam mamę...

Mama podnosi głowę. Na policzku ma rozmazany makijaż.

– Hunter, zmarła moja matka – oznajmia bez emocji.

– Skąd to wiesz, Louelle? – Przeraża mnie głos, którym mówi. Dosadny. Złowrogi. Powtarza: – Zapytałem: skąd wiesz?

„Nie mów mu, mamo. Udawaj zamroczoną. Powiedz, że ci się to przyśniło”.

– Frank rozmawiał z Mae. Zadzwonił na recepcję, a ona odebrała telefon. – To mówiąc, mama sięga po chusteczkę i wyciera twarz.

– Mae, czy to prawda? Odebrałaś telefon w recepcji? – W pokoju zapada całkowita cisza, przerwana tylko skrzypieniem krzesła mamy.

– Pomagałam Jennie. Musiała na chwilę odejść od telefonu.

– Rozumiem – mruczy tata, siadając przy stole z dala od mamy i dotykając dłonią czubka nosa.

Czekam na swoją karę. Kiedy tata się denerwuje, to zawsze oznacza karę. W ten sposób buduje się samodyscyplinę.

– Chyba muszę to zrobić. – Tata kładzie dłonie na wypolerowanym stole, pomiędzy dwoma bieżnikami na blacie. Jego skóra jest piegowata i pokryta płowymi włoskami. – Powiem to tylko jeden raz i nigdy więcej nie chcę rozmawiać na ten temat. Powiedzieliśmy ci, że twoi dziadkowie nie żyją, ponieważ dla nas byli martwi. Jak już wiesz, oboje byli poważnie uzależnieni. To byli toksyczni ludzie, z ich powodu twoja mama wiele wycierpiała. – Spogląda na mnie. – Zrozumiałaś?

Kiwam głową.

– A Frank?

– Franka też nie można nazwać wzorem do naśladowania. – Przerywa. – Mae, bez pozwolenia odebrałaś telefon. Zasmuciłaś mamę i prawie spowodowałaś, że w jej życiu ponownie pojawił się ktoś niebezpieczny. – Znowu przerywa, po czym odchrząkuje. – Nie chciałem o tym wspominać, ale dzisiaj na lekcji informatyki wpisałaś w wyszukiwarce coś, co świadczy o twoim błędnym osądzie. Poza tym skłamałaś o szkolnym projekcie. To zachowanie przeczy wszystkiemu, co stanowi fundamenty Hummingbird Creek. Ogromnie się na tobie zawiodłem.

Trzeba było się nie odzywać. Niepotrzebnie odebrałam ten telefon. Po coś istnieją zasady. Już więcej się nie wychylę. I koniec z papierosami. Powiem to jutro Drew.

Mama już się podniosła. Jest blada i dziwnie oddycha.

– Połóż się, Louelle – mówi tata. – Przyniosę ci pigułkę nasenną. – Następnie, jeszcze zanim mama wychodzi z pokoju, kieruje wzrok na mnie. – A twoja kara jest taka, że... – Zawiesza głos. Wiem, że musi to zrobić. Skoro są zasady, muszą być konsekwencje. – Nie pójdziesz na urodziny Drew.

Oblewa mnie gorąco i kręci mi się w głowie. Biorę udział w urodzinach Drew, od kiedy zamieszkał w Creek dziewięć i pół roku temu, kilka miesięcy po nas i rodzinie Jesmondów. W tym roku wybrał na miejsce kolacji plac budowy, gdzie powstaje tor rowerowy. Oczywiście wymyślił to tylko po to, aby być oryginalnym. Nie umiem sobie wyobrazić, jakie to uczucie słyszeć fajerwerki w swoim pokoju i nie stać u jego boku w blasku kolorowych świateł na niebie, śmiejąc się w akompaniamencie szalonych okrzyków. Wychodzenie na zewnątrz nocą to niecodzienna przyjemność.

– To ja decyduję, czego się uczysz i w jakich projektach bierzesz udział, nie twoi nauczyciele – ciągnie tata. Przysuwa swoją twarz bardzo blisko mojej, ale mówi niemal szeptem, tak że muszę nadstawić uszu, by go zrozumieć. – Nigdy więcej nie próbuj takich sztuczek.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki