Rafał Harer

WSK,
czyli historia szaleństwa w dobie motoryzacji 

(armagedon) 

 powieść naiwna

Projekt okładki

Krzysztof Krawiec

Redakcja

Alicja Bojko, www.ekorekta24.pl

Skład i łamanie

Sławomir Drachal

Copyright © by Rafał Harer, 2018

ISBN 978-83-942113-6-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

Napisałeś książkę i chcesz ją wydać? Zapraszamy do serwisu Rozpisani.pl.

Znajdziesz tu szeroki zakres usług wydawniczych, dzięki którym Twoja książka trafi do księgarń.

Pomożemy Ci dotrzeć do czytelników na całym świecie!

Kontakt
www.rozpisani.pl
info@rozpisani.pl

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

dla wspaniałego kota, którego już nie ma

Wychudły i wystraszony królik siedział pod krzakiem. Drżał, ale nie z zimna – drżał z przerażenia. Jego dawno nierozepchane żebra falowały głęboko. Oddychał z trudem. Od dwóch godzin nie przegryzł ni lichej marchewki. Powietrze świszczało, wydostając się na zewnątrz przez zaciśnięte królicze zęby. Ruchliwy nos pracował nieustannie. Kitka to podnosiła się, to opadała. Oczy lustrowały przestrzeń. Uszy łowiły najcichszy szmer. Tylnymi łapami kilkoma sprawnymi posunięciami wygrzebał jamę. Dla niewprawnego oka był niewidoczny. Jednak w tym lesie znajdowało się Coś, co potrafiło wypatrzyć ukrytego królika.

Królicze serce z wolna się uspokajało. Kilkukilometrowa ucieczka wykończyła źle odżywione mięśnie. Dzięki niej królik nadal przebywał na swoim padole łez, a nie na niebiańskiej marchewce, dokąd wędrują wszystkie dobre króliki, gdy odwalą kitę. Wszystkie złe króliki ostatecznie trafiają do piekielnego cyrku, gdzie wciąż i wciąż, w nieskończoność i bez wytchnienia, skaczą przez płonącą obręcz, szturchane przez rogate wilki o koźlich kopytach, prosto w paszczę najważniejszego z diabelskich wilków, który przez wieczność, ciągle od nowa, pożera potępione króliki.

Strach ma wielkie uszy, więc królik, któremu matka nadała imię Zębacz, usłyszał obcy w tym lesie, powoli narastający dźwięk. Odgłos ten z niczym mu się nie kojarzył, był jak mieszanina błyskawicy z biciem serca. „Jeszcze coś, czego muszę się obawiać” – pomyślał Zębacz. Tuż obok trzasnęła gałązka. Ucieczka się nie udała. Coś było blisko, za blisko. Znowu trzeba będzie walczyć o życie. Wprawione, niezwykle czujne oczy penetrowały okolicę. Królik skulił się i napiął mięśnie. Marzył o tym, by zniknąć, by stać się niewidocznym. Tajemniczy odgłos zszedł na dalszy plan. Inny, nazbyt znajomy dźwięk zaprzątał króliczą uwagę. Oddech. Oddech, od którego więdły róże, a ptaki gubiły skrzydła w locie. Był coraz bliżej. Walka o przetrwanie wydawała się nieuchronna.

W końcu Zębacz zobaczył To. Widział ogromne zęby, ostre jak brzytwa i długie jak szable. Widział rękę o mięśniach niczym siłowniki hydrauliczne i pazurach jak rzeźnickie haki. Nadszedł czas. Zostało tylko kilka sekund, zanim zostanie wypatrzony i zaatakowany. Zębacz musiał działać. I zadziałał. Mięśnie zagrały i wybiły królika w powietrze. Coś błyskawicznie się odwróciło i w tym samym momencie poczuło na szyi silne ukłucie niczym cios toporem. Królik wpił zęby z całą swoją mocą.

Matka nie na darmo nazwała królika Zębaczem. Był mistrzem Lasu oraz Pobliskich Pól i Łąk w gryzieniu marchewki na czas, mistrzem w wygryzaniu dziur w kapuście oraz drużynowym mistrzem w przegryzaniu dębowych palików – w tej dyscyplinie jego drużyna po raz pierwszy od pięćdziesięciu siedmiu lat pokonała bobry i zdeklasowała nutrie, o których mówiono jako o czarnych bobrach zawodów. Później przez parę dni bolały go zęby, ale poszedł do znajomego dentysty lisa. Rudy zajrzał w paszczę królika, pogrzebał, podumał, pokręcił kitą, postawił diagnozę i przyfastrygował w odpowiednie miejsce lewym sierpowym. Od tego uderzenia Zębaczowi pokazała się przed oczami natka pietruszki, a ból siekaczy minął, aby nigdy nie powrócić. Lis był dobrym lekarzem, dopóki to Coś do niego nie przyszło z symulowanym bólem zębów. Ryży dentysta popatrzył, pogrzebał, podumał, pokręcił kitą, przyfastrygował raz, przyfastrygował drugi raz i jeszcze raz, i jeszcze raz, ponownie pokręcił kitą, aby chwilę później wyciągnąć kopyta w śmiertelnym skurczu, którego przyczyną był cios jednorękiego potwora.

Królik czuł, że słabnie. Walczył dzielnie, a jednak potwór powoli zdobywał przewagę, gdyż był wyjątkowo silny i przebiegły. Zębacz wpijał mordercze siekacze, gdzie tylko mógł, czuł, jak przegryza skórę i wgryza się w mięśnie, czuł też smak śmierdzącej krwi przeciwnika spływającej po pyszczku. Ale słabł. Już żegnał się z życiem, już miał wydać ostatnie tchnienie, gdy wtem z ogłuszającym wrzaskiem z konara spadła wiewióra szablastozębna.

Wiewióry szablastozębne to rzadki gatunek. Występują w nielicznych już, zapomnianych ostępach, w niedostępnych głuszach, dokąd nikt o mniej więcej zdrowym umyśle nie śmie się zapuszczać. Ci, którzy próbowali, zginęli bez wieści, a ich zgruchotane kości grzechoczą niesione wiatrem. Wiewióry te żyją samotnie, niezaczepiane przez nikogo, i przemykają niezauważalne nocą lub tuż przed brzaskiem. Biada temu, kto przez własną głupotę i nieostrożność stanie im na drodze. Na sam widok ich cienia wiotczeją mięśnie gładkie i poprzecznie prążkowane. I niedźwiedź, i wilk, i koza schodzą wiewiórom z drogi. Zazwyczaj są to zwierzęta spokojne i niegroźne. Leżą gdzieś wysoko w konarach i odpoczywają, drzemiąc z półotwartymi oczami. Natomiast gdy wyruszają na polowanie, niech Orzechowy Dziadek trzyma w opiece orzechy laskowe i włoskie oraz kasztany i żołędzie. Wiewióra szablastozębna, kiedy dostrzeże zdobycz, dopada ją w kilku susach, bezlitośnie odgryza ogonek, jednym mlaśnięciem wielgachnych zębisk rozłupuje skorupę i już koniec. Koniec. Orzech drga jeszcze kilka sekund w śmiertelnych konwulsjach, po czym oddaje swą duszę z cichym „trach”.

Wiewióry szablastozębne nie startują w żadnych konkursach, ponieważ zawody nic dla nich nie znaczą. Nie ma sensu zdobywać tytułu, skoro i tak wszyscy wiedzą, kto jest najlepszy i najszybszy oraz kto ma najmocniejsze zęby. Egzemplarz wiewióry, która z ogłuszającym wrzaskiem spadła z konara niczym jastrząb, nazywał się Piłat. Był to samiec, wyrośnięty, w sile wieku, o siekaczach jak dwie siekiery. Piłat nie miał najlepszego humoru. Kilka godzin wcześniej wpadł w krzaki i jakieś farfocle powplątywały mu się w dorodną kitę, przez co musiał spędzić mnóstwo czasu na usiłowaniach doprowadzenia jej do jak najlepszego porządku. Piłat, jak wszystkie wiewióry szablastozębne, przywiązywał ogromną wagę do swojego olśniewającego i błyszczącego w słońcu ogona. Jakiekolwiek zabrudzenia, zmierzwienia, sfilcowania czy inne niedoskonałości kity są uważane przez wiewióry za oznakę totalnej degeneracji, a wypuszczenie się w takim stanie na las przynosi wstyd i hańbę na wiele pokoleń.

Wkurzony Piłat siedział spokojnie na czubku drzewa, gdy wtem z dołu zaczęły dochodzić jakieś dzikie i dźwięczące śmiercią ryki. Kiedy nie ustąpiły po kilku chwilach, jakie dał tym, którzy popełnili błąd i zakłócili jego spokój, postanowił ukarać nieostrożne, hałaśliwe zwierzaki. Zeskoczył z drzewa i wbijał zęby we wszystko, w co tylko mógł. Zębacz w kilka sekund stracił pół ucha, a jego niebezpieczny jednoręki przeciwnik – kawał skóry razem z kędzierzawym futrem. Wiewióra nie ustawała w swoich poczynaniach, dopóki nie stwierdziła, że walcząca dwójka pada ze zmęczenia. Silnymi pchnięciami tylnych łap odepchnęła królika od potwora i stanęła pomiędzy nimi. Pewnie zapadłaby cisza, zakłócana jedynie warkotem oddechów, gdyby nie tajemniczy, obcy dźwięk, którego źródło zbliżało się niesłychanie szybko.

– Co to jest? – zapytał Piłat.

– Co? – zapytał potwór, ale nikt go nie zrozumiał.

– Co? – zapytał Zębacz.

– To, co się zbliża.

– Ja nie wiem – odpowiedział potwór, ale ponownie nikt go nie zrozumiał.

– Ja nie wiem – powiedział królik.

– I ja także, króliku. Niech to coś stąd spływa, bo inaczej będzie miało ze mną do czynienia. A wy, króliku i potworze, macie natychmiast przestać ze sobą walczyć, bo ja chcę w końcu odpocząć.

– Ale ja jestem głodny – jęknął potwór, lecz kolejny raz był to głos wołającego na puszczy.

Potwór mówił tak niewyraźnie, że nikt nie mógł go zrozumieć. To była jego wielka tragedia. Zaczął przez to nienawidzić ojca, chociaż nigdy go nie widział i nawet podejrzewał, że matka też go nigdy nie widziała. To bardzo prawdopodobne, zważywszy na to, jak się prowadziła w młodości. Związek matki potwora z ojcem potwora był krótki i niezwykle udany dla matki, która zwyczajowo siedziała zaczajona za skałą, czekając na coś, co będzie się nadawać do jedzenia. Pod tym względem nie była wybredna. Wieczorem napatoczył się człowiek, więc go chapsła, a że paszczę miała olbrzymią, to chapsła go po same jądra, a z tych jąder parę kropli się rozbryzgło i trafiło tam, gdzie nie powinno trafić, przez co potworzyca zaszła zupełnie nie tam, gdzie chciała. Całkowicie nieświadoma kiełkującego macierzyństwa zeżarła ojca potwora w trymiga, gdyż był niesłychanie smaczny.

Potwór miał prawo odczuwać głód. Był wielki i swego czasu potrafił zjeść wołu na przystawkę. Jednak dobre czasy się skończyły i teraz musi się uganiać za królikami, które nie dość, że małe, to jeszcze waleczne i o zębach niczym brzytwy. Potwór był wychudzony i głodował od wielu dziesięcioleci. Ostatnią krowę, i to nie najtłustszą, zeżarł dwa lata wcześniej, więc można sobie wyobrazić, co przeżywał. A teraz ten nędzny posiłek został mu odebrany przez wiewiórę, której się bał, tak jak bał się jej każdy, kto rozsądnie brał pod uwagę jej mięśnie i uzębienie oraz kitę, którą potrafi tak wywijać, że wielu na sam widok straszliwego rudego futra mdlało, rzucało się do panicznej ucieczki na miękkich nogach lub sztywniało jak kołek z oczami wpatrzonymi w niebyt niczym w słup telefoniczny.

I tak stali: wykończony królik, głodny potwór, którego nikt nie rozumiał, i potężna wiewióra szablastozębna, która się niczego i nikogo nie bała. Staliby tak pewnie jeszcze kilka chwil, gdyby nie tajemniczy odgłos, a właściwie jego źródło, które przestało się zbliżać, by w sekundę później przestać wydawać z siebie ten niepokojący i fascynujący dźwięk. Według królika przypominał on słyszane z oddali drobne i częste błyskawice. Źródło hałasu stało kilkadziesiąt metrów od tej trójki. Nagle górna część tego czegoś oddzieliła się od dolnej, aby się oddalić w celu wydalenia zawartości pęcherza moczowego. Był to człowiek, co najszybciej uświadomił sobie potwór, gdyż zjadł niemało ludzi. Wiewióra zrozumiała, że to coś, co zsiadło z tamtego czegoś, wydaje jej się znajome. Nie wiedziała, że jest to człowiek, bo nigdy nawet nie słyszała takiego słowa, a jedynym przedstawicielem tego gatunku, z którym miała nieprzyjemność, był zdechły Max. Max za bardzo nie wiedział, jak się znalazł w tych okolicach, mimo że istniało kilka teorii, które sam na ten temat tworzył.

Żadnej nie udowodnił, bo zdarzyło mu się zdechnąć z przyczyn raczej tajemniczych. Jego butwiejące ciało leżało sobie spokojnie i zatruwało spokój powietrza swoim zapachem, od którego Piłatowi rzygło się kilkakrotnie. W końcu nie wytrzymał i poszedł do lisa. Bez pukania otworzył drzwi lisiej nory i od razu przypunktował gospodarzowi na odlew lewym sierpem. Lis strwożył się niemiłosiernie i rozpoczął skomplikowany proces analizy tych czynności, których się dopuścił. Miał nadzieję, że pozostaną tajemnicą, ale Piłat mógł się o nich dowiedzieć, co byłoby powodem, dla którego wali go lewym sierpowym po mordzie. Na koniec lis, a na imię mu było Ryżykudła, zadał niewinne pytanie:

– Za co?

Piłat nie był głupi i zdawał sobie sprawę z ciemnych interesów lisa prowadzonych pod osłoną niewinnego pyska i lizusowskiego uśmiechu.

– Przynosisz wstyd lisiemu rodowi. – Jeszcze raz walnął Ryżykudłę po mordzie.

Lisowi trzęsła się kita z obawy o własne życie i zdrowie. Strach patrzył mu z oczu.

– Myślisz, że nie wiem, czym handlujesz na tajemniczej polanie, ukryty pod spalonym drzewem?! Masz mnie za idiotę?! Bierz przykład z innych lisów prowadzących uczciwy tryb życia. Kto ostatnio sprzedał trefną działkę kwaśnego torfu temu jeleniowi o imieniu, jak mu tam, no…, DJ TL?

– Nie mam z tym nic wspólnego – zaprzeczył lis i otrzymał za to lekkiego haka pod oko.

– A kto wciskał młodej sarence… jak ona ma na imię… jak ona ma na imię…

– Łanka – podpowiedział lis, co było błędem i co zrozumiał, zanim dostał z łokcia z niewielkim zamachem.

– Właśnie, Łanka. No więc kto wciskał Łance te swoje śmierdziele i łoił piwskiem pędzonym przez tego śmiecia, co na browarnictwie się nie zna? No, jak on się nazywa?

Lis nie dał się sprowokować, za co dostał lekko z czoła w nos.

– Jak się nazywa ten śmierdziel żołędny? Dzik?

– Dzik Kleofas.

– No właśnie. Łoiłeś ją piwskiem, a potem wsadzałeś swoje rude łapska, wszyscy wiedzą gdzie. Takiej młodej sarence.

– Wcale nie jest taka młoda. Dzisiaj sarenki szybko dojrzewają. Czego ode mnie chcesz?

Piłat chwilę udawał, że się zastanawia, i zawyrokował:

– Sprawa wygląda tak: bierzesz towar od tego łasicy Rokiego. Domyślasz się, co ci zrobi, jeśli się dowie, że go kantujesz na interesach, że puszczasz na boku, że rozwadniasz. Psujesz mu opinię. Jest starym, dobrym handlarzem, a tacy jak ty tylko kompromitują zawód. Powiem ci, co ci zrobi. Z kolesiami – a pewnie ich znasz: duży wilk Riszelie, szybkoręka kuna Tajson i reszta – wywiozą cię na łąki, obtłuką rudą mordę, obetną kitę, przerżną tę twoją… Jak jej tam? Ta kurwa, no…

– Ryżodajka.

– No właśnie. Ryżodajka. Przerżną tę twoją Ryżodajkę, przeborsuczą ci norę do góry nogami i zwiną wszystko, co będzie miało jakąś wartość. Co prawda, niewiele tego znajdą. Pojadą cię pod ogon tak, że do końca swoich dni będziesz srał naleśnikami i nawet wiem, kto to zrobi – ten samotny łoś, Szpadel. Nie muszę ci chyba tłumaczyć, dlaczego tak go nazywają?

Pytanie zawisło w powietrzu. Ryżykudła był blady jak śnieg i bliski omdlenia, bo wszystko to, co słyszał, nazbyt plastycznie sobie wyobrażał. Lisy słynęły z tego, że ich mózgi nieustannie produkowały zarówno rzeczywiste, jak i zupełnie nierzeczywiste wyobrażenie. Sprawiały one, że zwierzęta te żyły w ciągłym lęku i w okrutny sposób potęgowały powszechne lisie strachy. W sprzyjających okolicznościach lisy tworzyły imaginacje przyjemne, przepiękne, głębokie i chwytające za serce. Dlatego rudy ród jak las długi i szeroki jest uważany za łono, z którego na świat najczęściej wydostają się artyści pędzla i saksofonu.

– A na koniec powiem ojcu Łanki, coś z nią wyczyniał.

– Co mam dla ciebie zrobić? – wyjąknął Ryżykudła.

– Sprzątniesz tego zgnilca z lasu. Zakopiesz go na głębokości równej co najmniej pięciu długościom twojej kity.

– Zrobię to dla ciebie. Nie dlatego, że mnie tak okrutnie straszysz, ale ze względu na przyjaźń, jaką cię darzę.

I lis zrobił to, co do niego należało.

Tak się zaczęła i skończyła przygoda Piłata z rodem ludzkim, chociaż wiewiór nie wiedział, że Max był przedstawicielem ludzkiego rodu. W każdy razie bukiet zapachowy rozkładu przypominał taki, jaki wydaje zdechły szczur.

Potwór, wiewiór i królik wlepiali swoje ślepia w człowieka i tylko jeden z nich w pełni wiedział, z kim ma do czynienia. Niezbyt lotnie można by zauważyć, że nareszcie szykował mu się jakiś ludzki posiłek.

Wojtek sikał bez wysiłku i bez strachu, chociaż okolica zupełnie mu się nie podobała. Drzewa, krzaki i nikogo żywego. Tylko cisza. Ostatnia kropelka zakołysała się na końcu Wojtkowego siusiaka, aby oderwać się i odbyć swój pierwszy i zarazem ostatni lot. Wojtek już miał się odwrócić, gdy zauważył wpatrzone w niego trzy pary oczu. Po chwili dostrzegł potężną wiewiórę o dwóch zębach niczym samurajskie miecze, potwora, którego paszcza była wypełniona chyba sztyletami, oraz królika o siekaczach jak toporki. Blady cień śmierci wisiał gdzieś w okolicy. Strach hulał po świecie niczym wicher, wszelkie plugastwo wyłaziło spod ziemi, pioruny wiły się niczym wiły, a Wojtek poczuł, że ma przed sobą gromadkę, z którą nie można sobie pofolgować.

– Czego się tak gapicie? Koniec przedstawienia! Rozejść się zwierzaki wielkozębne, bo zobaczycie!

Piłat stał do tej pory spokojny i pewny siebie. Nikt jeszcze tak do niego nie przemówił. Czuł, że krew w nim zastyga, a szczęki pragną krwi. Nie ruszył do ataku, bo wiewióry starają się najpierw rozmawiać, a dopiero później, gdy sytuacja jest beznadziejna, zabijać.

– Jestem Piłat – powiedział Piłat, jakby chciał nieznajomemu przypomnieć, z kim przyszło mu obcować i co może go spotkać.

Na Wojtku nie zrobiło to najmniejszego wrażenia. Zdziwił się tylko, że tak duże zęby nie przeszkadzają w mówieniu. Poczuł się w obowiązku także się przedstawić, więc podszedł do stojącej trójki.

– Wojtek jestem. – Wyciągnął rękę.

Potwór chciał zatrzeć niemiły początek znajomości i szybko skonsumować nieustraszonego motocyklistę. Jedynie nieznaczny ruch łapki Piłata powstrzymał go od tego zamiaru. Stali tak: jeden wpatrujący się w trzech i trzech wpatrujących się w jednego.

– No dobra. Ty jesteś Piłat, ja jestem Wojtek. A tych dwóch to co? Bezimienni?

– Jestem Zębacz – wolniutko przedstawił się królik.

– Nie wątpię. Ale może masz jakieś przezwisko, nazwisko, a może imię?

– Jestem Zębacz, to moje nazwisko, imię i przezwisko –

powiedział już pewnym głosem królik.

– Rozumiem. Dobra. A ty, obrzydliwcze jednoręki, mówisz czy się boisz?

Potwór rozpoczął tyradę, w której zawarte było między innymi jego imię, ale nikt go nie zrozumiał.

– I co, będziemy tak stali? Patrząc na was, dochodzę do wniosku, że to wasz las. Zgadza się?

– Tak – odrzekł Piłat, bo poczuł się nieustraszonym i bohaterskim przywódcą.

– I?…

– I co? – Wiewióra nie zrozumiała pytania.

– I co zrobimy z faktem, że pojawiłem się w waszym bądź co bądź lesie wraz ze swoim motocyklem i oto stoję sam przed wami, stworzeniami, które wymagają natychmiastowej wizyty u stomatologa?

– Jak działa motocykl i co to jest stomatologa? – spytał potwór, ale nikt go nie zrozumiał.

– Domyślamy się – rzekł za wszystkich Piłat – że motocykl to jest to, co tam stoi. Ale co to jest stomatologa?

Wojtek się stropił. Skąd mu przyszedł do głowy stomatolog? Jak to wytłumaczy wiewiórze?

– Nieważne. Chyba idziemy uczcić to spotkanie?

– Dobra – ochoczo zgodził się królik, gdyż był specjalistą od hucznych imprez, z czego zresztą słynęły wszystkie króliki. Królicze hulanki nie miały sobie równych i znane były jak las długi i szeroki. Królicze głębokie nory w swoich niezbadanych zakamarkach były wypełnione przednimi winami i ciemnymi kątami, w których każdy, kto tylko miał na to ochotę, mógł się króliczyć, ile wlezie. Na samą myśl o zabawie Zębacz podskoczył z radości. Już od trzech tygodni nie miał żadnej okazji, a tu zjawia się tajemniczy gość, Wojtek, na swoim tajemniczym motocyklu, czymkolwiek to jest, i z miejsca nadarza się okazja. Zębacz podskoczył jeszcze raz, a następnie podbiegał do każdego z osobna i całował go w czoło, krzyczał oraz śmiał się wniebogłosy. Nawet przegłodzonego potwora porwał swoim entuzjazmem. Pognał nowych przyjaciół do swojej nory. Po drodze wpadli tylko do gronostaja, żeby ten pospraszał starych kumpli na imprezę do królika Zębacza. Gronostaj zarzucił swoją profesorską pelerynę i śmignął donieść wszystkim potencjalnie zainteresowanym o króliczym szczęściu.

* * *

Las zupełnie mi się nie podobał. Zazwyczaj załatwiam swoje potrzeby podczas jazdy, ale tym razem zapragnąłem rozprostować kości. Gdy już miałem się odwrócić i dosiąść motocykla, dostrzegłem najpierw oczy, a chwilę później – te trzy postacie z przerośniętymi zębami. Sprawiały wrażenie groźnych istot, ale nie przestraszyłem się nawet odrobinę. Byłem nadal podhajcowany wielodniową jazdą i czułem przypływ energii, tak że nawet ten włochaty jednoręki potwór nie był mi straszny. Muszę jednak przyznać, że oglądanie zawartości jego paszczęki nie należało do zabawnych przeżyć. Wielkozębny królik zabrał nas wszystkich do swojej nory, która okazała się bardzo przyjemnie urządzona. Pełno w niej było przejść i niedużych pokoików. Wszędzie można było się natknąć na składziki przeróżnych win. Dowiedziałem się od zmęczonego bieganiną gronostaja, że królicze winiarnie słyną na całą leśną okolicę. A królicze imprezy, szczególnie organizowane przez Zębacza, zawsze były niezwykle udane i miło wspominane. Siedziałem w jednym z pomieszczeń nory, wtulała się we mnie zgrabna sarenka, gdy przypomniałem sobie o motorze. Łza mi się w oku zakręciła, więc ruszyłem do wyjścia. Sarenka (Łanka jej było na imię) poszła ze mną. Kiedy znaleźliśmy się przy drzwiach, doskoczył do nas królik i radośnie powiedział:

– Nie musicie iść w krzaki, chyba że chcecie. Jeśli pójdziecie tamtym korytarzem, to znajdziecie mnóstwo przyjaznych miejsc.

– Nie, ja tylko po swojego ogiera – odrzekłem.

– Dziwny jesteś.

– Idę po motocykl.

– Oczywiście, rozumiem. Miłego spaceru. I wracajcie, jak już znajdziecie, no wiecie, ten motocykl – powiedział królik, po czym jednym susem znalazł się w centrum zabawy.

Potwór pochłaniał całe góry sałatek warzywno-owocowych i litrami przelewał wino z beczek do swojego żołądka i żołądka pewnej damy – Ryżodajki, która zawsze znajdzie się tam, gdzie można się dobrze zabawić.

– Jak ci się podoba u Zębacza? – spytała Łanka, gdy już wieczorny las otoczył nas ze wszystkich stron.

– Kapitalnie. To jest właśnie to. Równy facet z tego królika. Wiewióra też jest w porządku, tylko się trochę spiła i zębami porysowała podłogę, ale to, jak mi się wydaje, zupełnie nikomu nie przeszkadza – stwierdziłem, pozwalając sobie na wyszukany żart (ten z porysowaną podłogą).

– Nawet potwór się uspokoił. Nikogo nie zjadł – dodała Łanka.

– Co to w ogóle za potwór? – zaciekawiłem się.

– Straszny jest, co nie? I ta przerażająca jedna ręka, i te dźwięki, jakie wydaje – zaczęła opowiadać. – Gdy przechodzi przez las, wszystkie zwierzęta truchleją, no, może z wyjątkiem tych paru wiewiór. Cały czas mówi do siebie, ale nikt go nie rozumie. Właściwie tylko stary sowa, Myszodziobacz, twierdził, że to w ogóle jest jakaś mowa. Ja tam w to nie mogę uwierzyć. Mama mówi, że potwór przybył nie wiadomo skąd wiele, wiele lat temu. Gdy się pojawił, szarobury strach padł na las i przyległe łąki. Zjadał wszystko, co tylko mógł złapać. Wszystkie zwierzęta, poza wiewiórami, myślały z przerażeniem o jego paszczy. Ta walnięta kuna, Parchatka, uważa, że on ma drugą rękę, która niby jest niewidoczna. Czy widziałeś, jakie ma wielgachne pazurzyska? Na lesie się mówi, że on potrafi czarować. Mama powiedziała, że kiedyś to był przyjemny las. Można było śmiało wieczorem pospacerować czy odwiedzić sąsiadów, a teraz samemu wyjść – to pewna śmierć. Może czyhać gdzieś za krzakiem i jesteś martwy, zanim ktokolwiek zdoła zareagować. I tak pewnie nikt by się nie odważył ci pomóc, bo to i tak by nic nie zmieniło. No, może powiększyłoby potworzy posiłek. On widzi w nocy. Rzuca czary na wilki i one nigdy go nie zdradzą. Stanowią jedną ekipę. Potrafi naraz skonsumować łosia. Teraz las wygląda jak wymarły i tylko wiewióry się nie przejmują. A my, cała reszta, przemykamy cichcem. Bezpiecznie można się czuć jedynie w domu. Dzisiaj, jak go zobaczyłam u Zębacza, to się mało co nie posikałam ze strachu. Ale przy tobie czuję się taka bezpieczna, zważywszy dodatkowo, że on siedzi i żre te sałatki, popijając winem. A dokąd chcesz mnie zabrać?

– Idę po motocykl – rzuciłem.

Opowieść Łanki mnie zaintrygowała. Potwór o pazurach ogromnych i ostrych niby brzytwy i o wcale nie bardziej tępych zębach niewątpliwie stanowił zagadkę. Był potężny, większy nawet od tej ogromnej wiewióry. Jego jedyna ręka była umięśniona mięśniami twardymi jak skała i wijącymi się pod skórą niczym meandrująca rzeka o wielu odnogach. W jego oczach czaił się mord, ale było w nich coś jeszcze, coś, co dawało do myślenia. Można było sądzić, że ostatnio nie dojadał, bo miał lekko zapadnięte boki. Aż strach pomyśleć, jak by wyglądał w pełni formy i z obiema rękami.

– Co to jest? – zaciekawiła się Łanka.

– Co? – Byłem niesłychanie zamyślony i nie bardzo wiedziałem, o co mnie ta panienka pyta.

– Co to jest motocykl?

– Zobaczysz. Motocykl, proszę ja ciebie, to wspaniałość. To jest to, co sprawia, że chce się żyć. To jest to, dzięki czemu czuję się niezwyciężony, niepokonany i rzeczywiście taki jestem. Motocykl to odgłos silnika o poranku, to gorący podmuch spalin na twarzy, to zapach benzyny otulający niczym moherkowy sweterek, to świeca zapłonowa niczym rydwan ognia, to cylinder niczym pierś młodej, acz obdarzonej kobiety, to kierownica niczym stery wszechświata, to obręcze niczym pierścienie Saturna, to siedzisko niczym tron najpotężniejszego króla…

– Co to jest król?

– To jest taki człowiek, który siedzi na tronie i mówi do innych to, czego inni nie mogą powiedzieć do niego.

– Co to jest człowiek?

– Coś takiego jak ty, z tym tylko, że bardziej przypomina mnie. Odpowiedziałem na to pytanie i zdałem sobie sprawę, że nie mam najmniejszego pojęcia, gdzie jestem.

– Co to jest świeca zapłonowa? – pytała dalej Łanka. A ja zrozumiałem, że jestem skazany na towarzystwo tej zgrabnej sarenki, bo tylko ona z naszej dwójki znała ten las. Musiałem coś zrobić. I zrobiłem.

– Pozwól tu do mnie, skarbeńko, a wytłumaczę ci, co to jest świeca zapłonowa.

Gdy już jej wytłumaczyłem, wstaliśmy i otrzepaliśmy się z igliwia, po czym zapytałem:

– Nie wiesz, gdzie jest mój motor?

– Ależ oczywiście, że wiem – powiedziała słodkim głosem, po czym przyklękła na jedno kopytko.

Ponownie wstaliśmy po kilkunastu minutach. Niepotrzebnie otrzepaliśmy się z igliwia, bo musiałem jej jeszcze tłumaczyć wiele technicznych spraw (w tym zasady działania cylindra, tłoka i gaźnika oraz to, czym jest stopień sprężania, ssanie i mieszanka paliwowo-powietrzna). Gdy już się zmęczyłem na tyle, że mogliśmy iść po motocykl, ruszyliśmy. Nie miałem pojęcia, gdzie go szukać. Było mi smutno i byłem z siebie bardzo niezadowolony. Zostawiłem przyjaciela samego gdzieś w okrutnym lesie. Tak się nie robi. Postanowiłem go szukać do skutku, ale nie wiedziałem, od którego drzewa zacząć. Mój zmysł czasoprzestrzenny niewątpliwie należy do najlepszych, w szczególności w porównaniu z innymi motocyklistami, jakich nosi świat. Jednak w tym lesie zawodził, mylił się, błądził i niepewnie kierował każdym krokiem. Spytałem więc sarenkę:

– Nie wiesz, gdzie jest mój motocykl?

– Skąd mam wiedzieć, gdzie jest twój motocykl, skoro nie wiem, co to jest ani jak wygląda jakikolwiek motocykl?

– Możesz wiedzieć, gdzie jest, chociaż nie będziesz wiedzieć, że to, o czym wiesz, gdzie jest, jest motocyklem. Może nawet moim motocyklem.

– Zgadzam się z tobą, lecz w takiej sytuacji nie wiem, czy wiem, gdzie jest twój motocykl, bo nie wiem, czy to, co wiem, gdzie jest, jest twoim motocyklem czy nim nie jest.

– A o czym wiesz, gdzie jest, chociaż nie wiesz, co to jest?

– Jest coś takiego, o czym wiem, gdzie jest, ale nie wiem, co to jest.

– Czy to może być mój motocykl?

– Muszę ci się przyznać, że taka ewentualność jest możliwa.

– Pewności oczywiście mieć nie możesz?

– Nie.

– Chodźmy tam i pokażesz mi to, co wiesz, gdzie jest, i wtedy ja będę wiedział, czy to, co wiesz, gdzie jest, ale nie wiesz, co to jest, jest moim motocyklem.

– Dobra.

Poszliśmy. Było ciemno i nie szło nam się zbyt przyjemnie. Brnęliśmy wśród ostrych krzaków, które przecinały mi skórę twarzy. Nogi grzęzły mi w grząskich maziach i nie wiem, jakim trafem udawało mi się nie zapaść w przepastne odmęty bagien. Zielone za dnia, a czarne w nocy (w nocy wszystkie krzaki są czarne) gałęzie niczym bicze chłostały mnie po całym ciele. Mimo to szliśmy i nie ustawaliśmy w naszym wysiłku. Podziwiałem Łankę, jej zmysł orientacji, odwagę i umiejętność pokonywania miejsc, przez które sam nawet za dnia bałbym się przeprawiać. Bezbłędnie odnajdywała wąziutkie ścieżki wśród śmiercionośnych rozpadlin i wykrotów, wiedziała, gdzie postawić kopytko, aby nie zniknąć z planety na zawsze, wyczuwała czyhające zewsząd zasadzki przyrody, ledwie wyczuwalnym szeptem ostrzegała o czających się niebezpiecznych stworzeniach, których ostre lub jadowite, lub ostre i jadowite zęby tylko czekały na naszą pomyłkę. Strzygąc seksownymi uszami, dawała mi tajemne znaki, dzięki którym omijałem śpiące na niskim pułapie ogromne pterogawrony o dziobach wielkich, silnych i nieomylnych niczym gilotyna oraz szponach przypominających opierzone gwoździe. Czułem ogromny strach, ale nasza (a w szczególności moja) determinacja nie pozwalała nam zaprzestać wędrówki. Dotarliśmy na miejsce. Oto naszym oczom ukazała się omszała tajemnicza rzecz. Nie wiedziałem, co to jest, ale byłem pewien, że to nie jest mój motocykl.

– To nie jest, niestety, mój motocykl – rzekłem z ledwie wyczuwalnym smutkiem i rozżaleniem w głosie. Nie chciałem urazić Łanki, gdyż jej wysiłek był niemały.

– Przykro mi – powiedziała sarenka i wiem, że było jej przykro. W jej pięknych sarnich oczach zakręciły się łzy. Pokochałem ją wtedy na chwilę.

Nie wiedziałem, co znaleźliśmy. Zacząłem więc przyglądać się temu uważniej, w czym pomagała mi poranna zorza. To, co z taką skrupulatnością przebadałem, w niczym nie przypominało czegokolwiek, co dane mi było znać. Gdy uznałem swoje oględziny za zakończone – co nastąpiło po tym, jak definitywnie doszedłem do wniosku, że nie mam pojęcia, co to jest – spytałem Łankę:

– Czy wiesz jeszcze o czymś, o czym wiesz, gdzie to jest, ale nie wiesz, co to jest?

– Tak.

– Czy możesz mnie tam zaprowadzić?

– Tak, oczywiście.

– No to ruszajmy – nalegałem.

– A czy nie interesuje cię, co to jest to, co znaleźliśmy tu i o czym bez wątpienia wiemy, że tu jest oraz że istnieje? Jednocześnie chciałabym zwrócić ci uwagę na to, że bardzo mnie ciekawi, cóż to jest za przedmiot i jakie jest jego zastosowanie – dociekała Łanka.

– Niestety, zważywszy, że nie wiemy, co to za przedmiot, ani nie znamy zastosowania żadnej z jego części składowych oraz nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie zastosowania tego przedmiotu lub jego poszczególnych elementów, próby odkrycia, czym właściwie jest ten przedmiot, spalą na panewce.

– Co to jest panewka? – spytała.

– Część silnika.

– Co to jest silnik? – drążyła zaciekawiona.

– O nie, moja droga, ten rozdział już dzisiaj przerabialiśmy.

– Dobrze. Powiedz mi tylko, dlaczego aby wiedzieć, czym jest przedmiot, przy którym stoimy, musimy wiedzieć, jakie jest jego zastosowanie. Weźmy przykładowo skamieniałe drzewo, które stoi niedaleko stąd. Drzewo to jest skamieniałe i nie ma żadnego zastosowania, a ja mimo to wiem, że jest to skamieniałe drzewo.

– Ono było kiedyś normalnym drzewem, tylko skamieniało w międzyczasie. Wiesz więc, że miało kiedyś zastosowanie – wyjaśniłem.

– Ten przedmiot też miał jakieś zastosowanie – stwierdziła kategorycznie.

– Tego właśnie nie możemy wiedzieć i dlatego wyruszymy w dalszą drogę w poszukiwaniu mojego motocykla.

– A jeśli przedmiot nie ma zastosowania i nigdy nie miał żadnego zastosowania, to znaczy, że ten przedmiot nie istnieje? – dociekała.

– W takiej sytuacji ten przedmiot nie istnieje. W takiej sytuacji nic nie istnieje.

– A gdybym ja nie miała żadnego zastosowania, ale tylko bym siedziała, jak na sarnę przystało, pod krzakiem, przeżuwając i wysłuchując mrożących krew w żyłach opowieści o tych sarnach, które nie siedzą, jak na sarnę przystało, pod krzakiem, przeżuwając i wysłuchując opowieści o sarnach, które nie siedzą, jak na sarnę przystało, pod krzakiem, to także bym nie istniała? – rozważała Łanka.

– Na to wygląda.

– A ty jakie masz zastosowanie?

– Jestem motocyklistą. Prowadzę motocykl po bezdrożach i nie tylko. Czyszczę go, usuwam usterki, pompuję koła, smaruję – wyjaśniłem.

– Rozumiem. Obiecaj mi teraz, że gdy już znajdziemy twój motocykl, to wrócimy tu, aby spróbować się dowiedzieć, co to jest.

– Czy bardzo tego chcesz? – spytałem.

– Tak.

– Dobrze. Daję ci słowo motocyklisty, że gdy znajdziemy mój motocykl, to kiedyś tu wrócimy i spróbujemy się dowiedzieć, co to jest za przedmiot i jakie jest jego zastosowanie.

Łanka przystała na to i ponownie powiodła mnie dzikimi ostępami, aby zaprowadzić mnie do przedmiotu, który widziałem wtedy po raz pierwszy, ale który coś mi przypominał i mogłem sobie wyobrazić jego zastosowanie. Było to coś jakby połączenie dwóch motocykli, miało dach i podłogę oraz zamiast oddzielnych kierownic – jedną wspólną i, co wydaje się zupełnie nieprawdopodobne, nie była ona normalna, tylko okrągła jak obręcze kół. Gdy już dobrze się przyjrzałem temu przedmiotowi, to śmiałem się do rozpuku. Cóż za skończony wariat mógł wymyślić takie kretyństwo! Podwójny motocykl z dachem, podłogą i czymś przezroczystym z przodu, z tyłu i po bokach. I jeszcze ta wspólna kierownica. Jeździć czymś takim – to czyste szaleństwo. Głupota. „Ciekawe, jak się tym skręca” – pomyślałem i parsknąłem śmiechem. „Pewnie kręci się tym okrągłym” – ze śmiechu wprost tarzałem się po mchu. Rozumiem – kosz do motocykla, ale podwójny motocykl to zdecydowanie pomysł kogoś, kto nigdy nie widział drogi, ani krętej, ani prostej. Przecież tym nawet nie można się złożyć do zakrętu. Wiatr nie chlusta w twarz, deszcz nie przemacza ubrań, nie można wystawić nogi do podparcia, nie można, jadąc, splunąć celnie na drzewo, nie można jeździć wąskimi ścieżkami, nie można jeździć na jednym kółku, nie można sikać bez zatrzymania… To nawet nie miało ani jednej chromowanej części. Doszedłem do wniosku, że ten, kto to wymyślił, zorientował się, co zrobił, i wywiózł ten śmieć głęboko do lasu, aby ukryć swój powód do hańby przed wścibskimi oczami.

Ów przedmiot pomógł mi wytłumaczyć Łance, czego szukam. Różnice były zasadnicze, ale dało się dostrzec kilka podobieństw oraz, niestety, parę cech wspólnych. Towarzysząca mi sarenka pędem chwytała, o co chodzi. Ponownie byliśmy w drodze.

W końcu znaleźliśmy motocykl. Ucieszyłem się niezmiernie. To nie był mój motocykl, ale czułem, że jestem blisko.

– Coś takiego, Łanka! Właśnie coś takiego! – krzyczałem.

– Takie same, czy mogą być podobne? – zapytała. Rozumiałem, że w lesie pośród krzaków może znajdować się jeden zapomniany motocykl. Rozumiałem, że w wyjątkowych wypadkach mogą być dwa. Ton głosu tej małej sarenki świadczył jednak o tym, że w tym lesie motocykli było więcej niż grzybów.

– Łanka – spytałem niepewnym głosem – a ile tego typu przedmiotów jest w tym lesie?

– Ostatnio ktoś mi mówił, że dużo.

– Jak dużo? – wierciłem głębiej.

– No… niech się zastanowię…

Milczała chwilę, a ja stałem w niepewności. Nie wiedziałem jeszcze, czy się bać. Jednak w głowie kiełkowała mi straszna myśl: „Jeżeli w tym lesie jest dużo motocykli i ani jednego motocyklisty z wyjątkiem mnie, to sytuacja nie wygląda najlepiej. Nie chciałbym dołączyć do grona właścicieli tych wehikułów”. Ta sprawa śmierdziała czymś okrutnym. Moim obowiązkiem jako motocyklowego rajdowca było ją wyjaśnić.

Łanka się zastanawiała, a ja przystąpiłem do oględzin motocykla. Wszystko wskazywało na to, że ten, kto go tu zostawił, miał zamiar niezwłocznie do niego powrócić, by kontynuować jazdę. Bak był wypełniony benzyną prawie do połowy. W stacyjce tkwiły klucze. Opony były sparciałe. Linki i łańcuch musiały być dobrze nasmarowane, bo jeszcze się trzymały, chociaż deszcze już wypłukały smar i szybko pokrywała je rdza. Gdyby nie zostały dobrze nasmarowane, pozostałoby po nich jedynie wspomnienie unoszące się gdzieś w przestrzeni. Wiele części było chromowanych – po kilku mocnych ruchach rękawem pięknie zaświeciły w blasku porannego słońca. Siedzisko zgniło i wyrosło na nim kilka źdźbeł trawy, kępa mchu i jakiś nieokreślony mały krzak. Nadgniłe obręcze kół i miejscami rama. Lakiernik był jednak znakomitym fachowcem, gdyż ubytków farby, a co za tym idzie – ognisk korozji, było niewiele. Niestety, tam, gdzie rdza już się pojawiła, degradacja postępowała w piorunującym tempie i dni motocykla wydawały się policzone. Ktoś kiedyś dbał o ten motocykl. Chciałbym dorwać w swoje ręce tego, kto ściągnął na tak piękną maszynę takie nieszczęście. Oj, życzyłem mu jak najgorzej. Jak najgorzej. Musiałem coś zrobić, choć jeszcze nie wiedziałem co. Nie mogłem pozwolić, aby najwspanialszy wynalazek wszechczasów tak zgnił, niedostrzegany przez żadne zwierzę gdzieś w środku lasu, w którym króliki mają najlepsze składy wina.

Tymczasem Łanka doszła do końca procesu zliczania:

– Jest osiem leżących pojedynczo. Przynajmniej o tylu wiem

– mówiła powoli, ciągle się zastanawiając. – Jest też kilkanaście sztuk leżących po dwie, trzy obok siebie i jedna duża grupa licząca tak na oko dziesięć, może piętnaście sztuk. Nikt dokładnie nie liczył.

Błyskawicznie przeanalizowałem te dane. Co najmniej trzydzieści motocykli i ani jednego motocyklisty. Z wyjątkiem mnie.

– Nie wiesz, skąd się tu wzięły? – dociekałem.

– Niestety, nie. Wiem tylko, że najpierw słychać dźwięk, który brzmi tak, jakby prosto na pustą skorupę żółwia defekowała dobrze odżywiona sarna. Potem dźwięk znika, a po jakimś czasie ktoś znajduje coś takiego. Jednak od kilku lat była cisza. Do wczoraj – odpowiedziała.

– Do wczoraj!? – krzyknąłem pytająco. Czułem, że jesteśmy na właściwym tropie.

– Do wczoraj.

– Wiesz, skąd dochodził?

– Wiem.

– Zaprowadzisz mnie tam?

– Z przyjemnością bym cię zaprowadziła, ale wydaje mi się, że całe to zamieszanie z tymi, jak ty to nazywasz, motocyklami ma wiele wspólnego z jednorękim potworem. Dlatego sądzę, że wyprawa w tamte okolice jest ździebko niebezpieczna – wyłożyła swoje wątpliwości sarenka.

– Potwór jest na imprezie u królika.

– Potwór był na imprezie u królika wiele godzin temu. Nie możemy wiedzieć, czy jest tam obecnie. Zaczynam się bać. Może podążać naszym tropem i być może zostaniemy skonsumowani.

– Jak to?! Nigdy nie konsumowałem z potworem! Nie wiem, czy dam radę. To może być ciężka przeprawa i ostra jazda. No i nie wiem, czy ty dasz radę. Jak oceniasz swoje siły? – Chciałem się upewnić, czy pomimo młodego wieku Łanka jest gotowa na taką przygodę.

– Niestety, forma konsumpcji, o której mówię, sprowadzałaby się do tego, że jednoręki potwór by nas zjadł.

Dopiero to tłumaczenie spowodowało, że moje twarde serce na chwilę się zatrzęsło. Jakoś nie mogło do mnie dotrzeć, że ja, niepokonany motocyklista, mogę zostać zjedzony przez wielkiego, jednorękiego, włochatego potwora. Nogi zwiędły mi się na kilka sekund. Mój niezastąpiony mózg pracował jednak niestrudzenie, aby wypróżnić się takim pytaniem:

– I co teraz zrobimy?

– Nie wiem, ale coraz bardziej się boję. On może być wszędzie

– powiedziała moja niedawno poznana piękna parzystokopytna.

Głowa nie służy jedynie do noszenia kasku. Użyłem swojej i z pomocą logiki doszedłem do następującej myśli, którą przekazałem Łance:

– Skoro, jak mówisz, on może być wszędzie, nie ma sensu się bać w jakimś miejscu bardziej niż w innym.

– Owszem, on może być wszędzie, ale są miejsca, gdzie można go spotkać zdecydowanie częściej – odparła.

– Czy znasz takie miejsca?

– Słyszałam pewne plotki.

– Plotki!? Informacji zdobytych drogą plotkarską nie będziemy chwilowo brać pod uwagę. Możemy więc śmiało przypuszczać, że nie wiemy, gdzie można częściej spotkać potwora.

– Tak – potwierdziła Łanka.

– W takim razie możemy wyruszać. Dla pewności pójdziemy najpierw do królika, żeby sprawdzić, czy las jest czysty i bezpieczny, a potwór śpi sobie gdzieś w norze, smacznie pochrapując.

Doszedłem do wniosku, że tak będzie lepiej. To była trudna decyzja. Serce rwało mi się do mojej rakiety, ale rozsądek podpowiadał: „Jeżeli potwór cię zje, to twój motocykl sczeźnie jak inne. Do tego nie możesz dopuścić. Musisz zapewnić bezpieczeństwo sobie, aby twój motocykl również mógł być bezpieczny. Gdy tylko utwierdzisz się w przekonaniu, że potwór śpi pijany lub na kacu w króliczych korytarzach, pobiegniecie niczym rącze strzały wprost do twojego motocykla”. Rozsądek zwyciężył. Przekazałem swoją myśl sarence. Przystała na moją propozycję i powędrowaliśmy z powrotem do królika Zębacza, żeby zobaczyć, jak się mają sprawy.

Dzień wstał już w najlepsze i droga powrotna, choć niebezpieczna, nie była tak zdradliwa jak nocą. W króliczej norze panował spokój. Wyczuwało się atmosferę sjesty. Panie i panowie zwierzaki popijali kawę i soki, a co poniektórzy raczyli się lekkimi winami lub podpiwkami. Kilkoro zwierząt drzemało snem lekkim i regenerującym. Wszyscy traktowali ostatni wieczór jako preludium do całego cyklu zabaw.

Przed wejściem do mieszkania Zębacza w wielkim drewnianym leżaku siedział potwór. Na kolanach trzymał zalęknionego łoszaka i bajdurzył stare historie o Duńczykach. Jego głos stawał się tym mniej zrozumiały, im bardziej potwór przybliżał się do stanu trzeźwości. Dla wszystkich było zaskoczeniem, gdy po wypiciu kilku wiaderek wina potwór przemówił. Miał najwyraźniej dużo do powiedzenia, bo gadał przez całą noc, nawet za bardzo się nie interesując tym, czy ktoś go słucha. Duży Łoś przykucnął nieopodal potwora i zerkał co chwilę na niego i swojego syna. Z pewnością zdawał sobie sprawę, że nie byłby w stanie pomóc młodemu.

Mnie, a tym bardziej Łankę, zdziwiła zastana sytuacja. Gdy wyszliśmy zza krzaków, z lekka się czając, powitał nas widok niecodzienny, żeby nie powiedzieć – niewiarygodny. Na nasz widok potwór przerwał swoją opowieść, której łoszak wysłuchiwał z zaciekawieniem, choć w strachu, i rzekł:

– No, nareszcie wróciliście. Gdzieście się podziewali, ty, człowieku, i ty, Łanko piękna i powabna?

Łanka zastrzygła uszami i aż zapłonął jej czarny nos. Tak się zawsze dzieje się z młodymi sarenkami, gdy usłyszą komplement.

– Cześć, potworze – przywitałem się.

– O ile dobrze pamiętam, masz na imię Wojtek?

– Zgadza się.

– Cześć, Wojtku.

Głos potwora był zrozumiały, lecz mało wyraźny. Wyciągnął do mnie swoją wielką łapę uzbrojoną w potężne pazurzyska. Oddałem mu uścisk.

– Czy wiesz, że gdy napiję się wina, to mówię zrozumiale? Naprawdę. Cudowne uczucie. Ostatni raz ktoś mnie zrozumiał całe wieki temu – dodał po chwili.

Łanka się nie odzywała. Czuła się spłoszona tą niecodzienną sytuacją. Była jeszcze młoda i niedoświadczona w wielu towarzyskich sprawach. Czasami nie wiedziała, jak ma się zachować. Nie miała pojęcia, co robić, gdy spotka morderczego potwora o wielkich pazurach i ogromnych zębach, który ma na koncie liczne konsumpcje jej kolegów i koleżanek, a który właśnie opowiada łoszakowi stare historie, trzymając go na kolanach jak jakiś dziadek, i wita się, jakby był dobrym przyjacielem, a nie śmiercionośną gadziną. Co innego ja. Nie żebym tak nadzwyczaj często miał do czynienia z jednorękimi potworami, ale bywało się w świecie i z różnymi zwierzakami miało się kontakt. Takie doświadczenia się przydają. Umysł jest elastyczniejszy i łatwiej dostosowuje się do sytuacji.

– Cieszy mnie twoja radość – powiedziałem.

– Siadaj tu, Wojtku, i ty siadaj, sareneczko. Tylko przynieście kilka butelek jabłecznika.

Przywitałem się z Zębaczem, Piłatem oraz całą znajomą i właśnie poznawaną resztą. Usiadłem na trawce tuż przy potworze. U boku miałem ponętną sarenkę, a w dłoni – kieliszek. Gdybym jeszcze tylko miał motocykl w zasięgu wzroku… Do szczęścia naprawdę nie było mi potrzebne zbyt wiele. Może kilka dobrych papierosów, a może fajeczka nabita aromatycznym tytoniem…

Potwór nalewał szerokim gestem. Ruchem znamiennym, kołowym zamieszałem zawartością kieliszka, a następnie zawęszyłem. Stuknęliśmy się, szkło brzdęknęło i strzeliliśmy po łyczku. Wino było wyśmienite. Tak wyśmienite, że aż jęknąłem z zachwytu. Sączyliśmy bez słów. Wypiłem, wstałem, podszedłem do Zębacza i spytałem:

– Zębaczu, mój słodziutki, mój ty cudotwórco kochanieńki, skąd bierzesz tak wspaniałe trunki?

– To różnie bywa. Powinieneś mnie zrozumieć – nie mogę zdradzać pewnych tajemnic. Faktem jest jednak, że część przygotowuję samodzielnie według starych króliczych receptur – odparł.

– Zdajesz sobie, oczywiście, sprawę z klasy twojej piwnicy?

– Wiem, że jest się czym pochwalić – nieskromnie potwierdził królik.

– Jest.

– Skoro jesteś tak zachwycony moimi winami, to oddaj to, co odkorkowałeś, i idź po następną butelkę. Próbuj, co chcesz, i ile chcesz. Napoczęte wina się nie zmarnują. Jak znajdę coś ciekawego, to przyniosę. Moja piwnica jest zapełniana od pokoleń, są w niej korytarze i odgałęzienia, do których nie zaglądałem od lat. Są i takie, jak sądzę, o których istnieniu nie wiem. Powodzenia w łowach!

Królik oddalił się w kilku podskokach, a ja ostatecznie zrozumiałem, że wina będą mi bardziej smakować, gdy mój niezastąpiony rumak znajdzie się blisko mnie. Wróciłem do potwora i sarenki. Stanąłem przed nimi i powiedziałem:

– Mam wielką ochotę pokosztować pysznych win wprost z króliczej nory, ale w związku z tym, że mój motocykl i ja stanowimy nierozdzielną parę, nie mogę tu z wami z przyjemnością próbować, dopóki moja druga połowa nie będzie blisko mnie. Bardzo bym chciał, żebyście zrozumieli moje podenerwowanie. Ja bez motocykla, właśnie t e g o motocykla, jestem nikim. Nie ma mnie. Gdyby nie było motocykla, nie byłoby mnie. Motocykl beze mnie jest jak wypalona grusza, jak pusta skorupa. Beze mnie stanie się zwykłym sprzętem, układem wielu części, jeżdżącą kupą metalu. Jego dusza uleci, rozwieje ją wiatr i nikt nigdy nie zdoła jej uchwycić, tak ja ją uchwyciłem.

– Czy twój motocykl to jakaś sarenka albo może łania? – spytała nieśmiało Łanka ze łzami w oczach. Dopadła ją zwyczajna zazdrość, bo przecież prawie dokładnie wiedziała, czym jest mój motocykl. No i te królicze wina też działały na jej sarni umysł.

– To coś zdecydowanie innego, zdecydowanie nieporównywalnego, odmiennego, wymykającego się wszelkim kategoriom. Nie, to nie jest ani sarenka, ani łania, ani nawet klępa – odpowiedziałem.

– Wielkiemu Jeżowi niech będą dzięki – westchnęła Łanka, nieopatrznie wspominając o Wielkim Jeżu, którego kolce mają dużo do powiedzenia na temat życia, śmierci i przeznaczenia.

Potwór i sarenka siedzieli w milczeniu. Ja także nie rozchylałem ust. Patrzyliśmy na siebie. W końcu potwór odezwał się tymi oto słowy:

– No i co?

– Jak to co? – Nie bardzo zrozumiałem pytanie.

– Co zamierzasz zrobić?

– Zamierzam pójść po motocykl. Nie wiem tylko dokąd. Mam dobry zmysł orientacyjno-czasoprzestrzenny, ale las ten jest mi zupełnie obcy i nie mam najmniejszego pojęcia, jak mogę odszukać to, co jest dla mnie tak drogie, wręcz niezbędne. Smutno mi bardzo i wstyd mnie ogarnia, gdy dociera do mnie, że to ja, wyłącznie ja, doprowadziłem do takiej sytuacji. Możliwość dobrej zabawy u królika, później smak wybornego wina i siedząca tu piękna

Łanka o sarnim spojrzeniu. Uległem temu. Nie byłem wystarczająco silny. Nie powinienem mieć takich słabości. To jest słabość. Słabość charakteru. Mój przyjaciel stoi tam, samotnie, bez opieki, bez czułej ręki. Może wiatr go przewrócił, może gałąź na niego spadła i porysowała cudny lakier, może zwierz jaki zapaskudził go bez szacunku, może robal okrutny i cierpliwy podgryza mu ogumienie… Nie wiem. Nic nie mogę zrobić. Uległem pokusom i tracę mojego wiernego towarzysza. Co ja teraz zrobię ze swoim życiem? Czym wypełnię pustkę? Popełniłem błąd i nie mogę go naprawić. Nie mogę, ale nie przestanę próbować. Aż zmarnieję w tym lesie albo odnajdę to, co nigdy nie powinno zostać zagubione.

– Dobra – wycedził potwór przez zęby (a miał przez co wycedzać). – Domyślam się, że to cudo, o którym mówisz, to to, co wczoraj wydawało huczący dźwięk, gdym ja walczył o posiłek z królikiem bardzo przeciwstawiającym się byciu moim podwieczorkiem.

– Nie wiedziałem, że chciałeś go zjeść.

– Chciałem. Tak. Teraz już nie chcę. Dobre tutejsze zwierzaki przyniosły dużo ciasta i sałatek, zrobiły przepyszne kanapki i już wcale nie jestem głodny. Już nie chcę zjeść królika, który walczy jak żbik. Jeżeli motocyklem nazywasz to, z czego zsiadłeś, aby opróżnić zawartość pęcherza, zanim nas spotkałeś, to ja wiem, gdzie on jest, bo znam ten las dokładnie. Zaprowadzę cię tam. Wrócimy tu z nim i będziemy mogli napić się wina w spokoju.

– Potworze, twoje słowa są jak miód dla mojego ucha. Jesteś porządnym potworem. Naprawdę. Skoro ziemia nosi takich jak ty, to należy z optymizmem patrzeć w przyszłość.

– Mów mi Grendel – zaproponował.

– Nie ma sprawy, Grendel. Idziemy po motocykl, a później zasmakujemy króliczych win – zaproponowałem.

– Dobra.

– Łanka…

– Słucham?

– Idziesz z nami?

– Idę.

Poszliśmy. Grendel bezbłędnie odnalazł właściwy kierunek i przed moimi oczami ukazał się sens mojego istnienia. Stał sobie nieporuszony, spokojny, jakby pewny, że po niego przyjdę. Mój motocykl. Obszedłem go dookoła. W końcu padłem na kolana i rzewnie zajęczałem:

– Przepraszam, mój kochany, przepraszam. Proszę, wybacz. Tak bardzo mi ciebie brakowało.

Długo pozostawałem w tej udręczonej pozycji, pełnej winy i bólu, aż wstałem z kolan, otarłem łzy i dokładnie przyjrzałem się mojej gazeli. Nagle dostrzegłem TO. To było jak wkłucie szpilki prosto w serce. Oczy zaszły mi mgłą. Zapłakałem. Ptak, okrutne ptaszysko, bez serca, bez duszy, narobił celnie w locie. I uciekł, tchórz. Nie czuł się winny. Nie rozumiał, jaką krzywdę wyrządził. Będzie się smażył w najgorętszym kotle piekielnym. Odleciał, jakby nic istotnego nie zaszło. Narobił prosto na zbiornik. Lakier zbezczeszczony. Zbrukany. Dłonią i paznokciami zdarłem bezeceństwo i tarłem tak długo, aż motocykl cały błyszczał niczym wschodzące słońce. Ucałowałem ranę, której już na szczęście nie było widać. Zagoiłem ją. Przeprosiłem jeszcze raz i obiecałem, że to się więcej nie powtórzy i że będę się starał. Nie byłem godzien na nim usiąść, ale usiadłem. Wiem, że on tego chciał. Odpaliłem silnik. Zaskowytał i zgasł. Nigdy mu się coś takiego nie zdarzyło. Żądło winy wwiercało się we mnie. Pogłaskałam bak.

– Już dobrze, już wszystko będzie dobrze – szepnąłem. Jeszcze raz kopniak w dół i tym razem wszedł jak błyskawica na wysokie obroty. Stonowałem manetkę i obroty się ustabilizowały. Pierwszy bieg. Przegazowałem i ruszyłem.

– Poczekajcie chwilę! – krzyknąłem do Łanki i Grendela. Zrobiłem kilkuminutową rundkę, co podziałało jak balsam na moją skołataną duszę. Podjechałem do sarenki i potwora, kazałem im wsiadać i popędziłem niczym wicher do króliczych zapasów.

Wyłączyłem motor. Grendel i Łanka byli struchlali. Nie mogli wydobyć z siebie słowa. W końcu jednoręki potwór zaczął mówić. Gadał i gadał. Krzyknąłem do królika, który wychylił nos i uszu z nory, aby prędziutko przyniósł cokolwiek, bo ni w ząb nie można zrozumieć, co ten podekscytowany gość nawija. Łanka nadal wtulała się w potworze futro. Zębacz podbiegł z winem i Grendel w mig opróżnił butelkę.

– Niesamowite. Wspaniałe to jest bardzo i w ogóle. Kapitalne uczucie tak zasuwać na takim pojeździe. Kurde, ale mi się podobało – ledwie zrozumiale bełkotał potwór.

Podszedłem do sarenki, pogłaskałem ją po główce, wziąłem na ręce i zaniosłem na trawę. Drżała jak liść. Szepnęła tylko:

– Wspaniały jest ten twój motocykl.

Miała rację. Grendel w końcu przestał gadać i tylko dłubał w nosie pazurem, patrząc z podziwem to na mój wehikuł, to na grudowate efekty własnego dłubania.

Zbiegły się wszystkie zwierzaki i podziwiały mojego najwierniejszego przyjaciela. Zaglądały w każdy zakamarek i wszystko chciały wiedzieć. Tłumaczyłem cierpliwie każde, nawet najbardziej zawiłe zagadnienie funkcjonowania mojego jednośladu. Doszło nawet do tego, że wyjąwszy narzędzia, począłem rozkładać mojego towarzysza na najdrobniejsze części i objaśniać ich zastosowanie. Taki generalny przegląd był i tak konieczny. Musiałem sprawdzić, czy motocyklowi niczego nie brakuje, czy wszystkie części są w jak najlepszym stanie, czy smar znajduje się tam, gdzie powinien, czy linki nie są poprzecierane, łańcuch – niewyciągnięty, świeca ma odpowiednią przerwę, zęby w zębatkach nie są ukruszone lub ścięte, a bieżnik – równy i czy wszystkie śruby są dobrze dokręcone. Musiałem skontrolować każdy element. I tak zrobiłem. A jednocześnie wyłożyłem zwierzakom podstawy całej swojej wiedzy o motocyklach. Słuchały z rozdziawionymi pyszczkami i paszczami. Gdy skończyliśmy, zbliżał się wieczór, a mój pojazd lśnił – czysty, piękny i sprawny. Duszą słyszałem, jak jego szczęśliwe serce się raduje.

Zębacz podskoczył i klasnął łapkami.

– Koniec tej zabawy, czas zacząć inną – powiedział i powrócił z roli zaciekawionego słuchacza do roli sprawnego gospodarza.

Wszyscy zgodzili się ochoczo, bo pora była późna, a nikt jeszcze nie jadł obiadu i z pewnością każdy odczuwał głód. A zwłaszcza potwór, który zawył:

– Ale jestem głodny!

Na ten wywrzask kilkoro zwierząt salwowało się ucieczką i tylko na głośne zapewnienia Grendela, że nie ma już na nie ochoty, powróciły z lekkim wstydem na policzkach. Wszyscy udaliśmy się do nory, aby biesiadować i zawierać nowe, owocne znajomości. Królik skoczył w trymiga po ciasta i kiście owoców oraz po ciekawe i rzadkie wina.

Wszyscy bawili się znakomicie, śmiechu było co niemiara, a tańce, hulanki i swawole trwały do świtu. Gdy słońce było już na nieboskłonie, udaliśmy się na spoczynek. Z Łanką znaleźliśmy spokojny kąt. Wtuliłem się w jej futerko i głaskałem ją po kopytkach. Napawałem się przyjemnością spokojnej wieczności.

Obudził mnie potwór.

– Wstawajcie, śpiochy! – Niewyraźność jego mowy wskazywała, że trzeźwiał.

– Ja śpię dalej – szepnęła Łanka głosem tak słodkim, że zbrodnią byłoby ją rozbudzać.

Czułem się wyspany, więc przejechałem dłonią wzdłuż jej kręgosłupa, po czym wstałem, otrzepałem resztki snu i poszedłem z Grendelem. Było już po południu, a pogoda była wspaniała. Miało się wrażenie, jakby świat się cieszył z naszej wspaniałej zabawy.

– Królik potrafi zorganizować imprezę. A ja go chciałem zjeść. Aż mi głupio – westchnął potwór. – Muszę go chyba przeprosić.

– Napij się czegoś, abym mógł zrozumieć, co mówisz.

– A myślisz, że dlaczego cię obudziłem? – odparł.

Była to słuszna uwaga. Zeszliśmy więc w niższe rejony króliczej nory w poszukiwaniu jakiejś zapomnianej przez Zębacza i jego rodzinę odnogi. Mieliśmy nadzieję na odkrycie niespotykanych win z fantastycznych roczników. Dreptaliśmy krętymi korytarzami i wszędzie okazywało się, że ktoś nas uprzedził. Jednak się nie zrażaliśmy. Z pierwszej napotkanej piwniczki wzięliśmy po butelce i, łykając od czasu do czasu, szukaliśmy dalej. Z wolna korytarze stawały się coraz bardziej opuszczone i zaniedbane. Tu i ówdzie brakowało oświetlenia, z wielu kątów zwisały ogromne i zakurzone pajęczyny, a ślady czyjejkolwiek bytności powoli zanikały. Znaleźliśmy się w takim rejonie króliczej nory, w którym nikt nie był od wielu lat, jeśli nie dziesięcioleci. Brnęliśmy dalej. Nastały całkowite ciemności, więc włączyłem przezornie zabraną latarkę. Grendel uważał, że jest niepotrzebna, bo on widzi w ciemności. Wolałem jednak polegać nie tylko na nim, lecz także na sobie. Na ścianach wisiały starodawne pochodnie i odnosiłem wrażenie, że czas cofnął się o kilkaset lat. Z pewnością ten rejon przez wieki nie miał żadnego gościa. Natrafiliśmy na zbroję w dobrym stanie, pasującą na królika, z siatkową osłoną na uszy i przyłbicą pozwalającą na błyskawiczne przejście do walki ząb w ząb. Pamiętała dawne czasy.

Nagle naszym oczom ukazały się niewielkie drzwi z olbrzymią zasuwą i potężną kłódką. Całe to zabezpieczenie było zżarte przez rdzę. Ten, który je zakładał, nie pomyślał, że drzwi będą musiały czekać tyle czasu na następne otwarcie. Nie zastanawiając się długo, wyrwaliśmy je. Naszym zadziwionym oczom ukazała się wypełniona po brzegi komnata. Półki uginały się pod ciężarem butli, gąsiorów i karaf. Na podłodze stały rzędem wielkie beczki. W fantastycznie uformowanym szkle przelewały się płyny o kolorach i konsystencjach działających na wyobraźnię. Nie wiedzieliśmy, co robić. Profanacją byłoby wypicie choćby grama czegoś takiego. Staliśmy i wytrzeszczaliśmy oczy. Milczeliśmy kilkadziesiąt minut, tylko oglądając i wzdychając w zachwycie. Zdecydowaliśmy, że należy wrócić i poinformować królika o odkryciu. Tak też uczyniliśmy. Co kilka kroków oznaczaliśmy strzałkami drogę, aby z łatwością trafić ponownie do tego niesamowitego zbioru. Gdy dotarliśmy na powierzchnię, słońce chyliło się ku zachodowi. Niektóre zwierzęta wróciły do swoich domostw, ponieważ wzywały je obowiązki.

Zdaliśmy relację Zębaczowi. W miarę jak nasza opowieść zbliżała się do finału, królicze oczy powiększały się coraz bardziej, a uszy sterczały coraz sztywniej. Gdy skończyliśmy, nasz gospodarz usiadł i chwilę milczał.

– Spotkał was przeogromny zaszczyt – przemówił spokojnie, cedząc każde słowo. – Odkryliście legendarną komnatę wina. Pamięć o niej była przekazywana z pokolenia na pokolenie, tyle że do tej pory prawie wszyscy z mojej rodziny uważali, że jest to tylko legenda i tkwi w niej jedynie niewielka cząstka prawdy. O zawartości tej komnaty wiem wszystko, bo opowieści o niej wysłuchiwałem, odkąd wyrżnęły mi się pierwsze siekacze. Tam są nie wina, ale dziedzictwo całego mojego rodu. W tej komnacie przechowywane są tajemnicze księgi mówiące o wyrobie napitków fantastycznych, niezwykle rzadkich i takich, które jedynie króliczy ród potrafił wykonać. Dość tej czczej mowy. Zejdziemy teraz i wyniesiemy wszystko na powierzchnię, a ja od jutra zacznę przyrządzać napoje według starych, zapomnianych receptur. Całe swoje przyszłe życie poświęcę na fermentację, a swoje najprzedniejsze wyroby nazwę „Wojtek i Grendel”. Zawsze będziecie u mnie mieć gościnę i zawsze, gdy tylko mnie odwiedzicie, dostaniecie moje najlepsze wyroby w ilości, jakiej tylko będziecie potrzebować. Dziękuję wam…

Zębacz się wzruszył. Kilka łez spłynęło mu po futerku, zażenowany opuścił uszy i powoli skierował się w stronę podziemnych korytarzy. Ja i Grendel zaprowadziliśmy go do komnaty. Na widok zbroi królik rozpłakał się niczym bóbr, a na widok dziedzictwa króliczego rodu zemdlał. Wiele godzin i mnóstwo wysiłku kosztowało nas wyniesienie całego niepowtarzalnego zbioru. Zębacz rozkleił się całkowicie. Ręce mu drżały i tylko kicał od jednej butelki do drugiej, od gąsiora do beczki.

Gdy zawartość komnaty znalazła się w sali biesiadnej, królik zaczął dochodzić do siebie. Rozdał wszystkim swoje najlepsze kryształy, spojrzał na odnalezione księgi, zastrzygł uszami, popatrzył na każdego z zebranych i złapał za jedną z butelek.

– Zapytacie mnie może, czy to jest wino. Niestety, nie ma odpowiedzi na to pytanie. To jest wino i to nie jest wino. Widzicie tu kamionkową butelkę w kształcie marchwi, ręcznie wykonaną bez pomocy żadnych mechanicznych urządzeń. Tu możecie dostrzec odbicie zębów wykonawcy zgodnie z tradycją mojej rodziny. Butelki tego typu robiliśmy sami lub sprowadzaliśmy je od najlepszych rzemieślników. Wino to nie ma nazwy. Możemy tylko odczytać, że jego wykonawcą był Siekadło Siódmy i że ten napój ma dwieście trzy lata. Ostatnia dostawa do komnaty wina nastąpiła właśnie dwieście trzy lata temu. Później otwierano ją tylko raz – sto dziewięćdziesiąt sześć lat temu. Częstuję was dla rozgrzewki najpośledniejszym z trunków.

Rozlał. Poczekał chwilę, po czym kontynuował:

– Wasz uśmiech świadczy o tym, że ten napój wam smakował. Było to wino z ciemnych winogron. Zwyczajny trunek, dobrze wykonany. Teraz chciałbym przedstawić coś z wyższej półki. Wino z leśnych borówek. Dwieście trzydzieści siedem lat. Butelka z dmuchanego ciemnozielonego szkła w kształcie głowy łosia. Spróbujcie. Pyszne, prawda? Teraz coś, czego już nigdy, jak przypuszczam, nie wypijecie. Według wszelkich dostępnych informacji wyprodukowano tego na całym świecie dziewięć litrów. Być może pozostała jeszcze jedna taka butelka, którą ród króliczy wysłał trzysta dwa lata temu w darze wielkiemu królikowi, o którym jednak nic nie mogę powiedzieć. Wino z trufli. Skosztujcie. Zwróćcie uwagę na butelkę. Niezwykle rzadkie czerwone szkło dmuchane na zamówienie przez słynnego na wszystkich kontynentach chomika Iglesjasa. W tej serii wykonał dziesięć butelek. Czerwień uzyskiwał w sposób tajemniczy. Niektórzy twierdzili, iż dzięki kontaktom z diabłem. A to cały zestaw win owocowych. Bananowe, mandarynkowe, jabłkowe, cytrynowe, pomarańczowe, ananasowe, kiwi, granatowe, wiśniowe, gruszkowe, śliwkowych kilka rodzajów, porzeczkowe w wersjach przeróżnych, agrestowe i wiele innych. To, moi drodzy, wina warzywne. Przede wszystkim chciałbym zaprezentować wino marchwiowe. Tajemnicę wyrobu przekazywał zgodnie z tradycją ojciec najstarszemu synowi. Ale ten łańcuch gdzieś się zerwał. Obecnie nie żyje żaden królik potrafiący uzyskać takie wino.

Bardzo podobne, ale zupełnie inne w smaku wino pietruszkowe. A to wino z kapusty. Mamy tu jeszcze wino z buraków czerwonych, tak zwany krwisty barszcz, z buraków pastewnych i cukrowych. Jest i wino ziemniaczane, cebulowe, czosnkowe… Tu mamy zestaw miodów najprzeróżniejszych, pszczelich, osich, szerszenich, trzmielich… A to ewenement niesłychany – wino z myszy. Przepis zaginął. Niespotykany bukiet i zapach. Wytrawne wina z kreta i z chrząszczy niebieskich, w pięknej, ręcznie rzeźbionej w kamieniu butli w kształcie łabędzia. Proszę zwrócić uwagę na mistrzowskie wyprofilowania szyi. A to rarytas króliczy. Jedyny w swoim rodzaju. Pomysł mojego, najwyraźniej chorego umysłowo, przodka. Niewątpliwie geniusza. Alkohol fermentowany na bazie króliczych uszu. Według najbardziej prawdopodobnych informacji, aby otrzymać te kilka kropel zamkniętych w zalakowanej czaszce własnej matki, obciął uszy sobie i całej swojej rodzinie. Nie wiem, czy smak odpowiada poświęceniu jego i jego najbliższych. Nikt przed wami tego nie pił. A tu jeszcze kilka win mięsnych. Różne, choć nie ma ich zbyt wiele. Skomplikowana receptura, trudne do przechowywania. Wszelkie dane świadczą o tym, że jeśli winiarz jest wysokiej klasy, na trzydzieści prób udaje się jedna. A to podobno bardzo dobre, mocno wytrawne wino z jąder zaskrońców. W tym malutkim flakonie nalewka spirytusowa na bazie soku z żuka. W ręku trzymam raczej coś nietypowego. Wytwarzał to w niewielkich partiach mój odległy krewny w linii prostej. Hrabia Drakrólik z transkrólików górskich. Gdy wspominam jego imię, ciarki wstrząsają mym ciałem. Krążyły słuchy, że żywił się wyłącznie zgniłą mieszanką kapusty z marchwią. Obrzydlistwo. Oto wyprodukowany na bazie jego głównego dania zgnilec marchwiowo-kapuściany. W tej zamkniętej wazie przelewa się kilka litrów nalewki żabiej. Lekko, przy pomocy patyka, ogłuszone żaby zalewa się starzonym spirytusem wyrabianym w procesie fermentacji zacieru grzybowego. Piękny aromat. Jak z pewnością zauważyliście, zostało wiele innych, cudownych trunków, o których nie wspomniałem. Niestety, nie wszystkich to interesuje, a poza tym część tajemnic chciałbym zachować dla siebie i swojego rodu. Produkcja alkoholi jest pasją i dumą mojej rodziny. Teraz nie pozostaje nam nic innego, jak rozsiąść się wygodnie i wypić przeszłość, aby uczynić miejsce dla przyszłości. Wznieśmy puchary za moich przodków, dzięki którym to zebranie ma tak wspaniałą oprawę!

Tamtego wieczora piliśmy długo i szczęśliwie, aż nastało południe. Trunki miały przedziwną moc. Dodawały sił, plątały myśli i nogi, ale nie pozwalały przestać się bawić ani tym bardziej zalec w nieprzytomności. Wszyscy spali wyśmienicie cały dzień, aby wieczorem obudzić się na kolację. Wszyscy rześcy, pełni zapału i energii do dalszych swawoli.

Słońce ponownie chyliło się ku zachodowi, gdy usiadłem z potworem na trawce, w wygodnych fotelach, o jeden zryw moim wehikułem od wejścia do króliczej nory.

– Co słychać? – prawie wyraźnie zapytał Grendel.

– Wszystko jak najbardziej – rzekłem spokojny o własną skórę. – A u ciebie?

– Jak to u mnie.

– Rozumiem.

– Wiem. Nie miałem szczęśliwego dzieciństwa.

– Rozumiem.

– Matka mnie kochała, ale ojciec to nawet nie pomyślał, że jego nasienie da początek komuś takiemu jak ja. Nigdy go nie widziałem i nigdy za nim nie tęskniłem. Nie wiem nawet, czy można tęsknić za kimś, kto już od wielu lat nie żyje i kogo nigdy się nie widziało. Czy tak powinno być? Czy matka, zjadając ojca, pozbawiła mnie czegoś naprawdę istotnego? Czy mogę ją winić? Nie wiem. Na tyle pytań staram się znaleźć odpowiedzi. Wieki milczą. Może powinienem znaleźć swój skarb i pilnować go, tak

jak radził i czynił smok. Czyżby to brak kontaktu z ojcem spowodował, że byłem taki samotny przez tyle lat? Chłopcy ciągną dziewczynki za warkocze, żeby się im przypodobać, a ja zjadałem ludzi, gdyż chciałem zostać ich przyjacielem. Ironia losu… Ale cóż to jest los? Nie wiem i nie wie tego nikt. Chciałem objąć kobietę, lecz gdy tylko poczułem jej zapach, to pragnienie schodziło na dalszy plan. Pozostał jedynie apetyt, smak, a później smutek. Strawionego nie da się odzyskać. Roznosił się wokół mnie zapach trupa. Teraz już nie. Często się kąpię i używam mocnych perfum. Budząc się rano, gdy mój świat jest pomiędzy rzeczywistością a otchłanią, wyczuwam z trudem wypleniany zapach kilkudniowych zwłok.

Straciłem rękę w tak idiotyczny sposób, że teraz po wiekach, kiedy jestem już starzejącym się potworem, chce mi się śmiać na wspomnienie tego przybyłego zza morza osiłka, tej kałuży krwi i tych otwartych oczu, czekających na mój chwilowy brak uwagi, aby móc zacisnąć palce i doprowadzić mnie na krawędź przedwczesnej śmierci. Biegłem przez las, czując zbliżający się koniec. Tak bardzo się bałem. Biedny Grendel. Nie chciałem umierać. Nie mogłem dopuścić do siebie myśli, że mogę przestać istnieć. To nie miało być tak. Odbierałem innym życie i wzbudzałem w innych strach. Zabijałem. Taki byłem. Zaniedbany zły uczynek będzie się ciągnął za tobą przez wieki. Tego nie da się tak prosto odpracować. Czy byłem zły? Może. Czy jestem zły? To leży w mojej naturze. Nie można mnie winić za to, co robiłem, i pewnie nadal będą robił. Niektórzy, zdaje się, twierdzą, że zabijałem dla przyjemności, a nie wyłącznie dla zdobycia pokarmu. Możliwe. Ci, których jadałem, dawali mi dobry przykład. Nie byłem od nich gorszy. Ani lepszy. Byliśmy siebie warci. Takie to były czasy. Zabijając ludzi, gdzieś w głębi siebie ich kochałem. Ale gdy rana po ręce się zagoiła, czułem tylko nienawiść. Zaczajałem się przy drogach i czekałem. Nie prowadziłem otwartej wojny. Znienacka atakowałem, konsumowałem i znikałem, pozostawiając jedynie krwawe ślady posiłku. Nie wpadałem już do dworu, rozbijając wrota i wzbudzając przerażenie. Bałem się śmierci. Bałem się, że czar przestanie działać i jakiś woj zabije mnie ciosem włóczni albo śmiertelnie rani strzałą. Nic takiego się jednak nie zdarzyło.

Zabijałem więcej, niż mogłem zjeść. Część zanosiłem mamie, która, podczas gdy ja w wilczej norze leczyłem ranę, schrupała wszystkie kości podziemi. Gdy po kilku miesiącach wróciłem i przyniosłem jej świeże mięso, patrzyła na mnie z wyrzutem. Powoli zapominała o miłości do mnie. Zapominała o miłości do samej siebie. Niedługo potem przestała się ruszać ze swojego legowiska. Nawet na centymetr. Leżała bez ruchu obok przyrastającej góry szczątków i przeżuwała krwawe ciała nie z przyjemnością z jedzenia, ale z przyjemnością nienawiści. Odchodziłem daleko od naszych podziemi, od jeziora, a wracałem po tygodniu z zapasem żywności, który po dalszych kilku dniach śmierdział. Matka jakby nie czuła zapachu. Zjadała spuchnięte zwłoki, ciężko dysząc i mocno kłapiąc paszczą. Gruchotała od niechcenia kości i wyssyssała szpik, wkładając w tę czynność dużo uczucia. A potem odrzucała puste skorupy z jakby właśnie przypomnianym wstrętem. Jej głowa opadała, a ona powoli zamykała pełne nienawiści oczy. Czasami je otwierała i zerkała na mnie pustym wzrokiem przez szpary źrenic spod na wpółprzymkniętych powiek. Chciałbym wiedzieć, kim wtedy dla niej byłem. Niezaspokojone pragnienie. Gdy miałem gest i chęć i przynosiłem jej dwie czy trzy tłuste krowy, najadała się do pełna i zasypiała snem za bardzo przypominającym śmierć. Patrzyłem na nią przez wiele godzin, zastanawiając się, czy już zmarła, a ona nagle wydawała z siebie głęboki jęk. Śmierć naturalna jest rzadkością wśród potworów, smoków, kitonów, warszali, mrymwołów i innych nam podobnych.

Pewnego dnia przepłynąłem jezioro i zobaczyłem matkę leżącą bez ruchu. Byłem przekonany, że śpi swoim tajemniczym snem na krawędzi, ale ona nie żyła. Miałem dla niej skromny posiłek. Udało mi się złapać tylko małą dziewczynkę, która zbierała jagody, i jej psa. Psa zjadłem od razu. Idąc podziemnymi korytarzami, ciągnąłem dziewczynkę za nogę. Gdy zorientowałem się, że matka nie żyje, rozzłościłem się. Patrzyłem na nią, czekając, aż się poruszy. W końcu zrozumiałem, że matka odeszła. Nieprzytomne dziecko nadal leżało na zimnych kamieniach. Potwory nie mają łatwego życia. Nie mają też swoich niebios ani krain wieczności. Żaden szanujący się potwór nie liczy na nieskończoną w czasie nagrodę. Matka odeszła na zawsze. Czymkolwiek jest to zawsze. Zniknęła. Przestała istnieć. Nie przeniosła się. Wypełniła swój czas, dała światu mnie. Dziewczynka poruszyła się w momencie, gdy uświadomiłem sobie, że matka nie żyje. Nie byłem głodny, ale świeże mięso wyglądało tak apetycznie. Oddychało powoli, z trudem. Nie zjadłem jej. Głupia, pompatyczna demonstracja dla samego siebie. Pewnie zdechła na jedną z przetaczających się co kilka lat chorób, a jeśli przypadkiem przeżyła i dojrzała, to zgwałcił ją pierwszy lepszy wojownik idący na wojnę. I tak dalej. Miała życie krótkie albo wypełnione cierpieniami. Gdybym ją zjadł, byłby to z mojej strony akt łaski. Bardzo smacznej łaski.

Darowałem życie dziewczynce i na wieki opuściłem tamte okolice. Jak najdalej od ludzi. Uciec. Nie pogrzebałem matki. Zostawiłem ją dla ognistych węży. „Niech mają swoją ucztę”

– pomyślałem, patrząc na jej śmierdzące mięso. Uciekałem od ludzi, a tych, których przypadkiem spotykałem, podstępnie zabijałem i zjadałem z przyjemnością. Jakaś niepoznawalna siła pchała mnie jak najdalej od osad. Coraz rzadziej napotykałem na wsie, grody i zamki. Było coraz mniej ludzkich śladów. Coraz mniej dróg. Trafiał się jakiś pustelnik, wygnaniec, skazaniec. Ich los wypełniał się dzięki mnie. Wędrowałem tak miesiącami, bez wyznaczonego kierunku, aż dotarłem do miejsca, gdzie nie było ludzkich śladów. Tam zostałem. Nie było ludzi, nie było też bydła i świń w zagrodach, nie było małych smakowitych dziewczynek ani rumianych chłopców, nie było nawet psów ani kotów.

Rzadko żywiłem się psami. Nie przepadam za tego typu mięsem, no i mam wielki sentyment do tych zwierząt. Nigdy też nie jadałem wilków. To w końcu one mnie uratowały, gdy osłabłem i leżałem, krwawiąc jak zarżnięta świnia po tym, jak ten nieludzki osiłek urwał mi rękę. Nie wiem nawet, jaki los spotkał tego wariata. To był wariat. Wyczułem to, gdy tylko spojrzałem w jego oczy. Nie potrafiłem od razu nazwać tego, co się w nich kryje, ale wiedziałem… Nie próbowałem się zemścić. Usiłowałem uciec. Jednak widmo tych szalonych oczu będzie mi towarzyszyć do śmierci. Nic z tym już się nie da zrobić. Leżałem na krawędzi śmierci, prawie topiąc się w kałuży własnej krwi, gdy półprzytomnie usłyszałem ciche stąpnięcia łap. Nie mogłem podnieść powiek, wyobrażałem sobie tylko śmierć podchodzącą do mnie i odprawiającą mnie z tego jedynego świata. Strach powoli odpływał, zanikał. Przerażający strach przed śmiercią opuszczał mnie. Jakaś ważna cząstka mnie przestawała istnieć. Nie bałem się już śmierci. Ocknąłem się w legowisku wilka. Tuż przy mnie leżały porozrywane zwłoki jelenia. Głód przeszył moje ciało. Nie wiem, ile dni byłem nieprzytomny. Próbowałem sięgnąć po dymiące świeżością mięso, ale nie mogłem. Nie chodziło o brak sił. Próbowałem sięgnąć po mięso ręką, której nie miałem. Ponownie ujrzałem te szalone oczy. Docierało do mnie to, co się wydarzyło tak niedawno. Wiedziałem, że żyję. Pewnie myślisz o tym, jak bardzo się ucieszyłem z tych cudownych, ponownych narodzin. Wcale nie byłem taki radosny. Myślałem tylko o ręce, której zostałem pozbawiony, o oczach czyhających na moją nieuwagę i o głodzie zżerającym mnie od środka. Nie jest tak łatwo obudzić się w legowisku wilka, będąc świadomym swojej dawnej świetności i zdając sobie sprawę z zasianej gdzieś w środku słabości. Lęk. Zupełnie zapomniałem o strachu przed śmiercią. Nie bałem się wiecznego odejścia, bardziej bałem się tych szalonych oczu. Jadłem ochłapy jelenia i czułem, że będę żył. Wielka stara wilczyca przychodziła do mnie i lizała moją ranę. Nigdy nie zjadłem wilka i tylko kilka razy zjadłem psa. Wilczyca była coraz słabsza, a ja odzyskiwałem siły. Ona zabijała się dla mnie. Nie wiem dlaczego. Marniała. Gdy byłem już na tyle silny, że mogłem zdobywać jedzenie nie tylko dla siebie, ona była już bardzo słaba i z radością czekała na śmierć. W przeciwieństwie do potworów i ludzi wilki mają fantastyczne życie pozagrobowe. Kiedy pewnego dnia przyszła, spojrzałem na nią i zrozumiałem, że umiera. Przyniosła mi wtedy nędznego królika. Sam nie wiem, dlaczego do samego jej końca leżałem w legowisku zamiast polować. Pozwoliłem jej umrzeć. Byłem już na tyle silny, że zdobycie mięsa, na przykład krowy, nie stanowiłoby dla mnie problemu. Ale nic nie zrobiłem. Rzuciła królika, wtuliła się we mnie i zmarła. A ja ruszyłem na łowy. Po kilku miesiącach, a może latach patrzyłem na trupa matki. Nic już mnie nie trzymało w tamtym lesie. Może tylko strach. Pobiegłem więc jak najdalej od ludzi.

Dotarłem do tego cholernego lasu, pełnego walecznych stworzeń, których upolowanie nie jest tak proste jak upolowanie krowy. Tu złowienie królika oznacza walkę. Brak ręki daje się we znaki. Może tak jest uczciwiej. Wiele razy przenosiłem się w inne, bardziej przyjazne okolice, ale zawsze wracałem. Zawsze wracałem do tego lasu, w którym, aby zdobyć jedzenie, musiałem walczyć. Polowanie przestało być rozrywką. To nie to, co kiedyś. Już nie mam tak przerażających zębów pomimo tego, że są, jak mniemam, imponujące. Spójrz na wiewiórę. Czy ja mogę się z nią równać? Mógłbym, gdybym miał dwie ręce. Ale nie mam. Kiedyś spróbowałem upolować jelenia i, wyobraź sobie, tak mnie urządził porożem, że krew tryskała na czubki najwyższych drzew. Może nie byłem najuczciwszy. Może czasami przesadzałem. Wczoraj mi wypominali, jak to w jednym z konkursów organizowanych w lesie zjadłem przeciwnika. Zdyskwalifikowali mnie ze względu na doping. To, jak mi się wydaje, nie było z ich strony fair. Na widok ludzi cierpła mi skóra. Na twój widok miałem taki natłok soków trawiennych, że groziło mi samostrawienie. Teraz się zmienię. Obiecuję. Te zwierzaki to fajni kolesie i fajne koleżanki. Przestałem mieć ochotę na ich konsumpcję. Nie wiem, co będę jadł. Może zostanę wegetarianinem. To nie jest najlepszy pomysł dla potwora, ale cóż… Jakiś potwór musi być pierwszy i czuję, że to będę ja. Nigdy nie zjadłem żadnej rośliny. Moje ciało jest przystosowane wyłącznie do jedzenia mięsa. Świeżego. Nie gotowanego, smażonego ani pieczonego, tylko surowego. Mam umrzeć z głodu? Jestem rozdarty pomiędzy tym, co powinienem, tym, co podpowiada mi umysł, a pokoleniami przodków, z których żaden, może z wyjątkiem tego nieszczęśnika ojca, nie spożywał roślin. Co ja mam zrobić? Nie jest mi łatwo. Trudny wybór. Decyzja niegodna potwora. Jestem już prawie stary, do tej pory nie założyłem rodziny, bardzo chciałbym mieć syna…

– Napij się – poradziłem potworowi.

– Myślisz, że to coś pomoże?

– Tak. Będę mógł cię zrozumieć.

– Dobrze.

Grendel się napił i mówił dalej. Dowiedziałem się tak wiele o marzeniach, pragnieniach, tęsknotach, radościach i smutkach potwora oraz potworzego rodu. Usłyszałem o smoczych skarbach i smoku w ogóle. Smutno mi się zrobiło i współczucie mną targnęło, więc przytuliłem biednego Grendela, aby wyrazić ból, jaki odczuwałem w związku z okrutnym losem zgotowanym przez świat takim osamotnionym jednostkom jak on. Obiecałem mu wizytę u logopedy, aby nie musiał pić. Potwór rozpłakał się wylewnie i chlipał wymownie, poruszając niebezpiecznie głową. Jego okrutne czarne zęby, które przelały tyle winnej i niewinnej krwi, błyszczały w zachodzącym słońcu niczym mój wypolerowany cylinder. Przygnębienie świdrowało mi wnętrzności. Bez dwóch zdań – los okrutnie obszedł się z potworem o imieniu Grendel. Kobiety nie miał żadnej, z nikim przez całe życie sobie nie porozmawiał, musi jeść świeże mięso. Biedny Grendel. Tamtego wieczora postanowiłem mu pomóc i wyprowadzić go na mniej okrutną drogę. Na drogę pełną walki – może o nieprzewidywalnym zakończeniu, może nieuczciwej, może pozbawionej szans na zwycięstwo, może wypełnionej smutkiem i bólem, ale za to wśród ludzi potworowi podobnych.

– Kiedy biegałeś po lesie z Łanką – po chwili milczenia ponownie rozgadał się Grendel – w poszukiwaniu tego, co nazywasz motocyklem, to przypomniałem sobie, że przez kilka lat wielu tobie podobnych przyjeżdżało do tego lasu i ja ich z przyjemnością zjadałem. Byli, co prawda, wychudzeni i mieli suche, twarde mięso, ale muszę przyznać, że po takiej długiej przerwie smakowali wybornie. W jedzeniu ludzi miałem przerwę, wyobraź sobie, dwudziestoośmioletnią. Niesamowite, prawda? Aż tu nagle, ni stąd ni zowąd, przyjeżdża jeden, a później drugi, a potem pięciu naraz i tak dalej. Zwierzaki miały spokój przez pewien czas. Nie wiem, czy zauważyłeś, ale w lesie stoi sporo motocykli.

– Nie takich, ale podobnych – wtrąciłem.

– Możliwe. Nie znam się na motocyklach. Ale pomyślałem sobie, że fajnie byłoby dosiąść takiego i sobie pokierować.

– Jeździłeś kiedyś?

– Nawet nie wiem, jak to jest możliwe.

– Jak to? – zdziwiłem się.

Potwór przez chwilę się zastanawiał, a ja wyobrażałem sobie, jaki okrutny los spotkał innych motocyklistów w tym lesie. Sami jednak byli sobie winni – gdyby byli tak wspaniałymi rajdowcami jak ja, żadna krzywda by im się nie stała. Trzeba odważnie patrzeć na świat i w żadnym wypadku nie należy się bać jakichś potworów o ogromnych zębach i nieustającym apetycie na mięso, którego przypadkiem jesteśmy wieloletnimi posiadaczami. Sami sobie winni, że dali się pożreć przez większego, silniejszego i groźniejszego Grendela. Taka była moja opinia.

– Nigdy nie ujeżdżałem motocykla – po chwili przemyśleń zakomunikował potwór. – Poza tym razem, kiedy jeden z tych, których motocykle gniją w lesie, nie próbował uciec, a ja, dognawszy go, wskoczyłem na tylne siedzisko i przejechałem tak z nim kilkadziesiąt metrów, zanim nie urwałem mu głowy. Wtedy nieborak coś nacisnął i motocykl stanął gwałtownie, i to tak gwałtownie, że zaskoczony wypuściłem zdobycz z rąk. Śmignęła w powietrzu kawał drogi i musiałem jej szukać w krzaczorach o łodygach pokrytych ostrymi kolcami. To znaczy głowa śmignęła, bo korpus tkwił nadal na siodełku, nerwowo ściskając kierownicę i sikając z szyi krwią niczym jakaś fontanna. Skonsumowałem obie części. Był jedynym, który próbował ratować życie, dlatego czasami tak sobie myślę, że powinienem mu je darować lub jedynie urwać mu rękę czy nogę na wieczną pamiątkę. Stało się jednak tak, że go zjadłem i już. To miłe z ich strony, że na mój widok stawali bez ruchu, rozdziawiali gęby i grzecznie mi się oddawali. Pomimo chudości byli zdecydowanie smaczniejsi od starodawnych rycerzy, czasami niewątpliwie odważnych, którzy przynajmniej nie srali na mój widok. Jako że zazwyczaj zjadałem ich w całości, było to z ich strony bardzo miłym gestem towarzyskim. Hm, zawsze miałem słabość do konsumowania wszystkiego w całości. Chcesz, żebym ci o tym opowiedział?

– Nie.

– To ci nie opowiem. Ale jak kiedyś będziesz chciał, to powiedz. Opowiem z przyjemnością. Chyba tylko opowieści mi pozostały.

– Zgoda.

– Niektóre zwierzęta smakują lepiej, gdy strach nie przejmuje kontroli nad ich wydalaniem. Taki na przykład borsuk…

– Używaj przypraw – poradziłem.

– Nie używam przypraw. Nie znam się na kucharstwie, wolę prostą, nieskomplikowaną dietę. Taka tam ciekawostka z tym borsukiem.

Postanowiłem skierować naszą rozmowę na właściwy tor, gdyż potwór zainteresował mnie swoją chęcią jeżdżenia na motocyklu. Wyniknął jednak zasadniczy problem: nie wiedziałem, skąd dla niego wytrzasnąć coś, co chociaż trochę przypominałoby mój wehikuł. Nie liczyłem na to, że może wejść w posiadanie czegoś tak wspaniałego jak mój motocykl, ale zważywszy, że Grendel pewnie przez jakiś czas będzie się uczył, a najlepsza nauka to jazda w trasie, będzie mu potrzebny ktoś, kto będzie dla niego stanowił wzór i służył przykładem. Oczywiście tym kimś mógłby być wyłącznie ktoś taki jak ja. Zważywszy na to, że ludzi takich jak ja nie ma zbyt wielu, a mówiąc zupełnie szczerze – na całym świecie jest tylko jeden człowiek taki jak ja i jestem nim ja, Grendel, nie mając wyjścia, będzie musiał jeździć przy mnie, a ja nie życzę sobie, aby wlókł się za mną jakiś potwór na czymś, co może przynieść wstyd. Leśne motocykle nie wchodziły w grę. Za dużo w nich rdzy, mchu i porostów, a za mało części zamiennych. Głośno wyraziłem swoje wątpliwości w tym względzie:

– Zastanawiam się, skąd wytrzasnąć motocykl dla ciebie. To nie będzie takie proste. Motocykli podobnych do mojego nie ma na świecie nazbyt wiele.

– To jest problem.

– Chcesz jeździć razem ze mną?

– Byłoby to dla mnie zaszczytem – odparł uroczyście Grendel.

– Wiem.

– Skąd się biorą motocykle? – zapytał.

– Stoją czasami przy drogach. Po prostu wsiadasz i jedziesz. Pamiętaj jednak, że o dobrej klasy wehikuł jest w dzisiejszych czasach niełatwo. Teraz bardzo trudno odszukać odpowiedniego pożeracza szos dla prawdziwego zdobywcy odległości.

– Może spróbujemy? – z nadzieją i niepewnością, prawie ze łzami w oczach, wykrztusił pytanie potwór.

– Tak, to dobry sposób. Ale musisz wiedzieć, że sukces nie przyjdzie od razu, a wiatr często będzie wiać nam w twarze. Spotkamy na swojej drodze złych i niebezpiecznych ludzi. Będą biegać za nami i nam grozić, będą wymachiwać pięściami i słać okrutne obelgi. Będą nas nieustannie obrażać i gonić na rowerach albo, co najgorsze, będą na nas wysyłać nieustraszone armie jamników szorstkowłosych, długich na cztery metry, biegających chyżo niczym jastrzębie i podstępnych tak bardzo, że włos jeży mi się na ciele.

– Smutna to perspektywa. Tyle że jastrzębie nie biegają.

– Ale są chyże. Nie mamy wyjścia, pomocy też znikąd mieć nie będziemy. Skazani na siebie, wyłącznie na siebie, będziemy musieli mieć oczy szeroko otwarte, a słuch – wyostrzony niczym twoje zęby.

– A jak będziemy szukać motocykla? Jak ja będę mógł z tobą jeździć na poszukiwania, skoro nie mam motocykla?

– Och, ten świat. Nie pozwala nikomu pędzić na motocyklu. Trzeba walczyć o swoje dwa koła podstępnie i z premedytacją. I nie poddawać się, nie poddawać się.

– Nie ma dla mnie ratunku! – jęknął potwór.

Grendel płakał, a łzy wielkie jak śliwki płynęły mu po włosach i kapały z zębów na ziemię. Odgłos rozbijanych owoców rozpaczy tak bardzo przypominał jęk rozdeptywanych myszy. Cała nadzieja była we mnie. Musiałem porozmyślać i rozwiązać ten problem. Zadumałem się… I niebawem do mojej głowy zawitała olśniewająca myśl. Krzyknąłem:

– Trzeba zdobyć dla ciebie kosz!

– Po co mi kosz? – zapytał potwór.

– Jak to?

– Po co mi kosz?

– Żebyś miał w czym jeździć.

– Jak można jeździć w koszu? Rozumiem – przenieść owoce i warzywa, ale jazdy w czymś wiklinowym sobie nie wyobrażam.

– Co to jest wiklinowym? – zdziwiłem się na dźwięk tego jakże nic mi niemówiącego słowa.

– Wiklinowy to przedmiot wykonany z wikliny – wyjaśnił Grendel.

– Co to jest wiklina?

– To roślina.

– A co to ma wspólnego z koszem?

– Z wikliny wyplata się wiklinowe kosze.

– A co wiklinowe kosze mają wspólnego z jazdą na motocyklu? – dociekałem.

– Sam powiedziałeś, że będziemy szukali motocykla dla mnie, a zanim go znajdziemy, będę jeździł w koszu.

– Ach, ty głuptasku – zaśmiałem się. – Ty nawet nie wiesz, czym jest kosz przymotocyklowy.

– Kosz przymotocyklowy? – Zdumione oczy Grendela powiększyły się nienaturalnie.

– Kosz przymotocyklowy to taki superdodatek do motocykla, w którym ktoś może jeździć bez potrzeby posiadania motocykla – wyjaśniłem.

– Z wikliny?

– Nie wiem, co to jest wiklina, więc nie mogę stwierdzić, że jest z wikliny ani że nie jest z wikliny.

– Zdobądź dla mnie kosz – poprosił potwór.

Noc była głęboka, a srebrny talerz świecił wysoko, gdy odpowiedziałem:

– Zdobędę.