Sebastian Szeliga

Mój czysty salonik

Zbiór opowiadań

Projekt okładki

Marcin Poradzisz

Korekta

Małgorzata Stempowska

Copyright © by Sebastian Szeliga, 2018

ISBN 978-83-950758-1-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości 

lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

Kontakt
www.rozpisani.pl
info@rozpisani.pl

Konwersja do epub i mobi A3M Agencja Internetowa

Wszystkim poznanym kobietom oraz sobie

Jestem przed barem, za barem jest urocza dziewczyna.

‒ Dzień dobry, poproszę gin.

‒ Jim?

‒ Gin.

‒ Jim Beam?

‒ Gin z lodem.

‒ Czyli Jin Beam z lodem?

‒ To i to, słyszysz? To i to! I jedno dla ciebie, na zdrowie.

‒ Zatem miło cię poznać, jestem Jim.

‒ A ja Gin.

Prolog

Miałem kiedyś plan, by zostać pilotem. Najspokojniejsze noce to właśnie te, gdy siedziałem w kokpicie, manewrowałem drążkiem i wciskałem zielone guziki. Później niestety się budziłem, szedłem do szkoły i dostawałem pizdę z matematyki. Dziś wiem jedynie tyle, że w kokpicie bym pił, guzik pewnie bym czerwony wcisnął, a drążkiem bym się jedynie pobawił. A gdybym uczęszczał na matmę, to wcale bym nie poszedł – by oceny uniknąć.

Kilka lat później jakiś facet machał mi przed oczami chorągiewką. Patrzyłem do przodu, nikogo nie było, a gdy głowę odwracałem, stado podkurwionych dzieciaków, co najmniej o głowę wyższych ode mnie, goniło moje poślady z myślą, że w końcu uda się przegonić mistrza. Tak, wtedy wygrywałem. Po prostu biegłem i wygrywałem. To było proste – masz wystartować, zapierdzielać, się nie odwracać, o kamień się nie potknąć i trasy nie pomylić. Dziś byłoby trudniej, ale bezsensownie się o tej kwestii rozpisywać – szkoda czasu na „odwracanie” tego wyżej – bo wiadomo, jak by było.

Miałem też pasek na świadectwie. No, prawie. Gdybym z muzyki dostał piątkę… Na flecie nigdy dobrze nie grałem. Nutki dorodne rysowałem, ale przeważnie nie na tej linii co trzeba. No cholera, pięć linii do wyboru, a i tak w niewłaściwą trafiałem. A o muzyce wiem tyle, że Akademia Muzyczna sobie jest, a ja naprzeciwko beztrosko się upijam.

Graliśmy ostatnio w „Pegasusa”. W końcu wiem, jak poczuć radość z bycia mordercą – wystarczy zabić wszystkie kaczki. Bawiłem się sprośniej niż przed dziesięcioma laty – w jednej dłoni pad,

w drugiej piwo, brakło trzeciej do papierosa. Dopiero po trzecim browarze znałem wszystkie skrytki w „Mario”. A przecież to sama gra miała bawić…

Pewnie gdybym poszedł pozjeżdżać na sankach, to prócz mimowolnego uśmiechu na gębie, prędkości i lepszych sanek byłaby… wódeczka przed każdym zjazdem – bo zimno przecież.

Gdy byłem w gimnazjum ‒ a był to czas, kiedy papierosy były tańsze, choć paradoksalnie w kieszeni je miałem o wiele rzadziej niż teraz – zostawałem z kolegami po lekcjach. Sprzątaliśmy klasy, bo przecież aż się prosiło, by po intelektualnych przygodach wziąć do łapy miotłę i z kolosalną wręcz przyjemnością jej użyć w celach wiadomych – by poprawić swe zachowanie. Ale mniejsza z tym, istotny jest fakt samego sprzątania, bo przecież… mam doświadczenie! „Nie zostawiaj tego papierka tutaj!” – krzyczała mama. Więc w swój pieprzony łeb powinienem mieć wpojony ład, porządek, miotłę, odkurzacz, cifa i kreta. Tylko czy to starczy?

Bo w moim salonie czysto być powinno. Zauważalna regularność, ale różne literki. Skompletować je tak, by przeczytać wielokrotnie – o kurwa, moja dewiza. Ale im częściej o toksyczności myślę, tym znaczniej toksyczna się staje. Niby tu czysto, ale przecież używek nigdy za wiele.

CZĘŚĆ PIERWSZA – WULGARNA

1. Wiosna taka romantyczna?

Na jędrnym pośladku kartka spoczęła. Takie okazje nieczęsto się trafiają, by pomimo bolącego kolana pisać na kobiecym pośladku. Są rzeczy ważne i ważniejsze – pośladek czy kartka? Walczyłem dzielnie, i wygrałem. Dlatego czuję się zobligowany, mentalnie i fizycznie zmuszony do napisania treści tak głębokiej, kształtnej i boskiej jak te dwie części korpusu, które też posiadam, lecz jakościowo wydają się nieco gorsze. Ten tekst jest pierwszy – nie może być do dupy.

Było ciepło. Było tak ciepło, że w tramwaju okna zamykać nie chciała. Będzie wiało, mówiła. Faktycznie, przez cały ten dzień wraz z wiatrem brnęliśmy, nie sądząc nawet, że pod prąd Pani Naturze zmierzać nam się będzie. Jechaliśmy dłużej, niż planowaliśmy, na miejscu trwaliśmy krócej, niż planowaliśmy. To tak istotne w podróżach, by nie zaplanować, a jednocześnie niczego nie spieprzyć. O dziwo, nie poczułem się winny.

Szliśmy asfaltową drogą. Przypomniałem sobie, jak w zamierzchłych czasach, mając niewiele ponad metr, biegłem na plażę i nawet na budki z lodami uwagi nie zwracałem. Tu ich nie było, stąd zauważyłem co innego – mlecze, kwitnące mlecze. Nie urwałem żadnego – akt podarunku byłby dziwny. No właśnie, pół tuzina mleczy obok, a ja będę zrywał jednego. W tajemnicy przed nikim napiszę: żółte słońce z żółtości miało starczyć. Od dawien dawna te kwiaty kojarzą się z wiosną (przepraszam, jestem jesienny chłopak, nawet dosłownie). I gdyby nie te mlecze (ten jajeczny odcień żółtego…) poczułbym się jak w niebiańskim babim lecie, które na uszko szepcze mi co rok: I tak mnie, kurwa, nie zaznasz.

Jednak apetyt rośnie w miarę jedzenia. Pragnąłem tam zajść i co najważniejsze ‒ nie wstać. Letni czas zatrzymać albo chociaż w telefonie datę przestawić. Niestety, nigdy nie sądziłem, że to właśnie mlecze sprowadzą mnie na twardy grunt, czwartkowym kwietniem zwany.

Przez kolczaste przejście przeszła, mnie też się udało. Dróżka jedna, a jednak rozwidleń wiele. Strome zbocza omijaliśmy, by było mniej ciekawie. Przebytej drogi nie zapamiętałem, dlatego warto mieć przewodnika. Szedłem za, a trwało to długo – jakbym wybierał danie ze 138-stronicowego menu. A w rzeczywistości z karty o nazwie „Ruskie czy z mięsem?”.

W końcu, pod lekko przychmurzonym niebem, przy pustych wydeptanych alejkach, nad czysto niebieskim śródziemnomorskim kolorem wody, w końcu doszliśmy. I usiedliśmy.

Miałem w plecaku koc, książkę, długopis i gumy. Zostałem przez siebie poczęstowany szampanem, stąd już po drugiej butelce musiałem coś przegryźć – dobrze, że miałem te gumy. Reszta asortymentu także się przydała. Nawet książka, dzięki której kilka minut później włosy były suche. A chmurzyło się, odkąd zaczęliśmy pić.

Chwilę pokropiło. Trochę wilgoci i kobieta popada w panikę. Czy nie można na deszczu posiedzieć? Niestety powrót był nieunikniony. Przebytych szlaków nie pamiętałem, stąd ona prowadziła. Szła zbyt pewnie. Jeden wiraż, drugi. Zejście, wyjście – w krzakach czuła się pewnie. Damy zachwycają w każdych warunkach. W lesie nigdy się nie zgubię, powiedziała tak lub podobnie. Ale mnie to nie przekonało, jak nie przekonuje mnie podzielność uwagi.

Doprowadziła nas do wyjścia, tego kolczastego. Prześlizgnęła się szybciej, powabniej niż ja, który wręcz przewlokłem się niespiesznie przez dziurkę, a jej spojrzenie i mimika wskazywały na lekko szyderczy komentarz w moją stronę. Sebastian, cóż tak wolno? Wcale nie przypomniałem sobie wtedy, jakim sportowcem byłem. Lecz pomimo to jestem dumny z towarzyszki – teraz już wiem, że bez problemu trafi z przystanku do mieszkania.

Jakże przyjemnie jest czasem pojechać i posiedzieć, nawet krótko. Choćby po to, by upić trochę szampana, potem wrócić i nie pisać o niczym konkretnym.