KRÓLOWIE WYLDU

Clay Cooper niegdyś był członkiem Sagi, najsłynniejszej grupy najemników na świecie, od tamtej pory jednak przeszedł na emeryturę i teraz wiedzie spokojne życie z żoną i dziewięcioletnią córeczką – to znaczy do czasu, gdy w jego progu staje Gabriel, dawny kompan i także członek Sagi. Potrzebuje pomocy. Jego córka Rose została uwięziona na drugim końcu świata w pewnym mieście, które oblega chmara potworów nazywanych hordą z Wyldu.

Clay niechętnie godzi się pomóc kompanowi i obaj wyruszają odnaleźć i zwerbować pozostałych członków Sagi. Będą to: Korg, rozkojarzony czarownik, Matrick, król-rogacz trzymany w uwięzieniu przez własną żonę, i Ganelon, śmiertelnie niebezpieczny wojownik, który dekady od rozwiązania Sagi spędził zamieniony w kamień.

Połączywszy siły, wyprawiają się na wskroś rozległego, pełnego potworów lasu o nazwie Wyld. Po drodze rozprawiają się z kanibalami, żądnymi zemsty bogami oraz niedającą im chwili wytchnienia łowczynią nagród imieniem Ostróżka. Wszakże największym zagrożeniem jest czekająca na nich w mieście Castia horda. Aby się z nią uporać, członkowie Sagi muszą przekonać zarówno swoich rówieśników, jak i niecierpliwych młodzików, ażeby postawili na szali wszystko celem zdobycia tego, co jest najcenniejsze dla każdego najemnika: wiecznej chwały.

Mamie, która zawsze wierzyła.

Rose, która zawsze wiedziała.

I tacie, który nigdy się nie dowie, jak bardzo.

Rozdział pierwszy

ZJAWA NA TRAKCIE

Gdyby oceniać po rozmiarach cienia, można by pomyśleć, że Clay Cooper jest dużo masywniejszy niż w rzeczywistości. A cokolwiek o nim mówić, nie należał do ułomków: w barach był szeroki, klatkę piersiową miał wysklepioną na podobieństwo solidnej okutej beczki, dłonie zaś tak potężne, że większość kufli kurczyła się w nich do rozmiarów zwykłego kubka, wreszcie dolna szczęka ukryta pod wiecznie potarganą brodą wydawała się szersza i ostrzejsza od czerpaka niejednej łopaty. Jego cień wszakże, rzucany w promieniach zachodzącego słońca, przypominał o czasach dawnej świetności, kiedy Clay był groźnym, posępnym, co tu dużo gadać – zabijaką.

Skończywszy pracę na ten dzień, człapał ubitym traktem wiodącym ku głównej ulicy Coverdale, wymieniając przyjazne uśmiechy i pozdrowienia z ludźmi, którzy także śpieszyli przed zmierzchem do domów. Miał na sobie zieloną tunikę strażnika, narzuconą na znoszony skórzany kaftan; przy udzie dyndał mu wysłużony miecz w podniszczonej pochwie. Tarczę – wyszczerbioną i porysowaną na przestrzeni lat przez ostrza toporów, groty strzał, a nawet szpony – przewiesił przez plecy, a hełm… cóż, Clay zapodział gdzieś ten, który otrzymał od sierżanta zeszłego tygodnia, podobnie jak poprzedni, wydany mu miesiąc wcześniej, i wszystkie inne, a zafasował ich naprawdę niemało w ciągu prawie dziesięcioletniej służby w straży.

Hełm ogranicza pole widzenia, przytłumia także słuch, a poza tym człowiek wygląda w nim jak najzwyklejszy głupek. Właśnie dlatego Cooper nie cierpiał hełmów.

– Clay! Czekaj! – Pip podbiegł do niego. On także nosił się na zielono, jak przystało na strażnika, a sagan służący do nakrywania głowy trzymał prawidłowo, pod pachą. – Właśnie skończyłem służbę przy południowej bramie – wysapał. – A ty?

– Przy północnej.

– Fajnie. – Chłopak wyszczerzył się i kiwnął głową, jakby Clay powiedział coś naprawdę ciekawego, zamiast wymruczeć zdawkowe: „przy północnej”. – Widziałeś coś zajmującego?

Cooper wzruszył ramionami.

– Góry.

– Ha! Góry, powiadasz. Super. Słyszałeś, że Ryk Yarsson widział centaura przy farmie Tassela?

– Raczej łosia.

Chłopak posłał mu takie spojrzenie, jakby spotkanie z łosiem, a nie centaurem, wydawało się bardziej nieprawdopodobne.

– Mniejsza o to. Wpadniesz Pod Głowę Króla na kilka głębszych?

– Nie powinienem – odparł Clay. – Ginna czeka na mnie w chałupie, bo… – Zamilkł, nie mogąc znaleźć na poczekaniu żadnego wykrętu.

– Daj spokój! – zachęcał go Pip. – Wpadłbyś chociaż na jednego.

Cooper wydał z siebie głośne westchnienie, po czym zerknął w kierunku słońca, mrużąc powieki i zastanawiając się, czy gorzkawy smak chłodnego piwa wart jest późniejszej bury, którą z pewnością dostanie od Ginny.

– Dobra – poddał się w końcu. – Ale tylko na jednego.

Gapienie się na północ, i to przez cały dzień, nie było przecież łatwą robotą.

W gospodzie panował tłok i gwar. Siedzący przy stołach bywalcy wpadali tutaj nie tylko na coś mocniejszego, ale także by pogadać i poplotkować. Pip ruszył w stronę kontuaru, a Clay wyszukał miejsce przy jednym ze stołów, tak daleko od sceny, jak to tylko możliwe.

Ludzie wokół niego komentowali wszystko: od pogody po wojnę, z czego żaden temat nie był zbyt budujący. Na zachodzie, w Endlandzie stoczono wielką bitwę, ale – sądząc po tonie opowiadających – jej wynik nikogo nie satysfakcjonował. Dwudziestotysięczna armia republiki, wsparta kilkuset najemnikami, została wyrżnięta w pień przez hordę z Wyldu. Ci nieliczni, którym udało się przeżyć, zbiegli do Castii, które to miasto wróg do tej pory zdążył oblec, w efekcie czego ludzie padali jak muchy od chorób i z głodu, podczas gdy rozłożeni za murami członkowie hordy paśli się na trupach poległych. Jakby tego było mało, nad ranem zaobserwowano pierwsze przymrozki, oczywiście przygruntowe, co mogło zwiastować rychły koniec dopiero co rozpoczętej pięknej jesieni.

Pip wrócił z dwoma kuflami i dwoma kumplami, których Clay nie znał. Ich imiona wyleciały mu z pamięci zaraz po tym, jak się przedstawili – Clay nic do nich nie miał, po prostu nazwiska się go nie trzymały.

– Powiadają, że należałeś do grupy – ni to stwierdził, ni zapytał jeden z nich, ten z rzadkimi rudymi włosami i twarzą wyrostka pokrytą gęsto piegami i nie mniej licznymi kraterami po krostach.

Clay pociągnął długi łyk piwa, odstawił kufel na blat, po czym posłał zakłopotanemu Pipowi karcące spojrzenie. Na koniec skinął głową.

Tamci dwaj popatrzyli na siebie znacząco.

– Pip mówi, że trzy dni broniliście Przełęczy Zimnego Ognia przed tysiącem żywych trupów – rzucił Pryszczaty, pochylając się mocniej nad stołem.

– Doliczyłem się ich tylko dziewięciuset dziewięćdziesięciu dziewięciu – poprawił go Clay. – Ale poza tym wszystko się zgadza.

– Mówi też, że usiekłeś Akatunga Strasznego – dodał ten drugi, którego próby wyhodowania brody zakończyły się klęską. Niejedna staruszka miała gęstszy zarost na twarzy niż on.

Clay upił drugi spory łyk, a następnie pokręcił głową.

– Tylko go raniliśmy. Ale słyszałem, że potem wyzionął ducha w swoim mateczniku. Spokojnie. We śnie.

Wyglądali na zawiedzionych, więc Pip trącił jednego łokciem.

– Zapytajcie go o oblężenie Wydrążonego Wzgórza.

– Wydrążonego Wzgórza? – powtórzył jak echo Skąpobrody, po czym jego oczy zrobiły się okrągłe jak monety. – Tego Wydrążonego Wzgórza? Zatem grupa, do której należałeś, zwała się…

– …Saga – dokończył Pryszczaty, nie kryjąc podziwu. – Należałeś do Sagi.

– Dawno to było – rzekł Clay, bawiąc się sękiem, który sterczał z wypaczonego blatu. – Ale ta nazwa wciąż budzi wspomnienia.

– A niech mnie – westchnął Pryszczaty.

– Jaja sobie ze mnie robicie – stwierdził Skąpobrody.

– A niech mnie – powtórzył jego kompan.

– Nie no, jaja sobie ze mnie robicie! – Skąpobrody lubił mieć ostatnie słowo nawet wtedy, gdy coś budziło jego niewiarę.

Clay nie odpowiedział, po prostu znów napił się piwa i wzruszył ramionami.

– Zatem znałeś Złotego Gabriela? – zapytał Pryszczaty.

Kolejne wzruszenie ramion.

– Tak, znałem Gabriela.

– Gabriela! – pisnął Pip, rozlewając trunek podczas gwałtowniejszego gestu. – Gabriela, powiadasz. Super.

– I Ganelona? – zapytał Skąpobrody. – I Arcandiusa Korga? I Matricka Czaszkotłuka?

– No i… – Pryszczaty skrzywił się, sięgając do mocno ułomnej pamięci. Tylko mu to zaszkodziło, przynajmniej zdaniem rozmówcy; i bez tego grymasu był paskudny jak chmura gradowa w weselny dzień. – Kto tam jeszcze był?

– Clay Cooper.

Zamyślony Skąpobrody pogładził palcami szczecinę porastającą mu żuchwę.

– Clay Cooper… – Zrobił zmieszaną minę. – No tak…

Pryszczaty potrzebował jeszcze chwili, by poukładać sobie wszystko w głowie, lecz w końcu pacnął się dłonią w czoło i roześmiał w głos.

– Bogowie, ale ze mnie głupek.

Bogowie doskonale o tym wiedzą, pomyślał Clay.

– Opowiedz nam coś z tamtych czasów – poprosił Pip, próbując złagodzić niezręczność sytuacji. – Na przykład o tym, co zrobiliście z tym nekromantą z Oddsfordu. Albo jak uratowaliście księżniczkę z… no wiesz… Na pewno pamiętasz.

Którą księżniczkę? zapytał w myślach Clay. Grupa uratowała ich kilka, a nekromantów ubijała nie pojedynczo, lecz na pęczki. Kto by ich liczył, zasrańców?

Ostatecznie Clay uznał, że to bez znaczenia, ponieważ i tak nie miał zamiaru snuć żadnych opowieści ani odkopywać wspomnień, które z takim trudem pogrzebał. Było to zadanie niełatwe dlatego, że im usilniej próbował zapomnieć, z tym większą mocą wracały do niego obrazy przeszłych wydarzeń.

– Wybacz, chłopcze – zwrócił się do Pipa, gdy osuszył kufel do dna. – Na tym dzisiaj koniec.

Przeprosił kompanów, rzucił koledze ze straży kilka miedziaków, mając nadzieję, że nigdy więcej nie będzie musiał oglądać Pryszczatego ani Skąpobrodego. Przecisnął się pośpiesznie do wyjścia i odetchnął głęboko, gdy stanął wreszcie w ciszy i chłodzie zaułka przed gospodą. Plecy bolały go od garbienia się nad stołem, rozprostował więc kości, zadarł głowę i spojrzał na pierwsze gwiazdy.

Doskonale pamiętał, co czuł kiedyś na widok nocnego nieba, jak mały i nieznaczący się wydawał w porównaniu z majestatem firmamentu. Z tego powodu ruszył w świat i dokonał tylu wspaniałych czynów: w nadziei, że któregoś dnia będzie mógł spojrzeć na ten niekończący się kobierzec gwiazd bez cienia wstydu i poczucia niższości. Niestety, niezbyt mu się to udało. Po chwili oderwał wzrok od ciemniejącego nieba i ruszył w kierunku domu.

Wymienił zdawkowe uprzejmości ze strażnikami pilnującymi zachodniej bramy. Tamci byli ciekawi, czy słyszał już o centaurze dostrzeżonym przy farmie Tassela. Albo o bitwie stoczonej na zachodzie i o tych biedakach obleganych w Castii. Paskudna sprawa, paskudna.

Ruszył dalej traktem, uważając, by nie skręcić kostki w głębokich koleinach. Cykady brzęczały w bujnej trawie po obu stronach drogi, wiatr szumiał w koronach drzew, imitując dźwięk przyboju. Clay zatrzymał się przy przydrożnym ołtarzyku wzniesionym ku czci Pana Lata, by rzucić miedziaka do stóp posągu. Po chwili zastanowienia zawrócił i cisnął jeszcze jedną monetę. Tutaj, z dala od miasta, było całkowicie ciemno, ale zdołał się powstrzymać i nie zerknął ponownie na niebo.

Lepiej patrz pod nogi, napomniał się w myślach, a przeszłość zostaw w spokoju. Zdobyłeś wszystko, czego pragnąłeś, racja? Masz dzieciaka, żonę, proste życie.

Bo wiódł prawe życie. I wygodne.

Nagle wydało mu się, że słyszy parsknięcie, jakim Gabriel skwitowałby tę myśl. Prawe? „Prawość to nuda”, zwykł mawiać jego przyjaciel. „Natomiast wygoda otępia”. Lecz czy nie znalazł sobie żony na długo przed Cooperem? I nie dochował się też córki? Dziś to już dorosła kobieta.

A jednak, mimo upływu lat, Clay nadal miał w pamięci obraz dawnego Gabriela – młodego, zapalczywego i wspaniałego. To właśnie on uśmiechał się półgębkiem we wszystkich wspomnieniach.

„Kiedyś byliśmy wielcy, sławni”, zdawał się mówić. „A teraz…”

– Teraz jesteśmy starymi zmęczonymi ludźmi – wymamrotał Clay, kierując swoje słowa do nocnego nieba.

I co w tym złego? W dawnych czasach spotkał niejednego prawdziwego olbrzyma i niemal każdy z nich okazał się dupkiem.

Jakby ignorując te argumenty, duch Gabriela towarzyszył Clayowi przez całą drogę do domu. Sunął za nim po trakcie, uśmiechając się po łotrzykowsku, jak to miał w zwyczaju, machał mu ręką z płotu sąsiada, siedział przycupnięty przed progiem chałupy niczym żebrak. Z tą tylko różnicą, że ten ostatni Gabriel nie był już młody. Z dawnej zapalczywości też niewiele zostało. A wspaniałości było w nim tyle co w desce ze sterczącym z niej zardzewiałym gwoździem. Krótko mówiąc, wyglądał okropnie. Na widok zbliżającego się Coopera wstał i rozciągnął wargi w uśmiechu. Clay w życiu nie widział tak smutnego człowieka.

Gdy zjawa się odezwała, jej głos był tak realny jak brzęczenie cykad i zawodzenie wiatru w koronach przydrożnych drzew. Moment później kruchy uśmiech rozprysł się i Gabriel – prawdziwy Gabriel, człowiek z krwi i kości, nie żaden duch – padł Cooperowi w ramiona, łkając mu w kark, tuląc się do niego jak wystraszone dziecko w mroku.

– Clay – szepnął. – Proszę… Musisz mi pomóc.

Rozdział drugi

ROSE

Weszli do chałupy, gdy tylko Gabriel wziął się w garść. Ginna zerknęła na nich znad kociołka i zacisnęła usta w wąską kreskę. Griff podbiegł od razu, machając krótkim ogonem. Claya tylko szturchnął nosem, ale nogę Gabriela zaczął obwąchiwać z takim zainteresowaniem, jakby była drzewem, pod którym sikają wszystkie psy z okolicy. Pod tym względem psisko chyba niewiele się pomyliło.

Dawny przyjaciel Coopera wyglądał fatalnie, co dało się zauważyć już na pierwszy rzut oka. Włosy i brodę miał potargane, ubranie tak podarte i brudne, że przypominało żebracze łachmany. W butach widać było dziury, paluchy sterczały z nich jak plotkary z okien. Poruszał niespokojnie rękami, jakby nad nimi w ogóle nie panował: albo je załamywał, albo palcami skubał w roztargnieniu rąbek szaty. Najgorsze jednak były oczy. Zapadły się głęboko w pobrużdżoną twarz, a spoglądał nimi tak ostro i z taką udręką, jakby wszędzie dostrzegał coś, czego nie chciał widzieć.

– Griff, leżeć! – rzucił Clay.

Pies obejrzał się na dźwięk swojego imienia. Z wodnistymi ślepiami i różowym językiem wystającym z kłębowiska czarnej szczeciny nie wyglądał najpiękniej i właściwie nie nadawał się do niczego prócz wylizywania talerzy. Nie umiał zaganiać owiec ani wypłaszać głuszców z kryjówek, a gdyby ktoś włamał się do chałupy, prędzej przyniósłby mu kapcie, niż pogonił intruza. Jednakże na sam widok kudłatej psiej mordy Clay się uśmiechał, a to już było nie byle co.

– Gabrielu. – Ginna odzyskała w końcu głos, choć się nie uśmiechnęła i nie podeszła, by uściskać gościa.

Nigdy nie darzyła Gabriela szacunkiem. Clay podejrzewał nawet, że Ginna wini dawnego kolegę z grupy o wszystkie przywary męża (uprawianie hazardu, skłonność do bójek, nadmierny pociąg do trunków), których oduczyła go w ciągu minionych dziesięciu lat, i wszystkie inne złe nawyki (takie jak jedzenie z otwartą gębą, zapominanie o umyciu rąk czy okazjonalne na szczęście podduszanie ludzi), nad którymi wciąż pracowała.

Do tego dochodziły – rzadkie, bo rzadkie – wizyty Gabriela w czasach już po tym, jak odeszła jego żona. Zawsze przybywał z tą samą propozycją: chciał doprowadzić do ponownego zebrania grupy, aby raz jeszcze wyruszyć na poszukiwanie sławy, fortuny i z pewnością niebezpiecznych przygód. A to proponował, by pojechali do miasta na południu, które trzeba ratować przed smokiem, a to chciał oczyścić Las Płaczu z watahy wilkołaków lub też iść na odsiecz staruszce mieszkającej na drugim krańcu królestwa, ponieważ tylko Saga była w stanie rozwiesić, a potem zebrać całe zrobione przez nią pranie!

Clay nie potrzebował wsparcia Ginny, by odrzucać te propozycje, sam bowiem widział, że Gabrielowi ckni się za czymś, czego nie da się przywrócić. Przyjaciel był niczym starzec, który trzyma się kurczowo wspomnień ze świetlanej młodości. Ba, Gabriel był tym starcem. Tymczasem życie nie toczy się w ten sposób. Nie jest kołem, które zatacza kręgi raz po raz. Zdaniem Claya przypominało raczej łuk – było jednokierunkowe jak droga słońca po niebie, które najpierw wspina się ku górze, by rozbłysnąć najjaśniej, a potem zaczyna nieuchronnie opadać ku horyzontowi.

Clay otrząsnął się z głębokiego zamyślenia. Czasami tak miał, żałował tylko, że nie potrafi przekuwać myśli w słowa. Gdyby umiał to robić, byłby naprawdę wyszczekanym draniem.

A tak, sterczał tam jak kołek, wsłuchując się w coraz bardziej niezręczną ciszę dzielącą jego żonę i przyjaciela.

– Wyglądasz na głodnego – powiedziała w końcu Ginna.

Gabriel przytaknął i znów zaczął wykonywać te niezborne ruchy rękami.

Widząc to, żona Coopera – jego ukochana, przemiła, cudowna żona – zmusiła się do uśmiechu, po czym sięgnęła ponownie po chochlę, którą wcześniej mieszała w kociołku.

– Siadaj zatem – rzuciła przez ramię. – Nakarmię cię. Dzisiaj zrobiłam ulubione danie mojego męża: potrawkę z zająca na wywarze grzybowym.

Gabriel się zdumiał.

– Przecież Clay nie znosi grzybów.

Spostrzegłszy, że plecy żony tężeją, Cooper zebrał się w sobie.

– Kiedyś ich nie znosiłem, to fakt – rzekł radosnym tonem, zanim jego żona, impulsywna, pyskata, diablo przerażająca żona zdążyła się odwrócić i strzaskać gościowi czaszkę wielką kopyścią. – Ginna jednak coś z nimi robi. Sprawia, że są… – „Nie aż tak kurewsko obrzydliwe”, chciał powiedzieć, lecz zreflektował się w porę i dokończył nieprzekonująco: – Całkiem smaczne. – Zwracając się do żony, zapytał: – Co ty tam z nimi robisz, kochanie?

– Gotuję – odwarknęła najbardziej złowieszczym tonem, do jakiego jest zdolna kobieta.

W kąciku ust Gabriela pojawiło się coś, co mogło być zaczynem uśmiechu.

Zawsze uwielbiał patrzeć, jak wiję się pod jej obcasem, przypomniał sobie Clay, siadając na krześle. Przyjaciel natychmiast poszedł w jego ślady. Griff podreptał w tym czasie na swoje legowisko, by wylizać porządnie jaja, a potem zapaść w kolejną drzemkę. Cooper z trudem zwalczył poczucie zazdrości na ten widok.

– Tally w domu? – zapytał.

– Wyszła – odparła Ginna. – Dokądś.

Oby dokądś blisko. W pobliskim lesie pojawiły się kojoty. A po wzgórzach grasowały wilki. U licha, Ryk Yarsson widział centaura w pobliżu farmy Tassela. Albo łosia. Każde z tych zwierząt mogłoby zabić młodą dziewczynę, gdyby wpadła na nie z zaskoczenia.

– Powinna być w domu przed zmrokiem – przypomniał.

Żona skrzywiła się na tę uwagę.

– Ty także. Wziąłeś dodatkowe godziny na murze czy wyczuwam od ciebie smród królewskich szczyn?

Tak nazywała piwo serwowane w jego ulubionej gospodzie. Nazwa była na tyle celna, że Clay roześmiał się, gdy usłyszał ją po raz pierwszy. W tym momencie jednak nie wydawała mu się ani trochę zabawna.

Co do Gabriela – przeciwnie. Jemu humor wyraźnie się poprawił po tej wymianie zdań. Przyjaciel z dawnych czasów uśmiechał się pod nosem jak młodzik, który widzi, że brat dostaje burę za jego występek.

– Tally poszła na bagna – wyjaśniła tymczasem Ginna, wyciągając z kredensu dwie ceramiczne miski. – Ciesz się, że naniesie do domu tylko żab. Kiedy zacznie sprowadzać tu chłopaków, będziesz miał więcej powodów do zmartwień.

– Nie ja jeden – odburknął.

Jego żona i to stwierdzenie przyjęła skrzywieniem ust, a mógłby przecież jeszcze zapytać, dlaczego nie postawiła przed nim michy z parującą potrawką. Słyszał potężne burczenie w brzuchu, i to pomimo świadomości, że obok rozgotowanego mięsa pływa pełno grzybów.

Ginna tymczasem zdjęła opończę z wieszaka przy drzwiach.

– Pójdę i sprawdzę, czy u Tally wszystko w porządku – oświadczyła. – Może potrzebować pomocy przy niesieniu żab. – Podeszła i pocałowała Claya w czubek głowy, po czym wygładziła mu włosy. – A wy pogadajcie sobie w tym czasie, chłopcy.

Otworzyła drzwi i przystanęła nagle, jakby się zawahała. Zerknęła przez ramię najpierw na Gabriela, który rzucił się na potrawkę, jakby to był jego pierwszy ciepły posiłek od bardzo dawna, a następnie na Claya. Cooper dopiero kilka dni później pojął (po dokonaniu trudnego wyboru i przejechaniu wielu mil), co w tym momencie dostrzegł w jej oczach. Był to swoisty smutek, pełen zrozumienia i rezygnacji, jakby już wtedy wiedziała – jego kochająca, piękna, nieziemsko bystra żona – że to, co się wydarzy, jest nieuniknione jak zima albo spływ wód rzeki ku morzu.

Z zewnątrz powiało chłodem. Ginna zadrżała mimo ciepłej opończy, po czym wyszła.

– Chodzi o Rose.

Skończyli jeść, odstawili miski na bok. Clay wiedział, że powinien umieścić je w balii, aby wymoczyły się w wodzie, dzięki czemu łatwiej będzie je potem wyszorować, ale czuł, że nie może ruszyć się teraz od stołu. Gabriel zjawił się wieczorową porą, przybywając z naprawdę daleka, by mu coś powiedzieć. Niech więc to wreszcie z siebie wydusi.

– Masz na myśli swoją córkę? – doprecyzował Clay.

Gabriel skinął wolno głową. Dłonie trzymał płasko na blacie. Wzrok miał utkwiony w jakimś punkcie między nimi.

– Jest taka uparta – wydukał w końcu. – Porywcza. Chciałbym móc powiedzieć, że ma to po matce, ale… – Uśmiechnął się znów ze smutkiem, tylko przelotnie. – Pamiętasz, jak uczyłem ją walki na miecze?

– Pamiętam, że ci mówiłem, iż to niezbyt dobry pomysł – odparł Clay.

Gabriel zbył tę uwagę wzruszeniem ramion.

– Chciałem, żeby umiała się obronić. Wiesz, coś w stylu: dziabnij drania ostrym końcem i tyle, ale ona chciała umieć więcej. Chciała być w tym… – zamilkł, szukając odpowiedniego słowa – …świetna.

– Jak jej ojciec.

Na twarzy Gabriela zagościła kwaśna mina.

– Tak. Nasłuchała się zbyt wielu opowieści, jak sądzę. Nabiła sobie głowę tymi nonsensami o bohaterstwie i braterstwie broni.

Ciekawe, kto jej tego wszystkiego naopowiadał? zapytał w duchu Clay.

– Wiem – rzucił Gabriel, jakby czytał mu w myślach. – Po części to moja wina, nie mam zamiaru przeczyć. Ale nie jestem winien wszystkiemu. Dzieciaki dzisiaj… one mają jakąś obsesję na punkcie najemników, Clay. Wielbią ich. To nienormalne. Przecież większość tych drani nie należy nawet do żadnej grupy! Wynajmują bandę zbirów, którzy walczą za nich, a sami paradują w tych swoich fircykowatych zbrojach z wymalowanymi gębami i lśniącymi mieczykami u boku. Jest nawet taki jeden, nie robię cię w konia, który rusza do boju na mantykorze!

– Na mantykorze? – zdziwił się Clay.

Gabriel zaśmiał się gorzko.

– No właśnie. Kto normalny rusza do boju na mantykorze? Przecież te draństwa są niebezpieczne! Tobie akurat nie muszę tego mówić…

Nie musiał. Clay miał paskudną bliznę na prawym udzie, trwały ślad po tańcu z jednym z tych potworów. Mantykory nie da się udomowić, a już z pewnością nie nadaje się pod siodło. Zresztą kto chciałby wskoczyć na grzbiet skrzydlatego lwa, którego ogon zakończony jest kolcem jadowym?

– Nas też kiedyś wielbili – przypomniał przyjacielowi Cooper. – A w każdym razie ciebie. I Ganelona. Do dzisiaj opowiadają o was niestworzone historie. I śpiewają piosenki.

Opowieści były oczywiście mocno przesadzone. A piosenki w przeważającej większości nie na temat. Niemniej jedne i drugie przetrwały do czasów, w których ich bohaterowie byli już kimś zupełnie innym.

„Kiedyś byliśmy wielcy, sławni…”

– To nie to samo – upierał się Gabriel. – Powinieneś zobaczyć, jakie tłumy się dzisiaj zbierają, gdy któraś grupa wkracza do miasta. Faceci wrzeszczą, baby płaczą.

– To straszne – mruknął Clay, bynajmniej nie żartując.

Gabriel mówił dalej, jakby Cooper w ogóle się nie odezwał.

– No więc Rose zapragnęła nauczyć się obracania mieczem, a ja uległem pod presją. Miałem nadzieję, że prędzej czy później zarzuci naukę, a skoro tak się już uwzięła, równie dobrze to ja mogłem być jej instruktorem. Nie wiesz nawet, jak bardzo wkurzyłem jej matkę.

Tak się złożyło, że Clay wiedział. Valerię wkurzała każda forma przemocy oraz broń, jak również wszyscy ci, którzy używali pierwszej lub drugiej, i to bez względu na intencje. Saga rozpadła się przed laty głównie z jej powodu.

– Problem w tym – kontynuował Gabriel – że Rose była dobra, naprawdę dobra w fechtunku, i wierz mi, to nie są tylko czcze przechwałki dumnego ojca. Zaczęła od sparingów z dzieciakami w swoim wieku, a gdy zmłóciła już wszystkie tyłki w okolicy, zaczęła szukać okazji do walki na ulicy, potem zaś przeszwarcowała się jakoś do pomniejszych turniejów.

– Nieodrodna córka Złotego Gabriela – zażartował Clay. – To musiały być naprawdę niezłe walki.

– Też tak sądzę – przyznał jego przyjaciel. – Ale któregoś dnia Valeria zauważyła sińce. Odbiło jej na ten widok. Całą winę, rzecz jasna, zrzuciła na mnie. Zaparła się… sam wiesz, jaka potrafi być przekonująca… no i Rose zaprzestała walk na jakiś czas, z tym że… – Zawiesił głos, jakby gorzkie słowa nie chciały mu przejść przez usta. – Po tym jak jej matka odeszła, nie dogadywałem się za dobrze z Rose. Znów zaczęła znikać. Czasami nie wracała do domu przez kilka dni z rzędu. Przynosiła nowe siniaki, nie mówiąc o poważniejszych obrażeniach. Obcięła włosy. Dzięki niech będą Czwórcy Świętej, że jej matki podówczas nie było już z nami, bo skończyłbym łysy jak kolano. A potem pojawił się cyklop.

– Cyklop?

Gabriel spojrzał na Coopera spode łba.

– Wielki drań z jednym okiem pośrodku czoła.

Clay wytrzymał jego spojrzenie.

– Wiem, jak wygląda cyklop, baranie.

– Dlaczego więc pytasz?

– Ja wcale… – Cooper zamilkł. – Mniejsza o to. Co z tym cyklopem?

Gabriel westchnął.

– To było tak… Pewien cyklop osiadł w starym forcie na północ od Ottersbrook. Tu ukradł trochę bydła, tam kilka kóz albo psa, a potem wybił do nogi ludzi, którzy poszli szukać żywiny. Dworscy mieli akurat pełne ręce roboty, więc rozglądali się za kimś, kto mógłby go dla nich usiec. Tyle że w okolicy nie było żadnych najemników, a w każdym razie nikogo na tyle mocnego, by poradził sobie z cyklopem. Wtedy ktoś podrzucił im moje nazwisko. Wysłali nawet umyślnego, żeby zapytał, czy się podejmę zadania, ale powiedziałem stanowcze: nie. U licha, dzisiaj nie mam nawet własnego miecza!

Zaskoczony Clay znów wpadł mu w słowo.

– Co? Jak to? A Vellichor?

Gabriel spuścił wzrok.

– No… wiesz… sprzedałem go.

– Co takiego? – zapytał Cooper, lecz zanim przyjaciel zdążył odpowiedzieć, sam złożył dłonie na stole, w obawie, że zaciśnie je w pięści albo chwyci jakieś naczynie i roztrzaska je o głowę Gabriela. Gdy znów się odezwał, musiał z całych sił panować nad swoim głosem. – Powiedziałeś, iż sprzedałeś Vellichora. Miecz, który archont powierzył ci na łożu śmierci i którego wcześniej użył, by wyrąbać sobie przejście ze swojego świata do naszego? Czy mówimy o tym samym mieczu? I ty go, kurwa, sprzedałeś?!

Gabriel, który zapadał się w sobie po każdym kolejnym słowie przyjaciela, ostrożnie potaknął.

– Miałem długi do spłacenia, a Valeria nalegała, abym pozbył się go z domu po tym, gdy odkryła, że to ja nauczyłem Rose walczyć – wyznał płaczliwym tonem. – Twierdziła, że jest niebezpieczny.

– Ona… – Clay się pohamował. Opadł na oparcie krzesła, przetarł oczy kłykciami. Jęknął głośno, a Griff, wyczuwając irytację pana, odpowiedział ze swojego posłania podobnym dźwiękiem. – Dokończ opowieść – wyrzucił wreszcie z siebie wstrząśnięty Cooper.

Gabriel podjął:

– Jak już wspomniałem, odmówiłem wyprawy na cyklopa, a ten w ciągu paru tygodni narobił w okolicy niezłego burdelu. W końcu dobiegły mnie słuchy, że ktoś się na niego zasadził i zabił go. – Uśmiechnął się z zazdrością i smutkiem zarazem. – Sam jeden.

– Rose – mruknął Clay.

To nie było pytanie. Nie musiał o nic pytać, by wiedzieć.

Gabriel potwierdził skinieniem głowy.

– Z dnia na dzień stała się sławna. Krwawa Rose, tak na nią wołali. Piękny przydomek, cokolwiek mówić.

Owszem, przyznał w myślach Clay, ale nie powiedział tego na głos. Nadal wściekał się o miecz. Im prędzej jego dawny przyjaciel wydusi z siebie wszystko, co ma do powiedzenia, tym prędzej usłyszy, że ma się wynosić z tego domu i więcej nie wracać.

– Zebrała nawet własną grupę – kontynuował tymczasem Gabriel. – Wspólnie oczyścili kilka gniazd w pobliżu miasta. Załatwili wielkie pająki, padlinożernego wyrma z kanałów, o którego istnieniu wszyscy zdążyli zapomnieć. Mimo to miałem nadzieję… – Przygryzł wargę. – Miałem wciąż nadzieję, że jednak obierze inną drogę życia, lepszą, zamiast podążyć w moje ślady. – Podniósł głowę. – A potem nadeszło wezwanie z republiki. Castia błagała, by każdy, kto potrafi robić mieczem, wyruszył przeciw hordzie z Wyldu.

Clay tylko przez moment zastanawiał się, jakie to ma znaczenie dla opowieści przyjaciela. Natychmiast przypomniał sobie, o czym mówiono wieczorem w gospodzie. Dwudziestotysięczna armia rozgromiona przez wielekroć liczniejszego wroga, niedobitki oblężone w Castii, ludzie żałujący, że nie zginęli w bitwie, zamiast konać powoli w cierpiącym głód i choroby mieście.

To oznaczało, że córka Gabriela nie żyje bądź że zginie niebawem, gdy miasto padnie.

Clay otworzył usta, by się odezwać, zarazem próbując zapanować nad łamiącym się głosem.

– Gabrielu, ja…

– Muszę ją uratować, Clay. I chciałbym mieć cię u swojego boku. – Gabriel pochylił się nad stołem, w jego spojrzeniu lśnił żar ojcowskiego gniewu i lęku. – Czas zebrać grupę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Kings of the Wyld

Copyright © 2017 by Nicholas Eames

This edition published by arrangement with Orbit, New York, New York, USA.

All rights reserved

Mapa: Tim Paul Illustration

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2018

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Urszula Gardner

Wszelkie spolszczenia i zmiany nazw własnych za wiedzą i zgodą Autora.

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Krzysztof Rogulski

Ilustracja na okładce: Richard Anderson

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Królowie Wyldu, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-977-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer