Kasey Michaels

Intryga i miłość

Tłumaczenie:

Krzysztof Dworak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

11 marca 1812 roku

Najdrożsi Chance i Julio!

Przesyłam Wam najserdeczniejsze pozdrowienia z Becket Hall.

Od waszej wizyty w Boże Narodzenie minęło, jak się zdaje, wiele czasu. Rozumiemy, jak bardzo jesteś zajęty w Ministerstwie Wojny, Chance, kiedy lord Wellington przygotowuje się do szturmu na Badajoz, skoro rozprawił się nareszcie z opozycją w Ciudad Rodrigo. Wellesley został angielskim księciem i na dokładkę Duque de Ciudad Rodrigo? Madre De Dios! Jak wspaniale nagradzamy mężczyzn, którzy umieją skutecznie zabijać innych w tym oszalałym świecie!

Zastanawiam się, czy też zaszczyty go zepsują, czy może rozsądek przeważy? Szerzą się pogłoski o tym, jakoby Bonaparte planował kampanię przeciwko Rosji, więc Wellingtonowi mogłoby się przysłużyć, gdyby skoncentrował wysiłki na Półwyspie, gdyż z Rosjanami łatwo Korsykaninowi nie pójdzie. Powszechnie wiadomo, że ci, których przyparto do muru, walczą najzacieklej!

To jednak rozmowa na kiedy indziej.

Jutrzenki nadal nie czerwienią nieba, a noce są gwieździste; cieszymy się doskonałą pogodą. Courtland zapamiętale zwiedza wiejskie okolice.

Otacza nas spokój, a w każdym razie będzie nas spokój otaczał, gdy w piątek poślemy do was Morgan. Powrotną drogę do cywilizacji odbędzie pod dobrą opieką i powinna trafić do was już w niedzielę, o ile nie wciągnie Jacoba w jakąś kabałę po drodze. Poleciłam mu towarzyszyć jej w podróży, ponieważ biedaczysko zadurzył się w niej po uszy i gotów by dla niej nawet życie oddać!

Nie zdecydowałem jeszcze jednak, czy fakt ten czyni go dla niej dobrym kandydatem, czy też może przeciwnie, całkowicie go dyskwalifikuje.

Cassandra jest oczywiście okropnie zazdrosna o siostrę i żądała, abym wam przypomniał, że i ona będzie wkrótce miała swój sezon, o czym jej ojciec najpewniej wolałby w ogóle zapomnieć.

Sama Fanny tymczasem zdaje się tym wcale nie zainteresowana i cały swój czas poświęca konnym wyprawom na trzęsawiska Romney. Eleanor wyraziła się całkiem jasno, że nie zamierza odwiedzać Londynu, a tym bardziej rozważać małżeństwa.

Piszę o tym wszystkim w nadziei, że zdążycie się na ich szaleństwa przygotować, bo obawiam się, że w przeciwnym razie w jedną noc spakowalibyście się i uciekli do Ameryki, zostawiając siostry same sobie.

Co do Ameryki, wybacz, że taki odludek jak ja w ogóle zasięga języka o sprawach tego świata, ale czy w ministerstwie chodzą słuchy o możliwej wojnie między naszymi krajami? Dochodzą mnie tu pogłoski, ale przecież w rozmowie z przełożonymi nie wolno ci wspomnieć o twoim najbardziej wątpliwym źródle informacji.

Gdybym jednak parał się hazardem, poszedłbym o zakład, że pogłoska stanie się faktem jeszcze przed nadejściem lata.

Jacko i inni wbijają Spencerowi i Rianowi do głów wiedzę, którą powinni byli posiąść już dawno temu. Tymczasem dla mnie priorytetem pozostaje Courtland. Chyba powinienem się poprawić: wcale nie jest tu w Becket Hall tak spokojnie, ale z dnia na dzień życie przynosi nam coraz więcej radości.

Monsieur Aubert, mistrz tańca, którego nam uprzejmie użyczyłeś, opuścił nas dwa dni temu, szukając nowego zajęcia z wspaniałymi referencjami od Odette. Morgan nauczyła się swoich kroków, chociaż jest w tańcu według monsieur nadmiernie ekspresyjna. Mon Dieu! Ależ ci Francuzi potrafią dramatyzować!

Warto przy tej okazji nadmienić, że wczoraj otrzymałem od dobrego monsieur zdawkowy liścik, w którym przeprasza za to, że udało się Morgan skusić go (dokładnie tego słowa użył; wolę nie myśleć, jakie niesie w sobie implikacje!), aby ją nauczył walca wiedeńskiego. Podobno Paryż zaakceptował ten taniec, ale monsieur Aubert załamywał ręce, że londyńska socjeta uzna go za nazbyt wyzywający!

Wszystko to piszę w charakterze ostrzeżenia dla ciebie, synu. Jeśli podczas balu dojdzie twoich uszu melodia choćby mgliście przypominająca bawarskie lub germańskie nuty, być może zechcesz złapać Morgan za ucho i zawczasu ściągnąć ją z parkietu, tak by nie przyniosła ci publicznie wstydu.

Zarazem muszę przyznać, że oboje z Eleanor jesteśmy zadowoleni z efektów pracy modniarki towarzyszącej monsieur Aubertowi i garderoba Morgan doskonale się przysłuży debiutantce, która ma ambicje nadać swoim debiutem ton całemu sezonowi.

Sam dobrze wiesz, że Morgan całkiem brakuje skromności, chociaż pozornie jest jak zdjęta z młodzieńczego portretu matki. W jedwabiach i w worku pokutnym na równi przyciągałaby wszystkie spojrzenia.

Nie musisz się jednak niczego obawiać, ponieważ dzięki naszej najdroższej Julii Morgan jest w bardzo dobrych rękach. Odnoszę wrażenie, że Julia jednym gestem mogłaby uspokoić stado rozszalałych słoni.

Sam się zresztą o tym przekonasz. Rodzeństwo przesyła gorące pozdrowienia, a Courtland załącza dodatkowo specjalną wiadomość. Przeczuwa, że jakiś Bogu ducha winny Romeo będzie miał wkrótce bliskie spotkanie z Morgan!

Trzymam was oboje za słowo, że doprowadzicie Morgan z powrotem na łono rodziny przed końcem sezonu. Oczekuję, że będziesz donosił mi o jej postępach! Oszczędźcie mi jednak szczegółów, które przyprawiłyby takiego staruszka jak ja o rumieniec. Już sama moja wyobraźnia dostatecznie jest przerażająca! Żywię tylko słabą nadzieję, że w całym Londynie znajdzie się choć jeden mężczyzna zdolny podołać wyzwaniu, jakie ona stawia.

Z podziękowaniami, błogosławieństwem i modlitwą wdzięcznego rodzica za was oboje

kochający ojciec,

Ginsley G.B. Becket

– Na pewno sprawi ci przyjemność fakt, że mój ojciec pozostaje niekwestionowanym mistrzem niedopowiedzenia – zauważył Chance Becket, wręczając dwustronicowy list swojej żonie. Podszedł zaraz do barku w salonie ich miejskiej rezydencji przy Upper Brook Street, by napełnić kieliszek wina. – Szklankę lemoniady?

– Dziękuję, mój kochany – odparła Julia, rzuciła okiem na treść listu i odłożyła go. – Ainsley nie przejmuje się kosztem usług pocztyliona, prawda? Później przeczytam list w całości. Tymczasem może opowiesz mi pokrótce, co pisze i co tak naprawdę ma na myśli?

Chance usiadł obok młodej żony i podniósł jej dłoń do ust. Wiedział, że nie ma sensu jej oszukiwać.

– Obawiam się, moja słodka, że ostrzega nas przed kłopotami, jakich może przysporzyć nam Morgan.

Julia oparła głowę na ramieniu męża i westchnęła głęboko. Znała Morgan i wiedziała doskonale, że słowa Chance’a są bardzo powściągliwe.

– To wszystko? Już wcześniej spodziewałam się tarapatów, więc Morgan na pewno nie chciałaby mnie zawieść. Czy pisał coś więcej?

– Gang Czerwonych szczęśliwie zniknął z Romney Marsh, Court nadal dowodzi jako Czarny Duch i wszystko toczy się właściwym torem.

Julia zesztywniała bezwiednie, gdyż ogarnęły ją wspomnienia o czasie spędzonym w Becket Hall i przyniosły ze sobą dawne lęki. Poznała Chance’a, gdy odpowiedziała na ogłoszenie i została nianią jego młodszej siostry, Alice. Od tamtej pory jej życie zmieniło się nie do poznania.

– Naprawdę tak napisał?

– Nie dokładnie, ale to właśnie miał na myśli. – Chance odłożył kieliszek i nawinął sobie na palec jeden z jasnych loków żony. – Prócz tego przewiduje klęskę Napoleona i wojnę pomiędzy Anglią i Stanami Zjednoczonymi. A dlaczego ktoś, kto nigdy nie opuszcza Romney Marsh, jest tak zainteresowany resztą świata, pozostaje dla mnie zagadką. Chciałbym, żeby odwiedził Londyn i dołączył do mnie w Ministerstwie Wojny.

Julia ścisnęła jego rękę. Sekrety Ainsleya Becketa, które dzielili, mocno ich zbliżyły.

– Nie zrobi tego. Nie zamierza ryzykować, że zostanie rozpoznany. Zniweczyłoby to dzieło jego życia.

– Teraz już wątpię, żeby on w to naprawdę wierzył. Od ponad dziesięciu lat pozostaje bezpieczny. Wkrótce odzyskamy Morgan. Potem prawdopodobnie odwiedzą nas Spence i Rian. Będę w stanie wyrzucić ich z każdej szulerni i domu publicznego w mieście.

– Nie zrobiliby nam tego! – Julia przygryzła wargę i westchnęła. – Zrobiliby, prawda? Chyba pozwolę ci zająć się braćmi, podczas gdy ja będę opiekowała się dziewczętami. Umowa stoi, mój drogi?

Chance uśmiechnął się szeroko i pocałował ją w policzek.

– Gdybym wiedział, jak łatwo przyjdzie mi scedować na ciebie odpowiedzialność za Morgan, madame, ostatnie kilka miesięcy mojego życia byłoby znacznie szczęśliwsze. Obiecujesz? Naprawdę zobowiązujesz się wprowadzić do londyńskiego towarzystwa Morgan i pozostałe siostry, o ile wyrażą takie życzenie? A ja będę miał za zadanie tylko zajmować się braćmi?

Julia przyjrzała się uśmiechowi męża i wyciągnęła rękę po list od Ainsleya.

– Nim na to przystanę, wolałabym najpierw poznać obawy twojego ojca.

Chance przewrócił dramatycznie oczami i sięgnął po kieliszek.

– Tak oto depczesz moje nadzieje. A czy wspominałem ci już, kochanie, że najbliższe trzy miesiące będę musiał spędzić niemal w całości w ministerstwie?

Julia miała już oczy jak spodki, gdyż natrafiła na ustęp odnośnie do monsieur Auberta.

– Szczerze w to wątpię, Chance. A co do walca, to na pewno się nie odważy! Chociaż jestem nowa w towarzystwie, dobrze wiem, że na walca nawet lord Byron nie patrzy łaskawym okiem.

– Dlatego że to wyuzdany taniec. Sam słyszałem. Przy czym Byron jest czysty i niewinny niczym pierwszy śnieg. – Chance wziął łyk wina. – Ojciec najwyraźniej życzyłby sobie, żeby Morgan jak najszybciej znalazła męża. To akurat jest jasne jak słońce. Może powinniśmy sporządzić listę odpowiednich kawalerów?

– A potem odpowiednio wszystkim pokierować? Nic z tego, kochanie. Ten, od którego będziemy ją chcieli trzymać jak najdalej, okaże się dla niej najbardziej atrakcyjny. A skoro już to omówiliśmy, postanowiłam jednak wypić z tobą kieliszek wina. A nie lemoniadę.

ROZDZIAŁ DRUGI

Jacob Whiting był tak zdenerwowany, że z trudem powstrzymywał drżenie rąk. Obrazy bliskiej katastrofy zapełniały jego wyobraźnię. A myślał, że czeka go wspaniała przygoda!

Tylko raz podczas swojego dwudziestoletniego życia był w jakimś interesującym miejscu. Pojechał wtedy do Dymchurch na rwanie zęba. Podróż do Londynu spadła na niego niespodzianie, jak prezent na Gwiazdkę, a towarzystwo Morgan Becket sprawiało, że czuł się tak, jakby w tę Gwiazdkę wypadały też jego urodziny.

Teraz, gdy minęły zaledwie dwa dni jego wspaniałej, wymarzonej przygody, Morgie wszystko zepsuła. Teraz Jacob wolałby znaleźć się z powrotem w Becket Hall albo w swoim łóżku nad gospodą w wiosce, którą założył Ainsley, i słuchać przez szpary w deskach opowieści starych żeglarzy.

– Morgie… chciałem powiedzieć, panno Morgan, bardzo panią proszę. Pani tata urwie mi głowę, jeśli przydarzy się pani coś złego.

Morgan Becket spojrzała na Jacoba wrogo. Miała wrażenie, że jej towarzysz podróży stał się nagle okropnie melodramatyczny i zalękniony, a na domiar złego nie chciał spełniać jej życzeń. Była przyzwyczajona, że łatwo owija go sobie wokół małego paluszka. Tak było od chwili, kiedy dwanaście lat temu po raz pierwszy na nią spojrzał.

Tym razem jednak sam uśmiech nie wystarczył. Nie pomogło też droczenie się z nim. Tatuś musiał biedaczka naprawdę napawać panicznym strachem! – pomyślała.

– Niech ci będzie, cykorze – odparła w końcu, nadąsana. – Sama ją osiodłam. Wiesz przecież, że potrafię.

– Nie! – wykrzyknął Jacob i szybko pobiegł za Morgan, która uśmiechała się szeroko, idąc z wysoko uniesioną brodą poprzez zakurzony dziedziniec w stronę stajni. Długo czekała na tę chwilę, kiedy jeźdźcy, których posłał z nimi ojciec, zawrócą wreszcie do Becket Hall i nikt prócz Jacoba nie będzie stał jej na drodze w poszukiwaniu przygód.

– Panno Morgan, błagam! – powtórzył, prawie biegnąc obok niej, podczas gdy ona szła długim, miękkim krokiem, który nie pasowałby wielu kobietom, gdyż sprawiałby zbyt męskie wrażenie. Te kobiety nie miały jednak jej kształtów. – Nie może panienka jechać do Londynu na Berengarii. To po prostu nie do pomyślenia, nie może panienka!

Wypowiedziawszy te słowa, Jacob natychmiast się skrzywił, bo zrozumiał, że popełnił fatalny błąd.

– Nie mogę, Jacobie? – zdziwiła się Morgan i obróciła na pięcie, wcale się nie starając maskować szerokiego uśmiechu. – To chyba wyjaśnia sytuację, prawda?

Dotknęła jego ramienia dłonią w rękawiczce, a Jacob zarumienił się jak rak. Cała jego determinacja w jednej chwili ulotniła się.

– Morgie, nie rób tego. Proszę…?

– Zastanów się nad tym, drogi przyjacielu. Cały świat zjeżdża się do Londynu na rozpoczęcie sezonu. Czy mam się tam zjawić jako kolejna wiejska szlachcianka w poszukiwaniu męża? O nie. Nigdy się na to nie zgodzę.

Jej przyjaciel z dzieciństwa był już bliski płaczu.

– Chance i Julia będą się spodziewali skandalu. Przecież nie możemy ich zawieść!

– Odette obiecywała, że będziesz potulna jak jagniątko! – Sięgnął za pazuchę i wyciągnął małą brązową torebkę przystrojoną kolorowymi wstążkami. Popatrzył na nią z niesmakiem. – Oto, co myślę o jej amuletach!

– Stój! – zawołała Morgan, szczerze przejęta. Złapała jego nadgarstek, zanim zdążył cisnąć torebkę na ziemię. – Rozum ci odjęło? Zrobiła ją specjalnie dla ciebie!

Jacob skinął głową. Przeszło mu przez myśl, że Morgan być może ocaliła go właśnie przed gromem z jasnego nieba, który spaliłby go na miejscu. – Powiedziała, że dzięki temu amuletowi będę mógł cię okiełznać. Nie wierzyłem jej, prawdę mówiąc. Słyszałem już opowieści o tym, jak się myliła, kiedy zapewniała o twoim bezpieczeństwie, kiedy byłaś na jakiejś wyspie…

– Jacobie Whiting, zamilcz! – ostrzegła go surowo Morgan. Rozejrzała się, czy nikt ich nie obserwuje i nie słyszy, po czym zbliżyła się do niego i podjęła: – Bóg obdarzył cię rozumem, a przynajmniej mam taką nadzieję. Korzystaj z niego! A w zamian nie rozpuszczaj tak języka, bo inaczej znajdziesz się w drodze powrotnej do Becket Hall, zanim postawisz chociaż jedną nogę na bruku Upper Brook Street. A wracać będziesz na piechotę, przyjacielu, odprawiony moim kopniakiem!

– Przepraszam, Morgie. Nie powinienem był pomyśleć o wyrzuceniu… I nie powinienem był tyle gadać… – ściszył głos do szeptu – …sama wiesz o czym. Przyłapałaś mnie i masz mnie w garści. Po prostu myślałem, że przez ostatnie kilka mil nic nam już nie grozi. W końcu przed nami już tylko dwie godziny jazdy, za dnia i wśród wielu ludzi. Odkąd pozostali ruszyli w drogę, uznałem, że jesteśmy już bezpieczni. Bardzo cię przepraszam.

Jacob wiedział jednak podobnie jak ona, że jeźdźcy musieli wracać, ponieważ tak daleko od Romney Marsh mogli zostać rozpoznani. Wszyscy oni mieli być martwi, a tymczasem przebywali cali, zdrowi i dorośli już w Anglii.

Morgan i jej rodzeństwo byli bezpieczni, z wyjątkiem Courtlanda, który w chwili przyjazdu do Romney Marsh miał już siedemnaście lat. Chance też był starszy, ale tak bardzo się zmienił od tamtej pory, że jak dotąd nikt nie spostrzegł nawet odległego podobieństwa do mężczyzny, którym był w przeszłości.

Podobnie nikt nie miał obaw, że ktoś rozpozna tamto dziecko w kobiecie, którą stała się Morgan.

– Nic się nie stało, Jacobie – zapewniła go. Nie pojmowała, jak to możliwe, że dwa lata od niej starszy Jacob jest wciąż jeszcze jak dziecko. – Nie rozmawiamy jednak o przeszłości, pamiętasz?

– Ale ja przecież i tak nic nie wiem, prawda? – Policzki Jacoba, które dotąd zdobił rumieniec, zbladły niezdrowo. – Nie powiesz o tym… nikomu?

– Nie powiem – przyrzekła, a widząc, że jest wciąż zatroskany, dodała: – Czy Odette naprawdę obiecała, że dzięki tej torebeczce będziesz miał nade mną władzę?

Jacob pokręcił głową.

– Obiecała, że dzięki niej mnie nie rozszarpiesz. – Uśmiechnął się. Humor powoli mu wracał. – Tak sobie myślę, że jeśli rzucę ci ją na pożarcie i zachowam dystans, naprawdę może mnie ocalić! Ale czy chcesz skorzystać z nowego siodła? Na nic innego się nie zgodzę.

Morgan roześmiała się. Poszli do stajni ramię w ramię. Cały poprzedni dzień spędziła w powozie, udając damę. Czuła, że jeszcze chwila w takim zamknięciu, a zaczęłaby krzyczeć i walić pięściami. A szczególnie teraz, kiedy byli już tak blisko Londynu!

Dlatego poprosiła Jacoba, żeby przyniósł drugi co do wielkości kufer w gospodzie, podczas gdy ona zjadła posiłek, który specjalnie dla niej przygotowano i przyniesiono do pokoju. Po jedzeniu przebrała się szybko w nowy strój jeździecki ze wspaniałą obcisłą ciemnozieloną kurtką, aksamitną, zapinaną spinkami w szamerunku oraz czako z zielonym piórem. Ten strój doskonale oddawał jej obecny nastrój.

Włożyła do tego spódnicę z rozporkiem, co prawda, ale nie była na tyle naiwna, by wierzyć, że mogłaby pojechać na męskim siodle, okrakiem jak mężczyźni. Uznała, że skorzysta z damskiego siodła, które dostała w pożegnalnym podarunku od swojego brata Spencera. Usłyszała przy tym od niego, że gdyby zmuszano go do jazdy w sukniach i obiema nogami po tej samej stronie, na pewno byłby teraz lepszym jeźdźcem.

Morgan rozumiała, że brat w ten sposób chciał zachęcić ją, aby korzystała z damskiego siodła, ale i tak na niewiele się to zdało. Od razu poprosiła Jacoba, żeby wymknął się przed świtem i schował jej zwyczajne siodło w kufrze powozu.

– Już mi się zdawało, że strażnicy od taty nigdy nas nie opuszczą – zauważyła. – Berengaria, tak samo jak ja, ma wielką ochotę się wyrwać.

Opuściła stajnię, tak by Jacob miał okazję polecić stajennym przyprowadzić klacz i odzyskać nieco poczucia godności.

– Panno Morgan, nie wspominała panienka o ucieczce – rzekł po chwili, kiedy do niej dołączył. Tym razem sprawiał wrażenie, jakby mówił ze szczerą troską. – Mówiła panienka tylko, że chce jechać przed powozem, tak by wszyscy panienkę widzieli. Ale żadnej ucieczki, bo…

– Ani słowa więcej, Jacobie – ostrzegła go radośnie Morgan. – Oboje wiemy, z jakim trudem przyszłoby ci wyegzekwowanie pochopnych słów.

Następnie, nie dbając wcale o to, czy ktoś ich widzi – ponieważ nigdy nie przejmowała się tym, co inni o niej myślą – Morgan oparła głowę na ramieniu Jacoba.

– Ach, Jacobie, nie jesteśmy już dziećmi, prawda? Czy to nie jest strasznie smutne?

Popatrzył na nią z uwielbieniem w wielkich niebieskich oczach, ale zaraz odwrócił wzrok i z bólem serca zrobił krok wstecz.

– Możemy zawrócić, Morgie. Wcale nie musimy jechać dalej. Nie musisz znosić spojrzeń londyńskich dżentelmenów, którzy będą taksować cię wzrokiem i szacować twoją wartość. Przecież wiesz, że ja… – Zamilkł, w ostatniej chwili gryząc się w język. – Chcę tylko powiedzieć, że nie musi panienka robić niczego, co ją unieszczęśliwi. Możemy pojechać z powrotem do Becket Hall…

– Och, Jacobie… – odezwała się Morgan. Żałowała, że zmartwiła przyjaciela, który przecież chciał dla niej tylko jak najlepiej. Teraz jednak, w jeden wieczór, przeobraziła się w pannę Morgan i nie była już dla niego towarzyszką zabawy i radosną dręczycielką. Ta przemiana okazała się trudna dla nich obojga.

Musiałaby być naprawdę okropną osobą, żeby jeszcze bardziej utrudniać mu i tak niełatwą sytuację.

– Proszę, Jacobie, nie przepraszaj mnie. To ja powinnam przepraszać ciebie. Jestem strasznie samolubna i niemiła. Wiem, że tak jest, a i tak okropnie się zachowuję wobec tych, którzy z pewnością na to nie zasługują. Ale między nami mówiąc, ja też jestem bardzo zdenerwowana. Nie chcę zawieść wszystkich, którzy wierzą, że czeka mnie wspaniały sezon.

Jacob uśmiechał się coraz szerzej i Morgan zdała sobie sprawę, że niemal sama siebie zmusiła do grzecznego zachowania.

– Czy to znaczy, że wjedziesz do Londynu w powozie? – zapytał.

Oparła dłoń na biodrze i popatrzyła na niego spode łba.

– Jacobie Whiting, od kiedy to jesteś taki przebiegły? Coś ty przed chwilą zrobił?

– Przechytrzyłem cię? Prawie mi się to udało… – Jego uśmiech zbladł, kiedy zdał sobie sprawę, że zdradziła go duma z samego siebie. – Tak w każdym razie mówił pan Courtland: „Wydaje się bez serca, ale nie skrzywdziłaby muchy, a już na pewno nie świadomie”. Tak mi powiedział. „Wystarczy, że położysz się na łóżku i zwiniesz w kłębek, a natychmiast skończy swoje fochy”.

Morgan próbowała wzbudzić w sobie złość, ale rozbawienie wzięło nad nią górę.

– Łeb ukręcę temu mojemu braciszkowi! – oznajmiła łagodnie i zaczęła się śmiać. – Och, Jacobie, nie wiem, kto z nas jest gorszy: ty ze swoją prawdomównością czy ja z moją złośliwością. Dlaczego mężczyznom się wydaje, że muszą chronić nas, wątłe kobietki? Marzę o chwili, kiedy będę mogła sama o sobie decydować.

– Niejeden by przyznał, że już od pewnego czasu decydujesz o sobie. – Jacob uśmiechnął się szeroko, bo przeczuwał, że ten jeden raz ostatnie słowo będzie należało do niego.

– Nie całkiem, Jacobie, ale to się wkrótce zmieni, przyrzekam. Właściwie, zaczynam w tej chwili. Stajenny strasznie się guzdrze. Co powiesz, żebyśmy sami osiodłali Berengarię?

Jacob pokręcił głową.

– Nie, panno Morgan – odparł i nagle bardzo spoważniał. – Znam swoje miejsce i pora już, żeby i panienka poznała swoje. Proszę zaczekać tutaj i zachowywać się jak dama, podczas gdy ja zajmę się Berengarią.

– Dobrze, Jacobie – odparła Morgan z przekorną uległością. Pochyliła głowę i spojrzała na niego spod długich, czarnych rzęs. – Będę bardzo grzeczna, obiecuję.

Jacob parsknął.

– A ja wrócę szybko, bo jak cię znam, długo grzeczna nie pozostaniesz.

Morgan patrzyła, jak odchodzi, uderzając lekko jeździeckim palcatem w dłoń w rękawiczce. Namyślała się, czy nie nadszedł już czas, żeby przestała droczyć się z Jacobem, jakby wciąż byli dziećmi. Omal nie powiedział tego, czego oboje żałowaliby do końca życia. Nie mógł jej kochać naprawdę. Ale mogło mu się wydawać, że kocha, a to byłoby już bardzo niedobrze. Ona też żywiła do niego uczucie, ale zupełnie innego rodzaju. Nie mogłaby się w nim zakochać. Zbyt łatwo było jej sprawić, by Jacob poddał się jej woli.

Trochę się za siebie wstydziła, ale nie przesłoniło jej to radości z faktu, że będzie miała okazję jechać do Londynu na Berengarii. Od początku właśnie na tym jej zależało. Odwróciła się i zaczęła przechadzać po dziedzińcu gospody z myślą, że ktoś być może dostrzeże ją w nowym ubraniu i zachwyci się nią. Chciałaby, żeby tak się stało, bo byłby to dobry znak przed prezentacją w londyńskim towarzystwie.

Niestety, zdała sobie sprawę, że jest tu całkiem sama, nie licząc mężczyzny, który właśnie wyprowadzał na podwórze swojego konia. A nawet nie całkiem wyprowadzał, bo wodze zwisały luźno z łęku siodła. To koń sam kroczył za nim jak wierny pies, chociaż nie sprawiał wrażenia, jakby był mu uległy, raczej towarzyszył mężczyźnie dlatego, że miał na to ochotę.

Morgan roześmiała się na ten widok, po czym przyjrzała się wierzchowcowi.

Zwierzę było wprost wspaniałe. W świetle słońca wydawał się niemal biały, tylne nogi i zad szary, gęsta srebrna grzywa opadała na łopatkę, a dumny ogon niemal zamiatał ziemię.

Ogier nie był duży, choć miał szeroką pierś, niewiele ponad półtora metra w kłębie, kształtne piękne uszy, a kiedy zwrócił łeb w jej stronę – jakby wiedział, że go podziwia – Morgan dojrzała wielkie, inteligentne oczy i pięknie ukształtowaną głowę z lekko wypukłymi chrapami.

Za nic mając konwenanse – do których nigdy nie nawykła – Morgan pobiegła przez dziedziniec, wołając do mężczyzny:

– Cóż za piękność!

Tytuł oryginału

The Dangerous Debutante

Pierwsze wydanie

Harlequin Mills & Boon Ltd, 2006

Redaktor serii

Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne

Dominik Osuch

Korekta

Lilianna Mieszczańska

© 2006 by Kathryn Seidick

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2018

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788327639707

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi S.A.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna