Paula Stadnik

Melodia spadania

© Paula Stadnik, 2018

„Melodia spadania” to swoiste studium depresji, miłości i dorastania, zapisane w wierszach i pamiętnikach autorki — pamiętnikach intymnych, pełnych wzruszeń i niepokojów.

Zaglądamy za kulisy depresji, poznajemy historię pewnej miłości i przyglądamy się z bliska brzydkim rzeczom. Możemy usłyszeć melodię spadania głównej bohaterki.

ISBN 978-83-8155-290-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Melodia spadania

czytelniku

jestem zmęczona

niemodna zasłonka

kupka smutku

brudna czerwień

dom

coś bardzo złego

otwierasz oczy

zszyję samą siebie

grudzień

do wszystkich

depresjo

tnę

pączek róży

zastanawiam się

szwy

ostatni raz

warstwa oczekiwania

włosy za ucho

przez nieuwagę

głuptasie

ślubuję Ci

z mojego policzka

przypadkowe dłonie

bezradne wargi

średnik

to co najbrzydsze

tu i teraz

zaplatam dobieranego z Twoich słów

na zapas

rozczarowanie

odkąd Cię poznałam cała jestem czekaniem

pal licho

poświęcenie

dlaczego

w prezencie

głęboko w płuca

wybacz kochanie

życie w całości

przez rozpaczliwie długie tygodnie

jak to możliwe

ty durniu

zaczepiam się o ciebie myślami

dziś znów na niego umieram

to nie fair

fiut

pustka

chcę wiedzieć co wtedy czuł

wystukuję

części

niepokój mi się rozsiał pod skórą

co się stało tej dziewczynie

czy poczekałby na mnie

w dzisiejszym świecie

co za głupota z tym czasem który leczy rany

burzowe chmury nad nami

muszę pamiętać

dzielę go przez dwa

byłam wygraną na loterii

przepraszam

chyba przestałam liczyć dni bez niego

poznaj siebie

odpowiedz

byłam tylko

świadomość

zapach wiosny

panie doktorze

lubię dzieci

zabawa

boli mnie skóra od Twojego niedotykania

nie mam na czym zanotować

miłość mojego życia

dziś to takie proste

nie mogę już znaleźć dla Ciebie wyjaśnienia

moje serce nie mieści ci się już w dłoniach

straciłeś blask

jeszcze będzie czas myślałam

takiego Ciebie

życie z Tobą

Twoje listy

nie mam takich zdań

wracam

pożyczka

hipokrytka

twój smutek

obrzydliwe

kurczę się

jak jazda na rowerze

kubek po kawie

PIN

wylewasz

depresję zobaczysz

melodia spadania

dostałeś mi się pod skórę

kochanie

zostawiasz mi

połączenie

sznyty

jak

nie kojarzę

smutek z włosów

kwiaty

list na 7 zdań

ostatnia rozmowa

kubek po kawie

poetycki świat

razem z moimi potworami

nie mogę się z Tobą kochać

przez sen

wróciłeś

rozpuść włosy

nie mów że tęsknisz

świtało

wolniej

słowo którego nie mogę uwiązać na smyczy

posłuchaj

bądźmy

jesienne powietrze

nawrót

jak to się stało

jesień

nie obiecam Ci

akceptacja

czy teraz już rozumiesz

hej depresjo

podziękowania

Nie wiem, kim bym bez Ciebie była.

Wyślij do: Depresja

czytelniku

Nie wiem w którym momencie rozpocząć tę historię; czy kiedy w sierpniową noc po raz pierwszy poczułam, że mogę być szczęśliwa po tych wszystkich latach smutku i rozpaczy; czy kiedy w jesiennym powietrzu wieszaliśmy nasze śmieszne dziecięce wyznania i trzymaliśmy się za ręce; czy może kiedy zobaczyłam Twoje oczy w kimś innym; kiedy po raz pierwszy zostałam złamana i poczułam jak przełamuję się na dwie części; może kiedy otworzyłam oczy, wcześniej postanawiając ich nigdy już nie otwierać. Albo kiedy on już ich nie otworzył.

A może powinnam szukać końca, nie początku, tej historii, może nigdy nie znajdę momentu, kiedy zdecydowałam. Kiedy Cię wybrałam. I kiedy wybrano mnie.

Bo przecież cała reszta była tylko konsekwencją.

jestem zmęczona

Marcowe słońce wkrada się przez szparę między okienną ramą a karmelową roletą. Bez pośpiechu kieruję się najpierw do kuchni, później do łazienki. Parzę kawę, szoruję zęby, myję włosy, nakładam podkład i odpalam papierosa. Dolewam sobie kawy, wracam na łóżko i tuszuję rzęsy, włączam suszarkę do kontaktu, który dawno temu powinien być wymieniony.

Wszystko to znam na pamięć, czuję się zmęczona już o szóstej rano.

Otwieram szerzej okno i wyglądam na szare osiedle. Wdech, wydech. Powietrze nad ranem pachnie szczęściem. Czystym, zwyczajnym, niczym niezmąconym. Pachnie romantyczną codziennością, którą zapowiada. Takie zawsze mam wrażenie. Wrażenia są bardzo ważne, to one trzymają na smyczy dziesiątki tysięcy potencjalnych samobójców. Czy jestem samobójcą na smyczy? Zgadnij.

Upajam się wrażeniem powietrza o świcie, bo to ważne dla mojego przeżycia. To dla tego wrażenia ściągam z siebie kołdrę w te dni. W te poranki. Ostatnio mam ich coraz więcej; tych dni, tych poranków, tych godzin i minut. Ciężkich jak ołów i nie do zniesienie, nie do przeczekania. Namnażają się w przerażającym tempie, pączkują i pączkują, aż nie mam ich już gdzie upychać, zajęły mi całą szafę i całą głowę. Żadnej wolnej przestrzeni i przeraźliwa pustka jednocześnie. To jak uciekanie od uciekania, bez sensu.

niemodna zasłonka

Popołudnie ma fakturę niemodnej zasłonki, jest pożółknięte, zmięte, o kwaśnym zapachu. Myślałam, że coś poczuję. I czuję. Ktoś znów gra we mnie na skrzypcach. Coraz szybciej i coraz bardziej przeraźliwie. Coraz głośniej i mniej składnie, jakby wybierał nuty przypadkowo, na chybił trafił. Wszystko w głowie mam na chybił trafił. Jakieś słowa, jakieś wspomnienia i marzenia, już nie wiem, które to które. Wydaje mi się, że słyszę jego kroki. Ale przecież jego nie ma, nie ma, nie ma, nie może go być.

Dźwięki się wzmacniają, jestem zbieraniną niepokojów i lęków. Znów. Wdech, wydech. Gubię gdzieś bolące godziny, trudne minuty wlewają się w moje gardło. Gdzie ja dziś byłam? W domu, w domu, w domu. W jego domu. Tu jest bezpiecznie. Tu jest tak smutno. Chyba wyskoczę z okna. Nie, jest środek nocy, księżyc wylał się na parapet w kuchni. Szkoda tych gwiazd, po co niepokoić nie moich sąsiadów? Nie płacz nad wylanym żalem. Dobrze, że jestem sama. Tak mi źle, że jestem sama.

Mam. Chęć. Roztrzaskać. Łeb. O. Ścianę.

Bo już naprawdę go nie ma. I tylko ja mogę go zatrzymać, on istnieje już tylko w mojej głowie. A ja zaczynam zapominać jego głos, zapominam jego zmarszczki wokół oczu i jego nawyki, by pety gasić w słoiczkach po koncentratach pomidorowych.

Zostawiłam sobie kilka jego koszul i innych drobiazgów. W takich chwilach po prostu wchodzę do jego dawnego pokoju i szukam jego zapachu w szafie, na poduszkach, w komodzie. Szukam jego sekretów, które będę mogła znów odkrywać, jego chropowatego głosu, którym mówi, że mam wrócić na dziewiątą z placu zabaw. Szukam jego twarzy we własnym odbiciu.

Ale coraz rzadziej ją znajduję. Nie poznaję samej siebie.

kupka smutku

Nie wiem skąd się to bierze, z czego wylewa się na mnie ta cała breja, ten cały syf, to rozdygotanie, rozchwianie, niepokój. Jestem jednym wielkim niepokojem, jedną wielką kupką smutku. Jakbym wchłaniała go z powietrza.

Coś ciągle zjada mnie i moje siły. Po kawałku, po ćwiartce, po nitce. Wmawia mi, jaka jestem okropna, jaka obrzydliwa, jaka beznadziejna. Jaki świat jest beznadziejny, jak wszystkie horyzonty zasnuła mgła, która już nie opadnie. Całe może życie nieustannie jest za mgłą.

brudna czerwień

Izka puka trzy razy, jaka niepotrzebna konspira, mam chęć krzyknąć, dawno z tego wyrosłyśmy, ale tylko otwieram drzwi i przepuszczam ją. Ostatni raz dotykam pędzlem prawego policzka i wchodzę za nią do kuchni.

Dziś jestem ładna. Muszę być uważna, wyraźna, muszę być podobna do samej siebie, bo inaczej naprawdę się zgubię. A nie chcę się zgubić, bo nikt nie będzie mnie szukał.

Z nią jestem bezpieczna. Polewamy w specjalne kieliszki, to specjalne wino, na specjalny wieczór, który dziś ogarniamy. Trochę się boję, trochę nie chcę, ale przecież jestem z nią. Z nią jestem lepsza. Mniej jestem w swojej głowie, więcej mnie przy kieliszku.

Usta barwią mi się na brudną czerwień, jestem taka spokojna, rozluźniona. Już nie muszę nigdzie jechać, już mogę być tylko tutaj, tylko kupmy jeszcze jedno wino. Nie marudź, dziś go znajdziesz. Daj spokój. On tam będzie. Nie będzie go. W sumie nie wiem, ktoś przecież będzie, to nie musi być on. To nie musi być on, ma racje.

Wycieram usta wierzchem dłoni, moje dłonie to katastrofa. Chciałabym mieć nadgarstki takie jak Izka, ale nie mówię jej tego, bo przestanie jeść cokolwiek. Dawno widziałam, żeby jadła cokolwiek.

Dobra, zbieram się. Najważniejsza jest ta cisza we mnie. Brudna czerwień ciszy. Uciszyło potwora we mnie. Chcę więcej.

dom

Wracam do domu. Z prawdziwego domu, w który mam wino pod ręką do domu sztucznego, wytworzonego na siłę i przeciwko naturze. Chcę jej przypomnieć, że ma córkę w kawałku. I sobie chcę pokazać, że jestem w kawałku. Pokręcę się po domu jak karuzela na placu zabaw, uśmiech tu, uśmiech tam. Niech przedstawienie trwa.

coś bardzo złego

Bolą mnie chyba nawet cebulki włosów. Nie mogę utrzymać otwartych powiek i czas przelewa mi się przez palce jak mleko, którym nie trafiasz do kubka z kawą. W pajęczynie kabelków nagle czuję się jak mała dziewczynka, która zrobiła coś złego; coś bardzo, bardzo złego.

— osiemnastolatka, stan stabilny, aktualnie na obserwacji, próba samobójcza

Nie chcę myśleć o tym dokładnie, myślę tylko powierzchownie i tylko tyle, żeby otworzyć na siłę Worda. Ale nie ma we mnie żadnych akapitów.

otwierasz oczy

choć postanowiłaś

nigdy ich już nie otwierać

— rozczarowanie

zszyję samą siebie

Postanowiłam zszyć samą siebie. To jedyny sposób, by nie rozpruć się do ostatniej nitki. Łatka na łatce. Za chwilę cała będę łatką na tym obrazie. Szukam odpowiednio silnej nici, przecież musi utrzymać cały mój świat w ryzach.

Nie chcę już tych braków zapełniać, nie chcę tego bycia porwaną. Naprawić, odpuścić, zaakceptować szwy. Dlatego właśnie szyję, szyję, szyję. Igła z nitką koślawo tańczą. To koślawo pasuje idealnie. Idealnie koślawo.

Nie rozdrabniam się już, nie zostawiam po sobie piór, kroję nową miarę, choć nie zmieniam projektu. Zaszywam do ostatniego oczka. Chcę wyzdrowieć.

grudzień

Grudzień szczypie mnie w oczy. Grzebię w stercie zimowych rozczarowań i lęków, postanawiam zapakować je w worki i wystawić przed dom.

Teraźniejszość rozwieszam jak pranie, wciąż mokrą od niepowodzeń i smutków. Wysycha od miłości i kolejnych prób, zbieram ją i wkładam do głowy. Mimo wszystko jest miła w dotyku, pachnąca słońcem i stokrotkami.

Znów trochę choruję, codziennie rano powtarzam sobie co jest prawdziwe, a co jest objawem. Przeczekuję, przeczekuję, przeczekuję.

do wszystkich

którzy sprawili że kiedyś upadłam

dziękuję

gdyby nie wy

nie byłabym dziś tak

wyjątkowa

depresjo

mam prawa autorskie

do wszystkich tych chwil z nimi

nie możesz mnie z nich okraść

depresjo

są niezbywalne

tnę

tniesz tu

żeby nie bolało tam

— cała prawda o samookaleczaniu

pączek róży

Wciąż jestem pełna lęków i niepokojów, ale kwitnie we mnie coś, coś się rozwija, jak pączek róży. Nie mogę i nie chcę tego powstrzymywać. To uczucie tak równie od tego, co znam, że z ciekawości pozwalam mu nabierać mocy.

Rośnij, rośnij. Chcę zobaczyć czym jesteś.

zastanawiam się

chujowe zdarzenia w moim życiu

przeskakuję jak kałuże

dobre chwile łapię

jak wprawiony rybak okonie

nie wiem tylko czy Ciebie

mam przeskoczyć

czy złapać

szwy

boję się co będzie

kiedy zdejmiesz mi szwy

kiedy dotkniesz moich ran ustami

kiedy zapleciesz palce we wszystkie

stare blizny

boję się co będzie

kiedy zobaczysz mnie

prawdziwą

ostatni raz

bądź moim ostatnim razem

ręką nad przepaścią

nieotwartą żyłą

bądź pomalowanymi paznokciami

i ukrytym uśmiechem

po cichu darowaną różą

i nieprzemyślanym rozstaniem

dokończonym papierosem

bądź moją ostatnią myślą

o samobójstwie

warstwa oczekiwania

naniosłeś na mnie

warstwę oczekiwania

jak wtedy gdy rozpakowuje się

świąteczne prezenty

naprawdę nie wiem

dlaczego cała reszta

patrzy na mnie z politowaniem

jak gdyby wiedzieli

że dostanę od Ciebie

używaną

miłość

włosy za ucho

zaczesujesz mi włosy za ucho

całujesz w czoło

i dyskretnie ściskasz za rękę

kiedy jesteśmy wśród obcych

a ja mogę dać ci w zamian

tylko smutny uśmiech

i jeszcze smutniejszą miłość

przez nieuwagę

wplotłam się w Twoje ramiona

dotknęłam szyi

i zostałam w głowie

głuptasie

zaakceptuję ze wszystkimi

dziwactwami

wezmę w ramiona każdy twój

smutek z kolei

zaparzę kawę kiedy znów

przestaniesz wstawać z łóżka

rozpalę ognisko

spalimy w nim wszystkie

niepewności i rozczarowania

ślubuję Ci

świadoma

rozczarowań i niepewności

które spotkam gdy tylko

wypuścisz mnie z ramion

ślubuję Ci

zawsze do tych ramion wracać

z mojego policzka

jak mam płakać

jeśli wpadam w Twoje ramiona

zanim jeszcze pierwsza łza

ześlizgnie się

z mojego policzka

przypadkowe dłonie

to nie mają być

jakiekolwiek usta

to nie mają być

przypadkowe dłonie

nie chcę innego serca

chcę

Twoje

bezradne wargi

kiedy moje usta

szukają odpowiednich słów

w całej tej nieodpowiedniej sytuacji

spoglądasz

na moje bezradne wargi

i przykrywasz je

pocałunkiem

średnik

ja lubię

stawiać kropkę i rozpoczynać

nowe wiersze i nowe historie

najpierw kończąc stare

jak od zapałki

ale ty jesteś cholernym

średnikiem;

nie wiem co znajduje się

za Tobą

to co najbrzydsze

biorę z samej siebie

to co najbrzydsze i najsmutniejsze

wybieram skrupulatnie

wszystkie supły i splątania

resztki i zaniedbania

kładę je przed tobą

bierz co chcesz mówię

a ty odpowiadasz że

z chęcią

tu i teraz

chcę Cię tu i teraz

pod dzisiejszym niebem

ubranego choćby w smutek

zwyczajnego i bez kwiatów

chcę prawdziwego Ciebie

nie okoliczności

Ciebie

zaplatam dobieranego z Twoich słów

— tyle są warte

na zapas

Łapię chwile garściami, na zapas, na chwilę, chwile na chwilę, szczęście na zapas. Trzymam się Ciebie też na zapas, urywam w pół słowa każdą kurwę, bo nie chcę spłoszyć tych motylków w brzuchu — z rozstępami i bez opalenizny. W moim.

W Twoim brzuchu nie ma chyba niczego. Wypijasz powoli piwo i nucisz piosenkę o końcu świata. Czy czeka nas koniec świata? Patrzysz na mnie. Wiesz, jak wtedy się patrzy, prawda? Łamię się z Tobą kołdrą, zaśmiewam do łez i ze spokojem zasypiam po lekach. Biorę leki, piszę zbyt długo i zbyt mało gotuję. Układam plany i rysuję palcem w piaskownicy marzenia. Później otrzepuję kolana i ręce i tak po prostu idziemy do domu.

A ja znów próbuję je spełnić. Już nie chcę na Woodstock, chcę do sklepu meblowego. I już nie chcę glanów, chcę wygodne buty na lato i piłkę. Po cichu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.