Agata Kamińska

Kiedy się obudzę...

Korektor Monika Mielcarek

Redaktor red-kor

© Agata Kamińska, 2018

Czy z zaświatów można rozwikłać zagadkę własnej śmierci? Czy można tam liczyć na czyjąś pomoc? Czy w zaświatach można się zakochać?

Ta książka to chęć poradzenia sobie z tragedią. Próba pokazania, że choć śmierć jest straszna dla tych, którzy zostają, nie musi być taka dla tych, którzy umierają. To wiara, że gdy zamkniemy oczy na zawsze, wcale nie musi to oznaczać ostatecznego końca.

ISBN 978-83-8155-298-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Kiedy się obudzę...

2. Prolog

3. Przedtem

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

4. Potem

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. Epilog

Mojemu Bratu.

Gdziekolwiek jesteś,

mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy.

Prolog

Strasznie bolały go kości. W nocy nie mógł spać, budził się zlany potem. Ale rósł, więc nie było w tym nic dziwnego. Ból zawsze towarzyszył wzrostowi, a on był przecież najwyższy w klasie.

— Masz, weź tabletkę — mówiła mama, podając mu białą pigułkę.

Połykał ją i z czasem na chwilę zasypiał. Ból nie ustępował, jedynie delikatnie malał.

Rano miał podkrążone oczy, widać, że sen nie na długo zagościł. Kości dalej go rwały, czuł głęboki dyskomfort. Codzienne funkcjonowanie stało się coraz bardziej uciążliwe. Mimo to każdego dnia zakładał plecak na ramię, pił szklankę mleka, po czym w pośpiechu szedł do szkoły.

Przed budynkiem czekała na niego Laura.

— Cześć — przywitała się, dając mu buziaka w policzek. — Co tam? — Spojrzała na jego zbolałą minę. — Dalej cię boli?

— Daj spokój, to już jakieś przegięcie, żeby wzrost kości tak cholernie bolał.

— To może idź do lekarza?

— No i co? Powie mi, że rosnę za szybko i tyle. Szkoda czasu. — Machnął lekceważąco ręką.

— Ale może przepisze ci jakieś środki przeciwbólowe, które pomogą bardziej niż to, co daje ci mama.

— Daj spokój. Dziś czeka mnie ważny mecz, na którym ma być ktoś z uczelni. Jeśli dobrze mi pójdzie, mogę dostać stypendium.

— Dobra, to widzimy się na boisku. — Dziewczyna postanowiła nie drążyć tematu. Była zrezygnowana. Chciała pomóc swojemu chłopakowi i wyszukiwała w internecie najróżniejsze artykuły na temat bólu jakiego doznawał. Nie chciała do siebie dopuścił najgorszych scenariuszy, ale też nie chciała lekceważyć niektórych artykułów.

— Chłopak niestety nigdy jej nie słuchał. Wiedział swoje i nikt nie zmusiłby go do zmiany poglądu. Teraz na głowie miał ważniejsze sprawy. Piłka nożna miała być dla niego wybawieniem, przepustką do lepszego życia. Był naprawdę dobry, mogło więc mu się udać. Trenował wiele godzin, pierwszy przychodził na boisko i ostatni z niego schodził. Nawet trener mówił mu, żeby trochę zwolnił:

— Przeciążenie też nie jest dobre. — Mawiał- Każdy zawodnik potrzebuje odpoczynku.

Tamtego dnia rozgrzewał się przed meczem życia. Chciał dać z siebie wszystko. Nie mógł przepuścić żadnej piłki. To była jego szansa na wyrwanie się z tej dziury. Wiedział, że jego mama nie popiera tego, że chce się wyprowadzić do innego miasta i iść na studia, zwłaszcza że tutaj miał przejąć rodzinny biznes. Tyle że on nie chce ani nigdy nie chciał być mechanikiem. Kochał rodziców, ale chciał podróżować, zwiedzić trochę świata, a nie tylko siedzieć w małej mieścinie, która miała jedynie trzy oddziały pocztowe.

Uwielbiał chodzić z ojcem na ryby i godzinami siedzieć na łódce z wędką w dłoni. To go uspokajało. No i lubił spędzać czas z tatą. Do mamy też był przywiązany. Wiedział, że bardzo dużo dla niego poświęciła. Młodo zaszła w ciążę i zrezygnowała ze swoich marzeń, aby wychować go na porządnego człowieka. Wraz z mężem założyli warsztat samochodowy — ona była księgową, a on naprawiał auta. Liczyli na to, że syn kiedyś przejmie interes.

On miał jednak inne plany. Wystarczyło dostać stypendium sportowe i mógł iść na wymarzone studia.

Zabrzmiał gwizdek, mecz się rozpoczął. Był przygotowany. Już w pierwszych minutach drużyna przeciwna zdołała dobiec do bramki i oddać pierwszy strzał. Rzucił się w prawo i zatrzymał piłkę. Upadł na łokieć, coś gruchnęło. Ból przeszył go niczym piorun. Przyzwyczaił się jednak do niego na tyle, że bez problemu mógł grać dalej; bronił bramki jak prawdziwy profesjonalista.

Przez całe spotkanie był skupiony. Gdy tylko piłka leciała w jego kierunku rzucał się na nią niczym pantera na bezbronne zwierzę. Piłka nie miała szans. Nie przepuścił żadnej, przeciwnik nie był w stanie strzelić choćby jednego gola, co na pewno bardzo ich frustrowało, za to jego drużynę motywowało do kolejnych ataków. Dlatego wygrali. Miał nadzieję, że dzięki temu, że dał z siebie wszystko uda mu się uzyskać stypendium. Miał nadzieję, że ludzie, który zajmują się rekrutacją zauważą w nim potencjał i umiejętności, które przez tyle lat szlifował.

Kiedy po ostatnim gwizdku, szczęśliwy jak nigdy, usiadł na ławce, zauważył, że oprócz niesamowitego bólu w łokciu, pobolewa go także noga. Ale nie tak jak zawsze, a bardziej. Ból był rwący, jakby ktoś utrzymywał jego kość w nie takiej pozycji w jakiej powinna być.

Przetransportowano go do szpitala. Liczył, że szybko uda mu się wrócić do formy po tym niefortunnym wypadku. Miał nadzieję, że to nic poważnego, że to tylko zwykłe zwichnięcie. Ostatnio dużo trenował, teraz ten mecz, na którym nie szczędził wysiłków. Wszystko to mogło spowodować lekką kontuzję.

Jego rodzice szybko pojawili się na miejscu. Matka wbiegła do szpitala dosłownie jakby ją ktoś gonił. Kochała swojego jedynaka najmocniej na świecie i od zawsze panicznie reagowała na każde jego stłuczone kolanko. Każda kropla krwi działała na nią jakby był to koniec świata.

Sama wychowywała się w domu dziecka, nie miała więc wzorców rodzinnych, dlatego tak bardzo przejmowała się każdym siniakiem, każdym urazem, który spotkał jej syna. Chciała być dobrą mamą, a dobre mamy nie pozwalają, aby im dzieciom działa się jakakolwiek krzywda, prawda?

— Co mu się stało? — zapytała poddenerwowana, gdy tylko spostrzegła lekarza.

— Państwa syn ma złamaną kość piszczelową oraz złamanie nasady dalszej kości ramiennej.- Gdy zobaczył jakim nierozumiejącym wzrokiem na niego patrzą, doprecyzował:

— Popularnie zwane złamaniem łokcia. — Pokiwali tylko głowami na znak zrozumienia. — Martwi mnie jednak coś innego… — urwał i obserwował ich reakcję. Patrzyli na niego zdezorientowani.

— Co takiego panie doktorze? — Dopytywał ojciec.

— Czy syn skarży się na ciągły ból? — Zignorował pytanie mężczyzny i zadał swoje.

— Tak. — Odpowiedzieli jednogłośnie.

— Czy ostatnio był osłabiony bądź senny? — Znowu odpowiedzieli twierdząco.

— Ale to dlatego, że tak ciężko trenował do meczu. Wie pan, doktorze — mówiła matka — on tak dużo ćwiczy, do tego ma sporo nauki, więc w jego wieku to przecież normalne, że może być trochę zmęczony. — Lekarz kiwnął głową i zadawał następne pytanie:

— A co z gorączką?

— Ostatnio był chory i miał gorączkę, czuł się trochę osłabiony, ale to pewnie przez przeciążenie organizmu. Za dużo od siebie wymaga. Taki już ma charakter. — Kobieta chwyciła męża pod ramię czując, że cała drży. — Poza tym ta pogoda w kratkę daje chyba wszystkim w kość. My też z mężem czuliśmy się kiepsko w ostatnich dniach. — Uśmiechnęła się ostrożnie, aby dodać sobie otuchy. Czuła podskórnie, że coś jest nie tak. Nie bardzo wiedziała co się dzieje, ale intuicja biła na alarm. Po co tyle pytań skoro to zwykłe złamanie? Poza tym o co chodziło z tą gorączką? Przecież gorączka czy zmęczenie nie przewidują złamania kończyn. Tego była akurat pewna.

— Rozumiem. — Odpowiedział lekarz. — Proszę pozwolić, że przeprowadzimy dodatkowe badania.

— Ale dlaczego? Co się dzieje? — Teraz już nie kryła paniki, która nagle ją owładnęła.

— Spokojnie. To rutynowa procedura w takich przypadkach. Chcemy być pewni, że wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Niestety w porządku nie było. Diagnoza jaką usłyszeli następnego dnia wbiła ich w ziemię. Kostniakomięsak…

Chłopak parę miesięcy spędził w szpitalu. Dożylnie dostawał morfinę, aby uśmierzyć ból, aż w końcu wprowadzili go w śpiączkę farmakologiczną.

Laura odwiedzała go każdego dnia. Siedziała godzinami przy łóżku i trzymała jego bezwładną dłoń. Ocierała łzy rękami i modliła się o jak najszybsze wyzdrowienie. Żałowała, że nie przyszła ze swoim przeczuciem do jego matki. Czytała o tym raku. Widziała u chłopaka podobne objawy, mogła coś zrobić, jednak on ją zbywał jak tylko zaczynała ten temat. Nie miał czasu na takie głupstwa. Tylko piłka się dla niego liczyła.

A matka? Była zdruzgotana, załamana tą diagnozą, nie potrafiła zrozumieć jakim cudem spotyka to jej syna. Czym sobie zasłużyła, co złego zrobiła, że taka tragedia spotyka jej dziecko?

Przez kilka miesięcy nic się nie zmieniało. Chłopak leżał bezwładnie w szpitalnym łóżku. Chudy i blady wyglądał jak manekin, który w niczym nie przypomina dawnego siebie. I tak mijały dni. Jeden identyczny jak drugi. Matka przychodziła do syna i widziała ciało podłączone do jakichś urządzeń. Z zamkniętymi oczami wyglądał jakby smacznie spał. Podeszła powoli do łóżka i pocałowała go w czoło.

— Witaj skarbie. — Za każdym razem mówiła do niego. Była pewna, że ją słyszy. — Kupiłam ci nowy garnitur. Pamiętasz, że za dwa miesiące jest studniówka? Musisz dobrze wyglądać. Laura ma piękną suknię, więc na pewno będziecie ładnie razem wyglądać. Już się nie mogę doczekać kiedy zrobię wam zdjęcie. Obudź się jak najszybciej. Tęsknie za tobą… Tak bardzo chcę z tobą porozmawiać… Obudź się, proszę cię… — Trzymała go za rękę i oparła na niej głowę pochlipując cicho.

— W tym momencie poczuła delikatny ruch, niczym trzepotanie skrzydeł motyla. Podniosła ostrożnie głowę i spojrzała na syna. Wydawało jej się, że widzi szybszy ruch gałek ocznych. Poczuła mocniejszy uścisk dłoni. Serce zaczęło jej mocniej bić, nadzieja obudziła się niczym pierwiosnek po mroźnej zimie. Uśmiech wykwitł na jej twarz widząc, że jej dziecko otwiera powoli oczy, budzi się z kilkumiesięcznego letargu.

— Cześć skarbie. Miło cię widzieć. — Mówiła podekscytowana. — Słyszysz mnie?

— On spojrzał jej prosto w oczy i ze wzruszeniem powiedział:

— Kocham cię mamo. Dziękuję ci za moje życie. — I odpłynął na zawsze. Linia na monitorze stała się prosta. Życie umknęło tak po prostu. Na próżno personel próbował go ratować. Nic nie dał defibrylator.

W dniu, w którym umarł, krzyk matki wypełnił mury szpitala.

On zaś obudził się w niesamowitym miejscu na środku ogromnego jeziora, takiego samego, w którym łowił ryby z ojcem…

Przedtem

1

MAJ

Jestem Jaśmina Sagan i umrę za trzy miesiące.

Chociaż…

Jeszcze o tym nie wiem.

Mamy środek maja i jest bardzo gorąco. Żałuję, że nie ma już prawdziwej wiosny, kiedy temperatura była optymalna, a nie sięgała trzydziestu stopni Celsjusza jak teraz. Gdy byłam mała, kochałam wiosnę i jej charakterystyczny zapach. Tak samo jak jesień z wonią palonych liści. Te dwie przejściowe pory roku były według mnie najwspanialsze. Nie było ani za gorąco, ani za zimno. Było idealnie.

Wiosną przyroda budzi się do życia, czuć żyzną glebę, z której wciąż od nowa rodzą się świeże kwiaty i inne rośliny. Pojawiają się listki na drzewach, które następnie zielenieją pod pierwszymi wiosennymi promieniami słońca. Teraz niestety mamy po prostu zimę, a potem od razu lato. Moje ukochane pory roku umarły dawno temu.

Mam wrażenie, że odeszły wraz z moim tatą…

Zginął w wypadku samochodowym dziesięć lat temu i od tamtej chwili nie mogę poczuć tych wspaniałych zapachów, które niosły ze sobą uwielbiane przeze mnie pory roku. Te cudowne wonie zawsze kojarzyły mi się z dzieciństwem, z beztroską zabawą, z miłością i oddaniem, z domem, w którym obydwoje rodziców przytulało mnie na każdym kroku.

Od śmierci taty już tego nie czuję…

Idę ulicą pośród iglastych drzew, z torbą pełną podręczników. Mam siedemnaście lat i właśnie wybieram się na wagary. Jest piękny poranek. Poczuwszy w nozdrzach zapach wiosny, postanowiłam dłużej się nim cieszyć. Jak wiadomo, w budynku szkolnym nie czuć nic prócz spoconych ciał i zbyt dużej ilości damskich perfum, więc dzień wolny od szkoły dziś jak najbardziej jest wskazany. Przynajmniej w moim mniemaniu.

Dochodzę do końca ulicy i zamiast skręcić w prawo, gdzie maszerują inni uczniowie, udaję się w lewo, w stronę parku. Otacza mnie dźwięk ptaków. Śpiewają tak pięknie, że nie chce mi się nawet włączać mp3. Leży więc samotnie w mojej torbie, czekając na odpowiedni moment, aby wyjść z ukrycia. Rozglądam się dookoła, pojedynczy ludzie pojawiają się z psami i po chwili znikają, zostawiając po sobie znikomy ślad, wspomnienie, które szybko wyparuje z pamięci. Słońce leniwie przedziera się przez konary drzew i delikatnie smaga moją twarz, sprawiając, że mam jeszcze lepszy humor.

Nie musiałam jednak wychodzić z domu, aby pójść na wagary. Moja mama — Joanna — bardzo wcześnie idzie do pracy i wraca bardzo późno. Jest prokuratorem i pracoholiczką jednocześnie. Przesiaduje w biurze całymi dniami i ma do czynienia z różnymi ludźmi. Mam tylko ją. Wiem, że przesiadując tyle w pracy, robi to dla mnie, chociaż robi to kosztem naszych wspólnych chwil. Nie mamy ich za dużo, nie jadamy razem nawet kolacji. Ona coraz mniej o mnie wie, bo nawet nie mam czasu opowiedzieć jej o sobie, o moich planach, o codziennych zajęciach. Mimo wszystko raz w roku wyjeżdżamy tylko we dwie na dwa tygodnie do ciepłych krajów. Co roku wybieramy inne państwo, inną plażę i nowe miasta czekające, aż je zwiedzimy. To wtedy nadrabiamy stracony czas. Nie powiem, jest cudownie, stać nas na wszystkie luksusy, które oferują hotele, począwszy od maseczek błotnych, przez manicure i pedicure, po masaże całego ciała. Wtedy rozmawiamy tak długo, że aż usta zaczynają nas boleć.

Ostatnio byłyśmy w Chorwacji, na wyspie Cres. Było pięknie. Góry dookoła, kamienne plaże i słońce ogrzewające nas całymi dniami. Świeże owoce, którymi zajadałyśmy się każdego ranka, plus wspaniałe krajobrazy sprawiały, że czułyśmy się jak w raju na ziemi. Mama, jak na swoje czterdzieści lat, ma świetne ciało i niejednego faceta może doprowadzić do szaleństwa. Krótkie blond włosy okalają jej twarz, a postawa świadczy o pewności siebie. Moja mama zasługuje więc na miano łamaczki męskich serc.

A ja? Jestem jej przeciwieństwem. Ruda, piegowata dziewczyna o nienagannej figurze, za to z mnóstwem kompleksów. Już dawno zdałam sobie sprawę, że nie będę prawnikiem, jak pragnęła tego moja mama. Mój charakter na to nie pozwala. Jestem artystką. Uwielbiam farby i węgiel. Mój pokój to istna pracownia malarska, która tonie w przeróżnych sztalugach z napoczętymi rysunkami. Na każdym kroku można natknąć się na farby oraz pędzle rozmaitej długości i grubości.

Z domu nie ruszam się bez notesu i ołówka. Tym razem, siedząc na ławce w parku, również mam go przy sobie. Wiem, że mama nie byłaby zła, gdyby dowiedziała się, że nie chce mi się iść do szkoły, i zapewne po prostu pozwoliłaby mi zostać w domu. Ten piękny dzień sprawił, że nie mogę usiedzieć wśród czterech ścian. A poza tym w szkole i tak nic się nie dzieje. Najważniejsze sprawdziany mam już za sobą, a pełnia wiosny to znak, że coraz szybciej zbliżamy się do końca roku szkolnego i wymarzonych wakacji.

Naprawdę rozumiem mamę, że musi pracować, jednak czasem brakuje mi jej tak na co dzień. Wtedy nie obchodzi mnie, że przez dwa tygodnie wakacji mam ją tylko dla siebie, chwilami po prostu potrzebuję jej tu i teraz. W tym momencie właśnie mam problem i chciałabym się jej poradzić. To znaczy, to nie jest do końca problem… Po prostu podoba mi się pewien chłopak… Ma na imię Krystian i nie jestem jedyną, która ma na niego chrapkę. Chciałabym wiedzieć, co mam zrobić. Nie jestem tak pewna siebie jak moja mama i przeraża mnie rozmowa z chłopcem, a uważam, że takie gapienie się na niego podczas przerw, jak mam w zwyczaju robić, może zakrawać na prześladowanie. Właśnie dlatego jej potrzebuję. Muszę się poradzić. Jak pokonać tę beznadziejną nieśmiałość, która komplikuje mi życie, sprawiając, że czasem boję się własnego cienia. Obezwładnia mnie przy każdym wystąpieniu publicznym, podczas gdy moja mama codziennie musi wygłaszać jakieś mowy, a więc nie ma z tym problemu. Chcę wiedzieć, jak to robi i czemu ja nie mam tego genu? Bo przecież takie rzeczy się dziedziczy, prawda? Czemu tak się od niej różnię? Czemu nie jestem taka jak ona?

* * *

Godziny lekcyjne minęły w zastraszająco szybkim tempie. Tak to już bywa, gdy zajmuję się rysowaniem. W mgnieniu oka mija mi cały dzień. Uwielbiam moment, gdy kartka przede mną jest pusta, a ja oczami wyobraźni mogę stworzyć wszystko, co tylko zechcę, i najczęściej widzę już cały obraz. Biorę wtedy do ręki ołówek i szkicuję to, co mam w głowie. Każda kreska i cień jest zamierzony, nic nie jest przypadkowe. Gdy szkic jest gotowy, w domu zabieram się za dokończenie dzieła. Mieszam farby i koloruję rysunek. Czasem czuję się jak dziecko, które dostało nową kolorowankę i nie może się doczekać, aby użyć kredek.

Dzisiaj udało mi się stworzyć trzy szkice; byłam z nich zadowolona. Miałam nadzieję, że jeden z nich nada się na konkurs, na który miałam zamiar się zgłosić. Jego temat brzmi „Barwy morza”, a moje szkice przedstawiają wszechobecną srebrzącą się wodę, po której płynie pojedyncza, maleńka łódka. Zachód słońca i towarzyszące mu kolory znikają za horyzontem niczym nic nieznacząca kropla w morzu.

Wiedząc, że lekcje już się skończyły (nastawiłam sobie budzik, aby tego nie przeoczyć), ruszyłam w stronę szkoły. Po drodze miałam spotkać się z Anetą.

Moja przyjaciółka już z daleka zaczęła machać, dając znak, że mnie zauważyła. Znamy się od siódmego roku życia i mieszkamy obok siebie. Zazwyczaj chodzimy i wracamy razem do i ze szkoły i oczywiście siedzimy razem w ławce, no chyba że zdarzają się takie dni jak dzisiaj, gdy mam ochotę po prostu zamknąć się w swoim świecie i tworzyć. Wtedy chcę mieć spokój, a szkoła trochę mnie dekoncentruje, dlatego robię sobie od niej przerwę.

— Żałuj, że cię dziś nie było! — Aneta od razu przeszła do meritum.

— Też miło cię widzieć — odpowiedziałam z uśmiechem.

— Twój kochaś był gwiazdą meczu — kontynuowała, nie bacząc na moją uszczypliwość. — Wszystkie babki piszczały, gdy wrzucał piłkę do kosza. A tak na marginesie, to ja nie wiem, co wy wszystkie w nim widzicie!

— To nie jest „mój kochaś”. Nawet go nie znam. — Zaczerwieniłam się jak zawsze, gdy ktoś mówił o Krystianie. Nie byłam jedyną, która do niego wzdychała, dlatego też wiedziałam, że nie mam u niego najmniejszych szans. Przecież mógł mieć każdą!

— No to właśnie powinnaś go poznać. Może nie jest tak fantastyczny, jak ci się wydaje, i jeśli z nim pogadasz, to przejdzie ci to całe zauroczenie.

— Łatwo ci mówić. Nie jestem tak przebojowa jak ty.

To akurat była prawda. W życiu stoję raczej na uboczu, natomiast Aneta zawsze znajduje się na pierwszym planie. Jest odważna, robi i mówi wszystko, na co ma ochotę. Ja boję się odezwać, by nie chlapnąć czegoś, czego mogę potem żałować. Z reguły jestem zdania, że „milczenie jest złotem”, i tego się trzymam. Wtedy gdy Aneta musi przepraszać za swój długi język, ja jestem spokojna, bo mnie takie rzeczy się nie zdarzają. Choć, z drugiej strony, gdy ktoś jej się podoba, nie ma problemu z tym, aby zagadnąć i poznać chłopaka, a ja niestety jestem nieporadna w tych sprawach. Na ogół stawiam chłopaków, którzy mi się podobają, na piedestale, robiąc z nich Bóg wie kogo, przez co mam jeszcze większy problem, aby odezwać się do kogoś, kto według mnie posiada pierwiastek boskości. Właśnie to Aneta próbuje ze mnie wyplenić od kilku ładnych lat. No cóż… Zobaczymy, jak jej pójdzie. Może któregoś dnia w końcu jej się uda. Trzymam za nią kciuki.

— Ech, przestań — mówiła Aneta, idąc ze mną ramię w ramię w stronę domu. — Musimy opracować jakiś plan. W końcu go poznasz. Ręczę za to! Jestem tego pewna!

— Wiesz co? Chyba spasuję. Wolę jednak patrzeć na niego z pewnej odległości. W ten sposób przynajmniej nie zrobię z siebie idiotki.

— Och, zapomniałam o twoim jąkaniu się przy przystojnych chłopakach. — Zamyśliła się na chwilę, po czym dodała: — Ale z tym też sobie poradzimy!

Była wieczną optymistką.

— Okej, ale innym razem. Zobacz, co dzisiaj naszkicowałam — odparłam i zaczęłam wyciągać kartki z torby. — Myślisz, że któryś nadaje się na konkurs?

Aneta wzięła do ręki moje szkice i bez wahania odpowiedziała:

— Są świetne, naprawdę. — Kocham w niej to, że wspiera mnie w każdej sytuacji. — I ta łódka na środku. Taka samotna… Czemu taka mała? Czemu nie statek?

— Hm… W sumie to miałam taki sen dziś w nocy… I tam była łódka z dziewczyną w środku… Więc postanowiłam to namalować.

— Tą dziewczyną byłaś ty?

— Dziwne, ale myślę, że tak. Widziałam siebie jakby z boku, z innej perspektywy. Dziwne, nigdy nie miewam takich snów… Poza tym nawet nie umiem pływać, nie mówiąc już o tym, że nigdy w życiu nie pływałam łódką, więc skąd wziął się taki sen?

— Może twoja podświadomość ci podpowiada, że czas najwyższy zacząć pływać łódką?

* * *

Aneta wprowadziła się na moją ulicę, gdy miałyśmy po siedem lat. Dzięki temu szybko się zaprzyjaźniłyśmy. Nie było tam więcej dzieci, dlatego tym bardziej ucieszyłam się, gdy tylko zobaczyłam tę dziewczynkę z kucykami. Wielka ciężarówka stała przed domem i kiedy obcy ludzie zaczęli wnosić przeróżne meble oraz pudła do środka, podeszłam do niej.

— Cześć. Jestem Jaśmina — przywitałam się grzecznie.

— Aneta. Mieszkasz tutaj? — zapytała.

— Tak, dokładnie obok. — Pokazałam ręką swój dom z ogromną choinką wyrastającą tuż za bramką.

— Super. Zaprzyjaźnimy się? — zapytała bez ogródek.

— Pewnie! — I poszłyśmy się bawić.

Taki był początek pięknej przyjaźni, która przetrwała wiele lat.

Teraz chodziłyśmy do liceum i uganiałyśmy się za chłopakami. W sumie to raczej Aneta się za nimi uganiała… Co chwilę umawiała się z innym, a później narzekała, że ten za dużo gadał, tamten okazał się sknerą, a inny dłubał w nosie. Ja natomiast byłam wierna jednemu chłopakowi, choć on nie miał pojęcia o moim istnieniu.

Jest wysokim blondynem o mocnej szczęce i z dołeczkiem na brodzie. Umięśniony i wysportowany. Świetnie gra w koszykówkę. Uwielbiam chodzić na mecze i oglądać go w akcji. Zresztą nie tylko ja. Prawie wszystkie dziewczyny piszczą na jego widok. Nic w tym dziwnego! Krystian to naprawdę chodzący seksapil, a do tego nie jakiś nadęty palant, których nie brakuje w naszej szkole. On jest inny, jest dżentelmenem i porządnym facetem. Naprawdę niewielu teraz takich. Może go nie znam, ale pewne rzeczy zauważam. Chociażby to, jak przepuszcza dziewczyny w drzwiach albo jak pomaga nieść coś ciężkiego nauczycielce. A uwierzcie mi, nie każdy zdobyłby się na pomoc belfrowi. W dzisiejszym świecie dla nastolatków to straszny obciach.

Dla mnie zawsze liczył się szacunek dla osób starszych. To wyniosłam z domu, tego nauczyli mnie rodzice. I ten kto go miał zyskiwał w moich oczach. Dlatego ktoś o dobrym sercu mógłby przykuć moją uwagę. Tak właśnie stało się w przypadku Krystiana. W końcu chłopak, który ściąga z drzewa małego kotka nie może być złym człowiekiem.

* * *

Razem z Anetą weszłyśmy do niewielkiego, szarego budynku, którym było nasze liceum. Przeszłyśmy przez recepcję, pokazując ochroniarzowi swoje legitymacje, i udałyśmy się do szatni. Ściągnęłam ramoneskę i odwiesiłam ją na wieszak.

— Uczyłaś się coś na historię? — zapytałam Anetę.

— Nie bardzo. Liczę na to, że Szczepaniakowa mnie nie zapyta. — Uśmiechnęła się swoim zabójczym uśmiechem, który mówił: „Mam szczęście i wszystko mi się dziś uda”.

— A ty?

— Trochę czytałam o starożytnej Grecji i zastanawiam się, czy się nie zgłosić do odpowiedzi.

— Zgłoś się, zgłoś — podchwyciła Aneta. — Przynajmniej wtedy będę pewniejsza, że mnie nie będzie maglować.

Wyciągnęłam z torby podręcznik i zeszyt do historii, po czym zawiesiłam torbę na ramię i poszłyśmy do klasy. Korytarz jak zawsze o tej porze był pełen uczniów. Wszyscy szli w różnych kierunkach, starając się nie wpadać na siebie nawzajem.

— Nie wiesz, czy dziś nie ma przypadkiem meczu? — zapytałam od niechcenia, idąc w stronę schodów, które miały nas zaprowadzić do odpowiedniej klasy.

— Pytasz, czy Krystian będzie grał?

— Nie, kochana, pytam o mecz. Ciekawi mnie życie sportowe naszej szkoły.

— Taaa, jasne — parsknęła Aneta. — Pytasz o mecz koszykówki, w którym bierze udział twój Krystianek — przekomarzała się.

— Żaden „mój Krystianek”. Po prostu jestem ciekawa…

— Tak, tak, wiem — przerwała mi. — Bardzo dobrze wiem, o co ci chodzi! — Zaczęła chichotać.

— Oj, przestań! — Patrzyłam na przyjaciółkę i nie zauważyłam, że zaraz ktoś na mnie wpadnie. A raczej to ja na kogoś wpadłam. Książki wyleciały mi z rąk i prawie się przewróciłam.

— Co do chol… — nie zdążyłam dokończyć, bo zobaczyłam przed sobą Krystiana, który zaczął się przede mną kajać.

— Strasznie cię przepraszam. Nie zauważyłem cię.

„Tak, wiem, jestem niewidzialna — przemknęło mi przez głowę. — Taki chłopak ja ty nigdy mnie nie zauważy” — pomyślałam, ale na głos powiedziałam:

— Nie szkodzi. Nie przejmuj się.

Zaczął zbierać moje książki. Popatrzył na podręcznik.

— Masz historię ze Szczepaniak? — zapytał.

— Tak — wybąkałam.

— Niezła z niej kosa, co? — Puścił do mnie oko.

— Tak… pewnie… kosa z niej. — Chyba robiłam z siebie niezłą idiotkę. Nie wiem, co innego miałam mu powiedzieć.

— Jeszcze raz przepraszam! — Podał mi książki i nim się obejrzałam, już go nie było.

— Ale jesteś czerwona — oznajmiła Aneta, jakbym nie zdawała sobie z tego sprawy. — Nieźle na ciebie zadziałał — zachichotała.

— Spadaj — warknęłam i dotknęłam policzka ręką. Czułam gorąco, jakie z niego bucha. Gdy się denerwuję, zawsze staję się czerwona jak prosiak. Od dziecka mam taką przypadłość. Wszystkie uczucia widać na mojej twarzy, przez co można z niej czytać jak z otwartej księgi.

— Widziałam to. Lepiej trzymaj się od niego z daleka! — usłyszałam nagle zza pleców.

Odwróciłam się i zauważyłam Andżelikę, która w towarzystwie swojej świty patrzyła na mnie nienawistnie.

— O co ci chodzi, dziewczyno? — broniła mnie Aneta.

— A ty co, jej ochroniarz? — Wszystkie trzy się roześmiały. — Mówię ci, odwal się od niego, bo pożałujesz.

— Przecież nic nie zrobiłam — odpowiedziałam po cichu.

— Nie tłumacz się — ochrzaniła mnie Aneta, po czym powiedziała do Andżeliki:

— Idź się zajmij nakładaniem tapety na twarz, bo coś ci się kruszy na policzkach.

Parsknęłam cicho, a Andżelika, rozzłoszczona jak osa tym komentarzem, odwróciła się na pięcie i poszła w stronę toalety.

— Chyba faktycznie przejęła się twoim tekstem — roześmiałam się już na głos.

— Gdyby nie nakładała na twarz tyle podkładu, to nic bym nie mówiła.

To fakt, ktoś w końcu musiał jej dopiec. Andżelika Sokół była po prostu fałszywą jędzą. Do jej charakteru pasowałoby nazwisko Szatan. Jest miła dla ludzi tylko wtedy, gdy czegoś od nich chce, a później za plecami obgaduje ich ze swoimi koleżankami pudernicami. Wszystkie trzy wyglądają moim zdaniem tak samo: długie rozpuszczone włosy, rurki ze świecącym paskiem, obcisłe bluzeczki i dżinsowe kurteczki. Makijaż muszą chyba nakładać szpachlą, bo mają tego pełno na twarzy, do tego ciemne cienie na powiekach i doklejane rzęsy długości autostrady. Wyglądają bardzo sztucznie, a te doczepiane tipsy, które lśnią przeróżnymi kolorami na ich dłoniach, wręcz przerażają. Czasem się zastanawiam, jak z takimi paznokciami w ogóle się podcierają…

Nie od dziś wiadomo, że Andżelika leci na Krystiana i ze wszystkich sił próbuje się z nim umówić. Niestety jej podryw zbytnio go nie rusza. Andżelika nie należy jednak do osób, które łatwo się poddają. Dlatego wydaje jej się, że Krystian należy do niej i każe trzymać się z daleka każdej dziewczynie, która zbliży się do niego choćby na krok. Właśnie dlatego tak na mnie naskoczyła, choć przecież nie zrobiłam nic złego. Zamieniłam z nim kilka zdań, a dla niej było to już karygodne, a może nawet niemoralne zachowanie. No cóż, jak już mówiłam, Andżelika była po prostu okropną jędzą, która uważała, że wszystko i wszyscy należą do niej, i że jest nie wiadomo jaką królową tej szkoły.

„Nie należy się nią przejmować” — tak mi ciągle powtarza Aneta. Mimo tego nie potrafię się jej przeciwstawić. Po prostu jestem kompletnie nieasertywną osobą, która robi wszystko, aby zadowolić wszystkich wokół. Za to właśnie od zawsze dostaję kopa od mojej najlepszej przyjaciółki, która próbuje ze wszystkich sił mnie tego oduczyć.

— Musisz się jej przeciwstawić, bo ta wiedźma wejdzie ci na głowę.

— Nie wejdzie. Przecież ją olewam, nie interesuje mnie, co myśli czy mówi.

— A jednak powiedziałaś jej, że nic złego nie zrobiłaś! Po co się przed nią tłumaczysz?

— Ech, dajmy temu spokój. — Machnęłam ręką. — Nie chcę o niej rozmawiać. Powiedz lepiej, jak tam twoja wczorajsza randka? — Chciałam jak najszybciej zmienić temat.

— Szkoda gadać… — Aneta zwiesiła głowę w geście rezygnacji.

— Co znowu? Czyżby miał pieprzyk w niedozwolonym miejscu? — zachichotałam, znając preferencje przyjaciółki. Dla niej największa pierdoła dyskwalifikowała naprawdę fajnych facetów.

— Gorzej… Miał takie wielkie, niebieskie słuchawki. Wiesz, takie, które teraz dużo osób nosi. To takie okropne… — Zrobiła minę, jakby zobaczyła ludzką kupę na środku korytarza.

— Jesteś okropna — powiedziałam jej. — Przez jakieś durne słuchawki go rzuciłaś? Poważnie?! — Gały wyszły mi na wierzch.

— Nie jakieś, tylko niebieskie! — Przewróciła oczami.

— Jesteś nienormalna. — Zaczęłam się głośno śmiać.

— Ale i tak mnie kochasz! — Uściskała mnie, dając buziaka w policzek.

* * *

Mówią, że z jakim przystajesz, takim się stajesz. Ale to raczej nie tyczy się mnie i Anety. Znamy się od dziecka, a jesteśmy całkowicie różne. Normalnie jak niebo i ziemia. Chodzi tu zarówno o charakter, jak i wygląd. Aneta Bieńkowska jest śliczną, drobną brunetką. Ma idealną figurę, z kształtną, odstającą pupą i niewielkimi piersiami. Długie proste włosy nie wymagają używania prostownicy, do tego bez jakichkolwiek zabiegów są lśniące i zadbane. Niebieskie oczy osadzone są głęboko i okalają je długie, czarne rzęsy, tak że dziewczyna nie musi używać tuszu do rzęs. A ja? Ja jestem ruda i piegowata. Tyle w temacie.

Jeśli chodzi o charakter, to ja jestem tą cichą w naszym duecie, zaś moja przyjaciółka jest duszą towarzystwa. Nie wiem, jakim cudem się dogadałyśmy, różniąc się tak niesamowicie. Nie chodzę ciągle na imprezy i nie piję litrami alkoholu jak Aneta, która później tańczy do białego rana. Na szczęście ma mocny łeb, więc nie robi z siebie pośmiewiska. Wręcz przeciwnie, jak już mówiłam, jest duszą towarzystwa i wszyscy chętnie zapraszają ją na swoje domówki. Jest znana w całej szkole, a ja jestem jej cieniem, i myślę, że mało kto zna chociażby moje imię. Nie zwracam na to uwagi, nie obchodzi mnie to. Najważniejsze, że mam ją i kiedy jej potrzebuję, to nawet gdy jest na randce lub na jakimś świetnym party, to rzuca wszystko i przybiega, aby mnie pocieszyć lub po prostu pogadać. Zawsze mogę na nią liczyć i vice versa, oczywiście.

Jesteśmy jak duchowe siostry. Potrafimy wyczuć swój nastrój na kilometr. Kiedyś, gdy miałyśmy po dziesięć lat, zadzwoniłam do jej drzwi, bo wiedziałam, że coś się stało. Nie potrafiłam tego wytłumaczyć. Po prostu wiedziałam, że Aneta jest smutna. Nie musiała do mnie dzwonić, po prostu wiedziałam. Otworzyła mi zapłakana, pociągając nosem. Przytuliłam ją i zapytałam, co się stało. Okazało się, że zdechł jej ukochany chomik. Tego dnia zrobiłyśmy mu pogrzeb na tyłach domu. Wykopałyśmy grób i włożyłyśmy do niego biednego Pana Puszka, zamkniętego w pudełku. Zasypałyśmy go ziemią, powiedziałyśmy kilka słów i przyozdobiłyśmy kopczyk kwiatami zebranymi w ogródku. Później jej mama trochę na nas krzyczała, bo zerwałyśmy jej ulubione róże i tulipany, ale tym się już nie przejmowałyśmy. Najważniejsze, że chomik został pochowany.

* * *

Gdy wracałyśmy ze szkoły, zobaczyłyśmy Krystiana, a za nim tłumek dziewczyn.

— Zobacz, jaki ma harem — odezwała się Aneta, wskazując na nich głową. — I ty naprawdę chcesz do nich dołączyć? — Zaśmiała się.

— Przecież to nie jego żony, tylko fanki — powiedziałam. — Ale ja nigdy nie zniżyłabym się do tego, żeby aż tak ostentacyjnie uganiać się za chłopakiem.

— Ale gapisz się na niego na każdej przerwie, a gdy gra w kosza, to na jego widok aż się ślinisz.

— Nieprawda! — Szturchnęłam ją ramieniem. — Może porozmawiamy o twoich podbojach, co?

— Nie ma o czym mówić. Na przerwie spławiłam Mateusza.

— Tego od słuchawek? — upewniłam się.

— Tak.

— I naprawdę był aż tak beznadziejny? Nie mogłaś dać mu szansy?

— Z tymi słuchawkami? O nie! Ale spoko, już mam na radarze kolejnego. — Uśmiechnęła się rozbrajająco.

— Kogo tym razem?

Zawsze byłam pod wrażeniem, jakim cudem można tak szybko zmieniać obiekt zainteresowania. Aneta była w tym po prostu mistrzynią. Potrafiła w ciągu jednego dnia umówić się z dwoma chłopakami, a następnego przerzucić się na jeszcze innego. Nigdy nie przestanie mnie to zadziwiać. Chciałabym, żeby wreszcie spotkała takiego, z którym mogłaby się spotykać dłużej niż tydzień. Byłam ciekawa, czy to w ogóle możliwe. Może gdyby tak się zdarzyło, to świat z tego szoku by się zatrzymał?

— Taki Grzesiek z trzeciej „a”. Ma kręcone włosy i często zaplata je w warkoczyki. Wygląda wtedy jak żywcem wyjęty z amerykańskiego hip-hopowego teledysku. Jest super. Umówiliśmy się na dzisiaj.

— Świetnie — cieszyłam się razem z nią. — Mam nadzieję, że nie nosi niebieskich słuchawek.

— Ja też mam taką nadzieję! — Dopiero po chwili zorientowała się, że moja uwaga była sarkastyczna, więc dodała: — Zamknij się! — A ja zaczęłam się śmiać.

2

— No, Anka, weź z nim jakoś pogadaj — prosiła Justyna, gdy siedziała z koleżanką w knajpie niedaleko szkoły.

— Ale co mam mu niby powiedzieć? — Anka popijała piwo przez słomkę i zaczynało już ją denerwować marudzenie koleżanki. — Nie możesz sama z nim pogadać?

— Przecież wiesz, że nie będę wiedziała, co powiedzieć.

— Po prostu się z nim umów, jeśli tak bardzo ci zależy.

— A ty nie możesz mnie z nim umówić? Jeśli się zgodzi, przynajmniej będę wiedziała, że mam jakieś szanse.

— A jeśli się nie zgodzi? — zapytała Anka, a Justyna po krótkim zastanowieniu odpowiedziała:

— Myślę, że jednak się zgodzi.

„Skoro jesteś taka zadufana w sobie, to sama do niego podejdź i pogadaj” — pomyślała złośliwie Anka.

— To co, pogadasz z nim? Plizzz, jesteś jego najbliższą przyjaciółką — błagała.

— No dobra! — Miała już dosyć tego jojczenia. — Mogę spróbować cię z nim umówić, ale jeśli odmówi, to nie dąsaj się na mnie, okej?

— Okej! — W końcu uradowana Justyna zaczęła pić swój napój.

— Co wy wszystkie w nim widzicie? — zapytała Anka po chwili. — Znam go od dziecka i nic wyjątkowego w nim nie widzę. A jak patrzę na te wszystkie dziewczyny, to normalnie śmiać mi się chce. Ślinią się na jego widok, jakby był co najmniej Bradem Pittem. A Andżelika to już w ogóle. Wydaje jej się, że Krystian należy do niej.

— To straszna suka. Denerwuje mnie jej pewność siebie. Uważa, że już jest z Krystianem, choć widać, jak omija ją szerokim łukiem.

— He, he, opowiadał mi kiedyś, jak próbowała go przekupić, aby się z nią umówił.

— Nie pierdziel! — Justyna aż zachłysnęła się, słysząc tę rewelację.

— Poważnie. Od tamtego czasu woli jej unikać, choć nie jest to łatwe. Powoli to, co robi Andżelika, podchodzi pod prześladowanie. Już mu mówiłam, żeby może załatwił sobie, tak na wszelki wypadek, jakiś zakaz zbliżania się. Ta dziewczyna jest nieobliczalna! — Obydwie parsknęły śmiechem.

— Teraz przynajmniej wiem, że mam mu się nie narzucać.

— Dziewczyny nie powinny się narzucać żadnemu chłopakowi. To chłopcy powinni nas podrywać, a nie na odwrót.

— Ale czasem trzeba im trochę pomóc. Może Krystian jest nieśmiały i sam nie podejdzie do mnie? Uważam więc, że aranżowana randka jak najbardziej się tu sprawdzi.

— Jak chcesz. Już ci mówiłam, że z nim pogadam — ucięła temat i dopiła piwo.

3

Pani Szczepaniak jest moją ulubioną nauczycielką. Owszem, kosa z niej, jak powiedział Krystian, ale przy tym jest sprawiedliwa i naprawdę chce nas czegoś nauczyć, a przynajmniej ja tak uważam. Lubię historię, ale przede wszystkim uwielbiam sztukę. To dodatkowe zajęcia dla zdolnych uczniów. Chodzi o zdolności artystyczne. Prowadzi je właśnie pani Szczepaniak. Ale tym już nie będę was zanudzać. Po prostu kocham malować, rysować, robić szkice, mazać węglem. Od zawsze pragnęłam iść na Akademię Sztuk Pięknych. Już kiedy dostałam pierwsze kredki i białą kartkę, wiedziałam, że to mój żywioł, że właśnie to chcę robić w życiu. Uwielbiam chodzić na wszelkiego rodzaju wernisaże, do galerii, gdzie wystawiane są prace malarskie, i marzę, że któregoś dnia i ja będę mogła wystawić swoje obrazy w takich miejscach. Chciałabym, żeby ludzie zjawili się w nich specjalnie dla mnie, dla moich prac. Marzę o własnym wernisażu. A póki co chodzę na dodatkowe zajęcia, żeby kiedyś te marzenia mogły się spełnić.

Któregoś dnia pani Szczepaniak powiedziała mi coś, co wiele dla mnie znaczyło i upewniło mnie w tym, żeby dążyć do wyznaczonego celu.

— Jaśmina, naprawdę masz talent, a nie każdemu to mówię. Za kilka miesięcy jest konkurs pod tytułem „Barwy morza”. Chciałabym popracować z tobą nad obrazem, który będziesz mogła tam wysłać. Co ty na to?

— Naprawdę? Nadaję się? — zapytałam głupio, ale musiałam się upewnić, że się nie przesłyszałam.

— Naprawdę. — Nauczycielka zaczęła się śmiać. — Uważam, że masz ogromną szansę na wygraną.

Nie mogłam uwierzyć w to, co mi powiedziała, i jeszcze tego samego dnia do wieczora pracowałam nad szkicami. Oczywiście potem wyrzuciłam wszystkie kartki, jednak nie traciłam nadziei, że wreszcie uda mi się stworzyć coś, co w pełni mnie usatysfakcjonuje.

Od tamtej pory pracowałyśmy po godzinach. Rysowałam, malowałam… Wyszło z tego wiele obrazów. Ręce mnie bolały, miałam odciski od trzymania pędzli, a farba już prawie nie dawała się zmyć z moich dłoni. Płakałam, że nie uda mi się ukończyć dzieła, kreśliłam, mazałam i rysowałam od nowa. Ciągle coś było nie tak, ciągle coś mi nie pasowało. Denerwowało mnie, że ciągle maluję to samo, w kółko i w kółko tylko to samo morze, ta sama łódka… Zwariować można! Potrzebowałam odskoczni, marzyłam o tym, by wreszcie namalować coś innego. Tyle że nie mogłam, póki nie skończyłam tego projektu, dopóki nie wyszło idealnie…

— To jest to — powiedziała pani Martyna, bo tak miała na imię pani Szczepaniak. — To jest nasze dzieło, twoje dzieło, które trafi na konkurs.

Spojrzałam na pomalowane płótno. Wiedziałam, że niczego nie muszę już poprawiać. Namalowałam obraz na podstawie wcześniejszych rysunków, na podstawie mojego snu. Przez środek srebrzystej wody, o zachodzie słońca, płynie łódka z jednym pasażerem.

— Idealnie — westchnęłam uradowana, słysząc te słowa, i cieszyłam się, że udało mi się wreszcie skończyć pracę.

— Jestem z ciebie dumna! — Nauczycielka przytuliła mnie serdecznie. — Teraz poczekamy, aż wyschnie, i jutro wyślemy na konkurs.

Pożegnawszy się z panią Szczepaniak, wyszłam z klasy. To był dobry dzień i nie mogłam się już doczekać, kiedy wyślemy ten obraz. Byłam z niego dumna i cieszyłam się, że w końcu będę mogła namalować coś innego niż wodę. Marzyła mi się odmiana, dlatego czym prędzej chciałam znaleźć się w domu i zapełnić białe kartki nowymi pomysłami, które już kłębiły się w mojej głowie.

W ręku trzymałam tubę z pustymi arkuszami, starymi szkicami i zestaw moich ulubionych pędzli. Chciałam już zabrać je do domu, bo wiedziałam, że nie będą mi już potrzebne w szkole. W końcu skończyłam swoje dzieło. Trzymałam mocno wszystkie przedmioty, bo trochę tego było, a nie chciałam niczego zgubić. Myślałam tylko o tym i dlatego nie zwróciłam uwagi na Andżelikę, która z czystą złośliwością podstawiła mi nogę. Wyłożyłam się jak długa, a pędzle rozsypały się po korytarzu.

— O co ci chodzi?! — krzyknęłam zbulwersowana. Zrobiła to z premedytacją, a przecież nic jej nie zrobiłam, nawet nie spojrzałam na nią krzywo… W końcu nawet jej nie widziałam! Czy jej naprawdę sprawia radość znęcanie się nad innymi? Co za suka!

— O nic. Po prostu cię nie lubię — odpowiedziała zwyczajnie, uśmiechając się przy tym. Chyba bardzo bawił ją mój upadek.

— Daj jej spokój! — krzyknął ktoś.

— Bo co mi zrobisz? — odwarknęła Andżelika, splatając ręce.

— Zawołam nauczycielkę i powiem, co się wydarzyło. Wszystko widziałam.

— Dobra, już znikam. — Popatrzyła znudzonym wzrokiem na dziewczynę, która stanęła w mojej obronie, odwróciła się na pięcie i poszła przed siebie.

— Pomogę ci. — Moja wybawczyni zaczęła zbierać porozrzucane rzeczy.

To była Justyna, jeśli dobrze pamiętam imię. Gra w reprezentacji szkolnej w siatkówkę i w sumie nigdy z nią nie rozmawiałam. Byłam mile zaskoczona, że mi pomogła. Chyba jeszcze są normalni ludzie w tej szkole.

— Dzięki — odpowiedziałam. — O co jej chodzi? — musiałam zapytać, choć z góry zakładałam, że nie zna odpowiedzi. Andżelika była nieobliczalna i nikt nie potrafił przewidzieć, co nagle strzeli jej do tego natapirowanego łba.

— Wiesz, tobie się udało dostać na konkurs, jej nie…

Zaskoczyła mnie tą odpowiedzią.

— Nawet nie wiedziałam, że potrafi rysować.

— Nie tak dobrze jak ty, ale jednak potrafi.

— To mnie zdziwiłaś. Ale co ja mam wspólnego z tym, że ona się nie dostała? Przecież to nie moja wina.

— Ty to wiesz i ja to wiem. A Andżelika musi kogoś za to obwiniać. Padło na ciebie.

— I od teraz będzie mi uprzykrzać życie?

— Lepiej się na to przygotuj.

Westchnęłam.

Super po prostu. Jeszcze tego mi brakowało. Nie chciałam brać udziału w żadnych gierkach tej pokręconej dziewczyny. Nie mogłaby mi dać spokoju? Mam tylko ten jeden talent — umiem malować, tylko w tym jestem dobra i tylko z tego jestem dumna. Reszta mojego życia to jakaś porażka. W życiu prywatnym nic mi się nie udaje, nie potrafię poderwać chłopaka, nigdy żadnego nie miałam i nigdy w życiu od żadnego nie dostałam nawet SMS-a. W dodatku w szkole też nie jestem orłem, tak więc naprawdę nie potrzebuję dodatkowo Andżeliki na karku.

Pozbierałyśmy wszystkie pędzle.

— Jeszcze raz dzięki — powiedziałam do Justyny.

— Nie ma sprawy. I może idź do higienistki po jakiś plaster. — Wskazała palcem moje kolano. Spojrzałam na nie i zobaczyłam małą strużkę krwi, która ciekła po piszczelu.

— Okej. Na pewno się tam przejdę.

4

CZERWIEC

Młodzież siedziała pod klasami, szła w stronę sal i sklepiku szkolnego albo stała w grupkach, rozmawiając na rozmaite tematy. Przerwy między lekcjami aż tętniły życiem, szczególnie gdy na dworze zrobiło się już naprawdę ciepło. Były dla uczniów czasem rozrywki. To właśnie podczas przerw dziewczyny wpatrywały się w przystojnych chłopców i w najróżniejszy sposób próbowały zwrócić na siebie ich uwagę. Chłopcy zaś grali na boisku w koszykówkę bądź tańczyli break dance na korytarzu. Czasem ma się wrażenie, że w ogóle nie zwracają uwagi na te wszystkie wystrojone i piękne dziewczyny. Cóż, to chyba je najbardziej motywuje, pociąga. Nieosiągalny cel. Każdej się wydaje, że to właśnie jej uda się zdobyć tego wymarzonego chłopca.

Krystian wrócił właśnie z boiska. Nie miał na sobie koszulki, co nie uszło uwagi dziewcząt stojących nieopodal.

— O Boże, patrzcie, on nie ma koszulki! — wzdychały.

— Takiego to bym schrupała.

Inne wachlowały się zeszytami i próbowały nie zemdleć, gdy patrzyły na jego nagi tors.

Wtedy pojawiła się przy nim Anka. Podbiegła, aby nie zniknął jej z oczu.

— Cześć, Kris! — Uwielbiała tak do niego mówić. To było takie amerykańskie, a ona wprost przepadała za Stanami Zjednoczonymi. Latała tam co roku na wakacje do ciotki i zawsze chwaliła się wszystkim dookoła, że będzie tam studiować i zamieszka kiedyś w Beverly Hills.

— Cześć, co tam? — odparł, po czym zaczął wyciągać z plecaka koszulkę i po chwili włożył ją na siebie.

— Mam sprawę — od razu przeszła do rzeczy.

— Mów.

— Moja koleżanka, Justyna, zastanawia się, czy byś się z nią nie umówił.

— A która to?

— Taka brunetka, często czesze się w dwa dobierane warkocze i ubiera się na sportowo. Jest świetna w siatkówkę. — Patrzyła na niego, ale nie mogła niczego wyczytać z jego twarzy.

— I co powiesz? — ponagliła go. — Co mam jej odpowiedzieć?

— Wiesz, że nie lubię takich randek w ciemno. Muszę uciekać. Na razie. — I szybkim krokiem poszedł w stronę klasy.

— Co, koleżanka wstydzi się sama podejść do chłopaka i zagadać? Jakie to żałosne — prychnęła Andżelika i po chwili zaśmiała się, odgarniając swoje długie blond włosy.

— Nie twój zasrany interes.

— Oj, ktoś tu się denerwuje. Nie warcz, bo ci się zmarszczki zrobią! — Obejrzała swoje idealne różowe paznokcie, po czym ruszyła w stronę koleżanek.

Została jeszcze chwila przerwy, można więc było poplotkować.

5

Z mamą mam bardzo dobry kontakt. Uwielbiam spędzać z nią czas. Niestety mało jest dni, które możemy w całości poświęcić sobie nawzajem. Jak już mówiłam, mama dużo pracuje, ja zaś ostatnio wolę przebywać z koleżankami. Mimo wszystko, gdy tylko widzę, że robi sobie chwilę przerwy, a jestem akurat w domu, od razu idę do niej, siadamy w kuchni przy stole i razem pijemy herbatę.

Teraz akurat miałyśmy taką przerwę. W naszej kuchni nie było dużo miejsca, jednak nam to jak najbardziej wystarczało. Usadowiłyśmy się naprzeciwko siebie przy stoliku z zielonym obrusem. Za oknem słychać było kosiarkę. Do moich nozdrzy doleciał zapach świeżo koszonej trawy. Mama zalewała właśnie herbatę wrzątkiem.

— Wiesz… — zaczęłam — jest u nas w szkole taki świetny chłopak. I on tak strasznie mi się podoba. — Nie mogłam powiedzieć jej, co tak naprawdę mnie gryzło. Wiedziałam, że będzie jej przykro, dlatego postanowiłam porozmawiać najpierw o czymś innym.

— No to czemu się z nim nie umówisz? — Dla mojej mamy wszystko było takie proste.

— Chyba żartujesz. Przecież to nierealne. On nawet nie wie, że istnieję. Poza tym wszystkie dziewczyny na niego lecą, a on mógłby mieć każdą.

— A ma jakąś?

— No chyba nie… — Zastanowiłam się. — Z tego, co wiem, to nie — powiedziałam pewniej.

— Więc podejdź do niego, przedstaw się i zapytaj, czy pójdzie z tobą do kina.

— Mamo, to takie staroświeckie. Nie żyjemy w średniowieczu!

— No to powiedz mi, geniuszu, jak w takim razie w waszych czasach umawia się z chłopakami, hę?

Zamyśliłam się nad tym pytaniem i ostatecznie postanowiłam je olać.

— Przecież nie mogę tak po prostu do niego podejść.

— Dlaczego?

— Bo to jest KRYSTIAN — zaakcentowałam jego imię najmocniej, jak umiałam, wskazując przy tym, że to nie jest zwykły chłopak.

— No i co z tego, że to jest KRYSTIAN? — sparodiowała mój głos. — Kochanie — kontynuowała już normalnie — to tylko chłopak. Nawet jeśli większości dziewczyn się podoba, to dalej jest to jedynie chłopak. Nie znasz go, więc go nie idealizuj. Ten twój lęk przed poznaniem go zniknie, gdy go poznasz, więc nie czekaj, tylko skorzystaj z okazji i się z nim umów, póki nikogo nie ma.

— Ech, dla ciebie wszystko jest takie proste… — westchnęłam.

— Nie, kochanie. To naprawdę JEST proste. Tylko my wszystko komplikujemy. — Wzięła swój kubek do ręki i upiła łyk gorącego jeszcze napoju. — Mmm, spróbuj, dobra ta nowa karmelowa herbata.

Poszłam jej śladem i spróbowałam.

— Masz rację, bardzo dobra.

* * *

Herbata szybko się skończyła, kubek pozostał pusty, a mama wróciła do swojego gabinetu. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Lekcje miałam odrobione, a godzina była jeszcze młoda. W kolumnach wieży z poprzedniego stulecia leciała moja ulubiona piosenka, której ostatnimi czasy słuchałam na okrągło. Podkręciłam głośność i zaczęłam śpiewać wraz z Krzysztofem Cugowskim:

„A po nocy przychodzi dzień,

a po burzy spokój.

Nagle ptaki budzą mnie,

tłukąc się do okien”.

Gdy piosenka się skończyła, postanowiłam zadzwonić do Anety. Coś ciągle nie dawało mi spokoju, a smutek stał się przytłaczający.

— Hej, co robisz?

— A nic szczególnego. Oglądam telewizję. Chcesz wpaść? — czytała mi w myślach.

— Pewnie.

— To czekam.

— Zaraz będę — zakończyłam połączenie i włożyłam buty. Kurtki nie musiałam zakładać. Na dworze temperatura była dość wysoka, nawet jak na wieczór.

Gdy tylko wyszłam na świeże powietrze, do moich nozdrzy dotarł zapach bzu. Nie mogłam uwierzyć, że żyję w tak wspaniałym świecie, w którym istnieją tak cudowne zapachy, a wokół jest tak pięknie. Nasza ulica była chyba najładniejsza ze wszystkich. Zielona, z mnóstwem kwiatów rosnących w ogródkach. Kolory i zapachy mieszały się ze sobą, tworząc niezapomnianą mozaikę. Nie chciałabym mieszkać nigdzie indziej. Tu było idealnie. No i moja przyjaciółka znajdowała się tuż obok. Kiedy trzeba, wystarczyło zrobić parę kroków i już byłam na miejscu, i dostawałam wyśmienite towarzystwo plus super jedzenie gratis.

Zeskoczyłam ze schodów i biegiem udałam się do przyjaciółki. Zajęło mi to jakieś osiem sekund. Nacisnęłam dzwonek i po chwili usłyszałam jej głośne kroki. Gdy tylko otworzyła drzwi powiedziałam:

— Chodzisz jak słoń.

— A ty jesteś bardziej ruda niż wiewiórka — odpowiedziała. To było nasze powitanie.

— Wspięłyśmy się po schodach i poszłyśmy do jej pokoju. Znany zapach od razu mną owładnął. Kadzidełka o zapachu opium. Aneta je uwielbia i trzyma w szufladzie kilkanaście opakowań.

— Tak na wszelki wypadek — powiedziała z uśmiechem, gdy któregoś dnia je zauważyłam.

— Według mnie tez zapas starczyłby ci co najmniej na rok. — Mówiłam szczerze, a ona machnęła ręką na ten komentarz.

— Chcesz coś pooglądać czy wolisz pogadać? — zapytała, gdy usiadłyśmy na jej łóżku.

— To drugie. — Choć bardzo chciałam porozmawiać, brakowało mi słów.

Aneta, widząc, że mimo mojej deklaracji nie jestem zbytnio skora do rozmowy, zaczęła:

— Widziałam dziś, jak przyjaciółka Krystiana chciała go umówić ze swoją koleżanką.

— Tak? — trochę zainteresował mnie ten temat. — I co?

— W sumie nic, bo nie dał konkretnej odpowiedzi. Powiedział jedynie, że nie lubi randek w ciemno.

— To chyba znaczy, że dał dziewczynie kosza. Ja tak to przynajmniej rozumiem.

— Może i tak, ale nie dziwi cię to, że jakaś dziewczyna chce, żeby ją umówić z chłopakiem? Czemu sama nie mogła do niego zagadać? Co my w gimnazjum jesteśmy? No, proszę cię… Za chwilę będziemy dorośli…

— Może jest nieśmiała — podsunęłam. — Ja też nie umiałabym podejść do chłopaka i zaprosić go gdzieś tak po prostu.

— Ty to co innego. Jesteś wyjątkiem. A ta koleżanka Anki wcale nie wygląda na nieśmiałą istotkę. Daj spokój, one wszystkie są jak wampy!

Zaśmiałam się na to porównanie.

— W sumie masz rację, ale pamiętaj, żeby nie oceniać książki po okładce.

Aneta przyniosła sok i chipsy o smaku chili — nasze ulubione, choć w sumie każdy rodzaj i smak tak naprawdę jest dobry, nie licząc oczywiście chipsów o smaku krewetkowym, które jak dla mnie są jakimś okrutnym żartem. Ble!

— Coś cię gryzie, prawda? — Aneta dalej nie mogła olewać mojego kiepskiego samopoczucia. Widziała, że coś jest nie tak. Musiała zapytać i dowiedzieć się, o co chodzi. To dobrze, że się o mnie martwi.

Odetchnęłam kilka razy, zebrałam się w sobie i wreszcie wydusiłam z siebie to, co we mnie siedziało:

— Za tydzień mija dziesiąta rocznica śmierci mojego taty…

— Ach, prawda, czemu wcześniej o tym nie pomyślałam? — Postukała się w głowę. — Widziałam, że coś cię dręczy… — wypaliła krótko, po czym zamilkła zażenowana. — Jak się czujesz? — zapytała, gdy po chwili odzyskała wigor.

— Sama nie wiem… Tęsknię za nim… Choć przecież miałam wtedy tylko siedem lat, mało go pamiętam… Prawie w ogóle go nie znałam.

— Ale to był twój tata… — Rozumiała mnie.

— No właśnie… — Napiłam się soku, bo zaschło mi w gardle, po czym mówiłam dalej: — Tak patrzę na twoją rodzinę i czasem zastanawiam się, jakby to było, gdyby mój tata żył. Czy też siedziałby w domu i robił mi obiady? Czy mama tyle by wtedy pracowała? Czy jedlibyśmy razem kolacje? A może wyjeżdżalibyśmy na weekendowe wycieczki? Tyle rzeczy mogłoby się wydarzyć, gdyby nie ten wypadek…

— Wiem, kochanie… — Aneta objęła mnie.

— Myślisz, że coś tam jest? — zapytałam nagle, a Aneta odwróciła się i rozejrzała dookoła.

— Gdzie?

— No… Po śmierci? Jak myślisz?

— Myślę, że nic nie ma. Nie wierzę w niebo ani piekło.

— Ja też nie, ale wierzę w reinkarnację. No, bo przecież nie może tak być, że umieramy i niczego tam nie ma. Wierzę, że odradzamy się na nowo, w nowym ciele i w nowym życiu.

— To w takim razie, jakim cudem ludzi jest na ziemi coraz więcej, skoro twoim zdaniem każdy powraca?

Zastanowiłam się nad tym i nie znalazłam odpowiedzi.

— Nie wiem — powiedziałam szczerze. — Ale mam przeczucie, że mój tata gdzieś tam jest i czeka na mnie… Coś tam przecież musi być…

— Kto wie? Jedno jest pewne: w swoim czasie wszyscy się o tym przekonamy. A teraz chodź, obejrzymy jakiś film. Słyszałam, że Ukryte piękno jest świetny.

6

— I co? — Zaczęła się lekcja matematyki, ale Justyna musiała w tej chwili dowiedzieć się, co powiedział Krystian. Nauczycielka i tak dawała sobie wchodzić na głowę, więc nikt nie przejmował się, gdy prosiła o ciszę.

— Powiedział, że nie chce się z tobą umówić — odpowiedziała Anka.

— Jak to? — Justyna była w szoku. Nie chciał się z nią umówić? Z nią? Poważnie? Wielu facetów dałoby wszystko, żeby tylko zwróciła na nich uwagę, a Krystian tak po prostu ją olał?

— Przykro mi, tak właśnie powiedział. Nie podobasz mu się i tyle. — Musiała powiedzieć koleżance prawdę, choćby najgorszą.

Anka wśród znajomych uważana była za prawdomówną, nigdy nie wciskała kitu. Dzięki temu ludzie ją szanowali. Choć nie zawsze chcieli słyszeć złą wiadomość, to wiedzieli, że gdy powie ją Anka, to nie będzie to wyssane z palca.

Do końca lekcji Justyna się nie odzywała, myślami błądząc gdzie indziej. Chyba było jej przykro, że chłopak nie miał zamiaru się z nią umówić. Pod koniec zajęć wpadła na coś, co mogło być tego przyczyną.

— A może już kogoś ma? — Na przerwie musiała podzielić się z koleżankami swoimi rozmyślaniami. — To byłoby jedyne wyjaśnienie i miałoby sens.

— Nie żartuj, nie ma nikogo. Przecież wiedziałabym o tym.

— Ale to jedyne wytłumaczenie. Może jeszcze ci nie powiedział, co to za laska? Może nie chce obnosić się ze swoimi uczuciami? Czy on zawsze wszystko ci mówi? Pomyśl.

— No, nie zawsze. Każdy ma swoje tajemnice, ale taką rewelację raczej bym znała… — W tym momencie Anka zaczęła się jednak zastanawiać nad słowami Justyny. „Może faktycznie ktoś mu się podoba i dlatego olewa wszystkie dziewczyny? Ale kto to mógł być?” — myślała.

— Jesteś dziewczyną, on facetem, myślę, że nie spowiada się płci pięknej ze swoich uczuć. Myślę, że takie rzeczy chłopcy zatrzymują dla siebie. Nie wiem, może się nie znam, ale jest duże prawdopodobieństwo, że jakaś panna z naszej szkoły wpadła mu w oko i za cholerę nie chce się z tym obnosić. Może lubi, jak laski na niego lecą, a gdyby wybrał jedną, to reszta dałaby sobie spokój, a to zepsułoby mu reputację? Co myślisz? — Justyna spojrzała na Ankę, która zamyślona wpatrywała się gdzieś w dal. — Słuchasz mnie? — Pomachała jej ręką przed nosem.

— Tak, słucham. Myślę tylko.

— I?

— Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Ale muszę się tego dowiedzieć. — Odwróciła się na pięcie i poszła przed siebie, zostawiając za sobą oniemiałą Justynę.

7

Siedziałyśmy właśnie na trybunach, oglądając mecz naszej drużyny z reprezentacją innej szkoły.

— Dawaj, Szymek. Brawo, Artur! — krzyczała obok mnie Aneta. Zawsze głośno i wyraźnie kibicowała naszym chłopcom.

— Idziemy na imprezę po meczu? — zapytałam ją, gdy musiała nabrać powietrza i na chwilę umilkła. Popatrzyła na mnie jak na kosmitkę.

— No pewnie, że tak! — Jej oczy znów zwróciły się ku boisku, zaczęła do tego klaskać i gwizdać. — A co, masz inne plany? — zapytała, nie patrząc na mnie.

— Oczywiście, że nie mam. Myślałam, że może ty masz jakąś randkę.

— Nie dzisiaj. — Uśmiechnęła się tajemniczo. — Dziś zajmiemy się tobą…

— Co to niby ma znaczyć? — zapytałam podejrzliwie. Znałam Anetę i wiedziałam, że jest zdolna do wszystkiego. Zaczęłam się bać.

— Oj, zobaczysz… A teraz kibicuj naszym, żebyśmy nie musieli się wstydzić.

— Przecież wiadomo, że wygrają. Krystian ich rozniesie, jak zawsze zresztą. — Nie chciałam, żeby zabrzmiało to z taką próżnością, po prostu zawsze Krystian zdobywał najwięcej punktów, dzięki czemu nasza drużyna wygrywała. Był najlepszy.

Patrzyłam na niego, gdy skakał w kierunku kosza i zdobywał kolejne punkty. Wyglądał, jakby urodził się z piłką w ręku. Przypominała wręcz przedłużenie jego ciała. Robiła wszystko, co chciał.

Gdy usłyszeliśmy gwizdek kończący mecz, wiwatom nie było końca. Oczywiście nasza drużyna wygrała! Pierwszą osobą, która wbiegła na boisko, aby pogratulować chłopcom, była Andżelika. Skakała jak króliczek, a jej piersi prawie wyskakiwały spod bluzki. Rzuciła się na szyję Krystianowi. Zaczęła go całować, a on poczerwieniał jak burak i czym prędzej zaczął wyswabadzać się z jej objęć. Dziewczyna jednak nie dawała za wygraną i próbowała ze wszystkich sił go przytulić. Chyba nie zdawała sobie sprawy, że w ten sposób tylko zniechęca go do siebie. Dopiero gdy Radek — kolega z drużyny — przytulił Andżelikę, Krystian odetchnął. Zaśmiałam się, widząc jego minę, kiedy wreszcie uwolnił się od natarczywej fanki. Andżelika nie jest tak fantastyczna, jak myśli, skoro chłopak, który jej się podoba, nie chce mieć z nią absolutnie nic wspólnego. No, ale to już nie mój problem. Nawet trochę mi jej szkoda. Tak się stara, tak się pindrzy dla niego, ubiera kuse spódniczki, obcisłe bluzeczki, a Krystian nie reaguje, a wręcz wzdryga się, gdy ją widzi. Czyżby się jej brzydził? A może jest gejem?

O mój Boże, a może on faktycznie woli chłopców?! Taka laska jak Andżelika na niego nie działa? To dziwne! Prawie wszystkim chłopakom się podoba. W dzisiejszych czasach wszystko, co sztuczne, jest na topie. A Andżelika jest po prostu miss sztuczności. Sztuczne paznokcie, tona tapety na twarzy, kupa lakieru we włosach, dzięki czemu wiatr nawet o milimetr nie ruszy jej idealnej fryzury, i do tego opalenizna, która o dziwo utrzymuje się cały rok, a zimą dziewczyna czasem staje się jeszcze bardziej brązowa. Ale z drugiej strony, to może po prostu Krystian jest normalnym facetem i nie leci na plastiki? To by dobrze o nim świadczyło.

— Popatrz na minę Andżeliki — odezwała się nagle moja przyjaciółka i w tym samym momencie obydwie wybuchnęłyśmy śmiechem.

— Chyba ciężko znosi odrzucenie. — Aż musiałam otrzeć łzy, które wycisnęły słowa Anety.

Wciąż patrzyłam na Krystiana i zastanawiałam się, jakby to było, gdybym z nim była. Jakby to było, gdyby świat zwariował i złączył superprzystojnego sportowca z małomówną niezdarą. To się przecież nie zdarza w realnym świecie, dlatego nigdy nie spotka mnie takie szczęście. W tym momencie zobaczyłam, jak boski Krystian podchodzi do dziewczyny z kucykiem. Obejmują się, a ona uśmiecha się do niego tak promiennie, że aż jaśniej robi się dookoła nich. On patrzy na nią z czułością, po czym czochra ją po włosach. Dziewczyna — Ania — ślicznotka z pełnymi wargami i dużymi niebieskimi oczami, odpycha go z udawaną złością i próbuje doprowadzić do ładu swoje rozwichrzone włosy. Wszyscy wiedzą, że to najlepsza przyjaciółka Krystiana. Co ja bym dała, żeby mnie tak popsuł fryzurę albo żebym mogła w każdej chwili tak po prostu go objąć, bez żadnego powodu. Założę się, że gdy dostaje kiepską ocenę, Krystian ją pociesza, a gdy ktoś lub coś doprowadzi ją do płaczu, ociera rękawem jej łzy.

Nikt tak naprawdę do końca nie wie, co łączy tych dwoje. Choć nikt nigdy nie widział, jak się całują, to chodzenie za rękę i te czułe spojrzenia, jakimi się darzą, są dwuznaczne. Andżelikę szlag trafia, gdy widzi ich razem, ale nawet ona wie, że z Anką się nie zadziera, bo Krystian zawsze będzie jej bronił. Anka jest najbliższą mu osobą i nikt nie może z nią konkurować, choć z tego, co zauważyłam, to traktuje ją raczej jak siostrę, a nie swoją dziewczynę, co jest dobrym znakiem.

Prawdopodobnie, jak głosi plotka, znają się od dzieciństwa. Ich mamy przyjaźnią się od niepamiętnych czasów i dlatego od małego byli zdani na swoje towarzystwo, aż w końcu zrodziła się między nimi więź. Na moje skromne oko Sherlocka Holmesa wygląda to tak — jestem o tym święcie przekonana! — że Anka podkochuje się w Krystianie, a on ku jej rozpaczy tego nie odwzajemnia. Ale to tylko moje zdanie. Widzę, jak na niego patrzy, z uwielbieniem, czyli tak, jak co druga dziewczyna w tej szkole. On tego nie widzi, bo jest po prostu facetem, a ona nie ma pojęcia, jak przejść od przyjaźni do związku. W dodatku Krystian nie zdaje sobie sprawy, jak działa na dziewczyny, inaczej pewnie byłby bufonem.

Czasem się zastanawiam, czemu akurat on musiał mi się tak strasznie spodobać. Oczywiście, nie patrząc na to seksowne ciało i fantastyczną grę w koszykówkę w jego wykonaniu oraz na uprzejmość i dobroć w stosunku do innych osób. Przecież wiadomo, że nie mam u niego najmniejszych szans. On jest jak jakiś książę, a ja jak wieśniaczka, na którą nigdy nie zwróci uwagi. Oczywiście znam bajkę o Kopciuszku. Karmiła mnie nią mama, gdy byłam mała. Uwielbiałam ją, ale teraz, gdy już dorosłam, wiem, że takie historie nie zdarzają się w realnym świecie, że to tylko wymysł jakiegoś pisarza. Zastanawiam się, czemu ludzie piszą takie bzdety i czytają to swoim dzieciom? Przecież to kłamstwa. Czemu więc mamy okłamywać swoje pociechy i uczyć je nieprawdy na temat życia? Kiedyś naprawdę wierzyłam, że każda dziewczynka znajdzie swojego księcia z bajki — w końcu w każdej bajce było takie zakończenie, dobre zakończenie. A teraz dowiaduję się, że mój książę ma swoją księżniczkę, a ja muszę obejść się smakiem. No dobra, może nie ma jeszcze tej księżniczki, ale na pewno taką znajdzie. Ja nią niestety nie jestem i nigdy nią nie będę, dlaczego więc nie mogę myśleć o jakimś innym chłopcu, który jest w moim zasięgu? Czemu nie mogę kogoś takiego znaleźć? Czemu nie mogę zwrócić uwagi na kogoś innego niż Krystian? Co jest ze mną nie tak, że tylko o tym jednym jedynym chłopaku myślę i nie mogę zapomnieć? Przecież tak naprawdę go nie znam. A może on dłubie w nosie, może pierdzi przy jedzeniu albo ma jakiś dziwaczny fetysz? No cóż, wszystko jest przecież możliwe, prawda?

* * *

Gdy mecz się skończył, były jeszcze trzy godziny do rozpoczęcia imprezy.

— To co, idziemy do mnie się przebrać? — zapytała Aneta.

— Tylko będę musiała najpierw zabrać z domu jakieś ciuchy.

— A może ubierzesz coś mojego?

Przez chwilę zastanawiałam się nad tym pytaniem. Aneta fajnie się ubiera, ale czy mnie będzie dobrze w tak obcisłych ciuchach? Należę raczej do dziewczyn, które nie lubią się wyróżniać i zakładają na siebie czarne, szare i brązowe ciuchy. W takim kamuflażu czuję się najbardziej komfortowo. Aneta zaś lubiła się wyróżniać… i to jak! Zakładała na siebie czerwone, żółte i różowe rzeczy. Zawsze wyglądała świetnie. Była modna i praktyczna. Ale ja w takich odcieniach? To byłaby totalna pomyłka!

— Raczej nie sądzę — zdecydowałam.

— Czemu nie? To będzie twoja szansa. Musisz jakoś zwrócić na siebie uwagę Krystiana, a ciuchy mogą ci to zagwarantować. Do tego zrobię ci wystrzałowy make-up i żaden chłopak nie przepuści okazji, aby cię poderwać!

Zaczerwieniłam się po same uszy, widząc oczami wyobraźni, jak jakiś chłopak ze mną flirtuje.

W wyobraźni! Co zatem by było na żywo? Chyba nie muszę tego komentować…

Czuję się zażenowana, gdy ktoś płci przeciwnej chociażby mnie zagaduje. Nie wiem, co mam wtedy odpowiedzieć, czerwienię się ze zdenerwowania i zawsze wychodzę na dziwadło albo jakąś dzikuskę. To właśnie dlatego nie miałam jeszcze chłopaka. Moja nieśmiałość jest przerażająca i nie daje mi normalnie funkcjonować. Ale może czas najwyższy z tym skończyć? Może trzeba spróbować wyjść ze skorupy i pokazać się ludziom z innej strony? Może jak się ładnie ubiorę i pomaluję, to poczuję większą pewność siebie?

Na ułamek sekundy mnie zaćmiło i uległam namowom. Szybko jednak tego pożałowałam, choć było już za późno.

Aneta nie pozwoliła mi patrzeć w lustro, dopóki nie skończyła swojego dzieła. Cieszyłam się jedynie, że wybrała dla mnie delikatną, kremową sukienkę. Była ładna, elegancka i nie za krótka, więc nie czułam się w niej zbytnio widoczna dla otoczenia. I to było dobre.

Czekałam z sercem bijącym w zastraszająco szybkim tempie, aż moja przyjaciółka skończy mnie malować. Gdy usłyszałam jej słowa, byłam kłębkiem nerwów.

— Już. Możesz się zobaczyć. — Podała mi lusterko, które wzięłam od niej trzęsącymi się rękoma. Aneta uśmiechnęła się w zachwycie nad swoim dziełem, a ja z sercem w gardle wreszcie zdecydowałam się obejrzeć swoje odbicie.

I aż zaparło mi dech.

Wyglądałam pięknie!

Powieki pomalowała mi brązowym cieniem — na zewnątrz ciemniejszym, wewnątrz jaśniejszym. Dodatkowo zrobiła śliczną, kocią kreseczkę, dzięki której powiększyła mi optycznie oczy. Włosy uplotła w dobierany warkocz, który zaczynał się nad lewym uchem, a kończył pod prawym. Końce spięła delikatnie, aby moje loki zwisały luźno nad ramieniem. Wyglądałam naprawdę rewelacyjnie. To takie moje skromne zdanie. Ale poważnie, nigdy wcześniej nie wyglądałam lepiej, no i na pewno prezentowałam się inaczej niż zwykle. Nie wiem, czy znajomi poznają mnie na tej imprezie.

Gdy ja już byłam gotowa, Aneta ubrała się w zaledwie kilka chwil. Czerwona sukienka podkreślała jej figurę; proste włosy zostawiła rozpuszczone. Wyglądała jak zawsze seksownie i zastanawiałam się, ilu chłopców tym razem poderwie.

— I jak ci się podoba moje dzieło? — zapytała, gdy wychodziłyśmy z domu.

— Jest naprawdę super. Nawet nie czuję się tak strasznie obco. — To była prawda. Kremowy kolor nie wyróżniał się, co było dla mnie bardzo ważne. Dobrze czułam się w tej sukience, szczególnie że nie była za bardzo obcisła.

— Kochana, wyglądasz świetnie! Krystian na pewno się tobą zainteresuje.

— Taaa… — powiedziałam zrezygnowana. — Powinnam najpierw wypić setkę wódki, żeby dodać sobie odwagi, może wtedy rozmowa by nam się kleiła, inaczej przecież na pewno się pogrążę.

— Nie ma sprawy, możemy podejść do sklepu po kielicha.

— Nie, dzięki — zareagowałam od razu. — Na miejscu na pewno będzie jakiś alkohol, a ja nie chcę się spić jak dzika świnia.

8

Weszła w towarzystwie przyjaciółek i od razu zrobiła piorunujące wrażenie. Wszyscy na nią patrzyli, chłopcy ślinili się i próbowali ją poderwać w każdy możliwy sposób. Ona jednak każdego odpychała. Dziś chciała jednego. I powiedziała sobie, że wreszcie go zdobędzie. Nie po to siedziała trzy godziny u fryzjera, nie po to zrobiła idealny make-up i nie po to założyła króciutką spódniczkę, aby ją olał. Nikt nie może tak po prostu jej spławić. To niewybaczalne.

Dziś będzie jej wielki dzień.

Dziś nie może się jej oprzeć. Nie pozwoli na to.

Tłum rozstąpił się, gdy szła przed siebie. Czuła się jak Mojżesz, który stąpa ku przeznaczeniu przez Morze Czerwone. Wszyscy schodzili jej z drogi. Jak zwykle zresztą. Wiedzieli, że lepiej z nią nie zadzierać.

— Cześć Andżelika — Nieśmiało witały ją dziewczyny, które chciały być takie jak ona, które chciałby, żeby choć raz je zauważyła, żeby im odpowiedziała, bo wtedy mogłyby zostać kimś w tej szkole. Jednak ona nigdy nie odpowiadała, pławiąc się egoistycznie w swojej popularności.

Wolnym krokiem sunęła po drewnianej posadzce. Szła wyprostowana, z biustem wysuniętym do przodu, kręcąc powabnie biodrami.

Wtedy go zobaczyła… Tyle że nie był sam.

Krew napłynęła jej do głowy, a hamulce puściły…

9

Dotarłyśmy na miejsce. Dom był ogromny, naliczyłam dwa balkony, a tak naprawdę nie wiedziałam jeszcze co kryje się z tyłu tego majestatycznego budynku. Patrzyłam na cegły z których został zbudowany i moją pierwszą myślą było to, że chciałabym mieć taki wzór u siebie w kuchni. Dom należał do rodziców Szymona, którzy z zawodu byli chirurgami, dlatego wcale nie zdziwił mnie fakt, że posiadają takie lokum. Z tego co słyszałam to wyjechali na weekend w jakieś egzotyczne miejsce zostawiając swojemu synowi,,wolną chatę””. Chłopak należał do drużyny koszykarskiej, a oprócz tego był również najlepszym uczniem w szkole, nigdy nie sprawiał problemów wychowawczych, a imprezy, które organizował były kulturalne.

Razem z Anetą zbliżałyśmy się do drzwi wejściowych. Im bliżej byłam ludzi, tym bardziej zaczynałam się stresować. Zaczęłam się czuć dziwnie w tej kiecce, która przecież w ogóle nie była w moim stylu.

— Jaśmina? — usłyszałam za sobą. — To ty? Ale się… — kolega z klasy zrobił pauzę i zlustrował mnie od stóp do głów — zmieniłaś. Wow! — Zagwizdał, a ja poczułam, że się czerwienię.

— Widzisz? — Aneta klasnęła w dłonie. — Już zostałaś zauważona.

— Hm… — Odchrząknęłam ze zdenerwowania. — Widzę, ale nie wiem, czy to dobrze.

— Dlaczego nie? — zapytała zdziwiona. Nie rozumiała, jak ktoś może nie chcieć być w centrum zainteresowania. W końcu ona to uwielbiała.

— No, bo teraz będą się na mnie gapić.

— I o to chodziło! — Puściła do mnie oko.

— Ale ja się na to nie pisałam.

— Za późno, maleńka! — Wzięła mnie za rękę i wciągnęła za sobą w środek tłumu. — Szukamy twojego księcia.

Nigdzie jednak nie było go widać. W międzyczasie musiałam za to opędzać się od innych chłopców.

— Nie znałem cię z tej strony… — mówili, widząc mnie w zupełnie nowym wydaniu.

W miarę, jak upływały kolejne godziny, a ja wlewałam w siebie kolejne kieliszki, stawałam się coraz bardziej śmiała. Zaczęłam wierzyć, że naprawdę mogę podobać się chłopakom. To było miłe uczucie i kiedy podszedł do mnie Kuba i poprosił do tańca, chętnie się zgodziłam. Aneta gdzieś zniknęła — zapewne szukała nowego obiektu westchnień — a ja nie chciałam stać samotnie i podpierać ścian.

— Pięknie wyglądasz — powiedział, trzymając mnie za rękę i okręcając wokół własnej osi podczas tańca.

Leciało właśnie Ain’t Your Mama Jennifer Lopez. Uwielbiam tę piosenkę, dlatego muzyka mnie porwała.

— Dzięki.

— Widzę, że jesteś taką cichą wodą, co brzegi rwie. — Uśmiechnął się, a ja nie bardzo wiedziałam, co odpowiedzieć. Widząc moje zakłopotanie, zapytał: — Może przejdziemy w jakieś spokojniejsze miejsce i poznamy się lepiej?

Spojrzałam na parkiet, szukając Anety, ale nigdzie jej nie widziałam. Mój wzrok powędrował gdzieś ponad głowami tańczących i spotkał się z Krystianem. Od razu spuściłam głowę, ale nie mogłam wytrzymać i po chwili jeszcze raz spojrzałam w jego stronę. Tańczył z jakąś dziewczyną, obejmował ją mocno i śmiali się z czegoś. Popatrzyłam na mojego towarzysza i odpowiedziałam:

— Nie ma problemu.

Kuba to przystojny chłopak. Ma brązowe oczy i czarne brwi, ale — o dziwo — jest blondynem. Umięśnioną sylwetkę zawdzięcza codziennym treningom, bo oprócz gry w koszykówkę trenuje taekwondo. Nie znałam go zbyt dobrze, jedynie z plotek, które chodziły po szkole. Słyszałam, że niedawno rozstał się z dziewczyną, a poza tym, że jest miły.

Wyszliśmy na zewnątrz. Na szczęście nikt nie kręcił się wokół. Czułam się zdradzona, choć przecież nie miałam do tego prawa. Nie byłam w związku z Krystianem, więc mógł tańczyć, z kim chciał. Jednak smutno mi było, że wybrał już jakąś dziewczynę i mimo że zdawałam sobie sprawę, że tak właśnie się to skończy, to jednak byłam zdziwiona, że nie byłam nią ja.

Popatrzyłam na Kubę. Podobał mi się. Czemu zatem mam czekać na chłopaka, u którego może nigdy nie będę miała szans? Może czas najwyższy zainteresować się kimś innym?

— Jaśmina, prawda? — chciał się upewnić, czy tak właśnie mam na imię.

— Tak, zgadza się.

— Jestem Kuba.

— Wiem. — Popatrzył na mnie zdziwiony, a ja się wytłumaczyłam: — Grasz w kosza, wszyscy znają chłopaków, którzy tworzą podstawowy skład drużyny. — Gdy tylko to powiedziałam, poczułam się lekko zażenowana.

— Dobrze wiedzieć, że taka ślicznotka zna moje imię. — Chyba jeszcze bardziej się zaczerwieniłam, a on mówił dalej:

— Wiesz, że podobasz mi się już od jakiegoś czasu?

Jakoś nie mogłam w to uwierzyć, bo niby czemu dopiero dziś, kiedy wyglądam lepiej niż zwykle, postanowił do mnie zagadać? Postanowiłam jednak zbytnio się w to nie zagłębiać. Może czas najwyższy przestać wszystko analizować i dać się ponieść chwili? Może w końcu uda mi się przeżyć swój pierwszy pocałunek? Tak, zgadza się, jestem w liceum i jeszcze nigdy się nie całowałam. Żałosne, wiem. Nie oceniajcie mnie. Jestem zbyt nieśmiała i nie mam doświadczenia w relacjach z chłopakami. Trudno mi nawiązać z nimi rozmowę, a już najbardziej przeraża mnie spotkanie bądź randka.

— Nie wiedziałam.

— To teraz już wiesz.

— Teraz wiem…

Sami widzicie, nie mam pojęcia, co mówić w takich sytuacjach. W ogóle nie wiem, jak się zachować w jakiejkolwiek sytuacji związanej z chłopcami.

— To może chciałabyś mi podać swój numer i umówilibyśmy się w jakichś spokojniejszych warunkach? Skoro już odkryłem przed tobą wszystkie karty, chciałbym wiedzieć, czy mam jakieś szanse.

— Ja… ja… — zaczęłam się jąkać jak zwykle.

I nagle usłyszeliśmy okropny, nieludzki krzyk. Od razu zerwaliśmy się z miejsc i pobiegliśmy do środka, żeby zobaczyć, co się stało. Wszyscy biegli po schodach na pierwsze piętro. Zobaczyłam, że ktoś wzywa karetkę, a jakaś dziewczyna jest blada jak ściana i wygląda, jakby zaraz miała zemdleć. Słyszałam szepty dookoła:

— To ona ją znalazła…

— Ale kogo znalazła? — zapytałam od razu.

— Monikę. Leży w łazience w kałuży krwi! — Pokazały palcem pomieszczenie, pod którym kręci się najwięcej osób.

Nie wiem, ile czasu minęło, bo byłam w totalnym szoku. Nie wierzyłam, że coś takiego może się wydarzyć na zwykłej imprezie, jakich już przecież było wiele. Nagle w pośpiechu weszli ratownicy i założyli dziewczynie kołnierz, sprawdzili funkcje życiowe i położyli ją na noszach. Gdy pędem przenosili ją do karetki, mogłam ją zobaczyć. Mało przypominała siebie. Podbite oczy, krew na twarzy, totalna masakra, jak z jakiegoś horroru. Aż jęknęłam z przerażenia. Takie rzeczy w końcu się nie zdarzają tuż obok, prawda? Coś przykuło moją uwagę. Przypomniałam sobie, że to właśnie ją widziałam nie tak dawno, właściwie przed chwilą, jak tańczyła z Krystianem. Choć w sumie nie miało to już żadnego znaczenia…

Kto mógł zrobić coś takiego? Pobić dziewczynę do nieprzytomności?

To musiał zrobić jakiś psychopata. Innej opcji nie widzę.

10

Impreza trwała w najlepsze, a dziewczyna patrzyła na nich, jak rozmawiają. On śmiał się z jej dowcipów, ona z uśmiechem na ustach, niby przypadkiem, dotykała jego umięśnionego ramienia. Wpatrzona w niego jak w obrazek, robiła wszystko, aby go poderwać, aby mu się spodobać. Rumieniła się i zwieszała głowę, aby wydawać się taka niewinna i słodka, a on dał się na to nabrać. Nie wiedział, że to kobieca taktyka? Jaki on głupi, że zwrócił uwagę na tę małolatę.

Później wyszli na parkiet i zaczęli tańczyć. Gdy zobaczyła jego dłonie na jej plecach, a jej ręce obejmujące jego kark, nie wytrzymała. Aż zagotowało się w niej. Jak on mógł jej to zrobić? Jak mógł tak się obmacywać z tą… tą zdzirą?

Nie mogła tego znieść! Nie mogła tego pojąć. To było nie do przyjęcia!

Piosenka leciała dalej, ludzie tańczyli dookoła, a ona widziała tylko tę jedną jedyną parę, która nie powinna się w żaden sposób dotykać. To ona powinna być na jej miejscu. On należał przecież do niej, ta dziewczyna nie miała prawa do niego, nie miała prawa z nim rozmawiać, dotykać go ani z nim tańczyć!

A później jeszcze odgarnął jej włosy z twarzy, dotykał jej tak delikatnie i z czułością. To było nie do zniesienia!

Tego już było za wiele!

Musiała coś z tym zrobić i to zaraz!

Gdy tylko nadarzy się okazja, pokaże jej, gdzie jest jej miejsce.

Poszła się napić. Była tak wkurzona, że musiała coś w siebie wlać, żeby trochę się uspokoić. Ludzie dookoła nawet nie zdawali sobie sprawy, co się dzieje. Bawili się z uśmiechami na tych paskudnych twarzach. Zaczerwienione od piwska męskie mordy. Nie mogła na to patrzeć.

Tylko on jeden był doskonały w każdym calu, a zabawiał się z jakąś zdzirą. Czy tylko ona to widziała? Czy tylko ona była świadoma tego, że ją zdradził?

Ktoś musiał za to zapłacić!

Nadszedł właściwy moment. Dziewczyna poszła gdzieś, zostawiając go samego. Od razu otoczyli go kumple, ale jej już to nie interesowało. Teraz liczyła się tylko ta zdzira, której trzeba było dać nauczkę. Trzeba było wymierzyć jej karę, na jaką zasługiwała. Nikt bezkarnie nie może przecież z niej szydzić.

Zobaczyła, że idzie po schodach. Pewnie do toalety. Zerknęła za siebie, by sprawdzić, czy ktoś widzi, jak za nią idzie. Wszyscy tańczyli, pili i rozmawiali, nikt nie zwracał na nią uwagi. I dobrze. Przemknęła się dzięki temu niezauważona na piętro i tam dorwała dziewczynę, gdy ta wchodziła do toalety.

Złość się z niej wylała, w oczach miała obłęd. Dziewczyna krzyknęła przestraszona, jednak muzyka grała strasznie głośno. Nikt jej nie usłyszał.

Wzięła ceramiczną wazę, która stała na półce, i dała ujście swojej furii. Wpadła w szał i nie mogła się zatrzymać, choć dziewczyna błagała, aby jej nie krzywdziła, prosiła, żeby przestała, ale ona nie słyszała. W uszach dudniła jej krew, przed oczami miała obraz ich wspólnego tańca, jego dłoni dotykającej jej cienkiej talii. Chciała ją skrzywdzić, chciała, żeby ta dziewczyna zapłaciła za krzywdę, jaką jej wyrządziła, żeby zapłaciła za tę zdradę.

Opamiętała się dopiero w momencie, gdy nie słyszała już żadnych głosów. Umyła dokładnie naczynie i odstawiła na miejsce. Popatrzyła jeszcze na leżącą bez ruchu dziewczynę. Jej twarz wyglądała jak miazga, jak zwiędła rodzynka, jak zgniłe jabłko. Krew była wszędzie.

„Dostałaś za swoje” — pomyślała.

Musiała stamtąd wyjść niezauważona. Musiała się wydostać, musiała zniknąć.

Zobaczyła okno i je otworzyła.

11

— Mamo, to straszne!

Widząc zapalone światło w gabinecie mamy, od razu postanowiłam tam wejść. Nie interesowało mnie, że jest pierwsza w nocy. Musiałam opowiedzieć jej, co zaszło na imprezie. Ze zdenerwowania trzęsłam się jak osika i próbowałam zapanować nad głosem. Otworzyłam szerzej uchylone drzwi i zobaczyłam, że rozmawia przez telefon. Nie chciałam przeszkadzać, a jednocześnie uważałam, że moja sprawa jest bardzo pilna. Byłam zdruzgotana, gdy zobaczyłam zakrwawione ciało i karetkę, która zabierała tę biedną dziewczynę.

Jak to się mogło stać? Kto mógł dopuścić się tak makabrycznego czynu?

Każdy, kto był na miejscu, zastanawiał się nad tym. Osoba, która znalazła w łazience pobitą dziewczynę, była blada jak ściana. Była pewna, że widzi zwłoki. Gdy przyjechała policja, ciężko było im coś z niej wydusić, gdyż była w totalnym szoku. Drżała na całym ciele, jąkała się i non stop płakała. Widać było, że była kłębkiem nerwów.

Impreza została przerwana, zrobiło się zbiegowisko ludzi, którzy nie wiedzieli, co się dzieje, a bardzo chcieli się dowiedzieć. Szeptaliśmy wkoło, wymyślając coraz to nowsze wersje tego, co miało miejsce w łazience, i kto to mógł zrobić.

— Tak, dobrze, nie ma problemu… — Słuchałam rozmowy mamy. — Jutro?… Dobrze… Tak… Tak… A w jakim stanie jest dziewczyna? Dobrze… Do widzenia. — Odłożywszy słuchawkę, mama zwróciła się do mnie:

— Dziewczyna z twojej szkoły została pobita.

— Tak, wiem. To się stało na tej imprezie, na której byłam.

— Jak to? — Widziałam, jak jej źrenice powiększają się ze strachu.

— No, normalnie. Właśnie miałam ci o tym powiedzieć.

— Już nigdy nie pójdziesz na żadną imprezę, zrozumiano? Kto to zrobił?!

— Nie wiadomo. Wszyscy się zastanawialiśmy, ale nikt nic nie widział.

— Dzwonił do mnie komisarz Wilczak. Jutro mamy się spotkać w tej sprawie.

— Ale jak chcecie znaleźć tego, kto to zrobił?

— Gdy Monika się obudzi, wtedy — miejmy nadzieję — wszystko się wyjaśni, a póki co, opieramy się na pracy policji.

— A jak ona się czuje? Coś wiadomo? Wyglądała koszmarnie… Wszyscy myśleliśmy, że… — Aż ciężko było mi to powiedzieć. — Myśleliśmy, że nie żyje…

— Och, kochanie! — Mama przyciągnęła mnie do siebie i mocno przytuliła, dodając w ten sposób otuchy. — Komisarz mówił, że dalej jest nieprzytomna, ale jej stan jest stabilny, tak mówią lekarze. Miejmy nadzieję, że szybko się ocknie.

— Tak… Miejmy nadzieję…

12

Postanowiłam pójść do Anety, bo nie mogłam już znieść samotności. Mama siedziała w biurze, a ja ciągle myślałam o tej pobitej dziewczynie. Nie znałam jej, jedynie kojarzyłam ją ze szkoły. Niewiele o niej wiedziałam, ale mimo to było mi jej strasznie szkoda i bardzo współczułam jej rodzinie. Jak coś takiego mogło się wydarzyć? Kto mógł to zrobić? Ten temat ciągle krążył po szkole. Rysowanie mi nie szło, nie miałam weny, a sam widok pędzli i sztalug działał mi na nerwy. Musiałam wyjść, przewietrzyć się i przestać myśleć. Musiałam z kimś pogadać… A kto, jak nie najlepsza przyjaciółka, był do tego odpowiednim partnerem?

Wyszłam z pustego mieszkania, zamknęłam szczelnie drzwi i udałam się do domu obok. Nacisnęłam dzwonek. Po chwili usłyszałam kroki na schodach.

— Cześć, Jaśmina. — Drzwi otworzyła pani Basia.

Mama Anety była wysoką i szczupłą pielęgniarką, pracującą w pobliskim szpitalu. Wiedziała na bieżąco, co dzieje się z Moniką, dlatego pytaliśmy ją o wszystkie szczegóły. Mimo że nie mogła wprowadzić nas do sali, na której leżała, to przekazywała wszystkie kwiaty i kartki z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia jej rodzicom. Każdego dnia różni ludzie ze szkoły przychodzili, aby dowiedzieć się, jak czuje się dziewczyna, i choć nie wszyscy byli jej bliskimi przyjaciółmi, to jednak każdego obeszło to, co się stało, i wszyscy chcieli, żeby jak najszybciej wróciła do domu i do codzienności.

— Dzień dobry! Jest Aneta?

— Tak, wejdź, proszę.

Weszłam po drewnianych schodach i na ich szczycie ściągnęłam buty. Przeszłam przez korytarz i trafiłam do drzwi, które prowadziły do pokoju mojej przyjaciółki. Zapukałam delikatnie, po czym nacisnęłam klamkę. Aneta siedziała przy biurku i coś pisała.

— Hej! Co tam bazgrzesz?

— Ech, piszę referat na biologię. Chcę trochę podciągnąć sobie ocenę. Ale spoko, już kończę, siadaj.

Usiadłam na kanapie naprzeciwko niej.

— Co tam? — zapytała.

— A… nie mogłam się skupić w domu. Samotność chyba mi doskwiera. — Zaśmiałam się pod nosem. — Wiesz, mamy ciągle nie ma i tak jakoś pusto w tym domu. No i ciągle myślę o… no, wiesz…

— Tak… — westchnęła Aneta. — Wszyscy się zastanawiają, kto mógł to zrobić…

— A jak ona się czuje?

— Mama mówi, że bez zmian, dalej jest w śpiączce. Jak się obudzi, to będą wiedzieć więcej… Jeśli się obudzi…

— Jak to?

— No… podsłuchałam, jak mama z kimś rozmawia — ściszyła głos do szeptu — i mówili, że nie wiadomo, czy się obudzi, że ma takie obrażenia głowy, że ciężko jej będzie z tego wyjść…

— O matko… Ja się martwię pustką w domu, a ta rodzina może stracić dziecko. To straszne!

— No… Ale porozmawiajmy o czymś innym, dobra?

— Dobra, też nie chcę się dołować. To wszystko mnie przytłacza.

— Zazdroszczę ci, że masz cały dom dla siebie — Aneta zmieniła temat. — U nas ojciec chyba nigdy nie wychodzi. Wiecznie siedzi wśród czterech ścian i mnie denerwuje.

— Jest informatykiem. To normalne, że siedzi w domu, skoro może tu pracować.

— Niby normalne, ale strasznie mi przeszkadza. Już mnie wkurza, że wiecznie tu jest i nie mogę zaprosić do siebie żadnego chłopaka.

— A ty tylko o chłopakach myślisz.

— A ty tylko o Krystianku — odgryzła się.

— E tam, głupoty gadasz. — Musiałam zmienić temat. — Oglądamy kolejny odcinek Breaking bad?

— No jasne. Już idę zapytać, czy możemy iść do sypialni.

Aneta wyszła z pokoju, a mnie ulżyło, że nie będziemy rozmawiać o Krystianie.

Wróciła po paru minutach z dobrą wiadomością.

— Chodźmy. Mama zrobi nam jakąś fajną przekąskę.

— Lubię, jak twoja mama robi nam jedzenie.

Usiadłyśmy na wielkim łóżku, wzięłyśmy puchate poduchy i oparłyśmy się o nie, żeby było wygodniej. Aneta włączyła telewizor i na pendrivie znalazła kolejny odcinek serialu.

— Powoli kończą nam się odcinki — powiedziała. — Co my zrobimy, gdy już obejrzymy wszystkie?

— Nie mam pojęcia. Pewnie znajdziemy z czasem jakiś nowy serial. A teraz włączaj, bo jestem strasznie ciekawa, co tym razem się wydarzy.

Pani Basia przyniosła nam popcorn, pyszne przekąski z ciasta francuskiego oraz dip i warzywa pocięte w słupki. Pycha!

— Dziękujemy — krzyknęłam trochę za głośno, ale byłam podekscytowana serialem. Denerwowałam się tym, co działo się właśnie na ekranie.

— Kiedy w końcu umówisz się z Krystianem? — zapytała po raz kolejny Aneta. Nie odpuszcza, nie da mi spokoju.

— Nie nudzi ci się zadawanie ciągle tego samego pytania?

— A ciebie nie nudzi ciągłe wpatrywanie się w niego i robienie maślanych oczu do chłopaka, którego nawet nie znasz? Nie chciałabyś w końcu zobaczyć, jaki jest, pogadać z nim?

— Oj, daj już spokój. Znasz mnie. Wiesz, że nie umiałabym zainteresować swoją osobą takiego chłopaka. A moje jąkanie wcale mi w tym nie pomaga.

— Jaśmina — spojrzała mi prosto w oczy na znak, że ma coś ważnego do powiedzenia. — Musisz wreszcie zaryzykować, chociaż spróbuj z nim pogadać, bo gdy będziesz już stara, będziesz żałowała, że tego nie zrobiłaś, i znając ciebie, skończysz z gromadą kotów, do których będziesz gadać, jak to twoja najlepsza i najpiękniejsza przyjaciółka zachęcała cię do poznania super przystojniaka, a ty jej nie posłuchałaś. Uwierz mi, będziesz pluć sobie w brodę.

— Dobra, dobra, bądź już cicho. Oglądam.

— Dam ci oglądać, jak obiecasz, że postarasz się z nim pogadać. — Weszła całą sobą przed telewizor.

— Okej, okej — chciałam, żeby już się zamknęła i usunęła, bo bardzo poważnie robiło się na ekranie i musiałam słyszeć wszystko, co mówią bohaterowie.

— Naprawdę spróbujesz, obiecujesz? — Patrzyła mi w oczy.

— Tak, naprawdę. — Popatrzyłam na nią. — Spróbuję do niego podejść i jeśli nie zemdleję po drodze, to coś zagadam. Ale jeśli zrobię z siebie idiotkę, to cię zabiję.

— Dobra, dobra, umowa stoi! — Uradowana Aneta wzięła do ust kilka ziarenek popcornu i wpatrywała się z powrotem w ekran telewizora.

Ja zaś zastanawiałam się, jak niby ma mi się udać podejść do tego przystojniaka i jeszcze wydusić z siebie coś inteligentnego. Przecież to niewykonalne. A kiedy mnie oleje albo zacznie się śmiać, to chyba zapadnę się pod ziemię, a następnego dnia na pewno zmienię szkołę.

* * *

Obudziłam się wcześniej niż zwykle. Dalej przeżywałam wczorajszy odcinek Breaking bad.

Jak mogli zabić Hanka?!

Nie mogłam uwierzyć, że nie żyje.

Tak, wiem, jestem straszna, że tak przejmuję się śmiercią bohatera w jakimś serialu, ale tak naprawdę to jest właśnie moje życie. Na tym polega. Opiera się na takich właśnie małych chwilach jak spotkanie z przyjaciółką i oglądanie ulubionego serialu. Dramat, który rozgrywa się naprawdę, w realnym życiu, też jest straszny, ale przecież nie dotyczy mojej rodziny. Moja rodzina już przeżyła swoją tragedię i tyle mi wystarczy. Teraz chcę żyć swoim życiem. Nie jestem jednak bez serca! Życzę Monice szybkiego powrotu do zdrowia i oczywiście trzymam kciuki za jej jak najszybszy powrót do domu. Tylko że mam swoje małe dramaty. Jestem nastolatką i tak jak chyba każdy z nas uważam się za pępek świata, a moje tycie problemy urastają do wielkości Merkurego lub którejś większej planety.

Podniosłam się z łóżka, leniwie założyłam kapcie, rozciągnęłam się, próbując pozytywnie nastawić się na nadchodzący dzień. W końcu udało mi się ruszyć pupę z łóżka i poszłam do ubikacji. Ubrałam się, po czym wyszłam na balkon. Dzień zapowiadał się cudownie. W ogórku zobaczyłam mnóstwo czerwonych i żółtych tulipanów oraz białych stokrotek. Tuż przy płocie delikatnie wystawiały swoje główki ku słońcu fiołki — moje ulubione kwiaty. Te pięknie pachnące rośliny mogłabym wąchać godzinami. Drzewa już się zazieleniały. Uwielbiałam ten czas! Aż chciało się wyjść na zewnątrz, widząc tak piękny poranek. Wdychałam zapach świeżo skoszonej trawy.

Zerknęłam na zegarek.

Musiałam się zbierać.

Szybko podbiegłam do kuchni, żeby zrobić sobie śniadanie. Zjadłam. Zapakowałam dodatkowe kanapki do torby, w której były już książki. Zawsze dzień wcześniej przygotowywałam się do szkoły. Nie chciałam niczego zapomnieć, a wieczorem byłam jakoś bardziej zorganizowana. Rano miałam inne rzeczy na głowie i dlatego nie myślałam o pakowaniu książek ani innych ważnych pierdół. Po to właśnie wrzucałam do torby wszystko dzień wcześniej.

Gdy wszystko miałam już dopięte na ostatni guzik, wyszłam z domu, szczelnie zamykając za sobą drzwi. Aneta w tym samym czasie wyszła na ulicę i razem poszłyśmy w stronę szkoły.

— I jak tam się czujesz w ten swój wielki dzień?

— Dlaczego „wielki dzień”? — zdziwiło mnie jej pytanie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.