Dla każdego, kto sięgnie po tę książkę.

Dziękuję

Rozdział 1

– To prawda? To, co mówią o kobietach, które tu przebywają? – Palce z pomalowanymi krwistoczerwonym lakierem paznokciami powędrowały po brzuchu Luciana de Vincenta, ciągnąc za sobą koszulę. – Mówią, że… stają się szalone.

Mężczyzna uniósł brew.

– Pytam, bo czuję się trochę szalona. Jakbym nie miała nad sobą kontroli. Od tak dawna cię pragnęłam. – Usta w tym samym kolorze co paznokcie przysunęły się do jego ucha. – Ale ty nigdy na mnie nie patrzyłeś. Aż do dziś.

– To nieprawda – wycedził, sięgając po butelkę Old Rip. Kobieta wielokrotnie przyciągała jego wzrok. Zapewne całkiem często przyglądał się jej. Na burzę blond włosów i piękne ciało, odziane w suknię z dekoltem, zapewne gapił się tak, jak połowa klientów Kasztanowego Ogiera. Do diabła, pewnie dziewięćdziesiąt procent kobiet i mężczyzn choć raz na nią spojrzało, a ona doskonale o tym wiedziała.

– Ale twoja uwaga zawsze koncentrowała się gdzie indziej – ciągnęła. Słyszał, jak te śliczne usteczka zaczynały się dąsać.

Polał dwudziestoletniego burbona do swojej szklanki, próbując przypomnieć sobie, komu mógł się przyglądać. Możliwości były nieograniczone, ale przecież nie skupiał wzroku na nikim szczególnym. Prawdą było, że nie zwracał całej swojej uwagi na stojącą za nim kobietę, nawet kiedy przycisnęła wspaniałe piersi do jego pleców i wsunęła dłoń pod jego koszulę. Wydała z siebie dźwięk – gardłowy jęk, który zupełnie nic dla niego nie znaczył, gdy wodziła palcami po twardych mięśniach jego podbrzusza.

Niegdyś wystarczył znaczący uśmiech i uwodzicielski głos, by mocno mu stanął. Jeszcze mniej potrzebował, by zdecydować się na seks i zatracić się na jakiś czas.

Teraz?

Już tak nie było.

Ostre małe ząbki złapały płatek jego ucha. Gdy kobieta przesunęła dłoń jeszcze niżej, zwinne palce złapały za jego pasek.

– Ale wiesz co, Lucianie?

– Co? – Uniósł niewysoką, kryształową szklankę do ust i bez skrzywienia przełknął paloną ciecz. Burbon popłynął jego gardłem i rozgrzał żołądek, gdy wpatrywał się w obraz nad barkiem. Malowidło nie było najlepsze, ale płomienie miały w sobie coś, co mu się podobało. Przypominały mu o ognistym locie ku szaleństwu.

Rozpięła pasek.

– Dopilnuję, byś nigdy już nie myślał o nikim innym.

– Czy ty…? – urwał, marszcząc brwi, gdy przeszukiwał wspomnienia.

Cholera.

Zapomniał, jak miała na imię.

Jak, u licha, mogła nazywać się ta kobieta? Szkarłatne płomienie na obrazie niczego mu nie podpowiedziały. Westchnął głęboko i niemal zakrztusił się mocnym zapachem jej perfum. Poczuł się, jakby ktoś wrzucił mu do ust cały koszyk truskawek. Puściła guzik jego spodni, w ciszy pomieszczenia rozniósł się dźwięk rozpinanego zamka błyskawicznego. Sekundę później kobieca dłoń znajdowała się pod gumką bokserek, w miejscu, w którym spoczywał jego fiut.

Dłoń zamarła na chwilę. Wydawało się, że kobieta przestała oddychać.

– Lucianie? – zapytała dźwięcznie, otaczając palcami miękki członek.

Oczywisty brak zainteresowania z jego strony sprawił, że jej usta wykrzywiły się z niesmakiem. Co z nim było nie tak? Piękna kobieta dotykała jego fiuta, a on był równie pobudzony, jak pensjonariusz w pokoju pełnym zakonnic.

Był… rety, ależ był znudzony. Nią, sobą – tym wszystkim. Normalnie kobieta byłaby w jego guście. Spędziłby z nią trochę czasu, po czym już nigdy by się z nią nie spotkał. Nie bywał dwa razy z tą samą kobietą, ponieważ mogłoby to przejść w nawyk, a z czegoś takiego trudno się było wykręcić. W kimś zrodziłyby się uczucia, choć nie dotyczyłoby to jego. Nigdy. Ale czuł… że miał dosyć.

Poczucie beznadziei dręczyło go już od kilku miesięcy, tłumiąc niemal każdy aspekt jego życia. Zamieszkał w nim niepokój i rozrastał się po jego ciele, jak ten cholerny bluszcz, który opanowywał zewnętrzne ściany domu.

Czuł się tak na długo przed tym, jak wszystko wywróciło się do góry nogami.

Kobieta przesunęła drugą rękę pod jego koszulą i zacisnęła palce.

– Zmusisz mnie do pracy nad tym fiutem, co?

Niemal parsknął śmiechem.

Do diabła.

Biorąc pod uwagę miejsce, w którym znajdowały się jego myśli, czekało ją naprawdę sporo pracy.

Odstawił szklankę na barek, odchylił głowę do tyłu i zamknął oczy, próbując oczyścić umysł. Kobieta była cudownie cicha, gdy poruszała dłonią.

Bardzo tego potrzebował, pierwotnego uwolnienia, ale – Clare? Clara? Coś na „C”, tego był pewien. Tak czy inaczej, kobieta wiedziała, co robić. Z każdą mijającą sekundą jego członek stawał się twardszy, ale głowa… tak, zupełnie nie miał do tego głowy.

A od kiedy potrzebował jej do seksu?

Rozstawił szerzej nogi i nie otwierając oczu, sięgnął po butelkę wartego kilka tysięcy alkoholu. Dziś chciał się zatracić, pragnął znów poczuć, że żyje. Podobnie jak każdego innego wieczoru, a zwłaszcza dziś, ponieważ jutro czekał go pracowity dzień.

Teraz jednak nie musiał się nad tym zastanawiać. Nie musiał odczuwać niczego prócz dłoni, ust i może…

Cichy, ledwo słyszalny dźwięk kroków na piętrze zmusił go do uniesienia powiek. Przechylił głowę na bok, zastanawiając się, czy się przesłyszał, ale ponownie rozległ się szmer. Bez wątpienia były to kroki.

Co, u diabła? Złapał kobietę za nadgarstek, by ją powstrzymać. Nie była z tego zadowolona. Zaczęła silniej i ostrzej poruszać palcami. Mężczyzna chwycił ją mocniej, aby zaniechała działania.

– Lucianie? – zapytała z dezorientacją.

Nie odpowiedział, nasłuchując. Niemożliwe, by potwierdziły się jego obawy. Nie było mowy, żeby na górze znajdował się ktoś, kto mógłby się poruszać, nikt taki nie zajmował tych pokoi.

W nocy nie było tu służby. Wszyscy odmówili przebywania o tej porze w posiadłości de Vincentów.

Powitała go cisza, więc istniała spora szansa, że się przesłyszał, za co mógł podziękować przeklętemu burbonowi.

Jezu, może sam zaczynał tracić zmysły.

Wyjął dłoń kobiety ze swoich spodni i obrócił się twarzą do niej. Kiedy przyglądał się jej obliczu, pomyślał, że naprawdę była piękna, ale już bardzo dawno temu odkrył, że piękno to nieprzewidywalny dar, ofiarowywany bez namysłu. W większości przypadków było powierzchowne, w połowie nie było nawet prawdziwe. Zostało spreparowane przez utalentowane palce.

Złapał ją za kark, zastanawiając się, jak głęboko sięgała jej uroda i gdzie zmieniała się w brzydotę. Dotknął kciukiem jej pulsującej żyły, zainteresowany, czy tętno przyspieszyło.

Rozchyliła usta i zamknęła powieki, zasłaniając tęczówki o barwie typowej dla rdzennych mieszkańców Luizjany. Przypuszczał, że w domu miała ze dwie korony i kilka szarf wskazujących na to, że była jedną z wielu ładnych twarzy na Południu.

Lucian zaczął pochylać głowę, gdy zadzwoniła leżąca na barku komórka. Natychmiast puścił kobietę, na co ta mruknęła z niezadowoleniem. Podszedł do telefonu i zdziwił się, gdy na ekranie zobaczył imię brata. Było późno, a o tej porze syn marnotrawny z pewnością leżał już w łóżku w jednym z pokoi w tym starym domu. Dev nie był zapewne nawet z narzeczoną i nie pieprzył jej zawzięcie, co według Luciana powinna robić normalna para. Chociaż nie potrafił sobie też wyobrazić, jak cnotliwa Sabrina mogła w ogóle robić tak świńskie rzeczy.

O kobietach i mężczyznach z rodu de Vincentów mawiało się pewne rzeczy. Niektóre wydawały się wierutnymi kłamstwami. Praprababka twierdziła, że kiedy mężczyzna z ich rodziny zakocha się, zrobi to szybko i mocno, bez wahania czy powodu.

Oczywiście była to całkowita bzdura.

Jedynym, który się zakochał, był jego brat Gabe, i jak się to skończyło? Co za bagno.

– Czego? – odebrał telefon, ponownie sięgając po butelkę.

– Musisz natychmiast zejść do gabinetu ojca – polecił Dev.

Lucian uniósł brwi, gdy brat się rozłączył. Co za interesująca prośba. Wsadził komórkę do kieszeni, zapiął rozporek i wyjął pasek, po czym rzucił go na kanapę.

– Zostań – powiedział do kobiety.

– Co? Chcesz mnie tak tu zostawić? – zapytała ostro, brzmiąc, jakby żaden mężczyzna od niej nie odszedł po tym, jak położyła ręce na jego penisie.

Lucian posłał jej uśmiech i otworzył drzwi prowadzące na taras na kolejnym piętrze.

– Tak, i poczekasz tu, aż wrócę.

Szczęka jej opadła, ale gdy Lucian wyszedł na rześkie powietrze. Wiedział, że mogła się wkurzać, ile tylko chciała, ale i tak zostanie i na niego poczeka.

Przeszedł przez taras, dotarł do klatki schodowej i zszedł do przedpokoju na parterze. Dom był słabo oświetlony i cichy, bose stopy wydawały miękki dźwięk na płytkach, które przechodziły w drewno.

Dotarcie do gabinetu zajęło mu kilka minut, ponieważ pomieszczenie znajdowało się w prawym skrzydle, z dala od wścibskich oczu gości de Vincentów. Ta część miała nawet osobne wejście i podjazd.

Lawrence – ojciec – zapewnił sobie prywatność na zupełnie nowym poziomie.

Lucian zwolnił, gdy zbliżył się do zamkniętych drzwi. Nie miał pojęcia, co za nimi zastanie, ale wiedział, że brat nie wezwałby go na próżno o tej porze, więc przygotował się na wszystko.

Bezszelestnie otworzył ciężkie, dębowe wrota i zamarł, przekroczywszy próg jasnego pomieszczenia.

– O, kurwa!

Nogi kołysały się lekko, stopy odziane w mokasyny ze skóry aligatora znajdowały się kilkanaście centymetrów nad podłogą. Pod nimi zebrała się niewielka kałuża.

– Właśnie dlatego zadzwoniłem – oznajmił płaskim tonem Dev z wnętrza pokoju.

Lucian przebiegł wzrokiem po ciemnych, mokrych po wewnętrznych stronach spodniach, błękitnej eleganckiej koszuli, w połowie wyciągniętej ze spodni, luźnych ramionach i wygiętej pod dziwnym kątem szyi. Zapewne miało to coś wspólnego z owiniętym na niej paskiem, którego drugi koniec zaczepiono na sprowadzonym miesiąc temu z Indii sufitowym wentylatorze. Kiedy ciało kołysało się nieznacznie, obudowa wiatraka tykała jak zegar wahadłowy.

– Jezu Chryste – mruknął Lucian, opuszczając ręce i rozglądając się szybko po pomieszczeniu. Kałuża moczu poszerzała się w stronę beżowo-złotego perskiego dywanika.

Gdyby żyła ich matka, to z pewnością z przerażeniem złapałaby za naszyjnik z lśniących pereł.

Na tę myśl uniósł się kącik jego ust. Boże, niezmiennie tęsknił za matką od dnia, a właściwie burzliwego, parnego wieczoru, kiedy ich zostawiła. Mama lubiła piękne, nieskazitelne, wspaniałe rzeczy. Co zaskakująco smutne, w ten sam sposób opuściła ten ziemski padół.

Zaniepokojony swoimi myślami bardziej niż śmiercią, którą miał przed sobą, Lucian skierował się w prawo i usiadł w skórzanym fotelu. W tym samym, w którym jako dziecko spędził wiele godzin, siedząc sztywno i słuchając w milczeniu jednego z licznych wykładów na temat tego, dlaczego przynosił tak wielkie rozczarowanie. Teraz rozsiadł się, szeroko rozkładając kolana. Nie potrzebował lustra, by wiedzieć, że jego jasne – choć bracia mieli ciemne – włosy wyglądały jak zmierzwione tysiącem palców. Nie musiał oddychać za głęboko, by wyczuć przeklęty owocowy zapach perfum, którymi przesiąknęło jego ubranie.

Gdyby Lawrence zobaczył go w takim stanie, jego usta ułożyłyby się w sposób sugerujący, że bardzo śmierdział. Jednak Lawrence już nigdy się tak nie skrzywi, ponieważ niczym kawał mięsa na rzeźniczym haku wisiał w tej chwili na wentylatorze.

– Powiadomił ktoś policję? – zapytał Lucian, długimi palcami bębniąc o podłokietnik fotela.

– Mam nadzieję, że tak – odparł Gabriel, opierając się o barek z polerowanego dębowego drewna. Zagrzechotały szklanki, poruszyły się karafki z wyśmienitą brandy i jeszcze lepszą whisky.

Gabe, który uważany był za najbardziej normalnego w tej rodzinie, przyszedł zaspany. Chociaż wyrażający opinie o rodzinie de Vincentów nie znali prawdziwego Gabe’a. Ubrany jedynie w spodnie od dresu, potarł leniwie policzek, wpatrując się w rozkołysane lekko nogi. Miał ściągnięty wyraz twarzy i był blady.

– Zadzwoniłem do Troya – odpowiedział ponuro stojący po drugiej stronie gabinetu Dev. Był najstarszym synem – synem, który najwyraźniej przejął dowodzenie całą dynastią – i wyglądał tak, jak powinien. Czarne włosy miał uczesane, twarz ogoloną, a na spodniach od piżamy nie widać było ani jednego zagniecenia. Zapewne w drodze tutaj zatrzymał się, by je wyprasować. – Poinformowałem go o tym, co zaszło – ciągnął. – Jest w drodze.

Lucian rzucił okiem na brata.

– Ty go znalazłeś?

– Nie mogłem spać. Wstałem i przyszedłem na dół. Zobaczyłem światło pod drzwiami i właśnie w taki sposób go znalazłem. – Skrzyżował ręce na piersi. – Kiedy wróciłeś do domu, Lucianie?

– A jakie to ma znaczenie? – zapytał.

– Po prostu odpowiedz.

Uśmiechnął się leniwie, gdy zrozumiał, o co chodzi bratu.

– Sądzisz, że miałem coś wspólnego z obecnym stanem naszego kochanego staruszka?

Devlin czekał. Milczał, cichy i zimny jak świeżo wykopany grób. Chociaż było to dla niego typowe. Nie był podobny do Luciana. Zupełnie. Natomiast Gabe przyglądał się młodszemu bratu, jakby domyślał się prawdy, jakby wiedział lepiej.

Lucian przewrócił oczami.

– Nie mam pojęcia, czy nie spał i czy tu siedział, gdy wróciłem. Skorzystałem z własnych drzwi i do czasu, kiedy zadzwoniłeś, z rozkoszą oddawałem się innym zajęciom.

– O nic cię nie oskarżam – odparł Dev tym samym tonem, którego używał setki razy w dzieciństwie.

– Jak cholera. – Jak bardzo popieprzona była ta sytuacja? Ojciec powiesił się na wentylatorze na własnym wartym sześć stów skórzanym pasku, a Dev pytał brata o miejsce jego pobytu? Lucian zacisnął palce na podłokietniku fotela. W tej samej chwili zauważył czerwoną plamę na palcu wskazującym. Zwinął dłoń w pięść.

– A wy gdzie byliście?

Dev uniósł brwi.

Gabe odwrócił wzrok.

Lucian, kręcąc głową, parsknął cichym śmiechem.

– Słuchajcie, nie jestem ekspertem medycyny sądowej, ale mi to wygląda na samobójstwo.

– To nagły zgon – stwierdził Gabe, a Lucian zastanawiał się, z jakiego serialu nauczył się tego terminu. – I tak otworzą śledztwo, zwłaszcza że nigdzie nie ma… listu. – Ruchem głowy wskazał na czystą powierzchnię biurka. – Chociaż żaden z nas jeszcze nie szukał. Cholera. Nie wierzę, że…

Lucian przeniósł wzrok na ciało ojca.

– Dzwoniłeś do Troya? – Spojrzał na Deva. – Pewnie wyprawi pieprzoną imprezę. Do diabła, powinniśmy świętować.

– Czy ty masz w ogóle poczucie przyzwoitości? – warknął Dev.

– Poważnie o to pytasz w odniesieniu do ojca?

Dev, nie chcąc okazywać emocji, zacisnął usta.

– Wiesz, co ludzie o tym powiedzą?

– Czy wyraz mojej twarzy daje jakąkolwiek wskazówkę na temat tego, ile mnie to obchodzi? – zapytał cicho Lucian. – Lub kiedykolwiek obchodziło?

– Być może nie obchodzi, ale twoja rodzina nie potrzebuje, by po raz kolejny tarzano w błocie nasze nazwisko.

Wielu rzeczy ta rodzina nie potrzebowała, ale kolejna plama na ich reputacji była w tej chwili najmniejszym zmartwieniem.

– Może ojciec powinien pomyśleć o tym, zanim… – urwał, ruchem głowy wskazując na zwłoki.

Dev znów zacisnął usta. Lucian wiedział, że brat musiał użyć całej swojej siły woli, by mu nie odpowiedzieć. Przez lata ćwiczył powściągliwość, jeśli chodziło o docinki braciszka.

Najstarszy mężczyzna milczał. Przeszedł obok dyndających nóg ojca i wyszedł z gabinetu, cicho zamykając za sobą drzwi.

– Powiedziałem coś nie tak? – drwił Lucian, unosząc brew.

Gabe posłał mu puste spojrzenie.

– Dlaczego to robisz?

Beztrosko wzruszył jednym ramieniem.

– A dlaczegóż by nie?

– Wiesz, jaki się staje.

Lucian dobrze o tym wiedział, ale czy wiedział to Gabe? Chyba nie, bo Gabe nie chciał widzieć, co działo się, gdy perfekcyjnie wyćwiczona samokontrola brata pękała choćby nieznacznie.

Gabe ponownie zapatrzył się na te przeklęte wiszące nogi, po czym zapytał ponuro:

– Czy twoim zdaniem ojciec byłby do tego zdolny?

– Wygląda na to, że tak – odparł Lucian i skupił spojrzenie na bladych dłoniach wisielca.

– Niewiele jego decyzji mogłoby mnie zaskoczyć, ale samobójstwo? – Gabe uniósł dłoń i przeczesał włosy palcami. – To nie w jego… stylu.

Lucian musiał się zgodzić. Lawrence z pewnością nie zrobiłby czegoś takiego, nie zostawiłby ich w spokoju.

– Może to klątwa.

– Poważnie? – Gabe zaklął pod nosem. – Zaczynasz mówić jak Livie.

Znów się uśmiechnął, gdy pomyślał o gospodyni. Pani Olivia Besson była dla nich jak druga matka i należała do tego domu niczym mury i dach, ale piekielna kobieta odznaczała się przesądnością godną marynarza podczas sztormu. Uśmiech natychmiast spełzł z jego twarzy.

Zapadła wymowna cisza, gdy obaj bracia wpatrywali się w wiszące zwłoki. Pierwszy odezwał się cicho Gabe, niemal jakby się martwił, że ktoś go podsłucha:

– Obudziłem się, zanim zadzwonił Dev. Wydawało mi się, że usłyszałem coś na górze.

Cholerny dech utknął w gardle Luciana.

– Poszedłem tam, ale… – Pierś brata unosiła się gwałtownie. – Wiem, jakie miałeś na jutro plany, ale w tej sytuacji będziesz musiał je zmienić.

– Dlaczego?

– Dlaczego? – powtórzył, prychając ze zdziwienia. – Nie możesz wyjechać dzień po śmierci ojca.

Lucian wcale nie widział w tym problemu.

– Dev zacznie szaleć.

– Dev nie wie, co robię – odparł Lucian. – Zapewne nawet się nie zorientuje, że mnie nie ma. Wrócę następnego ranka.

– Lucianie…

– Muszę to zrobić. Wiesz o tym. Nie ufam… Nie wierzę, że Dev wybrałby właściwą osobę. Nie ma mowy, bym się odsunął i pozwolił mu zająć się wszystkim – powiedział nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Dev może wierzyć, że sobie poradzi, mam to gdzieś, ale ja też chcę mieć coś do powiedzenia.

Gabe westchnął ciężko. Minęła chwila ciszy.

– Upewnij się lepiej, że twój gość, który jest obecny w naszym domu pojmie w pełni, jak ważne jest milczenie w sprawie dzisiejszych wydarzeń.

– Oczywiście – mruknął, powoli podnosząc się z miejsca. Nie zdziwiło go to, że brat wiedział, iż sprowadził do domu kobietę.

Ściany mają uszy.

Gabe skierował się w stronę drzwi.

– Znajdę Deva.

Lucian przyglądał się wyjściu brata, a następnie skierował wzrok na ciało ojca, szukając czegoś – czegokolwiek – w swoim wnętrzu. Szok, który poczuł po wejściu do gabinetu, wyparował, zanim zdążył w pełni osiąść. Przecież ten człowiek go wychował, a gdy się powiesił, Lucian nie potrafił znaleźć w sobie choćby odrobiny żalu. Dwadzieścia osiem lat życia pod jednym dachem i nic. Nie poczuł nawet ulgi. Została tylko próżnia.

Ponownie spojrzał na wentylator sufitowy.

Czy Lawrence de Vincent sam się powiesił? Senior rodu przeżyłby ich wszystkich z czystej złośliwości.

Ale jeśli nie powiesił się sam, musiał mu pomóc ktoś inny i upozorować samobójstwo. Nie było to niemożliwe. Zdarzały się bardziej szalone rzeczy. Pomyślał o krokach, które słyszał. Czy mógł to być…

Zamknął na chwilę oczy i zaklął pod nosem. Czekała go długa i nieprzyjemna noc. A jutrzejszy dzień miał być jeszcze dłuższy. Kiedy wychodził z pomieszczenia, pochylił się, uniósł krawędź dywanika i przesunął go z dala od rozlewającego się na podłodze płynu.

Rozdział 2

Lucian wdrapał się po zacienionych schodach, biorąc po dwa stopnie naraz. Nie zatrzymał się jednak w swoich pokojach. Wszedł jeszcze wyżej i przeszedł zamkniętym, choć chłodnym krużgankiem. Drogę oświetlały mu kinkiety rzucające światło jedynie kilka metrów przed niego.

Minął kilkoro od lat nieotwieranych drzwi, prowadzących do pomieszczeń, których służba nie chciała odwiedzać z kilku popieprzonych powodów, i zatrzymał się na końcu korytarza. Spięły się mięśnie na jego plecach, gdy wpatrywał się w białe wrota.

Przekręcił zimną gałkę. Uchylił drzwi i wszedł bezszelestnie na pluszową wykładzinę. Otoczyła go woń róż. W pokoju paliło się światło – jedna z tych małych lampek o bladym odcieniu. Postać, która leżała na wielkim łożu z ręcznie rzeźbionymi kolumienkami, zdawała się zdumiewająco krucha i delikatna. Nie wyglądała jak wcześniej.

– Maddie? – zapytał. Jego głos zabrzmiał szorstko nawet w jego własnych uszach.

Żadnego ruchu czy dźwięku. Nic, co mogłoby dać jakąkolwiek wskazówkę, że była przytomna czy świadoma jego obecności. Serce ścisnęło mu się tak mocno, że żadna ilość alkoholu czy pieprzenia nie mogła nic temu zaradzić.

Nie było mowy, by kroki należały do niej.

Wpatrywał się w nią przez chwilę, po czym wyszedł i zamknął za sobą drzwi. Otarł twarz i chłodnym krużgankiem udał się na schody. Minął pusty pokój gościnny, który znajdował się tuż obok jego prywatnych pomieszczeń. Poczuł zupełnie inne napięcie, gdy otworzył drzwi do swoich pokoi. Przekroczył próg i zamarł.

Jego gość podniósł się z kanapy. Kobieta była całkowicie naga. Jedynie na stopach miała czarne szpilki. Cholera. Przesunął wzrokiem wzdłuż jej ciała, podążając za palcami o czerwonych paznokciach, które sunęły pomiędzy piersiami, udając się niżej, aż dotarły do zbiegu ud.

– Długo cię nie było – powiedziała, a kiedy uniósł spojrzenie, dostrzegł, że przygryzała dolną wargę. – Pomyślałam więc, że zacznę bez ciebie.

Brzmiało to jak świetny sposób na zabicie czasu.

Miał niewielką ochotę zamknąć drzwi kopniakiem i zapomnieć o całym bałaganie na dole. Do diabła, był przecież mężczyzną, a miał przed sobą bardzo ładną i bardzo nagą kobietę, która dotykała własnego ciała, ale…

Niech to szlag.

Nie mógł pozwolić sobie na pójście tą przyjemną drogą.

Skupił się więc na jej nosie, sądząc, że było to najbezpieczniejsze miejsce do zatrzymania wzroku.

– Złotko, z przykrością muszę…

Rzuciła się na niego jak pieprzony tygrys. Naprawdę przeskoczyła połowę pokoju. Złapał ją, zdziwiony. Nie było mowy, by pozwolił jej upaść. Był palantem, ale nie aż tak wielkim.

Swoimi długimi nogami objęła jego biodra, a jej ciepłe dłonie znalazły się na jego policzkach. Nim zdołał zaczerpnąć tchu, przywarła do jego ust, wepchnęła język pomiędzy jego wargi w sposób, w jaki chciała, by on zanurkował pomiędzy jej uda. Najwyraźniej również poczęstowała się burbonem. Wyczuł jego smak.

Złapał za jej wąskie biodra, odsunął ją od siebie i postawił na podłodze.

– Jezu – mruknął, stawiając krok w tył. – Na studiach uprawiałaś biegi?

Podeszła, marszcząc brwi, gdy wyminął ją i pochylił się, by podnieść jej niewielkie majtki. Obserwowała, jak zebrał też sukienkę.

– Co robisz?

– Choć doceniam entuzjastyczne powitanie, będziesz musiała wyjść. – Podał jej ubranie.

Opuściła ręce.

– Co?

Poszukując cierpliwości, której normalnie mu brakowało, wziął długi, głęboki wdech.

– Przykro mi, mała, ale musisz już iść. Coś mi wypadło.

Zerknęła na drzwi za jego plecami. Mógłby przysiąc, że stał w nich któryś z jego braci.

– Co takiego? – zażądała odpowiedzi.

– Nic, co byłoby twoją sprawą. – Kiedy nie pokusiła się o odebranie swoich rzeczy, cisnął je na kanapę. – Słuchaj, przykro mi, ale musisz wyjść.

Szczęka jej opadła, po czym rzuciła się po ubranie.

– Nie możesz mnie wyrzucić. – Czy on mówił w innym języku? – Cokolwiek się dzieje, mogę poczekać…

– Nie, nie możesz, a ja naprawdę nie mam na to czasu – przerwał jej ostrym tonem.

Wpatrywała się w niego przez chwilę, zaciskając usta, po czym powiedziała:

– No chyba sobie jaja robisz. To popieprzone – rzuciła uniesionym głosem, a Lucian uświadomił sobie, że dostał odpowiedź na poprzednie pytanie. Jej piękno mimo wszystko nie sięgało za głęboko. – Przywiozłeś mnie aż tutaj, sprawiłeś, że nad tobą pracowałam, a teraz mnie wyrzucasz?

– Pracowałaś nade mną? – Roześmiał się. – Kobieto, ledwie mnie dotknęłaś.

– Nie o to chodzi.

– Musisz stąd wyjść, bez względu na to, czy będę musiał wyciągnąć cię stąd nagą, jak cię Pan Bóg stworzył, czy się jednak ubierzesz. Osobiście jest mi to obojętne. – Podszedł do niej, kończąc tę rozmowę. – Ale mam przeczucie, że czekający na ciebie kierowca nie zechce mieć gołego tyłka na siedzeniu swojego samochodu.

Zaczerwieniła się, gdy Lucian podszedł do barku.

– Wiesz w ogóle, jak mam na imię? – zapytała.

Do licha…

Nalał sobie alkoholu, wiedząc, że sytuacja posypie się lawinowo.

– Cindy, ty dupku – warknęła.

Wychylając burbona, cieszył się, że był na dobrym tropie, jeśli chodziło o jej imię. Odstawił szklankę i spojrzał na kobietę.

Cindy naciągała czarne koronkowe pończochy.

– Wiesz, ilu facetów dałoby się zabić, by znaleźć się na twoim miejscu?

– Jestem pewien, że to długa lista – odparł oschle.

Porwała sukienkę z kanapy i spiorunowała go wzrokiem.

– O tak, mówisz szczerze. – Włożyła materiał przez głowę. – Wiesz w ogóle, kim jestem?

– Dokładnie wiem, kim jesteś.

– Nie znałeś mojego imienia, więc wątpię. – Wzięła leżącą na stoliku torebkę i zarzuciła jasne włosy za ramię. – Ale dowiesz się, gdy skończę…

Sapnęła, kiedy poruszył się szybciej, niż się spodziewała. Złapał ją za kark.

– To, że nie pamiętałem imienia, nie oznacza, że nie wiem, kim jesteś.

– Ach tak? – szepnęła, opuszczając rzęsy.

– Jesteś chodzącym, oddychającym funduszem powierniczym, który przywykł dostawać od tatusia, co tylko zapragnie. Nie pojmujesz słowa „nie”, a w kwestii bezpieczeństwa cechuje cię absolutny brak zdrowego rozsądku.

– Tak bardzo się ode mnie różnisz? – Przysunęła się, zwilżając językiem dolną wargę. – Ponieważ brzmi to tak, jakbyś mówił o sobie.

Pochylił głowę, spojrzał jej w oczy i zacisnął palce na jej karku.

– Gówno o mnie wiesz. Nie istnieje nic, co mogłabyś zrobić mi czy mojej rodzinie, na co nie potrafiłbym ci odpłacić trzy razy gorzej, więc zabieraj stąd te swoje małe groźby.

Położyła dłoń na jego piersi i zamknęła oczy.

– Jesteś tego pewien?

Cholera.

Podniecało ją to.

Zniesmaczony, zabrał rękę z jej karku, aż się zatoczyła.

– Nie było cię tutaj. Nie znajdowałaś się tej nocy w pobliżu tego domu. Jeśli zasugerujesz komuś, że było inaczej, zniszczę cię – umilkł, upewniając się, że zrozumiała. – I zanim powiesz to, co masz na końcu języka, chcę, byś pomyślała najpierw o tym, kim jestem i do czego jestem zdolny.

***

Cindy nie powiedziała ani słowa więcej. Zrozumiała i nie chciała dłużej sprawiać mu kłopotów.

Kiedy znalazła się bezpiecznie w samochodzie czekającym do tej pory za domem, Lucian dołączył do braci w salonie.

– Coś ci długo zeszło – powiedział Dev, przyglądając się mu. – A mimo to nie znalazłeś czasu, by założyć buty oraz włożyć do spodni cholerną koszulę?

Lucian, patrząc na brata, zmrużył oczy.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, że jest prawie piąta nad ranem? Wątpię, by ktokolwiek zwracał uwagę na mój strój.

– Lucian ma rację – stwierdził Gabe, siadając na kanapie i jak zwykle bawiąc się w mediatora. – Naprawdę jest późno… lub wcześnie. Jego strój nie ma znaczenia.

Dev przechylił głowę na bok.

– Byłeś u niej?

Przytaknął.

– Jest w tym samym stanie.

Gabe odgarnął włosy, ich końce sięgały mu prawie do ramion. Ojciec nie znosił, gdy miał je tak długie. Twierdził, że syn wyglądał jak… Jak on to mówił? „Obwieś”?

– Co zamierzacie zrobić, jeśli zaczną przeszukiwać dom i ją znajdą? Nawet Troy nic o niej nie wie.

– Nie mają ku temu podstaw – odparł Dev. – I nie ma powodu, by Troy o niej wiedział. Wystarczająco kiepsko…

– Co takiego? – wciął się Lucian, czując rozpalający się w nim gniew, jakby ktoś przytknął zapałkę do benzyny. – Że tu jest? Że żyje?

– Zamierzałem powiedzieć, że wystarczająco kiepsko, że przez ostatnich pięć lat musieliśmy finansować nowe gabinety doktora Floresa, aby mieć pewność, że zachowa w tej sytuacji dyskrecję – rzekł nijako, zupełnie bez emocji Dev. – I kto wie, ile pieniędzy… – Zerknął na wejście, nim rozległo się pukanie do drzwi.

Dev miał nadnaturalną zdolność wyczuwania, gdy w pobliżu znajdował się ktoś obcy. Tak naprawdę było to przerażające.

Lucian usiadł obok Gabe’a, kiedy Dev poszedł otworzyć. Najmłodszy z braci uniósł ręce i otarł twarz.

– Kurwa.

– No właśnie – odparł Gabe.

Dev wrócił po chwili, a po piętach deptał mu detektyw Troy LeMere, wyglądający jakby dopiero co wyciągnięto go z łóżka, w którym baraszkował ze swoją młodą żoną. Brązowe spodnie miał pomarszczone jak umysł Luciana. Lekka kurtka nie kryła broni w kaburze przy pasku.

Poznali Troya pewnego lata, gdy przyjechali na wakacje z uniwersytetu znajdującego się na północy kraju. Wymknęli się z domu, by iść na boisko miejskie. Właśnie tam go spotkali i choć pochodzili z zupełnie innych środowisk, powstała pomiędzy nimi silna więź.

Przyjaźń ta irytowała ich ojca do momentu, aż Troy skończył akademię policyjną. Potem chodziło jedynie o znajomości, ponieważ Lawrence spostrzegł, jak można było je wykorzystać.

Lucian czasami zastanawiał się, czy właśnie dlatego Dev nadal utrzymywał kontakty z Troyem.

– Co się stało, chłopaki? – zapytał policjant, pocierając dłonią krótko przystrzyżone włosy. Żadnych kondolencji. Wiedział, by ich nie składać. – Przez całą drogę zastanawiałem się, czy to nie jest żart.

– Dlaczego mielibyśmy żartować w takiej sprawie? – zapytał Dev. – I to o tak późnej godzinie?

Lucian przewrócił oczami, a Gabe mruknął pod nosem coś niezrozumiałego, co brzmiało podejrzanie podobnie do „ja pierdolę”.

Troy jednak przywykł już do Deva i po prostu go zignorował.

– Powiesił się?

– W gabinecie. – Dev przeszedł na bok. – Równie dobrze możesz pójść i sam zobaczyć. Zaprowadzę cię.

Troy nie zdradził się, że doskonale wiedział, gdzie był gabinet, ale gdy mijał Luciana, posłał mu wymowne spojrzenie.

Lucian pokręcił nieznacznie głową.

Gabe westchnął ciężko i podniósł się z miejsca, gdy tamci zniknęli w korytarzu.

– Lepiej się ubiorę, nim Dev zda sobie sprawę, że nadal nie włożyłem koszuli.

Lucian prychnął.

– Jestem pewien, że ma tę świadomość, ale ruganie cię nie jest jego ulubioną rozrywką.

– Prawda, ale i tak pójdę.

Lucian przyglądał się wyjściu brata, po czym rozsiadł się i zarzucił rękę na oparcie kanapy. Troy i Dev szybko wrócili, minęło może z pięć minut.

Dev stanął przed jednym z wielu kominków, których nigdy nie używali, skrzyżował ręce na piersi i przybrał stoicki wyraz twarzy. Troy wyglądał na wstrząśniętego, ciemnobrązowa skóra nieco poszarzała, gdy przysiadł na podłokietniku najbliższego fotela.

– Muszę zadzwonić po lekarzy medycyny sądowej, ale spróbuję poprosić o niewielką ekipę.

– Będziemy wdzięczni – odparł Dev.

Troy spoglądał na niego przez chwilę, po czym powiedział:

– Zanim ktokolwiek tu przyjedzie i będzie cyrk, powiedzcie, co się stało.

– To znaczy? – Dev zmarszczył brwi. – Już ci mówiłem. Nie mogłem spać, więc zszedłem na dół i zobaczyłem światło. Znalazłem go.

– Chcesz mi powiedzieć, że naprawdę wierzysz, że popełnił samobójstwo? – zapytał Troy, unosząc brwi. – Znałem waszego ojca. Ten skurczybyk przetrwałby wybuch bomby atomowej, by…

– Przestań – ostrzegł ostro Dev.

Troy zmrużył oczy.

– Jak może to być coś innego, skoro wygląda na samobójstwo? – wtrącił się Lucian, nim ta rozmowa zabrnęłaby za daleko, podobnie jak wszystkie z udziałem Deva. Poza tym pomówienia zawsze padały tylko z jednej strony.

Przyjaciel posłał mu znaczące spojrzenie.

– Gdzie byłeś?

– W Kasztanowym Ogierze. Przyjechałem tu chyba nieco po drugiej. – Informację o towarzyszce zatrzymał dla siebie. Nie musiał jej w to mieszać. – Przyszedłem na dół, gdy Dev do mnie zadzwonił.

– Gabe? – Troy rozejrzał się po pokoju. – Gdzie się podział?

– Poszedł się ubrać – odparł Lucian, kładąc łokcie na kolanach i się pochylając. – Powinien zaraz tu wrócić, ale mówię ci, stary, tak właśnie go znaleźliśmy.

Troy spojrzał na telefon, który miał przypięty do paska, po czym podjął temat:

– Słuchajcie, wiecie, że możecie mi zaufać. Kiedy zjawią się medycy, nie odetną go tak po prostu i nie zapakują do worka. Zaczną przeprowadzać badania.

– Wiem – stwierdził oschle Dev. – Ojciec miał… miał ostatnio problemy, w głównej mierze dotyczące wuja. Nie potrafił sobie z tym poradzić. Wiesz, jakie miał poglądy, jeśli chodziło o reputację.

Interesujące.

Lucian spojrzał na brata. Tak, ich wujek, znamienity senator, został uwikłany w paskudny skandal z zaginięciem jednej… lub dwóch stażystek. Choć ojciec nie wydawał się poruszony tą sprawą. Bardziej przejmował się osobą znajdującą się dwa piętra wyżej. To miało więcej sensu.

– Przejrzeliście nagrania z monitoringu? – zapytał Troy.

– Te na zewnątrz nie zarejestrowały niczego podejrzanego. Nikt nie przyszedł ani nie wyszedł, z wyjątkiem Luciana – wyjaśnił Dev. – Kamery wewnątrz przestały działać już wieki temu.

Troy uniósł brwi.

– To trochę podejrzane.

– To prawda – dodał Lucian. – Psuły się bez względu na to, ile razy je naprawiano. Coś powoduje zakłócenia. Tak samo jest, jeśli ktoś włączy tu normalną kamerę. Wydaje się, że działają jedynie aparaty w komórkach.

Troy zmarszczył brwi. Wyglądał, jakby chciał wytknąć, jak głupio to zabrzmiało, ale Lucian nie ściemniał. Cholerny sygnał wideo nieustannie się rwał, żaden specjalista nie znalazł jeszcze przyczyny tego problemu. Oczywiście służba znała powód – nadprzyrodzone siły. Między innymi dlatego nie chcieli zostawać tu na noc.

– Wasz ojciec bardziej przejmował się swoim wizerunkiem niż tym, by zrobić coś dla tej rodziny – powiedział po chwili Troy, na co Dev nie mógł odpowiedzieć, bo była to prawda. – Pojawią się pytania, Dev. O wartość rafinerii, o posiadłości, o Vincent Industries. To miliardy, prawda? Kto to odziedziczy?

– Gabe i ja – odparł bez wahania najstarszy z braci. – Tak ojciec zapisał w testamencie. Wątpię, by ostatnio go zmienił.

Troy ruchem głowy wskazał na Luciana.

– A ty?

Mężczyzna zaśmiał się na to pytanie.

– Dawno temu wykreślono mnie z rodzinnego interesu, ale nie martw się. Poradzę sobie.

– Super, teraz będę mógł spać spokojnie. – Ponownie spojrzał na Deva. – Chodzi mi jednak o to, że ludzie zaczną zadawać pytania. To się rozniesie.

– Oczywiście, że tak. – Dev uniósł brwi. – Ale opinia publiczna dowie się, że zmarł z przyczyn naturalnych.

Troy parsknął śmiechem i wytrzeszczył oczy.

– Jaja sobie robisz?

– A wygląda, jakby tak było? – odparł oschle Lucian.

– Tak, mogę pociągnąć za kilka sznurków, ale wszystko zaraz się rozpieprzy. – Troy pokręcił głową. – Patolodzy nie wpiszą samobójstwa jako naturalną przyczynę zgonu.

Dev uniósł brwi.

– Zdziwiłbyś się, co ludzie gotowi są zrobić.

Oszołomienie zniknęło z twarzy policjanta, gdy wpatrywał się w Deva, jakby sekundy dzieliły go od wymierzenia mu ciosu w głowę.

– Właściwie w ogóle bym się nie zdziwił, Devlinie.

– Rozumiemy, że masz pracę do wykonania – wciął się Lucian, ignorując nagłe ostre spojrzenie, które posłał mu brat. – I nie chcemy, byś narażał na szwank całe śledztwo. Poradzimy sobie z tym, cokolwiek ktoś powie, czy pomyśli.

– Dobrze to słyszeć, skoro nie wszyscy z was odziedziczą miliardy – odpowiedział beznamiętnie Troy, piorunując Deva wzrokiem. – Szczęściarz.

Dev zrobił coś niespotykanego, coś, czego Lucian nie widział od dłuższego czasu.

Diabeł się uśmiechnął.

***

Słońce wynurzało się zza horyzontu, gdy Lucian czekał w salonie. Ci, którzy wchodzili i wychodzili z gabinetu ojca, byli cisi, a jeśli już rozmawiali, robili to szeptem. Na zewnątrz nie błyskały żadne kolorowe światła. Zadano minimalną liczbę pytań. Dev wciąż był z Troyem, przekazując historię, którą chciał, by zanotowano i potem zasłyszano.

Lucian spojrzał z miejsca przy kominku na pojawiającą się w drzwiach ekipę. Mężczyzna, który niósł nosze, miał czarną koszulkę polo z napisem „lekarz sądowy”.

Przyszła mu na myśl inna noc, z podobnym zakończeniem.

Tak naprawdę przypomniało mu się wiele nocy.

Usłyszał kobiecy krzyk. Obrócił się do wyjścia, w którym stała pani Besson, ściskając męża za rękę. Oboje byli bladzi.

– Co tu się dzieje?

Podszedł, złapał Richarda za ramię i zaprowadził oboje do jednego z wielu nieużywanych pokoi dziennych z dala od salonu i gabinetu.

– Lucianie, co się tu dzieje? – zapytał Richard, wpatrując się w niego brązowymi oczami.

Opuścił ręce, zastanawiając się, jak im o tym powiedzieć. Nie powinni opłakiwać Lawrence’a, ale przecież był ich pracodawcą, więc odgrywał w ich życiu znaczącą rolę.

– Zdarzył się incydent.

Richard objął żonę w pasie, gdy kobieta uniosła rękę i położyła ją w miejscu, w którym siwe włosy miała zebrane w kok.

– Synu, mam przeczucie, że to bardzo duże niedopowiedzenie.

– Tak, można tak powiedzieć. – Lucian spojrzał na drzwi i ścisnął ramię mężczyzny. Livie była ich gosposią, szefowała reszcie służby, troszczyła się o przeróżne sprawy. Jej mąż pełnił obowiązki lokaja, a także wszechstronnej złotej rączki. Para pracowała w ich domu, odkąd Lucian sięgał pamięcią, i dobrze wiedział, że oboje cechowała stanowcza postawa, nawet jeśli mieli swoje poglądy na posiadłość czy ziemię. Mimo wszystko pracowali dla de Vincentów, byli częścią rodziny, troszczyli się o chłopców bardziej niż rodzice. Do diabła, córka Livie i Richarda biegała niegdyś tymi korytarzami, była dla chłopców jak siostra, ale Lucian od lat nie widział Nicolette, nie spotkał jej, odkąd wyjechała na studia.

– Lawrence powiesił się w gabinecie – wyznał.

Wokół oczu Livie pojawiły się drobne zmarszczki, gdy kobieta zacisnęła powieki i wymruczała pod nosem coś, co brzmiało jak modlitwa. Jej mąż tylko patrzył na Luciana i po chwili zapytał:

– To prawda?

– Najwyraźniej. – Nie można było mieć wątpliwości, co wyrażała twarz Richarda. Minę miał podobną do Troya. Na jego obliczu widoczne było wahanie, które znajdowało się w głębi duszy każdego z nich. Nagle wyczerpany Lucian przeczesał włosy palcami.

– Lucianie! – zawołał z korytarza Gabe. – Musimy z tobą porozmawiać.

Odstąpił od pary.

– Jeśli potrzeba wam czasu…

– Nie – odparła Livie. – Nic nam nie jest. Jesteśmy tu dla was, chłopcy.

Uśmiechnął się sztywno.

– Dziękuję – powiedział z wdzięcznością. – Przez dłuższy czas nie zbliżałbym się do gabinetu ojca.

Richard skinął głową.

– Nadal planujesz rankiem wyjechać.

– Muszę.

– Wiem. – Richard poklepał go po ramieniu i posłał ponury uśmiech. – Będę pilnował włości, jak długo zdołam.

Lucian uścisnął lekko dłoń starszemu mężczyźnie i podszedł do brata. Kiedy dotarł do Gabe’a, zobaczył czekającego na niego w korytarzu Troya. Deva nie było.

– Czy chcę w ogóle wiedzieć, co macie do powiedzenia?

Gabe pokręcił głową.

– Pewnie nie.

Troy odezwał się cicho:

– Kiedy zdjęto zwłoki z wiatraka, rozwiązano pasek. Zapewne tego nie widzieliście, ponieważ wisiał i pasek był zaciśnięty, ale…

Luciana przeszył dreszcz, gdy spojrzał na brata.

– Ale co?

– Na szyi waszego ojca znajdują się ślady. – Troy westchnął głęboko. – Wokół paska. Wyglądają jak zadrapania. To może oznaczać tylko dwie rzeczy. Albo w trakcie popełniania samobójstwa rozmyślił się, albo ktoś inny zacisnął mu ten pasek na szyi.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Moonlight Sins

Moonlight Sins © 2018 by Jennifer L. Armentrout

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Zdjęcie na okładce: djiledesign/iStock

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-572-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl