Tytuł oryginału: Lord of Darkness

Projekt okładki: Alan Ayers

Copyright © 2013 by Nancy M. Finney

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, USA. All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2018

ISBN 978-83-7551-595-4

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

Mojej najstarszej córce, Emmie.

Jestem z Ciebie taka dumna.

Podziękowania

Po raz kolejny muszę podziękować zespołowi profesjonalistów, którzy pomogli mi przygotować dla was tę książkę: mojej cudownej agentce Susannah Taylor, niewiarygodnie cierpliwej redaktorce Amy Pierpont, najwspanialszej korektorce Carrie Andrews (wszelkie błędy – zwłaszcza te dotyczące koloru oczu – są wyłącznie moje). Asystentka Amy (i także redaktorka!), Lauren Plude, wie zawsze, co się dzieje, Diane Luger z GCP Art Department stworzyła wspaniałą okładkę, a Nick Small i Joan Schulhafer z działu reklamy pracowali niezmordowanie, robiąc wszystko, co możliwe, by moje książki były czytane.

Dziękuję wam wszystkim.

Rozdział 1

Słyszeliście opowieść o Jeźdźcu z Piekieł, Hellequinie?

– z Legendy o Hellequinie

Londyn, Anglia

marzec 1740 roku

Tej nocy, gdy Godric St. John zobaczył swoją żonę po raz pierwszy od dnia ślubu przed dwoma laty, kobieta mierzyła do niego z pistoletu. Lady Margaret stała obok powozu, na środku ulicy w St. Giles. Błyszczące czarne loki dziewczyny wymykały się spod aksamitnego kaptura peleryny. Ramiona miała wyprostowane, w oczach morderczy błysk, a delikatne dłonie trzymały broń tak pewnie, że na ułamek sekundy z podziwu zaparło mu dech.

W następnym ułamku sekundy lady Margaret pociągnęła za spust.

BUM!

Strzał był ogłuszający, ale na szczęście niecelny, gdyż jego żona była najwyraźniej fatalnym strzelcem. Nie stanowiło to jednak zbytniej pociechy, ponieważ natychmiast się odwróciła, sięgnęła w głąb powozu i wyjęła drugi pistolet. Nawet najgorszemu strzelcowi może w końcu dopisać szczęście.

Nie miał jednak czasu zastanawiać się, jakie są szanse, iż żona zabije go tej nocy. Był zbyt zajęty ratowaniem niewdzięcznicy przed rzezimieszkami, którzy zatrzymali jej powóz w najbardziej niebezpiecznej części Londynu.

Uchylił się przed ciosem olbrzymiej pięści, wymierzonym w jego głowę, i kopnął napastnika w brzuch. Facet chrząknął, ale się nie przewrócił, zapewne dlatego, że zbudowany był niczym perszeron. Zamiast paść na bruk, jął okrążać Godrica, podczas gdy jego kompani, jeden w drugiego wielkie chłopy, zaczęli powoli się zbliżać.

Godric zmrużył oczy i uniósł szpadę, trzymaną w prawej dłoni, lewa dzierżyła krótsze ostrze, przydatne podczas obrony i walki w bliskiej odległości. Wtem… A niech to – lady Margaret wypaliła doń z drugiego pistoletu.

Odgłos wystrzału rozdarł nocną ciszę, odbijając się od zrujnowanych budynków wąskiej ulicy. Godric poczuł, że kula przebiła krótką pelerynę, dziurawiąc wełniane okrycie.

Lady Margaret zaklęła, posługując się imponująco bogatym słownictwem. Opryszek stojący najbliżej Godrica uśmiechnął się, odsłaniając zęby barwy tygodniowego moczu.

– Kobitka chyba nie bardzo cię lubi, hę?

Nie tak się jednak sprawy miały. Lady Margaret próbowała zabić Ducha St. Giles. Niestety, nie mogła wiedzieć, że jest nim jej mąż, czarna skórzana maska całkiem skutecznie skrywała bowiem oblicze Godrica.

Na chwilę wszystko zamarło w bezruchu. Szósty rzezimieszek nadal stał, celując z pistoletów do woźnicy lady Margaret i dwóch jej lokajów. Jakaś kobieta przemówiła z głębi powozu, bez wątpienia starając się przekonać lady Margaret, aby się w nim schroniła. Sama lady utkwiła w nim zaś pełne gniewu spojrzenie, najwidoczniej nieświadoma faktu, iż może zostać zamordowana – albo i gorzej – jeżeli Godricowi nie uda się jej ocalić. Wysoko nad ich głowami blady księżyc spoglądał obojętnie na walące się ceglane budynki, rozbity bruk i poskrzypujący na wietrze sklepowy szyld. Godric rzucił się na uśmiechniętego opryszka.

Lady Margaret może i zachowała się niemądrze, przychodząc tutaj, a opryszek podążał po prostu za głosem instynktu, nakazującym mu dopaść bezbronną zdobycz, ale nie miało to znaczenia. Godric był Duchem St. Giles, obrońcą słabych, drapieżcą, którego należało się obawiać, władcą nocnego Londynu i, do licha, mężem lady Margaret! Pchnął zatem szybko, nisko, nadziewając opryszka na ostrze szpady. Mężczyzna chrząknął, lecz zanim upadł, Godric wymierzył cios łokciem w twarz jego kompana, rozbijając mu nos.

Uwolnił zakrwawioną szpadę, obrócił się błyskawicznie i ciął trzeciego napastnika. Ostrze zraniło mu policzek i łotr zatoczył się z krzykiem do tyłu, przyciskając dłoń do twarzy. Pozostali dwaj zawahali się, co podczas ulicznej bójki zawsze źle się kończy.

Ostrze szpady świsnęło, kiedy Godric zaatakował jednego z opryszków. Chybił, ale udało mu się wbić kordelas, trzymany w lewej dłoni, głęboko w udo piątego napastnika. Mężczyzna wrzasnął, po czym obaj odwrócili się i jęli uciekać.

Skoro nie było już z kim walczyć, wyprostował plecy, oddychając ciężko, i rozejrzał się dookoła. Z szóstki przeciwników na polu bitwy został już tylko rabuś z pistoletami.

Woźnica – krępy mężczyzna w średnim wieku, o twardych rysach i wiecznie zaczerwienionej twarzy – spojrzał zmrużonymi oczami na opryszka, sięgnął pod siedzenie i wyjął pistolet. Ostatni łotr odwrócił się i umknął bez słowa.

– Zastrzel go – rozkazała lady Margaret. Głos jej drżał, Godric przypuszczał jednak, iż raczej z gniewu niźli ze strachu.

– Milady? – Woźnica popatrzył na swoją panią skonsternowany, ponieważ ostatni z napastników zdążył już zniknąć z pola widzenia.

Godric wiedział, iż dama nie miała na myśli opryszka, i nagle coś w nim – coś, o czym sądził, że umarło na zawsze – ożyło. Spojrzał na mężczyznę, którego dla niej zabił, i powiedział:

– Nie ma potrzeby mi dziękować.

Mówił szeptem, by nie rozpoznała jego głosu, wyglądało jednak na to, że doskonale go słyszała. Krwiożercza dziewka zacisnęła bowiem zęby i wysyczała:

– Nie miałam zamiaru dziękować.

– Nie? – Przechylił głowę i uśmiechnął się ponuro. – Nie dostanę nawet buziaka na szczęście?

Spojrzała na usta Godrica, których nie zakrywała maseczka, i skrzywiła się z niesmakiem.

– Wolałabym przytulić żmiję.

A to dobre. Uśmiechnął się szerzej.

– Boisz się mnie, skarbie?

Przyglądał się, zafascynowany, jak otwiera usta, bez wątpienia po to, aby go złajać, przerwano jej wszakże, zanim zdążyła się odezwać.

– Dziękuję! – dobiegł z powozu damski głos.

Lady Margaret ściągnęła brwi i się odwróciła. Najwidoczniej znajdowała się na tyle blisko kobiety w powozie, by móc ją widzieć.

– Nie dziękuj mu! To morderca!

– Nas nie zamordował – wytknęła jej kobieta. – Podziękowałam w imieniu nas obu, wskakuj więc do powozu i opuśćmy to okropne miejsce, nim zmieni zdanie.

Mina lady Margaret przywiodła Godricowi na myśl dziewczynkę, której odmówiono deseru.

– Ona ma rację – wyszeptał. – Wierz lub nie, to miejsce znane jest z tego, że napadają tu na niemądrych elegancików.

– Megs! – syknęła kobieta w powozie.

Gniewne spojrzenie lady Margaret mogłoby podpalić drewno.

– Zamierzam znów cię odszukać, a potem zabić.

Mówiła absolutnie poważnie, zaciskając drobne szczęki.

Zdjął wielki kapelusz z opadającym rondem i skłonił się z przesadną atencją.

– Nie mogę się doczekać, by umrzeć w twoich ramionach, skarbie.

Dama zmrużyła gniewnie oczy, bynajmniej nierozbawiona jego ripostą. Jej towarzyszka zamamrotała wszakże ponaglająco, spojrzała więc tylko po raz kolejny z pogardą na Godrica i wsiadła do powozu. Woźnica krzyknął na konie i pojazd ruszył z miejsca.

Godric St. John uświadomił sobie zaś dwie rzeczy: jego żona zakończyła już widać okres żałoby i powinien wrócić do domu przed nią. Zatrzymał się jeszcze i spojrzał na ciało mężczyzny, którego zabił. Ciemnoczerwona krew spływała krętą strużką do kanału pośrodku uliczki. Oczy zabitego wpatrywały się szkliście w obojętne niebiosa powyżej. Godric stał przez chwilę nieruchomo, szukając w swoim sercu emocji – jakichkolwiek. I, jak zwykle, nie znalazł.

Ani jednej.

Obrócił się i pobiegł wąską alejką. Dopiero gdy zaczął się ruszać, poczuł, że boli go prawe ramię. Musiał uszkodzić sobie coś podczas bójki albo któremuś z rzezimieszków udało się zadać mu celny cios. Nieważne. Saint House znajdował się niedaleko, w pobliżu rzeki, Godric uznał jednak, iż najszybciej dostanie się tam po dachach.

Zdążył już niemal wdrapać się na pobliską szopę, gdy to usłyszał: wysoki, dziewczęcy krzyk, dobiegający zza zakrętu alejki. A po nim kolejny.

Do licha! Nie miał czasu. Mimo to zeskoczył z dachu, wyjął szpadę oraz kordelas i pobiegł za róg.

Zobaczył dwie dziewczynki. Jedna nie mogła mieć więcej niż pięć lat. Stała, drżąc, pośrodku cuchnącej uliczki i wrzeszczała ile sił w płucach. Nie była w stanie zrobić nic więcej, ponieważ jej towarzyszka została już pochwycona. Była nieco starsza i walczyła z desperacją zagnanego w kąt szczura. Na próżno jednak.

Mężczyzna, który ją trzymał, był trzy razy od niej większy. Zdzielił małą pięścią w głowę. Upadła bezwładnie na chodnik i młodsze dziecko natychmiast do niej podbiegło.

Mężczyzna pochylił się nad dziewczynkami.

– Hej, ty! – burknął Godric złowróżbnie.

Mężczyzna podniósł wzrok.

– Co do…

Dobrze wymierzony cios prawą pięścią posłał łajdaka na ziemię, a wtedy Godric przyłożył mu czubek szpady do odsłoniętego gardła, pochylił się i zimno wycedził:

– Nie jest zbyt przyjemnie znaleźć się po drugiej stronie ostrza, co?

Osiłek spochmurniał i potarł obolałą szczękę.

– Co jest? Mam prawo robić ze swoimi dziewczynkami, co mi się podoba!

– Nie jesteśmy twoimi dziewczynkami!

Godric spostrzegł kątem oka, że starsza z dziewczynek siada.

– On nie jest naszym tatą!

Krew spłynęła jej z kącika ust i Godric poczuł, że ogarnia go gniew.

– Zmykajcie do domu – powiedział, ściszając głos. – Zajmę się tym łotrem.

– Nie mamy domu – pisnęła młodsza z dziewczynek, na co starsza wymierzyła jej natychmiast kuksańca i syknęła: – Cicho bądź!

Godric był zmęczony, a to, co usłyszał, rozproszyło go. Tak przynajmniej tłumaczył sobie fakt, że łobuz na chodniku podciął go nogami. Upadł na bruk i choć natychmiast się zerwał, zbir zdążył już zniknąć za rogiem.

Westchnął, wyprostował się i skrzywił. Ramię, i tak już nadwerężone, pulsowało bólem. Spojrzał na dziewczynki.

– Skoro tak, lepiej chodźcie ze mną.

Mniejsza posłusznie zaczęła się podnosić, lecz starsza pociągnęła ją z powrotem na ziemię.

– Nie bądź głupia, Moll. On może być takim samym porywaczem dziewczynek jak tamten.

Godric uniósł brwi. Od jakiegoś czasu nie słyszał tego określenia. Potrząsnął głową. Nie pora zgłębiać teraz ten temat. Lady Margaret wróci niebawem do domu, a jeśli go tam nie zastanie, mogą pojawić się niewygodne pytania.

– Chodźcie – powiedział, wyciągając rękę do dziewczynek. – Nie jestem porywaczem i znam miłe, ciepłe miejsce, gdzie będziecie mogły spędzić noc.

Jak również wiele następnych.

Sądził, że jego głos brzmi wystarczająco łagodnie, by rozwiać obawy dzieci, lecz starsza dziewuszka skrzywiła się tylko i powiedziała:

– Nigdzie z tobą nie pójdziemy.

Godric uśmiechnął się przyjaźnie – a potem pochylił, chwycił błyskawicznie obie dziewczynki i powiedział:

– Owszem, pójdziecie.

Nie było to jednak wcale proste. Starsza obrzuciła go przekleństwami, szokująco wulgarnymi jak na panienkę w tym wieku, a młodsza natychmiast się rozpłakała. Obie walczyły przy tym jak dzikie kotki. Kilka minut później, gdy w polu widzenia pojawił się Przytułek dla Sierot i Podrzutków, prawie upuścił niewygodny balast, kiedy starsza z dziewczynek omal nie pozbawiła go męskości.

– Auć! – jęknął, powstrzymując się, aby nie użyć bardziej dosadnego języka.

Chwycił mocniej starszą pannę, podkradł się do tylnego wejścia do sierocińca i kopał w drzwi, dopóki w kuchennym oknie nie zabłysło światło. Drzwi otwarły się szeroko, ukazując wysokiego mężczyznę w pomiętej koszuli i bryczesach. Winter Makepeace, zarządca domu, uniósł brwi na widok Ducha St. Giles, trzymającego pod pachą dwie wyrywające się, zapłakane dziewczynki.

Godric uznał, że nie ma czasu na wyjaśnienia.

– Proszę – wydyszał tylko, po czym bezceremonialnie upuścił dzieci na kuchenną podłogę i spojrzał na rozbawionego zarządcę. – Radzę mocno je trzymać. Są bardziej śliskie niż naoliwiony węgorz.

Co powiedziawszy, zatrzasnął drzwi, odwrócił się i pognał ku własnemu domowi.

* * *

Lady Margaret St. John zaczęła się trząść, gdy tylko jej powóz opuścił St. Giles. Duch był tak potężnie zbudowany, tak szybki i śmiertelnie przerażający. Gdy rzucił się ku niej, wymachując zakrwawioną szpadą, trzymaną w wielkich, okrytych skórzanymi rękawicami dłoniach, z oczami połyskującymi zza groteskowej maski, ledwie zdołała zapanować nad lękiem.

Wzięła głęboki oddech, by uspokoić szalejący puls. Od dwóch lat nienawidziła tego człowieka każdą cząstką swojej istoty, nie spodziewała się jednak, że kiedy w końcu go spotka, poczuje się tak… tak…

Pełna życia.

Spojrzała na pistolety na kolanach, a potem na swą drogą przyjaciółkę oraz szwagierkę, Sarah St. John.

– Przepraszam. To był…

– Idiotyczny pomysł? – Sarah uniosła jasnobrązową brew. Proste jak drut włosy w kolorze mysiego blondu, przeplatanego pasemkami barwy najbledszego złota, miała związane z tyłu głowy w ciasny kok. Inaczej niż Megs, której bujne, ciemne kędziory wymknęły się już jakiś czas temu z upięcia i tańczyły teraz wokół jej twarzy niczym macki morskiego potwora.

Megs ściągnęła brwi.

– Cóż, nie wiem, czy „idiotyczny” to właściwe określenie…

– Może więc: głupi? – podsunęła Sarah szorstko. – Niemądry? Lekkomyślny?

– Choć wszystkie te przymiotniki wydają się po części odpowiednie – wtrąciła Megs, nim przyjaciółka zdążyła rozwinąć listę; trzeba bowiem przyznać, że Sarah St. John mogła poszczycić się bardzo bogatym słownictwem – uważam, że „lekkomyślny” najbardziej tu pasuje. Przepraszam, że naraziłam cię na niebezpieczeństwo.

– I siebie.

Megs zamrugała.

– Co takiego?

Sarah nachyliła się i jej twarz znalazła się w świetle latarni powozu. Zachowanie szwagierki cechowały zazwyczaj słodycz i opanowanie, właściwe pannie w wieku lat dwudziestu pięciu, skażone jedynie z lekka sardonicznym poczuciem humoru. Teraz wyglądała jednak jak ruszająca do boju Amazonka.

– Siebie – powtórzyła. – Ryzykowałaś nie tylko moje życie i życie służących, ale też swoje. Co mogło być aż tak ważne, że skłoniło cię do nocnej wyprawy do St. Giles?

Megs odwróciła wzrok. Sarah zjechała do majątku St. Johnów w Cheshire rok po ich ślubie, nie znała zatem przyczyny, dla której związek zawarto tak pospiesznie.

Dziewczyna potrząsnęła głową, utkwiwszy wzrok w miejskim krajobrazie za oknem.

– Przepraszam. Chciałam jedynie zobaczyć…

Nie dokończyła i Sarah poruszyła się niespokojnie.

– Co takiego?

Miejsce, gdzie został zamordowany Roger. Na samą myśl o tym serce ścisnął jej znajomy ból. Poleciła woźnicy, by zawiózł je do St. Giles, w nadziei, że pozostał tam jakiś ślad jej ukochanego, a ona go odnajdzie. Oczywiście, nic takiego nie nastąpiło. Roger był od dawna martwy. Stracony dla niej. Miała też jeszcze jeden powód, aby rozejrzeć się po St. Giles: pragnęła dowiedzieć się czegoś więcej o człowieku, który go zamordował, tak zwanym Duchu St. Giles. Przynajmniej to jej się udało. Duch się pojawił. Nie była tej nocy odpowiednio przygotowana, ale następnym razem…

Następnym razem jej się nie wymknie.

Następnym razem wystrzeli kulę wprost w jego czarne serce.

– Megs?

Cichy głos przyjaciółki zakłócił mordercze rozmyślania Megs. Dziewczyna potrząsnęła głową i uśmiechnęła się radośnie – może zbyt radośnie – do szwagierki.

– Nieważne.

– Co…

– Boże, jesteśmy wreszcie na miejscu? – rzuciła, w mało subtelny sposób zmieniając temat. Powóz zwolnił bowiem, jakby miał wkrótce się zatrzymać.

Pochyliła się i wyjrzała przez okno. Ulica była ciemna.

Megs ściągnęła brwi.

– Chyba jednak nie.

Sarah założyła ramiona na piersi.

– Co widzisz?

– Jesteśmy na wąskiej, krętej uliczce, przed wysokim, ciemnym budynkiem. Wygląda cokolwiek… eee…

– Odwiecznie?

Megs spojrzała na towarzyszkę.

– Tak?

Sarah skinęła głową.

– Czyli to Saint House. Jest stary jak Matka Ziemia. Nie widziałaś go, kiedy brałaś ślub z Godrikiem?

– Nie – odparła Megs, udając, że bardzo zainteresował ją widok za oknem. – Weselne śniadanie zjedliśmy w domu mojego brata, a tydzień później wyjechałam z Londynu. – Tych siedem dni spędziła zaś, leżąc, pogrążona w rozpaczy, w łóżku w domu matki. Odsunęła smutne wspomnienia. – Jak bardzo jest stary?

– Zbudowano go w średniowieczu i, o ile pamiętam, pełno tam przeciągów.

– Ach, tak.

– Poza tym prawy brzeg rzeki to nie najmodniejsza dzielnica Londynu – kontynuowała Sarah radośnie. – Ale tak to już jest, gdy twoi przodkowie przybyli na wyspy z Wilhelmem Zdobywcą: trzeba mieszkać w szacownych starych budynkach bez stylu i nowoczesnych udogodnień.

– Za to z pewnością jest sławny – zauważyła Megs, starając się być lojalna. W końcu należała teraz do rodziny.

– O, tak – stwierdziła sucho Sarah. – Wspomniano o nim w niejednym podręczniku historii. Bez wątpienia będzie to stanowiło pociechę, gdy stopy zamienią ci się nocą w bryły lodu.

– Skoro tak tam okropnie, dlaczego zdecydowałaś się ze mną przyjechać? – spytała Megs.

– Żeby pomieszkać trochę w stolicy i pochodzić po sklepach, oczywiście. – Głos Sarah brzmiał całkiem wesoło, zważywszy na ponury obraz rodzinnego gniazda, jaki właśnie odmalowała. – Nie byłam w Londynie od wieków.

Powóz szarpnął, a potem się zatrzymał. Sarah sięgnęła po koszyk z robótką i szal. Oliver, młodszy z dwóch lokajów, których zabrały ze sobą z Cheshire, otworzył drzwi. Choć biała peruka, stanowiąca część liberii, skrywała jego włosy, rudych brwi nie dało się zamaskować w żaden sposób.

– Nie myślałem, że dotrzemy tu żywi – mruknął, rozkładając schodki. – Niewiele brakowało, by te rzezimieszki załatwiły nas na amen, jeśli wolno zauważyć, milady.

– Ty i Johnny byliście bardzo dzielni – pochwaliła go Megs, wysiadając. Spojrzała na woźnicę. – Ty również, Tomie.

Woźnica chrząknął i pochylił szerokie ramiona.

– Lepiej niech panie wejdą do środka, gdzie jest bezpiecznie, milady.

– Tak zrobimy. – Megs odwróciła się w kierunku domu i dopiero wtedy zauważyła drugi powóz, stojący już przed wejściem.

Sarah wysiadła i stanęła obok niej.

– Wygląda na to, że twoja cioteczna babka Elvina przyjechała przed nami.

– Rzeczywiście – odpowiedziała z wolna Megs. – Ale dlaczego jej powóz wciąż stoi na ulicy?

Drzwi pojazdu otworzyły się jakby na dany sygnał.

– Margaret! – Zmartwioną twarz ciotecznej babki wieńczyła chmura miękkich siwych loczków, przeplecionych różowymi wstążkami. Jej tubalny głos odbił się echem od kamiennych ścian. Cioteczna babka zwykła mówić donośnie, była bowiem nieco przygłucha. – Margaret! Wstrętny kamerdyner nie chce nas wpuścić. Siedzimy tu już od wieków i Księżniczka zaczyna się denerwować. Dobiegające z powozu cokolwiek zduszone skomlenie zaświadczyło o prawdzie tych słów.

Megs spojrzała na dom męża. W żadnym z okien nie paliło się światło, lecz najwidoczniej ktoś był jednak w środku, skoro zareagował wcześniej na stukanie. Podeszła zatem stanowczym krokiem do drzwi, uniosła wielką żelazną kołatkę i pozwoliła jej opaść z łomotem.

Następnie odsunęła się o krok i spojrzała w górę. Budowla stanowiła mieszankę różnych stylów. Dwa najniższe piętra wzniesiono ze starej czerwonej cegły – zapewne tak wyglądał oryginalny budynek. Lecz później któryś z właścicieli dodał kolejne trzy kondygnacje z innej – jaśniejszej i bardziej beżowej. Szczyty oraz kominy wznosiły się ponad dachem bez wyraźnego planu. Po obu stronach dodano też skrzydła, sięgające końca ulicy i tworzące swego rodzaju dziedziniec.

– Uprzedziłaś Godrica, że przyjeżdżamy, prawda? – wymamrotała Sarah, podchodząc do szwagierki. Megs przygryzła wargi.

– Cóż…

W wąskim oknie po prawej stronie zabłysło światło, oszczędzając jej przyznania, że nie powiadomiła o swoich zamiarach męża. Drzwi otwarły się ze złowróżbnym skrzypieniem i w progu stanął zgarbiony służący w wyłysiałej peruce, z pojedynczą świecą w dłoni.

Zaczerpnął drżącego oddechu.

– Pan St. John nie przyj…

– Och, dziękuję – przerwała mu Megs, ruszając.

Przez chwilę obawiała się, że mężczyzna nie ustąpi jej z drogi. Spojrzał jednak tylko kaprawymi oczkami, zaskoczony, po czym odsunął się na tyle, by mogła wejść. Będąc już w środku, odwróciła się i zaczęła zdejmować rękawiczki.

– Jestem lady Margaret St. John, żona pana St. Johna.

Kamerdyner ściągnął krzaczaste brwi.

– Żona…

– Właśnie. – Uśmiechnęła się, chociaż mężczyzna wyglądał teraz, jakby miał się udławić. – Ty zaś jesteś…?

Wyprostował się i Megs spostrzegła, że jest młodszy, niż się wydawało. Nie mógł mieć więcej niż trzydzieści pięć lat.

– Moulder, milady. Kamerdyner.

– Cudownie! – Wręczyła mu rękawiczki i się rozejrzała. Hol nie zrobił na niej dobrego wrażenia. Zważywszy na ilość pajęczyn pod sufitem, musiała tam zamieszkiwać rozliczna populacja tworzących je owadów. Megs zauważyła kandelabr na stoliku, zaczęła go zapalać, wziąwszy świecę od kamerdynera. – A teraz, Moulder, na zewnątrz czeka w powozie moja ukochana cioteczna babka. Możesz zwracać się do niej: panno Howard. A także najstarsza młodsza siostra pana St. Johna, Sarah… jeżeli takie określenie ma w ogóle sens.

Sarah, która także zdążyła już wejść, uśmiechnęła się promiennie do kamerdynera, podając mu rękawiczki.

– Nie byłam w Londynie od kilku lat. Musisz być tu nowy.

Moulder otworzył usta:

– Ja…

– Przyjechały też z nami trzy pokojówki – kontynuowała Megs, oddając kamerdynerowi świecę – czterech naszych lokajów plus jeden ciotecznej babki i dwóch woźniców. Ciotka uparła się, aby mieć własny powóz, muszę jednak przyznać, że trudno mi sobie wyobrazić, jak miałybyśmy pomieścić się w jednym.

– To byłoby po prostu niemożliwe – wtrąciła Sarah. – Poza tym twoja ciotka chrapie.

Megs wzruszyła ramionami.

– W rzeczy samej. Oczywiście – dodała, zwracając się znów do kamerdynera – przywiozłyśmy też ogrodnika, Higginsa, i pucybuta Charliego, ponieważ to taki miły chłopiec. Poza tym jest bratankiem Higginsa, bardzo do niego przywiązanym. No i Księżniczka. Jest przy nadziei i jada tylko wątróbkę z kurczęcia, dobrze przyprawioną i gotowaną powoli w białym winie. Czy wszystko zrozumiałeś?

– Ach… – wykrztusił oszołomiony Moulder.

– Wspaniale. – Obdarzyła go kolejnym olśniewającym uśmiechem. – Gdzie mój mąż?

Na twarzy kamerdynera oszołomienie zastąpił niepokój.

– Pan St. John jest w bibliotece, ale…

– Nie, nie! – Poklepała go pocieszająco po ramieniu. – Nie ma potrzeby mnie anonsować. Jestem pewna, że trafimy tam z Sarah. Zadbaj raczej o moją ciotkę i dopilnuj, aby służący dostali kolację – a także Księżniczka. To była długa podróż, jak się zapewne orientujesz.

Wzięła w dłoń kandelabr i ruszyła ku schodom na piętro. Sarah dreptała obok, chichocząc z cicha.

– Przynajmniej obrałaś właściwy kierunek. O ile dobrze pamiętam, biblioteka znajduje się na pierwszym piętrze, drugie drzwi po lewej stronie.

– Och, doskonale – wymamrotała Megs. Skoro zdobyła się na odwagę, by dotrzeć aż tutaj, głupio byłoby się teraz wycofać. – Jestem pewna, że chciałabyś jak najprędzej zobaczyć się z Godrikiem, podobnie jak ja.

– Naturalnie – mruknęła Sarah. – Nie okażę się jednak na tyle samolubna, aby przeszkodzić ci w tym spotkaniu po latach.

Megs stanęła na podeście.

– Co takiego?

– Zobaczę się z bratem jutro rano. – Sarah uśmiechnęła się leciutko, zatrzymawszy się kilka stopni poniżej. – A teraz dopilnuję, by ciotka Elvina dostała wszystko, czego potrzebuje.

– Ale…

Słaby protest Megs rozpłynął się w powietrzu, Sarah zdążyła już bowiem zbiec ze schodów.

Racja, biblioteka. Drugie drzwi po lewej.

Dziewczyna wzięła głęboki oddech i odwróciła się, by stawić czoło pogrążonemu w półmroku korytarzowi. Po raz ostatni widziała męża dwa lata temu, zapamiętała go jednak – chociaż niewiele miała ku temu okazji – jako miłego i uprzejmego dżentelmena. Z pewnością nie przypominał ogra. Jego brązowe oczy podczas ceremonii ślubnej spoglądały na nią z sympatią. Skrzywiła się z powątpiewaniem. A może były niebieskie? Cóż, jakiegokolwiek były koloru, ich wyraz wydawał się zdecydowanie przyjazny.

Z pewnością nie zmieniło się to aż tak bardzo w ciągu dwóch lat?

Chwyciła za gałkę i przekręciła ją, zanim zdążyła się rozmyślić. W końcu biblioteka to miejsce, do którego dramatyczne wydarzenia nie powinny mieć przystępu, nadaje się więc doskonale do tego, by zaskoczyć dawno niewidzianego męża niespodziewaną wizytą.

W pokoju, ciemnym i zagraconym jak korytarz, jedyne światło pochodziło od zamierającego na kominku ognia i pojedynczej świecy, stojącej obok starego, przesadnie wypchanego fotela. Podeszła bliżej, stąpając na palcach. Osobnik zajmujący fotel wydawał się równie jak on… wiekowy. Miał na sobie indyjski szlafrok koloru burgunda, lecz spłowiały materiał na łokciach i przy obrąbku wydawał się wręcz różowy. Jego odziane w pończochy stopy w podniszczonych kapciach spoczywały na pikowanym stołku, ustawionym tak blisko ognia, że ich czubki nosiły ślady wcześniejszych przypaleń. Głowę, opuszczoną na prawe ramię, zakrywał ciemnozielony turban z zawadiackim złotym fontaziem, opadającym na lewe oko. Na czole mężczyzny tkwiły okulary o połówkowych szkłach i gdyby nie dobywające się spomiędzy warg ciche pochrapywanie, można by pomyśleć, że Godric St. John tuż przed chwilą umarł.

Ze starości.

Megs zamrugała i wyprostowała plecy. Z pewnością nie mógł być aż tak stary! Żywiła dotąd mgliste przekonanie, że jest niewiele starszy od jej brata Griffina, tego, który zaaranżował ich małżeństwo i liczył sobie teraz trzydzieści trzy lata. Ale choć bardzo się starała, nie mogła sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek poinformowano ją, ile właściwie lat ma jej mąż. Wzięli ślub w najmroczniejszej godzinie jej życia i – za co powinna być zapewne wdzięczna – niewiele wtedy do niej docierało.

Spojrzała, zaniepokojona, na śpiącego mężczyznę. Chrapał z na wpół otwartymi ustami, lecz jego rzęsy, rzucające cień na policzki, wydawały się w półmroku czarne i gęste. Wpatrywała się w nie przez chwilę, dziwnie poruszona tym widokiem.

Zacisnęła wargi. Wielu mężczyzn żeni się w jesieni życia i mimo to radzą sobie w sypialni. Na przykład książę Frye – począł dziecko nie dalej jak w zeszłym roku, będąc już po siedemdziesiątce. Z pewnością Godric także podoła zadaniu.

Podniesiona nieco na duchu chrząknęła delikatnie. Doprowadzenie męża do apopleksji z pewnością nie przysłużyłoby się sprawie, która sprowadziła ją do Londynu.

Mężczyzna musiał wypełnić obowiązek – to znaczy: zapłodnić swoją żonę.

* * *

Godric St. John prychnął, udając, że się budzi. Otworzył oczy i zobaczył Margaret, wpatrującą się weń ze zmarszczką pomiędzy delikatnymi brwiami. Podczas ślubu, znużona i nieobecna duchem, unikała jego spojrzenia, nawet gdy przysięgała trwać przy nim, dopóki Bóg ich nie rozłączy. Kilka godzin po ceremonii rozchorowała się podczas weselnego śniadania i została odesłana pod opiekę matki i siostry. W liście, wysłanym następnego dnia, poinformowano go, że straciła dziecko, które stało się powodem pospiesznie zaaranżowanego ożenku.

Ponura ironia.

Teraz przyglądała mu się z tak nieskrywaną ciekawością, że miał ochotę sprawdzić, czy pasek jego szlafroka jest aby na pewno mocno zawiązany.

– Co? – wykrztusił, udając zaskoczenie.

Pospiesznie rozciągnęła wargi w szerokim, przesadnie szczerym uśmiechu, krzyczącym wręcz, że dziewczyna coś knuje.

– Och, witaj.

Witaj? Po dwóch latach nieobecności? Witaj?

– Ach… Margaret, prawda? – Powstrzymał grymas. To, co teraz powiedział, nie zabrzmiało bowiem o wiele lepiej.

– Tak! – Jej twarz pojaśniała, jakby był zdziecinniałym starcem, który na chwilę odzyskał rozum. – Przyjechałam z wizytą.

– Doprawdy? – Wyprostował się nieco na krześle. – Jakie to… nieoczekiwane.

Powitanie zabrzmiało widać cokolwiek chłodno, zerknęła bowiem na Godrica z niepokojem, po czym zaczęła okrążać pokój.

– Rzeczywiście. Przywiozłam też Sarah, twoją siostrę. – Głęboko odetchnęła, wpatrując się w niewielką średniowieczną akwafortę na obramowaniu kominka. Niemożliwe, aby w panującym w pokoju półmroku zdolna była dostrzec, co przedstawia obraz. – Cóż, wiesz oczywiście, że to twoja siostra. Nie mogła się doczekać, by znowu pochodzić po sklepach, pójść do teatru, a może nawet opery czy parku rozrywki, toteż… toteż…

Wzięła do rąk oprawione w skórę wydanie komentarzy Van Oostena do pism Katullusa i pomachała z lekka tomem, podkreślając swoje słowa.

– I…

– …zajrzeć do kolejnych sklepów…? – Godric uniósł brwi. – Co prawda nie widziałem Sarah od wieków, pamiętam jednak, że uwielbia zakupy.

– W rzeczy samej. – Wydała mu się dziwnie przygnębiona, kiedy tak kartkowała od niechcenia pożółkłe strony.

– A ty?

– Co: ja?

– Dlaczego przyjechałaś do Londynu?

Książka rozpadła się jej w dłoniach.

– Och! – Osunęła się na klęczki i gorączkowo jęła zbierać kruche stronice. – Och, bardzo przepraszam!

Godric stłumił westchnienie. Strony rozpadały się równie szybko, jak ona je zbierała. Tom, kupiony u Warwicka, kosztował go pięć gwinei i o ile się orientował, był to jedyny ocalały egzemplarz.

– Nie przejmuj się. Książka i tak wymagała ponownego oprawienia.

– Czyżby? – Spojrzała z powątpiewaniem na strony w dłoniach, a potem ostrożnie położyła plik rozpadających się kartek na swych kolanach. – Cóż, zawsze to jakaś pociecha, czyż nie?

Uniosła ku niemu twarz z wielkimi brązowymi oczami o dziwnie błagalnym wyrazie i coś w jej pozie, gdy tak przed nim klęczała, sprawiło, że oddech uwiązł mu w piersi. Dziwne, trudne do określenia uczucie ścisnęło go za serce, podczas gdy inne, całkowicie przyziemne i zgoła prymitywne, rozpalało mu lędźwie. Dobry Boże. Cóż za niedogodność! Chrząknął.

– Margaret?

Zamrugała powoli, niemal uwodzicielsko... Idiota. Musiała być po prostu śpiąca. To dlatego powieki miała tak ciężkie i omdlewające. Czy to w ogóle możliwe: uwodzicielsko mrugać?

– Tak?

– Jak długo planujesz zostać w Londynie?

– Och… – Spuściła głowę i zaczęła przekładać stronice książki, zapewne po to, by je uporządkować. Skutek był jednak wręcz przeciwny. – Cóż, jest tu tyle rozrywek, prawda? I… mam kilka bliskich, bardzo bliskich przyjaciółek, które chciałabym odwiedzić…

– Margaret…

Zerwała się z klęczek, nadal ściskając w dłoniach zniszczoną okładkę Van Oostena.

– Nie chciałabym urazić żadnej z nich – odparła z uśmiechem, wycelowanym gdzieś na prawo od jego ramienia.

– Margaret.

Ziewnęła szeroko.

– Wybacz mi, proszę. Obawiam się, że podróż mocno mnie zmęczyła. Och, jesteś, Daniels – odwróciła się z ulgą ku drobnej pokojówce, która pojawiła się jak na zawołanie na progu. – Mój pokój jest już gotowy?

Dziewczyna dygnęła, rozglądając się z zaciekawieniem po bibliotece.

– Tak, milady. Przynajmniej na tyle, na ile dało się to osiągnąć tego wieczoru. Nie uwierzyłaby pani, ile pajęczyn…

– Tak, cóż… jestem pewna, że teraz już wszystko w porządku. – Odwróciła się na pięcie i skinęła głową. – Dobranoc, eee… mężu. Zobaczymy się rano, czy tak?

Po czym uciekła, wciąż ściskając okładkę biednego Van Oostena. Pokojówka zamknęła za nią drzwi.

Godric utkwił wzrok w solidnej dębinie. Pokój, pozbawiony ożywionej, błyskotliwej obecności Megs, wydał mu się nagle pusty i ponury niczym grobowiec. Dziwne. Do tej pory uważał bibliotekę za wyjątkowo przytulną. Zirytowany potrząsnął głową. O co jej chodzi? Po co przyjechała do Londynu?

Ich małżeństwo zostało zaaranżowane i było związkiem z rozsądku – przynajmniej z jej strony. Potrzebowała nazwiska dla dziecka w brzuchu. Jej brat, Griffin, zmusił go do ożenku szantażem, choć to nie on był ojcem. Nigdy nawet nie rozmawiał z lady Margaret przed dniem ich ślubu. Po nim zaś, gdy żona wyjechała, aby zamieszkać w zaniedbywanej przezeń wiejskiej posiadłości, wrócił do poprzedniego trybu życia.

Przez rok w ogóle się nie komunikowali, jeśli nie liczyć strzępków informacji, przekazywanych mu przez macochę i przyrodnie siostry. A potem, ni z tego, ni z owego, lady Margaret napisała do niego z pytaniem, czy może wyciąć rozrosłe nadmiernie krzaki winorośli w ogrodzie. Jaka znowu winorośl? Nie odwiedzał Laurelwood Manor, dworu w Cheshire, od wczesnych lat małżeństwa z ukochaną Clarą. Odpisał zatem grzecznie, acz krótko, iż może robić w ogrodzie, co chce, z winoroślą i wszystkim, co tylko przyjdzie jej na myśl.

To powinno było zakończyć sprawę, lecz jego dziwna małżonka zaczęła pisywać do niego raz albo dwa razy w miesiącu. W długich, gawędziarskich listach donosiła o zmianach w ogrodzie, wydarzeniach z życia jego najstarszej siostry przyrodniej, Sarah, która z nią zamieszkała, trudach i wyzwaniach, jakie postawił przed nimi remont zaniedbanego dworu oraz drobnych kłótniach i ploteczkach, którymi żyła pobliska wieś. Nie bardzo wiedział, jak reagować na ten zalew informacji, na ogół więc po prostu nie odpisywał. Po kilku miesiącach przyłapał się jednak na tym, iż wyczekuje listów od niej. Widok koperty leżącej rano obok filiżanki z kawą sprawiał, że czuł się przez chwilę dziwnie beztroski. A kiedy list spóźniał się dzień czy dwa, ogarniało go zniecierpliwienie.

Cóż. Żył w końcu samotnie od lat.

Lecz drobna przyjemność wynikająca z czytania listu to coś zupełnie innego niż dama najeżdżająca jego domostwo.

– Nie widziałem dotąd czegoś takiego – mruknął Moulder, wchodząc do biblioteki i zamykając za sobą drzwi. – Mogliby być trupą wędrownych handlarzy, tyle ich zjechało.

– O czym ty mówisz? – zapytał Godric, wstając i zdejmując szlafrok.

Pod spodem nadal miał na sobie kostium Ducha. Wślizgnął się do domu, kiedy powozy zajeżdżały przed drzwi frontowe. Wbiegając po ukrytych schodach, prowadzących z gabinetu do biblioteki, słyszał, jak Moulder próbuje powstrzymać gości. Saint House był tak stary, że pełno w nim było tajemnych przejść i kryjówek – co bardzo sprzyjało jego ukrytej działalności. Wpadł zatem do biblioteki, zdjął buty, po czym wrzucił szpadę, kordelas, pelerynę i maseczkę za jeden z regałów. Ledwie zdążył założyć turban i zawiązać pasek szlafroka, kiedy usłyszał, że gałka w drzwiach się obraca.

Niewiele brakowało… zbyt niewiele.

– O milady i tych, których ze sobą przywiozła. – Moulder rozłożył ręce, aby pokazać, jak liczna jest to gromada.

Godric uniósł brwi.

– Damy zazwyczaj podróżują z pokojówkami i takimi tam…

– Nie chodzi tylko o pokojówki – wymamrotał Moulder, pomagając mu zdjąć tunikę Ducha. Gdy zachodziła potrzeba, wykonywał bowiem również obowiązki osobistego lokaja. – Są też: ogrodnik, pucybut i jakiś dziwaczny pies, należący do ciotecznej babki lady Margaret… no i sama ciotka.

Godric zamrugał, próbując rozeznać się w sytuacji, Moulder zaś potrząsnął peleryną, wypatrując plam lub rozdarć. Spojrzał na pozór niewinnie na Godrica i zauważył:

– Co za szkoda.

– Mianowicie? – zapytał Godric, zdejmując getry Ducha i wkładając nocną koszulę.

– Nie będzie pan mógł teraz wymykać się nocami, żeby buszować po St. Giles, prawda? – odparł kamerdyner, składając tunikę. Potrząsnął ze smutkiem głową. – Szkoda, ale co zrobić. Pańskie dni jako Ducha dobiegły końca, skoro milady przyjechała, by z panem zamieszkać.

– Miałbyś zapewne rację – zdjął śmieszny turban i przesunął dłonią po krótko obciętych włosach – gdyby lady Margaret rzeczywiście zamierzała ze mną zamieszkać.

– Z pewnością przywiozła dość ludzi oraz bagażu, by zostać tu na zawsze – oznajmił Moulder z powątpiewaniem.

– To bez znaczenia. Nie zamierzam zaprzestać wypraw do St. Giles. To zaś oznacza – oznajmił, podchodząc do drzwi – że moja żona i reszta towarzystwa wyjedzie stąd przed upływem tygodnia.

A gdy tak się stanie, przyrzekł sobie w duchu, znów będzie mógł bronić biednych mieszkańców St. Giles, zapominając, że lady Margaret zakłóciła kiedykolwiek jego samotne życie.

Rozdział 2

Zrozum mnie dobrze: Hellequin to prawa ręka diabła. Przemierza

świat na wielkim czarnym koniu w poszukiwaniu zmarłych, którzy

byli za życia niegodziwi lub nie dostali rozgrzeszenia. A gdy takiego

znajduje, zaciąga jego duszę do piekła. Towarzyszą mu skrzaty:

nagie, sine i brzydkie. Nazywają się: Rozpacz, Smutek i Strata.

Sam Hellequin jest zaś czarny jak noc, a jego serce – przynajmniej

to, co z niego zostało – to po prostu bryła twardego węgla.

– z Legendy o Hellequinie

Następnego ranka Godrica obudził szmer kobiecych głosów w pokoju obok. Leżał przez chwilę nieruchomo, mrugając i rozmyślając, jakie to niezwykłe słyszeć dobiegające stamtąd odgłosy krzątaniny.

Sypiał, co oczywiste, w sypialni pana domu, połączonej drzwiami z sypialnią małżonki. Lecz Clara zajmowała tamte pokoje jedynie przez pierwszy rok lub dwa. Później choroba zaczęła czynić postępy i lekarze zalecili pacjentce absolutny spokój. Przeniesiono ją więc do dawnego pokoju dziecinnego na piętrze, gdzie spędziła w cierpieniu dziewięć długich lat, nim wreszcie zmarła.

Godric potrząsnął głową, po czym zerwał się z łóżka, lądując bosymi stopami na zimnej podłodze. Pełne żalu myśli nie sprowadzą Clary z powrotem. Gdyby coś takiego było w ogóle możliwe, wyskoczyłaby z grobu radosna, szczęśliwa i wolna od bólu tysiące razy w ciągu tych lat, które minęły od jej śmierci.

Ubrał się szybko w prosty brązowy surdut i takież spodnie, założył siwą perukę i wyszedł, ignorując szmer rozmów dobiegający zza drzwi drugiej sypialni. Świadomość, że lady Margaret spała tak blisko, pobudziła jego zmysły. Nie chodziło o to, że unikał tej sfery życia, nie przywykł jednak gościć innych – zwłaszcza kobiet – w ponurym, starym domiszczu.

Zszedł na parter. Zazwyczaj jadał śniadanie w pobliskiej kawiarni, aby posłuchać nowin, a także dlatego, iż posiłki w jego domu bywały w najlepszym razie skromne. Dziś wyprostował jednak plecy i zaryzykował wejście do rzadko używanej jadalni z tyłu domu. Tym razem ktoś tam wszakże był.

– Sarah.

Przez jedną denerwującą chwilę nie rozpoznał tej pewnej siebie damy, odzianej w skromną suknię barwy gołębiej szarości. Ileż to lat upłynęło, odkąd widział ją ostatni raz? Odwróciła się na dźwięk swego imienia i jej spokojną twarz rozjaśnił powitalny uśmiech. Rozgrzało mu to serce – co uznał za zaskakujące. Nie byli bowiem zżyci – w końcu dzieliło ich dwanaście lat – i nie zdawał sobie sprawy, iż mógłby za nią tęsknić. Najwyraźniej jednak tak właśnie było.

– Godric!

Wstała i okrążyła długi stół o podniszczonym blacie. Uścisnęła brata, mocno i krótko. Żył samotnie od tak dawna, że jej dotyk niemal nim wstrząsnął. Odsunęła się, nim zdążył odpowiedzieć na uścisk, i jęła przyglądać mu się niepokojąco bystrym spojrzeniem brązowych oczu.

– Jak się miewasz?

– Dobrze.

Wzruszył ramionami i się odwrócił. Po blisko trzech latach przywykł do zatroskanych spojrzeń i delikatnego wypytywania, zwłaszcza ze strony kobiet. Niestety, nadal czuł się w takich sytuacjach skrępowany.

– Jadłaś już?

– Jak na razie nie zauważyłam tu nic jadalnego – stwierdziła chłodno. – Twój służący, Moulder, obiecał mi śniadanie i zniknął. Od tego czasu minęło dobre pół godziny.

– Ach, tak. – Żałował, iż nie potrafi udawać zaskoczenia, prawda wyglądała jednak tak, że nie był pewien, czy w domu znajduje się cokolwiek nadającego się do jedzenia. – Może więc… hm… udalibyśmy się do gospody i…

Moulder wparował do jadalni, niosąc ciężką tacę.

– Proszę bardzo.

Postawił ją z rozmachem pośrodku stołu i odsunął się o krok, spoglądając z dumą na swoje dzieło. Godric też spojrzał na tacę. Stały na niej dzbanek z herbatą i filiżanka, a dookoła – pół tuzina spalonych niemal na węgiel grzanek, maselniczka i talerz z pięcioma jajkami. Pozostawało mieć jedynie nadzieję, że były ugotowane.

Godric spojrzał pytająco na kamerdynera.

– Jak widzę, kucharz jest dziś… eee… niedysponowany?

Moulder prychnął.

– Kucharz zniknął. A wraz z nim spory krąg sera, solniczka i połowa srebrnej zastawy. Nie wydawał się uszczęśliwiony, kiedy usłyszał wczoraj wieczorem, że mamy tylu gości.

– Może to i lepiej, zważywszy na to, jak fatalnie radził sobie z pieczenią.

– Zaprzyjaźnił się też przesadnie z pańskim zapasem win, jeśli wolno mi zauważyć, sir – dodał Moulder. – Pójdę i sprawdzę, czy mamy więcej filiżanek, dobrze?

– Dziękuję, Moulder. – Zaczekał, aż kamerdyner opuści jadalnię, po czym zwrócił się do siostry. – Przepraszam za tak skromne przyjęcie.

Wysunął dla niej krzesło.

– Nie przejmuj się, proszę – odparła, siadając. – Spadłyśmy ci na kark bez uprzedzenia.

Sięgnęła po dzbanek z herbatą.

– Hm – mruknął Godric, siadając naprzeciwko siostry. – Zastanawiałem się dlaczego.

– Sądziłam, że Megs do ciebie napisała – powiedziała Sarah, unosząc brwi.

Potrząsnął jedynie głową, sięgając po tost.

– Ciekawe, dlaczego nie uprzedziła cię, że przyjeżdżamy – zauważyła cicho, smarując masłem grzankę. – Planowałyśmy tę wyprawę od miesięcy. Jak myślisz: mogła się obawiać, że jej odmówisz?

Niemal udławił się pieczywem.

– Nie zrobiłbym czegoś podobnego. Skąd taki pomysł?

Wzruszyła ramionami.

– Nie widywaliście się od ślubu, rzadko do niej pisujesz, podobnie jak do mnie. Lub, skoro już o tym mowa, do mamy, Charlotte czy Jane.

Godric zacisnął wargi. Pozostawał w poprawnych stosunkach z macochą i przyrodnimi siostrami, nie byli jednak ze sobą zbyt blisko.

– Nie pobraliśmy się z miłości.

– Najwidoczniej. – Sarah ostrożnie ugryzła grzankę. – Wiesz, mama martwi się o ciebie. I ja także.

Nalał jej herbaty, ale milczał. Cóż mógłby powiedzieć? Och, u mnie wszystko w porządku? Straciłem, jak zapewne wiecie, miłość mojego życia, ale ten ból można jakoś wytrzymać. Udawanie, że jest się kompletnym i że wstawanie każdego ranka nie stanowi wyzwania, było męczące. Po co w ogóle pytali? Nie wiedzieli, że śmierć ukochanej go załamała i nic już nie mogło tego naprawić?

– Godric? – dobiegł go delikatny głos.

Zmusił się, by unieść nieco kąciki ust, po czym przesunął w stronę Sarah filiżankę z herbatą.

– Jak tam moja macocha i siostry?

Zacisnęła usta, jakby chciała dalej go wypytywać, lecz zamiast tego upiła jedynie łyk herbaty.

– Z mamą wszystko w porządku. Jest pochłonięta przygotowaniami do debiutu Jane. Planują zatrzymać się na jesienny sezon u przyjaciółki mamy, lady Hartford.

– Ach tak. – Ulżyło mu, kiedy usłyszał, że macocha nie zamierza zatrzymać się w Saint House, lecz niemal natychmiast poczuł się winny: powinien był pamiętać, że jego najmłodsza siostra jest już na tyle dorosła, aby zadebiutować w towarzystwie. Do licha! Pamiętał Jane jako piegowatą dziewuszkę, biegającą z patykiem za kółkiem. – A co u Charlotte?

Sarah przewróciła oczami.

– Oczarowuje wszystkich młodzieńców w Upper Hornsfield.

– A jest tam wielu odpowiednich dżentelmenów?

– Nie tak wielu jak w Lower Hornsfield, oczywiście, lecz mamy nowego wikarego, są też synowie miejscowego dziedzica, nie brakuje jej więc adoratorów. Nie jestem nawet pewna, czy zdaje sobie sprawę, że dokądkolwiek się uda, podążają za nią tęskne męskie spojrzenia.

Wyobrażenie sobie małej Charlotte – którą widział ostatni raz, kiedy zawzięcie kłóciła się z Jane o kawałek figowego ciasta – w roli prowincjonalnej femme fatale sprawiło, że po prostu musiał się uśmiechnąć.

Drzwi jadalni otwarły się po raz kolejny. Odruchowo podniósł wzrok i spojrzał wprost w oczy żony, zamarłej w progu niczym królowa Budyka, gotowa najechać obóz niespodziewającego się ataku rzymskiego generała.

* * *

Megs zatrzymała się i wzięła głęboki oddech. Godric wyglądał inaczej niż mężczyzna, którego zapamiętała z poprzedniego wieczoru. Może to z powodu dziennego światła. A może dlatego, że tym razem miał na sobie znoszony, lecz świetnie skrojony żakiet i spodnie. A może sprawił to delikatny uśmiech, który wygładził zmarszczki smutku i troski na jego czole i wokół szarych oczu, przyciągając uwagę ku ustom, szerokim i pełnym, z dwiema głębokimi bruzdami po obu stronach. Przylgnęła na chwilę spojrzeniem do tych ust, zastanawiając się, jakby to było poczuć je na wargach…

– Dzień dobry – powiedział, wstając, jak nakazywała grzeczność.

Zamrugała, podnosząc czym prędzej wzrok. Postanowiła zeszłej nocy – całkiem logicznie! – że zaczeka z rozpoczęciem kampanii uwiedzenia do rana. Któż mógłby oczekiwać, że od razu wskoczy do łóżka obcego sobie w gruncie rzeczy mężczyzny, którego nie widziała od dwóch lat? Lecz teraz był już ranek, zatem…

A, tak. Uwiedzenie.

Jej milczenie sprawiło, że uśmiech znikł Godricowi z twarzy. Spoglądał teraz na nią zwężonymi oczami, czekając na odpowiedź. Wyglądał przy tym odrobinę przerażająco.

Dziecko! Pamiętaj, po co tu przyjechałaś, napomniała się w duchu.

Wyprostowała ramiona.

– Dzień dobry!

Uśmiechnęła się cokolwiek zbyt radośnie, by ukryć zakłopotanie. Sarah, która zdążyła się już odwrócić, uniosła brwi. Godric okrążył stół i wysunął dla żony krzesło obok siostry.

– Mam nadzieję, że dobrze spałaś?

Pokój, w którym przyszło jej spędzić noc, był wilgotny, zakurzony i pachniał stęchlizną.

– Tak, bardzo dobrze.

Spojrzał na nią z powątpiewaniem. Ruszyła ku niemu – a potem ku wolnemu miejscu tuż obok.

– Wolałabym usiąść tutaj, jeżeli nie masz nic przeciwko temu – powiedziała, zniżając uwodzicielsko, jak jej się zdawało, głos i spoglądając na niego spod opuszczonych rzęs. – Blisko ciebie.

Przechylił głowę z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Czyżbyś się przeziębiła? – zapytał. – Wydajesz się zachrypnięta.

Sarah zakrztusiła się herbatą.

Psiakość! Od tak dawna nie flirtowała, że najwidoczniej wyszła z wprawy. Zirytowana zerknęła na szwagierkę, powstrzymując chęć, aby pokazać jej język.

– Jak sobie życzysz. – Godric stanął koło niej i niemal podskoczyła, słysząc tuż przy uchu jego głęboki głos. Dobry Boże, potrafił poruszać się bezszelestnie!

– Dziękuję.

Opadła na krzesło, aż nadto świadoma jego onieśmielającej bliskości, po czym mężczyzna wrócił na swoje miejsce.

Przygryzła wargi, zerkając na męża kątem oka. Czy powinna potrzeć łydką o jego nogę pod stołem? Zdaje się, że byłoby to równie stosowne jak chwycenie za pośladek arcybiskupa Canterbury. Godric z profilu wydawał się taki… poważny.

Dziewczyna spojrzała na tacę ze śniadaniem i wszelkie myśli o uwodzeniu wyparowały jej z głowy, stołownicy zostawili jej bowiem jedynie spalone resztki grzanek i kilka ugotowanych na twardo jaj. Rozejrzała się po pokoju, ale nie zobaczyła nic nadającego się do zjedzenia.

– Miałabyś może ochotę na tost? – wymamrotała Sarah.

– Och, dziękuję. – Megs spojrzała pytająco na szwagierkę.

– Wygląda na to, że kucharz dał nogę, jak powiedziałby nasz Oliver. – Sarah wzruszyła lekko ramionami i przesunęła tacę. – Moulder udał się na poszukiwanie kolejnych filiżanek, ale nim wróci, możesz napić się z mojej.

– Eeee… – Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi jadalni otwarły się gwałtownie.

– Tu jesteście, moje drogie! – Do pokoju wparowała cioteczna babka Elvina. – Nie uwierzycie, w jak okropnym pokoju przyszło mi spędzić noc. Księżniczka cały czas straszliwie rzęziła z powodu kurzu!

Godric wstał na powitanie ciotki, po czym chrząknął i zapytał:

– Księżniczka?

Mały, lecz bardzo okrągły beżowy mops wtoczył się do pokoju, spojrzał od niechcenia na ciotkę i opadł na dywan, niemal natychmiast przewracając się na bok. Pozostał tam, dysząc żałośnie. Najwidoczniej wyczucie dramatu u suczki dorównywało temu, jakim mogła poszczycić się jej pani.

– To właśnie Księżniczka – wyjaśniła pospiesznie Megs, dodając, zapewne niepotrzebnie: – Jest przy nadziei.

– W rzeczy samej – mruknął Godric. – Czy… eee… Księżniczka dobrze się czuje? Wydaje się zmartwiona.

– Mopsy zawsze tak wyglądają – oznajmiła ciotka donośnie. Jej słuch zdawał się ulegać poprawie lub pogorszeniu z niedającą się przewidzieć regularnością. – Na pewno dobrze by jej zrobiła miseczka ciepłego mleka, doprawionego odrobiną sherry.

Godric zamrugał.

– Ach… stokrotnie przepraszam, ale chyba nie mamy mleka. Co zaś się tyczy sherry…

– Jej też nie mamy – wtrącił Moulder z ponurą satysfakcją, wchodząc do jadalni z tacą niepasujących do siebie filiżanek.

– Racja – mruknął Godric. – Może gdyby poinformowano mnie z wyprzedzeniem o waszym przybyciu…

– Och, nie ma potrzeby przepraszać – wtrąciła Megs pospiesznie.

Odwrócił się i utkwił w niej spojrzenie. Z bliska widać było rozbiegające się od kącików jego oczu kurze łapki. Wyglądały całkiem pociągająco, czego zresztą zupełnie nie rozumiała – dlaczego zmarszczki miałyby być pociągające?

Megs wzdrygnęła się w duchu i kontynuowała:

– Dom potrzebuje kobiecej ręki, a ty od dłuższego czasu nie miałeś tu nikogo takiego. Spodziewam się, że kiedy zatrudnimy nowego kucharza i kilka pomywaczek…

– A także gospodynię i pokojówki – wtrąciła Sarah.

– Nie wspominając o lokajach – wymamrotała ciotka Elvina. – Najlepiej dużych i silnych.

– Przywiozłyśmy przecież Johnny’ego i Olivera, a także dwóch twoich lokajów – wytknęła jej Megs.

– Nie można oczekiwać od nich, że wykonają całą harówkę, jakiej potrzeba, by doprowadzić to miejsce do porządku – odparła ciotka, marszcząc brwi. – Widziałaś górne piętra?

– Eee… – Megs nie zdążyła rozejrzeć się po domu, lecz jeśli stan, w jakim znajdowała się jej sypialnia, miałby stanowić wskazówkę… – Najlepiej będzie zatrudnić przynajmniej pół tuzina silnych chłopaków.

– Wątpię, bym potrzebował do prowadzenia domu istnej armii – stwierdził jej mąż chłodno. – Zwłaszcza po tym, jak wyjedziecie, co, jestem pewien, wkrótce nastąpi.

– Co takiego? – burknęła ciotka, przystawiając dłoń do ucha.

Megs uniosła palec, prosząc w ten sposób, by jej nie przerywano, coś właśnie przyszło jej bowiem do głowy.

– Z pewnością ktoś pomaga ci w zajmowaniu się domem, Moulder? – spytała, zwracając się do kamerdynera.

– Z początku było tu kilku facetów i parę pokojówek, ale odeszli jedno po drugim, a nowych nie zatrudniono. – Wzniósł oczy do nieba, jakby zwracał się do pająków, ukrytych w zwisających z sufitu festonach pajęczyn. – Mieliśmy dziewczynę imieniem Tilly, milady, ale miesiąc temu okazało się, że jest w odmiennym stanie – nie za moją sprawą.

Wszystkie oczy zwróciły się na Godrica.