Myra Johnson

Pośród róż

Tom III z serii Kwiaty Edenu

Tłumaczenie: Anna Pliś

Tytuł oryginału:

A Rose So Fair. Flowers of Eden. Book Three

Autor:

Myra Johnson

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Anna Pliś

Redakcja:

Agata Tokarska

Korekta:

Dominika Wilk

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-86-9

© 2017 by Myra Johnson

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Rzeszów, wydanie I

Grafiki z kwiatami pochodzą ze strony http://pl.freepik.com/

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: Drukarnia Read Me

Książkę wydrukowano na papierze Ecco Book 2.0 80g cream dostarczonym przez Antalis Poland Sp. z o. o.

Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Pamięci moich rodziców, dziadków, a także tych wszystkich, których siła, odwaga i wiara pomogła przetrwać czas Wielkiego Kryzysu.

Oraz moim wnukom, Bryanowi, Benjamenowi, Jacobowi, Josephowi, Zoë, Elisabeth i Evangeline. Przyszłość należy do Was. Wykorzystajcie ją mądrze!

Podziękowania

Z każdą kolejną książką jestem coraz bardziej wdzięczna mojemu mężowi, Jackowi, który wspiera mnie i dodaje otuchy na meandrach pisarskiej drogi. Dziękuję Ci, kochanie, za to, że czytasz szkice powieści, pomagasz mi w wyszukiwaniu informacji i tak często przejmujesz domowe obowiązki, żebym mogła poświęcić więcej czasu na pisanie. Razem z naszymi pięknymi córkami, Johanną i Juleną, jesteś dla mnie wielkim błogosławieństwem, bo wszyscy wierzycie w spełnienie moich marzeń i cieszycie się moimi sukcesami.

Wielkie podziękowania dla mojej agentki i przyjaciółki, Natashy Kern! To dzięki Twoim nieustającym wysiłkom, skutkującym czasem nieoczekiwanymi poprawkami, ziściła się seria Kwiaty Edenu, która niegdyś stanowiła tylko kilka zdań nakreślonych w propozycji wydawniczej. Mam nadzieję, że jesteś ze mnie dumna.

Cieszę się, że w trakcie tworzenia książek w tej serii mogłam korzystać ze wspaniałej redaktorskiej pomocy Ericki McIntyre. Dziękuję Ci, Ericko, za Twoją mądrość, subtelne kierownictwo oraz bystre oko wyczulone na detale.

Jak zwykle nie mogłabym nie wspomnieć o moich ukochanych „siostrach z Seekerville”: Audrze, Carze, Debby, Glynnie, Janet, Julie, Mary, Missy, Pam, Ruthy, Sandrze oraz Tinie. Dziękuję za Waszą przyjaźń, rady, modlitwy i pomocne kopniaki od czasu do czasu, bym mogła ruszyć dalej. Kocham Was wszystkie!

Lepiej jest dwom niż jednemu, gdyż mają dobry zysk ze swej pracy. Bo gdy upadną, jeden podniesie drugiego. Lecz samotnemu biada, gdy upadnie, a nie ma drugiego, który by go podniósł. Również gdy dwóch śpi razem, nawzajem się grzeją; jeden natomiast jakże się zagrzeje? A jeśli napadnie ich jeden, to dwóch przeciwko niemu stanie; a powróz potrójny niełatwo się zerwie.

Koh 4,9-12

Rozdział pierwszy

Eden, Arkansas
Sierpień 1933

– Nie ruszaj się stamtąd! – Rose Linwood zmierzyła wzrokiem nieproszonego gościa sponad lufy niezawodnego winchestera dziadka. – Nie chciałabym strzelać, ale nie lubię, kiedy obcy bez pytania częstują się moją kukurydzą.

Przygarbiony, wymizerowany, siwowłosy mężczyzna podniósł obie ręce pośrodku warzywnika Rose.

– Jużci, nie szukam zwady, psze pani. Jam tyko głodny.

– W takim razie zatrzyma sobie pan to, co zerwał, i niech się pan już stąd zabiera. – Rose machnęła lufą w stronę drogi. – I żebym więcej nie widziała pana na tej farmie, zrozumiano? Bo następnym razem zacznę od strzelania, a grzeczne pogaduszki zostawię na później.

– Ta jest. Już mnie tu ni ma i piknie dziękuję.

W obszarpanej koszuli – wypchanej kolbami kukurydzy i czymś, co przypominało kilka dojrzałych pomidorów oraz fasolkę szparagową – włóczęga przemknął przez bramę warzywnika. Nie spuszczając oka z winchestera, wycofywał się.

Rose ani na chwilę nie spuściła strzelby, dopóki tułacz, kuśtykając, nie dotarł do końca ścieżki prowadzącej aż do głównej drogi. Dopiero wtedy jej ręce zaczęły się tak bardzo trząść, że musiała oprzeć winchestera o drzwi obory i wziąć kilka głębszych wdechów. Ci przymierający głodem kloszardzi szukający jałmużny byli znakiem panujących obecnie trudnych czasów, ale teraz, gdy Rose mieszkała sama na farmie, wizyty takich nieproszonych gości bardzo ją denerwowały.

Minęło już prawie sześć miesięcy, odkąd dziadek odszedł do Stwórcy, i trzy miesiące od dnia, w którym siostra Rose, Larkspur, poślubiła swojego ukochanego mola książkowego, Ansona Schafera, po czym zdecydowała, że jednak chce ukończyć college. Rose niby nie miała za złe Lark takich decyzji, zarówno szczęścia małżeńskiego, jak i możliwości wypełnienia wieloletniego marzenia, jednak trudno było jej się przyzwyczaić do tego, że jako ostatnia z rodziny pozostała na farmie.

Dobrze, że chociaż dzisiaj był miły dzień do świętowania i Rose wiedziała, że musi się pospieszyć, jeśli chce zdążyć do Brinkley na chrzest swojej siostrzenicy. Jej najstarsza siostra, Bryony, urodziła nieco ponad dwa tygodnie temu i malutka Iris Miranda Heath była przesłodkim dzieckiem!

Szybko otarła spocone dłonie o ogrodniczki i sięgnęła po broń. Stary winchester 1894 był ulubioną strzelbą dziadka na polowania – dobrą na jelenia, oposa i sporadycznie na wiewiórkę. Często opowiadał, jak to wymienił warchlaka na tę broń w 1916, rok po śmierci babci Rigby, i że dobrze, iż nigdy nie była świadkiem, jak bardzo przywiązał się do tego kawałka metalu i drewna, dzięki któremu mógł na czysto ściągnąć dorosłego jelenia z odległości pięćdziesięciu metrów.

Żadnej ze starszych sióstr Linwood nigdy nie zależało na nauce strzelania, ale Rose często błagała dziadka, żeby zabrał ją, by poćwiczyć trafianie do celu. Była w tym cholernie dobra, prawie tak jak on, i przynosiło jej to satysfakcję, że mogła mieć swój udział w dostarczaniu zapasów mięsa na domowy stół. Liczyła tylko na to, że nigdy nie będzie musiała pociągnąć za spust, celując do jakiegoś problematycznego intruza.

Z obory dobiegł żałosny ryk Hermiony, co od razu przypomniało Rose, że złodziej w warzywniku zakłócił jej opróżnianie wymion krowy. Mimowolnie wzdrygnęła się na myśl o tym, że gdyby ten głupi dziad zachowywał się ciszej, pewnie nawet by go nie zauważyła. Byle kto mógłby się tu zakraść i...

Za bardzo rozwodziła się nad tym, co by było gdyby. Jak tak dalej pójdzie, to będzie jej coraz trudniej zasnąć w śmiertelnie cichym domu, w którym podskakiwała na każde najdrobniejsze skrzypnięcie i jęk, a serce waliło jej nieznośnie. Teraz bardziej niż kiedykolwiek cieszyła się z tego, że udało jej się wysupłać pieniądze i zlecić założenie telefonu.

– Hej, Rosie.

Wydała z siebie okrzyk zaskoczenia i złapała za wiadro z mlekiem, żeby nie przewróciło się od kopnięcia.

– Calebie Wieland, uduszę cię!

– Najpierw musiałabyś mnie dogonić. – Caleb oparł się o ogrodzenie boksu, śmiejąc się głośno. Wyglądał stanowczo zbyt przystojnie z tymi swoimi blond włosami zaczesanymi do tyłu i w muszce w kropki przy wykrochmalonej białej koszuli. – Myślałem, że do tego czasu uporasz się już z obowiązkami i będziesz gotowa do drogi.

Nie było sensu przyznawać się, że najpierw zaskoczył ją znienacka jakiś włóczęga, a teraz to samo zrobił Caleb – co nigdy by mu się nie udało, jeśli zachowałaby zdrowy rozsądek i zabrała się do pracy zamiast rozwodzić się nad tym wszystkim, co zmieniło się w jej życiu w minionym roku.

– Byłam zajęta i tyle. Mógłbyś się na coś przydać i wypuścić Daisy na pastwisko, a ja tymczasem schowam mleko do chłodni i się umyję. Nie zajmie mi to więcej niż pięć minut.

Caleb zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów i zmarszczył czoło z powątpiewaniem.

– Ja się zajmę mulicą i mlekiem. Naprawdę nie wydaje mi się, żeby wystarczyło ci pięć minut.

– Ratujcie mnie! Calebie Wieland, ty się chcesz za to zabrać w najlepszym kościołowym ubraniu...

– Uważaj, Rosie. – Postukał palcem w zegarek na nadgarstku i posłał jej szeroki uśmiech. – Czas leci. Chyba nie chcesz, żeby mała Iris Miranda czekała?

– Wołają na nią Missy, jeśli chcesz wiedzieć. – Podnosząc wyżej podbródek, Rose przeszła ostentacyjnie obok niego i pomaszerowała w stronę domu.

W kuchni napełniła dzban wodą i zaniosła go na stolik w łazience. Rozebrała się z ogrodniczek i szybko się wyszorowała, a potem przeczesała burzę rudych włosów. Rose nigdy jakoś szczególnie nie dbała o strojenie się w sukienki, ale miała wrażenie, że jej siostry ucieszyłyby się, gdyby na chrzciny założyła na siebie coś ładniejszego niż dżinsy. Kiedy Larkspur wychodziła za mąż, Bryony kupiła najmłodszej siostrze zwiewną, kwiecistą sukienkę w odcieniach żółci, kości słoniowej i jasnej zieleni. Rose włożyła ją teraz przez głowę, a następnie spięła włosy w luźny kok i wygrzebała z dna szafy brązowe czółenka z ozdobnym sznurowaniem. Domyślała się, że nie uda jej się uciec od pończoch, nawet w tak parną sierpniową sobotę.

Ubrana i przygotowana najlepiej, jak potrafiła, znalazła Caleba czekającego na jednym z kuchennych krzeseł. Na jego kolanach leżał winchester.

– Zostawiłaś to w boksie Hermiony. – Zmrużył oczy. – Od kiedy to do dojenia krów potrzebna jest broń?

– Trzymam ją na podorędziu na wypadek... pojawienia się jakichś łapserdaków. – Rose ruszyła do drzwi. – Musimy już jechać.

– Nie powinnaś najpierw tego odłożyć? – zapytał nieco ostrzejszym głosem. – I może jeszcze wyjąć naboje, zanim komuś stanie się krzywda?

– Dobrze wiem, jak obchodzić się z bronią. – Rose wzięła od niego strzelbę. Skierowała lufę w najdalszy kąt sufitu i przy pomocy dźwigni opróżniła magazynek. Następnie pozbierała naboje i przeszła do sypialni, gdzie schowała strzelbę i amunicję do dolnej szuflady szafy. Potem wróciła do kuchni i obrzuciwszy Caleba gniewnym spojrzeniem, zapytała: – Zadowolony?

Nie było tego widać po jego minie, jednak miał na tyle rozsądku, żeby się nie odezwać. Rose zaś chwyciła swoją torebkę i wychodząc, sprawdziła jeszcze, czy tylne drzwi zostały zamknięte na klucz. Kiedy dziadek żył, zwłaszcza przed tym, gdy susza i krach na giełdzie sprawiły, że pojawiło się wielu włóczęgów szukających jedzenia, nie musieli się prawie w ogóle martwić o zamykanie domu. Teraz jednak stało się to koniecznym nawykiem, pozwalającym Rose zachować jej wątły spokój serca.

Kiedy byli już przy pick-upie Caleba, położyła dłoń na klamce drzwi pasażera i nagle poczuła, że jego dłoń spoczęła na jej. Rose wyrwała rękę z zaskoczeniem.

– Co robisz?

Spojrzał na nią, jakby wyszła z buszu.

– Otwieram przed tobą drzwi, tak jak zrobiłby każdy dżentelmen.

– Dziękuję, sama sobie mogę otworzyć. – Spróbowała ponownie.

– Taka odstawiona na chrzciny? Nie, dzisiaj nie możesz. – Odsunął ją na bok biodrem, a następnie szarpnięciem otworzył samochód. Potem skłoniwszy się nisko w pasie, wskazał szerokim zamachem na wejście. – Karoca czeka, milady.

Jeszcze mu za to później odpłaci. O tak, koniecznie!

Caleb nie śmiał obdarzyć Rose żadnym komplementem w kwestii jej pięknego wyglądu. Nie miał ochoty pojawić się na chrzcinach z podbitym okiem. Mimo to podziwiał, jak ładnie leżała na niej ta sukienka. Chociaż Rose podobała mu się też tak samo w ogrodniczkach. Szczerze powiedziawszy, stopniowo tracił dla niej głowę już od czasu, gdy była trochę niezdarną, szczerbatą pierwszoklasistką, kiedy chodzili razem do małej okręgowej szkoły. Już wtedy Caleb był urzeczony jej płomiennymi włosami i zadziornym charakterem. Niejednokrotnie spotkał go jej bezlitosny cios z prawej, zwykle dlatego, że nie potrafił się powstrzymać, by nie pociągnąć ją za te kuszące cynamonowe warkocze.

Skręcili w drogę prowadzącą do Brinkley i patrząc na swoją pasażerkę, Caleb nie mógł opanować pełnego podziwu uśmiechu. Jakoś w tej sukience, tej samej, którą miała na sobie z okazji ślubu Lark i Ansona, Rose wyglądała zupełnie inaczej. Siedziała bardziej prosto, trzymała brodę nieco wyżej, a kostki u nóg miała skromnie skrzyżowane, jakby rzeczywiście czuła się piękniejsza i bardziej kobieca.

A może odkąd skończyła dziewiętnaście lat, w końcu dorastała do swojej kobiecości.

Rose rzuciła na niego okiem.

– Przestań się gapić.

Caleb odchrząknął i przeniósł wzrok z powrotem na drogę.

– Nie gapiłem się.

– Tak, gapiłeś. – Rąbnęła go mocno w ramię.

– Auć! – Samochód skręcił lekko w bok. – Psiakrew, Rose! Akurat sobie myślałem, że wyrosłaś już z tych dziecinnych zagrywek...

– Nie waż się nazywać mnie dziecinną. – Zadzierając nos, poprawiła dół sukni. – Ile znasz dzieci, które utrzymywałyby własną farmę?

Caleb wziął wdech, a potem powoli wypuścił powietrze z płuc. Nie było sensu się z nią kłócić. Poza tym jeszcze coś innego chodziło mu po głowie. Jego własne zbiory nie udały się zbytnio. Kukurydza była skarłowaciała, a znaczną część bawełny zniszczył kwieciak bawełniany. Caleb musiał się zmierzyć z prawdą, że jakkolwiek usilnie by nie próbował pójść w ślady ojca, nie miał drygu do rolnictwa.

Mijali kolejne tereny. Wiatr wpadający przez otwarte okno rozwiał kilka pasm włosów z upięcia Rose i dziewczyna poprawiła je z prychnięciem.

– Chyba mamy szczęście, że dzisiaj nie jest tak gorąco.

Caleb pokiwał głową.

– Chyba tak.

– Myślisz, że niedługo będzie padać?

– Mam nadzieję, że wytrzyma do czasu, aż zbiorę bawełnę. – „Albo przynajmniej to, co z niej zostało”.

– Ja też. – Rose otworzyła wsuwkę zębami i wetknęła ją w kok. – U twojej mamy wszystko dobrze?

Słysząc to pytanie, chłopak poczuł ucisk w żołądku. Od czasu śmierci taty dwa lata temu jego mama nigdy nie była do końca sobą. Zdarzały się takie dni, że nawet nie wychodziła z łóżka.

– Calebie? – Tym razem poczuł na ramieniu delikatny, życzliwy i pełen troski dotyk Rose.

Zmusił się do bladego uśmiechu.

– Jak zawsze, mama miewa lepsze i gorsze dni. Kiedy wyjeżdżałem dziś rano, zabierała się do przetworów z fasoli. – Miał tylko nadzieję, że nie wróciła do łóżka, zapominając o rozpalonej kuchni, i nie spali domu do jego powrotu.

– Wiem, że się o nią martwisz. Sprawia wrażenie bardzo słabowitej w tym roku.

Rose ledwo powstrzymała drżące westchnienie i Caleb domyślił się, że pewnie myślała o swoim dziadku. George Rigby zeszłej zimy zapadł na szybko rozwijający się nowotwór, który niespodziewanie zabrał go z tego świata.

– Chciałbym móc ją wywieźć gdzieś z dala od naszej farmy – rzekł, bardziej sam do siebie niż do Rose.

Dziewczyna zerwała się i spojrzała wprost na niego.

– Nie chcesz chyba wyjechać z Edenu, prawda?

Jakaś nuta paniki przebijająca się w jej głosie ukłuła go prosto w serce. Wyciągnął dłoń i uścisnął jej rękę.

– Nie, pętaku. Nigdzie się nie wybieram.

Określenie „pętak” wywołało zamierzony efekt. Rose naburmuszyła się i założyła ręce.

– Nie potrafisz się odnosić do mnie z szacunkiem, co? Zawsze będę dla ciebie dzieciakiem.

„O nieee, nie będziesz, Rose Catherine Linwood. Za nic w świecie!” – pomyślał.

Dobrze, że byli już prawie pod kościołem, bo Caleb nie wiedział, jak długo wytrzymałby jeszcze wobec zniewalającej mieszanki siły, niewinności, współczucia i szyderstwa tej kobiety.

– Skręć tutaj – poinstruowała go Rose na kolejnym skrzyżowaniu.

– Tak jest, wasza wysokość – wycedził w odpowiedzi, na co otrzymał spodziewany grymas twarzy. Przynajmniej nie rąbnęła go w ramię.

Zielony chevrolet Michaela i Bryony stał na kościelnym parkingu obok lasalle’a należącego do ojca Michaela. Caleb nie pomyślał nawet o tym, że Sebastian Heath, właściciel plantacji Brookbirch, również będzie obecny. Poczuł niemiły ucisk w środku. Dzisiaj szczególnie nie miał ochoty na konfrontację z dzierżawcą.

Gdy tylko Caleb zaparkował, Rose pchnięciem otworzyła drzwi.

– Wygląda na to, że jesteśmy ostatni.

– A czyja to wina? – Caleb przewrócił oczami, zgasił silnik i wysiadł z auta.

– Uważasz, że powinnam była zostawić w domu ryczącą Hermionę? Pracę trzeba wykonać, czy to słońce, czy deszcz.

Minąwszy go ze wzburzeniem, ruszyła w kierunku schodów prowadzących do kościoła, ale potknęła się i poleciała przed siebie.

Caleb szybko ją złapał.

– Uważaj, pętaku. Chyba musisz nabrać wprawy w chodzeniu w tych wymyślnych bucikach.

Teraz to ją dopiero zdenerwował. Spiorunowała go wzrokiem, po czym wykręciła się z jego uścisku.

– Wiedziałam, że powinnam przyjechać sama. Nie musiałabym znosić twoich pyskówek. I przestań szczerzyć zęby jak idiota.

Nie było pod słońcem żadnego innego człowieka, który tak umiał wprowadzić Caleba w zakłopotanie. W jednej chwili poirytowany, zaraz rozbawiony, a potem całkowicie urzeczony. Wykrzesał z siebie resztki opanowania.

– Może powinniśmy już wchodzić. Nie chciałbym, żeby przez nas wstrzymywano ceremonię.

– Może powinniśmy. – Rose pomaszerowała w górę, do drzwi. Wyciągnęła już dłoń do klamki, ale zaraz gwałtownie ją cofnęła. Prostując plecy, czekała sztywno, aż Caleb dojdzie do wejścia.

Starał się powstrzymać uśmiech, gdy wkraczał za nią do wnętrza świątyni, bo wciąż był w zasięgu jej ciosu.

Kiedy znaleźli się w przedsionku, przystanął na chwilę, aby się pozbierać. Nie był przyzwyczajony do uroczystości w Kościele katolickim ani też do niemego poczucia podziwu, które zdawało się otulać go niczym ciepły płaszcz w chłodny dzień. Och, przecież wierzył w Boga, lecz tak mocne odczucie Bożej obecności nie należało do jego codziennych doświadczeń.

Jakiś starszy mężczyzna w duchownym stroju podszedł, aby się z nimi przywitać.

– Wy to pewnie Rose i Caleb – powiedział. – Jestem ksiądz Dempsey. – Wskazał im dłonią, zachęcając, by dołączyli do wspólnoty. – Proszę, możemy już zaczynać.

Rose stanęła obok Bryony i Michaela. Mała Iris Miranda – Missy, jak mu wyjaśniła Rose – leżała spokojnie w ramionach Bryony i wyglądała jak mały aniołek w tej swojej białej, puszystej sukience. Siostra Michaela, Miranda Vargas, wraz z rodziną stała po drugiej stronie Michaela, obok Lark i Ansona. Za ich plecami Sebastian Heath, otaczając ramieniem drobną żonę, szeptał jej coś do ucha. Biedna kobieta cierpiała na demencję i trzeba było jej często przypominać, gdzie jest i dlaczego.

Choć Caleb bardzo się martwił o swoją mamę, to pocieszał się w duchu, że przynajmniej miała sprawny umysł.

– Witam rodziców i rodziców chrzestnych tego najdroższego dziecka, które jest darem od Boga, oraz całą rodzinę i znajomych. – Kapłan obdarzył po kolei każdego z nich uśmiechem. – Jakie imię wybraliście dla swojego dziecka?

– Iris Miranda – odpowiedzieli jednogłośnie małżonkowie.

– O co prosicie Kościół Boży dla Iris Mirandy?

– O chrzest – odparł Michael – i o łaskę życia wiecznego.

Ksiądz Dempsey pouczył ich w kilku słowach o ich rodzicielskich obowiązkach, by wychować córkę w wierze i prowadzić ją tak, żeby wzrastała w Bogu. Następnie skierował uwagę na Lark i Ansona, Mirandę i jej męża, Daniela, a także na Rose.

– Jako rodzice chrzestni Iris Mirandy, czy jesteście gotowi pomagać Michaelowi i Bryony w wypełnianiu ich obowiązku?

– Jesteśmy gotowi – wyszeptała Rose razem z pozostałymi i wypowiadając te słowa, wsunęła rękę w dłoń Caleba.

Zerknął w dół zaskoczony i poczuł lekkie drżenie jej palców. Pierwszy raz od czasu choroby i śmierci dziadka Rose uświadomił sobie te nieznaczne spękania w powłoce jej niezależności.

Jednak tak szybko, jak ich dłonie się odnalazły, wyrwała rękę z jego uścisku i splotła palce mocno na brzuchu. Umyślnie unikając jego wzroku, wpatrywała się z podekscytowaniem, jak ksiądz Dempsey znaczył czoło dziecka znakiem krzyża. Po serii czytań z Pisma Świętego i modlitwach kapłan poprowadził ich wewnętrznymi drzwiami, a następnie w głąb bocznej nawy do chrzcielnicy. Członkowie rodziny Heathów, którzy od zawsze byli katolikami, czuli się swobodnie, uczestnicząc w kolejnych obrzędach. Również Bryony i Larkspur przeszły za swoimi małżonkami na katolicyzm i gdy docierały do nich słowa księdza, zapach kadzidła i świętych olejów oraz blask płonących świec wotywnych, miały na twarzy wyraz nabożnego zainteresowania.

Kiedy nadeszła chwila chrztu, Bryony przekazała Missy w ramiona Lark. Ta zaś trzymała malutką siostrzenicę nad chrzcielnicą, podczas gdy ksiądz Dempsey trzykrotnie polewał główkę dziecka wodą, mówiąc: „Iris Mirando, ja ciebie chrzczę, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Missy zakwiliła i uniosła drobniutkie rączki do góry, co było jedyną oznaką zaskoczenia wobec tego nowego doświadczenia. Jej mina na pucołowatej buźce wzbudziła radosne westchnienia i śmiech zachwyconego otoczenia, nie wyłączając Caleba. Bez zastanowienia otoczył ramieniem Rose i ucałował ją w policzek.

Popatrzyła na niego szeroko otwartymi oczami i przez chwilę oboje stali jak zamurowani. Kiedy kapłan ponownie zaczął mówić, Caleb bez słowa opuścił rękę i odsunął się o pół kroku. Ledwie docierało do niego to, co działo się później w kościele, oprócz faktu, że mocno waliło mu serce. Wiedział tylko jedno – że kiedyś chciałby właśnie tego... takiego cudu, aby stać obok swojej żony i trzymać do chrztu swoje dziecko, aby mogli zacząć wspólnie nowe życie jako rodzina.

I chciał, by tą osobą była właśnie Rose.

Kiedy starsi państwo Heathowie opuścili już przyjęcie, a Vargasowie stwierdzili, że ich synkowi wystarczy wrażeń i zabrali go do domu na drzemkę, Rose w końcu dopchała się do kolejki, żeby wziąć malutką na ręce. Siedziała na sofie Bryony i nie mogła oderwać wzroku od tej najdroższej kruszyny, którą trzymała w ramionach. Główkę Missy pokrywał delikatny brązowy meszek, a jej słodkie różowe usteczka wyglądały jak malutki pączek róży, który miał wkrótce rozkwitnąć.

– Czy na pewno nie chcesz, żebym odłożyła ją do łóżeczka, abyś mogła zjeść ciastko i napić się ponczu? – zapytała Bryony.

– Całkiem nam tu dobrze – odparła Rose, prawie w ogóle nie podnosząc wzroku.

– W takim razie jak chcesz. – Bryony usiadła obok siostry i delikatnie wygładziła sukienkę chrzcielną Missy. – Ale wiesz, że będziesz musiała ją oddać, jak się zbudzi głodna.

– Mhm.

– Miło ze strony Caleba, że cię przywiózł.

– To miło z twojej strony, że go zaprosiłaś.

– O Boże! Przecież on jest prawie jak rodzina. Jakbyśmy mogli go pominąć? – Bryony przechyliła się lekko w kierunku Rose. – Zresztą... tak sobie pomyślałam, że skoro jesteś jedną z matek chrzestnych Missy...

Rose podniosła wzrok akurat w chwili, gdy Bryony przygryzła dolną wargę.

– Co sobie pomyślałaś, Bry? – Jakby Rose sama nie wiedziała. Siostry od dawna droczyły się z nią w kwestii Caleba, więc nie miała większych wątpliwości.

Bryony spojrzała na przeciwległy kraniec salonu, gdzie Caleb, Michael i Anson przekomarzali się, kto jest lepszym graczem bejsbolowym, Babe Ruth czy Jimmie Foxx.

– Popatrz, jak oni się dobrze dogadują – rzekła. – Jakby byli braćmi.

– Aha, Caleb jest mi niczym brat, którego nigdy nie miałam – prychnęła w odpowiedzi Rose. – Zazwyczaj też traktuje mnie jak swoją młodszą siostrę.

– Och, nie, nie traktuje cię tak!

Lark dosiadła się z drugiej strony Rose.

– O co się tak kłócicie?

– Nieważne – odcięła się Rose. – A teraz już ciii, bo zbudzicie Missy.

Siostry zamilkły, podziwiając śpiące niemowlę. Rose miała przykurcz w biodrze od dłuższego siedzenia w jednej pozycji, ale nie chciała się poruszyć, by nie zakłócić spokoju tego kochanego szkraba. Była tak pochłonięta małą Missy, że wszystko inne stawało się nieistotne.

Nagle dzieciątko się poruszyło, a jego kwilenie sygnalizowało głód.

– Moja kolej – oznajmiła Bryony, biorąc Missy z ramion Rose. – Wezmę ją do sypialni, żebyśmy miały trochę prywatności.

Rose westchnęła, gdy jej siostra, lekko kołysząc biodrami i nucąc coś melodyjnie dziecku, opuściła pokój.

– Bryony jest taka szczęśliwa – stwierdziła Lark. – Będzie wspaniałą matką.

Szturchając żartobliwie Rose w żebra, Lark dorzuciła:

– Niewątpliwie zyskała wiele doświadczenia przy nas.

– Mnie nadal brakuje mamy. – Rose poczuła zbierającą się w jej gardle gulę. – Dziadka też.

Lark uścisnęła przelotnie dłoń siostry.

– A jak tam na farmie? Bawełna już prawie gotowa?

– Wkrótce. Zgłaszasz się do pomocy przy zbieraniu?

– Gdyby nie to, że wróciłam na studia. – Uniósłszy się, by przysiąść na zgiętej nodze, Lark zwróciła się twarzą do Rose, a na jej obliczu malowała się troska. – Nienawidzę tego, że zbiory bawełny zbiegają się z rozpoczęciem jesiennego semestru... Dasz sobie radę?

– Daniel proponował mi pomoc. Caleb też.

– A Caleb nie ma zbiorów bawełny u siebie?

Rose rozejrzała się wokół, a potem zacisnęła mocniej usta.

– Jego zbiory nie udały się zbytnio w tym sezonie. Większość bawełny zeżarł mu kwieciak bawełniany.

– Pewnie musi być mu ciężko od czasu śmierci ojca.

Rose westchnęła z żalem.

– Zawsze liczyłam, że któregoś dnia uda mu się wrócić do college’u, tak jak tobie.

– Jeśli taka jest wola Boża, to tak się stanie. – Lark wstała. – Coś mi się wydaje, że Anson już czeka, by wracać. Musimy jeszcze przygotować konspekty lekcji na zajęcia w przyszłym tygodniu.

Anson i jego przyjaciel, doktor Irwin Young, zaczęli zeszłej zimy kurs wieczorowy w Edenie skierowany do dzieci pochodzących z rodzin farmerskich. Dzięki temu mogły kontynuować naukę, kiedy obowiązki uniemożliwiały im uczestnictwo w lekcjach szkoły okręgowej. Projekt ten cieszył się takim powodzeniem, że przygotowywali się do tego, aby rozszerzyć działalność na inne części Arkansas, poczynając od obszarów rolniczych wokół Arkadelphii, gdzie Lark studiowała na Henderson State Teachers College. Rose podejrzewała, że wkrótce Lark i Anson opuszczą Eden już na zawsze.

Myśl ta przypomniała jej tylko, jak bardzo czuła się samotna – teraz, gdy obie siostry wyszły za mąż, a dziadek był już w niebie z mamą, tatą i babcią. Bryony i Lark próbowały przekonać Rose, że nie musi zostawać sama na farmie, ale prawda była taka, że ona kochała tę farmę. Uwielbiała pracować na roli i patrzeć, jak drobne ziarenko pęcznieje, kiełkuje i rośnie ku słońcu, stając się czymś zdrowym, dobrym i pożytecznym.

Nie do końca tak było, zwłaszcza w ciągu kilku minionych lat, kiedy susza trzymała w uścisku całe Arkansas. Klęska posuchy nadal wyrządzała szkody w stanach na Wielkich Równinach, o czym świadczyła wciąż rosnąca liczba burz piaskowych. Choć przynajmniej tu, w środkowym Arkansas, zaczęło się już poprawiać i Rose dobrze wiedziała, że farma wkrótce na nowo zacznie przynosić dochody. Trzeba było tylko poczekać.

Gdy Lark i Anson pożegnali się z Michaelem, podszedł do niej Caleb.

– Kiedy będziesz chciała wracać do domu?

Rose wstała z kanapy.

– Kiedy tylko ty będziesz chciał.

– Powinienem wracać i zobaczyć, co z mamą. Nie lubię jej zostawiać samej na długo. – W głosie Caleba dało się słyszeć nutę zaniepokojenia.

Rozdział drugi

– W porządku. Zajrzę tylko do Bryony i powiem jej, że jedziemy.

Krótkie pożegnanie przeciągnęło się do ponad dwudziestu minut, po którym w końcu wyruszyli. Caleb zdawał się czymś zaabsorbowany, tak że prawie w ogóle nie rozmawiali przez całą drogę, poza pytaniem, czy Rose nie potrzebowała czegoś ze sklepu, kiedy przejeżdżali przez Eden.

– Nie, dzięki. – Spojrzała na niego z boku. – Po prostu mnie wysadź i możesz wracać do mamy.

Skupiając wzrok na drodze, Caleb odpowiedział jedynie szorstkim skinieniem głowy. Kilka minut później zatrzymał pick-upa koło tylnych drzwi domu Rose.

– Koniecznie daj znać, jak będziesz gotowa na zbiory bawełny.

– Jeszcze się zobaczymy do tego czasu – odparła. – Będziesz jutro w kościele?

– Jeśli tylko mama da radę. – Caleb położył dłoń na lewarku, jakby spieszył się do powrotu. – Uważaj na siebie.

– Jasne, ty też.

Tylko dlaczego tak nagle zrobiło się jej przykro, że jej nie odprowadzi?

Wysiadła i trzasnęła za sobą drzwiami, a potem niezbyt entuzjastycznie pomachała, gdy Caleb odjeżdżał. Wydawało jej się, że odmachał, ale nie była pewna. Ewidentnie coś go gryzło i Rose zastanawiała się, czy przypadkiem nie posprzeczał się z Sebastianem Heathem u Bryony, kiedy na chwilę wyszli razem na zewnątrz.

Zaraz jednak okazało się, że i ona ma inne zmartwienia, bo zauważyła, że brama do warzywnika znowu była otwarta. Dobrze pamiętała, że zamykała ją po tym, jak przegoniła rano tamtego włóczęgę. Przeszył ją dreszcz i pobiegła sprawdzić ogród.

Ziemia między grządkami poznaczona była głębokimi śladami butów i z pewnością były to nowe ślady, których wcześniej nie widziała. Bez wątpienia ktoś znów zrywał jej kukurydzę oraz pomidory. Widać też było, że szybko i niestarannie sobie z nimi poradził. Rose syknęła przez zęby, gdy wdepnęła prawym butem w rozgniecionego na ziemi pomidora.

Aż się w niej gotowało, kiedy wychodząc z ogrodu, trzasnęła za sobą bramą. Założyłaby kłódkę, gdyby tylko była przekonana, że to cokolwiek da. Jednak tych złodziejskich mend nie powstrzymałaby cienka, gęsta siatka ogrodzeniowa. Niech to szlag, ten intruz musiał obserwować, jak wyjeżdżała z Calebem, a zaraz potem wrócił.

Weszła do domu i ruszyła prosto do sypialni, gdzie przebrała się z powrotem w bawełnianą koszulę i ogrodniczki. Następnie wyciągnęła winchestera z szafy i ponownie załadowała strzelbę. O tak, jeśli ten pacan jeszcze raz ośmieli się pokazać swoją gębę w okolicy, Rose nie będzie już tylko wykrzykiwać ostrzeżeń. Niech nikt się nie waży zadzierać z Rose Linwood.
Rozdział drugi

– W porządku, mamo. Naprawdę. Zostanę razem z tobą w domu.

Caleb i tak nie miał ochoty iść dziś rano do kościoła. Wbił kolejne jajko na patelnię i szybko cofnął dłoń, gdy prysnął na niego tłuszcz ze smażącego się bekonu.

Mama ubrana w stary szlafrok, z nieuczesanymi po nocy włosami, opadła na rozklekotane krzesło przy kuchennym stole.

– Nie, jedź beze mnie. Dam sobie radę.

Wcale na to nie wyglądała, ani trochę. Kiedy Caleb wrócił wczoraj do domu, zobaczył, że nawet nie zabrała się za przetwory. Sam musiał oczyścić fasolę i zagotować słoiki, podczas gdy mama wpatrywała się pusto przed siebie i lamentowała nad ich smutnym losem.

„Boże, gdzie jesteś?”

Caleb zręcznie przewrócił jajka, nie przerywając żółtek. Nie sprawiało mu to problemu, odkąd postępująca osowiałość matki sprawiła, iż coraz częściej brał na siebie gotowanie. Było mu coraz trudniej opiekować się mamą, doglądać codziennych obowiązków i starać się, aby kompletnie nie zadłużyć farmy.

Wczorajsza krótka rozmowa z Sebastianem Heathem nie poszła zbyt pomyślnie. Kilka miesięcy przed śmiercią taty Caleba właściciel przyjechał wraz z szeryfem, by ich eksmitować. Dzięki interwencji Michaela udało się tego uniknąć, ale przez te minione lata ich dług wobec plantacji Brookbirch nieustannie wzrastał. Sebastian zaczynał się coraz bardziej niecierpliwić i tym razem Michael już nic nie mógł wskórać.

„Och, Boże...?” Podczas uroczystości chrzcielnej wydawało mu się, że Bóg jest tak blisko, iż Caleb mógł nieomal czuć Jego obecność przy tamtej chrzcielnicy. Podniósł wtedy wzrok na postać Chrystusa na krzyżu i miał wrażenie, że dostrzegał czułość w tych na wpół zamkniętych oczach. Oczach, które potrafiły zajrzeć wprost do duszy, pomimo wszelkich zwątpień, pytań i obaw Caleba.

A powinien być silny. Jako jedyne dziecko z rodziny, które przeżyło, czuł, że wszystko zależało teraz od niego. Jednakże w przeciwieństwie do Rose, dla której rolnictwo było jak powołanie, a nie praca, Caleb tęsknił do innego życia. Gdyby nie ta susza, gdyby nie śmierć taty i kryzys gospodarczy w kraju, Caleb ukończyłby już college. Wyjechałby z Edenu, by prowadzić życie, w którym lepiej wykorzystywałby swoje wrodzone zdolności i zainteresowania.

Albo przynajmniej tak mu się zawsze wydawało. Jednak zżerały go codziennie od środka rzeczywistość i świadomość tego, że takie farmerskie dziecko jak on miało maleńką niczym kropelka na Saharze szansę, żeby wyjść na ludzi.

– Proszę, mamo, zjedz trochę śniadania. – Caleb postawił przed nią talerz smażonych jajek i bekonu. – Chcesz dżemu do tostów?

Wpatrywała się w jedzenie, jakby nie mogła pojąć, co to było i dlaczego tu stało, dopóki Caleb nie włożył jej widelca w dłoń. Wtedy uśmiechnęła się do niego i rzekła:

– Jesteś dobrym synem. Co ja bym bez ciebie zrobiła?

Kiedy tylko nałożył śniadanie na swój talerz, usiadł naprzeciwko mamy. Powinien być wdzięczny, że kury wciąż się niosą, krowa daje mleko i mogą jeszcze robić zakupy na zeszyt w sklepie. Bekon był jedyną pozostałością wędzonego mięsa, które wszyscy dzierżawcy otrzymali od rodziny Heathów na święta Bożego Narodzenia.

– Opowiedz mi jeszcze raz o chrzcinach – poprosiła matka. – Czy córeczka Bryony jest rzeczywiście taka słodka?

– Przesłodka. – Caleb upił łyk gorącej, gorzkiej cykorii, a następnie wyciągnął dłoń ponad stołem, żeby dotknąć ręki matki. – Żałuję, że nie mogłaś pojechać ze mną, mamo. Niedobrze, że zostajesz sama w domu. Powinnaś wychodzić do ludzi.

Kącik jej ust uniósł się w wątłym uśmiechu.

– Jedyni „ludzie”, jakich potrzebuję, to ty.

Postanowił, że zaryzykuje i podejmie temat, nad którym myślał od dawna.

– Od lat nie widziałaś się z siostrą. Może powinnaś do niej napisać i zapytać, czy nie mogłabyś jej odwiedzić.

– A co ja miałabym robić w takim wielkim mieście jak Milwaukee? – rzekła mama. Skupiła się na odkrawaniu kawałka jajka bokiem widelca. – W każdym razie Audrey i tak nie miałaby dla mnie czasu z tymi wszystkim swoimi zobowiązaniami towarzyskimi. – Ostatnie słowa wymówiła z drwiną.

Caleb dobrze wiedział, że w relacji sióstr istnieje pewne rozgoryczenie. Ciocia Audrey dobrze wyszła za mąż. Wuj Charles miał firmę przewozową i żyli razem we wspaniałym domu z widokiem na jezioro Michigan. Przynajmniej tyle wiedział ze słyszenia. Ani razu w ciągu jego życia rodzice nie pojechali w odwiedziny do cioci i wuja. Zawsze wymawiali się tym, że na farmie nie ma wakacji. Siostry pozostawały w kontakcie, wymieniając listy i kartki świąteczne, ale z tego, co Caleb zauważył, ostatnim razem widziały się ponad piętnaście lat temu w Kansas City na pogrzebie ich ojca.

– Powinnaś jednak się nad tym zastanowić, mamo. Wiesz przecież, jak bardzo czas zbierania bawełny odbija się na twoich problemach z płucami. – Próbował beztrosko się zaśmiać. – A może powinienem się martwić, że na tyle polubisz życie w wielkim mieście, iż postanowisz tam zostać.

– Nie ma takiej możliwości – Mama machnęła na niego ręką, lecz przynajmniej udało mu się wywołać uśmiech na jej twarzy. Zaraz jednak popatrzyła rozmarzonym wzrokiem. – Gdy byłyśmy dziewczętami, łączyło nas z Audrey wiele cudownych chwil. Tylko że ona, ponieważ była młodsza i ładniejsza ode mnie, zawsze miała wielu adoratorów. – Westchnęła ze smutkiem. – Dopóki nie poznałam twojego taty. Tylko raz na mnie spojrzał i już wiedziałam, że przepadłam.

– Też mi go brakuje, mamo. – Caleb czuł, że ma ściśnięte gardło. – Też mi go brakuje.

Najwyższy czas wziąć się do roboty i przestać dumać nad sprawami, których nie da się zmienić. Caleb zgarnął resztkę jajek z talerza przy pomocy kawałka chleba, a następnie posprzątał ze stołu. Zanim jednak nalał wody z mydlinami do zlewu, mama podeszła i położyła dłoń na jego ramieniu.

– Ja to zrobię, synu. Masz wiele innych spraw. – Jej jasny wzrok ulżył nieco temu napięciu, które do tej pory mu towarzyszyło. Może dzisiaj będzie miała lepszy dzień.

Kiedy po sprawdzeniu bawełny i naprawie wyłomu w systemie irygacyjnym Caleb wrócił do domu, z ulgą dostrzegł, że matka była ubrana i uczesana. Spoczywała przy uchylonym oknie z Biblią taty na kolanach. Księga była otwarta na Psalmach.

– „I mówię sobie: gdybym miał skrzydła jak gołąb”... – czytała drżącym głosem – ...„to bym uleciał i spoczął, oto bym uszedł daleko” [1]...

Caleb przysunął sobie krzesło i usiadł na wprost niej, opierając łokcie na kolanach.

– Mamo, pozwól, proszę, żebym cię stąd zabrał. Nie ma potrzeby, żebyś zostawała na farmie.

Ujęła sękatą dłonią jego policzek.

– Ale kto się tobą zajmie, jak mnie tu nie będzie?

Jak miał jej wytłumaczyć, że jest dla niego większym ciężarem niż pomocą? Zwłaszcza teraz, kiedy się okazało, że jest tragicznym farmerem i powinien poszukać jakiejś pracy, do której bardziej by się nadawał. Całkiem dobrze radził sobie z drobnymi pracami ręcznymi, gdy pomagał odnowić dom starych Jenkinsów na szkołę Ansona Schafera. Szkoda, że nie było zapotrzebowania na prace stolarskie w okolicach Edenu. Nawet samo miasteczko ledwie się trzymało. Za dwadzieścia albo czterdzieści lat może już nie być Edenu w stanie Arkansas.

Był to kolejny powód, aby wybyć stąd, póki jeszcze mogli... poza jednym drobnym szczegółem. Wyjazd z Edenu oznaczał rozstanie z Rose Linwood.

Rose zmartwiła się, gdy tego poranka nie dostrzegła w kościele Caleba i jego mamy. Zanim Nels zaczął mieć problemy z sercem, nigdy nie opuszczali niedzielnej mszy. W kolejnych miesiącach po jego śmierci Jenny czerpała wiele z troski i wsparcia, jakie oferowali jej znajomi z Kościoła. Teraz jednak zdawało się, że kobieta słabnie, jakby już nic nie było warte dalszych wysiłków.

A Caleb? Rose często podziwiała jego silną wiarę, to, jak się nie poddawał, tak jak dziadek często im przypominał, gdy skarżyły się na trudy tych ostatnich lat. Caleb trzymał fason, a z jego ust rzadko znikał ten zaraźliwy uśmiech, i nie mógł sobie odmówić przyjacielskich drwin, trafiających prosto w słabe punkty Rose. Ostatnio jednak on również wydawał się trochę inny i Rose wyczuwała u niego rosnący niepokój. Pewnie te trudne czasy miały wpływ na każdego.

Rose sama była bliska rezygnacji z wyjazdu do kościoła, bo wcale nie miała ochoty pozostawić swoich i tak już zdziesiątkowanych upraw na pastwę złodziejaszków. Stwierdziła jednak, że spróbuje z łańcuchem i kłódką na bramie. Resztę zaś musiała zostawić w rękach Pana.

Może powinna mieć psa. Takiego dużego, groźnie ujadającego i szczerzącego kły. Tylko że pies oznaczałby kolejny brzuch do wyżywienia, a Rose wystarczyły Hermiona, Daisy i kury... oraz ona sama. A jednak pies byłby wart tego spokoju, jaki by jej zapewniał. Rose zaś szczególnie potrzebowała trochę więcej spokoju.

Kiedy po nabożeństwie w roztargnieniu uścisnęła dłoń pastora Unswortha, on pochylił się w jej stronę i rzekł spod zmarszczonych brwi:

– Wiele bym dał, żeby się dowiedzieć, o czym myślisz, młoda damo.

Wyrwana z zamyślenia, uśmiechnęła się znacząco i odparła:

– Lepiej niech pastor uważa, bo jeszcze przyjmę ofertę. Zgarniam pod siebie, co tylko mogę.

– Ale mam nadzieję, że nie skąpisz Panu?

– Nie, daję co mogę każdej niedzieli. – Rose wzruszyła ramionami. – Szkoda, że nie mogę więcej, ale...

Pastor pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Dobrze sobie tam radzisz sama?

– Daję radę. – Zerkając niespokojnie w stronę domu, Rose się odsunęła. – Powinnam już wracać. Świetne kazanie, pastorze, jak zawsze. – Jednak trudno jej byłoby przypomnieć sobie choćby jedno słowo.

Lepiej, żeby jeszcze zastała na miejscu swoją kukurydzę i pomidory, bo w przeciwnym razie będzie musiała udać się na myśliwską wyprawę, aby odnaleźć tego parszywego warzywnego złodzieja.

Kiedy Rose zatrzymała się koło obory, odetchnęła z ulgą. Nie dostrzegła śladów świadczących o kolejnym włamaniu do ogrodu. Mimo tego zrobiła szybki obchód posiadłości w poszukiwaniu jakichś charakterystycznych szczegółów, które wskazywałyby na to, że ktoś tu węszył. Zatrzymała się na moment na schodach prowadzących na tylną werandę, by jeszcze raz spojrzeć w stronę pól bawełny, i przeszył ją dreszcz. Miała to upiorne wrażenie, że ktoś ją obserwuje. Śledzi. Jakby ktoś tam był i czekał na najlepszy moment, żeby...

Nie mogła sobie pozwalać na takie myśli.

– Głupia, przestań puszczać wodze wyobraźni! – powiedziała sama do siebie. A jednak Rose w pośpiechu przebiegła przez werandę i weszła do domu kuchennymi drzwiami, a następnie z trzaskiem zamknęła je za sobą i przekręciła zamek.

Przebrawszy się z niedzielnej sukienki i ciasnych butów z powrotem w wygodne robocze obuwie i ogrodniczki, Rose odgrzała sobie pozostałą porcję zupy fasolowej i zjadła ją z pajdą chleba kukurydzianego z masłem. Od kiedy była na swoim, niedziele stały się dniem, w którym zwykle nadrabiała zaległości z praniem. Może to nie było do końca świętowanie dnia Pańskiego, ale miała nadzieję, że Bóg uzna to, że „odpoczywa” od ciężkich prac rolnych. Nie licząc oczywiście zajmowania się zwierzętami. To było zgodne z Biblią. Sam Jezus to mówił.

Zresztą cóż innego miałaby robić z takim długim, samotnym niedzielnym popołudniem? Zanim Larkspur wyszła za mąż, zwłaszcza wtedy, gdy jeszcze żył dziadek, Bryony i Michael przyjeżdżali po kościele na obiad, którym oczywiście zajmowała się Larkspur. Rose, choć bardzo się starała, nigdy nie dorównała zdolnościom kulinarnym siostry.

Co prawda miała u Lark i Ansona stałe zaproszenie na niedzielne obiady, ale oni zwykle modlili się w kościele katolickim w Brinkley, gdzie jeździła też Bryony, Michael i reszta rodziny Heathów. Zazwyczaj było dobrze po dwunastej, kiedy Schaferowie wracali do Edenu, a o tej porze pranie Rose było już rozwieszone na sznurku do suszenia.

A tak w ogóle to powinna zabrać się do pracy. Wyniosła balię na podwórko z tyłu i starła do środka trochę mydła, a następnie napełniła ją wodą ze studni i dodała nieco wrzątku z czajnika na kuchni. Najpierw wyprała pościel i ścierki kuchenne, potem kilka bawełnianych koszul, bieliznę i trzy pary ogrodniczek. Gdy wszystko już rozwiesiła do suszenia, przysiadła na schodach z tyłu domu i otarła chustką spocone czoło. Bry i Lark pewnie nie pochwalałyby tego, że prawie w ogóle przestała prasować swoje rzeczy. Ale przecież i tak nikt nie widział, że ma pomięte prześcieradła, poszewki na poduszki albo chusteczki lub ścierki nieposkładane w kosteczkę. O tak, życie w samotności miało swoje zalety.

Po raz kolejny przeszyło ją to złowieszcze uczucie. Podniosła wzrok i rozejrzała się na lewo i prawo, dogłębnie przekonana, że ktoś tam był i ją obserwował. Wstała, rozcierając pokryte gęsią skórką ramiona, jakby wcale nie było ponad trzydzieści stopni w pełnym słońcu. Miała ochotę schronić się w domu i porządnie zamknąć za sobą drzwi.

– Na litość boską! Rose Linwood, ależ się robi z ciebie strachajło! – Gdy tylko usłyszała swój własny głos, poczuła, że wraca jej nieco odwagi. Podobnie zadziałało przypomnienie, że na werandzie zostawiła załadowanego winchestera.

Nonszalancko sięgnęła po strzelbę i wetknęła ją pod pachę. Nucąc pod nosem jedną z kościelnych pieśni, którą śpiewali na zakończenie nabożeństwa, dziarsko ruszyła w stronę obory. Gdyby ktoś obserwował ją z zewnątrz, można byłoby pomyśleć, że idzie zastrzelić jakiegoś szczura albo naprzykrzającego się oposa.

Zaraz jednak usłyszała jakiś szmer i zamarła w pół kroku. Przechylając głowę to na jedną, to na drugą stronę, upewniła się, że to nie łopotanie prześcieradeł rozwieszonych na sznurze.

Nie, te dźwięki dochodziły zza wiaty, gdzie trzymała traktor. Ściskając strzelbę obiema rękami, z palcem cały czas na spuście, Rose obeszła oborę. Głosem, który – miała nadzieję – brzmiał mocno i groźnie, zapytała:

– Kto tam jest?

Szmery ustały, ale nikt nie odpowiedział.

– Jest nabita i nie zawaham się przed strzałem, więc lepiej wyłaź szybko.

Nadal żadnej odpowiedzi.

Teraz ją i intruza dzielił już tylko traktor.

– Mówię serio. Będę...

Przerwało jej ciche sapanie. Czyżby ktoś płakał? Powoli, po cichu, z bronią gotową do strzału obeszła traktor i nagle ujrzała najsmutniejsze, najbardziej nieszczęsne brązowe oczy, jakie kiedykolwiek widziała. Oczy te należały do psa, wyliniałego, wychudłego zwierzaka, który wydawał się bliższy śmierci niż życiu. Biedny kundel stał przyczajony w wysokiej trawie i obgryzał kolbę kukurydzy, najpewniej upuszczoną tu przez warzywnego złodzieja.

– Ależ ty wyglądasz! – Rose spuściła strzelbę i już miała odłożyć ją na siedzenie traktora, gdy naszły ją wątpliwości. – Chyba nie masz wścieklizny, co?

Pies zaskowytał i machnął ogonem. Nie było to zwykłe psie machanie, ale wystarczyło za znak, że nie zamierzał wyrządzić jej żadnej krzywdy.

– W takim razie dobrze. Zobaczmy, czy uda mi się znaleźć dla ciebie coś lepszego niż sucha kolba kukurydzy. Co byś powiedział na zupę fasolową na golonce? Jednak muszę cię ostrzec, więcej tam fasoli niż mięsa.

Idąc w stronę domu, Rose wzniosła wzrok do nieba.

– Czy to tak odpowiadasz na moje modlitwy, Panie? Bo jeśli to rzeczywiście Ty, to lepiej znajdź mi sposób, żebym miała jak wykarmić to stworzenie.

Zerknęła za siebie i zobaczyła, że pies idzie za nią. Zatrzymał się w połowie drogi pomiędzy Rose a oborą i przysiadł na kościstym zadzie. Z wystawionym językiem i falującymi zapadłymi bokami patrzył na nią, jakby czekał na obiecaną strawę.

Z tego miejsca widziała, że był to samiec. Jeśli zostanie, na co Rose ogromnie teraz liczyła, będzie musiała wymyślić mu jakieś imię.

W czwartek upały powróciły na dobre. Trudno powiedzieć, że te kilka dni z temperaturą oscylującą wokół dwudziestu pięciu stopni było ochłodzeniem, ale Caleb doceniał nawet najlżejszą ulgę od sierpniowych temperatur. Pot spływał mu po torsie, gdy oglądał swoje skarłowaciałe pędy bawełny. Nie była to ani połowa tego, co powinien osiągnąć. Wszystko przez przeklętego kwieciaka bawełnianego. Caleb przeszedł trudną lekcję, którą Rose i inni okoliczni farmerzy najwyraźniej dobrze znali – jak ważny jest płodozmian i dokładne zaoranie resztek zeszłorocznych upraw. Gdyby tata wciąż żył, pewnie przekazałby to wszystko Calebowi – i może nawet kiedyś to uczynił, ale Caleb nie miał rolnictwa we krwi.

Mama stanęła obok niego.

– Źle wygląda, co?

– Naprawdę źle. – Położył dłoń na jej kościstym ramieniu. – Ale damy radę... jakoś.

– Może mogłabym się zatrudnić do prania i prasowania.

Caleb próbował sobie wyobrazić swoją słabowitą matkę pochyloną nad balią, z rękami zaczerwienionymi od mydła i ciepłej wody. Ledwie radziła sobie z własnymi domowymi obowiązkami, a przecież i tak Caleb zajmował się sporą częścią z nich.

– Nie, mamo. Powiedziałem, że sobie poradzimy.

Jej usta zbielały.

– Ta stara farma to tylko okrutne brzemię. Ostatnio zastanawiałam się, czemu w ogóle wyszłam za farmera. To mi przyniosło same rozczarowania.

Caleb miał ochotę nią potrząsnąć.

– Powiedz mi, że wcale tak nie myślisz.

Mama zakryła dłonią usta.

– Och, Boże, wybacz mi. Wiesz, że kochałam twojego tatę, sercem i duszą. Wyszłabym za niego niezależnie od tego, jak zarabiał na życie.

Westchnąwszy gwałtownie, Caleb skierował matkę w stronę domu.

– Mam coś do załatwienia w miasteczku – oznajmił. – Potrzebujesz czegoś?

– Zobacz, czy Joe ma mąkę w dobrej cenie. Jeśli nie, obejdę się bez niej i użyję kukurydzianej, która nam jeszcze została. Zaczyna też brakować soli.

Dobra cena nie miała znaczenia, jeżeli Joe postanowi, że nie będzie im dłużej sprzedawał na zeszyt. A Caleb nie był już mile widziany na plantacji Brookbirch, gdzie dzierżawcy mogli dostać podstawową żywność na poratowanie w potrzebie. Zresztą po ostatnim starciu w zeszłą sobotę Caleb i tak wolał omijać Sebastiana.

Potrzebował pracy. Dobrej, stałej pracy z porządną wypłatą. I musiał zabrać mamę z dala od farmy.

Wyjazd do miasteczka w niczym nie ulżył jego troskom. Joe niechętnie zgodził się, by Caleb wziął na zeszyt małe opakowanie mąki, trochę suszonej białej fasoli i opakowanie soli. Następnie młody Wieland pojechał do odziarniarni, żeby dowiedzieć się, czy nie szukają kogoś do pracy, ale powiedziano mu, że na ten sezon nie potrzebują już kolejnych pracowników.

Zastanawiał się, czy nie zaglądnąć do Daniela Vargasa. Jako zięć Sebastiana, Daniel był na bieżąco z prawie wszystkim, co działo się pomiędzy dzierżawcami Brookbirch. Na pewno wiedziałby, gdyby była jakaś dodatkowa praca, czy to przy zbieraniu bawełny, czy przy naprawie sprzętu albo czegokolwiek innego.

– Przykro mi, Calebie – odparł mu zza biurka Daniel ze złożonymi rękami i zmarszczonym czołem.

Siedzieli w gabinecie Daniela, w pokoju usytuowanym na tyłach ceglanego, kolonialnego domku Vargasów, który był całkiem wygodny dla ich czteroosobowej rodziny, choć w niczym nie mógł się równać z rezydencją Heathów.

– Nie kojarzę żadnych dzierżawców, którzy mieliby środki, aby w obecnej chwili opłacić jakąś pomoc. Jak sam wiesz, większość korzysta z możliwości odrobku.

Caleb wstał z ociąganiem.

– Tak myślałem. Ale musiałem zapytać.

– Jeśli dowiem się o czymś, od razu dam ci znać. – Daniel odprowadził Caleba do pick-upa. – A tak przy okazji, kilku dzierżawców zgłaszało kradzieże. Czy nie zauważyłeś nikogo podejrzanego w okolicy?

– Nie, ale wiadomo, że nie ma u nas zbyt wiele cennych rzeczy dla złodzieja.

– Mówi się, że szukają głównie jedzenia i zdarza się, że zrywają suszące się ubrania ze sznurów.

Te kradzieże mogłyby tłumaczyć nerwowość Rose tamtego dnia, a także tę nabitą strzelbę. Caleb poczuł, jak ścisnęło go w żołądku na samą myśl o tym, że ktoś mógłby się tam kręcić. Samotna kobieta na farmie, z dala od wszystkich sąsiadów? Może i miała telefon, ale to i tak nie było wystarczająco bezpieczne.

– Dzięki za ostrzeżenie – rzekł Caleb, skinąwszy ponuro głową. – Będę miał oczy szeroko otwarte.

Postanowił, że odwiedzi Rose. Musiał osobiście sprawdzić, czy nic jej nie jest. Jednak szczerze mówiąc, chciał ponownie ją zobaczyć. Niestety ostatnio był tak przygnębiony, że nie byłby najlepszym towarzystwem dla Rose, która sama miała na głowie dużo własnych problemów.

Było już dość późne popołudnie, gdy wjechał na drogę prowadzącą na farmę Rigby’ego. Każdy nadal ją tak nazywał, chociaż teraz jako dzierżawca w papierach widniała Rose Linwood. Dziadek Rose, George Rigby, zostawił tu po sobie trwały ślad i wciąż wszystkim ogromnie go brakowało.

Caleb zwolnił obok domu i zaparkował auto. Zgasił silnik, otworzył drzwi i postawił już nogę na ziemi, gdy nagle znikąd rzucił się na niego wielki, brązowy, wyliniały kundel. Warcząc i kłapiąc zębiskami, pies zdawał się być gotów, by odgryźć Calebowi nogę. Chłopak wskoczył z powrotem do pick-upa i zatrzasnął za sobą drzwi.

– Hej! – krzyknął. – Hej! Uciekaj stąd!

Pies stanął na tylnych łapach, a przednie oparł o klamkę. Jego zębiska były teraz tylko kilka centymetrów od twarzy Caleba, który musiał odskoczyć do tyłu, aby nie stracić kawałka nosa. Dostrzegł jakiś ruch i zobaczył Rose schodzącą z werandy ze strzelbą skierowaną w niebo.

– W porządku, Delano. Caleb to swój.

Pies odsunął się, ale z jego gardła wydobyło się niskie warczenie i wciąż nieufnie spoglądał na Caleba.

– Już dobrze – zawołała do Caleba. – Nie zrobi ci krzywdy.

– Jesteś pewna? – Chłopak otworzył drzwi i ostrożnie wysiadł z auta.

Uśmiechając się szeroko, Rose poklepała psa po głowie.

– Poznaj mojego nowego przyjaciela. Może nie wygląda teraz imponująco, ale jak tylko go podtuczę i uda mi się go umyć, myślę, że będzie lepiej.

Przesuwając się tak, by Rose stała pomiędzy nim a psem, Caleb podszedł bliżej.

– Dobrze słyszałem, że nazwałaś go Delano?

– Wymyśliłam, że skoro Roosevelt naprawia wszystko po Hooverze, nazwę psa na jego cześć.

– To na pewno niezmiernie ucieszy prezydenta. – Caleb przyglądał się zwierzęciu. – Skąd on się tu wziął?

Rose kiwnęła głową w stronę wiaty na traktor.

– Znalazłam go tam w zeszłą niedzielę. Nie wiem, czy mi uwierzysz, ale był wtedy jeszcze chudszy. Ten biedak zje chyba wszystkie moje zapasy.

Caleb chciał zrobić krok bliżej, gdy „ten biedak” wstrzymał go, łyskając na niego ostrymi, białymi kłami.

– Spokojnie, piesku. Nie chcę źle, okej?

– Delano, leżyć, słyszysz?

– Leżeć – poprawił automatycznie Caleb, po czym został obdarzony lodowatym spojrzeniem Rose i natychmiast pożałował, że w porę nie ugryzł się w język.

– A ty znowu się popisujesz tym swoim wykształceniem. Jakby mi mało było od Larkspur. – Uniosła nieco brodę. – A więc... przyjechałeś tu taki szmat drogi, żeby dać mi lekcję gramatyki, czy sprowadziło cię coś innego?

– Na miłość boską, Rose! – Teraz to Caleb zapłonął gniewem. – Czy nie można przyjechać na przyjacielską wizytę bez zapowiedzi? Nie widziałem cię cały tydzień i chciałem się upewnić, czy... – Zamilknął, a jego wzrok przesunął się w stronę winchestera przewieszonego przez jej ramię. I na psa.

Wyglądało jednak na to, że Rose całkiem dobrze radziła sobie sama.

Przełknął ciężko.

– Słyszałem, że mówią o jakichś typkach, którzy się kręcą w okolicy i kradną jedzenie. Nie miałaś żadnych problemów?

Zaciśnięte wargi i lekkie uniesienie strzelby mówiły mu wszystko, co chciał wiedzieć. Poklepując ponownie psa po głowie, wyszeptała:

– Żadnych, z którymi nie potrafiłabym się uporać.

– Rose...

– Powiedziałam, że dajemy sobie radę. Zresztą mam przecież telefon – odparła. – W razie jakichkolwiek problemów mogę od razu zadzwonić do szeryfa.

– Tak, jeżeli tylko uda ci się dojść do słowa przy Patti Jean Jorgensen, która monopolizuje linię telefoniczną.

Delano warknął. Najwidoczniej nie spodobał mu się ton Caleba.

– Posłuchaj Rose, przepraszam. Dziwisz się, że jako mężczyzna się martwię?

Żałował, że dzieli ich ta strzelba i pies. Już od dawna pragnął zamknąć ją w swoich ramionach. Wiedział jednak, że Rose nie zmieni się ot tak w bezbronną istotę, która otworzyłaby przed nim swoje serce.

Dziewczyna zmiażdżyła go spojrzeniem.

– Ja też się o ciebie martwię, kochasiu. Jużeś nie jest... – „Już nie jesteś” – poprawiła się w myślach. – ...tym samym radosnym, beztroskim sobą.

Spuściwszy wzrok, przestąpił z nogi na nogę.

– To chyba prawda.

– A więc... Chcesz wejść i o tym porozmawiać?

- [1] Ps 55,7-8.