Dla Sheili

19 lipca

Właśnie połknąłem trzecią pigułkę nasenną, popijając drugą szklaneczką whisky, kiedy zapukał do moich drzwi. Nie mam pojęcia, dlaczego mu otworzyłem. Pogodziłem się już przecież ze swoim losem, zaplanowałem wszystko tak, żeby odejść z tego świata możliwie spokojnie i łatwo. Nikt by po mnie nie płakał.

Z głośników sączyły się dźwięki Pastoralnej Beethovena, głównie dlatego, że kiedyś widziałem futurystyczny film. Jeden z bohaterów idzie do szpitala, gdzie przed jego eutanazją puszczają mu na ścianach slajdy ze strumieniami, wodospadami i lasem, przy akompaniamencie właśnie symfonii Pastoralnej. Nie mogę powiedzieć, żeby ta muzyka działała na mnie w jakiś szczególny sposób, ale miło słyszeć coś oprócz nieprzerwanego dudnienia kropel deszczu o mój lichy dach.

Decyzja, żeby otworzyć drzwi, była chyba odruchową reakcją, jak tik nerwowy. Gdy zadzwoni telefon, to się odbiera. Gdy ktoś puka do drzwi – idzie się sprawdzić, kto to, zwłaszcza że do mojego samotnego świata nieczęsto zachodzili goście. Tak czy owak otworzyłem.

W progu stał on: pod czarnym parasolem, jak zawsze elegancki, w garniturze od Hugo Bossa, z butelką w wolnej ręce. Choć nie widziałem go od dwudziestu lat, nawet w marnym świetle rozpoznałem go natychmiast.

– Mogę wejść? – zapytał z tym swoim zażenowanym uśmiechem. – Leje tak mocno, że tylko się spodziewać drugiego potopu.

Zdaje mi się, że zrobiłem krok w tył, żeby go wpuścić do środka, i stałem osłupiały, obserwując, jak składa parasol. Możliwe, że trochę się chwiałem. Był ostatnią osobą, którą spodziewałem się zobaczyć ponownie, jeśli w ogóle kogokolwiek się spodziewałem.

Pochylił się, żeby wejść. Zauważyłem, że jego oczy natychmiast wszystko rejestrują, jak zawsze zresztą. Kolejna jego cecha, którą zapamiętałem: natychmiast przyswajał fakty, błyskawicznie je interpretując. Jak tylko się z kimś spotkał, jego oczy zaglądały wszędzie, nawet w duszę rozmówcy, i po kilku sekundach miał każdego na widelcu. Wtedy mnie to przerażało, ale też fascynowało.

Oczywiście nie zawracałem sobie głowy chowaniem whisky i proszków nasennych – wszystko stało się tak szybko – nie powiedział jednak ani słowa na ten temat. Nie wtedy. Oparł parasol o ścianę, pozwalając, żeby woda ściekała na wyliniały dywan, po czym usiadł. Ja usiadłem naprzeciwko, ale mój umysł zasnuwał się już mgłą, nie miałem więc pojęcia, jak się odezwać. Był gorący letni wieczór, ulewny deszcz tylko zwiększał wilgotność powietrza. Czułem, jak pot przebija się przez pory mojej skóry, a nudności skręcają żołądek. On natomiast siedział zrelaksowany, jakby nie odczuwał wysokiej temperatury. Na jego skórze nie dostrzegłem choćby jednej kropelki potu.

– Cholernie kiepsko wyglądasz – stwierdził. – Przyszły ciężkie czasy?

– Mniej więcej – wymamrotałem. Teraz widziałem go na przemian ostro i nieostro, wszystko wokół wirowało, a podłoga falowała jak wzburzony ocean.

– No to dziś nadszedł twój szczęśliwy dzień – podjął. – Mam dla ciebie drobne zlecenie, które powinno się okazać naprawdę zyskowne. Niewielkie ryzyko, a zarobek duży. Sądzę, że moja propozycja przypadnie ci do gustu, ale widzę, że teraz nie jesteś w najlepszej formie do rozmowy. To nic, poczekamy.

Chyba potwierdziłem skinieniem głowy. Błąd. Wszystko wokół wirowało coraz szybciej. Poczułem, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Wtedy on się poderwał, żeby do mnie podbiec. Nie miałem pojęcia, jak zdołał ustać, skoro podłoga tak bardzo się chwiała. Wstrząsnęła mną fala wymiotów i stoczyłem się w nicość. Spadając z krzesła, czułem na ramieniu silny uścisk jego dłoni.

Został u mnie dwa dni i wylałem na niego wszystkie swoje żale. Słuchał cierpliwie, nie komentując. W tym czasie zadbał o moje potrzeby z poświęceniem i sprawnością zawodowej pielęgniarki. Gdy mogłem jeść, to mnie karmił, a gdy wymiotowałem – sprzątał po mnie. Nie mam też wątpliwości, że czuwał nade mną, kiedy spałem.

Później powiedział mi, czego ode mnie chce.

Rozdział 1

– „Jej łódź, niczym tron błyszczący, na wodzie płonęła blaskiem” – wyszeptał Banks. Jego oddech tworzył obłoczki pary w chłodnym styczniowym powietrzu.

Stojąca obok niego inspektor Anne Cabbot musiała coś usłyszeć, ponieważ zapytała:

– Co powiedziałeś?

– To cytat – wyjaśnił Banks. – Z Antoniusza i Kleopatry.

– Gliniarze nie sypią cytatami z Szekspira, chyba że w powieściach – skwitowała Annie.

– Pamiętam te słowa jeszcze ze szkoły. Wydały mi się odpowiednie.

Stali na brzegu kanału, tuż przed świtem, obserwując, jak się tlą resztki dwóch barek. Nie było to zadanie typowe dla detektywa w randze starszego inspektora, jak Banks, a już na pewno nie w piątek tuż przed świtem, ale kiedy wcześniej strażacy ugasili ogień i mogli bezpiecznie sprawdzić pogorzelisko, na pokładach obu barek znaleźli ludzkie zwłoki. Dodatkowo jeden ze strażaków, świeżo przeszkolony w zakresie ustalania przyczyn pożaru, zauważył ślady, które mogły wskazywać, że na barkach rozlano łatwopalną ciecz. Wezwał więc lokalnego posterunkowego, a ten zawiadomił wydział poważnych przestępstw Komendy Policji Obszaru Zachodniego. I tak Banks znalazł się nad kanałem, gdzie cytował Szekspira w oczekiwaniu na przyjazd specjalisty mającego dokonać oględzin pogorzeliska.

– Czyli brałeś udział? – upewniała się Annie.

– W czym?

– W inscenizacji Antoniusza i Kleopatry.

– Dobry Boże, nie! Moja szkolna kariera aktorska zakończyła się na halabardniku w Juliuszu Cezarze. Ten fragment musiałem wykuć na pamięć, żeby zaliczyć angielski.

Banks podtrzymywał klapy płaszcza, zakrywając gardło. Nawet w szaliku Leeds United, który jego syn Brian podarował mu na urodziny, było mu chłodno. Annie kichnęła i Banks poczuł się winny, że ściągnął ją tutaj o tak wczesnej porze. Biedaczka od kilku dni walczyła z przeziębieniem. Ale sierżant Jim Hatchley był w jeszcze gorszym stanie: od początku tygodnia leżał w domu z powodu grypy.

Chwilę wcześniej przejechali trzy mile na południe od Eastvale nad ślepą odnogę kanału przyłączającego rzekę Swain do traktu wodnego z Leeds do Liverpoolu, tym samym dającego jej dostęp do sieci dróg wodnych obejmującej cały kraj. Odnoga przecinała piękną wiejską okolicę, która choć zwykle cicha i spokojna, tej nocy tonęła w światłach reflektorów i tętniła życiem, wypełniona pokrzykiwaniem strażaków oraz trzaskiem radiotelefonów. Swąd spalonego drewna, plastiku i gumy wisiał w powietrzu, drażniąc gardło Banksa przy każdym oddechu. Oświetlony obszar otaczała ciemność bezgwiezdnej i zimnej nocy. Na miejscu pojawiły się już media, głównie ekipy telewizyjne, ponieważ ogień zawsze ładnie wygląda, nawet po ugaszeniu, ale strażacy i funkcjonariusze policji trzymali je na dystans, miejsce zdarzenia było więc bezpieczne.

O ile Banks zdołał ustalić, odnoga prowadziła na północ, by po niespełna stu metrach zakończyć się gąszczem zarośli, które w końcu przechodziły w suchy ląd. Ludzie nie pamiętali już, czy kiedykolwiek dokądś wiodła, czy tylko służyła za miejsce do cumowania, czy też dawała łatwiejszy dostęp do złóż wapienia, z których słynęła okolica. Ktoś zasugerował, że w pierwotnym zamyśle odnoga miała prowadzić aż do Eastvale, ale później pomysł zarzucono z powodu braku funduszy, lub może zbyt dużego stopnia nachylenia terenu.

– Chryste, ale zimno! – jęknęła Annie, przestępując z nogi na nogę. Właściwie nie było jej widać spod starego szynela, który narzuciła na dżinsy i sweter z golfem. Do tego miała rdzawoczerwoną wełnianą czapkę, rękawiczki oraz skórzane kozaki do kolan. I czerwony nos.

– Idź porozmawiać ze strażakami – polecił jej Banks. – Wypytaj ich, dopóki mają wszystko na świeżo. Kto wie, może historia któregoś z nich trochę cię rozgrzeje.

– Bezczelna kanalia! – Annie kichnęła, wyczyściła nos i oddaliła się, sięgając do kieszeni po notatnik. Banks obserwował ją, zastanawiając się, czy jego podejrzenia są uzasadnione. Niby nie miał żadnych podstaw oprócz drobnej tylko zmiany w jej zachowaniu i wyglądzie, ale nie mógł się oprzeć wrażeniu, że Annie kogoś ma. Nie żeby to go obchodziło. Annie zakończyła ich związek wieki temu, ale – choć przyznawał to niechętnie – poczuł ukłucie zazdrości. Było to naprawdę głupie, bo przecież on sam od ubiegłego lata spotykał się z detektyw Michelle Hart. Nie mógł jednak zaprzeczyć, że jest zazdrosny o Annie.

Młody funkcjonariusz skończył rozmawiać z dowódcą strażaków i podszedł do Banksa, żeby się przedstawić: posterunkowy Smythe z Molesby, najbliższej miejscowości.

– Więc to ty jesteś odpowiedzialny za to, że mnie obudzili o takiej nieludzkiej porze? – stwierdził Banks.

Posterunkowy Smythe zbladł.

– No cóż, wydawało się, że... że...

– W porządku – przerwał mu Banks. – Postąpiłeś właściwie. Powiedz mi krótko, co się dzieje.

– Niewiele mogę dodać, sir. – Smythe był wymizerowany i zmęczony, co nie dziwiło w takiej sytuacji. Wyglądał na niewiele więcej niż dwanaście lat i zapewne była to jego pierwsza duża sprawa.

– Kto zawiadomił o pożarze? – zapytał Banks.

– Facet nazwiskiem Hurst. Andrew Hurst. Mieszka w dawnym domku śluzowego około półtora kilometra stąd. Twierdzi, że właśnie się kładł do łóżka tuż po pierwszej, gdy dostrzegł łunę przez okno sypialni. Wiedział mniej więcej, gdzie się pali, podjechał więc na miejsce, żeby sprawdzić.

– Podjechał?

– Rowerem, panie inspektorze.

– Mów dalej.

– To właściwie wszystko. Gdy zobaczył ogień, wezwał straż przez telefon komórkowy. Jak pan widzi, strażacy mieli problemy z podjechaniem. Musieli rozwinąć długie węże.

Banks zerknął na widoczne za drzewami wozy strażackie, zaparkowane kilkadziesiąt metrów dalej, w miejscu, gdzie wąska dróżka ostro skręcała w prawo, dochodząc do kanału.

– Ktoś przeżył? – zapytał.

– Nie wiemy, panie inspektorze. Jeśli tak, to nie został na miejscu. Nie mamy nawet pojęcia, ilu ludzi mieszkało na barkach, ani jak się nazywali. Pewne są tylko dwie ofiary śmiertelne.

– No to pięknie – rzucił Banks. Z pewnością nie były to wystarczające informacje. Podpalenie często ma na celu zatarcie śladów innych przestępstw, niszczenie dowodów albo ukrycie tożsamości ofiary i jeśli tak właśnie było tutaj, to Banks musiał się dowiedzieć jak najwięcej o ludziach, którzy mieszkali na tych barkach. To mogło się okazać trudne, jeśli wszyscy zginęli w pożarze. – Ten śluzowy jeszcze tu jest?

– On nie jest śluzowym, panie inspektorze – sprostował posterunkowy Smythe. – Śluz już się nie używa. Po prostu zamieszkał w dawnym domu śluzowego. Odebrałem jego zeznania i odesłałem go do domu. Źle zrobiłem?

– Nie, wszystko dobrze – uspokoił go Banks. – Porozmawiamy z nim później. – Ale nie było dobrze. Posterunkowy Smythe najwyraźniej miał zbyt niewielkie doświadczenie, żeby wiedzieć, że podpalacze często sami informują o wywołanym przez siebie pożarze, a uczestniczenie w jego gaszeniu sprawia im przyjemność. Hurst zyskał wiele czasu, żeby się pozbyć ewentualnych dowodów, jeśli był w tę sprawę zamieszany. – Są wiadomości od Geoffa Hamiltona? – zapytał Banks.

– Jest w drodze, panie inspektorze.

Banks już wcześniej pracował z Hamiltonem, przy sprawie pożaru hurtowni w Eastvale, który okazał się oszustwem ubezpieczeniowym. Chociaż nie poczuł wtedy sympatii do tego szorstkiego i małomównego faceta, to jednak szanował go za wiedzę oraz skrupulatność, spokój i opanowanie. Z Geoffem Hamiltonem nie dało się niczego przyśpieszyć ani wyciągnąć pochopnych wniosków. Nikt, kto miał choć odrobinę zdrowego rozsądku, nie używał przy nim określeń „podpalenie” ani „celowe działanie”. Zbyt wiele razy stawał jako biegły w sądzie, żeby się dać na to złapać.

Annie Cabbot dołączyła do Banksa i Smythe’a.

– Dyżurny odebrał zgłoszenie o pierwszej trzydzieści jeden – oznajmiła. – Strażacy przybyli na miejsce o pierwszej czterdzieści cztery.

– Czas chyba przyzwoity.

– Naprawdę bardzo dobry czas reakcji poza miastem – uściśliła Annie. – Mamy szczęście, że akurat ta jednostka nie zatrudnia ludzi na kontrakcie.

Banks wiedział, że wiele komend straży pożarnej na terenach wiejskich posiłkowało się strażakami kontraktowymi po specjalnych kursach, zatrudnianymi na zlecenie, a to oznaczałoby dłuższe oczekiwanie, ponieważ upłynęłoby przynajmniej pięć minut, zanim dotarliby oni do remizy po odebraniu wezwania.

– Mamy też szczęście, że akurat nie strajkują – dodał. – Prawdopodobnie nadal byśmy czekali, aż przyjedzie wojsko i naszcza na ogień.

Przyglądali się, jak strażacy w milczeniu zwijają sprzęt, a ciemność jaśnieje i przechodzi w szarość. Poranna mgła pojawiła się dosłownie znikąd, by wirować nad mętną wodą i spowijać patykowate drzewa. Mimo że dym pożaru gryzł go w płuca, Banks poczuł przemożną chęć, żeby zapalić. Ale minęło prawie pół roku, odkąd miał w ustach papierosa i prędzej by go szlag trafił, niżby miał się teraz poddać.

Gdy tak walczył z pokusą, dostrzegł kątem oka jakiś ruch. Ktoś ich obserwował z daleka. Banks szeptem wydał polecenie Annie i Smythe’owi. Rozeszli się w przeciwnych kierunkach wzdłuż brzegu, żeby otoczyć intruza i odciąć mu drogę. Banks cofał się powoli do linii drzew. Gdy uznał, że dotarł dostatecznie blisko, odwrócił się i puścił pędem w kierunku ukrywającej się między drzewami postaci. Poczuł zimne powietrze. Końcówki bezlistnych gałęzi uderzały go w twarz. Widział, jak ktoś biegnie niespełna dwadzieścia metrów przed nim. Smythe i Annie przedzierali się przez ciemne zarośla, coraz szybciej pokonując odległość dzielącą ich od uciekiniera.

Smythe i Annie mieli zdecydowanie lepszą kondycję. Banksowi zaczęło brakować oddechu, choć przecież już nie palił. Widząc, że Smythe dogania uciekiniera, a Annie zbliża się od północy, Banks zwolnił. Dobiegł na miejsce w chwili, kiedy jego współpracownicy powalali młodego człowieka na ziemię. W ciągu sekund skuli go i podnieśli na nogi, choć jeszcze się opierał.

Przez kilka chwil wszyscy stali bez słowa, łapiąc oddech. Banks mierzył chłopaka wzrokiem: niewiele ponad dwadzieścia lat, wzrost Banksa, czyli metr osiemdziesiąt, postura wątła jak wycior do fajki, ogolona głowa i zapadnięte policzki. Wyrywał się posterunkowemu, ale nie miał szans z krzepkim policjantem.

– No dobrze – zaczął Banks. – Kim, do cholery, jesteś i co tutaj robisz?

Chłopak silniej się szarpnął.

– Nic. Wypuśćcie mnie! Nic nie zrobiłem. Wypuśćcie mnie!

– Jak się nazywasz?

– Mark. Wypuśćcie mnie!

– Nigdzie nie pójdziesz, dopóki rozsądnie mi nie wyjaśnisz, dlaczego się ukrywałeś w zaroślach, żeby oglądać pożar.

– Nie oglądałem pożaru. Ja tylko...

– Ty tylko co?

– Nic. Wypuśćcie mnie! – Znów spróbował się wyrwać, ale Smythe trzymał go mocno.

– Mam go zabrać na posterunek, panie inspektorze?

– Jeszcze nie. Najpierw chcę z nim porozmawiać – odpowiedział Banks. – Wracajmy nad kanał.

Cała czwórka ruszyła między drzewami w kierunku tlących się jeszcze barek. Smythe ani na chwilę nie puszczał Marka, który teraz zaczął dygotać.

– Spróbuj wysępić trochę ciepłej herbaty – polecił Banks Smythe’owi. – Któryś ze strażaków musi mieć termos. – Następnie odwrócił się do Marka, który wbił oczy w ziemię i kręcił głową. Chłopak podniósł wzrok. Był blady i pryszczaty, a w jego oczach bunt mieszał się ze strachem.

– Dlaczego nie chcecie mnie puścić?

– Bo muszę się dowiedzieć, co tutaj robisz.

– Nic nie robię.

– Jakoś nie mogę w to uwierzyć. Ciekawe dlaczego?

– Nie wiem. To pański problem.

Banks westchnął i przez chwilę rozcierał dłonie. Jak zwykle zapomniał rękawiczek. Niemal wszyscy strażacy odpoczywali w milczeniu, małymi łykami popijając herbatę albo kawę, paląc papierosy. Wpatrywali się w pogorzelisko, być może w duchu wznosząc dziękczynną modlitwę za to, że żaden z nich nie zginął. W powietrzu zaczynał dominować zapach mokrego popiołu, a nad zniszczonymi barkami unosiła się para wodna, mieszając się z poranną mgłą.

Gdy przybędzie Geoff Hamilton, Banks będzie mu towarzyszył w oględzinach miejsca pożaru, podobnie jak poprzednim razem. Strażacy nie mają uprawnień, żeby formalnie stwierdzać przyczyny pożarów, Hamilton robi to więc we współpracy ze śledczymi i technikami kryminalistycznymi. To on sporządzi raport dla koronera. W pożarze hurtowni nikt nie ucierpiał, teraz jednak było inaczej. Banks nie lubił widoku spalonych ciał – dość się już na nie napatrzył, żeby zaliczyć ogień do tych rzeczy, których się bał i jednocześnie szanował bardziej niż cokolwiek innego. Gdyby musiał wybierać między ofiarą pożaru a topielcem, zapewne wybrałby widok rozdętych, zniekształconych zwłok tego ostatniego niż zwęglonych i łuszczących się szczątków strawionych przez płomienie. Ale wybór nie byłby łatwy. Ogień czy woda?

Istniał jeszcze jeden powód, dla którego Banks odczuwał przygnębienie. Właśnie się zaczynał piątkowy poranek i inspektor coraz wyraźniej widział, że szanse na zaplanowany weekend z Michelle Hart maleją. Jeśli pożar naprawdę powstał w wyniku podpalenia, a zatem zabito dwie osoby, to Banks będzie musiał pożegnać się z urlopem oraz pracować bez przerwy, dzień i noc. Zadzwoni do Michelle, która przynajmniej to zrozumie. Jako inspektor policji w Cambridgeshire dobrze wiedziała, jak nieprzewidywalna jest ta służba. Nadal mieszkała i pracowała w Peterborough, mimo kontrowersyjnego zakończenia sprawy, którą prowadziła wspólnie z Banksem ubiegłego lata.

Posterunkowy Smythe wrócił, niosąc cztery plastikowe kubki i termos. Była to kawa rozpuszczalna, w dodatku słaba, ale przynajmniej wciąż gorąca: para, która się nad nią unosiła, gdy Smythe zaczął ją rozlewać, choć trochę odpędziła chłód poranka. Banks sięgnął do kieszeni po piersiówkę, prezent urodzinowy od ojca, i zaproponował pozostałym. Tylko Annie pozwoliła sobie na alkohol. Piersiówka zawierała laphroaig, i chociaż Banks uważał, że dolewanie przyzwoitej whisky single malt do plastikowych kubków z wodnistą Nescafé jest strasznym marnotrawstwem, to uznał, że sytuacja chyba jednak tego wymaga. Jak się okazało, odrobina trunku ulepszyła kawę tak bardzo, że ustępstwo się opłaciło.

– Rozkuj go – Banks polecił Smythe’owi.

– Ale panie inspektorze...

– Rób, co mówię, on się nigdzie nie wybiera. Prawda, Mark?

Mark nie odpowiedział. Gdy Smythe zdjął mu kajdanki, Mark roztarł nadgarstki i splótł dłonie wokół swojego kubeczka z kawą, jakby jej ciepło miało go wzmocnić.

– Ile masz lat, Mark? – zapytał Banks.

– Dwadzieścia jeden. – Mark sięgnął do kieszeni po pomiętą paczkę papierosów Embassy Regal, przypalił jednego, posługując się jednorazową zapalniczką, i głęboko się zaciągnął. Widząc to, Banks uświadomił sobie, że będą musieli jak najszybciej sprawdzić, czy na dłoniach i ubraniu chłopaka nie ma pozostałości jakichś łatwopalnych cieczy. Takie ślady nie utrzymują się długo.

– Posłuchaj, Mark – podjął Banks. – Przede wszystkim musisz zdać sobie sprawę z faktu, że jesteś najlepszym kandydatem, jakiego mamy, na sprawcę tego pożaru. Kręciłeś się po okolicy, wręcz jak podręcznikowy podpalacz. Będziesz musiał jakoś nam wyjaśnić powód swojej obecności w tym miejscu i wytłumaczyć, dlaczego rzuciłeś się do ucieczki, kiedy próbowaliśmy do ciebie podejść. Możesz to zrobić tu i teraz, bez kajdanków, albo przesłuchamy cię oficjalnie na komendzie w Eastvale i spędzisz noc w celi. Wybór należy do ciebie.

– W celi będzie przynajmniej ciepło – odparł Mark. – Nie mam dokąd pójść.

– Gdzie mieszkasz.

Przez chwilę chłopak milczał, powstrzymując łzy, po czym drżącą dłonią wskazał barkę przycumowaną od północy.

– Tam – wyznał.

Banks spojrzał na dymiące pogorzelisko.

– Mieszkałeś na barce?

Mark skinął potakująco głową i szepnął coś, czego Banks nie zrozumiał.

– Co powiedziałeś? – zapytał Banks, pamiętając, że strażacy znaleźli na barce ludzkie zwłoki. – Wiesz o czymś ważnym?

– Tina... Czy Tina się uratowała? Nie widziałem jej.

– Czy to dlatego się chowałeś?

– Chciałem ją zobaczyć. Dlatego tam stałem. Czy ją uratowali?

– Tina mieszkała z tobą na barce?

– Tak.

– Był jeszcze ktoś?

Oczy Marka zapłonęły wstydem.

– Tak, dziewczyna – odpowiedział. – Właśnie od niej wracam. Mieszka w Eastvale. Wcześniej pokłóciłem się z Tiną.

Nie o to Banksowi chodziło, ale przyjął nieoczekiwane wyznanie o niewierności Marka. Ciężko będzie mu chyba żyć ze świadomością, że jego żona albo dziewczyna zginęła w płomieniach, podczas gdy on pieprzył inną kobietę. Jeśli tak właśnie sprawy się miały, to Mark na pewno nie podpalił barki, zanim opuścił pokład. Banks przypuszczał, że jedną z ofiar odnalezionych przez strażaków była właśnie Tina, nie miał jednak pewności, a w związku z tym za żadne skarby nie zamierzał poinformować Marka o jej śmierci, dopóki się nie dowie, co chłopak robił w momencie podpalenia. I dopóki nie uzyska pewności, czyje to zwłoki.

– Chodziło mi o to, czy ktoś jeszcze mieszkał z wami na tej barce.

– Nie, tylko ja i Tina.

– I nie widziałeś jej?

Mark pokręcił głową, po czym otarł nos wierzchem dłoni.

– Jak długo tu mieszkaliście?

– Około trzech miesięcy.

– Gdzie spędziłeś dzisiejszą noc, Mark?

– Już mówiłem. Byłem z kimś.

– Musimy wiedzieć, kto to jest i gdzie mieszka.

– Dziewczyna, Mandy. Nie znam nazwiska. Mieszka w Eastvale. – Podał adres, a Annie go zanotowała.

– O której do niej dotarłeś?

– Poszedłem do pubu, w którym ona pracuje, George and Dragon, niedaleko uczelni. Byłem tam tuż przed zamknięciem, chyba za kwadrans jedenasta. Potem poszliśmy do niej.

– Jak dotarłeś do Eastvale? Masz samochód?

– Żartuje pan? Przy drodze można złapać autobus. Odjeżdża o wpół do jedenastej.

Jeśli Mark mówi prawdę, a jego alibi potwierdzi kierowca autobusu i ta dziewczyna, to nie mógł wywołać pożaru. Gdyby ogień podłożono przed dziesiątą trzydzieści, z drewnianych barek nie zostałoby nic do pierwszej trzydzieści, kiedy Andrew Hurst zgłosił, że się pali.

– O której tu wróciłeś? – kontynuował przesłuchanie Banks.

– Nie wiem. Nie mam zegarka.

Banks zerknął na przegub jego dłoni. Chłopak mówił prawdę.

– Która mogła być? Dwunasta? Pierwsza? Druga?

– Później. Wyszedłem od Mandy około trzeciej według jej budzika.

– Jak wróciłeś? W nocy chyba nie ma autobusów?

– Na piechotę.

– Dlaczego nie zostałeś na noc?

– Martwiłem się o Tinę. Jak jest po wszystkim... no wie pan, to człowiekowi zaczynają przychodzić do głowy różne myśli, nie zawsze dobre. Nie mogłem zasnąć. Miałem kiepski nastrój, czułem się winny. Nie powinienem był jej zostawiać.

– Ile czasu zajęła ci droga powrotna?

– Jakąś godzinę. Może trochę mniej. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Ten tłum... Dlatego się ukryłem i obserwowałem, co robicie, dopóki mnie nie znaleźliście.

– Długo?

– Nie mierzyłem czasu.

– Widziałeś w lesie kogoś jeszcze?

– Tylko strażaków.

– Wiem, że nie jest ci łatwo, Mark, ale muszę zadać to pytanie. Wiesz coś o ludziach z tej drugiej barki? Zbieramy wszystkie informacje, jakie nam wpadną w ręce.

– Tam jest tylko jeden facet.

– Jak się nazywa?

– Tom.

– Tom jaki?

– Po prostu Tom.

– Od jak dawna tam mieszkał?

– Nie wiem. Był już, jak się wprowadziliśmy z Tiną.

– Czym on się zajmuje?

– Nie mam pojęcia. Rzadko wychodzi. Jest zamknięty w sobie.

– Wiesz, czy był u siebie wczoraj wieczorem?

– Nie. Ale pewnie był. Jak mówiłem, prawie nie wychodzi z domu.

– Zauważyłeś w okolicy jakichś obcych?

– Nie.

– Ktoś wam groził?

– Tylko urzędnicy z British Waterways.

– Jak to?

Mark rzucił Banksowi wyzywające spojrzenie.

– Chyba się pan domyśla, że raczej nie jesteśmy typowymi przedstawicielami klasy średniej. – Gestem dłoni wskazał na barki. – To były stare rzęchy, od lat nieużywane. Ktoś je tutaj zostawił, żeby butwiały. Nie wiadomo nawet, do kogo należą, to się wprowadziliśmy. – Mark ponownie spojrzał na barki. Do jego oczu napłynęły łzy i nieznacznie pokręcił głową.

Banks dał mu chwilę, żeby się pozbierał, zanim podjął przesłuchanie.

– Chcesz powiedzieć, że byliście tu dzikimi lokatorami?

Mark otarł oczy wierzchem dłoni.

– Tak. A ludzie z British Waterways od wielu tygodni próbowali nas wyrzucić.

– Tom też mieszkał na dziko?

– Nie wiem. Chyba tak.

– Czy na barkach był prąd?

– Ale skąd!

– To skąd oświetlenie i ogrzewanie?

– Świece. Mieliśmy stary żelazny piecyk na drewno. Był rozwalony, ale udało mi się jakoś go naprawić.

– A Tom?

– Chyba podobnie. Barki były takie same, nawet jeśli on swoją trochę odpicował.

Banks odwrócił się, patrząc na spalone barki. Piecyk na drewno mógł być przyczyną zaprószenia ognia, co wyjaśniałoby przyczynę pożaru. Być może Tom używał niebezpiecznych materiałów na rozpałkę – nafty, benzyny albo ropy. Ale to była tylko spekulacja, dopóki Geoff Hamilton i patolog nie zakończą pracy. Cierpliwości! – skarcił się w duchu Banks.

Czy istniały jakieś oczywiste motywy? Mark i Tina posprzeczali się, może więc chłopak ją pobił, a potem podpalił barkę i uciekł. Niewykluczone, jeśli jego alibi okaże się fałszywe. Banks zwrócił się do funkcjonariusza Smythe’a:

– Posterunkowy, proszę z powrotem skuć Marka, przewieźć go na komisariat i tam umieścić w areszcie.

Mark spojrzał na Banksa przerażony.

– Nie możecie tego zrobić!

– Wyobraź sobie, że możemy. Przynajmniej na dwadzieścia cztery godziny. Nadal jesteś podejrzany i nie masz stałego miejsca zamieszkania – powiedział Banks, po czym dodał: – Spójrz na to trochę inaczej. Będziesz dobrze traktowany i dostaniesz coś do jedzenia. A jeśli wszystko, co mi powiedziałeś, jest prawdą, to nie masz się czego obawiać. Byłeś karany?

– Nie.

– Czyli nie dałeś się złapać, tak? – Banks zwrócił się do Smythe’a. – Dopilnuj, żeby jego dłonie i całe ubranie sprawdzono na obecność materiałów łatwopalnych. Przekaż to dyżurnemu w izbie zatrzymań. Będzie wiedział, co zrobić.

– Nie myśli pan chyba, że to ja? – protestował Mark. – Co z Tiną? Kocham ją i nigdy bym jej nie skrzywdził.

– To rutynowe działania – wyjaśnił Banks. – Żeby eliminować podejrzanych. W ten sposób potwierdzimy twoją niewinność, nie będziemy więc musieli tracić naszego i twojego czasu na zadawanie bezsensownych pytań. – Albo udowodnimy, że jesteś winny, dodał w myślach Banks, ale to zupełnie inna para kaloszy.

– Chodź, chłopaku.

Mark zwiesił głowę. Smythe ponownie założył mu kajdanki, wziął go za ramię i zaprowadził do radiowozu. Banks westchnął. Miał za sobą długą noc, a czekał go jeszcze dłuższy dzień. Wzdłuż kanału szedł w jego stronę Geoff Hamilton.

Mgła oblepiała poczerniałe resztki spalonych barek. Kiedy dowódca jednostki straży pożarnej, który oficjalnie dowodził całą akcją, wydał zgodę na oględziny miejsca pożaru, Banks, policyjny fotograf Peter Darby, technik kryminalistyczny Terry Bradford oraz Geoff Hamilton zaczęli wkładać kombinezony ochronne. Annie obserwowała ich z daleka opatulona szynelem.

– Pożar został ugaszony, a pogorzelisko jest dozorowane – stwierdził Hamilton. – Nie runie na nas żaden sufit i pokład raczej się nie zapadnie. Ale trzeba stąpać ostrożnie. Deski pokładowe położone na stalowym kadłubie mogły się w niektórych miejscach przepalić. Nie mamy do czynienia z przestrzenią zamkniętą, nie powinno więc być problemów z zatruciem powietrza, ale i tak musimy nosić maski przeciwpyłowe. Popiół zawiera sporo trujących substancji. Mogą się wzbijać w górę od naszych kroków, a nie chcemy, żeby się dostały do płuc.

Banks sięgnął po maskę, myśląc o ilościach dymu papierosowego, które wciągnął do swoich płuc przez wszystkie te lata.

– Sprzęt gotowy? – Hamilton zwrócił się do Petera Darby’ego.

Darby zdobył się na uśmiech.

– Kamera analogowa, film trzydzieści pięć milimetrów. Kolor. Może być?

– Tak. Pamiętaj, żeby jej nie wyłączać i robić zdjęcia pod różnymi kątami. Prawdopodobnie zwłoki będą przysypane szczątkami elementów kabiny, dlatego chcę mieć je sfilmowane przed i po odsłonięciu. Zrób też ujęcia wszystkich możliwych wyjść i zwracaj specjalną uwagę na miejsca szczególnego oddziaływania ognia oraz możliwe potencjalne źródła powstania pożaru, które ci wskażę.

– Zwykle robię co najmniej dwukrotnie każdy metr kwadratowy. Oczywiście dokumentuję też całość oględzin.

– Bardzo dobrze. Idziemy.

Darby zarzucił na ramię swój sprzęt.

– I żebyście mi się nie plątali pod nogami! – zrzędził Hamilton. – Będzie nas tam zdecydowanie zbyt wielu.

Banks słyszał te narzekania już wcześniej. Hamilton chciałby jak najbardziej ograniczyć liczbę ludzi na barkach, żeby zmniejszyć ryzyko zatarcia śladów pożarowych, które i tak już są w bardzo kiepskim stanie. Musiał jednak zabrać ze sobą technika kryminalistycznego, żeby ten zabezpieczył ślady na miejscu. Fotograf też był niezbędny.

Banks poprawił maskę przeciwpyłową. Terry Bradford podniósł pękatą torbę ze sprzętem do przeprowadzania oględzin i zabezpieczania śladów i ruszyli – najpierw na barkę Toma. Wchodząc na spalony pokład, Banks musiał walczyć ze strachem. Choć nikomu tego nie wyznał, panicznie bał się ognia. Jeszcze podczas służby w policji stołecznej był świadkiem wyjątkowo drastycznych scen i potem regularnie dręczyły go nocne koszmary, w których pożar uwięził go na którymś z wyższych pięter płonącego budynku. Tym razem nie jest tak źle, powtarzał sobie w duchu. Żadnego ognia, tylko ugaszone wodą fragmenty pokładu. Ale już sama myśl o płomieniach pełzających po ścianach oraz suficie i niszczących wszystko na swojej drodze przyprawiała go o trwogę.

– Stąpajcie ostrożnie – napominał ich Hamilton. – Łatwo zniszczyć jakiś ślad na pogorzelisku, ponieważ nie zawsze go widać. Na szczęście większość wody użytej do gaszenia wyciekła przez burty, nie będziemy więc w niej brodzili.

Żeby nabrać dystansu, Banks zmusił się do skoncentrowania całej uwagi na pracy i przypomniał sobie, co wie. Pogorzelisko jest wyjątkowe, ponieważ stwarza problemy, których na innych miejscach zbrodni nie ma. Niszczycielski dla potencjalnych śladów i późniejszych dowodów w sądzie jest nie tylko ogień, ale też sam proces gaszenia pożaru. Banks i Hamilton właśnie dokonywali oględzin, ale strażacy, którzy wcześniej prowadzili akcję, prawdopodobnie zadeptali część cennych śladów. Najważniejsze było dla nich ratowanie życia. Tym razem zniszczenia mogły być mniejsze niż zazwyczaj, ponieważ strażak, który zauważył potencjalne dowody podpalenia, znał zasady oględzin miejsca przestępstwa i wiedział, jak należy postępować, żeby je zachować w jak najlepszym stanie.

Jednak to niszczycielska siła ognia stanowi chyba największy problem, rozważał dalej Banks. Płomienie i temperatura całkowicie niszczą wiele przedmiotów, inne zaś zmieniają nie do poznania. Banks pamiętał ze spalonej hurtowni, że zniekształcone i powyginane kształty, które nie kojarzyły mu się z czymkolwiek – zupełnie jak fotografie sprzętów wykonane pod nietypowym kątem, pokazywane uczestnikom emitowanych dawniej teleturniejów w celu rozpoznania – miały wyraźny kształt i konkretne przeznaczenie w oczach Hamiltona, który potrafił podnieść z podłogi jakiś czarny obiekt, zdeformowany niczym artefakt na obrazach Dalego, i rozpoznać w nim pustą puszkę, zapalniczkę, a nawet stopiony kieliszek do wina.

Barka miała dziewięć i pół albo dziesięć metrów długości. Większość drewnianego dachu i ścian uległa spaleniu, przybierając kształt czarnych, nieforemnych zgliszczy – sofy, łóżek, komody i resztek sufitu – najpierw zniszczonych przez ogień, a następnie oblanych wodą ze strażackich węży. Wyglądało na to, że po jednej stronie kajuty znajdowała się półka z książkami. Banks dostrzegł na podłodze przemoczone tomy. Przez maskę nie czuł żadnego zapachu, ale został mu w pamięci kwaśny odór spalonego plastiku, gumy oraz tkanin, który dolatywał do jego nozdrzy wcześniej, jeszcze nad brzegiem kanału. Ponieważ niemal wszystkie okna popękały, a schody i drzwi się spaliły, nie sposób było stwierdzić, czy ktokolwiek wtargnął na barkę siłą.

Banks szedł ostrożnie za Hamiltonem, który od czasu do czasu się zatrzymywał, żeby zrobić szybki szkic albo uważniej się przyjrzeć czemuś, co następnie kazał Terry’emu Bradfordowi umieścić w plastikowej torebce. Powoli przemierzali pogorzelisko. Banks słyszał pracę kamery, którą trzymał, gdy Peter Darby robił aparatem fotograficznym zdjęcia detali wskazanych mu przez Hamiltona.

– Wygląda na to, że pożar się zaczął tutaj – stwierdził Hamilton, gdy dotarli do środka części mieszkalnej.

Banks widział, że zniszczenia są w tym miejscu znacznie poważniejsze niż gdzie indziej, a stopień spalenia przedmiotów większy od tego, który widzieli dotychczas. Musieli uważnie stąpać, żeby przejść między poniewierającymi się wszędzie na podłodze spalonymi resztkami. Głos Hamiltona tłumiła maska, ale Banks wystarczająco dobrze rozumiał jego słowa.

– To ognisko powstania pożaru. Wyraźnie widać, że podłoga jest wypalona bardziej niż po przeciwległej stronie. – Hamilton podniósł nadpalony kawałek drewna. – Ogień przemieszcza się do góry, dlatego należy zakładać, że powstał w najniższym punkcie obszaru o największym wypaleniu. To tutaj. – Hamilton zdjął maskę i kazał Banksowi zrobić to samo.

Inspektor zastosował się do polecenia.

– Czuje pan coś? – zapytał Hamilton.

Odór spalonej gumy mieszał się z zapachem popiołu, ale Banks poczuł coś jakby znajomego.

– Terpentyna? – powiedział niepewnie.

Hamilton wyjął z torby na narzędzia jakiś mały gadżet w kształcie tuby, a następnie schylił się, żeby ustawić go nad podłogą.

– To detektor fotojonizacyjny, znany jako wąchacz – wyjaśnił. – Powinien nam powiedzieć, czy używano tu cieczy łatwopalnych i... – Hamilton włączył urządzenie. – Rzeczywiście, użyto przyśpieszacza.

Hamilton polecił Terry’emu Bradfordowi, żeby szuflą nagarnął mniej więcej dwa, trzy litry spalonych szczątków do szklanego słoja, a następnie szczelnie go zamknął. – Do chromatografii gazowej – powiedział i kazał Bradfordowi zrobić to samo w innych częściach pomieszczenia. – Wygląda na pożar z kilkoma ogniskami – wyjaśnił. – Dokładne oględziny pozwalają stwierdzić, że w tym pomieszczeniu ogień pojawił się w kilku miejscach, połączonych wąskimi liniami większego zwęglenia, tak zwanymi wstęgami.

Banks wiedział, że pożar z kilkoma ogniskami sugeruje podpalenie, wiedział też jednak, że jest jeszcze za wcześnie, by mógł zmusić Hamiltona, aby to przyznał. Peter Darby pstryknął kilka zdjęć swoim pentaxem.

– Czy woda, której użyli strażacy, nie zmyła śladów przyśpieszacza? – zapytał.

– Wbrew temu, co można by przypuszczać, woda doskonale spowalnia cały proces odparowania, ponieważ obniża temperaturę. W rzeczywistości konserwuje ślady przyśpieszaczy. Może mi pan wierzyć, że jeśli używano tutaj jakichkolwiek cieczy łatwopalnych, a wskazania wąchacza każą przypuszczać, że tak, to ich ślady zachowały się w resztkach dywanu oraz desek podłogowych.

Terry Bradford pochylił się, żeby usunąć z podłogi nadpalony fragment sufitu i odsłonił całkowicie niemal spalone ludzkie zwłoki leżące na brzuchu. Najpierw nie sposób było stwierdzić, czy należały do mężczyzny czy do kobiety, ale Banks założył, że to najprawdopodobniej osobnik, którego Mark znał jako Toma. Wydawało się, że był to człowiek niskiego wzrostu, Banks wiedział jednak, że ogień czasem zmienia ludzkie ciało nie do poznania. Do pękniętej czaszki wciąż przylegało kilka kępek rudych włosów, w niektórych miejscach ogień zwęglił fragmenty ciała. Mimo to wciąż widać było kawałki niebieskiej dżinsowej koszuli na plecach i resztki dżinsowych spodni, które ofiara niewątpliwie miała na sobie w chwili śmierci.

– To dziwne – stwierdził Hamilton, pochylając się, żeby dokładniej obejrzeć ciało.

– Co?

– Ludzie, których pokonał ogień albo wdychany dym i gazy pożarowe, zwykle upadają na plecy – wyjaśnił Hamilton. – Dlatego tak często widzi się kolana i pięści uniesione w tak zwanej pozycji bokserskiej. Powoduje ją skurcz mięśni wskutek gwałtownego wzrostu temperatury od płomieni. Proszę spojrzeć, widać głębsze wypalenia dookoła zwłok, w miejscu, gdzie łatwopalna ciecz wsiąk ła w szczeliny między deskami, to samo zobaczymy prawdopodobnie pod ciałem. Zwęglenie jest wyraźnie większe wokół miejsca znalezienia zwłok, a zniszczenia znacznie poważniejsze w tej części pomieszczenia.

– Niech mi pan powie, czy miałby szansę uciec, gdyby był przytomny i świadomy w momencie powstania pożaru? – zapytał Banks.

– Trudno stwierdzić – odpowiedział Hamilton. – Leży na brzuchu, głową w kierunku źródła ognia. Gdyby próbował uciec, najprawdopodobniej szedłby albo się czołgał w przeciwnym kierunku, do wyjścia.

– Ale czy byłby w stanie stąd uciec, gdyby widział rozprzestrzeniający się ogień?

– Wiemy, że runęła na niego część sufitu. Niewykluczone, że stało się to, zanim zdołał uciec. Może był naćpany, albo pijany, kto wie? Nie wciągnie mnie pan w spekulacje na ten temat. Obawiam się, Banks, że trzeba będzie poczekać na wyniki sekcji zwłok oraz badań toksykologicznych, żeby odpowiedzieć na pańskie pytania.

– Jakieś ślady pojemnika po cieczy albo zapałek lub zapalniczki?

– Jest tu wiele potencjalnych pojemników, ale na żadnym nie napisano drukowanymi literami nazwy cieczy łatwopalnej. Trzeba je wszystkie przebadać. Możliwe, że do wzniecenia pożaru użyto zapałki, z której niestety niewiele pozostało.

– A więc działanie celowe?

– Jeszcze nie wyciągnąłem ostatecznych wniosków, ale wygląda mi to podejrzanie. Tyko że z pożarami nigdy nic nie wiadomo. Może mężczyzna był pijany, przypadkiem wylał na siebie ciecz łatwopalną, stanął w płomieniach i spanikował? Tak się czasem dzieje. Widziałem już podobne przypadki. Poza tym gwałtowne wdychanie dymu prowadzi do utraty przytomności albo dezorientacji oraz sprawia, że mylnie ocenia się sytuację. Czasem widzimy na miejscu pożaru, że ofiary biegły wprost w płomienie, zamiast od nich uciekać. Na razie pozostańmy więc przy stwierdzeniu, że przyczyna pożaru jest wątpliwa, okej?

Banks spojrzał na spalone zwłoki.

– Jeśli lekarz zdoła cokolwiek orzec na podstawie tego, co po nim zostało.

– Byłby pan zaskoczony, jak rzadko ciało ulega w pożarze takiemu zniszczeniu, że dobry patomorfolog nie może niczego wywnioskować – powiedział Hamilton. – Zgaduję, że dostanie pan doktora Glendenninga?

Banks skinął głową.

– Jeden z najlepszych.

Hamilton poinstruował Terry’ego Bradforda, żeby pobrał więcej próbek, po czym przeszli na dziób, który niemal się stykał z sąsiednią barką. Poczekali chwilę, aż Peter Darby zmieni film w kamerze oraz aparacie fotograficznym.

– Niech pan spojrzy tutaj! – Hamilton wskazywał na wyraźnie widoczną linię bardziej wypalonego drewna, która biegła od części mieszkalnej, blisko ogniska pożaru, do samego dziobu i dalej przez rufę do części mieszkalnej na drugiej barce. – Kolejna wstęga – stwierdził. – Struga cieczy łatwopalnej, mającej rozprzestrzenić ogień w inne miejsce. W tym przypadku z jednej barki na drugą.

– Czyli sprawca, kimkolwiek był, chciał spalić obydwie łodzie?

– Na to wygląda. – Hamilton zmarszczył brwi. – Ale jedna wąska wstęga to niewiele. Jak... sam nie wiem... Jak szybki cios pięścią. Nie wystarczy. Tak stwierdzam po namyśle.

– Do czego pan zmierza?

– Nie wiem. Ale jeśli ktoś naprawdę chciał doprowadzić do zniszczenia drugiej barki wraz z tym, kto na niej przebywał, to zapewne bardziej by się postarał. Nie twierdzę oczywiście, że tak było.

– Może zabrakło mu czasu? – spekulował Banks.

– Niewykluczone.

– Albo przyśpieszacza?

– Takiego wyjaśnienia też nie da się wykluczyć – odpowiedział Hamilton. – Ale równie dobrze mogło to mieć na celu zagmatwanie sprawy. Tak czy owak kolejna osoba straciła życie.

Ciało na drugiej barce leżało zawinięte w spalony śpiwór. Mimo kilku pęcherzy na policzkach i czole Banks bez wątpliwości stwierdził, że to zwłoki młodej dziewczyny. Miała raczej spokojny wyraz twarzy i jeśli zmarła wskutek wdychania dymu oraz gazów pożarowych, to nie poczuła ognia. Jej metalowy kolczyk tuż pod dolną wargą, jak przypuszczał Banks, bardzo się rozgrzał w wyniku pożaru. Zapewne to wyjaśniało większe spalenie skóry wokół stalowej ozdoby. Banks miał nadzieję, że tego też nie poczuła. Jedna zwęglona ręka leżała na zewnątrz śpiwora obok czegoś, co wyglądało na przenośny odtwarzacz płyt kompaktowych.

– Ciało powinno się zachować we względnie dobrym stanie, bo jest w śpiworze – stwierdził Hamilton. – Zwykle są one produkowane z materiałów niepalnych. I te pęcherze na twarzy!

– O czym świadczą? – zaciekawił się Banks.

– Pęcherze świadczą zwykle o tym, że ofiara jeszcze żyła, gdy powstał pożar. – Upewniwszy się, że Peter Darby sfilmował już i sfotografował wszystko, co należy, Hamilton pochylił się po dwa przedmioty, które leżały na podłodze obok śpiwora.

– Co to? – zainteresował się Banks.

– Pewności nie mam – stwierdził ostrożnie Hamilton – ale uważam, że jedno to strzykawka, a drugie – łyżeczka.

Wręczył obydwa przedmioty Terry’emu Bradfordowi, a ten włożył je do szklanego słoja, najpierw jednak wyjął ze swojej torby korek i zatknął go na czubku igły.

– Ogień na pewno ją wysterylizował, ale z igłami nigdy dość ostrożności – powiedział.

Tymczasem Hamilton znów się schylił, tym razem żeby zeskrobać z podłogi, także obok śpiwora, coś, co Bradford umieścił w kolejnym słoju.

– Wygląda na to, że dziewczyna używała świeczki – zawyrokował Hamilton. – Prawdopodobnie do podgrzania tego, co sobie wstrzyknęła. Gdybym nie miał pewności, że ogień się zaczął na sąsiedniej barce, powiedziałbym, że to możliwa przyczyna pożaru. Nieraz widziałem takie rzeczy: ćpun zasypia nad zapaloną świeczką i nieszczęście gotowe. Ale świeczki bywają też prymitywnym zapalnikiem czasowym.

– Tutaj nie mamy do czynienia ani z jednym, ani z drugim? – upewniał się Banks.

– Nie. Źródło ognia zdecydowanie znajduje się w sąsiedztwie. Byłby to zbyt duży zbieg okoliczności, gdyby dwa pożary powstały równocześnie z dwóch różnych przyczyn. Poza tym widzimy tutaj znacznie mniejsze zniszczenia.

Banks czuł, że zaraz rozboli go głowa. Ponownie spojrzał na ciało dziewczyny, ściskając kciukiem i palcem wskazującym grzbiet nosa nad maską przeciwpyłową, dopóki jego oczy nie napełniły się łzami. Odwrócił wzrok, patrząc w mgłę, akurat na czas, żeby zobaczyć, jak doktor Burns, biegły lekarz, idzie w kierunku barek ze swoją czarną torbą.

Rozdział 2

Andrew Hurst mieszkał w domku śluzowego, małym i nijakim, położonym blisko kanału, mniej więcej półtora kilometra na wschód od ślepej odnogi kanału, na której spaliły się barki. Wysoki i wąski budynek wzniesiono z czerwonej cegły, pokryto łupkową dachówką, a w miejscu, gdzie ściany schodziły się z dachem, zamontowano antenę satelitarną. Mimo wczesnej pory Hurst był na nogach. Wysoki i chudy, po czterdziestce, z rzednącymi brązowymi włosami, miał na sobie dżinsy i czerwoną bluzę sportową zapinaną na zamek błyskawiczny.

– Spodziewałem się was – oznajmił, gdy Banks i Annie pokazali legitymacje. Jego jasnoszare oczy odrobinę dłużej patrzyły na Annie. – Pewnie chodzi o ten pożar.

– Istotnie – potwierdził Banks. – Możemy wejść?

– Proszę. Wybraliście doskonałą porę. Właśnie skończyłem śniadanie. – Cofnął się, wpuszczając gości. – Pierwszy pokój na lewo. Wezmę państwa płaszcze.

Podali mu okrycia i weszli do pokoju pełnego półek. Na nich stały setki, może tysiące płyt winylowych: longplaye, single czterdziestopięcioobrotowe oraz epki, wszystkie ułożone w równe rzędy. Banks spojrzał porozumiewawczo na Annie, zanim usiedli w fotelach, które wskazał Hurst.

– Robią wrażenie, prawda? – stwierdził Hurst z uśmiechem. – Kolekcjonuję płyty winylowe od dwunastego roku życia. Są moją wielką pasją. Oczywiście oprócz kanałów i ich historii.

– Rzeczywiście – przytaknął Banks, wciąż poruszony ogromem kolekcji. Przy innej okazji już klęczałby przy półkach, przeglądając okładki.

– Założę się, że natychmiast znajdę wszystko, co tylko przyjdzie mi do głowy. Wiem, gdzie leży każda płyta. Kathy Kirby, Matt Monro, Vince Hill, Helen Shapiro, Joe Brown, Vicki Carr. Proszę bardzo, niech mnie państwo sprawdzą! No, proszę.

Chryste, pomyślał Banks, przecież to czubek. Tylko tego im było trzeba!

– Panie Hurst – zaczął – z przyjemnością poddałbym próbie pański system katalogowania zbiorów i zapoznał się z całą kolekcją, ale czy moglibyśmy najpierw porozmawiać o pożarze? Na tych barkach zginęło dwoje ludzi.

Hurst sprawiał wrażenie rozczarowanego, jak dziecko pozbawione nowej zabawki. Ciągnął swój wywód ostrożnie, niepewny, czy włada jeszcze uwagą publiczności.

– Bo widzicie państwo, płyty nie są ułożone alfabetycznie, tylko według daty wydania. Na tym polega mój sekret.

– Panie Hurst, płyty zostawmy na później, bardzo proszę – Annie wsparła Banksa. – Musimy zadać panu kilka ważnych pytań.

Hurst rzucił jej pełne urazy, ponure spojrzenie, ale wydawał się rozumieć sytuację. Przesunął dłonią po włosach.

– Tak, wiem. Proszę mi wybaczyć, że tak paplam. To chyba szok. Zawsze dużo mówię, gdy jestem zestresowany. Naprawdę mi przykro z powodu tego, co się stało. W jaki sposób...

– Nie wiemy, jaka była przyczyna pożaru, ale uznajemy ją za podejrzaną – wyjaśnił Banks. Geoff Hamilton użył słowa „wątpliwa”. Wiedział równie dobrze jak Banks, że pożar nie zaczął się przypadkiem. – Dobrze zna pan okolicę? – zapytał.

Hurst kiwnął głową.

– Myślę o niej jako o moim odcinku kanału. Czuję się odpowiedzialny.

– Za ślepą odnogę też?

– Tak.

– Co może mi pan powiedzieć o mieszkańcach tych barek?

Hurst podniósł czarną oprawę swoich okularów i potarł prawe oko.

– Ściśle rzecz ujmując, to nie są zwykłe barki, wie pan?

– Jak to?

– To barki rzeczne. Zwykłe barki transportowe są szersze i nie mogłyby manewrować na tym kanale.

– Ach tak? Jednak chciałbym się dowiedzieć, co pan powie o tych dzikich lokatorach.

– Niewiele. Dziewczyna była miła. Blada i chuda, biedactwo, wcale nie wyglądała dobrze, ale miała słodki uśmiech i była całkiem ładna. Zawsze się ze mną witała, ilekroć ją widziałem oczywiście. Ale to nie zdarzało się często.

Zapewne mówi o Tinie, pomyślał Banks, przypominając sobie pokryte pęcherzami zwłoki w spalonym śpiworze, poczerniałe ramię, w które wstrzyknęła sobie ostatnią działkę. – A jej chłopak, Mark?

– Tak ma na imię? Zawsze wydawał mi się trochę podejrzany. Jakby coś knuł albo miał zaraz coś zbroić.

Doświadczenie mówiło Banksowi, że wiele dzieciaków w wieku Marka i młodszych sprawia takie wrażenie.

– Co pan wie o facecie z drugiej łodzi?

– Artysta.

Banks spojrzał na Annie, która uniosła brwi.

– Skąd pan wie, że był artystą?

– Zaraz po tym, jak się tutaj wprowadził, zamontował świetlik oraz pomalował zewnętrzne ściany kajuty, dlatego uznałem, że na pewno wynajął albo kupił tę łódź i złożyłem mu sąsiedzką wizytę.

– Jak przebiegła?

– Przyjął mnie w drzwiach. Odwiedziny najwyraźniej nie były mu w smak. Nieelegancko się zachował.

– Ale powiedział panu, że jest artystą?

– Oczywiście, że nie. Przyjął mnie w drzwiach, ale stamtąd też widać, co jest w środku, prawda?

– Co więc pan zobaczył?

– Zobaczyłem sprzęt i wyposażenie pracowni malarskiej. Sztalugę, tubki farby, palety, ołówki, węgiel rysunkowy, stare szmaty, sterty płócien i papierów oraz mnóstwo książek. Bałagan był potworny, a smród jeszcze większy.

– Co tak śmierdziało?

– Nie wiem. Terpentyna. Farby. Klej. Właśnie, może facet wąchał klej. Braliście to pod uwagę?

– Dotychczas nie, ale dziękuję za tę sugestię. Jak długo tam mieszkał?

– Mniej więcej pół roku. Od lata.

– Czy widział pan go przedtem?

– Raz albo dwa. Przechadzał się po ścieżce holowniczej ze szkicownikiem w dłoni.

Może miejscowy, pomyślał Banks, to zapewne ułatwiłoby zebranie o nim informacji. Była żona Banksa, Sandra, pracowała kiedyś w galerii sztuki Eastvale Community Centre, dlatego wciąż miał tam znajomą. Perspektywa spotkania z Marią Phillips była mniej więcej tak samo kusząca jak randka z Cillą Black, ale Maria prawdopodobnie mogłaby mu pomóc. Miejscowy światek artystyczny miał przed nią niewiele tajemnic, do tego zbierała wszystkie plotki. Znał też Lesliego Whitakera, właściciela jedynego antykwariatu w Eastvale, który dorabiał sobie jako marszand.

– Co jeszcze może pan o nim powiedzieć?

– Nic. Prawie go nie widywałem. Zapewne całymi dniami malował, zamknięty w kajucie. Zagubił się w swoim własnym świecie. Albo ćpał. Ale to przecież nic zaskakującego u artysty, prawda? Nie mam pojęcia, jakie bohomazy malował. Moim zdaniem cała nowoczesna sztuka...

Banks zauważył, że Annie przewraca oczami i pociąga nosem, przewracając kartkę w swoim notatniku.

– Wiemy, że miał na imię Tom – przerwał gospodarzowi Banks. – Zna pan może jego nazwisko?

Hurst był niezadowolony, że przerwano mu krytyczną ocenę sztuki nowoczesnej.

– Nie – odpowiedział.

– Wie pan, do kogo należą te barki?

– Nie mam pojęcia. Ale ktoś powinien był się nimi zająć. Bo widzi pan, one nie zostały całkiem zdewastowane. To wstyd i hańba, żeby je tak zostawić.

– Dlaczego więc właściciel niczego nie zrobił?

– Myślę, że z braku pieniędzy.

– Mógł więc je sprzedać – stwierdził Banks. – Barki rzeczne na pewno przynoszą niezłe dochody. Ludzie lubią spędzać wakacje na wodzie.

– Owszem – zgodził się Hurst. – Ale nabywca musiałby ponieść spore nakłady, żeby turyści chcieli z nich korzystać. Może pan nie wie, ale to były barki ciągnięte przez konie, a na takie nie ma dzisiaj wielkiego zapotrzebowania. Trzeba by więc zamontować silniki. Do tego centralne ogrzewanie, elektryczność i bieżącą wodę. Kosztowny interes. Turyści lubią pływać po kanałach, owszem, ale wymagają komfortowych warunków.

– Wróćmy do artysty Toma – zasugerował Banks. – Czy kiedykolwiek widział pan jego prace?

– Jak już mówiłem, cała współczesna sztuka to jedna wielka bzdura. Damien Hirst i podobne pierdoły. Weźmy na przykład Nagrodę Turnera...

– Mimo to ludzie są skłonni wydawać fortunę na te pierdoły – wtrąciła Annie. – Widział pan jakieś jego obrazy? Jeśli będziemy mieli choćby ogólne pojęcie o tym, co tworzył, ułatwi nam to ustalenie jego tożsamości.

– No cóż, o gustach się nie dyskutuje. Ale nie, nie widziałem żadnego z jego obrazów. Gdy składałem mu wizytę, sztaluga stała pusta. Może to był jakiś ekscentryk? Cierpiący geniusz. Może trzymał fortunę pod materacem swojego łóżka i ktoś go zabił, żeby mu ją ukraść?

– Dlaczego pan sądzi, że został zabity?

– Nie sądzę. Rozważam tylko głośno możliwości, i tyle.

– Teren wokół barek wygląda na raczej nieprzystępny – zmienił temat Banks. – Którędy najwygodniej się tam dostać?

– Od ścieżki holowniczej – odpowiedział Hurst. – Ale najbliższy most jest na wschód stąd, każdy więc, kto się tam wybiera, musi minąć mój domek.

– Widział pan kogoś dzisiejszej nocy? Czy ktokolwiek szedł po ścieżce w stronę barek?

– Nie, ale oglądałem telewizję, mogłem więc nie zauważyć.

– Czy jest jakaś inna droga?

Hurst zastanawiał się przez chwilę, marszcząc brwi.

– Jeśli wykluczyć pokonanie kanału wpław, czego nikt o zdrowych zmysłach nie chciałby robić, zwłaszcza o tej porze roku, to powiedziałbym, że druga najlepsza droga prowadzi od szosy przez las, bezpośrednio na zachód. Jeśli pamięć mnie nie myli, jest tam mała zatoczka parkingowa, którą dzieli od barek najwyżej sto metrów. Od miejsca, gdzie leśna droga dociera do drogi krajowej, trzeba by przejść półtora kilometra.

Banks zapamiętał, że wozy strażackie zaparkowały w miejscu, gdzie leśna droga raptownie skręcała. Za tym zakrętem biegła wzdłuż kanału. On i Annie zostawili swoje auta za pojazdami straży. Miał nadzieję, że nie zatarli żadnych śladów, które mogły się tam zachować. Poprosi sierżanta Nowaka i techników kryminalistycznych, żeby dokładnie zbadali ten konkretny fragment terenu.

– Czy kręcą się tutaj jacyś obcy? – zapytał.

– Latem wielu, ale o tej porze roku zwykle jest spokojnie.

– A przy odnodze kanału? Tam też się pojawiają?

– Mieszkam półtora kilometra od niej. Nie zajmuję się szpiegowaniem. Czasem widywałem mieszkańców barek, jadąc na rowerze po ścieżce holowniczej, to wszystko.

– Ale zauważył pan pożar?

– Nie dało się go przeoczyć.

– Dlaczego nie?

Hurst podniósł się z miejsca.

– Proszę za mną. – Spojrzał na Annie i uśmiechnął się. – Z góry przepraszam za bałagan. To jedna z zalet kawalerskiego życia, że człowiek nie musi wszystkiego sprzątać i kłaść na swoje miejsce.

Annie wytarła nos. Banksa wcale nie zaskoczyła wiadomość, że Hurst jest kawalerem.

– Z wyjątkiem kolekcji płyt – uzupełnił.

Hurst odwrócił się i popatrzył na Banksa jak na wariata.

– Chyba pan rozumie, że to coś zupełnie innego?

Banks i Annie spojrzeli na siebie znacząco i po skrzypiących schodkach ruszyli za gospodarzem do pokoju na lewo. Miał rację co do bałaganu. Sterty ubrań czekających na upranie, chwiejny stos książek przy nieposłanym łóżku, wiele z nich o historii kanałów. Banks zauważył kilka hitów Toma Clancy’ego, Fredericka Forsytha i Kena Folletta, wszystko tanie wydania w miękkich oprawach. W powietrzu wisiał smród niepranych skarpet i zastałego potu. Banks pomyślał, że w tym wypadku zatkany nos Annie działa na jej korzyść.

Ale Hurst miał rację. Za oknem sypialni roztaczał się widok na brzeg kanału po zachodniej stronie, w kierunku ślepej odnogi. Teraz unosiła się mgła, ale przez całą noc i wczesny poranek powietrze było przejrzyste. Hurst nie widział samej odnogi, ponieważ zasłaniały ją drzewa, ale na pewno nie mógłby przeoczyć płomieni, gdy przed snem podszedł do okna, żeby zaciągnąć zasłony.

– Co pan miał na sobie? – zapytał Banks.

– Na sobie?

– Tak, pytam o ubranie. Co pan włożył, jadąc wczoraj na rowerze do pożaru.

– Ach, o to chodzi. Dżinsy, koszulę i gruby wełniany sweter, a na to anorak.

– Czy te same dżinsy ma pan teraz na sobie?

– Nie, przebrałem się.

– A gdzie są tamte?

– Pyta pan o dżinsy?

– Tak, panie Hurst. Pańskie ubranie będzie nam potrzebne do badań.

– Nie myśli pan chyba, że ja...

– Proszę mi dać te rzeczy.

– Musiałem je uprać – stwierdził Hurst. – Bardzo nieładnie pachniały dymem i spalenizną.

Banks zmierzył wzrokiem stertę ubrań czekających na upranie, po czym spojrzał na Hursta.

– Chce pan mi powiedzieć, że tak szybko znalazł pan czas, żeby uprać rzeczy, które miał pan na sobie wczoraj wieczorem?

– Właśnie tak... Zrobiłem to zaraz po powrocie do domu. Wiem, że to dziwnie brzmi, ale czy mogłem przypuszczać, że będzie pan chciał poddać je jakimś badaniom?

– Co z anorakiem?

– Anorak też...

– Uprał pan anorak?

Hurst przełknął ślinę.

– Z metki wynikało, że można prać w pralce.

Banks westchnął. Ślady cieczy łatwopalnych mogą przetrwać gaszenie pożaru, bo strażacy używają zimnej wody. Proszek i wrzątek usuną pewnie wszystko.

– Mimo to je weźmiemy – zapowiedział. – Co z butami? Też włożył je pan do pralki?

– To niedorzeczne!

– Dziękujmy Bogu choć i za to – powiedział Banks, gdy schodzili po schodkach. – O której godzinie zwykle pan się kładzie?

– O której chcę. Kolejna zaleta kawalerskiego życia. Wczoraj wieczorem oglądałem dobry film.

– Jaki?

– Ach, stara policyjna sztuczka, żeby sprawdzić, czy nie kłamię? No cóż, to prawda, że nie mam alibi. Byłem sam przez cały wieczór. Właściwie przez cały dzień. Ale naprawdę oglądałem O jeden most za daleko na Sky Cinema. Filmy wojenne to kolejna moja pasja.

Hurst zaprowadził ich do maleńkiej kuchni, gdzie unosił się zapach skisłego mleka. Anorak wisiał na oparciu krzesła, wciąż wilgotny, a reszta ubrań suszyła się w suszarce. Hurst wygrzebał plastikową reklamówkę i Banks wepchnął do niej ciuchy razem z butami, które stały na wycieraczce w przedpokoju.

– O której skończył się film? – zapytał Banks, gdy wrócili do salonu.

– O pierwszej. Może pięć po, albo jakoś tak. Programy nigdy się nie kończą o równej godzinie, zauważył pan?

– Gdy więc wyjrzał pan przez okno swojej sypialni około pierwszej w nocy...

– Zanim dokonałem wieczornych ablucji, był już pewnie kwadrans po.

Ablucje. Banks nie słyszał tego słowa od lat.

– W porządku – ciągnął. – Mniej więcej kwadrans po pierwszej, gdy wyjrzał pan przez okno swojej sypialni, co pan zobaczył.

– Jak to co? Płomienie.

– Zorientował się pan, co płonie?

– Natychmiast. Drewniane łodzie to śmiertelna pułapka. Deski ponad poziomem wody są suche jak szczapy.

– Wiedział pan więc, co się dzieje?

– Oczywiście, że tak.

– Jak pan zareagował?

– Wsiadłem na rower i pojechałem ścieżką wzdłuż kanału.

– Ile to panu zajęło?

– Nie wiem. Nie mierzyłem czasu.

– Mniej więcej? Pięć minut, dziesięć?

– Nie jeżdżę szybko. W każdym razie nie pędziłem, jakbym chciał wygrać Tour de France.

– Czyli, powiedzmy, dziesięć minut.

– Powiedzmy.

– Co pan zrobił potem?

– Zadzwoniłem po straż pożarną.

– Skąd?

Klepnął się po kieszeni.

– Z komórki. Zawsze mam ją przy sobie. Na wszelki wypadek... Funkcjonariusze British Waterways lubią wiedzieć, co się dzieje.

– Pracuje pan dla British Waterways?

– Formalnie nie. To znaczy nie jestem tam zatrudniony. Staram się po prostu być użyteczny. Gdyby te dwie barki nie znajdowały się w takim opłakanym stanie i gdyby nie stały zacumowane w tak ustronnym miejscu, to inspektorzy British Waterways na pewno coś by z nimi zrobili.

– O której pan zadzwonił po straż?

– Nie pamiętam.

– Czy będzie pan zaskoczony, słysząc, że wezwanie zarejestrowano o pierwszej trzydzieści jeden?

– Skoro pan tak mówi.

– Owszem. To piętnaście minut po tym, jak pan zobaczył, że się pali, i wsiadł na rower.

Hurst mrugnął oczami.

– Tak.

– Co pan robił po wezwaniu strażaków?

– Czekałem, aż przyjadą.

– Nie przyszło panu do głowy, żeby coś zrobić?

– Na przykład co?

– Sprawdzić, czy ktoś się znajduje na pokładzie.

– Ma mnie pan za szaleńca? Nawet strażacy nie ryzykowali wejścia na pokład, dopóki nie oblali go wodą, a mieli na sobie ubrania ochronne.

– Tylko że wtedy było już za późno.

– Co pan chce powiedzieć?

– Nikt już nie żył.

– No cóż... Tłumaczyłem im, jakie to niebezpieczne. Znaczy mieszkanie na barce. Pewnie któreś z nich używało zdezelowanego piecyka. I ta terpentyna. Wiem, wiem, zima była łagodna, ale mimo wszystko... Mamy styczeń.

– Panie Hurst, co pan myślał, widząc łunę nad linią drzew, gdy wsiadał pan na rower? – zapytała Annie.

Hurst spojrzał na nią z wyraźnym zakłopotaniem.

– Że muszę ustalić, co się dzieje.

– Sam pan przecież stwierdził, że nie było wątpliwości.

– Przecież musiałem mieć pewność, prawda? Nie mogłem wszczynać alarmu na podstawie domysłów.

– Jak pan sądzi, co jeszcze mogło dawać pomarańczową łunę?

– Nie wiem. Nie myślałem logicznie. Po prostu wiedziałem, że muszę tam pojechać.

– Mimo to nie zrobił pan nic po przybyciu na miejsce.

– Było za późno. Już to mówiłem. Nie mogłem nic zrobić. – Hurst pochylił się do przodu, agresywnie wysuwając dolną szczękę. Spojrzał na Banksa. – Niech pan posłucha. Nie wiem, do czego ona zmierza, ale...

– To proste – przerwał mu Banks. – Detektyw Cabbot się dziwi, dlaczego postanowił pan przejechać na rowerze półtora kilometra po ścieżce holowniczej, i to powoli, skoro już pan wiedział, że barki się palą, że są drewniane, a deski wyschły tak bardzo, że spłoną w mgnieniu oka. Mnie także to dziwi. Zastanawiam się też, dlaczego nie zrobił pan tego, co zrobiłby każdy normalny człowiek na pana miejscu. Dlaczego nie wezwał pan straży pożarnej od razu. Stąd.

– Nie ma powodu, żeby się wściekać. Nie myślałem logicznie. Już mówiłem. Nikt nie myśli logicznie w takiej sytuacji... To szok. Może ma pan rację. Teraz myślę, że powinienem był zadzwonić od razu. Ale... – Pokręcił wolno głową.

– Czekałem, aż pan powie, że wsiadł pan na rower, żeby sprawdzić, czy coś da się zrobić. Jakoś pomóc tam na miejscu – stwierdził Banks.

Hurst tylko się na niego gapił z opuszczoną dolną szczęką. Poprawił okulary.

– Ale pan tego nie powiedział – ciągnął Banks. – Nie spróbował pan nawet skłamać.

– Co to znaczy?

– Nie wiem, Andrew. Niech pan mi powie. Przychodzi mi do głowy tylko tyle, że chciał pan się pozbyć tych barek oraz ludzi, którzy na nich nielegalnie mieszkali, że nie wezwał pan straży pożarnej natychmiast, gdy zauważył pan pożar i że włożył pan swoje ubrania do pralki. Zapewne nie można pana winić za to, że nie wskoczył pan na płonący pokład, ale te piętnaście minut, kiedy pedałował pan po ścieżce holowniczej, zwlekając z sięgnięciem po telefon, mogło bardzo wiele zmienić. Zastanawiam się też, czy wtedy był pan tego świadomy. – Banks spojrzał na Annie i obydwoje podnieśli się z foteli. – Niech pan nie wstaje – powiedział do Hursta. – Sami znajdziemy drogę. I proszę się nie oddalać od miejsca zamieszkania. Wkrótce znów będziemy chcieli z panem porozmawiać.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

18 stycznia

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

PLAYING WITH FIRE

Copyright © 2004 by Peter Robinson

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Tłumacz dziękuje st. bryg. Pawłowi Frątczakowi z Komendy Głównej PSP za konsultację pożarniczą.

Redakcja: Mariusz Kulan

Korekta: Iwona Wyrwisz, Magdalena Bargłowska

ISBN: 978-83-7508-952-3

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2013

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl