Copyright © Monika Sawicka, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadzący: Szymon Langowski

Redakcja, korekta, skład i łamanie: panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Anna Damasiewicz

Zdjęcie na okładce: Marc Owen/Arcangel

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

eISBN 978-83-7976-081-7

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

PROLOG

Maya do córki

Dziękuję, chociaż nie wiem, komu powinnam dziękować za Ciebie, Córeczko moja najsłodsza. Pojawiłaś się w moim życiu dokładnie wtedy, gdy planowałam je zakończyć. Po piekle, z którego się wydostałam, zostały mi oparzenia trzeciego stopnia, rany na ciele i duszy. Moje ciało płonęło żywym ogniem, każdej nocy i każdego dnia. Bolało mnie wszystko, trochę mniej, gdy chodziłam na terapię, ale ból wracał bardzo szybko. Żyłam tylko dla mojej Mamy i młodszej siostry, obiecałam im to, ale coraz bardziej słabłam w tej obietnicy, czułam, że nie dotrzymam danego słowa. Jechałam na barbituranach i opiatach, zaliczałam dni bez nadziei na cokolwiek. Tkwiłam w traumatycznej przeszłości, nie dostrzegając sensu w kolejnym wschodzie słońca, w zaznaczających upływ czasu porach roku, w kolejnych urodzinach. Bezwładnie huśtałam się na wahadle zegara. Przyzwyczajałam się. Zrezygnowana, poddałam się, zgodziłam na bezsens, bezruch i nijakość. Stałam się przezroczysta. Znikałam. I gdy już byłam bliska rozpłynięcia się w toksycznej mgle, pewnego dnia zadzwonił telefon i pojawiłaś się Ty…

Dopóki krzywda, dopóty walka! Przez krew

i śmierć, przez ruiny i mogiły, z nadzieją

czy przeciw nadziei, walka z piekłem ziemi

w imię nieba, które na ziemię zstąpi…

Eliza Orzeszkowa, Gloria victis

DZISIAJ

Każda decyzja ma wpływ na nasze życie i zmienia jego bieg. Czy gdybym mogła za sprawą złotej rybki czy czarodziejskiej różdżki przeżyć życie jeszcze raz – zmieniałabym coś, cokolwiek? Mimo ciężaru, jaki niosę w plecaku doświadczeń – niestety głównie tych bolesnych – nie potrafię odpowiedzieć zdecydowanie: tak. Tak, zmieniłabym – wszystko, cokolwiek. Oszalałam? Raczej nie – choć co to w ogóle znaczy być normalnym? Kiedyś przeczytałam wywiad z liderem Kornu, Jonathanem Davisem. Jego słowa przypominam sobie w chwili, gdy wątpię w siebie: „Śmiejecie się ze mnie, ponieważ jestem inny, a ja śmieję się z was, ponieważ wszyscy jesteście tacy sami”.

Rzecz jednak w tym, by nikt z nikogo się nie śmiał, nie szydził, nie drwił – bo to zabija. Niektórych powoli, wypalając od wewnątrz, innych czasem dosłownie – złe słowa są jak palce zaciskające pętlę na cudzej szyi. Życie rzadko daje jednoznaczne odpowiedzi. Każe nam myśleć. Podobno myślenie w nadmiarze szkodzi, ale jakieś minimum jest mile widziane. Od dwudziestu kilku lat myślę stanowczo za dużo; był czas, gdy chciałam myślenie wyłączyć, marzyłam o tym, żeby raz na zawsze zapomnieć. To ironia, że czas najgłębiej zawsze wyryje w nas to, o czym zapomnieć chcemy. Całkiem jakby coś dawało nam przekaz – pamiętaj o tym, co bolało najbardziej, żeby po raz drugi nie pozwolić siebie skrzywdzić. Ucz się, człowieku, ucz, bo życie to lekcja bez dzwonka na przerwę, szkoła, w której zabrakło woźnych. Ale umówmy się: nie chce nam się uczyć albo robimy to niechętnie, a pamięć mamy wybiórczą. Ja na przykład długo czekałam na dzwonek.

Kiedyś miałam na imię Eliza, ale dziś jestem Mayą – zmieniłam imię w taki sposób, w jaki zmieniło się moje życie: jedną decyzją. Maya – to słowo oznacza coś, czego nie ma. Chciałam zniknąć, ale zabrakło mi odwagi. Pozakrywałam więc w domu wszystkie lustra, nauczyłam się nie patrzeć w inne, przestałam oglądać wystawy, bo w szybie też mogłam zobaczyć swoje odbicie. Kałuże. Kałuże deszczu, kałuże łez. Te pierwsze mogłam omijać, tych drugich nie umiałam. Stawałam się jeziorem. Wiedziałam jednak, że muszę to przerwać, powstrzymać. Osuszyłam więc jezioro, przestałam płakać. A gdy podejmowałam decyzję o uśmierceniu Elizy i narodzinach Mai – wiedziałam, co robię. W adwajtawedancie oraz w buddyzmie „maja” to iluzja, namacalna i mentalna rzeczywistość, która dzień po dniu zajmuje świadomość, by ukryć przed nami prawdę o nas samych.

„Dziś jest najpiękniejszy dzień twojego życia” – przeczytałam napis na billboardzie, kiedy stałam w korku na rondzie Solidarności. Auta w godzinach szczytu, i to wcale nie w centrum, poruszają się w takim tempie, że zdążyłabym przeczytać i ten billboard, i co najmniej kilkanaście innych. Świat i ludzie pędzą, często na oślep, gubiąc cel i sens tej pogoni – czy ucieczki. Wściekamy się na korki, złorzeczymy, a to jeden z niewielu momentów w naszym życiu, kiedy możemy zwolnić. Być może ktoś uznał, że w żadnym innym wypadku ludzkości nie zwolniłaby, nie zaciągnęła ręcznego hamulca. Dlatego zdecydowano za nas. A gdyby tak zmienić sposób myślenia? Korek uliczny zatrzymuje nas w biegu, trochę jak wielokropek po długim zdaniu, daje nam otwarte pole do napisania ciągu dalszego. U mnie refleksja pojawiła się sekundę później – czy w moim życiu był choć jeden szczęśliwy dzień? Coś by się znalazło. Ale czym jest szczęście, jakie są kryteria bycia szczęśliwym? Nie znałam tego uczucia przez całe moje dzieciństwo ani wczesną młodość. Wczesna – to w moim życiu słowo klucz. U mnie wszystko odbywało się za wcześnie. Za późno właściwie też. Nigdy nie umiałam wstrzelić się w odpowiedni czas. Za wcześnie się urodziłam, za wcześnie zakochałam, za późno zrozumiałam, że tonę. Jedynie na dno opadałam we właściwym tempie – a dno okazało się niezwykle kurewsko elastyczne. Dno bez dna. Nie miałam się od czego odbić, by rozpocząć podróż w górę.

Moje szczęście, gdy do mnie przyszło, ważyło dwadzieścia kilogramów i miało sto dziesięć centymetrów wzrostu. Pokrzywdzona przez los, ale pełna nadziei, choć niewypowiedzianie smutna, śliczna dziewczynka. I dzisiaj naprawdę był najpiękniejszy dzień mojego życia, urodziny mojej córki. Obchodzimy je dwa razy w roku. Raz – te właściwe, a drugi raz – te, gdy urodziła się dla mnie i uratowała mi życie. Pewnie ja także powinnam świętować swoje dwa razy. Moje szczęście ma na imię Amelia – i jest jak balsam na poranione ciało i duszę. I jak filmowa Amelia, które uszczęśliwiała ludzi czekoladą; moja uszczęśliwia tym, że po prostu jest.

Gdyby ktoś nagle poprosił, by kierowcy wyszli na środek tego ronda i powiedział: „Szczęśliwi na prawo, nieszczęśliwi na lewo”, ciekawe, która ulica przeżywałaby oblężenie – Pomorska w stronę Czechosłowackiej czy Pomorska w stronę placu Wolności? Jak długo ludzie by się zastanawiali, gdzie stanąć? Po której stronie ja bym stanęła? Jak zmierzyć i zważyć szczęście, określić jego udział procentowo w skali całego naszego życia? Brać uwagę to, co było, czy tylko to, co jest teraz? Gdybym miała brać pod uwagę tu i teraz, poszłabym na prawo.

Zatopiona w myślach nawet nie zauważyłam, że korek zmalał, a ja już dojechałam do domu. Przywitałam się z sąsiadką spod piątki, uroczą starszą panią Jadzią, która zajmowała się kiedyś Amelką – teraz Amelka czasem robiła dla niej zakupy. Pani Jadzia miała serce jak tramwaj – dbała o ludzi i o zwierzęta w równym stopniu i z ogromnym zaangażowaniem. Zamieniłam z nią kilka zdań i zaprosiłam na świętowanie; obiecała, że wpadnie wieczorem na pyszną herbatę i tort. Amelia wyglądała przez okno i podskakiwała zupełnie jak wtedy, gdy w przedszkolu zakomunikowała mi, że ma nową koleżankę i będą przyjaciółkami aż do śmierci. Machała mi, widziałam, że jest czymś wyraźnie podekscytowana.

– Mamo, mamo, muszę ci coś powiedzieć! – zapiszczała, gdy stanęłam w progu, i od razu zaciągnęła mnie do pokoju.

Przypomniałam sobie o czymś i uśmiechnęłam się do córki.

– To aż tak pilne, że nie mogę zdjąć butów? – spytałam. Tak naprawdę chciałam zostać sama w przedpokoju, żeby wyjąć ukryty prezent.

– No dobra, ale zaraz wracaj! – Amelia wyglądała tak, jakby miała za chwilę wybuchnąć z radości.

Ciekawe, jak się wybucha z radości. Wyobraźnia trochę wymknęła mi się spod kontroli i musiałam przywołać się do porządku. Usiadłam w przedpokoju na wygodnym krześle i z wysiłkiem zdjęłam buty, po czym wyjęłam z torby prezent i z miną człowieka z prawego pasa ulicy Pomorskiej weszłam do pokoju, w którym czekała na mnie Amelia. Niezwykła chwila, wyjątkowe emocje, gdy uszczęśliwiasz swoje dziecko. Szczęście do kwadratu.

– Córeczko, to dla ciebie. Mam nadzieję, że tym razem trafiłam – powiedziałam, podając jej zgrabne pudełeczko, i puściłam do niej oko.

– Mamuś, zawsze trafiasz, bardzo, bardzo ci dziękuję, cokolwiek to jest, wiem, że jest najlepsze, a ty mi jesteś najbliższa. I wiem, że się droczysz ze mną, ale teraz to naprawdę bez znaczenia. Bo jest tylko jedna jedyna rzecz, którą chciałabym dostać, która uczyniłaby mnie najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Tylko najpierw muszę ci się do czegoś przyznać – moja Amelia wyrzuciła z siebie potok słów. Zamilkła, łapiąc oddech. Czekała na moją reakcję.

A mi ścierpła skóra. Mimowolnie cofnęłam się pamięcią i zobaczyłam siebie wypowiadającą słowa: „Muszę ci się do czegoś przyznać”. Kolejny obraz to wyraz twarzy mojej mamy, gdy skończyłam mówić. Czy to, co chciała powiedzieć mi Amelia, będzie miało podobną siłę rażenia? Podskórnie czułam, że tak. Mimo strachu uśmiechnęłam się.

– Spokojnie, córciu, bo mi się przewentylujesz. Co takiego chcesz mi powiedzieć?

Amelia spoważniała. Zaczęła się wiercić, a ja naprawdę się zaniepokoiłam. Armia mrówek zaczęła wędrówkę po moim ciele. Spojrzałam na swoją córkę i zobaczyłam dorosłą kobietę. Kiedy to się stało? Dzisiaj ma tyle lat, ile miałam ja, gdy… Niemożliwe, żebym mogła coś przeoczyć. Kiedyś obiecałam sobie, że będę uważna, że nic mi nie umknie. A jednak Amelia to dziś dorosła kobieta, a ja wciąż myślę o niej jak o dziewczynce. Może chciałabym, żeby nią była, bo tylko wtedy mogłabym ją ochronić. Jak kura, która siedzi na swoim jaju. Amelia była bezpieczna. Była. Do dziś.

– No dobra, to powiedz, kto to jest? – Czułam, że kobieca, matczyna intuicja mnie nie zawodzi, że chodzi o chłopaka. Matka po prostu wie takie rzeczy.

– Ale kto? Aaa, a skąd wiesz? – Amelia się zdziwiła.

– Córciu, też miałam kiedyś tyle lat, co ty. I pamiętam jeszcze, jak to jest. Siadaj i opowiadaj – zachęciłam, ale delikatnie, by jej nie spłoszyć.

– Myślałam, mamo, że ty… nigdy nie widziałam obok ciebie żadnego faceta… Przepraszam.

– A może po prostu jestem bardzo dyskretna? – odpowiedziałam wymijająco. – Mów, kim on jest, jak ma na imię, ile ma lat? – przerwałam jej szybko i ostro. Za szybko i za ostro.

Amelia wzięła głęboki oddech. Podekscytowana całą sytuacją, nie zauważyła mego poirytowania.

– Bo widzisz, mamuś, to nie jest takie proste. Nie chcę, żebyś się do niego uprzedziła, zbyt szybko, pochopnie i niewłaściwie oceniła. Ja go bardzo kocham, jest dla mnie całym światem i nie chcę nikogo innego, tylko jego. To ten, mamuś. To miłość mojego życia.

W ustach osiemnastolatki brzmiało to infantylnie. I nie było w tym niczego dziwnego, bo przecież to wciąż dziecko, tyle że pełnoletnie. Cóż ona może wiedzieć, to jej pierwsza miłość. Inna sprawa, że pierwsza zawsze wydaje nam się tą na zawsze. Idealizujemy ją, zachłystujemy się nią, idziemy jak ćma do światła. I to jest całkiem szczere. A rzeczywistość bywa okrutna i po jakimś czasie zdejmuje nam z nosa różowe okulary.

– Mamo, wiem, co myślisz, ale jestem pewna, że Marco to miłość mojego życia…

Mrówki na moim ciele przyspieszyły.

– Marco? – przerwałam jej gwałtownie

– Tak, ma na imię Marco i jest ode mnie starszy, ale przecież to nie problem. Jeśli ludzie się kochają, to różnica wieku nie gra roli. Gdy z nim jestem, czuję się najpiękniejsza na świecie. On mnie rozumie, czyta w moich myślach, jest mądry, dojrzały, troskliwy. A wiesz, że obiecał mi, że zabierze mnie na wycieczkę, pokaże mi Etnę i całą Sycylię?

Na dźwięk słowa „Sycylia” dostałam gęsiej skórki. Zupełnie jakby ktoś mnie wepchnął do wanny pełnej lodu.

– Sycylię? – powtórzyłam jak echo.

– No tak, bo Marco jest Włochem i mieszka na Sycylii…

– Jest Włochem i mieszka na Sycylii – powtarzałam za nią jak automat.

Amelia mówiła i mówiła, ale ja niczego więcej już nie słyszałam. Stałam się Elsą z Krainy Lodu. Krew mi zamarzła, czułam, że zaraz umrę, pęknę jak kra, rozprysnę się na kawałki. Ja – Elsa – Eliza. Może to inny Marco, niejednemu psu Burek, to niemożliwe, niemożliwe, niemożliwe…

W oczach Amelii dostrzegłam strach.

– Mamo, mamo, dlaczego jesteś przezroczysta? – Amelia spanikowała.

Jestem jeziorem, jestem jeziorem, jestem jeziorem – zielonym, ciepłym, spokojnym – mówiłam do siebie w myślach. Przecież nic się nie stało.

– Mamo! Jesteś przezroczysta jak po pierwszej chemioterapii!

Cisza.

Amelia coś do mnie mówiła, ale ja jej nie słyszałam. Świat zamarzł, a ja razem z nim.

Nagle poczułam silne szarpnięcie i ocknęłam się z zamyślenia.

– Ziemia do mamy, halo, słyszysz mnie?!

Paraliż minął, krew znowu zaczęła krążyć, serce waliło mi jak szalone. Lód topniał.

– Tak, tak, przepraszam. Daj mi chwilę, córciu – poprosiłam.

Przytuliłam ją do siebie i poszłam do sypialni.

Skąd u mnie ta nieprawdopodobna myśl, że jej Marco to tamten Marco? Jakie mogło być prawdopodobieństwo, że los wykręci mi taki numer? Nawet go nie widziałam, a już wpadam w panikę? Za mało danych, by cokolwiek powiedzieć. Ale już sam fakt, że to Włoch, że Marco i że z Sycylii, wywołał lawinę wspomnień. Lawinę, pod którą zaraz zginę. Muszę wziąć się w garść, przecież jeszcze nic się nie stało.

– To na pewno nie ten sam człowiek – mówiła Maya.

– Nie łudź się nawet przez chwilę, że jest inaczej, to na pewno twój Marco – szeptała Eliza.

– A skąd możesz to wiedzieć, nawet nie wiesz, jak wygląda – walczyła Maya.

– Doskonale wiesz, że to on, bez względu na to, jak czas go zmienił, zawsze i wszędzie go poznasz – kontynuowała Eliza. – Chyba nie zaprzeczysz?

Maya nie zaprzeczyła. Wiedziałam, że w najciemniejszej ulicy na krańcu świata, w czarną bezgwiezdną noc poznam człowieka, który zniszczył moje dziewczęce marzenia, zabrał mi nadzieję, podpalił mnie i patrzył, jak płonę. Życie wepchnęło mnie do wehikułu czasu i przeniosło dwadzieścia lat wstecz. W tej chwili wiedziałam o tym tylko ja. Wyjęłam z szuflady komody schowaną na czarną godzinę paczkę vogue’ów, otworzyłam okno i stojąc w nim, zaciągnęłam się mocno dymem. Zaniosłam się kaszlem, moim ciałem wstrząsały dreszcze. Organizm mówił: nie. Ostatniego papierosa zapaliłam pięć lat temu, po powrocie od onkologa. Wtedy też ostatni raz osłodziłam sobie herbatę, a potem raz na zawsze (jak mi się zdawało) rzuciłam słodycze. Rak karmi się cukrem. Cukier mu służy, na nim rak rośnie jak słoń w ciąży mnogiej. Nażre się tych słodyczy i zaczyna zżerać człowieka, komórka po komórce, nigdy nie jest syty. I człowiek zaczyna znikać. A ja wciąż chciałam żyć. Bo już wtedy miałam dla kogo. Stoczyłam straszną walkę z chorobą, wygrałam, Amelka bardzo mnie wspierała, nie pozwalała mi się poddać. Moje nastoletnie dziecko przeszło wówczas przyspieszony kurs życia i samodzielności, bo ja siłą rzeczy z wielu spraw byłam wyłączona. Tak jakby ktoś zgasił światło w moim pokoju, a zaświecił w jej. I wtedy Amelia była moją elektrownią, wchodziła do ciemnego pokoju z małą świeczką o niezwykłej mocy. Pokój jaśniał, rozświetlony miłością. Ona i moje szalone koleżanki, które poznałam podczas terapii, stały się moimi latarniczkami. Walnięte zdrowo, ale niezawodne.

Powoli wydmuchiwałam dym w ciemność i wcale tego nie chcąc – podróżowałam w czasie. To nie były radosne wspomnienia beztroskich wakacji. Choć od wakacji się zaczęło i początkowo było bajecznie. Ale bajka o Kopciuszku szybko zamieniła się w dramat. Poczułam na wargach słony smak, nawet nie zauważyłam, że zaczęłam płakać.

– Mamuś, czy wszystko w porządku? – Amelia zapukała i lekko uchyliła drzwi.

Stałam do niej tyłem, żeby nie mogła zobaczyć mojej twarzy. Szybko starłam łzy i siląc się na normalny ton głosu, powiedziałam:

– Oczywiście, córeczko. Daj mi jeszcze chwilę. Niedługo do ciebie przyjdę.

Amelia zamknęła drzwi i znowu zostałam sama. Ciemność zza okna wchodziła do pokoju i wypełniła mnie. Winogrona, pomarańcze – zielone, czerwone – stawały się czarne jak smoła. Taka była moja przeszłość, takie były moje wakacje, gdy miałam osiemnaście lat. Zachłannie paliłam papierosa, trzęsła mi się ręka, drugą otwierałam batonik. Nie, nie palę. Od pięciu lat. Nie, nie jem słodyczy. Od pięciu lat. Tylko dzisiaj, ten jeden raz, teraz, naprawdę. Obiecuję ci, Elizo. Obiecuję sobie. Nawet księżyc zniknął, jakby zawstydzony moimi myślami. To była podróż do piekła. Wiedziałam, jak ono wygląda, czym pachnie, jak wciąga, oblepia niczym stretch, którego nie da się zerwać. Ale musiałam tam wrócić i wiedziałam, że muszę zabrać ze sobą córkę. Zabrać ją do piekła, by ją przed piekłem uchronić.

Zamknęłam oczy. Wciągnęłam dym głęboko do płuc. Miał działanie halucynogenne? Znowu miałam osiemnaście lat. Słońce, bajecznie kolorowe krajobrazy, szum wysokich traw i drzew, zapach kwiatów, pomarańczy, potem winogron, a potem krwi, męskiego potu i spermy.

Skończyłam palić, połknęłam ostatni kęs czekoladowego batonika, który okazał się obrzydliwie smaczny, niestety. Zamknęłam okno i wolnym krokiem, jak skazaniec, wyszłam z sypialni. Widziałam, że nie zrobię tego, co moja córka – nie idę do niej jako latarniczka, by wnieść radość i światło. Szłam, by światło zgasić.

Usiadłam na miękkiej sofie, objęłam moje dziecko, odgarnęłam jej z czoła kosmyk włosów i uśmiechając się, walczyłam z sobą.

– Opowiedz mi wszystko po kolei.

Amelii buzia się nie zamykała. Moja córka miała wypieki, gestykulowała, podskakiwała i naprawdę wyglądała na zakochaną i szczęśliwą.

– Powoli, kochanie, powoli – przerwałam jej.

Amelka zwolniła, a ja miałam wrażenie, że oglądam film. Przerażający z tragicznym zakończeniem. Amelia, moja córka, opowiedziała mi wszystko, całą swoją piękną historię miłosną. Słuchałam jej, próbując się uśmiechać, by nie odbierać jej radości, by jeszcze przez chwilę mogła uwierzyć, że ta bajka ma szczęśliwe zakończenie. Im dłużej jej słuchałam, tym mocniej byłam przekonana, że mogę nie dożyć końca. Gdy skończyła, byłam skuta lodem. Umierałam, a jednocześnie musiałam żyć, żeby ochronić moje dziecko.

Poznała go przez internet. Sycylijczyk, przystojny, nieco po czterdziestce, zaczepił ją na portalu społecznościowym. Wchodził w jej umysł powoli i metodycznie, doskonale wiedział, co robi. Uwiódł moją córkę, rozkochał wirtualnie, a gdy się spotkali w realu, już nad nią panował. Namawiał, by ukryła wszystko przede mną, by z nim wyjechała w tajemnicy, po kryjomu. Nie przewidział tylko jednego – że mnie i Amelkę łączy bardzo silna więź, miłość.

Wysłuchałam wszystkiego, co Amelka miała mi do powiedzenia. Byłam prawie pewna, że znam tego człowieka. Wiedziałam, co teraz muszę zrobić, by się upewnić. Poprosiłam, by pokazała mi jego zdjęcie, jeśli ma. Oczywiście, że miała. Był głupi, nieostrożny czy raczej pewny siebie, czuł się bezkarny? Kiedy Amelka, z dumą i szczęściem otwierała galerię zdjęć w telefonie, by pochwalić się ukochanym, zamknęłam oczy. Jak małe dziecko, które myśli, że gdy zaciśnie powieki i zatka uszy, to wszelkie zło i potwory znikną.

– Mamuś, no popatrz, przystojny, prawda? To jest właśnie mój Marco!

Spojrzałam na ekran smartfona. Patrzył na mnie wciąż przystojny południowiec, siwizna lekko przyprószyła mu skronie, ale włosy nadal miał falujące, gęste i lśniące. I te oczy, których nigdy nie zapomniałam. Tu, na zdjęciu, spojrzenie miał łagodne, ale ja wiedziałam, że te same oczy potrafią ciskać pioruny. Znałam je jako wilcze, wrogie, bezlitosne. Patrzyłam na swoją przeszłość, na diabła, który przybrał postać Marco. W tej jednak chwili byłam gotowa na wszystko. To był właśnie mój Marco!

– Czy możesz pokazać mi więcej zdjęć, na dużym ekranie?

Mimo pierwszego silnego wrażenia chciałam mieć absolutną pewność, że się nie mylę. Albo że się mylę. Sześć cali to trochę mało, by się dobrze przyjrzeć szczegółom.

– Jasne, mamusiu. Mam ich dużo – powiedziała Amelia radośnie i włączyła laptop.

Jeszcze nie zrozumiała. Nie miała pojęcia, co się dzieje, jakiej historii stała się bohaterem tragicznym i jak daleka podróż nas czeka. A ja wciąż miałam nadzieję – do chwili, gdy umarła wraz z pojawieniem się na ekranie pierwszego zdjęcia.

Z dwudziestu jeden cali patrzyła na mnie moja przeszłość – ciemna strona mojego życia. Marco – moja miłość i mój oprawca. Nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Że historia zatoczyła koło, a los tak złośliwie ze mnie zadrwił. Już nie było mi zimno. Teraz płonęłam żywym ogniem.

– I najpiękniejszym prezentem, mamo, byłaby twoja zgoda na to, żebym mogła z nim wyjechać – paplała Amelia. – Tak bardzo go kocham, wiem, po prostu wiem, że to ten. Miłość mojego życia.

Uspokoiłam oddech i jasność myślenia wróciła, ale głos miałam jak ze studni.

– Tego jednego właśnie nie mogę ci dać, córeczko.

Było mi autentycznie przykro. Wbiłam nóż w serce mojego dziecka i wiedziałam, że ono tego nie zrozumie. A przynajmniej nie od razu.

– Ale dlaczego? – Jej oczy stały się ogromne ze zdziwienia. – Myślałam, że gdy powiem ci prawdę, zrozumiesz. Mogłam ci nic nie mówić i z nim uciec! Ale kiedy chorowałaś, obiecałyśmy sobie, że zawsze będziemy mówić sobie prawdę, że ty zawsze będziemy stać po mojej, a ja po twojej stronie! Teraz mam tego żałować? Dlaczego nie zależy ci na moim szczęściu? Może jesteś zazdrosna, że ja znalazłam swoją miłość, a ty jesteś sama…

Jej słowa mnie nie zabolały.

– Córeczko, ja nie szukam miłości. Już ją znalazłam, ty nią jesteś. Nic piękniejszego przydarzyć mi się nie mogło. W kwestii szczerości i zaufania nic się między nami nie zmieniło. I dlatego też muszę ci coś powiedzieć. I wiem, że kiedy skończę, nic już nie będzie takie samo. Bardzo chciałabym się mylić, chciałabym, by zostało tak, jak jest. Ale muszę ci powiedzieć o czymś, co zdarzyło się kiedyś w moim życiu. Już raz zbierałam swoje życie do kupy, odgruzowałam je i z wielkim wysiłkiem zbudowałam na nowo. Dzięki tobie.

Amelia zbladła.

– Przerażasz mnie, mamo. Zaczynam się bać. O co chodzi?

– Widzisz, życie często wystawia nas na próby…

– Mamo, mów, o co chodzi! Naprawdę się boję i nie wiem, czy mam ochotę tego słuchać dalej.

– Nie musisz się niczego bać. Tylko o jedno cię proszę: zanim mnie ocenisz, skreślisz, znienawidzisz, pozwól, by emocje opadły. Daj sobie czas. Daj nam czas.

Zaproponowałam, że zaparzę nam herbaty. Wiedziałam, że herbata niczego nie zmieni, miód nie osłodzi gorzkiego smaku historii, którą musiałam jej opowiedzieć, ale tylko to przyszło mi do głowy.

Córka poszła ze mną do kuchni. Do swojego kubka dolałam odrobinę rumu, a do kubka Amelii dodałam konfiturę z malin i łyżeczkę miodu. Jej ulubiona mieszanka. Wróciłyśmy do pokoju i usiadłyśmy naprzeciwko siebie – ona na sofie, ja na fotelu. Chciałam patrzeć na moją córkę, gdy będę zabierała ją w tę dramatyczną podróż. Wiedziałam, że nie będzie łatwo.

Ciąg dalszy w wersji pełnej