SPIS TREŚCI

INTYMNOŚĆ KOSMOSU

Wszystko zaczęło się od Daisy, bo kiedy ona odeszła, pojawiła się pustka, wraz z pustką – alkohol, a przez picie straciłem pracę, równo dwa tygodnie temu. Teraz jestem w dość głębokim dołku i błąkam się po całych Kielcach, szukając dla siebie zajęcia. Cholernie potrzebuję pracy, obojętne jakiej, muszę mieć przecież fundusze na alkohol, inaczej moja egzystencja nie ma najmniejszego sensu. Niczego jednak dotąd nie mogłem znaleźć, co wprowadzało mnie w coraz gorszy nastrój, przez który lądowałem w podłej spelunie, jaką jest Cicha Wóda. I dziś również marnowałem swój czas w tym lokalu, pijąc niespiesznie drinka. W powietrzu fruwały dźwięki „Snowy” White’a, który grał akurat Midnight Blues; wspaniały kawałek, by zakończyć wieczór w stanie mocno wskazującym.

Jestem Adam Szydera, „brat diabła i bliski kuzyn czarownicy”[1].

W Cichej Wódzie, jak zawsze, brakowało dobrego oświetlenia, przez co samoistnie tworzył się dość ponury klimat. W jednym kącie sali spał z głową na blacie stolika stały bywalec tegoż przybytku. Był człowiekiem w dość podeszłym wieku i nie miał nic innego do roboty poza piciem i starzeniem się. W drugim kącie siedziało dwóch mocno już podchmielonych facetów, którzy jednak nie byli na tyle pijani, by nie wiedzieć, że wydarzyło się coś wyjątkowego. Ja siedziałem przy barze z głową opartą na prawej ręce, leniwie sącząc drinka i wsłuchując się w ledwie słyszalnego bluesa, no i nieco rozpaczając nad swoim ciągłym pechem w życiu. Ledwie dochodziły do mnie informacje płynące z telewizora, które tak bardzo poruszyły dwóch podchmielonych gości przy stoliku, a barmana – można rzec z całą powagą – porwały z tego świata.

W głowie potężnie szumiał mi wypity tego wieczora alkohol, więc niewiele rozumiałem z natłoku słów, jakie wygłaszała podniecona prezenterka. Choć, patrząc na poczciwego barmana, musiała to być naprawdę bomba atomowa. Całą swoją siłą woli – a nie była ona przesadnie mocarna – postanowiłem skupić się i rozeznać w całym tym zamieszaniu, bo, a nuż, ktoś wypowiedział nam wojnę i jutro będę musiał stawić się w koszarach… Ach, co za wspaniały żołnierz byłby z takiego faceta jak ja! Doprawdy, Józef Szwejk[2] przy mnie to generał, a nie jakiś tam pucybut czy ordynans. Tyle że on był piekielnie inteligentnym idiotą, a ja tylko marnym pijaczyną, więc zapewne tego samego dnia, kiedy wstąpiłbym do wojska, strzeliłbym sobie w stopę i zginął śmiercią mało chwalebną: od zakażenia. Jednak, jak się okazało, nie chodziło wcale o jakąkolwiek wojnę.

– Co się stało, że ta babeczka tak się rozgadała? – zapytałem skupionego na przekazie dnia barmana.

– Chińczycy właśnie wylądowali na Księżycu… – odpowiedział z namaszczeniem, wcale nie spoglądając w moim kierunku.

– Czekaj… a czy to czasem nie Amerykanie byli tam jako pierwsi? Jeśli się nie mylę, w 1969? – Nie byłem pewien, czy rzeczywiście to miało miejsce, jak już wcześniej wspominałem, miałem nieźle w czubie.

– Tak, tak, ale Chinole wylądowali na ciemnej stronie Księżyca. Jako pierwsi – zaznaczył, kiwając głową z uznaniem, i w końcu na mnie zerknął, choć na krótko. Cały czas skupiał się na tlenionej prezenterce. Nie powiem, miała fajne cycki, ale bez przesady.

– A co to za różnica? – Wzruszyłem ramionami i zapaliłem papierosa. – Czy jest ciemno, czy jasno to jeden pieron: Księżyc to Księżyc. Co te ludziska spodziewają się tam znaleźć? Atlantydę? Naprawdę kuriozum. Chińczyki chyba zakochali się w Pink Floydach, że akurat wzięli sobie za cel the dark side of the Moon[3] – zakpiłem z lubością i nie przegapiłem okazji do pochwalenia się wiedzą o kinematografii: – Albo oglądali Odyseję kosmiczną Stanleya Kubricka i myślą, że znajdą tajemniczy, podłużny sześcian, który im pomoże w nie wiadomo czym.

– No nie wiadomo, czego można się spodziewać, przecież pierwszy raz tam ktoś wylądował… – zirytował się mój rozmówca i przestał na mnie patrzeć. – Poza tym Księżyc nie kręci się wokół własnej osi, więc na dobrą sprawę nie wiemy, co tam jest, nie?

− Ależ z ciebie, Józku, ignorant! – Pokiwałem z niedowierzaniem głową. – Popatrz: jeśliby Księżyc miał się nie obracać wokół własnej osi, a nasza Matka Ziemia się obraca − bo chyba tego nie zanegujesz? – to jakim sposobem widzielibyśmy, my Ziemianie, jedynie jedną stronę naszego satelity?

− Chcesz mi powiedzieć, że Księżyc obraca się wokół własnej osi w idealnej harmonii z obrotem wokół Ziemi? – Barman zmarszczył mocno czoło, co oznaczało wytężoną pracę jego szarych komórek. – Czy to nie brzmi czasem zbyt niewiarygodnie? Niebezpiecznie wręcz? Nie wierzę w takie idealne przypadki…

− Mnie ciekawi bardziej to, po co ludzie lecą na srebrnego satelitę. Jeśli on sam, Księżyc, nie chce nam pokazać swojego drugiego oblicza, to po co robić to na siłę?

− A co mają innego do roboty? Chińczyków jest tak wielu, że wcale się nie dziwię, że wysyłają ich w kosmos – zaśmiał się rubasznie Józek.

– No dobra… ale czy myślisz, że ta ciemna strona Księżyca nie została zbadana przez satelity i jakieś tam łaziki? – Mój umysł dziwnie trzeźwo i racjonalnie próbował tłumaczyć ten problem.

– Jeśli wszystkiego byliby pewni, po co wydawaliby tyle kasy, żeby lecieć na ten głupi Księżyc? Na wycieczkę? – Popatrzył na mnie jak na idiotę. Wolałem już, kiedy w ogóle na mnie nie zerkał. – Eksperci w telewizji mówią, że jeżeli Chinole nie mieliby interesu w tym, by tam lecieć, zostaliby w domu i jedli ryż. Coś muszą wiedzieć.

– Może po prostu chcą pokazać, że też mają jaja i taki lot na Księżyc to dla nich pestka, nawet mniejsza niż amerykańska pestka…

W tym momencie mój mądry wywód przerwał Józek, który jeszcze głośniej podkręcił telewizor, ponieważ dotychczasowy program zakończono ze względu na konferencję prosto z Pekinu. Kilkukrotnie pokazano lądowanie Chińczyków na nieoświetlonej stronie naszego srebrnego satelity. Odbyło się ono – według skośnookiego pana w garniturze, który z uśmiechem na ustach opowiadał o chwale chińskiej technologii – sprawnie i bez najmniejszych problemów. W Chinach ogłoszono oczywiście w tym dniu święto narodowego melanżu, a ludzie na całej kuli ziemskiej cmokali z zachwytu i uważali się za panów wszechświata. Przez tych kilka dni będą mogli z czystym sumieniem zapomnieć, że są tak wielkimi panami, iż bezkarnie niszczą nawet swoją macierzystą planetę − pomyślałem. No ale kij im w oko. Osobiście dalej nie widziałem w tym całym zamieszaniu niczego szczególnego. Nadal bez pośpiechu sobie popalałem i sączyłem, jakby nigdy nic, drinka, wcale nie wznosząc toastu ani za tych ambitnych Azjatów, ani za podboje kosmiczne, ani nawet za żadnego człowieka – pana tego świata. Piłem tylko i wyłącznie dla samej przyjemności picia.

Tymczasem w telewizorni trwała nadal konferencja prasowa chińskich oficjeli, a po chwili orędzie do narodu chińskiego i całej ludzkości wygłosił Prezydent Chińskiej Republiki Ludowej. Było oczywiście pełne patosu i pochwał dla swojego narodu, nie obyło się również bez pokazania środkowego paluszka USA.

– My, dumny naród chiński, jesteśmy mocarstwem już nie tylko na kuli ziemskiej, ale i w całym wszechświecie! Nasz bohaterski naród… bla, bla bla… – ględził. – Nasi dzielni i odważni ojcowie swych dzieci… bla, bla, bla… nikt nie może równać się z naszą odwagą i technologią… bla, bla, bla… – plótł trzy po trzy, przy czym wyglądał na takiego, któremu bąbelki szampana uderzyły nieco za mocno do głowy. Na koniec tej nudnej wypowiedzi oświadczył: – My, Chiny, jako pierwsze państwo na ciemnej stronie Księżyca, mamy całkowite i wyłączne prawo do tej części naszego naturalnego satelity. Tam powiewa nasza flaga, tam jest nasze terytorium, tam są komunistyczne Chiny! – grzmiał, plując sobie na czerwony krawat. – Od dziś to nasza oficjalna kolonia kosmiczna i ostrzegamy: będziemy bronić jej zbrojnie i za wszelką cenę! Niech żyją Wielkie Komunistyczne Chiny!

Tuż po wystąpieniu Azjaty pokazano, jak głos zabiera przywódca amerykański.

– My, Amerykanie – zaczął mało oryginalnie – wylądowaliśmy na Księżycu jako pierwsi już wiele lat temu i to my jesteśmy największym mocarstwem we wszechświecie. Nasze bohaterstwo nie ma sobie równych… bla, bla, bla… Nikt nie może wątpić w męstwo naszej nacji i nowoczesność naszej technologii… bla, bla, bla… – Wszystko to wyglądało na licytację gimnazjalistów: kto ma większego sisiora, kto więcej zapchał nim dziurek i dokąd może nim sięgnąć. – My, naród amerykański – kontynuował − idąc śladem Chin, anektujemy, już teraz oficjalnie, jasną stronę Księżyca i również będziemy bronić tej części naszego terytorium wszelkimi możliwymi sposobami, także zbrojnymi. Gratuluję Chinom i niech żyją Stany Zjednoczone Ameryki!

– To Rosja jest największym i najpotężniejszym mocarstwem na Ziemi, wystarczy wziąć do ręki globus. – Po chwili przemawiał wiadomo kto. – W kosmosie również nie odstajemy od największych. Jeśli ktoś wątpi w naszą odwagę i nowoczesną technologię, to cóż… zapraszam do sprawdzenia się. – Prezydent Rosji bez strachu w oczach, za to z testosteronem wylewającym się z uszu, tłumaczył, kto tak naprawdę rządzi. – A co do Księżyca… Jakiż to sukces? Czy dumny naród rosyjski ma zazdrościć terytorium usłanego jedynie srebrnym pyłem? Nas to nie interesuje i wcale nie zazdrościmy „takich” podbojów – kpił na całego, próbując też poróżnić swych wrogów: – Pytamy jedynie: co w związku z różnymi fazami Księżyca? Jak wówczas pogodzą się ze sobą USA i Chiny? Granica będzie ruchoma? Przestrzegam przed konfliktem, już nie światowym, a wszechświatowym! Rosja będzie czuwać i bacznie przyglądać się rozwojowi wydarzeń. Niech żyje Wielka Rosja!

Nie wiedzieć dlaczego ani po co, również nasz Prezydent uważał za stosowne rzucić kilka słów na wiatr:

– Polska, Polki i Polacy, gratulują Chinom wspaniałego sukcesu i ponownie gratulują Amerykanom, którzy już kilkadziesiąt lat temu zadziwili cały świat… bla, bla, bla… My, Polacy, oferujemy naszą pomoc tak Chińczykom, jak i Amerykanom. Nasi bohaterzy ginęli już w wielu bezsensownych konfliktach i przywykliśmy do tego, dumnie nosząc w sercu polską flagę i Orła Białego. W naszym narodzie wyczuwalny jest duch walki i potrzeba oddania życia za wielką sprawę. Nie oczekujemy niczego w zamian, chcemy jedynie walczyć i ginąć śmiercią największych bohaterów! Wzywamy zatem Chiny i USA do walki o Księżyc! Jeszcze Polska nie zginęła!

Nasz Prezydent ma całkowitą rację − pomyślałem. Lepiej zginąć, walcząc z jakimkolwiek narodem obcym, niż zabijając się między sobą, a jeśli nie wybuchnie jakiś globalny konflikt, Polacy wyrżną się w pień, będąc dla samych siebie tak oprawcą, jak i ofiarą. Wisła, Odra i Bug może i zabarwią się na czerwono, za to liczba bohaterów diametralnie wzrośnie. Świat cały czas prze naprzód, wszystko się zmienia, ewoluuje, tylko Polacy jacy byli głupi, tacy nadal są, i to już się nie zmieni − zakończyłem rozmyślania smutną konkluzją.

Przestałem słuchać szamba płynącego do mnie niebieskim, wartkim strumieniem i przesiadłem się w wolny kąt sali, wsłuchując się tam w uspokajający rytm piosenek Sama McClaina. Mój świat powoli kurczył się. Znikał wielki wszechświat − poszczególne planety, w końcu zniknął ten pieprzony Księżyc, następne w kolejce były oceany, kontynenty, cała Europa, Polska… Została już tylko szara speluna gdzieś pośrodku Kielc, aż w końcu i ona przestała istnieć. Trwałem tylko ja: sam na sam ze szklanką whisky i niepewnym jutrem. Miałem już dosyć. Byłem pijany jak bela.

***

Nazajutrz pojawiłem się w Cichej Wódzie już w chwilę po otwarciu, czyli kilka minut po trzynastej. Ostatnio miałem bardzo dużo wolnego czasu, bowiem, jak już wiadomo, straciłem pracę. Wyrzucono mnie z MPK, gdzie byłem wspaniałym, najlepszym kierowcą autobusu. Jednak po jakimś czasie okazało się, że lepszy ze mnie pijak niż kierowca. Zostało mi jeszcze nieco grosza ze sprzedaży samochodu, sporządziłem również listę niepotrzebnych sprzętów AGD, których zamierzałem się pozbyć za jakiś marny hajs (bo komu, do cholery, potrzeba w domu mikrofali, kuchenki i pralki?), a kiedy nie będzie już żadnego wyjścia, na pewno znajdzie się jakaś praca. Tak to sobie sprytnie wymyśliłem.

Kiedy wszedłem do knajpy, barman oczywiście stał już przed telewizorem, polerował szklanki i przysłuchiwał się namiętnie ględzeniu na temat lądowania Chińczyków na Księżycu. Wcale nie zdziwił się moim tak wczesnym pojawieniem się, przez ostatnie kilka dni przywykł już do tego, że jestem osobą, która umilała mu dwunastogodzinny dyżur przy barze.

Józek był spoko gościem, wyglądał na jakieś pięćdziesiąt pięć lat. Wyższy ode mnie o głowę, do tego tęgi, posiadał śmieszny, wiszący nad paskiem od spodni brzuch. Niekiedy udawało mu się być bystrzejszym ode mnie, choć rzadko, przebijał jednak każdego swoją znajomością literatury, zwłaszcza klasycznej, przez co wydał mi się interesujący i wart uwagi. Przez długi czas – kiedy dopiero zaczynałem swoją przygodę z tym przybytkiem – zawzięcie ignorowałem jego istnienie, jednak z czasem zacząłem spędzać tu znaczną część dnia i siłą rzeczy byłem skazany na zaprzyjaźnienie się z nim. Niejednokrotnie udowodnił mi, że szczwany z niego lis. Jak już wspomniałem, był oczytany, ponadto denerwowała go ludzka głupota i nie znosił, jeśli klient nie dawał mu zarobić. Nigdy nie słyszałem, żeby komuś dał napić się czegokolwiek na kreskę, choćby zwykłej wody w letni upał. Wierzył w Boga jak większość społeczeństwa, lecz nie przywiązywał do tego większej wagi. Uważał, że jeśli Bóg rzeczywiście istnieje, przyda się po śmierci, a nie teraz, kiedy żyje się i zarabia. Był właścicielem Cichej Wódy, a zarazem jedynym pracownikiem tej nędznej knajpy, i aż dziw bierze, skąd brał pieniądze na utrzymanie lokalu, siebie oraz niepełnosprawnej żony, która nie wychodziła nigdy z domu.

Nawet nie potrzebowałem niczego mówić. Tuż po tym, jak zająłem miejsce przy barze, Józek nalał mi szklaneczkę wódki i podał popielniczkę w kształcie serca. Mój plan na najbliższe godziny był dość oryginalny: zmarnowanie kolejnego dnia w barze, aby późnym wieczorem, nocą w sumie, wychodząc stąd, poczuć, z jaką wspaniałą szybkością porusza się kula ziemska. No i przy okazji sprawdzić, czy trotuary i asfalty dalej są tak twarde i nieprzystępne jak nocy poprzedniej. Za każdym razem niestety okazuje się, że brakuje im miękkości i romantycznej czułości.

W barze oprócz nas dwóch nie było nikogo innego, reszta pijusów zaczynała schodzić się koło piętnastej-szesnastej, bo nie wszyscy byli takimi szczęśliwcami jak ja i musieli pracować. Dopóki było pusto, Józek puszczał trochę jazzu, który uwielbiał, zostawiając bluesa na wieczór. Kiedy zapaliłem i pociągnąłem kilka łyków ze szklanki, zapytałem:

– Coś nowego mówią?

– Zastanawiają się, co z tego lądowania może wyniknąć… – odpowiedział markotnie. Wychodziło na to, że i on powoli zaczynał się nudzić tematem. – Jutro mają wyjść na powierzchnię i penetrować jakiś obszar na Księżycu… ale po co? Nikt nie wie.

– Znajdą kratery, pył i słabą grawitację… Jednym słowem, nuda jak wszędzie. – Westchnąłem.

– Albo napis: Tu byłem. Tony Halik[4]. – Uśmiechnął się szeroko i po chwili dodał już całkiem poważnie, choć nie wyglądał na przekonanego: – Niektórzy prorokują, że może tam być zamarznięta woda…

– Bujda na resorach, jankesi już wszystko przebadali…

– Niby jak? – Moja ignorancja zaczęła go niewątpliwie drażnić.

– No łaziki, te sprawy… – Wzruszyłem ramionami, czując w sobie eksperta prosto z NASA.

– Ależ ty głupi jesteś! Powiedz mi, jakim sposobem łaziki pobierają energię w kosmosie?

– Z promieni słonecznych.

– No właśnie, gałganie jeden! A na ciemnej stronie Księżyca jest Słońce? Nie! Więc łazików tam nie mogło być.

– No dobra, wygrałeś. – Machnąłem ręką. Nie miałem sił ani ochoty tłumaczyć Józkowi takich oczywistych rzeczy jak to, że Księżyc jest oświetlany przez Słońce, nawet i z tej „ciemnej” strony, kiedy ów, na przykład, znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem – Nalej mi w nagrodę jeszcze jednego.

Postanowiłem nie kontynuować naszej dysputy, bowiem nudził mnie ten temat jak żaden inny. Zagłębiłem się w cicho grające standardy jazzowe, zastanawiając się nad tym, do kiedy wystarczy mi kasy na takie beztroskie życie. Nagle drzwi wejściowe otworzyły się, a do lokalu weszła, o dziwo, kobieta. Rozejrzała się po knajpie, przyjrzała się najpierw mojej skromnej osobie, potem Józkowi i – wahając się jeszcze kilka sekund – usiadła trzy miejsca ode mnie. Poprosiła o whisky z colą i popielniczkę, ciągle patrząc w blat baru. Wyglądała na wzburzoną. Wielka szkoda, że nie miała na sobie żółtej sukienki, bo barman, akurat chwilę przed jej wejściem, postanowił zmienić nastrój i puścił The Girl in the Yellow Dress[5] Davida Gilmoura i byłby to wspaniały pretekst do podjęcia rozmowy z nieznajomą.

Na oko miała jakieś trzydzieści pięć lat. Brunetka, pięknie zaokrąglone ciało tam, gdzie potrzeba, subtelny makijaż, a w jej ruchach wyczuwało się władzę i siłę. Samica alfa jak nic. Do tego z wyższych sfer, bo ubranie miała dość ekstrawaganckie jak na ten lokal, tę dzielnicę i nawet to miasto. Na stopach czarne baleriny, do tego czarne wytarte jeansy, biała luźna bluzka ze sporym dekoltem oraz długi szary kardigan i włosy spięte w luźny kok. Na szyi zaś wisiały jakieś głupie korale. Przepiękna kobieta. Poczułem zrozumienie dla zmieszania, jakie zawładnęło młodym Adso z Melku[6], kiedy ujrzał wiejską dziewczynę, wcale niepasującą do męskiego świata, jakim było bez wątpienia opactwo benedyktynów. I ta kobieta, wchodząc do knajpy, również nie pasowała do otoczenia. To był nasz świat, wypełniony testosteronem, męskim potem i cierpieniem, a ona wpadła do nas jakby nigdy nic. Wyglądaliśmy zapewne, jakbyśmy pierwszy raz zobaczyli na własne oczy seksowną kobietę. Dokładnie tak jak Adso. I podobnie jak on chciałem oczywiście przelecieć nowo zobaczoną piękność. Przez kilka dobrych minut w Cichej Wódzie panowała niezręczna cisza. Tymczasem przybyła po wypiciu drinka zamówiła następnego, bez przerwy paląc.

Spodobała mi się od razu. Postanowiłem ją zdobyć i porzucić, zanim to ona porzuci mnie. Zadanie nie tak proste, jak mogłoby się wydawać, dzieliła nas przepaść, jeśli chodziło o hierarchię społeczną. Ja, bezrobotny i zaniedbany moczymorda, ona elegantka i pewnie managerka w korporacji albo nauczycielka muzyki. Dałem sobie jeszcze kilka minut na opanowanie tremy i przypomnienie sobie najlepszych podrywów, o jakich kiedykolwiek czytałem bądź jakie widziałem w filmach. Wiedziałem jedno, muszę być konkretny i jednocześnie romantyczny. Mając ułożony cały plan podrywu, ruszyłem do ataku.

– Cześć, lubisz stokrotki? – wypaliłem z poważną miną.

Dopiero kiedy to pytanie wyszło z moich ust, uświadomiłem sobie, jakie jest debilne. A kiedy zobaczyłem jej minę – na wpół wystraszoną, na wpół rozbawioną – pomyślałem, że gorzej być nie mogło. Żeby przerwać konsternację, postanowiłem zapalić. Oczywiście wziąłem fajkę z jej paczki, uświadamiając to sobie dopiero po zapaleniu, bo ja palę mentole, a ona miała lighty. Zastanawiałem się, czym by tu się jeszcze skompromitować, kiedy w końcu się odezwała:

– Ty udajesz takiego idiotę, prawda? – Patrzyła na mnie z nadzieją.

– Ta-a-a… – mruknąłem. – Mów mi Adam. A ty jak masz na imię?

– Nie wiem, czy powinnam z tobą rozmawiać, wydajesz się dziwnym człowiekiem…

Szczera do bólu, nie ma co − pomyślałem, po czym kontynuowałem:

– Sorry, ale chciałem ci jakoś pomóc, wyglądasz źle… To znaczy podobasz mi się, ale… – plotłem jak potłuczony, a ona uśmiechała się coraz szerzej. W tym błazeństwie upatrywałem swej szansy.

– Naprawdę jesteś bałwan… ale chyba niegroźny. – Pokręciła głową z niedowierzaniem i skosztowała drinka. – Merci, jestem Merci.

– Już myślałem, że każesz Józkowi dzwonić po policję. – Wskazałem na barmana ciągle polerującego szklanki i wpatrzonego w telewizor. Nie obchodziliśmy go wcale.

– Dziś mam dość kłopotów, nie potrzebuję więcej awantur… – Oparła czoło na lewej ręce. Miała piękny profil. I dekolt.

– Bez obaw, jestem spokojnym człowiekiem. Lubisz więc, Merci, stokrotki czy nie?

– Nie wiem… Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. A co cię tak na te stokrotki wzięło? – Ponownie spojrzała na mnie jak na debila.

– Bo ja bardzo je lubię.

– Aha. No to gratuluję.

– Zawsze jesteś taka spięta?

– Bywam. Miałam ciężki dzień, nawet nie pytaj.

– Pytałem o stokrotki i o to, czy jesteś spięta, nie obchodzi mnie twój ciężki dzień.

– Doceniam. – Mówiąc to, poprawiła kosmyk włosów, który opadł jej na czoło. Uśmiechnęła się przy tym z sympatią i stuknęliśmy się szklaneczkami. – A ty dlaczego pijesz o tak wczesnej porze?

– Hmmm… Nie jestem wyjątkiem, też mam jakieś problemy. – Wzruszyłem ramionami.

– Sercowe? – Jej duże zielone oczy błysnęły.

– Też, ale to już dawna historia.

– Jak miała na imię?

– Widzę, że jednak wścibstwo nie jest zabronione. – Zarechotałem i dodałem już nieco poważniej: – Daisy miała na imię i minęło już bodajże siedem lat od naszego rozstania, więc przygoda mocno przeterminowana. A jeśli już się tak otwieramy przed sobą – mrugnąłem do niej znacząco – to powiedz, jakie ciekawe historie gnębią ciebie.

– Klasyka. Mąż dręczyciel, wkurwiające dziecko, w pracy nikt nie chce mnie słuchać i mam ochotę przez to ich pozabijać, a do tego zepsuło mi się auto i nie wiedząc, co robić, weszłam do najbliższego baru, żeby odetchnąć. – Wyjęła komórkę, zerknęła na wyświetlacz i odłożyła na blat baru.

– I gdzie stoi ten samochód?

– Na ulicy, przy samym skrzyżowaniu.

– Zostawiłaś je tam, na środku skrzyżowania, i przyszłaś sobie na drinka? – Nie mogłem uwierzyć.

– A co miałam zrobić? Nie znam się na tym. Zadzwoniłam po pomoc drogową, wytłumaczyłam, gdzie stoi ten złom, i poprosiłam, żeby zabrali go czym prędzej. Reszta mnie nie obchodzi. – Wyglądało na to, że naprawdę nie widzi w tym niczego dziwnego.

– Wiesz, że możesz dostać mandat? A gdybyś teraz wróciła do auta, to pewnie inni kierowcy powiesiliby cię na pierwszej lepszej gałęzi… – nie kryłem rozbawienia.

– Wali mnie to. – Spojrzała na komórkę.

– A praca? Gdzie się tak męczysz?

– Pewnie nie uwierzysz, ale jestem majstrem na budowie.

– Że co?! Taka kobieta jak ty błąka się po budowach? – Musiałem zapalić z tego wszystkiego.

– Wszyscy tak reagują… Mam już dość. – Spoważniała nagle.

– I nie chcą cię słuchać na tej budowie?

– Mhm. – Znów zerknęła na wyświetlacz telefonu.

– Bo pewnie każdy myśli o tym, jak cię przelecieć, a nie o swoich obowiązkach. – Nie ukrywam, że mnie też głównie o to chodziło. – A poza tym nie martw się, tu nie ma zasięgu, nikt do ciebie nie zadzwoni.

– Jesteś grubiański, wiesz? – odrzekła, chowając komórkę.

– Jak powiedziała pewna sławna Merci, która w ramach kaprysu pozostawia auta pośrodku skrzyżowań: Wali mnie to! – I przechyliłem resztę swojego drinka. – A co z dzieckiem?

– Dziecko ma trzy lata, więc normalna rzecz, że jest wkurwiające, nieprawdaż? – Teraz ona skończyła swojego drinka, a ja kiwnąłem na Józka, by nam nalał następne.

– No tak, ale zazwyczaj matki nazywają to trochę łagodniej.

– Wychodzi na to, że nie robię tego, co „zazwyczaj matki”. – Po czym spojrzała na mnie filuternie i dodała: – I, jakby zacytował przesławny Adam: Wali mnie to!

– A jeśli chodzi o męża, nawet nie ma co pytać, tak?

– Niedługo rozwód, więc chociaż ta mordęga się skończy.

Nastały ciężkie sekundy smutnej ciszy. Gdy Merci w końcu się odezwała, widać było, że myślami krąży gdzieś bardzo daleko od Kielc.

– Wydaje ci się czasem, że zmarnowałeś całe życie i nie masz żadnej szansy, by to naprawić?

– Cały czas. – Parsknąłem śmiechem.

– I co z tym robisz? – Jej twarz zwróciła się w moją stronę, a ja ledwo powstrzymałem się przed rzuceniem się na nią. Dopiero teraz poczułem jej fiołkowy zapach i nie mogąc się powstrzymać, zwróciłem swój wzrok wprost na piersi Merci, które aż prosiły się swoimi rozmiarami o atencję. Spodnie zaczęły uwierać mnie w kroczu, kiedy z głośników dało się usłyszeć Killing me softly Franka Sinatry. Oj, tak, ta kobieta delikatnie zabijała mnie swym seksapilem. Bardzo, bardzo delikatnie.

– Absolutnie nic, polubiłem to.

– Można tak? – zapytała i kiedy już miałem rzucić się na nią, znów popatrzyła przed siebie.

– Wiesz… żeby pić, trzeba mieć dobry powód, a zmarnowane życie jest niewyczerpywalną studnią dobrych powodów do picia – odrzekłem filozoficznie. Doprawdy, jeszcze chwila i zostanę nowym Arystotelesem!

– Czyli jesteś hedonistą à rebours[7], uwielbiasz ból i cierpienie. Właśnie w tym szukasz swojej rozkoszy i przyjemności?

– Powiedzmy, że w moim przypadku Hedone[8] i Algos[9] tworzą jedność, a ja jestem ich ofiarą. – Uśmiechnąłem się głupio, nie wiedząc, czy ta kobieta ma pojęcie, o czym mówię. Ciągnąłem jednak dalej: – Bliżej mi chyba do cynizmu, lecz moja filozofia życia nie jest jeszcze w pełni skrystalizowana, ciągle szukam swej drogi więc może nawet o stoicyzm kiedyś zahaczę.

– Jesteś alkoholikiem? – wypaliła z grubej rury.

– Nie wiem – skłamałem.

– Ja nie mogę niestety mieć tak wyjebane jak ty, mam dziecko.

– Po twoim wulgarnym języku wnioskuję, że przebywanie na budowie ci służy. – Uśmiechnąłem się, bo przekleństwa wcale nie pasowały do jej delikatnej postury. – A co do dzieciaka, zostaw go temu fagasowi. – Nie widziałem żadnego problemu.

– Czy ty jesteś, Adamie, zdrowy na umyśle?! – wybuchnęła jak każda kobieta, kiedy uszczypnie się jej dziecko. – Mam zostawić swoją córkę? Jestem przecież jej matką!

– A ojciec jest ojcem. Chyba że czegoś nie wiem. – Dobry humor, jak zwykle podczas rozmów z kobietami, mnie nie opuszczał.

– Dziecko, zwłaszcza córka, powinna zostać przy matce – odpowiedziała, nie dając za wygraną.

– Jeśli chcesz sobie przez to marnować życie, to spoko. Wtedy twój wspaniały małżonek będzie z pewnością szczęśliwszy. Zapłaci trzysta złotych miesięcznie i dzieciak z głowy. Niezła cena za wolność.

– Lecz się, człowieku. – Kiedy zapalała papierosa, trzęsła się jej jak osika. – Jesteś sam i jakoś nie wyglądasz na szczęśliwego.

– Może jestem szczęśliwy, tylko o tym nie wiem? – nie przestawałem zgłębiać tajników filozofii. – Dzieci mi nie brakuje… za to kobiety tak.

– Adamie, widzę, że jesteś bardzo samotnym człowiekiem… – W jej głosie pojawiła się matczyna troska. Znowu zaczynałem się podniecać.

– Tak, ale nie zawsze jest to problemem. Na przykład kiedy śpię, samotność mi nie przeszkadza, a musisz zauważyć, że to więcej niż jedna trzecia naszego życia. Kiedy siedzę na klopie, też jest mi samemu dobrze. W sumie czuję się samotny tylko przez połowę doby.

– Wychodzi na to, że połowa twojego życia to cierpienie z powodu samotności – zauważyła skrupulatnie.

– Nie, nie. To nie takie proste. – Teraz to ja nie dawałem za wygraną. – Całe moje życie to cierpienie, a połowa życia to cierpienie z samotności. Ot, taka mała różnica.

– Z całą świadomością mogę stwierdzić, że jesteś pokręconym człowiekiem.

– Skąd jesteś? – Postanowiłem zmienić temat. – Jak zamierzasz wrócić do domu?

– Są przecież taksówki i autobusy, prawda? – Znów zapaliła. – A poza tym mogę zadzwonić po męża, z miłą chęcią pośmieje się ze mnie. Mieszkam zresztą w Sukowie, więc nie jest to aż tak daleko, jak mogłoby się wydawać.

– Mieszkam tuż obok, jeśli byś chciała… – zaproponowałem nieśmiało, patrząc głęboko w jej zielone oczy.

– Uważasz mnie za taką, która z pierwszym lepszym idzie do łóżka? – zaatakowała mnie z wyrazem obrzydzenia na twarzy.

– No a kto tu mówi od razu o seksie? – Roześmiałem się głośno i widać było, że zrobiło się jej głupio. – Komuś tutaj chyba brakuje chwili zapomnienia.

Zamilkła i przez dłuższy czas piliśmy przy dźwiękach muzyki i głosów z telewizorni. Dopiero teraz spostrzegłem, że w lokalu przybyło gości − dwóch facetów zajętych było żywiołową rozmową o Księżycu. Dochodziła czternasta trzydzieści, kiedy do baru wszedł Edek.

Był niewysokim i bardzo szczupłym mężczyzną po sześćdziesiątce. Pod nosem nosił niemodny wąsik i w ogóle wyglądał jakoś nijako. Tak nijako, że kiedy patrzyło się na niego siedzącego na krześle, człowiek poświęcał więcej uwagi temu krzesłu niż samemu Edkowi. Józek pewnego razu wyjaśnił mi, że Edek jest emerytowanym nauczycielem, ale czego uczył – nikt nie miał pojęcia. On sam odzywał się niezwykle rzadko, a jeśli już, to musiał być nieźle wcięty, bo kiedy był trzeźwy, nie interesowało go nic poza dwoma metrami wokół własnej osoby i bardzo sobie cenił niezależność tego swojego dwumetrowego azylu. Jeśli przysiadał się do nas, aby posłuchać, o czym rozmawiamy, wybierał miejsce oddalone o co najmniej dwa miejsca ode mnie. Bliżej pozwalał podchodzić jedynie Józkowi, lecz tylko na chwilkę, aby ten obsłużył go jak należy. Inaczej rzecz miała się, kiedy Edek wypił odpowiednią ilość alkoholu. Wówczas porzucał swoją dwumetrową fosę, interesowały go wielkie i dalekie sprawy, o których hamletyzował bez ładu i składu, zazwyczaj wtrącając się do naszej rozmowy bez zaproszenia. Kompletnie nie obchodziło go to, że nie mówi na temat, miał to gdzieś. I my również mieliśmy to gdzieś, ignorując go i nie odpowiadając na jego pytania. Wcale się tym nie zrażał i monologował bez wytchnienia. Chodziły słuchy, że nasz emerytowany nauczyciel lubuje się – bądź lubował – w miłości, jaką podzielał również baron de Charlus[10]. I podobnie jak on oficjalnie brzydził się podobnymi umiłowaniami, lecz na mieście wiedziano jak zwykle lepiej co, kto i dlaczego. Do tego jego delikatne ruchy ciała i miękka gestykulacja dłońmi, iście kobieca, również przypominały postać szwagra Oriany de Guermantes. Oczywiście Edek posiadał żonę, nie spłodził jednak żadnego potomka i te dwa fakty z jego życia również świetnie łączyły go z postacią Palameda de Charlus. W związku ze swoim zawodem kochał kontakty z młodzieżą, zwłaszcza z młodymi chłopcami, choć kiedy się na niego patrzyło, można było odnieść wrażenie, że uważa seks za zbyt intymny, aby uprawiać go z drugą osobą, a co dopiero z osobą tej samej płci. Tak, Edek był wariatem pod wieloma względami, ale całkowicie niegroźnym.

Patrzyłem na niego, gdy usiadł przy barze, z dala od wszystkich, i zamówił piwo. Zawsze je pił i było to jego kolejne wariactwo. Nie widziałem, żeby zamówił kiedykolwiek coś innego.

– Więc mnie przenocujesz? – zapytała znienacka, zadziwiając mnie, a zapewne i siebie samą.

– Nie ma problemu.

– No to chodźmy do ciebie. – Wstała z krzesła, zostawiając kasę na barze i chowając komórkę wraz z paczką fajek do torebki.

– O tej godzinie chcesz spać? – Nie mogłem ukryć szoku wywołanego obrotem sprawy.

– Przecież w mieszkaniu nie tylko się śpi, prawda? – Swoją postawą ponaglała mnie do wyjścia.

– Jednak chcesz się bzykać? – Śmiałem się bezczelnie.

– Idiota. Zaraz się rozmyślę… – Pokiwała głową z politowaniem. – Możemy przecież napić się w mieszkaniu i pogadać w spokoju.

– Jasne, będziemy rozmawiać, aż sąsiedzi usłyszą – powiedziałem, znajdując się już przy drzwiach.

[1] Kornel Makuszyński, Szatan z siódmej klasy, „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2000.

[2] Tytułowy bohater Przygód dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej Jaroslava Haška (1883–1923).

[3] The dark side… (ang.) − Ciemna strona księżyca. Tytuł albumu Pink Floyd (1973).

[4] Tony Halik (1921–1998) − polski podróżnik, pisarz, dziennikarz.

[5] The Girl… (ang.) − Dziewczyna w żółtej sukience.

[6] Główny bohater Imienia róży Umberta Eco (1932–2016).

[7] À rebours (fr.) – na opak.

[8] W mitologii greckiej duch przyjemności i rozkoszy.

[9] Przeciwieństwo Hedone − duch cierpienia i bólu.

[10] Jeden z bohaterów W poszukiwaniu straconego czasu Marcela Prousta (1871–1922).

Intymność kosmosu

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-115-2

© Tomasz Parkita i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Dominika Świtkowska

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.