Tytuł oryginału: Glimmer Nächte

Redakcja: Karolina Wąsowska

Korekta: Ewa Mościcka

Skład i łamanie: Robert Majcher

Projekt okładki: Martina Eisele

Zdjęcia:

© black_blood (dziewczyna)

© SS Lifestyle 9999 (tło)

Typografia i opracowanie graficzne polskiej okładki: Magdalena Zawadzka

Tekst copyright © 2016 Arena Verlag GmbH, Würzburg

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-746-5

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

SPIS TREŚCI

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Wśród porywistego wiatru, gdy dookoła nich znajdowały się jedynie piasek, morze i niebo, on był wreszcie tak blisko niej, jak to możliwe, a zarazem dużo dalej niż kiedykolwiek wcześniej.

Przytuleni do siebie jechali konno brzegiem morza, jego ręce otaczały jej talię, a dłonie spoczywały nieruchomo na jej dłoniach, które ostatkiem sił przytrzymywały cugle. Czuła jego oddech na swojej obolałej szyi, słyszała jego nieustanne – w tej chwili akurat upiorne – szepty, czuła na plecach, jak unosi się i opada jego klatka piersiowa, podczas gdy dusza błądzi w nieosiągalnych rejonach.

I miała już tylko kilka godzin, żeby go odzyskać.

Musiała po prostu szybciej jechać!

Przezornie upewniła się, czy on pewnie siedzi na koniu. Później mocniej ściągnęła cugle, uderzyła zwierzę piętami i puściła się galopem.

– Yggdrasil… Madita… światło… – szeptał raz za razem, a później zaczął wypowiadać słowa, których nie rozumiała. Tak bardzo chciała go uspokoić, ale musiała się z tym wstrzymać do czasu, aż będą bezpieczni. Skierowała konia na mokrą plażę, która właśnie ukazała się im po odpływie. Miała nadzieję, że twardsze podłoże będzie działało na ich korzyść i zyska na tyle dużo czasu, że uda jej się ponownie przemienić go w człowieka, który wywrócił jej życie do góry nogami i szturmem zdobył jej serce.

Raz za razem spoglądała na czarne jak smoła niebo, na którym migotały pojedyncze gwiazdy. Na horyzoncie stawało się już powoli flamingoworóżowe. Zdecydowanie było zbyt jasne, żeby zapewnić im niezbędną osłonę. Z łatwością mógł wykryć ich helikopter lub radiowóz przemieszczający się po szerokiej piaszczystej plaży dużo szybciej od galopującego konia.

Gdyby tylko wiedziała, gdzie dokładnie znajduje się jego kryjówka – tylko tam będą chwilowo bezpieczni. Nie – właściwie bezpieczni będą dopiero wtedy, jeśli uda jej się ponownie przywołać jego duszę.

Mimo dzikiego galopu delikatnie oparła się o jego pierś, chciała – nie, musiała – wyczuć bicie jego serca, żeby pozbyć się wątpliwości, które przeszywały jej serce niczym zimne jak lód igły. Wątpliwości, czy rzeczywiście będzie w stanie mu pomóc.

– Nie bój się – wyszeptała i w tym samym momencie zdała sobie sprawę, że tylko ona się tu boi, a on w ogóle nie wie, czym jest strach.

ROZDZIAŁ 1

Trzynaście dni wcześniej…

Wszystkiemu winna była miłość. Jak zawsze, gdy w jej życiu coś szło nie tak. Phila spoglądała przez okno długiej białej limuzyny na opustoszały krajobraz i nie dowierzała, że naprawdę siedzi wygodnie oparta w tym luksusowym samochodzie i pędzi ku końcowi swojego dotychczasowego życia.

Czasem miłość bywa gorsza niż śmierć. Śmierć przynajmniej niczego nie udaje. A miłość przekształcała zupełnie normalnych ludzi najpierw w nieznośne jednostki, na których twarzy maluje się błogi uśmiech szczęścia, a później w beksy, rozpamiętujące niepowodzenie i szukające w zwątpieniu ściśle tajnego kodu, magicznego słowa, które przemieniłoby ich miłość w to jedyne wieczne uczucie.

Ona również sięgnęłaby chętnie po takie czarodziejskie słówko, żeby wszystko zatrzymać, ale nie znała go i dlatego teraz, o zmroku, który zabarwił niebo na miedziany kolor, jechała coraz szybciej na skraj świata, do miejsca, w którym wcale nie chciała być.

Prędkość jazdy w tym niewłaściwym kierunku wzrosła dwukrotnie, nie, ona zwiększyła się wręcz czterokrotnie, odkąd mama zaskoczyła ją nowiną o weselu. I teraz Phila siedziała w nowoczesnej luksusowej karocy, dosłownie in the middle of nowhere, bo już pojutrze miało się odbyć tłuczenie szkła przed domem panny młodej.

– Chyba nie mówisz poważnie! – kilka tygodni wcześniej wykrzyknęła zrozpaczona Phila do mamy.

Ta jednak tylko pokiwała głową i posłała jej to niebezpieczne spojrzenie, mówiące: „miłość może wszystko”. Dotychczas Phila widziała je wyłącznie w wykonaniu swoich przyjaciółek, które zakochiwały się tak często, jak ona łapała przeziębienie. Stan ten najczęściej równie szybko przechodził, choć naturalnie towarzyszyło mu poczucie złamanego serca i masa wylanych łez. Najwyraźniej dużo gorzej sprawy miały się w sytuacji, gdy zainfekowany został ktoś starszy. W przypadku mamy nie skończyło się to tylko na miłosnym katarze, wręcz przeciwnie, ten szczególny uśmiech żarzył się odtąd bez przerwy na jej twarzy, a jej oczy błyszczały, jakby dobre wróżki wymachiwały za nimi zimnymi ogniami. Spojrzenie osoby wtajemniczonej. Kochającej. Która nosi różowe okulary dumnie niczym order.

– Ale… do Danii? Serio? Do jakiejś ruiny na drugim końcu świata?

Na te słowa na usta mamy wkradł się delikatny uśmiech, jakby Phila była źrebakiem, który dopiero co przyszedł na świat i potrzebuje serdecznego kuksańca, żeby wstać i nauczyć się chodzić.

– Skarbie, przesadzasz, nie chodzi tu o żadne ruiny, a o pałac – mama łagodnie poprawiła córkę. – I byłoby dobrze, gdybyś z nieco większą otwartością przyjmowała zmiany. Weź choćby przykład z Matteo. Jest taki podekscytowany z powodu przeprowadzki i cieszy się z nowej rodziny!

No jasne, jej brat miał pięć lat i cieszył się też na myśl o parówkach w cieście francuskim, konikach polnych i pierdzących poduszkach.

– Jestem zdecydowanie zbyt dorosła na to, żeby skakać z radości z powodu ojczyma, który pochodzi z jakiejś dziury zabitej dechami na mroźnym krańcu świata.

Jej słowa, jak z bicza strzelił, wymazały to osobliwe spojrzenie „zimne ognie–klacz–świat jest pełen miłości” z oblicza mamy, nie pozostawiły jednak Phili z poczuciem triumfu, a raczej pustki. Trzeba przyznać, że nie było to zbyt miłe. Czasem słowa po prostu wylatywały z jej ust.

– Nikt nie oczekuje, że zaakceptujesz Frederika jako swojego ojca, ale uważam, że byłoby na miejscu, gdybyś okazywała mu choć odrobinę szacunku. Nie zamieszkamy w dziurze, tylko w Ravensholm, cudownie odrestaurowanym pałacu z wszelkimi możliwymi luksusami.

– Jakby ten cały pałac miał być czymś najwspanialszym na świecie!

Mama pokręciła głową.

– Philo, skarbie, to dla nas wszystkich ogromna szansa! Większość ludzi marzy o tym, żeby żyć bez żadnych trosk. A do tego w tak magicznym miejscu, gdzie Bałtyk łączy się z Morzem Północnym.

Phila westchnęła. Jednym magicznym miejscem był dla niej Berlin.

– Mogę obejrzeć jeszcze jedną bajkę? – Matteo wyrwał ją z zamyślenia.

Ściągnął z uszu słuchawki z Myszką Miki, w których oglądał na dużym monitorze Królową Śniegu. Popatrzył na nią przeszklonymi oczami z wypiekami na twarzy i sięgnął po piątego batonika, których sterta razem z chipsami, żelkami i orzeszkami leżała w koszu na małej lodówce. Nawet na niej widniał herb rodu von Rabenów, tak samo jak na szklankach, serwetkach i białych aksamitnych poduszkach, leżących obok na siedzeniu obitym białą skórą: kruk z rozpostartymi skrzydłami stał na rycerskim hełmie, który był przymocowany cierniami do tarczy, ozdobionej po prawej i lewej stronie dwoma srebrnymi liśćmi dębu. Otaczały one znajdującą się pośrodku literę F, której obwisłe poziome kreski wyglądały, jakby były zmęczone. Nie ulegało wątpliwości, że hrabia Frederik jest bardzo dumny ze swojego pochodzenia. Phila dostrzegała w tym wszystkim tylko jedną zaletę – to, że on i jego rodzina należeli do niemieckiej mniejszości narodowej w Danii, więc nie musiała się przynajmniej uczyć duńskiego.

Matteo rozpakował batonika i pochłonął go, jakby umierał z głodu.

– Skoro będziemy mieszkali w pałacu, czy będę księciem? – zapytał z pełnymi ustami.

Wbrew sobie Phila musiała się uśmiechnąć. Jej brat miał w sobie niewiele z księcia, dużo bardziej przypominał umorusanego obdartusa.

– Może jeśli umyjesz sobie buzię! – powiedziała i podała mu ozdobioną herbem serwetkę.

– Serio? – Matteo sprawiał wrażenie bardzo rozczarowanego. – Myślisz, że książę musi się codziennie myć?

Sięgnął po paczkę chipsów i otworzył ją, głośno przy tym szeleszcząc.

– No jasne, wszyscy to przecież wiedzą. Książęta zawsze muszą wyglądać perfekcyjnie, nosić piękne ubrania i chodzić wypucowani. Trzeba codziennie brać prysznic i myć włosy! – Phila starała się zachować powagę, zastanawiając się przy tym, czy powinna coś zrobić z okruszkami, które Matteo rozrzucał po tapicerce, ale zdecydowała się dać sobie spokój.

– Do bani to wszystko – zawyrokował ponuro braciszek, ale później jego twarz znów się rozpromieniła. – Myślisz, że jak będę mył się co dwa dni, to będę choćby w połowie księciem?

– Jasne. – Phila nie miała serca gasić jego entuzjazmu. – Będziesz półksięciem, Matteo!

– Philuś… – Tak ją nazywał, odkąd zaczął mówić. Było to jego drugie słowo, zaraz po „mama”. – Czy powinniśmy zwracać się do nowego męża mamy „wielmożny hrabio Frederiku”? Czy mamy mówić mu „tato”?

Phila kilkakrotnie przełknęła ślinę. Do nikogo nie będzie mówiła „tato”. Wprawdzie jej ojciec nie żył od pięciu lat, ale ona wciąż tęskniła za nim każdego dnia.

– Wydaje mi się, że będę mówił mu „Freddy”. – Matteo kiwnął głową i zgniótł pustą torebkę po chipsach.

Phila ledwie mogła powstrzymać się od śmiechu, żeby nie urazić brata. Myśl, że ktoś będzie zwracał się do tego wysoko urodzonego arystokraty „Freddy”, wydawała się jej komiczna. Nieprzystępny hrabia Frederik von Raben był nie tylko postawny i jasnowłosy, lecz jej zdaniem sprawiał też odrażające wrażenie, jak główny bohater, w którego wcielił się w Hannibalu Mads Mikkelsen. Była za to nawet wdzięczna hrabiemu, bo z takim wyglądem ani trochę nie przypominał jej ojca.

– „Freddy” brzmi nieźle.

– Philuś, niedobrze mi. – Matteo rzeczywiście nieco pobladł na twarzy, a Phili przemknęło przez myśl, że jej brat nie przetrwał ani jednej dłuższej podróży samochodem, nie wymiotując po drodze. Shit, nie powinna była mu pozwolić na pochłonięcie tych wszystkich przekąsek.

Poszukała przycisku przy oknie, opuściła szyby w limuzynie i wpuściła świeże powietrze.

– Lepiej? – zapytała Matteo.

Nic nie mówiąc, pokiwał głową. Potem oboje wyjrzeli na zewnątrz. Bez kitu, cóż za magiczne miejsce! Płaski teren z bezkresnym niebiesko-czerwonawym niebem, na tle którego ścigały się olbrzymie, ciemnoszare formacje chmur.

– Myślisz – zaczął jej brat i zabrzmiał przy tym na dużo bardziej osłabionego niż chwilę wcześniej – że naprawdę istnieją takie okruchy diabelskiego lustra, jak w Królowej Śniegu? I kiedy wpadną komuś w oko, ten ktoś widzi wszystko na odwrót i dostrzega tylko to, co złe?

Phila poczuła się przyłapana na gorącym uczynku. Może powinna dać szansę temu ślubowi i Danii, przestać się dąsać w głębi duszy, i dostrzegać dookoła jedynie same nieprzyjemności.

– To kompletny nonsens – powiedziała z całym przekonaniem. – Przecież to tylko baśń.

Ścisnęła jego rękę, a Matteo westchnął z ulgą.

Phila nie była z nim jednak całkiem szczera. Wprawdzie nie wierzyła w diabelskie lustro, jednak plany zamążpójścia mamy wydawały się jej czasem diabelską sztuczką i w tajemnicy zgłębiała wszelkie informacje, jakie tylko udało jej się znaleźć o rodzinie von Rabenów.

Wydawało jej się to po prostu dziwne, że mama tak nagle, w ciągu tylko jednej nocy, zakochała się do tego stopnia, że postanowiła ponownie wyjść za mąż. To dlatego Phila pomyślała najpierw, że być może hrabia jest kłamcą i oszustem matrymonialnym. Wyprowadzono ją jednak z błędu. Istniał naprawdę i można było znaleźć pod dostatkiem zdjęć z jego pierwszego ślubu, baśniowego wesela z córką argentyńskiego miliardera, Eleną Ruiz Jiménez, która do tego wyglądała jak fotomodelka. Widząc te zdjęcia, Phila zastanawiała się, co urzekło hrabiego w jej mamie, która była wprawdzie ładna, lecz trudno było uznać ją za piękność zapierającą dech w piersiach, a rodzina Phili z pewnością nie była też bogata. Wręcz przeciwnie – od śmierci taty naprawdę z trudem wiązali koniec z końcem. I właśnie kiedy zaczęła nienawidzić samej siebie za te pytania, natknęła się na artykuł o tragicznym wypadku Eleny. Pierwsza żona hrabiego zginęła wraz z córką Maditą w wypadku prywatnego samolotu, który rozbił się u wybrzeży Islandii. Phili mimowolnie stanęły łzy w oczach. Tak dobrze pamiętała szok wywołany u nich śmiercią taty. Może właśnie to połączyło hrabiego z mamą: nagła śmierć ukochanej osoby.

Wypadek Eleny tak głęboko poruszył Philę, że dopiero dużo później zdała sobie sprawę z tego, że nie znalazła żadnego artykułu – nawet w gazetach ekonomicznych – o hrabim ani statkach z jego przedsiębiorstwa żeglugowego, który zostałby opublikowany po śmierci jego żony.

– Chyba robi mi się naprawdę niedobrze! – zajęczał Matteo, zagulgotał i pociągnął za pas. Mama zmusiła ich, żeby je zapięli, chociaż w tak luksusowych samochodach nie było to konieczne.

– Bzdura, zjadłeś po prostu za dużo czekolady. Jako przyszły książę powinieneś wykazywać odrobinę więcej wstrzemięźliwości.

– Spróbuję – wymamrotał, a później dodał głośniej: – Opowiedz mi coś, Philusiu. Proszę.

– No dobrze, pomówmy o pałacu Ravensholm.

– O tak! – Rozemocjonowany Matteo klasnął w ręce. – I o duchach!

– Nie wydaje mi się, żeby straszyły tam duchy. Wprawdzie pałac zbudowano w siedemnastym wieku, ale później spalił się aż do fundamentów. Nie jest więc znowu aż tak stary.

– Dlaczego się spalił? – spytał Matteo.

Phila wzruszyła ramionami.

– Nie mam pojęcia, w każdym razie Rabenowie odbudowali go dopiero dwieście lat temu i szybko stał się sławny. W internecie napisano nawet, że stanowił kulturowe i naukowe centrum Danii.

– Ale dlaczego? – Matteo zawsze lubił denerwować ją, pytając w kółko: dlaczego, dlaczego, dlaczego.

– Któż może wiedzieć? Może przodkowie hrabiego zbierali jakieś potworne okropności wszelkiego rodzaju?

Oczy Matteo stały się duże.

– Naprawdę?

– Wszystko jest możliwe. – Wyszczerzała się i wyobraziła sobie głupkowatego, niemrawego starca zbierającego poza przekłutymi igłą motylami słoiczki pełne obrzydliwych cieczy, w których pływają pomarszczone embriony i rzadkie zwierzęta. Żonaty był z uroczą, dużo młodszą Lady von Raben, która w słomkowym kapeluszu z szerokim rondem i w białych rękawiczkach zajmowała się życiem miłosnym północnojutlandzkich mrówek. Ale to Phila wolała zachować dla siebie, jej brat nie umiał kłamać i od razu powiedziałby o tym Freddy’emu.

– Później w pałacu Ravensholm zaczęły się pojawiać międzynarodowe sławy, wśród nich gwiazda filmu niemego Asta Nielsen i hipnotyzer Carl Hansen, a podczas drugiej wojny światowej spotykali się tam bojownicy z antyhitlerowskiego ruchu oporu.

– Prawdziwi wojownicy? – spytał Matteo i wydał z siebie bardzo alarmujący odgłos, który Phila znała aż za dobrze z długich podróży samochodem.

Gorączkowo zastukała w szybę dzielącą ich od Billa, szofera, po czym ta bezdźwięcznie się opuściła. Przechrzcili kierowcę na „Kill Billa”, bo ten blondwłosy wiking z długimi, przetłuszczonymi włosami w jakiś sposób ich niepokoił, podobnie jak Bill Numer Dwa. Mads, jego brat bliźniak o tak krótko przystrzyżonych włosach, że przypominały włosie wycieraczki, wiózł mamę i Frederika limuzyną jadącą przed nimi.

– Musimy się natychmiast zatrzymać, mojemu bratu jest niedobrze!

Bill przekazał wiadomość przez radiostację, potem łagodnie zahamował na skraju drogi, a Phila odpięła pas Matteo i w samą porę wyciągnęła go z samochodu.

Od razu zwymiotował i kiedy limuzyna mamy i hrabiego Frederika również się zatrzymała, było już po wszystkim.

Mimo to Matteo zaczął rozpaczliwe zawodzić, a mama popatrzyła na Philę i z dezaprobatą pokiwała głową.

– Nic nie mogłam na to poradzić! – broniła się Phila, ale jej słowa ginęły wśród jęków Matteo.

– Maaamooo – biadolił jej brat – czy mogę dalej jechać z tobą? Proszę!

Mama i hrabia wymienili spojrzenia, biedny hrabia musiał robić dobrą minę do złej gry, więc tylko skinął głową na swojego szofera i Kill Bill zaniósł jej brata do czarnej limuzyny. Ruszyli dalej, a mama nawet nie zapytała, czy ona również chciałaby z nimi pojechać.

Mniejsza o to! Phila wystawiła głowę przez okno, zaciągnęła się głęboko powietrzem przesyconym solą i zapachem alg. Całe swoje dotychczasowe życie spędziła w Berlinie. Tamtejsze powietrze było po prostu jej powietrzem. Przyzwyczaiła się do wdychania kurzu i spalin samochodowych, do zapachu kwitnących lip, psich kup, przydeptanych niedopałków papierosów, wilgotnych gazet i tanich dezodorantów w spreju. Tutejsze powietrze wydawało jej się wręcz nie do zniesienia czyste, coś takiego nie mogło być przecież zdrowe. Tlen w czystej postaci jest w końcu trujący! Duńczycy uchodzili rzekomo za najszczęśliwszy naród świata, ale w gruncie rzeczy byli zapewne naćpani tym nieprzyzwoicie czystym powietrzem. Phili nie tylko brakowało zapachów Berlina, brakowało jej też Leonie, Fatimy, a przede wszystkim jej najlepszej przyjaciółki Alany. Brakowało jej budek z kebabem przy stacji metra, małego sklepiku z różnościami, gdzie wynajdywała swoje największe skarby, i znajomych ze wspinaczki, którzy być może w tym roku zdobędą puchar w speed boulderingu. W tej płaskiej okolicy z pewnością nie będzie miała gdzie się wspinać.

Phila schowała z powrotem głowę, ale zostawiła rękę na wietrze. Ni z tego, ni z owego przeszły ją ciarki. Był początek lipca, ale wydawało się, że jest tutaj zimniej niż ostatniej zimy w Berlinie. Tej zimy, kiedy Lukas zerwał z nią po sześciu miesiącach, bo podczas jazdy na łyżwach zakochał się w Katince, delikatnej blondynce i niesamowicie ambitnej lodowej księżniczce. Phila już wcześniej nie należała do miłośniczek zimy, a teraz jeszcze przeprowadzała się do miejsca, gdzie w ogóle nie ma porządnego lata, jedynie trochę odpuszcza wieczna zmarzlina.

Ze względu na zapięty pas Phila pochyliła się dość wolno, otworzyła minilodówkę i wyjęła colę. Poniekąd spodobało jej się to, że miała do wyboru szampana i wódkę. Najwyraźniej hrabia Frederik wierzył w jej rozsądek – a może po prostu nie poświęcił nawet sekundy, żeby się nad tym zastanowić. Oczywiście w lodówce znajdowały się też inne – zdrowe – rzeczy, jak soki czy świeże pokrojone owoce. Ale dotąd jedynie przekąski z koszyka zostały pożarte przez Matteo.

Rzecz jasna zmieściliby się wszyscy razem do jednej limuzyny, ale hrabia chciał zrobić na nich wrażenie i przyjechał po nich na lotnisko do Aalborga czarnym i białym wozem. Że też w mieście o tak dziwacznej nazwie w ogóle było lotnisko. Aalborg!

– Jeden samochód dla dorosłych, jeden dla dzieci – wyjaśnił im hrabia Frederik, tak jakby w jednej z limuzyn kryło się coś w rodzaju Disneylandu z happy mealami i niespodziankami dla dzieci. Matteo oczywiście nie mógł się doczekać, żeby wsiąść i ruszyć.

Phila wykrzywiła usta w uśmiechu: teraz mieli za swoje. Odrobina radości z czyjegoś nieszczęścia jest chyba dozwolona. Odkąd mama zaczęła się spotykać z hrabią, bardzo się zmieniła. Stała się bardziej surowa, zaczęła inaczej się ubierać i oczekiwać, że Phila będzie się zachowywać jak dama. Było to niepodobne do tej mamy, z którą wprawdzie często się kłóciły, ale później zawsze się godziły i z którą dobrze się rozumiały. Teraz mama stała się wielką niewiadomą.

Kiedy w podróży służbowej do Chin poznała hrabiego, przestała uważać, że leżenie w dresie na sofie w niedziele i oglądanie godzinami ulubionych seriali jest okej. Nagle doszła do wniosku, że Berlin jest zbyt niebezpieczny i zanieczyszczony i zaczęła sobie wmawiać, że jej dzieci zasługują na coś lepszego.

Coś lepszego… Czy tym czymś miało być takie zachowanie, jak Kirsten, jej nowej przybranej siostry? Phila upiła łyk coli i wyobraziła sobie powitanie w pałacu.

Czy wszyscy pracownicy staną rzędem przed wejściem, jak w jednym z odcinków Downton Abbey, i dygną, kiedy nowa pani na Ravensholm wysiądzie z limuzyny?

Muszę koniecznie zrobić zdjęcie dla Alany, postanowiła i znów poczuła, że brakuje jej przyjaciółki.

Nagle jej pas raptownie się napiął, a cola wylała z butelki, rozbryzgując się na białych skórzanych siedzeniach. Cholera, co jest? Serce podskoczyło jej do gardła. Kiedy samochód ślizgał się w lewo i w prawo, ogarnął ją paraliżujący niepokój o rodzinę i ścisnęło ją w gardle. Kiedy auto zatrzymało się w końcu na środku jezdni, ledwie mogła złapać oddech.

Co to było, do diabła?

Zanim zdążyła opuścić szybę, drzwi do samochodu się otworzyły. Bill przyglądał jej się zatroskany.

– Wszystko w porządku, panienko Philo?

– Tak, tak, ale muszę wiedzieć co z innymi. – Serce Phili wciąż waliło jak oszalałe. Cały czas jechali za mamą i Matteo, dlaczego więc, do diabła, zahamowali tak znienacka? Czy jej bratu znów zrobiło się niedobrze?

– Co się stało? – Odpięła pas i chciała wysiąść, ale Bill jej w tym przeszkodził, blokując wyjście.

– To tylko mały wypadek.

– Wypadek? Proszę mnie wypuścić, chcę iść do rodziny!

Bill pokręcił głową.

– Nie, to zbyt niebezpieczne, hrabia by mi nigdy tego nie wybaczył. Nie może panienka ot tak wysiąść na trasie szybkiego ruchu, proszę zostać w środku!

Phila szturchnęła Billa w bok, ale ten stał nieporuszony, jak blok granitu.

– Nic się nie stało rodzinie panienki, Mads to dobry kierowca. Omijaliśmy jedynie sarnę.

Sarnę? Jasne, wpadła tu tylko pozwiedzać, zachęcona urokiem tego miejsca! Phila nie wierzyła w ani jedno jego słowo i cieszyła się, że wpadła na pomysł, jak ma stąd czmychnąć. W mgnieniu oka rzuciła się na drugą stronę wozu, co niestety zajęło jej więcej czasu, niż się spodziewała. Mimo wszystko wyskoczyła na zewnątrz, zanim zasapany Bill obiegł tył samochodu.

Druga limuzyna zatrzymała się w poprzek drogi. Wszystkie drzwi miała szeroko otwarte. Mama, Matteo i hrabia stali pośrodku szosy i przerażeni spoglądali na ziemię. Phila podbiegła do nich.

– Co się stało?! – krzyknęła z daleka.

– No zróbże coś – mówiła właśnie mama do hrabiego. Matteo, szlochając, przytulał się do jej nóg.

– Biedny Bambi! – zawył. – Mamo, proszę, pomóż mu. Naklej mu plaster!

Hrabia wydał z siebie niechętny odgłos i ruszył z powrotem do limuzyny. Kiedy Phila go mijała, zauważyła, że jego czoło pokryło wiele małych kropelek potu.

– Nie podchodź – zakomenderował. – Po co jeszcze ty masz zrobić sobie krzywdę. – Potem nieco łagodniej dodał: – Wystarczy już, że jedno z was będzie miało koszmary.

Na te słowa Phila zaczęła biec jeszcze szybciej.

Na drodze leżała mała jasnobrązowa sarna, właściwie sarnię, z bladymi białymi cętkami na szczycie pleców. Zwierzę patrzyło na nią dużymi brązowymi oczami, jakby chciało powiedzieć jej coś ważnego. Z rany na brzuchu kapała ciemna krew, a jej dwie nogi drżały. Czuć było mokrą sierść, metal i śmierć.

Phila ukucnęła koło sarenki, przyłożyła rękę do jej szyi i wymamrotała „ciii!”, chcąc ją uspokoić. Ktoś pochylił się obok niej i zapach sarny został wyparty przez woń potu, bagnistej wody po goleniu i czegoś bliżej nieokreślonego, metalicznego.

– Odsuń się! – powiedział hrabia. – Nie możemy już pomóc temu zwierzęciu. Ma połamane nogi i obrażenia organów wewnętrznych. Popatrz tylko w jej świece, ona cierpi.

– W świece? – spytała Phila osłupiała.

– Tak się mówi na oczy sarny w żargonie myśliwskim. – Hrabia pogłaskał sarenkę po boku. Phila obserwowała jego ruchy, a potem dostrzegła, że drugą ręką wycelował broń w zwierzę.

– Nie! – zaprotestowała.

– Ciii, uwierz mi, że tak będzie najlepiej. – Oderwał rękę od boku sarny i położył ją na ramieniu Phili. Potem lewą ręką strzelił zwierzęciu między oczy.

Ogłuszona strzałem Phila czuła, jak życie ulatuje z ciała zwierzęcia.

Świece zgasły. Sarna nie żyła.

Matteo głośno szlochał. Phila zazdrościła mu, bo sama też chętnie by się rozpłakała, ale nie chciała się obnażyć przed Frederikiem. Szybko otarła sobie oczy, podniosła się i spróbowała nie patrzeć na hrabiego, omijała go wzrokiem.

Za nim coś błysnęło, na ułamek sekundy oślepiło ją jak słońce odbite od szkła. Zmrużyła oczy, skoncentrowała się i w pewnym oddaleniu dostrzegła to, co tak błyskało. Ktoś obserwował ich przez lornetkę. Ten ktoś był jednak zbyt daleko, żeby mogła rozpoznać, czy to mężczyzna, czy kobieta. Nie cierpiała takich typów – widzą wypadek, ale nie pomogą.

Zawodzenie Matteo znów zwróciło jej uwagę na martwą sarnę. Mads i Bill chwycili za dwie nogi każdy i odciągnęli zwierzę na bok drogi.

– Musimy ją pochować! – płakał Matteo.

– Tak też zrobimy, mój mały. – Hrabia Frederik wsadził sobie broń za pasek spodni i pogłaskał Matteo. Później złapał rękę mamy i skinął do niej głową. – Mads i Bill tu wrócą i zabiorą sarnę, żeby ją pochować na cmentarzu dla zwierząt niedaleko Aalborga. Naprawdę mi przykro, że musieliście na to patrzeć. Sarna pochodzi z mojego przypałacowego lasu, wszystkie są znakowane, bo co i raz któraś z nich pada łupem złodziei. Zupełnie nie wiem, co ona tu robiła. Ale jedźmy już, robię się głodny.

Głodny? Phila z niedowierzaniem potrząsnęła głową. Strzelanie w głowę sarnom dodawało hrabiemu apetytu?

Starała się wymienić spojrzenia z mamą, nie mieściło jej się w głowie, że ta aprobuje takie postępowanie. Ale w jej oczach wyczytała jedynie podziw dla hrabiego, który z takim opanowaniem wybrnął z trudnej sytuacji.

Mama zdawała się kompletnie zaślepiona, zupełnie nie była sobą! Czy nie powinna się raczej zastanawiać, skąd Frederik tak szybko wytrzasnął broń? Przeważnie zawzięcie walczyła przeciw posiadaniu wszelkiego rodzaju broni. A przede wszystkim przeciw trzymaniu jej przy dzieciach. Gdzie się podziała mama, którą znała? Czy hrabia aż do tego stopnia zawrócił jej w głowie?

Ze zwieszoną głową Phila wróciła do samochodu i kiedy opadła na siedzenie, znów zobaczyła przed sobą brązowe oczy sarenki. Teraz wydawało jej się, że zwierzę naprawdę do niej szepcze:

– Miej się na baczności, Philo. Jeśli nie chcesz skończyć jak ja, musisz naprawdę uważać, na siebie, swoje serce i rodzinę.

ROZDZIAŁ 2

Mimo woli Phila musiała przyznać, że podjazd do pałacu Ravensholm zrobił na niej wrażenie. Aleja kwitnących na biało jarzębów okalała wysypaną jasnym żwirem drogę, która szerokimi serpentynami prowadziła w górę, na porośnięte lasem wzniesienie, i kończyła się przed pałacem, podobnym do tych, które widywała dotychczas jedynie w ekranizacjach baśni i amerykańskich serialach. Ta pokaźna, rozległa dwupiętrowa budowla miała na parterze tak wysokie okna, że w Berlinie zajmowałyby one trzy kondygnacje. Pośrodku, a także symetrycznie po prawej i lewej stronie, wznosiły się wysoko w niebo – jak wielkie zdobione trójkąty – szczyty dachu, wejścia zaś udekorowano krużgankami z kolumnami. Pałac nie był z czerwonej cegły jak domy, które Phila widziała w samym Aalborgu i po drodze tutaj, lecz z białego kamienia, połyskującego w świetle późnego popołudnia jak czerwone złoto.

Do głównego wejścia pośrodku pałacu prowadziły szerokie schody z niskimi stopniami, na których – nie do końca jak w Downton Abbey – przywitała ich tylko jedna pracownica. Gospodyni była w wieku mamy i naprawdę nosiła coś w rodzaju mundurku dla służącej, a w każdym razie miała czarny fartuszek. Włosy w kolorze ciemnego blondu zaplotła dookoła głowy, a na jej szyi połyskiwał złoty łańcuszek, na którym zwisał osobliwy medalik. Uśmiechnęła się wprawdzie przyjacielsko, kiedy hrabia przedstawił ją jako „Thorgard, dobrego ducha tego domu”, ale Phila czuła, że Thorgard kierowała swój uśmiech wyłącznie do hrabiego, a nie do nowych członków rodziny. Choć jej brat zachowywał się przy tym tak, że skradłby serce każdemu. Uścisnął rękę gospodyni, a później – znów w pełni sił – biegał to tu, to tam jak szczeniak, który musi obwąchać nowy teren. Stale wołał mamę, bo chciał pokazać jej coś nowego albo o coś zapytać. Phila w tym czasie wciąż stała jak oniemiała.

– Wiedziałam, że ci się spodoba. – Mama położyła rękę na jej ramieniu i przyciągnęła ją do siebie. – To przepiękny pałac, nie sądzisz?

– Tak, chałupa niczego sobie. – Phila spróbowała zażartować, chociaż nie czuła się szczególnie swobodnie. Wydawało jej się, że mury pochłaniają całe światło, emitując z siebie tylko zimne promienie. Upomniała samą siebie: musisz wziąć się w garść i nie przesadzać. Bądź co bądź obiecała mamie, że się postara.

– Och, a oto nasza droga Kirsten! – Mama pomachała entuzjastycznie w stronę schodów.

Gdybym była chłopakiem, pomyślała natychmiast Phila, już byłabym bezpowrotnie stracona. Nikt jej nie uprzedził, jak nieprawdopodobnie piękna jest Kirsten, nawet piękniejsza od swojej matki. Phila wzbraniała się przed oglądaniem jej zdjęć, twierdziła, że chce ją poznać bez wcześniejszych uprzedzeń. Ponieważ jednak wszyscy podkreślali, że jest ładna, Phila wyobrażała ją sobie w stylu lalki Barbie – z banalną twarzą, która mogłaby jej zapewnić pierwsze miejsce w konkursie Miss Danii. Ależ się myliła! Kirsten miała wprawdzie naprawdę długie, gładkie i lśniące złote włosy, ale wyrazu dodawały jej twarzy wysokie kości policzkowe, a całości dopełniały obfite usta pociągnięte szminką w kolorze bzu i duże oczy. Nieco przypominała Phili Angelinę Jolie, chociaż miała błyszczące niebieskie oczy, dokładnie jak jej ojciec. W granatowej sukience etui wyglądała na dużo starszą niż piętnaście lat i Phila była skłonna nawet uwierzyć, że przy niej będzie wydawała się młodsza, choć miała prawie siedemnaście lat. Pełne wargi Kirsten wygięły się w zapierającym dech w piersiach uśmiechu, ukazując idealne zęby.

– Hi, everybody – przywitała się i przytuliła mamę, jakby była jej rodzoną córką. Później obróciła się do Phili i popatrzyła na nią pytająco.

– Cześć siostrzyczko, dobrze ci minęła podróż? – spytała i objęła Philę. Roznosił się wokół niej zapach waniliowych perfum, morskiej soli i, co dziwne, krytego basenu.

– Bardzo ładnie pachniesz – wymsknęło się Phili i poczuła, że się czerwieni. Kirsten nie mogła wiedzieć, jakie to dla niej ważne. Nie sposób było zaprzeczyć, że miała wyraźnego bzika na punkcie zapachów. Wciąż dużo dokładniej umiałaby opisać wyjątkowy zapach swojego eks niż brzmienie jego głosu: zeszyty do naklejania wizerunków piłkarzy, stara skórzana futbolówka i cynamonowa guma do żucia. Jej mama nie nazwała tego bzikiem, a cichym szmerem jej ciężkiego neurotycznego dziedzictwa, bo Phila – tak jak jej tata – dużo intensywniej od innych odbierała bodźce zapachowe. Często było to, rzecz jasna, raczej przekleństwem niż błogosławieństwem, bo któż chciał poczuć w pełni zapachy unoszące się w berlińskim metrze…

Pałac Ravensholm pachniał oczywiście dużo lepiej, po wejściu do środka dało się wyczuć kadzidełko i politurę do mebli z domieszką zwietrzałej wody lawendowej, ale była to tylko nuta głowy, pod nią wibrowała metalicznie nuta serca, pachnąca brzęczącymi miedziakami.

Kirsten odrzuciła jasną grzywkę przez ramię i promiennie popatrzyła na Philę.

– No, mam nadzieję, że ładnie pachnę! Nie mam pojęcia, co mama opowiadała ci o nas, wsiochach, ale my, Duńczycy, myjemy się jednak przy specjalnych okazjach… No wiesz, na Boże Narodzenie i pierwszy dzień lata. – Wyszczerzyła się szeroko i mrugnęła do niej. Zdumiona Phila odwzajemniła uśmiech.

Matteo dosłyszał ich rozmowę i wtrącił się. Jego twarz promieniała:

– Philusiu, okłamałaś mnie, wcale nie trzeba się codziennie myć! Jestem księciem! – zapiszczał. – Jestem księciem! – I nim ktokolwiek zdążył na to jakoś zareagować, wbiegł na górę po schodach.

– Twój brat jest megasłodki! – powiedziała Kirsten, co w uszach Phili nie tylko zabrzmiało całkowicie szczerze, lecz dosłyszała w tym również zachwyt. Jej przybrana siostra okazała się dla niej pod każdym względem niespodzianką. Pozytywną.

– Chodź, oprowadzę cię. – Kirsten złapała ją za rękę, a Phila z przyjemnością dała się poprowadzić.

– Cieszę się, że już jesteście, i nie mogę się doczekać wesela. Czyż to nie wspaniale, że nasi rodzice się w sobie zakochali? Chodzi mi o to, że, no heloł, w tym wieku? – Kirsten mlasnęła znacząco językiem. – Masz chłopaka?

Kiedy Phila lekko zaskoczona pokręciła głową, Kirsten tylko jej przytaknęła.

– Ja też nie, nie jest łatwo znaleźć tego właściwego i na razie wolę się bawić. Ale masz moje słowo, że to będzie epickie lato! U nas w pałacu zawsze dużo się dzieje, ale ten ślub będzie prawdziwym hitem. Mam już nawet sukienkę na bal, jest mega, chcesz zobaczyć? Też już coś znalazłaś? – Kirsten dalej energicznie paplała, ale Phila nie mogła się skupić na jej słowach. Jej uwagę absorbowały wypolerowane marmurowe posadzki, wielkie olejne obrazy, pozłacane sztukaterie, rzeźby w niszach w murach i cała reszta bogatych detali.

Zafascynowana, zatrzymała się przed obrazem w rzucającej się w oczy złotej ramie ze zdobieniami. Nie chodziło jednak o ramę, lecz o sam obraz. To on przykuł jej uwagę. Młoda czarnowłosa kobieta zdawała się spoglądać obserwatorowi prosto w serce. Przed nią na ziemi siedziała dwójka małych, osobliwie bladych dzieci w tym samym wieku, jedno z nich było ubrane jak chłopiec, drugie jak dziewczynka. Phila od razu rozpoznała mamę Kirsten, ale ta wydała jej się dziwnie oddalona od dzieci, które zdawały się całkowicie skupione na sobie. A dziewczynka w żaden sposób nie przypominała Kirsten.

– To moja mama – wyjaśniła szybko jej przybrana siostra, a później westchnęła zamyślona. Lekko się zgarbiła i Phila w mgnieniu oka zrozumiała, że wciąż jeszcze bardzo za nią tęskni. Sprawiała przy tym wrażenie dużo bardziej kruchej niż pewna siebie Elena, choć przy dłuższej obserwacji Phila dostrzegła między nimi pewne podobieństwo. Linia kości policzkowych, brwi.

– Czy ta dziewczynka na ziemi to ty?

– Nie, to Madita, a obok niej jej brat bliźniak Nikolaus. Dita i Niels są… – Kirsten wzięła głęboki oddech – …byli trzy lata starsi ode mnie. Twoja mama z pewnością ci mówiła, co się stało, prawda?

Na te słowa Phila oblała się rumieńcem i przeklęła samą siebie za ten brak wyczucia. Mama Kirsten zginęła zaledwie półtora roku wcześniej. Jej tata nie żył od pięciu lat, a mimo to sama myśl o nim wciąż jeszcze sprawiała jej ból. Jakże nieszczęśliwa musiała się więc czuć Kirsten.

– Nie chciałam być nieuprze…

– W porządku. To… to było naprawdę straszne. – Kirsten odchrząknęła kilka razy, a Philę naszła ochota, żeby wziąć ją za rękę i uścisnąć, ale nie odważyła się, bo Kirsten sprawiała wrażenie zamkniętej w sobie. – Kiedy w dniu moich czternastych urodzin dotarła wiadomość, że jej sportowy samolot się rozbił, wszystkich nas to bardzo głęboko dotknęło. Mama była wyjątkowym człowiekiem. Nikt nie mógł oprzeć się jej urokowi.

– Naprawdę mi przykro z powodu twojej straty.

Łza stoczyła się po policzku Kirsten i ta gniewnie ją otarła.

Teraz Phila wzięła ją za rękę i uścisnęła.

– Rozumiem, co czujesz.

– Wiem, tobie z pewnością też nie było łatwo. – Kirsten posłała jej spojrzenie pełne współczucia, potem przemogła się i ruszyła dalej, a Phila poczuła się w dziwny sposób pocieszona, jakby istniała między nimi niewidzialna więź, która sprawiła, że słowa stały się zbyteczne.

– Jako córka artysty na pewno zdajesz sobie sprawę, że obrazy tu na klatce schodowej są wprawdzie całkiem ładne, ale nieszczególnie cenne, w przeciwieństwie do naszego ulubionego obrazu tam na górze, w bibliotece. Twoja mama powiedziała mi, że nazywasz się Philippa, bo twój tata był wielkim miłośnikiem tego północnoniemieckiego malarza romantycznego, Philippa Ottona Rungego. To prawda?

– No tak… – Phila nie wiedziała, co ma powiedzieć.

– Wszystko jedno. Phila brzmi w każdym razie dużo bardziej nonszalancko niż Kirsten. Serio, moje imię pasowałoby w sam raz do jakiegoś paskudnego stolika z Ikei, nie sądzisz? Zamówię trzy białe regały Billy, dwa polerowane Gamlastan i jeden Kirstenby, ale w okleinie dębowej. – Wymówiła nazwę „Kiiiiirsten-byy”, a później parsknęła takim śmiechem, że Phili nie pozostawało nic innego, jak tylko jej zawtórować. Chichocząc, opadły na najwyższy stopień schodów, skąd roztaczał się dobry widok na gigantyczną klatkę schodową. Dopiero teraz Phila zauważyła, że wzór na ogromnym orientalnym dywanie na parterze nie był wcale abstrakcyjny: przedstawiał sceny z polowania z końmi, jeleniami i sarnami.

Kiedy wreszcie się uspokoiły, Kirsten znów westchnęła kilkakrotnie.

– Bardzo się cieszę, że znów mam siostrę, a do tego jeszcze z Berlina. Moje przyjaciółki pękną z zazdrości!

Phili było trochę wstyd, że zawsze myślała tylko o tym, czego będzie jej tu brakowało.

Kirsten spojrzała na nią krzywo z boku.

– Ale szczerze, wydaje mi się, że twój brat jest dużo milszy od ciebie!

– Ej! – zaprotestowała Phila ze śmiechem. Dla żartu szturchnęła Kirsten w bok, ale na myśl o Matteo nagle coś przyszło jej do głowy. Niels, brat Kirsten. O nim jeszcze nic nie słyszała. Dlaczego nigdzie się na niego nie natknęła, kiedy wyszukiwała informacje? Czy on też nie żył?

Kirsten poderwała się z miejsca i energicznie pobiegła na prawo, nie otrzepując sobie nawet kurzu z tylnej części sukienki.

– Wasze pokoje są we wschodnim skrzydle – powiedziała. – Nasze są w zachodnim, ty masz pokój Cztery D.

– Cztery D?

– To tylko taki skrót. Wszystkie pokoje noszą nazwy zwierząt z sag nordyckich. Twój brat będzie mieszkał tam dalej w Ratatosk, to wiewiórka mieszkająca na Yggdrasilu.

– Yggdrasilu? – powtórzyła Phila, tłumiąc śmiech. Kirsten wydała się jej nagle tak poważna, jakby przed chwilą zwyciężyła w wyborach miss i teraz miała mówić o pokoju na świecie.

– Nigdy o tym nie słyszałaś, co?

Pokręciła głową. Wprawdzie całymi nocami szpiegowała rodzinę von Rabenów, ale nie miała bladego pojęcia o Danii. A już na pewno nie o mitologii. Oczywiście nie zamierzała bez potrzeby opowiadać o tym Kirsten. Ze względu na pokój na świecie.

– Hej, nie ma tragedii! – Kirsten się rozpromieniła. – Pokażesz mi za to wszystkie fajne kluby albo co tam też robisz, kiedy pojedziemy razem do Berlina, okej?

– No jasne! – Phila wyobraziła sobie Kirsten wśród swoich przyjaciółek i chichocząc w duchu, doszła do wniosku, że obserwowanie jej podczas boulderingu mogłoby być bardzo ciekawe. Kirsten z pewnością nigdy się porządnie nie spociła, pewnie nawet nie wydziela potu.

– A więc to wszystko ma związek z mitologią nordycką – wyjaśniła Kirsten. – Kosmiczne drzewo Yggdrasil, czyli wielki i bujny jesion, tworzy fundamenty świata. Łączy ze sobą krainę zamieszkiwaną przez bogów, ludzi i zmarłych, a zarazem znajduje się w ich punkcie centralnym. Poza tym jego gałęzie sięgają sklepienia niebieskiego i podtrzymują je. – Kirsten zrobiła przerwę, żeby upewnić się, czy Phila ją rozumie.

– Aaa… no tak – powiedziała i chociaż uważała to za totalne dziwactwo, zostawiła swój małostkowy komentarz dla siebie. Wyglądało na to, że ta cała mitologia naprawdę coś znaczyła dla Kirsten. Coś więcej niż pokój na świecie.

– Wiewiórka Ratatosk jest kimś w rodzaju wichrzyciela, który przekazuje wiadomości orła smokowi Nidhöggowi, który mieszka w korzeniach Yggdrasila, tak samo jak wąż Jormungand.

– Pasuje wręcz idealnie do Matteo, mój brat zawsze powoduje dość duże zamieszanie.

– Mogę w to uwierzyć. Ach, ci bracia! Tutaj po drugiej stronie będzie mieszkać twoja mama. W apartamencie Heidrun.

Dobrze, pomyślała Phila, czyli zbliżamy się chyba do końca tej pogadanki.

– Heidrun, tę boginię nawet znam z telewizji, to bożyszcze wszystkich matematyczek.

Kirsten krótko się zaśmiała, a zaraz ciągnęła:

– Okej, o ile matematyczka jest kozą, może coś w tym być. – Dobra kontra, pomyślała Phila, może uda nam się nawet zaprzyjaźnić. – Akurat ta konkretna Heidrun jest kozą, ale bardzo specjalną. Z jej wymion płynie miód, który piją Einherjer, dzielni wojownicy, którzy polegli w walce, i dlatego zamieszkują Walhallę.

– Wielkie dzięki – przerwała jej Phila – sądzę, że w tej chwili nic więcej nie zmieści mi się już w mózgownicy.

– Dziwne… twoja mama mówiła, że jest z ciebie megamózg!

– Ej! – Phila sprzedała jej kuksańca w ramię. – Zaraz cię tutaj zratatoskuję, ty Yggdrasilu!

Obie zanosiły się śmiechem i za każdym razem, kiedy Phila mamrotała „ty Yggdrasilu”, musiały się na chwilę zatrzymać, żeby odsapnąć. Później dalej biegły zgodnie długim korytarzem.

– Tylko poczekaj, aż zobaczysz, jakie bajeczne ubrania czekają na ciebie w twoim pokoju… – poinformowała ją Kirsten tonem, jakby Phila trafiła właśnie szóstkę w totka.

– Jak to ubrania?

– Och, naprawdę fajne designerskie ciuchy, żebyś w pałacu Ravensholm chodziła zawsze odpowiednio ubrana.

Phila wzruszyła ramionami.

– Wystarczą mi jeansy i adidasy, w każdym innym stroju czuję się jak przebieraniec.

– To się jeszcze okaże! – Kirsten zatrzymała się przed drzwiami pomalowanymi na jodłowozielony kolor, otworzyła je i gestem zaprosiła ją do środka. – Czyż nie jest piękny? – zapytała, położyła rękę na ramieniu Phili, wciągnęła ją do środka i wskazała łóżko z baldachimem w biało-zieloną kratkę, w którym zmieściłaby się cała obsada Współczesnej rodziny. Będę mogła w nim wygodnie przenocować wszystkie przyjaciółki, pomyślała Phila i przewróciła oczami na samą myśl o tym, co powie Alana na te niewiarygodne falbanki. Coś w pokoju dziwnie pachniało i już miała zwrócić na to uwagę, gdy jej wzrok padł na ścianę po lewej stronie. Zaparło jej dech.

– Cztery D oznaczają: Daina, Dwalina, Duneyra i Dyrathora, cztery jelenie, które podgryzały liście z Yggdrasila – wyjaśniła Kirsten, energicznie wskazując ręką na ścianę. Połyskiwanie jej zegarka ze sztucznymi diamentami tylko na moment odciągnęło uwagę Phili od wypchanych głów jeleni, łosi i saren, które czasem z porożem, a czasem bez, spoglądały na nią martwymi oczami. Ale to nie to tak ją zdenerwowało, ani nie zegarek Kirsten, chodziło o coś innego. Chodziło o coś nieprawdopodobnego.

Jej serce prawie zamarło, w tym pokoju nie zmruży nawet oka. Przenigdy.

Wśród zwierząt zobaczyła sarenkę, którą tata Kirsten dopiero co zastrzelił. Sarenka patrzyła na nią szeroko otwartymi oczami, a z rany na jej czole kapała krew. Przecież to niemożliwe! Zmrużyła oczy i jeszcze raz dokładniej się przyjrzała. Teraz sarna wyglądała po prostu jak martwa sarna, bez rany na czole. Dzięki Bogu! Phila odetchnęła z ulgą. Co za porażka, całkowicie dała się ponieść swojej bujnej wyobraźni.

Kirsten podeszła do okna i przywołała ją gestem ręki.

– Chodź tutaj, stąd masz superwidok na las.

Phila przytaknęła, ale myślami była gdzie indziej. Później będzie musiała jeszcze raz przyjrzeć się tej sarnie, żeby mieć całkowitą pewność, że się myliła. Ale wszystko w porządku, jest po prostu zmęczona i podenerwowana. Podreptała do łóżka i na nim usiadła. Bez względu na to, czy widziała krew, czy nie, padlina na ścianie była czymś okropnym.

– Myślisz, że mogłabym dostać inny pokój?

– Niby czemu? Co ci się tutaj nie podoba? – W głosie Kirsten pobrzmiewało rozczarowanie. – Myślałam, że ci się spodoba, to jeden z najpiękniejszych pokoi w całym pałacu! I tylko popatrz tam: wbudowana szafa.

Garderoba była jej właściwie obojętna, ale nie chciała sprawić przykrości Kirsten. Wskazała na sarnę, nie wiedząc, jak ma to ująć.

Na to Kirsten usiadła obok niej i położyła jej rękę na ramieniu.

– Nie lubisz wypchanych zwierząt?

Phila przełamała się, popatrzyła w martwe oczy sarny i chociaż zwierzę wyglądało „normalnie”, w jej głowie nagle rozległ się strzał, a zapach sarny wymieszał się z zapachem wanilii i basenu, który towarzyszył Kirsten, i zapachem pokoju. Brązowe, proszące oczy zwierzęcia robiły się raz większe, raz mniejsze, jak w kalejdoskopie. Phila widziała Madsa i Billa ciągnących martwą sarnę po szosie.

– Co ci jest? – Kirsten popatrzyła na nią zatroskana. – Zjadłaś coś niedobrego?

– Nie, ale po prostu nie mogę tutaj spać. Pałac jest przecież taki duży, z pewnością znajdzie się inny pokój…

– No jasne, mamy tutaj w bród pokoi, ale Thorgard nie znosi, kiedy ktoś wywraca jej plany do góry nogami. I to jest właściwie najlepszy powód, żeby postawić się tej starej jędzy. Zostań tu, załatwię to za ciebie. – Po tych słowach zerwała się i wybiegła z pokoju.

„Nie zostawiaj mnie tu samej”, chciała zaprotestować Phila, ale nie udało jej się wydobyć z siebie ani słowa. Co też się jej nagle stało? Popatrzyła na sarnę. Przecież to tylko zakurzone trofeum łowieckie w złym guście.

Tylko mi się wydawało, bo wszystko jest tu dla mnie nowe, starała się uspokoić. Bo było to takie przykre, że ojczym musiał zastrzelić tę sarnę.

W tym momencie Kirsten wróciła z powrotem z Thorgard, której zupełnie brakło tchu.

– Co może się komuś nie podobać w tym pokoju? – spytała gospodyni. – W związku ze ślubem spodziewamy się wielu gości, a w okolicy nie ma hoteli najwyższej klasy. Czy mam może dać panience Phili któryś z apartamentów przygotowanych dla szefa policji, ministra spraw wewnętrznych, brata królowej albo ambasadora Rosji?

No super. Za Thorgard pojawiła się teraz jeszcze mama z hrabią na doczepkę.

– Co się tutaj dzieje? – spytał hrabia i w odpowiedzi usłyszał od Kirsten, że Phila nie chce spać w tym pokoju.

– Phila nie mówiła poważnie! – natychmiast wmieszała się mama i popatrzyła na nią swoim najsurowszym wzrokiem. – Philippie wszystko się tutaj bardzo podoba! To przepiękny pokój z cudownym widokiem.

Oho, Philippa – tak mówiła o niej tylko wtedy, kiedy była naprawdę zła.

– Mamo, to przez tę sarnę. – Phila próbowała się wytłumaczyć.

– A więc nie podoba ci się kolekcja trofeów mojego pradziadka? – Frederik wskazał na ścianę z głowami i porożem.

– Nie, tak, to znaczy to przez ten wypadek!

Hrabia i mama popatrzyli na siebie oniemiali.

– Jaki wypadek?

– Mówię o tej sarnie na drodze, tej, którą potrąciliśmy.

Mama popatrzyła przepraszająco na hrabiego.

– Nie wiem, co nagle wstąpiło w moją córkę.

Phila popatrzyła na nich po kolei. Przecież wszyscy tam byli, dwóch Kill Billów, Matteo, mama!

– To nie we mnie coś wstąpiło, tylko Frederik zastrzelił na drodze sarnę!

Mama zacisnęła usta i Phila już wiedziała, co zaraz nastąpi. Mama trzymała stronę hrabiego, jak zawsze, odkąd się poznali.

– Cóż to za idiotyczne pomówienia? Frederik nie grasuje tu po okolicy, jakbyśmy byli na Dzikim Zachodzie! Masz natychmiast go przeprosić za swoje absurdalne zachowanie.

Matteo, pomyślała Phila, jest mi potrzebny Matteo, przecież nie oszalałam. Brat jej nie okłamie.

Jej wzrok padł na zakurzone głowy saren i jeleni. Czyż nie widziała przed chwilą krwawiącej rany tam, gdzie z pewnością jej nie było? Bezsilna i zarazem wściekła, postanowiła, że później przemagluje Matteo. A jeśli on także nie będzie pamiętał wypadku? Czyżby usnęła i to wszystko tylko jej się przyśniło? Nigdy w życiu. Wiem przecież dokładnie, kiedy śnię, a kiedy jestem przytomna! Teraz na przykład jestem w pełni przytomna. Uszczypnęła się w ramię i ucieszyła, bo poczuła ból. Wszyscy się jej przyglądali i na coś czekali: mama na przeprosiny, hrabia i Kirsten na jakieś wyjaśnienie. Thorgard zapewne na decyzję hrabiego, ale Phila nie wiedziała, co ma powiedzieć. Milczenie szerzyło się jak złośliwa infekcja.

Nagle z wybawieniem przyszedł hrabia Frederik. Mrugnął do Phili, jakby zrozumiał, o co w tym wszystkim chodzi.

– Anno – powiedział do jej mamy – przez twoją córkę przemawia to, że nie czuje się tutaj swobodnie wśród tej padliny. Szczerze mówiąc, ja też uważam, że to trochę w kiepskim guście, i już od dłuższego czasu zastanawiam się nad remontem tego pomieszczenia. Thorgard, daj, proszę, Phili pokój… – Znów się do niej odwrócił. – Chyba lubisz konie, prawda?

Phila kiwnęła głową, chociaż mama sygnalizowała jej obiema rękami, że ma się zaraz wziąć w garść i przestać odstawiać tutaj takie przedstawienie.

– Daj jej pokój Hrimfaxi.

– Proszę wybaczyć, panie hrabio, ale pokój dziecięcy bliźniąt jest przewidziany dla Nielsa i jego opiekuna. – Thorgard nerwowo bawiła się dziwnym medalikiem na złotym łańcuszku i ostentacyjnie nic więcej nie powiedziała.

Hrabia Frederik westchnął.

– Moja droga, cieszmy się, że Niels jest w na tyle dobrym stanie, że może tu w ogóle przyjechać, obawiam się jednak, że nie da rady zostać na noc. A więc proszę, bądź tym skarbem, którym byłaś tak długo dla naszej rodziny, i to załatw.

Thorgard słuchała go, zaciskając usta, i Phila nie miała złudzeń co do tego, że gospodyni uważa ją za zdecydowanie zbyt rozpieszczoną.

Pół godziny później Phila leżała na jednym z łóżek w swoim nowym pokoju, a myśli kłębiły jej się w głowie. Nie było tutaj strojnego łóżka z baldachimem, pod ścianami po prawej i lewej stronie znajdowały się alkowy z łóżkami, które wydawały się wprawdzie bardzo wygodne, ale czuła się uwięziona w tych wyłożonych drewnem skrzyniach. Miała jednak pełną świadomość, że musi jakoś zaaranżować tę dziuplę, jeśli nie chce ściągnąć na siebie jeszcze więcej gniewu. Reszta pokoju była bardzo ładna, był wielkości połowy ich całego mieszkania w Berlinie, po obu stronach znajdowały się okna, a nawet balkon z okrągłym stolikiem i dwoma plecionymi fotelami. Ściany pokryto chińską bambusową tapetą z wymalowanymi na niej końmi, które wyglądały tak, jakby przeniesiono je tu z jakiegoś filmu o ostatnich cesarzach Chin. Na regale stały chińskie wazy i złote smoki. Również po obu stronach drzwi do łazienki ustawiono na ziemi dwie duże wazy, w których stały kwitnące piwonie.

Mama spytała ją dość mocno rozdrażniona, czy odtąd już tak zawsze będzie, Thorgard była wzburzona, bo hrabia pozwolił, żeby jakaś pannica bez statusu i nazwiska zaburzyła jej plany. Jedynie Kirsten dodawała jej otuchy, mówiąc, że także nie najlepiej by się czuła w ciemności ze szklanymi oczami zwierząt dookoła.

Walenie do drzwi wyrwało ją z zamyślenia. Zerwała się i je otworzyła. Kill Bill i jego brat wpadli do środka. Mads niósł jej walizkę, a Kill Bill był całkowicie obładowany bufiastymi sukniami z wieszakami i przezroczystym foliowym workiem z butami przerzuconym przez prawe ramię, a na lewym wisiały mu torebki, paski i szale.

– Gdzie to? – zapytał i rozejrzał się po pokoju.

Cała sytuacja stała się dla Phili bardziej niż krępująca, wskazała więc na łóżko. Kill Bill położył tam ostrożnie ubrania, skinął do niej głową i razem z Madsem opuścili pokój.

Podeszła do łóżka, w którym zamierzała spać, a na którym Kill Bill położył stertę ubrań, i przyjrzała się im. Szaleństwo, Alana spaliłaby się z zazdrości. Phila nie wiedziała nawet, jak brzmią prawidłowe nazwy tych wszystkich ubrań. Sukienka koktajlowa? Mała czarna? Sixties dress? Suknia wieczorowa? Sięgnęła po jedwabną suknię w kolorze karmelu, którą przy dekolcie wykończono połyskującą koronką. Materiał był przyjemny w dotyku. Phila przytrzymała ją przed sobą, przyjrzała się sobie w lustrze i uśmiechnęła się. Boże, w tym naprawdę będzie wyglądała jak cholerna księżniczka… Tacie z pewnością by się to spodobało.

Ale księżniczki się nie wspinają, a więc to nie dla niej. Cicho wzdychając, zaczęła wkładać ubrania do szaf pachnących lawendą i drzewem cedrowym. Kiedy ma się aż tyle szmatek, to nawet jeśli są bardzo piękne, jest z nimi masa roboty, pomyślała i powstrzymała się przed tym, żeby dokładniej obejrzeć parę szczególnie oryginalnych vansów. Jednak kiedy później wpadły jej w ręce rudawe buty jeździeckie dokładnie w jej rozmiarze i poczuła ich miękką jak masło skórę, niemal uległa pokusie, żeby je przymierzyć. Nie, przywołała się do porządku, tak łatwo nie sprzeda skóry duńskiemu hrabiemu.

Kiedy wreszcie skończyła, nie miała już ochoty rozpakować jeszcze swoich walizek, udała się więc na poszukiwanie brata. Na szerokim korytarzu odkrywała w stojących przy ścianach stylowych drewnianych witrynach wciąż nowe interesujące kosztowności. Biżuterię i broń, stare zastawy i wazy. „Centrum dawnego życia kulturowego” składało się z czegoś więcej niż tylko słoików, w których pływały różne potworności, i badań nad mrówkami.

W każdym razie zdawało się, że pieniądze są w tym pałacu bez znaczenia, i Phila zaczęła zastanawiać się, czy jej brata również wyposażono w całą szafę markowych ubrań. Z rozkoszą wyobraziła sobie, jak Matteo w nieprzyzwoicie drogiej białej bluzie z kapturem od Armaniego wpada z całym animuszem w błoto. Chwilę później musiała stwierdzić, że wcale się mocno nie pomyliła, bo znalazła swojego brata tak szczęśliwego, jak dawno go już nie widziała.

W „wiewiórczym pokoju” nie czekała na niego wprawdzie szafa pełna ubrań, ale prezent, o którym marzył od lat.

Na jego kolanach siedział czarny szczeniak cocker spaniel z rudawymi plamkami nad oczami i na pyszczku, tak słodki, że wbrew jej woli od razu skradł również serce Phili.

– Och, łał. Jak go nazwiesz? – zapytała.

– Freddy powiedział, że ona ma już imię, bo pochodzi z dużego rodu. – Matteo pochylił się nad pustym koszykiem. Ponieważ dopiero niedawno nauczył się czytać, odczytanie imienia z małej tabliczki zajęło mu całą wieczność: – „Kissy, córka Sire Katchu Mythical Fantasy i Dame Pineshadows Painted Lady”. Ale Kissy brzmi głupio. Będę nazywał ją Lulu, tak jest dużo lepiej.

– Świetny pomysł. – Phila pokiwała głową z uznaniem. – Pasuje jej, naprawdę wygląda na Lulu.

– I kupię jej nową obrożę. Ta jest paskudna.

Phila musiała się uśmiechnąć, bo jej brat miał zupełną rację. Wściekle różowa obroża z diamencikami wyglądała tak, jakby zgubiła ją lalka Barbie.

– Matteo… – zaczęła, ale nie wiedziała, jak ma to dalej rozegrać. Matteo był taki szczęśliwy, po co przypominać mu o tym okropnym wypadku? – Matteo, dzisiaj w samochodzie…

Brat zaprezentował jej uśmiech na całą twarz.

– Ale było fajnie, po tym jak zwymiotowałem, dostałem nawet colę. Freddy powiedział, że to pomaga, kiedy komuś jest niedobrze, ale mama była potwornie zła, że mi na to pozwolił.

– Jak miło z jego strony. Ale chciałam cię zapytać o ten wypadek.

Matteo mocniej przycisnął do siebie Lulu.

– Jaki wypadek?

– No ten z sarenką. – Dobrze pamiętała, jak Matteo płakał i wtulał się w mamę.

– Widzieliśmy wiele saren, ale żadnej na drodze. Hrabia nam je pokazał, są jego.

Phila chciała krzyknąć: Mads potrącił jedną, a hrabia ją później zastrzelił! Ale stało się dla niej jasne, że Matteo naprawdę nie pamięta żadnego wypadku, o czymś takim by jej nie skłamał. Nie umiał kłamać i nawet jeśli próbował, szybko dawało się go przejrzeć na wylot. W takim razie nie widział wypadku, a to z kolei znaczyło, że coś musiało się jej przewidzieć. Zakręciło jej się w głowie. Co też się z nią dzieje? Tak, po śmierci taty zaczęła chodzić we śnie i często śniły się jej różne pogmatwane rzeczy, ale jeszcze nigdy nie wmówiła sobie nic podobnego. Czy miało to związek z przeprowadzką do Danii? Pocałowała brata i Lulu i z mętlikiem w głowie wróciła do swojego pokoju.

Co w takim razie się wydarzyło, skoro nie doszło do wypadku? A przede wszystkim dlaczego? Z tatą czytała historie o Sherlocku Holmesie i byli zgodni co do tego, że zawsze jest jakieś logiczne wytłumaczenie, cokolwiek by się stało. Nawet gdy chodzi o morderstwo w zamkniętym od środka pokoju albo o rzekome pojawienie się duchów. Trzeba tylko jasno pomyśleć i wystarczająco długo się zastanowić. Z tego też powodu tata podarował jej magiczną skrzyneczkę, z pomocą której miała się nauczyć podawać rzeczy w wątpliwość i rozpoznawać, że wszelka magia ma realne podłoże.

Zaczęła rozpakowywać walizkę. Na szczęście niewiele zabrała z Berlina, bo prawie nie było tu miejsca na jej własne rzeczy. Zapewne szafa w tym pierwszym pokoju była dużo większa. Mimowolnie zaczęła się zastanawiać, dlaczego chciano zakwaterować tu Nielsa z jego opiekunem. Czyżby lubił chińskie dekoracje z końskim motywem? I dlaczego w ogóle potrzebował opiekuna? Co też hrabia miał na myśli, mówiąc o jego „stanie”? Był chory, jeździł na wózku inwalidzkim? Łóżka w alkowach były w każdym razie na tyle wysokie, że łatwo dało się przesiąść bezpośrednio z łóżka na wózek. W pokoju – mimo dwóch waz przy wejściu do łazienki – było też wystarczająco dużo miejsca, żeby tutaj podjechać, i przyjemnie jasno, bo okna umieszczono na dwóch ścianach.

Jeśli Niels był razem ze swoją mamą i Maditą w samolocie, być może jako jedyny przeżył wypadek i nikt jej o tym nie powiedział? Ale jak mama mogła zachować dla siebie coś tak potwornego? A może Niels był w związku ze swoją chorobą niepełnosprawny i dlatego umieszczono go w internacie albo w jakimś ośrodku?

Podeszła do okna i wyjrzała na zewnątrz, popatrzyła na gaj dziwnie skarłowaciałych dębów. Kiedy wiatr poruszył ich liśćmi, dostrzegła lśniący wierzchołek jakiejś budowli. Przypuszczała, że to ruiny, o których wspominała mama.

Ponieważ okno było narożne, po drugiej stronie drzew odkryła wejście do labiryntu. Jego „ściany” tworzyły przystrzyżone kilkumetrowe bukszpany, a w paru miejscach z krzewów wycięto osobliwe figury. Wejście było zaznaczone pawilonem porośniętym pnącymi różami, z tyłu zaś połyskiwało małe okrągłe jezioro, które wydawało się prawie czarne w letnim wieczornym słońcu. Być może te liczne figury należą do mitologii nordyckiej, tak jak nazwy pokoi, zastanowiła się Phila. Jedna z nich wyglądała jak wąż, inna jak wzburzony koń, a jeszcze inna jak orzeł.

W labiryncie poruszało się coś srebrnego i połyskiwało w wieczornym słońcu. Phila zmieniła punkt obserwacyjny i odkryła, że ktoś z dużą prędkością jedzie na wózku inwalidzkim przez labirynt. Zezłościła się, bo nie miała lornetki, żeby zobaczyć kto to. Choć właściwie mogła po prostu zejść na dół i się dowiedzieć, czy to przypadkiem nie jest jej tajemniczy przybrany brat, Niels. Walizki może później rozpakować do końca.