Published in the French language originally under the title: Journal d’un Noob (Super-Guerrier) volume 2

Copyright © 2016, 404 éditions, an imprint of Édi8, Paris, France

Text © 2015 Cube Kid; Illustrations © 2016 Saboten

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

«Minecraft» is a Notch Development AB registered trademark.

This book is a work of fiction and not an official Minecraft product, nor an approved by or associated to Mojang.

The other names, characters, places and plots are either imagined by the author, either used fictitiously.

Tłumaczenie: Michał Zacharzewski

Redakcja: Agnieszka Trzebska

Korekta: Agnieszka Baran

Skład i łamanie: ALINEA

ISBN 978-83-7686-749-6 (e-book)

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

SPIS TREŚCI

Wtorek

Środa

Czwartek

Piątek

Sobota

Niedziela

Poniedziałek

Wtorek

Środa

Czwartek

Piątek

Sobota

Niedziela

Poniedziałek

Wtorek

Wtorek w nocy

Środa rano

Środa wieczorem: kolejny sen

Czwartek

Piątek wieczorem, tuż po zachodzie słońca

Sobota

Sobota: bitwa - część 1

Sobota: bitwa - część 2

Sobota: bitwa - część 3

Sobota: bitwa - część 4

Sobota: bitwa - część 5

Sobota: bitwa - część 6

Sobota: bitwa - część 7

Sobota: bitwa - część 8

Sobota: bitwa - część 9

Sobota: bitwa - część 10

Niedziela

Poniedziałek

Wtorek

Środa

Czwartek

Piątek

Sobota walka z bossem - część 1

Sobota: bitwa z bossem - część 2

Sobota: bitwa z bossem - część 3

Sobota: bitwa z bossem - część 4

Sobota: bitwa z bossem - część 5

Niedziela

Notka o autorze

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Pamięci Loli Salines (1986–2015),

założycielki 404 Editions i wydawcy tej serii,

która zginęła podczas zamachów w Paryżu

w listopadzie 2015 roku.

Dzięki, że we mnie uwierzyłaś!

– Cube Kid

WTOREK

Ostatni wpis zakończyłem w dramatyczny sposób.

Napisałem coś w stylu: „OMG! Usłyszałem hałas dobiegający z mojej altany! Co mam zrobić?”, i nic już nie dodałem.

Koniec.

Buuum!!!

Tak po prostu.

Sorry!

Miałem jednak całkiem niezły powód, żeby tak postąpić. Kiedy rozległ się ten dźwięk, upuściłem pamiętnik oraz pióro… Zaraz. Pozwól, że pokażę ci, jak wygląda mój dom.

Naszkicowałem go, żebyś miał lepsze wyobrażenie, co wydarzyło się zeszłej nocy. Miły ze mnie wieśniak, co? Przyjrzyjmy się zatem mojej sypialni…

A więc siedziałem zeszłej nocy na łóżku, kiedy nagle usłyszałem jakieś dźwięki dochodzące zza ściany. Niezbyt głośne.

To był taki cichy pisk. Początkowo marzyłem, żeby to coś się uciszyło. Potem uświadomiłem sobie, że… tak się nie stanie. Cokolwiek to było, musiało zostać w altanie na zawsze.

Chyba że ktoś je wypuści. Uznałem, że tym kimś powinien być Steve. Nadeszła pora, żeby mu opowiedzieć o…

moim wielkim planie

dostarczenia uczniom

prawdziwych mobów!

Pobiegłem do niego do domu, ale nie chciał ze mną rozmawiać.

– Nie mogę nawet wspominać o tych drzewach – stwierdził. – Polecenie burmistrza.

– Wcale nie po to tu przyszedłem – zaprotestowałem. – Liczyłem, że rzucisz na coś okiem. To naprawdę…

– Nie dzisiaj – odpowiedział. – Bardzo chce mi się jeść. Nie tylko burczy mi w brzuchu, ale i pasek głodu mi spadł. Wciąż staram się zaakceptować jego istnienie. To, że unosi się przed oczami niczym część HUD-a z jakiejś gry.

– Chcesz powiedzieć, że ludzie na Ziemi nie mają pasków głodu?

– Nie, Runt. Ludzie na Ziemi nie mają pasków głodu. Nic nie fruwa im przed oczami. A skoro o pasku głodu mowa… może masz ochotę zjeść ze mną lunch?

Spojrzałem na stojącą na stole potrawkę grzybową.

– Niieeeeeee.

– Naprawdę? Jesteś pewien?

– NNNNNiiiie. Nienienie.

Wybiegłem z domu, zanim dopadły mnie mdłości. Nawet się nie pożegnałem.

Czyli

Steve mi nie pomoże.

Mike zamknął się w swoim zamku i pracował nad nową pułapką wykorzystującą lawę. Nazwał ją Spopielatorem. Cały był umorusany pyłem z redstone’u.

Stump przygotowywał wypieki z rodzicami. Jego twarz pokrywały składniki niezbędne do upieczenia placka. Nie wiem, jak to się stało, wolałem nie pytać.

Oczywiście mógłbym poprosić Maksa o pomoc, ale… nie. Po prostu nie. Ktoś powinien otworzyć to pomieszczenie, jasna sprawa, i…

…wyglądało na to, że tym ktosiem
będę ja.

Cóż, mogłem jeszcze poprosić tatę o pomoc, ale czy tak postąpiłby prawdziwy wojownik?

Nie, to ja byłem odpowiedzialny za to, co się stało. I sam musiałem się z tym uporać.

Jestem odważny, powiedziałem sobie. Poradzić sobie z prawdziwym mobem? Spoko wodza, nie ma sprawy.

To moje pierwsze zadanie.

Tylko jak mam przekonać tego moba do współpracy? „O, cześć, mobie! Dzięki, że się tu wyspawnowałeś. Czy byłbyś tak miły i zagrał rolę manekina? To znaczy pozwolił bandzie dzieciaków z wioski obić się drewnianymi mieczami? To dobra praca. Opłacalna. Podamy ci mikstury leczące, żebyś szybko się zregenerował i mógł zebrać kolejny łomot”.

Ech.

Skreśliłem ten pomysł: grzeczna prośba nie zadziałałaby na moba. Musiałem go nastraszyć, żeby zechciał nam pomóc.

Wróciłem do domu, do mojego pokoju. Zrobiłem groźną minę wojownika. Chciałem, żeby mob od razu wiedział, że nie ma ze mną żartów.

NIE ŻARTUJĘ. ANI TROCHĘ.

Gdybyś spojrzał na obrazek powyżej, mógłbyś pomyśleć, że byłem przerażony.

Nie.

Brwi zmarszczyłem, żeby promienie słoneczne, które w każdej chwili mogły wpaść przez okno, mnie nie oślepiły – to zaawansowana technika wojownicza.

Pot na moim czole? Spociłem się z wyprzedzeniem, zmuszając ciało do schłodzenia się i osiągnięcia idealnej temperatury niezbędnej podczas gorącego starcia. Zbladłem, bo próbowałem się wtopić w znajdującą się za moimi plecami ścianę z bruku. To kolejna sztuczka ninja. A jeśli chodzi o wykrzywione usta… Cóż, zamierzałem wydać z siebie okrzyk bojowy. Nie było we mnie ani krzty przerażonego wieśniaka.

Z kilofem w garści podszedłem do ściany w sypialni.

Nie zamierzałem się przekopywać z zewnątrz, ponieważ chciałem utrzymać przeznaczenie altanty w tajemnicy. Gdyby ktoś zauważył, że rozwalam własny dom, z pewnością zainteresowałby się tym i zobaczył, że w środku siedzi mob. Mielibyśmy kolejny „incydent”.

Najzabawniejsze jest to, że… bardzo trzęsły mi się ręce.

Zacząłem kuć ścianę z bruku.

Każde uderzenie wydawało się trwać wieczność.

Serce łomotało mi w piersi. A to dlatego, że byłem… no nie wiem, podekscytowany? Tak, byłem podekscytowany.

Zastanawiałem się, jaki mob mi się trafi. Sądząc po odgłosach, to mógł być mały ghast. Nigdy wcześniej nie widziałem ghasta, jedynie czytałem o nich. Z tego, co wiem, można je spotkać tylko w Netherze. Poza tym nie ma czegoś takiego jak mały ghast, a normalny z pewnością nie zmieściłby się w altanie.

Hmm. To może być pająk. Tyle że odgłosy, jakie wydaje, nie kojarzą mi się z żadnym znanym mi pająkiem.

Potem zacząłem się zastanawiać, czy to nie jest przypadkiem pająk JASKINIOWY.

Mike wspominał kiedyś o tych stworach. Mówił chyba, że gdy się takiego zobaczy, warto brać nogi za pas, krzycząc jak enderman w biomie z oceanem. I że pająki jaskiniowe są równie niebezpieczne co naładowane creepery. I że trzeba mieć wiadro z mlekiem, jeśli jest się na tyle postrzelonym, żeby stanąć z nim do walki… W końcu mleko leczy truciznę…. A pająki jaskiniowe są…

Super…

Super…

Jadowite!

Momentalnie przestałem wymachiwać kilofem. I znów – nie dlatego, że się bałem. Daj spokój, kto się boi odrobiny trucizny? Trucizny, która sprawia, że twój pasek życia spada, aż zostaje tylko pół serduszka. Tak mało, że nawet kurczak mógłby cię wykończyć, a ty przez cały czas drżysz i wijesz się z bólu. Kto się tego boi? Nie ja!

Mnie po prostu zachciało się pić. Z jakiegoś powodu nabrałem ochoty na mleko. I poszedłem po wiadro.

Wróciłem z dwoma wiadrami mleka. Jedno postawiłem tuż obok siebie, na podłodze sypialni. Drugie trzymałem w ręce. Myślałem sobie tak: kiedy przebiję się przez ścianę sypialni i dotrę do altany, będę mógł szybciutko zrobić sobie przerwę i napić się mleka. Zwłaszcza gdyby przypadkiem znów zachciało mi się pić.

Zacząłem kopać.

Kiedy to robiłem, trzymałem wiadro z mlekiem tuż przy ustach – kto nie chciałby od czasu do czasu pociągnąć solidnego łyka?!

Wkrótce wykopałem pierwszy blok. Sięgnąłem po miecz, ale popiskiwanie ucichło. Z altany nie dobiegały żadne dźwięki.

Cokolwiek to było, czekało.

Sięgnąłem po raz kolejny po kilof.

Wykopałem blok poniżej pierwszego

i przełączyłem się na miecz.

Wciąż nic.

Po usunięciu drugiego bloku zupełnie nic się nie wydarzyło. Postanowiłem zaczekać z mieczem i mlekiem w pogotowiu. Dalej nic. Powoli ruszyłem w stronę Odważnie skoczyłem w stronę altany i po chwili przekonałem się, jaki rodzaj moba kryje się w jej wnętrzu. Szczerze mówiąc, spodziewałem się czegoś ekstra. Kupokrzyka. Overlorda Mungo. Czegoś równie szalonego.

Choćby zombie krowy.

Zombie krowa to byłoby naprawdę coś!

Niestety w altanie nie było żadnej krowy.

Był…

…

Szlam!

Szlamiątko

Najmniejszy szlam, jakiego kiedykolwiek widziałem. Dostrzegł mnie i znów zaczął popiskiwać. Ależ zawód!

Rozwalałem ścianę z nadzieją, że znajdę za nią co najmniej zombiaka, szkielet albo coś, co pozwoliłoby nam nauczyć się walczyć! Dlatego przez chwilę myślałem, żeby uderzyć go kilofem. Dzięki temu uniknąłbym kary za ściągnięcie moba do wioski. Moi rodzice nie zaczęliby panikować. Żaden dziadek nie pobiegłby z wrzaskiem do burmistrza. Po prostu nic by się nie wydarzyło. Nikt o niczym by nie wiedział.

Mogłem jeszcze wycofać się
ze swoich planów. Bum!

Zakończyć Projekt Spawn Moba.

No i dostać kulkę szlamu jako bonus.

Uniosłem kilof, ale coś mnie powstrzymało. Było coś dziwnego w tym szlamie. Nie wydawał się wrogi. Nie próbował rzucić się na mnie. Po prostu siedział i drżał. Czasem popiskiwał.

Czy w takiej sytuacji mogłem zakończyć jego życie?

Poza tym, czy aby od początku nie planowałem złapać żywego moba na zajęcia z walki? Jasne, to nie był zombiak, ale nawet mały szlam może się przydać. Moglibyśmy go zbadać, prawda?

Skracając całą historię – zyskałem zwierzątko domowe.

Dałem ku kawałek chleba. Pożarł go w mniej niż sekundę i od razu uznał mnie za swojego przyjaciela. (A tak naprawdę głośno beknął i dopiero potem uznał mnie za przyjaciela, ale co tam!).

Być może powinienem określać go mianem przedmiot badań. To brzmi o wiele fajniej niż zwierzątko domowe. Moja sypialnia stałaby się laboratorium. Stump dostałby posadę asystenta i przeprowadzalibyśmy tajne eksperymenty na tym biednym mobie.

Czy potrafi się śmiać? Czy sypia? Czy będzie płakać, jeśli zrobimy groźne miny? Czy zacznie pisać własny pamiętnik zatytułowany Wspomnienia heroicznego szlamiątka?

Nie! Nie! Niuuuuuuuuuueee! Mój szlamik nie będzie chodził do szkoły dla szlamów, dziękuję bardzo! Wyrośnie na uprzejmego, wyrafinowanego i wzorowego obywatela.
Pierwszego szlam-dżentelmena w Minecraftii.

Tym będzie.

A właśnie, nazwałem szlamiątko Jello.

Słyszałem, jak Steve opowiadał kiedyś o Jell-O. To ziemska galaretka przypominająca szlam. Uznałem, że to dobre imię.

Oczywiście kiedyś będę musiał powiedzieć Steve’owi o małym Jello. Mam tego świadomość. Na razie opróżniłem moją podwójną skrzynię i teraz służy szlamiątku za, eee, łóżko, dom albo klatkę. Nieważne. Jello uspokoił się zaraz po tym, jak go przytuliłem. Teraz nie ma już nic przeciwko siedzeniu w skrzyni. Nawet z zamkniętą pokrywą.

Siad! Stój! Obrót! Dobry szlamuś!

A teraz podziel się na kilka mniejszych szlamików!

Zaraz. Szlamiątka tego nie potrafią, prawda?

ŚRODA

A więc mam szlamiątko, a za murem rośnie coraz więcej drzew. Jejciu.

Fascynujące! Tak, wszyscy o tym gadają. Panikują.

Steve wciąż nie powiedział mi, co się dzieje.

Dlaczego drzewa stały się takie ważne?

Dlaczego nagle nabrały ogromnego znaczenia?

Przecież las to tylko wielkie źródło drewna. Źródło, które właśnie zbliża się do naszej wioski.

Co w tym takiego złego?

Moim zdaniem drwale mogą zacząć świętować. Nie będą musieli chodzić po drewno. Wystarczy, że spędzą dzień, wcinając placek dyniowy, a drzewa same im się podstawią.

To będzie
najłatwiejsza praca
na świecie!

Z innych ciekawostek… Na szkolnych korytarzach dominował jeden temat. Bo choć nie powstał żaden oficjalny ranking – a przynajmniej nic o nim nie słyszałem – to i tak wszyscy wiedzieliśmy, kto należy do dziesiątki najlepszych uczniów z naszego rocznika. Po prostu bez przerwy zaglądamy sobie do ksiąg rekordów i dzielimy się zdobytymi w ten sposób informacjami. Zapytaj przeciętnego ucznia, a dowiesz się, że w naszej szkole rządzą:

• Max, oczywiście.

• Wasz szczerze oddany ja.

• ???

• Pebble (to przed nim ostrzegał mnie Max).

• Donkey (kumpel Pebble’a).

• Sap (następny koleś z ekipy Pebble’a).

• Stump (mój przyjaciel).

• Porcupine (niezbyt dobrze go znam).

• Sarabella (kolejna z mojej paczki).

• Twinkle (niewiele o nim wiem – najwyraźniej jest dobry z wytwarzania).

I tu właśnie pojawia się zagadka. Przez ostatni tydzień wszyscy podejrzewali, że Pebble jest trzecim najlepszym uczniem w szkole. Ktoś jednak podsłuchał rozmowę nauczycieli, z której wynikało, że Pebble jest czwarty, a nie trzeci. A przecież nikt nie widział ucznia, który miałby wyższy poziom niż Pebble. To dziwne, choć oczywiście nie brakuje osób, które ukrywają swoje wyniki i nigdy nikomu nie pozwoliłyby zajrzeć do swojej księgi rekordów.

Zastanawiam się, kim jest ten ktoś. Może to Razberry?

Choć według Maksa gość jest gdzieś na końcu rankingu.

To kim jest ten tajemniczy facet z wynikiem niemal tak dobrym jak mój? Dlaczego nigdy wcześniej go nie zauważyłem?

Co do Jello, to się pochorował. Pokazałem mojego zwierzaczka Stumpowi, który dał mu kawałek placka. Szlamik schrupał go równie szybko co chleb, ale potem zrobił się cały zielony i przez dobrą godzinę wydawał mi się znacznie bardziej szlamiasty.