Okładka

Strona tytułowa

Ruth Logan Herne

Dom na farmie

Tom II z serii Ranczo Staffordów

Tłumaczenie Joanna Olejarczyk

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Home on the Range

Autor:

Ruth Logan Herne

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Joanna Olejarczyk

Redakcja:

Natalia Lechoszest

Agata Tokarska

Korekta:

Dominika Wilk

Skład i projekt okładki:

Alicja Malinka

Zdjęcia z okładki:

© iStock 840296244 © Pexels, Pixabay

ISBN 978-83-65843-88-3

Originally published in English under the title: Home on the Range by Ruth Logan Herne

Copyright © 2016 by Ruth Logan Herne; Published by Multnomah Books

an imprint of The Crown Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC

10807 New Allegiance Drive, Suite 500 Colorado Springs, Colorado 80921 USA

International rights contracted through Gospel Literature International

P.O. Box 4060, Ontario, California 91761 USA

This translation is published by arrangement with Multnomah Books, an imprint of The Crown Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Rzeszów, wydanie I

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: drukarnia Ozgraf

Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Sethowi, mojemu drugiemu synowi.
Chłopakowi, który pozostał blisko „domu na farmie”.
Ta książka jest dla Ciebie. Wyrosłeś na wspaniałego
mężczyznę pod tyloma względami. Jestem z Ciebie dumna, synu.
I naprawdę kocham Twoją słodką żonę
oraz moje urocze wnuczęta!

1

Nick Stafford wpatrywał się w mały budynek mieszkalny z okrągłym dachem wbitym w skarpę i zdał sobie sprawę, że nie da rady dostosować się do zarządzenia dyrektorki szkoły podstawowej. Nie, jeśli oznaczało to spotkania z pustelniczką żyjącą w chatynce wyglądającej jak muchomor, tak głęboko ukrytej w środku lasu, że nie znalazłby jej nawet leśny gryzoń.

Dom hobbita. Nick Stafford za żadne skarby bożego świata nie zamierzał ryzykować zdrowia psychicznego swoich córek, wysyłając je na porady do samotniczki mieszkającej w kreciej norze. Bez względu na to, co mówiła dyrektorka szkoły.

Co będzie następne? Dziupla w starym pniu?

Zrobił w tył zwrot i stanął oko w oko z driadą.

Chłodne szarozielone oczy otaksowały go spod kaptura peleryny. Miały w sobie celtycką życzliwość, tylko że nie znajdowali się pośród zielonych irlandzkich wzgórz. Byli w lesie w centralnej części stanu Waszyngton, a młode, wiosenne liście nie stanowiły ochrony przed chłodną mżawką. Osłonięcie się kapturem wydawało się więc rozsądniejsze niż goła głowa Nicka.

Podszedł do nich czarny pies, wychynąwszy ukradkiem zza niewielkiej, okrągłej chaty.

– Achilles, zostań.

Czworonóg przystanął, zerkając na nich przez gęste zarośla otaczające zalaną przez deszcz przesiekę.

– Doktor Andreas?

Opady i cień nieco ustąpiły. Skośny promień słońca sprawił, że drżące krople deszczu zabłysły na tle prawie nagich gałęzi otaczających kobietę. Nagła zmiana światła zmusiła źrenice Nicka do akomodacji. Wydawało mu się, że się wzdrygnęła, gdy wypowiedział jej nazwisko, ale może był to tylko taniec światła. Przy drgających i przeplatających się cieniach nie mógł mieć pewności, a kiedy słońce przedarło się przez chmury, jeszcze jaśniejsze i silniejsze, dostrzegał tylko spoglądające na niego spokojne i łagodne oblicze.

– Proszę, mów mi Elsa. Nick Stafford, jak mniemam?

– Tak. Pani Willingham poleciła mi cię, ale żeby nie było nieporozumień, nie przyszedłem tu z własnej woli.

– To proszę sobie iść.

Nie mrugnęła, nie poruszyła się i przez chwilę Nick dał się złapać w spojrzenie jej oczu jak z akwarelowego obrazu – absolutnie cudownych dla kogoś, kto lubił dziwaczne postaci w baśniowej scenerii.

Już raz w życiu starał się o zakończenie jak z bajki, ale marnie mu poszło, bo choćby nie wiadomo jak próbował uszczęśliwiać swoją księżniczkę, Whitney Stafford nie była gotowa wziąć na poważnie roli królowej. Zakończyła ich małżeństwo, abdykując z tronu i uciekając z nadwornym błaznem, czytaj: jednym z pomocników na ranczu, zawodnikiem rodeo. Porzuciła męża, przysięgę małżeńską, a co najgorsze – dwie piękne córeczki, by uganiać się za kowbojami.

Jednak na pewno źle usłyszał. Czy leśna nimfa właśnie kazała mu sobie pójść? Co z niej za terapeutka?

Podeszła do drzwi, wyciągnęła dłoń i przekręciła gałkę. Otworzyły się lekko, klucz nie był potrzebny. Oczywiście jeśli mieszkało się tak daleko od cywilizacji, być może klucz nigdy nie bywał przydatny. Nick ruszył za nią, ale odwróciła się, skutecznie blokując wejście.

– Wciąż pan tu jest?

– Byliśmy umówieni na spotkanie. – Przeciągnął ostatnie słowo, urażony jej rozkazem, własnym życiem, brakiem wyboru i właściwie wszystkim, co tylko znane było człowiekowi. Pomimo tego, co uważał jego starszy brat Colt, Nick wcale nie był przybity. Był po prostu wściekły na cały świat, i miał do tego święte prawo.

– Panie Stafford...

– Może być Nick.

– Panie Stafford – ciągnęła czystym, oziębłym tonem. – Ja też nie chcę tu być. A to oznacza, że nasze sesje są skazane na porażkę, więc po co marnować czas? Pan ma swoje życie... Oczywiście dysfunkcyjne... – Wzruszyła od niechcenia ramionami i kontynuowała: – ...ale nie wyrządził pan szkód nie do naprawienia, więc jest pan wolny jak ptak. Ja też mam swoje życie i cenię sobie swoją prywatność, zwłaszcza w ostatnim okresie, dlatego proszę pozwolić mi uratować nas oboje przed wpadnięciem w ślepy zaułek, do którego wcale nie musimy wchodzić. Niech pan jedzie do domu. A jeśli sprawy dalej będą toczyły się po równi pochyłej w dół, wymykając się panu spod kontroli, proszę posłuchać rady mojej siostry i znaleźć terapeutę, z którym zechce się pan spotykać. U mnie jest zamknięte.

Zrobiła krok w tył i zamknęła mu drzwi przed nosem. Nie mogła tak postępować, prawda? Przecież byli umówieni na wizytę. Ustawił sobie nawet przypomnienie w telefonie! Wygospodarował czas, by się z nią zobaczyć – wbrew własnej woli – i wypełnił plan.

Wypełniłeś plan, bo Angelina i twój brat prześladowali cię, aż wyszedłeś z domu. Gdyby to zależało tylko od ciebie, pewnie o wszystkim byś zapomniał, bo tak byłoby najwygodniej. Chcesz popełnić te same błędy, co twój ojciec trzydzieści lat temu? Czy spróbować poprawić sytuację dziewczynek, zdobywając się na jakiś szczery wysiłek? Cheyenne o mały włos nie zginęła tej wiosny, bo nie chciałeś słyszeć o kompromisie. Ale oczywiście... – Głos rozsądku przerwał na chwilę, jakby wiedział, że Nick i tak zaraz się z niego otrząśnie. – ...wybór należy do ciebie. Znowu.

Cóż, w końcu znalazł się tutaj. Zjawił się tak, jak obiecał, a znalezienie jej małej chatki w lesie nie należało do najłatwiejszych zadań.

Wbił wściekły wzrok w drzwi i uniósł dłoń, by zapukać.

Przeciągłe, niskie warczenie za jego plecami powiedziało mu, że pies również nie był zadowolony z jego obecności.

Nick był pewien, że nie mogło być gorzej, ale wtedy na drzewo obok domu podleciał jaskrawo upierzony ptak, zatrzepotał skrzydłami i zaskrzeczał:

– Krrretyn! Krrretyn! Krrretyn!

Pies przysiadł i zaszczekał dwa razy, zgadzając się z przedmówcą.

Nick uznał swoją porażkę. Ptak miał rację. Opuścił dłoń i zaczął wycofywać się od drzwi z nadzieją, że uda mu się uciec, zanim pies go zaatakuje, a ptak rozdziobie mu twarz. Gdzie się podział jego zaufany remington z długą lufą, kiedy go potrzebował? Znajdował się dwadzieścia metrów dalej, w ranczerskim pick-upie z podwójną kabiną, schowany za siedzeniem.

Pies zaszczekał ponownie, ale tym razem nie brzmiało to jak groźba. Raczej jak smutne wołanie, jeśli to w ogóle możliwe, jakby kundel miał nadzieję na siłowanie się z Nickiem na ręce – czy raczej łapę i rękę – albo chciał, by ktoś go pogłaskał.

Nick przykucnął i dotknął ścieżki pod sobą. Pies podszedł spokojnie do niego. Opadł na kamienie i przewrócił się na plecy, czekając na porządne drapanko.

– Z całą pewnością nie jesteś psem wartownikiem – powiedział Nick, pocierając brzuch zwierzęcia. – Jeśli chodzi o zdolności ochronne, jesteś na dolnej granicy skali, przyjacielu.

– Durny pies! Durny pies! Durny pies!

Nick uniósł gniewny wzrok na krzykliwe ptaszysko.

– Słuchaj no, ty bezczelna, głośna kupo pierza. Nikt nie potrzebuje twojego zrzędzenia, jasne? A poza tym jesteś tak obrzydliwie brzydka, że twoimi piórami nikt nie udekorowałby nawet kapelusza, przynajmniej spośród ludzi mieszkających więcej niż trzydzieści kilometrów na północ albo na południe od równika.

– Kłócisz się z arą.

Nick nie słyszał, kiedy drzwi się otworzyły, ale cieszył się, że tak się stało.

– Mówię, co myślę – odparował, nie unosząc wzroku. – Ten ptak jest ohydny i robi kupy, gdy pieje. – Wskazał ruchem ramienia obleśny stosik po lewej stronie psa. – To wystarczający powód, by go upiec. I to od razu.

Zamierzał ją zdenerwować, bo na twarzy i w całym wyglądzie miała wręcz wypisane: „kobieta o lewicowych, liberalnych poglądach, miłująca zwierzęta, przytulająca drzewa”, ale zaskoczyła go, wybuchając śmiechem brzmiącym tak, jakby dawno tego nie robiła. Tak jak i on.

– Nie zaprzeczę, że też mnie to kusiło.

– Twoja menażeria liczy jeszcze jakieś okazy? – Popatrzył na nią kątem oka, nie przestając głaskać psa. – Jakieś zbłąkane małpy i słonie? Dinozaur albo dwa? Coś w stylu Jumanji?

Uśmiechnęła się szerzej na wspomnienie filmu fantasy.

– Nie, tylko te dwa. Czemu wciąż tu jesteś?

Przyjrzał się psu, a potem jej, oceniając sytuację.

– Nie wiem. Teraz już jestem pewien, że pies mnie nie pokiereszuje, więc mógłbym po prostu pójść do swojego samochodu, wycofać i odjechać.

– Ale tego nie zrobiłeś.

– Nie. – Rozejrzał się i ponownie wzruszył ramionami. – Jestem w trudnym położeniu. Muszę zrobić coś, by pomóc najstarszej córce zacząć od nowa, a dyrektorka szkoły... Twoja siostra, tak? – Spojrzał jej w oczy, a kobieta przytaknęła. – Dała mi twoją wizytówkę i zagroziła dalszymi krokami, jeśli nie udam się po pomoc dla moich dziewczynek. I tak oto jestem tutaj. W ostatnim miejscu, w jakim spodziewałbym się znaleźć.

– W lesie, głaszcząc psa?

Zmarszczył brwi, słysząc, jak celowo wszystko przekręciła.

– Tropiąc terapeutkę, która naprawi to, co nigdy nie powinno było zostać popsute.

– Ach tak. – Usiadła na jednej z dwóch ogrodowych ławek, wciąż wilgotnych od krótkiego, intensywnego deszczu. – Tak to już w życiu bywa, prawda?

– Dobrze to ujęłaś. – Wciąż głaskał psa, a kiedy przerwał, czworonóg uniósł głowę i szturchnął nią Nicka w bok, prosząc w ten sposób o więcej. – Mam dwie córki. Cheyenne i Dakotę.

– Jak dziewczyny z westernu.

– Właśnie nie całkiem – powiedział momentalnie, jakby zaprzeczając temu, że ranczerska tożsamość jego córek w ogóle była ważna. A była, przynajmniej dla niego, i tu częściowo tkwił problem. – Cóż, w istocie nie są dziewczynami rodem z westernu. Z Zachodu, owszem, ze stanu Waszyngton, ale do niedawna nie jeździły konno i nie kręcą lassem. Czy jest coś złego w tym, że ojciec pragnie dla swoich dzieci tego, co najlepsze? Kto ma prawo to kwestionować?

– Co jest dla ciebie trudniejsze: samo kwestionowanie czy to, że skrytykowano twoje pojęcie tego, co dla nich najlepsze?

– A co ty możesz o tym wiedzieć? – spytał rozdrażnionym tonem, ale nie obchodziło go to, bo miał serdecznie dosyć ludzi poddających w wątpliwość jego wybory, pomysły i czyny. Nie tylko te dotyczące dziewczynek, ale wszystkich innych spraw w ostatnim czasie. Odwrócił się w jej stronę. – Masz dzieci?

– Nie.

– Pracujesz z dziećmi?

– Obecnie nie.

– Co więc czyni cię ekspertką w ich albo moich sprawach?

Przyjęła jego pytanie skinieniem głowy.

Patrząc na zakapturzoną postać na siedzisku zrobionym z powyginanych leśnych gałęzi, Nick poczuł się jak Luke Skywalker rozmawiający z mistrzem Yodą, tylko że w rzeczywistości lubił tę postać z Gwiezdnych Wojen.

– Szukasz zrozumienia.

Tak, mistrzu Yoda. Dokładnie. Westchnął.

– A jednak, kiedy inni chcą ci pomóc, wszystko musi być na twoich warunkach, po twojemu.

– Cóż, nie zawsze – odparował oburzony, a kiedy ona nie spojrzała mu w oczy, zdał sobie sprawę, że znowu wpadł w gniew... bo trafiła w sedno, a on tego nie lubił. Znów westchnął i wstał, ostatni raz pogłaskawszy psa. – Słuchaj, prawdopodobnie nic z tego nie będzie.

Pokiwała głową w milczeniu.

– I to niedorzeczne, by marnować nasz czas.

To też przyjęła bez słowa.

– W takim razie... – Wzruszył ramionami. Szybki wietrzyk zatrząsł maleńkimi liśćmi nad jego głową, spryskując go świeżymi kroplami deszczu i przyprawiając o chłód pomimo rosnącej, wiosennej temperatury. – Pojadę już i jakoś przez to przebrniemy. Rodzinom od zawsze to wychodziło. My chyba nie różnimy się tak bardzo od innych.

– I to ci odpowiada? – Jej głos się nie zmienił, ale jej pytanie trafiło w punkt.

– Ja...

– Odpowiada ci to, by postawić na pomyślność losu zamiast podjąć konkretne, solidne kroki, żeby sprowadzić swoje dzieci na właściwą ścieżkę?

Jeśli tak to ująć, wyszedł na potwornego egocentryka, któremu wydawało się, że sam wiedział, co było najlepsze dla dziewczynek. Gdyby naprawdę to wiedział, nie znaleźliby się teraz w takim wariackim kołowrotku. Cheyenne groziło powtarzanie tej samej klasy, a Dakota udawała uległość, jednocześnie robiąc, co jej się podobało, a to u pierwszoklasistki stanowiło niebezpieczną kombinację.

– Czasami ludzie po prostu potrzebują z kimś porozmawiać. Z kimś, kto wysłucha ich do końca, bez budowania murów odtrącenia.

– Uważasz, że powinienem przyprowadzić je do ciebie.

Uniosła na niego wzrok i spojrzała mu w oczy, a gdy to zrobiła, rozpoznał coś, czego nie widział wcześniej.

Ból. Kiedy zdał sobie z tego sprawę, wzmógł czujność.

– Nic o tobie nie wiem – rzucił.

– Słuszna uwaga. To właśnie powiedziałby odpowiedzialny rodzic. Co chciałbyś wiedzieć?

– Dlaczego zaszyłaś się w lesie?

Spojrzała w stronę podjazdu prowadzącego do jej małego domku, po czym uniosła jedną brew.

– Znalazłeś mnie, więc nie zaszyłam się tak zupełnie.

– Wymigujesz się od odpowiedzi.

Pokręciła głową.

– Mówiłam już, że cenię sobie swoją prywatność.

Nick wychowywał się z dwoma braćmi. Starszy z nich, Colt, pakował się bez namysłu w każdą sytuację, zawsze pewien swojego sukcesu, zawsze chcąc udowodnić swoje siły. Natomiast Trey, jego adoptowany młodszy brat, uważał, że życiowe ścieżki są prostsze dzięki wierze w Boga i ludzi. Nick znał jednak ich obu. Ich zewnętrzna natura kryła mnóstwo wewnętrznego brudu. Tkwienie między nimi dało mu wgląd w szerokie rodzinne spektrum.

– A ta odpowiedź świadczy o tym, że albo nie jesteś zdolna, albo nie chcesz wieść normalnego życia, otoczona codziennymi zjawiskami. Dlaczego więc miałbym powierzyć swoje dzieci komuś, kto najwyraźniej odtrącił codzienną egzystencję?

– Prywatność równa się nieumiejętność. – Zadumała się nad tymi słowami, mierząc go wzrokiem. – Interesujące zestawienie.

– Słuchaj, nie mam w planach rozwiązywania twoich problemów i choć bardzo doceniam to, jak się tu urządziłaś... – Omiótł spojrzeniem dom, psa i gadającego ptaka. – ...to jak dla mnie to wszystko jest zbyt surrealistyczne. Dziękuję za pani czas, pani doktor. Przyślij mi rachunek, to wrzucę ci do skrzynki czek. Zgaduję, że nie prowadzisz stąd licznych operacji bankowych online.

– Wizyta bez opłat – odparła gładko, wstając z ławki. – Życzę panu wszystkiego najlepszego, panie Stafford. Nie gniewam się.

– Nie zamierzałem pani rozgniewać. – Wyciągnął rękę, by uścisnąć jej dłoń, i poczuł się jak głupek, gdy ona nie odpowiedziała tym samym. – Cóż. W takim razie... Miłego dnia.

Zrobił zwrot o sto osiemdziesiąt stopni, poszedł z powrotem do swojego pick-upa, wsiadł i wycofał, następnie ruszył potężnym pojazdem z silnikiem V8 w górę zbocza. Skręcił w główną drogę przez las, utworzoną ponad dziesięć lat temu i utrzymywaną przez grupę zapalonych myśliwych, po czym włączył się do ruchu, na drogę hrabstwa.

Znalazł się w punkcie wyjścia. Dyrektorka nie będzie przeszczęśliwa, jego rodzina nie będzie przeszczęśliwa i – a to nowość! – on sam również nie należał do najszczęśliwszych.

Zatrzymał się, by zatankować. Chwycił na stacji paczkę swojej ulubionej popcornowej przekąski marki Halfpops, po czym poszedł na całość: kupił jeszcze dwie i zjadł wszystkie po drodze do Double S. Wcisnął puste opakowania do jednego z pojemników na śmieci za siedzeniem, żeby dziewczynki ich nie zauważyły. Zwracał uwagę na to, jakie jadały przekąski, kiedy były w domu, tym bardziej, że Angelina na pewno karmiła je czym tylko chciała, kiedy spędzały czas na ranczu. Odkąd szanowana, a nawet budząca postrach, była policjantka z Seattle zgodziła się wyjść za jego przemądrzałego starszego brata, Nick trzymał język za zębami, a dziewczynkom wcale nie było źle.

Whitney dostałaby szału, gdyby tu była, i dobrze o tym wiesz.

Zdawał sobie z tego sprawę, ale nie chciał, by go to obchodziło. Musiał jednak zrobić coś potwornie nie tak, jeśli żona opuściła jego i ich dwie piękne córeczki. Bo dlaczego niby jakakolwiek kobieta odwróciłaby się na pięcie i porzuciła własne dzieci?

Odrzuciłaś okazję pomocy dwojgu małym dzieciom? Co ty sobie myślisz?

Elsa odepchnęła od siebie to mentalne ruganie i ruszyła do domu. Doskonale wiedziała, co sobie myślała. Nigdy nie pozwoliłaby na to, by przyciągał ją kolejny zaniepokojony rodzic, nawet jeśli był to facet, który w rankingu „nieziemsko gorących kowbojów” dostałby dwanaście punktów w skali od jednego do dziesięciu. Jasne, że potrzebował pomocy. Widziała to w jego oczach, słyszała to w tonie głosu nawet wtedy, gdy słowa mężczyzny obalały dyrektywy jej siostry.

Chcesz mu pomóc. Nie. Jeszcze raz. Jesteś zaintrygowana możliwością pomocy dziewczynkom, zwłaszcza tej starszej. Pracowałaś już z podobnymi dziećmi i jesteś w tym dobra. Czy nie nadszedł czas, by zrobić kolejny krok? By żyć dalej? Zwłaszcza jeśli to mogłoby pomóc temu dziecku? Jeżeli uda ci się pomóc starszej siostrze, młodsza też na tym skorzysta. Czy chcesz pozwolić na to, aby koszmarna decyzja Willa Belvedere’a ukradła jeszcze większą część twojego życia?

– Krrretynka! Krrretynka! Krrretynka!

Elsa nie potrzebowała takiego przypomnienia ze strony ptaka, zwłaszcza w tej chwili. Widziała to już w swoim odbiciu w lustrze, w napiętych ramionach upartego mężczyzny, w jego pytającym wzroku. Kto przy zdrowych zmysłach przyprowadziłby swoje dzieci do terapeutki, która miała za sobą takie problemy ze zdrowiem psychicznym? Nikt. Nikt, kto znałby jej historię.

Nick Stafford miał rację, że uciekł gdzie pieprz rośnie, a ona postąpiła słusznie, pozwalając mu na to.

Kiedy skończyła wykładać w klatce jedzenie dla Hoyla, zadzwonił telefon. Podniosła go, zobaczyła numer swojej siostry i wcisnęła przycisk: „Zakończ”, ale Rachel nie dała się zbyć. Zaraz zadzwoniła ponownie przekonana, że Elsa nie odrzuci dwóch połączeń z rzędu, na wypadek gdyby wydarzyło się coś poważnego. Odebrała telefon, otwierając frontowe drzwi, by wpuścić ptaka na noc do domu.

– Cześć, Rach. Co słychać?

– Przestań ignorować moje telefony. Jak poszło spotkanie z Nickiem Staffordem?

– Tajemnica zawodowa. Daj mi spokój.

– W takim razie ogranicz się do ogólników – nalegała siostra. – Pojawił się?

Mogła odpowiedzieć szczerze i sprawić, by mężczyzna tymczasowo uniknął kłopotów.

– Tak.

– Dobrze.

– Wydajesz się naprawdę zadowolona – zauważyła Elsa, zamykając klatkę papugi. – Czemu?

– Jego córeczki są cudowne, chociaż Nick nie zdaje sobie z tego sprawy – odparła Rachel. – Są bystre, zabawne i mają mnóstwo zalet. Ale to trudne, kiedy jest się już dość dużym, by rozumieć, że nowy facet był dla rodzonej matki ważniejszy niż dzieci.

– Myślisz, że one o tym wiedzą? – Nick Stafford wydawał się bardziej opiekuńczy niż przeciętni rozgniewani samotni ojcowie, których spotykała podczas swojej praktyki na przedmieściach Seattle. Nie zaszufladkowałaby go jako faceta, który w towarzystwie dzieci miał niewyparzony język, ale przecież zdarzało jej się już pomylić. Głębokie westchnięcie torowało sobie drogę aż z jej brzucha. Stłumiła je, zdeterminowana ruszyć naprzód.

– To Gray’s Glen, małe miasteczko w USA. Oczywiście, że wiedzą – powiedziała Rachel. – Żony uciekające od bogatych mężów, uganiające się za kowbojami na rodeo? Błagam cię, przecież to istny reality show, na dodatek na żywo i bez konieczności płacenia abonamentu za kablówkę. Dakota może być trochę mniej poinformowana, ale Cheyenne była starsza, kiedy Whitney odeszła. Zaufaj mi. Ona wie.

Porzucenie przez matkę – najtrudniejszy scenariusz, jaki może rozegrać się w życiu dziecka. Zło samo w sobie, nawet gdy wydarza się z powodu losowego przypadku, na przykład śmierci. Jednak zszargane, nieprzepracowane emocje po dobrowolnym odejściu matki mogą zostawić po sobie blizny na całe życie i być powodem kłopotów wychowawczych.

– Kiedy dziewczynki przyjdą do ciebie na wizytę?

Rachel chciała dokładnych odpowiedzi. Elsa mogła wpuścić Nicka w maliny i powiedzieć siostrze, że nie zamierzał się dostosować, a mogła też dać mu trochę czasu na przemyślenia. Życie i emocje nie były takie czarno-białe, jak sądziła jej siostra.

– Raz jeszcze powołuję się na tajemnicę zawodową. Zostawmy ten temat.

– Elso.

– Rachel. – Elsa wypuściła powietrze, przyglądając się coraz głębszym cieniom otaczającym jej leśny domek. – Rozumiem niepokój szkoły i będę cię na bieżąco informować. Teraz zajmij się końcówką semestru. Wszystkie dzieciaki wkrótce wyjadą na wakacje, a potem będą miały całe lato na nadrobienie zaległości. To nigdy nie jest szybka piłka. Dobrze o tym wiesz.

– Ja tak, tylko że Nick Stafford zbywał moje troski machnięciem ręki przez siedem długich miesięcy – powiedziała. – Będziemy zmuszeni zatrzymać Cheyenne na kolejny rok w tej samej klasie i chociaż to nie koniec świata, to nie sądzę, że bycie zaszufladkowaną przez rówieśników jako głupek w czymkolwiek by pomogło. Już teraz ma wypaczone postrzeganie samej siebie.

– Nie możecie jej po prostu przepchnąć?

– A potem z tym żyć? Nie – odparowała Rachel. – Ale nie chcę dokładać węgla pod jej pasywno-agresywny kocioł, zrzucając ją z jakiejś niewidocznej krawędzi. – Urwała, wessała powietrze i wycofała się. – Przepraszam, nie o to mi chodziło...

– W porządku, Rachel. Masz rację, uparte, ciche typy potrafią gromadzić w sobie ogromne pokłady gniewu, których nikt nie zauważa.

– Nie będę cię już dalej wypytywać, jednak chcę, żebyś wiedziała, że jeśli będziesz potrzebowała ode mnie jakichś informacji, to się nimi z tobą podzielę – ciągnęła Rachel, a Elsa wiedziała, że nie wszyscy oświatowi urzędnicy byli tak skłonni do współpracy. Gdyby tak było... Nie, nie zamierzała patrzeć wstecz i wskazywać winnych. Było ich wielu. Z klinicznego punktu widzenia rozumiała, że nie każdego dało się ocalić. Ale od czasu do czasu, kiedy dopadały ją cienie przeszłości i przypominała sobie dźwięk głosu małej Christiany Belvedere, zastanawiała się, co by się stało, gdyby tamtego dnia zadzwoniła do szkoły i poinformowała o swoich wątpliwościach. Czy podjęto by jakieś kroki, aby zatrzymać dzieci?

Prawdopodobnie nie, ale Elsa nie będzie już miała okazji się tego dowiedzieć, ponieważ nigdy nie wykonała tego telefonu.

A potem było już za późno.

Słowa siostry nie dawały Elsie spokoju przez całą noc. A może nie mogła spać przez porażkę malującą się na twarzy Nicka Stafforda? Tak czy owak, aż do rana kwestionowała swoje drażliwe nastawienie i osąd. Wreszcie wpadła do domu, chwyciła telefon i wybrała numer mężczyzny. Odpowiedział po drugim sygnale, co oznaczało, że nie unikał jej za wszelką cenę.

– Ranczo Double S, mówi Nick.

– Panie Stafford, tu Elsa Andreas. – Czy wstrzymał oddech? Rozglądał się nerwowo dookoła? Wkurzył się i rozważał rozłączenie się bez słowa?

Przestań tworzyć scenariusz i pozwól, by sytuacja potoczyła się naturalnie. Dlaczego tak łatwo jest wykorzystywać swoją specjalistyczną wiedzę w odniesieniu do wszystkich oprócz samej siebie?

– Tak?

– Przemyślałam jeszcze raz naszą wczorajszą rozmowę.

– Tę, w której trzymała pani wszystkie karty i potraktowała mnie jak jakiś gorszy gatunek, który uwłaczał pani godności?

– Tak, właśnie tę. – Ku jej uldze mężczyzna się zaśmiał, więc postanowiła brnąć dalej. – Miałam czas, by pomyśleć o dziewczynkach i ich obecnej sytuacji oraz o tym, jak ewentualnie mogłabym im pomóc.

– Pani doktor, ja...

– Proszę posłuchać – ciągnęła, ignorując jego sprzeciw. – Pan i ja nie musimy się kumplować, by moja praca z pana dziećmi była efektywna. I tak, postanowiłam w zeszłym roku zamieszkać w odosobnieniu, jednak umiłowanie samotności nie neguje wielu lat mojej edukacji i doświadczenia w terapii rodzinnej. Moja siostra według prawa może ubiegać się w sądzie o nakaz wysłania pańskich dzieci na terapię, ale nie sądzę, by pan tego chciał, prawda?

– Absolutnie nie. – Jego ton zrobił się ostry.

– Uważam tak samo. Oto moja sugestia: przyjedzie pan do mnie ponownie...

– Albo to pani przyjedzie tutaj i oszczędzi mi wycieczki do Śródziemia.

– Zabawne. Jakbym tego wcześniej nie słyszała. – Rachel bez przerwy się jej o to czepiała, ale Elsa musiała przyznać, że z ust Nicka Stafforda zabrzmiało to o wiele śmieszniej.

– Czyżby pani gadatliwy kompan cytował Tolkiena, pani doktor? Jakoś nie chce mi się w to wierzyć.

– Ponownie – wycedziła, puszczając jego komentarz mimo uszu. – Mógłby pan przyjechać tutaj, a nasza pierwsza sesja byłaby rodzinna. Poznacie mnie, a ja poznam was troje. Mój hałaśliwy ptak jest wspaniałym pretekstem do rozmowy z dziećmi. To neutralny teren, panie Stafford. Dzieciakom to służy. A owszem, przyjadę też kiedyś do was, za pana pozwoleniem rzecz jasna. Wraz z Rachel wychowywałyśmy się na ranczu na północy, więc zwierzęta, siano, psy i sprzęty rolnicze są dla nas wszystkich komfortową scenerią.

– Była pani dzieciakiem z rancza? – W jego głosie pobrzmiewało powątpiewanie.

– Nie każdy znajduje na farmie swój prawdziwy dom, prawda? – Pozostawiła to pytanie bez odpowiedzi i ciągnęła dalej: – Moja znajomość specyfiki tego miejsca może sprawić, że sesje w waszym domu będą przynosiły efekty.

– Raczej w domu mojego ojca.

W domu jego ojca? Przez całą rozmowę stukała ołówkiem w blat stołu. Teraz przestała.

– Nie mieszka pan z dziewczynkami na ranczu? Sądziłam...

– Mieszkamy w mieście, ale pracuję tutaj, więc moje córki bardzo często przebywają na ranczu.

– Rozumiem. – To mógł być konflikt numer jeden. Bo niby dlaczego syn Sama Stafforda nie chciał mieszkać na rozległych połaciach rancza Double S, którego cudowne, górzyste tereny rozciągały się przez bogatą i żyzną dolinę Kittitas? Zbytnia bliskość rodziny? Awersja do rancza? Rozgraniczenie życia zawodowego i prywatnego? Jej myśli przeskakiwały przez kolejne możliwe scenariusze, z których każdy mógł mieć wpływ na zachowanie dziewczynek.

Jej rozmówca westchnął i nie miał zamiaru niczego tłumaczyć. Być może to nawet wyszło jej na dobre, bo kiedy usłyszała jego głośny wydech, prawie się uśmiechnęła.

– Chyba że woli pan długą jazdę do Ellensburga – kontynuowała. – Mają tam wielu dobrych terapeutów, a ja nie poczuję się urażona.

Mijały sekundy, a kiedy Nick wreszcie się odezwał, Elsa wiedziała, że udało się jej go przekonać. Obecnie nikt nie miał czasu, a samotni rodzice cierpieli na jego brak jeszcze dotkliwiej niż inni.

– Kiedy mamy się zjawić?

Nie zamierzała pozwolić, by dogadywanie terminu popsuło postępy.

– Mam elastyczny grafik – odpowiedziała. – A pan nie. Jaki dzień panu pasuje? Czy dziewczynki mają jakieś zajęcia pozalekcyjne, które musimy wziąć pod uwagę?

– Tak, ale w czwartek i w piątek w tym tygodniu mają wolne popołudnia.

– Czy panu też to odpowiada?

Kolejna pauza, ale tym razem nie kazał jej zbyt długo czekać.

– Poukładam wszystko tak, żeby odpowiadało.

– Idealnie. Dziękuję. Spotkam się z panem i dziewczynkami w czwartek o siedemnastej.

Rozłączyła się, zanim zdążył odpowiedzieć. Była niemalże pewna, że wolałby się wymigać, gdyby tylko dała mu na to szansę. Unikał zaleceń Rachel przez większą część roku szkolnego, a to oznaczało, że był mistrzem odkładania problemów na później. Powściągliwość w tonie jego głosu wskazywała na to, że dał się zapędzić w kozi róg, a Elsa, jako dziewczyna rodem z Zachodu, doskonale wiedziała, że kowboje urodzeni w siodle nie znosili znajdować się w takim położeniu. Teraz wszystko zależało od niego.

Podeszła do drzwi, odłożyła telefon i wyszła na zewnątrz.

Czyste, wiosenne powietrze przegnało zapach zimowej pleśni z opadłych liści i igieł. Otoczył ją ptasi śpiew, żywa i radosna pieśń powitalna różnorodnego tłumu gości szukających na północy miejsc do założenia gniazd.

Kiedyś kochała wiosnę. Taniec nowego życia, odrodzenia, zmartwychwstania. Rozkoszowała się większą ilością promieni słonecznych, ich ostrością i ciepłem. Na ranczu rodziców o tej porze wyczekiwaliby narodzin szczeniaków, prosiaków i cieląt – był to prawdziwy czas odnowy. Jej brat Ian przyjechałby razem ze swoją rodziną, żeby pomóc, nawet z jej najmłodszym bratankiem. Kupił staromodny dom przy tej samej drodze i wyremontował go na potrzeby rozrastającej się rodziny, by wszyscy mogli uczestniczyć w procesach zachodzących na ranczu. Kiedy Nick powiedział, że mieszka w mieście, uruchomił się wewnętrzny radar Elsy. Mieszkała w Gray’s Glen dość długo, by usłyszeć to i owo. A obecne wieści dotyczyły Sama Stafforda i Double S.

Narzuciła pelerynę i wyszła na zewnątrz. Zatrzymał ją podobny do szczekania głos czapli. Dołączył do niego kolejny modry ptak, a potem następny i kiedy Elsa odwróciła się w kierunku skrzeczących zwierząt przypominających pterozaury, dobiegł ją słodszy, bardziej melodyjny dźwięk. Poruszając się powoli, zerknęła za róg i jej oczom ukazał się śpiewak. Z południowo-zachodniej strony szopy, w osłoniętej od wiatru szczelinie starej, popękanej okiennicy, szybkimi i zdecydowanymi ruchami dziwuszka purpurowa wiła gniazdko ze ździebeł trawy i chwastów. Jaskrawe pióra samicy tańczyły w rozgrzewającym słońcu, a kiedy przyfrunął jej partner z nowymi materiałami do budowy, posłała w jego stronę szybkie spojrzenie prawdziwej miłości, po czym wróciła do pracy, a on odleciał w poszukiwaniu kolejnych dóbr.

Najprawdopodobniej była to młoda para. W pośpiechu, bez zeszłorocznego gniazda, ale popchnięci do zobowiązania w ferworze pierwszej miłości i perspektywie posiadania dzieci. Czy byli ze sobą z potrzeby, czy z pragnienia?

Stare jak świat pytanie, które dręczyło dzisiejszych antropologów.

Elsa rozejrzała się wokół swojej małej posiadłości, nagle czując się nią nieusatysfakcjonowana, po czym machnęła peleryną i ruszyła z powrotem do domu, by zabrać przybory do malowania. Włożyła je do samochodu i pojechała leśną drogą na wzniesienie, na którym powitało ją gęste listowie. Owinęła się szczelniej peleryną, rozstawiła sztalugę, ułożyła farby w losowej kolejności i pozwoliła, by wciągnął ją cień.

Tutaj, pośród ponurych szarości, odcieni niebieskiego i brązu, była bezpieczna. Jaskrawo upierzone ptaki śpiewające miłosne pieśni nie znajdowały przytulnych zakątków na gniazda w mrocznym chłodzie, a kiedy nałożyła grubą warstwę farby na płótno, wyjęła z kieszeni żyletkę i zaczęła żłobić stonowany obraz zacienionych drzew i martwych gałęzi – jasnych na zewnętrznych krawędziach, ciemniejących w głębi.

Jak ona sama.

2

– Jadę dlatego, że muszę, a nie dlatego, że chcę – przypomniał swojej rodzinie Nick w czwartkowe popołudnie. – Moje dzieci nie zwariowały, ja nie mam depresji i nie potrzebujemy, by jakaś leśna terapeutka wmawiała nam, że jest inaczej. – Nick Stafford zakończył wykrzyknikiem, jaki stanowiło podarcie na drobne kawałeczki karteczki z przypomnieniem o wizycie i następnie wyrzucenie ich do stojącego obok kubła na śmieci i stanięcie twarzą w twarz z przyszłą bratową, Angeliną Morales.

– Cholernie dobrze ci to zrobi – wymamrotał Colt, mijając go, by wyjść na zewnątrz. Przystanął, pocałował ukochaną na do widzenia i posłał bratu spojrzenie pełne współczucia. – Obchodź się z nim łagodnie, skarbie. To wrażliwy typ.

Kobieta naruszyła osobistą przestrzeń Nicka łopatką trzymaną w dłoni, aż ten musiał wytężyć resztki siły woli, żeby się nie skulić. Znał Angelinę dość długo, by wiedzieć, że nie wahała się używać każdej broni, jaką miała pod ręką.

– Wrażliwy? To nie jest wrażliwość, tylko głupota – stwierdziła. – Taka głupota, że nawet ślepy by zauważył. Powiedz mi... – Wskazała na zewnątrz, gdzie jego córki broiły z jej synem. – ...czego tak właściwie się boisz, to cię naprostuję.

– Niczego się nie boję. – Spojrzał jej w oczy i chwycił kapelusz, jakby chciał ją spławić, ale Angelina przez wiele lat była świetną policjantką w Seattle. Nie dawała się tak łatwo zbyć. Okrążyła blat i zmierzyła go wzrokiem.

– Na twojej twarzy malował się ogromny strach, gdy kilka tygodni temu modliliśmy się za Cheyenne.

No dobrze, to prawda, że był śmiertelnie przerażony, kiedy starsza córka próbowała samodzielnie i bez opieki dosiąść jednego z tutejszych wierzchowców. Doznała urazu głowy, gdy spadła. Patrzenie na nią, jak leżała nieprzytomna na szpitalnym łóżku, odebrało mu dech. Ale dziewczynce teraz nic nie było, obiecała, że będzie odrabiała zadania domowe, a poza tym miał mnóstwo pracy na ranczu.

– Nie stawiaj niczego ponad zdrowie twoich dzieci, Nick. – Skrzyżowała ramiona i stanęła sztywno, jakby była gotowa bronić swojego stanowiska albo wdać się w bójkę, a Nick był niemalże pewien, że w obu przypadkach by sobie poradziła. – Słyszałeś, co mówiła dyrektorka. Żeby Cheyenne mogła w ogóle zostać w szkole, nawet gdyby musiała powtarzać klasę, konieczna jest terapia.

– Potrzebuje wsparcia w nauce – warknął Nick. – Reszta ułoży się sama.

– I jak do tej pory się układała? – Zastanowiła się, patrząc mu w twarz. – Ach, tak. Nie układała się. Jeśli pozwolisz upartej, pysznej naturze Staffordów stanąć na drodze sukcesu tego dziecka, to cię...

– Upartej, owszem. Ale pysznej z pewnością nie. – Sam Stafford wszedł do kuchni i skrzywił się. – Nick, naprawdę nie musisz powtarzać wszystkich tych idiotycznych błędów, które ja mam na sumieniu. Zabierz dziewczynki do tej kobiety. Co masz do stracenia?

Ojciec oferował mu rodzicielską radę? Sam Stafford, człowiek, który stawiał swoje ranczo ponad wszystkim innym, łącznie z trzema synami, miał czelność mu doradzać?

Gniew nie narastał w Nicku powoli. Uderzył z pełnym impetem. I w tej właśnie chwili zapragnął się zmierzyć z człowiekiem, dla którego wszystko było ważniejsze od wychowywania dzieci. Ale wtedy Sam chwycił się oparcia krzesła, by utrzymać równowagę, zrobił się jeszcze bledszy, wręcz poszarzał od wysiłku, jakim było wejście do kuchni. Ojciec chorował, więc Nick ugryzł się w język, by nie powiedzieć tego, co cisnęło mu się na usta. To nie było odpowiednie miejsce ani odpowiedni moment, a jeśli Sam miał już nie wrócić do zdrowia, taka chwila mogła nigdy nie nadejść.

Zmierzył oboje gniewnym spojrzeniem, wcisnął kapelusz na głowę i wyszedł zdecydowanym krokiem przez drzwi. Miał ochotę pojechać konno na wysokie wzgórza centralnego Waszyngtonu pod pretekstem zaganiania bydła i sortowania cieląt, ale zatrzymał się w połowie drogi do stodoły.

Nie chcę z nikim rozmawiać.

Nikogo nie potrzebuję.

Miał swoje córki, to piękne ranczo, przyjemny dom w całkiem nowej dzielnicy z widokiem na Gray’s Glen i nie chciał niczego oprócz...

Westchnął i naprawdę miał ochotę walnąć w coś pięścią. W cokolwiek. Gdyby właśnie w tej chwili podszedł do niego Colt, prawdopodobnie stałby się celem. Nie było go jednak, więc Nick poczuł się głęboko sfrustrowany i zły, ale w ogóle nie przygnębiony – bez względu na to, co myślała reszta rodziny.

– Tatusiu, patrz! – Sześcioletnia Dakota wykonała grożący śmiercią na miejscu skok z gałęzi drzewa, robiąc w powietrzu obrót, upadając na ziemię i turlając się po niej jak pustynna roślina. – Prawie wylądowałam w pozycji zasadniczej! – zawołała przez szerokie połacie zielonej trawy. – Chcesz zobaczyć jeszcze raz?

Serce nie podeszło mu do gardła. Ono tam wskoczyło.

– Wujek Colt osiodła dla mnie jutro True Moon – dodała Cheyenne z ganku, z idealną dozą „dobrze ci tak!” w tonie głosu. – Mówi, że świetnie sobie radzę na kucyku i jestem już gotowa awansować na większego konia.

Kolejny powód, by spuścić bratu łomot za wtrącanie się w nie swoje sprawy, chociaż True Moon była łagodną klaczą, idealną do nauki, co oznaczało, że Colt prawdopodobnie miał rację. A to tym bardziej denerwowało Nicka.

Patrzył na dziewczynki – takie cudowne i piękne, obie pragnące być prawdziwymi dzieciakami z rancza. To, że mama nie chciała dla nich takiego życia, w ogóle ich nie obchodziło. Przez krótką chwilę zaczął się zastanawiać, co powiedziałaby na to terapeutka w pelerynie. Odsunął od siebie tę myśl i zwrócił się do Cheyenne:

– Nie będziemy teraz o tym dyskutować. Musimy już się zbierać.

Dakota przyczłapała do niego niechętnie. Zupełnie nie obchodziło ją, dokąd mieli jechać i dlaczego. Cheyenne powłóczyła nogami za nią ze spuszczonym wzrokiem. Jej zaciśnięta w uporze szczęka przeniosła go w czasie o dwie dekady do odbicia, które oglądał codziennie w lustrze. Wdrapała się na tylne siedzenie, zapięła pas, oparła podbródek na dłoni i zaczęła gapić się za okno, rozczarowana całym światem.

Dakota wskoczyła do środka, pociągnęła pas przynajmniej o pół metra za daleko, zapięła go z głośnym trzaskiem i rozsiadła się na siedzeniu.

– Czemu tak wcześnie wracamy do domu?

– Nie jedziemy do domu – powiedział Nick, kiedy prowadził pick-upa po półokrągłym podjeździe.

– Niespodzianka? – spytała, wiercąc się. – Kocham niespodzianki. To znaczy takie dobre. Czy możemy wpaść do domu, żebym mogła nakarmić Pręgusię? Na pewno jest już głodna.

– Ona nie ma na imię Pręgusia, tylko Snickers – skarciła ją Cheyenne ze swojej strony tylnego siedzenia. – Ona nawet nie podchodzi, jak tak na nią wołasz. Pręgusia to najbardziej idiotyczne imię, jakie można by wymyślić dla kota, który nie jest pręgowany.

– Dzięki temu jest bardziej wyjątkowa – stwierdziła zadowolona z siebie Dakota. – A koty zwykle do nikogo nie przychodzą na zawołanie, więc tylko pokazujesz, jak mało wiesz.

– Tato, ona się zachowuje jak gówniara!

Nick uniósł wzrok w samą porę, by zobaczyć, jak Dakota naśladuje minę i gestykulację Cheyenne, tworząc absolutnie idealną karykaturę starszej siostry.

– Dakoto Mary, skończ natychmiast.

– Ja nic nie mówiłam. – Dziewczynka wskazała na swoją lewą stronę. – To ona lubi się rządzić, a jeśli wszyscy nie robią tego, co sobie wymyśli, zachowuje się jak wielki bobas!

– To nie ja mam sześć lat – odparowała Cheyenne. – Ale podejrzewam, że jak się jest w pierwszej klasie, to można sobie pomyśleć, że jest się wielkim. Jak na małe dziecko.

– Mam prawie siedem lat i niedługo będę w drugiej klasie, a ty będziesz kiblować w trzeciej, więc nie będzie wielkiej różnicy, co? Panno Mądralińska?

Kiedy Dakota wypaliła z tym tekstem, Nick właśnie skręcił w pierwszą krętą, żwirową drogę. Cheyenne poderwała głowę i pierwszy raz od miesięcy Nick dostrzegł na jej twarzy prawdziwe emocje.

– Nic nie wiesz! Zamknij się!

Dakota zacisnęła usta w cienką linię, po czym uśmiechnęła się i siedziała cicho, wiedząc, że Cheyenne nie będzie w stanie oprzeć się pokusie zerknięcia w jej kierunku, a kiedy tak się stało, dziewczynka odwróciła się plecami do starszej siostry i patrzyła za okno, nucąc pod nosem, jakby kompletnie nie obchodziło ją to, co robiła Cheyenne.

A to tylko jeszcze bardziej wzmagało jej gniew.

Nick wziął kolejny zakręt, kierując się głębiej w las, prawie pewien, że bokserski ring przydałby się jego córkom bardziej niż terapia. Ale może właśnie dlatego potrzebowały porad specjalisty. Czy małe dziewczynki nie powinny być bardziej niefrasobliwe?

– Czy ty zamierzasz porzucić nas w lesie? – zaciekawiła się Cheyenne, kiedy poprowadził auto przez długi zagajnik. – Jak w Jasiu i Małgosi? Tato, czy ty w ogóle wiesz, dokąd jedziesz?

– Wiem. – A gdy w ostatniej chwili ich oczom ukazał się mały domek w zboczu pagórka, Cheyenne zagwizdała przez zęby, a Dakota pisnęła z zachwytu.

– Wygląda w połowie jak domek z piernika, a w połowie jak chatka Baby-Jagi – powiedziała. – Tato, kto tu mieszka? Dlaczego do nich przyjechaliśmy? Czy to jest dom? – dodała, usiłując się wyswobodzić z pasa bezpieczeństwa. – Taki prawdziwy?

– Cześć, dziewczynki. – Elsa nie czekała, aż podejdą do drzwi, i Nick był jej za to wdzięczny.

Wyszła do nich z przyjaznym uśmiechem – nie za dużym ani nie za małym i spodobało mu się to. Mówiąc do nich, była o wiele bardziej swobodna niż wtedy, gdy rozmawiała z nim.

– Jestem Elsa. – Dziewczynki gapiły się na nią, jakby wyrosła jej druga głowa albo jakby spodziewały się, że wydobywający się z komina dym pochodził z bulgoczącego kotła. – Nie zażartujecie? – spytała, spoglądając to na jedną, to na drugą. – Na przykład: gdzie mój warkocz? Czemu nie noszę rękawiczek? Czy potrafię zamrażać całe miasta machnięciem dłoni?

– To niegrzecznie naśmiewać się z czyjegoś imienia, prawda? – spytała zaskoczona Dakota. – Ja uważam, że Elsa jest najpiękniejszą ze wszystkich księżniczek, no może oprócz Kopciuszka, ale obie mają długie, jasne włosy, jak pani. Więc to chyba miło. Tak myślę.

– Dziękuję ci, Dakoto. A to jest Cheyenne? – Skupiła uwagę na starszej córce. – Cheyenne, miło mi cię poznać.

Na te słowa dziewczynka spuściła wzrok i zaczęła grzebać stopą w leśnej ściółce.

– Wejdziemy do środka?

– Czemu? – spytała Dakota.

– Tam jest cieplej – powiedziała Elsa, przytrzymując drewniane drzwi. – Od trzech dni nie rozpalałam w piecu. I było w porządku, ale deszcz, wiatr i ostatnia burza zmusiły mnie, by ponownie nagrzać.

– Ale teraz świeci słońce.

– Kiedy pół twojego domu jest pod ziemią, gleba sprawia, że w lecie jest chłodno, ale za to zimą chroni przed mrozem – wyjaśniła z lekkością. – Lecz o tej porze roku, gdy temperatury bardzo się wahają, czasami potrzebuję trochę ognia, by przegonić chłód.

– Pani dom jest dziwny – oznajmiła Dakota, kiedy weszła przez drzwi. – Nie w środku. Tu jest nawet normalnie, ale na zewnątrz jest naprawdę dziwaczny.

– Dakoto. – Nick zmarszczył brwi. – To niegrzeczne.

– Ale też trafne. – Elsa zamknęła drzwi, kiedy weszli do szerokiego salonu. – Ten dom jest nietypowy, bo zbudowano go na planie ośmiokąta wciśniętego w zbocze pagórka. Trzy boki są więc zakopane w ziemi, a pięć wystaje na zewnątrz i ma okna. Ale ostatni właściciel dobudował pokój z boku i to zaburzyło cały układ. Teraz całość wygląda jak krzywy grzyb.

– Po co ktoś miałby zakopywać dom w ziemi? – Wyraz twarzy Dakoty mówił, że to nie miało żadnego sensu i Nick nie mógł się z nią nie zgodzić. – To chyba znaczy, że mam rację, tato. To na pewno jest dziwaczne.

– Może nie wszystkim podobają się te same rzeczy, geniuszu. – Starsza siostra posłała jej ostre spojrzenie z drugiego końca pokoju. – Może niektórzy wolą rzeczy zrobione w inny sposób. To, że tobie się coś nie podoba, wcale nie znaczy, że to coś jest dziwne.

Dakota, która czuła się o wiele swobodniej niż Cheyenne, klapnęła na skraju dużego krzesła.

– Nie powiedziałam, że mi się nie podoba – odparła rezolutnie z delikatną nutką rozdrażnienia, która miała na celu doprowadzenie siostry do szału. – Powiedziałam tylko, że jest dziwaczny. To wszystko.

– I miałaś rację – potwierdziła Elsa. – Panie Stafford, zechce pan usiąść tutaj? – Wskazała na kanapę naprzeciwko kominka. Nie dała Cheyenne żadnych wskazówek, ale prawdopodobnie tak było lepiej, bo gdyby to zrobiła, dziewczynka najpewniej postąpiłaby całkiem odwrotnie. Nick zajął miejsce i odłożył kowbojski kapelusz na stół, biorąc głęboki oddech.

– Pani maluje?

Elsa odwróciła się w stronę wskazywaną przez Cheyenne i pokiwała głową.

– Nie najlepiej, ale tak.

– Wszystkie te obrazy są pani? – zastanawiała się dziewczynka, podchodząc do płócien opartych o ścianę niespiesznym krokiem.

– Tak.

Nick siedział wyprostowany i sztywny jak kołnierzyk wokół jego szyi. Czy ta kobieta zamierzała przez cały dzień omijać temat? Udawać, że to wizyta towarzyska? Odkładać sprawy na potem? Bo jedno z nich miało inne rzeczy do roboty, i to sporo. Gorączka wiosennego sadzenia roślin trwała w najlepsze, cielęta spłodzone dzięki inżynierii genetycznej miały wkrótce narodzić się z wyselekcjonowanych jałówek, a jego ojciec miał w piątek wizytę lekarską dotyczącą dalszego leczenia. Jakby tego było mało, Nick obiecał pomóc przy odbudowie budynków zniszczonych przez podsycany silnym wiatrem pożar w mieście, który wybuchł kilka tygodni wcześniej – byli już prawie gotowi do wzniesienia nowego kościoła z drewnianych bali. Bezczynność mu nie odpowiadała. Właśnie miał pchnąć sprawy naprzód, kiedy Cheyenne zrobiła lekceważącą minę i wróciła do nich.

– W domu mamy ładne obrazki.

Nick patrzył na nią. Nie dość, że była nieuprzejma, to jeszcze tak naprawdę nie mieli w domu wielu obrazków, nie licząc tych namalowanych przez dziewczynki. Whitney zabrała ze ścian kilka rzeczy, które się jej podobały, a on nigdy nie pomyślał o tym, by je czymś zastąpić.

Elsa spokojnie przyjęła stwierdzenie Cheyenne.

– Wpadłam ostatnio w niebiesko-szary nastrój. Może już czas trochę to zmienić.

– No, one są brzydkie.

– Cheyenne – upomniał Nick, wpatrując się w córkę osłupiały. – Przeproś.

Wywróciła oczami.

– Przepraszam! – wypowiedziała to słowo śpiewnym głosem mądrali, po czym opadła na siedzenie. W jej postawie nie było nic przepraszającego. – Po prostu nie widzę sensu w malowaniu czegoś, co wychodzi wstrętne i nudne.

– A jakich kolorów ty byś użyła, Dakoto? – Elsa zignorowała bezczelność Cheyenne i zwróciła uwagę na młodszą córkę Nicka.

– Fioletowego! – Uśmiech Dakoty mówił, że fiolet był wyjątkowy. – I może różowego, ale nie takiego dzidziusiowego.

– Och, jasne, że nie – zgodziła się Elsa. – Jest zbyt oklepany.

– Właśnie! – Dakota skinęła głową z uśmiechem. – Najbardziej lubię ciemny róż ze srebrnymi drobinkami – ciągnęła dziewczynka, podczas gdy Cheyenne wydawała się całkiem zadowolona z tego, że nie musi dużo mówić. – Tatuś kupił mi na święta taką koszulkę i bardzo ją lubię.

– Ja też lubię kolorowe i błyszczące rzeczy – odparła Elsa. – Czasem wolę stonowane barwy, a czasem podoba mi się, gdy wszystko jest jaskrawe i wesołe.

– Mnie też!

Nick już miał się wtrącić, by skierować uwagę z powrotem na starszą córkę, kiedy we frontowe drzwi uderzyła wściekle para skrzydeł.

Cheyenne poderwała się przestraszona. Dakota rozdziawiła usta, a potem pisnęła z ekscytacji.

– Krrretyn! Krrretyn! Krrretyn!

Dziewczynki uniosły brwi.

– Chcę wejść! Chcę wejść! Chcę wejść!

– To Hoyl. – Elsa poruszała się swobodnie, choć nie zaplanowała, aby ptak wrócił właśnie w tej chwili.

– To pani ptak? – Dakota wypowiedziała to pytanie na wdechu, z szeroko otwartymi oczami.

– Chce go pani tu wpuścić? – Głos Cheyenne był piskliwy, a ona sama wbiła się głębiej w siedzenie, podczas gdy Dakota wstała i podeszła bliżej zafascynowana.

Elsa otworzyła drzwi. Papuga wleciała do środka i skierowała się prosto na swój stojak obok klatki.

– Gdak! Nie gap się! Nie gap się! Nie gap się! Chcę wejść! Chcę wejść! Chcę wejść!

– On mówi. – Na twarzy Dakoty wymalował się wyraz całkowitego zaskoczenia, gdy opadła dramatycznym ruchem na poduszkę kanapy. – Nie wiedziałam, że naprawdę można nauczyć ptaka mówić, Elso! Wydawało mi się, że takie rzeczy są tylko w telewizji!

– Czy on rozumie to, co mówi? – spytał Nick, gdy Elsa otworzyła arze drzwiczki klatki. – To znaczy, czy tylko wypowiada słowa, czy naprawdę chce wejść?

Elsa pokręciła głową, kiedy ptak usadowił się w klatce, ostatni raz machnąwszy jaskrawoczerwonymi skrzydłami.

– Nie wiem. Czasami wydaje się, że wie, jaki będzie efekt, ale innym razem to, co mówi, jest zupełnie przypadkowe.

– Celowo wypuszcza go pani z domu? – Cheyenne siedziała skulona, ale teraz wstała i przeszła przez pokój, wpatrzona w hałaśliwego ptaka. – Wypuszcza go pani, a on potem wraca? – spytała ponownie, jakby nie mogła w to uwierzyć.

– Tak. Uwielbia latać na wolności, ale kocha też powroty do domu.

Jej słowa uderzyły Nicka. Tak samo myślał o Whitney kilka lat wcześniej: że się wyszaleje i w końcu zda sobie sprawę, że wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.

Mylił się.

– Nie wierzę, że wraca. – Cheyenne miękko wyszeptała te słowa. Podeszła bliżej i wyciągnęła dłoń w stronę klatki, jednak szybko się rozmyśliła. – Czy on dziobie?

– Jak dotąd nie – zażartowała Elsa. – Ale ptaki nie mają kart gwarancyjnych.

– Jest piękny. – Cheyenne patrzyła na papugę szeroko otwartymi oczami. – Skąd ma tyle ślicznych kolorów? Tutejsze ptaki nie są takie barwne.

– Gdyby mieszkał w lesie deszczowym, to wtapiałby się w otoczenie – wyjaśniła Elsa. – Kolorowe kwiaty, zielone liście. Odważne barwy, takie jak Hoyla. Mieszkając gdzie indziej, na Wybrzeżu Północno-Zachodnim, mocno się wyróżnia i może paść ofiarą jakiegoś dzikiego zwierzęcia.

– Więc po co go wypuszczać? – Cheyenne odwróciła się całkiem i spojrzała wprost na Elsę. – Po co ryzykować jego życie? Czy nie lepiej trzymać go tu, gdzie jest bezpieczny?

– Ach, ten odwieczny problem z bezpieczeństwem i wolnością. – Kobieta zrobiła minę pełną żalu, przypatrując się jaskrawemu ptakowi. – Codziennie jest to trudny wybór, bo masz rację, Cheyenne. Pewnego dnia on może nie wrócić, ale gdybym nigdy nie pozwalała mu być sobą, jaki byłby ze mnie człowiek?

– Zdrowy na umyśle? – Nick chciał, by to był żart, lecz kiedy Elsa się skrzywiła, wyczuł od niej to samo promieniowanie, co poprzedniego dnia.

– Słyszałam już gorsze obelgi – wypowiedziała te słowa spokojnie, ale napięcie w jej twarzy ją wydało. Strojenie sobie żartów ze zdrowia psychicznego było niedopuszczalne i być może każdy przedstawiciel jej zawodu był podobnego zdania. – Cheyenne.

Nick wstrzymał oddech, bo byli tu już od dwudziestu minut i najwyraźniej właśnie nadeszła chwila prawdy.

– Tak? – Dziewczynka obejrzała się przez ramię i musiał przyznać Elsie rację. Ptak okazał się idealnym sposobem na przełamanie lodów, tak jak przewidywała.

– Pani Willingham jest moją siostrą.

Cheyenne zrzedła mina.

– Aha. – Odwróciła się plecami do ptaka i wróciła na swoje miejsce. Wyglądała na potwornie osamotnioną. – Powinnam była się domyślić. – Zmierzyła ojca ostrym spojrzeniem. – Mówiłam ci, że nie chcę tego robić, ale czy mnie wysłuchałeś? Nie. Ty nigdy nie słuchasz. – Usiadła ze zmrużonymi oczami, świdrując Nicka wzrokiem.

Patrząc na ojca i córkę, Elsa dostrzegała podobieństwo. Nie fizyczne, ale pod względem osobowości. Ich postawy ciała i mimika były takie same. Czasami oznaczało to, że jeśli udałoby się jej pomóc jednemu, pomogłaby równocześnie drugiemu. A czasem był to tylko znak, że oboje byli uparci jak osły.

Elsa usiadła z powrotem na swoim krześle i splotła dłonie.

– Lubisz Kota Prota Dr. Seussa?

Cheyenne zrobiła kwaśną minę.

– To dla dzidziusiów. Bueee.

– Pamiętasz, jak kot wpadł w tarapaty?

– Chwytał wszystkie zabawki! – Dakota podskakiwała podekscytowana na swojej poduszce. – I zaczął z nimi skakać! A potem się przewrócił i wszystko upadło!

– Tak. – Elsa nie powiedziała nic więcej. Rozsiadła się wygodniej i pozwoliła Cheyenne na chwilę ciszy, po czym dodała: – Kot wpakował się w wielkie kłopoty, a następnie próbował się z nimi uporać, robiąc jeszcze bardziej niebezpieczne rzeczy. Miał też niesamowitą maszynę, która przyjechała i wszystko posprzątała. W prawdziwym życiu tak nie jest.

Cheyenne przełknęła głośno ślinę, ale nie zawahała się odpyskować Elsie.

– A teraz nastąpi wykład o dokonywaniu dobrych wyborów. – Jęknęła dramatycznie. – Wysłali mnie w tym roku do szkolnego psychologa. Nudy! – wyśpiewała to słowo, wciąż w bojowym nastroju. – Co jest złego w tym, że nienawidzi się szkoły? Co złego w tym, że chce się po prostu zostać w domu? Co złego w tym, że jest się innym?

Nick skierował uwagę na Elsę, również chcąc usłyszeć odpowiedzi, ale ona tylko wzruszyła ramionami i wstała.

– Dobre pytania. Odniesiemy się do nich na następnym spotkaniu. Dziewczynki, czy każda z was mogłaby wziąć jedną kość i zanieść Achillesowi? Jest na podwórzu, czeka cierpliwie. Chciałabym porozmawiać przez chwilę z waszym tatą.

– Nie przyjadę tu więcej. Nigdy w życiu. – Ośmiolatka chwyciła kurtkę z kapturem, nie wzięła psiej przekąski i wypadła za próg, pozwalając, by drzwi zatrzasnęły się za nią.

– Ja nakarmię pieska! – Dakota wyjęła dwa ciasteczka z pojemnika, który wyciągnęła ku niej Elsa, i ruszyła w kierunku wyjścia. – Przepraszam, że moja siostra zachowuje się jak bachor! – zaśpiewała, otwierając zewnętrzne drzwi, dość głośno, by mogli ją usłyszeć zarówno dorośli, jak i Cheyenne. – Do zobaczenia, Elso!

– Dziękuję, Dakoto.

Nick wstał już wtedy, gdy jego starsza córka wypadła na zewnątrz. Podniósł kapelusz i kiedy Elsa się do niego odwróciła, wzdrygnął się.

– To właśnie moje dziewczynki.

Nic nie odpowiedziała, a nie do końca tego się spodziewał.

– A więc co pani myśli?

Wyjrzała przez drzwi, zanim ponownie się do niego odwróciła.

– To dziewczynki.

– Czyli... To normalne?

Skrzywiła się, jakby się zastanawiała, jak mógł tak bardzo się mylić, i uniosła jedną brew. Zinterpretował jej cichy przekaz i westchnął.

– Możemy im pomóc?

Patrzyła za drzwi na dziewczynki, które wgramoliły się do kabiny jego pick-upa. Dakota usiadła na swoim miejscu, ożywiona jak nigdy, a Cheyenne odsunęła się od towarzyskiej siostry najdalej, jak tylko mogła, i gapiła się w pustkę za szybą.

– To nam zajmie trochę czasu. Ona nie jest szczęśliwym dzieckiem.

– Kiedyś była.

Pełne zainteresowania spojrzenie Elsy kazało mu kontynuować.

– Dawno temu. Była bardzo zżyta z moją żoną.

– A twoja żona nie jest już częścią waszego życia.

– Nie. – Rozmowa na ten temat sprawiała, że cisnął go kołnierzyk, ale może to dlatego, że nigdy o tym nie rozmawiał. Spuścił wzrok, zastanawiając się, co myślała. Czy całą winę przypisywała jemu? Bo on sam był w tym całkiem niezły. – Hoyl, tak? – Zmienił temat, zerkając na ptaka. – Mityczny ptak, który został obdarzony nieśmiertelnością po tym, jak odmówił Adamowi zjedzenia zakazanego owocu w Edenie.

Uśmiechnęła się do niego, a wtedy poczuł się tak jak wczoraj, gdy zza chmur wyjrzało słońce, rozjaśniając i ożywiając wszystko wokół.

– Uważałeś na lekcjach.

– Wprowadzenie do judaistyki. W czasach, gdy w szkole wydawało mi się, że to ważne, by poszerzać horyzonty.

– Już tak nie uważasz, jak mniemam? – spytała, kiedy wychodzili na zewnątrz w stronę samochodu.

– Bogactwo niejako bezużytecznej wiedzy trzymam w zapasie na inną okazję. – Włożył kapelusz i skinął w kierunku auta. – Przy nich i przy ranczu mam pełne ręce roboty. A do tego jeszcze pomagam w porządkowaniu miasta. Nigdy nie sądziłem... – Przerwał, zanim zdążył skończyć, i zmarszczył brwi, żałując, że w ogóle zaczął.

– Nigdy nie sądziłeś? – Poprowadziła go delikatnie, a kiedy spojrzał jej w oczy, znowu to zobaczył: głębię empatii w spokojnym morzu bladej zieleni i szarości.

– Że będę samotnym rodzicem. To było coś, czego w ogóle nie brałem pod uwagę, ani nie planowałem. – Wzruszył ramionami. – To była ostatnia rzecz na świecie, której bym chciał. A tymczasem to się stało. Dlatego tu jestem.

Wbijała w niego spojrzenie. Nie uśmiechnęła się, nie przytaknęła i nie wygładziła jego wypowiedzi jakimiś pustymi słowami. Po prostu pozwalała mu patrzeć jej w oczy, a potem zrobiła mały krok w tył, zrywając to porozumienie.

– Do zobaczenia jutro. O tej samej porze?

A miał jakiś wybór? Nawet gdyby miał, to te ramy czasowe pozwalały mu na cały dzień pracy, a to było teraz najważniejsze.

– Jasne.

Pokiwała głową, pomachała do dziewczynek i ruszyła do domu, a Nick wsiadł do samochodu. Cheyenne momentalnie go przyszpiliła.

– Nie zamierzam tu wracać. Nigdy. Przenigdy!

Włączył silnik, modląc się o odpowiednie słowa, łaknąc mądrości, i wtedy przypomniał sobie, co Elsa zrobiła wcześniej w domu. Przeniosła temat rozmowy na coś innego. Postanowił spróbować.

– Kota, naprawdę tak bardzo lubisz tę koszulkę, którą kupiłem ci na gwiazdkę?

– Najbardziej! – Córka uśmiechnęła się do niego z taką otwartością i miłością, że czasem musiał sobie przypominać, by jej nie faworyzować. – Carly Jansen też taką ma, więc w niektóre dni udajemy bliźniaczki!

– Może jej rodzina cię przygarnie – wymamrotała pod nosem Cheyenne.

Zazwyczaj w takiej sytuacji skarciłby ją. Zmusił do przeprosin.

Ale nie zrobił tego. Uśmiechnął się do Dakoty.

– Za bardzo bym za tobą tęsknił, córeczko. Wolę, gdy jesteście w domu. Ze mną.

Na te słowa Dakota odwzajemniła uśmiech i zaczęła się radośnie wiercić. Cheyenne nie zrobiła żadnej z tych rzeczy, ale przestała się kłócić. W chwili nagłego oświecenia Nick zrewidował swoje rodzicielskie umiejętności. Cheyenne bezustannie angażowała go w konfrontacje. Co, gdyby nie dał się jej w nie wciągać? Co, gdyby postępował tak, jak to zrobiła dzisiaj Elsa i po prostu nie zatrzymywał się na nich? Czy to zmniejszyłoby liczbę kłótni i przerwało regularne impasy? Nie zaszkodziło spróbować.

Skręcił i po kilku minutach podjechał pod klasyczny dom w stylu kolonialnym stojący przy niczym niewyróżniającej się podmiejskiej ulicy, nieopodal szkoły podstawowej, do której chodziły dziewczynki. Zaparkował na podjeździe, chwycił kapelusz i ruszył w stronę domu, po czym przystanął, pozwalając córkom się wyprzedzić.

– Cześć, Nick! – Ray Morris pomachał mu sprzed domu obok, kosząc trawnik świeżo naostrzoną kosiarką. – Słuchaj, jeśli masz urwanie głowy, to mogę ci poprzycinać krzaki. Tylko powiedz. W przyszłym tygodniu mam urlop i chętnie pomogę.

– Dziękuję za propozycję, Ray. – Nick wyjął pocztę, otworzył dom i wszedł za dziewczynkami do środka. Momentalnie znalazł się w neutralnym otoczeniu.

Czy dom wydał mu się bezbarwny i nijaki dlatego, że dopiero co wrócił z dziwacznej chatki Elsy? Czy z powodu kolorowego upierzenia jej ptaka? Czy to przez jazdę po lesie, po którym nie chodził od dwudziestu lat? Blade ściany, białe szafki, delikatne drewniane akcenty, proste oświetlenie. Stał bez ruchu, rozglądając się wokół. Gdyby chciał, mógłby przenieść go do którejkolwiek podmiejskiej dzielnicy w całych Stanach Zjednoczonych i dom by tam pasował. Dzisiaj z jakiegoś powodu Nickowi to przeszkadzało. Dlaczego urodzony w siodle kowboj pozwalał na to, by życie upływało mu na wyblakłej egzystencji?

Odłożył kapelusz na blat, tam gdzie zwykle. Zdał sobie sprawę, że kapelusz zawsze wyglądał nie na miejscu właśnie dlatego, że kompletnie nie pasował do jego domu. Rozejrzał się wokół, ale wtedy z piętra dobiegł wrzask Cheyenne krzyczącej na Dakotę.

Rzeczywistość rozmyła jego rozmyślania, jednak przez chwilę przed oczami przewinęła mu się cała dekada decyzji – głównie błędnych.

Czy mógł je naprawić?

Krzyki dziewczynek odepchnęły to pytanie na bok, ale kiedy wspinał się po schodach, nie dostrzegał już tylko ciemnego kapelusza na białym tle. Widział iskierkę nadziei na przyszłość – możliwość, którą odsunął od siebie dawno temu.

Dlaczego musiał mieszkać pośród skrupulatnie przycinanych trawników, podczas gdy jego sercem władała otwarta przestrzeń rancza? Dlaczego nie mógł zacząć od początku? Obie dziewczynki lgnęły do tego, czego zabraniał im jeszcze kilka tygodni temu – szansy bycia prawdziwymi córkami ranczera. Pospieszył na górę, by uspokoić trwającą kłótnię, ale jego krok był najlżejszy od dawna. Kiedy dziewczynki były już w łóżkach, uruchomił laptop i przejrzał kilka projektów. Tkwienie w stagnacji nie wydawało mu się już atrakcyjne i gdy dodawał do ulubionych kolejne szkice domów, które chciał przedyskutować z lokalnym budowlańcem, zastanawiał się, dlaczego nie zrobił tego wcześniej.

Prawdopodobnie dlatego, że właśnie to wciąż powtarzał ci ojciec.

Postukał palcami w blat, bo ta myśl trafiła w samo sedno. Sam od początku ponaglał Nicka, by wybudował dom na terenie farmy. Syn nie zrobił tego z dwóch powodów: po pierwsze, ponieważ ojciec na to nalegał, a po drugie, ponieważ Whitney chciała mieć normalne życie, jak to nazywała, z dala od nieciekawej pracy na ranczu.

Zrobił tak, jak prosiła, ponieważ chciał pokazać ojcu, że miłość pełna poświęceń była tym, co budowało małżeńską więź.

I co ci z tego przyszło?

Ta myśl mocno go ukłuła, ale nie tak głęboko jak kiedyś. Żona, która podobno pragnęła normalnego stylu życia godnego amerykańskiego przedmieścia, porzuciła go dla kowboja występującego na rodeo. Ta ironia nie uszła uwadze Nicka.

Zadzwonił do Josha Washingtona, miejscowego budowlańca, i umówił się na spotkanie.

Przystanął, mijając lustro u szczytu schodów. Spoglądała na niego cząstka Sama Stafforda: jaki ojciec, taki syn, a teraz również uparta jak osioł córka. Może jeśli Nick zmieni swoje ścieżki, uda mu się wyplątać z chronicznych błędów i uratować Cheyenne przed popadnięciem w podobny schemat.

Próba ukształtowania jej według planu Whitney była głupotą. Nie dostrzegł tego dość wcześnie, a teraz tamte wybory były jedynym, co pozostało dziewczynce po matce, co tylko potęgowało negatywne skutki. Jakaś jej cząstka pragnęła być dzieciakiem z rancza, a inna – uszczęśliwić nieobecną matkę. Cheyenne sama dla siebie była zagadką.

Ale miała jego. Był jej ojcem. To do niego należało prostowanie jej ścieżek. Kiedy szedł w stronę swojej sypialni, zdał sobie sprawę, że bycie rodzicem nie było łatwe, a czasami nawet nie czuł, by było czymś naturalnym. Ostatnio częściej to zauważał. A jednak była to najważniejsza praca, jaką miał do wykonania, i zamierzał wykonać ją dobrze, w ten czy inny sposób.

Sam Stafford zawalił wychowanie trzech chłopców, ponieważ dominacja na rynku wołowiny przyćmiła wszystko inne.

Nick powziął żelazne postanowienie, by pokazać swojemu ojcu, jak bardzo się mylił.