Korekta

Renata Kuk

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Miramiska/Fotolia

Rurik

Tytuł oryginału

Wilde in Love

Copyright © 2017 by Eloisa James, Inc.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6920-7

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

1

Czerwiec 1778
Londyn

W całej Anglii nie było człowieka, który uwierzyłby, że chłopiec, który wyrośnie na lorda Alarica Wilde’a, zdobędzie kiedyś sławę.

Złą sławę? Tego nie dałoby się wykluczyć.

Własny ojciec napiętnował go tak po tym, jak w wieku jedenastu lat odesłano go z Eton za to, że uraczył kolegów opowieściami o piratach.

Piraci nie stanowili problemu – problemem było to, jak przemyślnie mały Alaric przedstawił swoich, niezbyt jego zdaniem rozgarniętych nauczycieli, pod postacią pijanych zbójców. Dziś raczej nie opisywał przemądrzałych Anglików, ale zmysł obserwacji nie opuścił go nigdy. Patrzył i wyciągał wnioski, czy to w Chinach, czy w afrykańskiej dżungli.

Zawsze zapisywał to, co zobaczył. Książki, które wydał, były właśnie konsekwencją tego impulsu do notowania wrażeń; ta potrzeba pojawiła się już z chwilą, kiedy nauczył się składać pierwsze zdania.

Podobnie jak inni zupełnie nie oczekiwał, że te książki przyniosą mu sławę. I tak samo myślał, podnosząc się ze swojej koi na „Royal George’u”. Wiedział tylko, że w tej chwili jest gotów na spotkanie z rodziną, całą ósemką rodzeństwa, nie wspominając o księciu, księżnej i jednej czy dwóch siostrach przyrodnich.

Przebywał latami poza domem, jakby to, że nie widział grobu najstarszego brata, Horatiusa, czyniło jego śmierć mniej realną.

Ale nadeszła pora, żeby wrócić.

Marzył o filiżance herbaty. Gorącej, parującej kąpieli w prawdziwej wannie. Zadymionym, londyńskim powietrzu w płucach.

Boże, tęsknił nawet za zapachem torfu unoszącym się nad bagnami Lindow, które ciągnęły się na mile na wschód od zamku ojca.

Zaciągał właśnie z powrotem zasłonę na bulaju, kiedy chłopiec okrętowy zapukał i wszedł do kajuty.

– Jest potężna mgła, milordzie, ale wpłynęliśmy daleko na Tamizę i kapitan twierdzi, że lada chwila będziemy przy nabrzeżu Billingsgate. – Jego oczy lśniły z podniecenia.

Na pokładzie Alaric zastał kapitana Barsleya stojącego na dziobie „Royal George’a”, z rękami na biodrach. Alaric ruszył w jego stronę i zatrzymał się, zdumiony. We mgle doki migotały barwami jak dziecinna zabawka: różowym, fioletowym, jasnoniebieskim. Barwna masa rozdzieliła się, kiedy się zbliżyli.

Kobiety.

W porcie tłoczyły się kobiety – albo, ściśle rzecz ujmując, damy, zważywszy wysokie pióra we włosach i parasolki powiewające w powietrzu. Alaric uśmiechnął się mimo woli, podchodząc do kapitana.

– Co tu się, do czorta, dzieje?

– Spodziewam się, że czekają na jakiegoś księcia czy kogoś podobnego. Te listy pasażerów, które drukują w „Morning Chronicle”, to skończona głupota. Będą wściekle rozczarowane, kiedy zdadzą sobie sprawę, że „Royal George” nie ma kropli królewskiej krwi na pokładzie – burknął kapitan.

Alaric, spokrewniony z rodziną królewską przez dziadka, parsknął głośnym śmiechem.

– Masz szlachetny nos, Barsley. Może odkryły więzy pokrewieństwa, o których w życiu nie słyszałeś.

Barsley tylko mruknął w odpowiedzi. Byli teraz na tyle blisko, żeby stwierdzić, że damy obstawiły port aż do targu rybnego. Wydawało się, że poruszają się w górę i w dół jak kolorowe boje, kiedy wpatrywali się usilnie w zasłonę mgły. Stłumione krzyki świadczyły o podnieceniu, jeśli nie histerii.

– Prawdziwe Bedlam – parsknął Barsley z obrzydzeniem. – Jak mamy przybijać w takich warunkach?

– Ponieważ przybywamy z Rosji, może myślą, że wieziemy rosyjskiego ambasadora – powiedział Alaric, patrząc na łódź, która odbiła od nabrzeża, płynąc w ich stronę.

– A dlaczego, do kaduka, stado bab przyszło, żeby oglądać Rosjanina?

– Kochubej jest całkiem przystojny – stwierdził Alaric, kiedy łódź uderzyła głucho o burtę statku. – Skarżył się, że angielskie damy go oblegają, nazywają adonisem i zakradają do jego sypialni w nocy.

Ale kapitan go nie słuchał.

– Co te wszystkie baby robią na brzegu?! – wrzasnął Barsley, kiedy robotnik portowy wdrapał się na pokład. – Zróbcie miejsce dla trapu albo nie odpowiadam za to, że ryby się dzisiaj najedzą za wszystkie czasy!

Mężczyzna otworzył szeroko oczy.

– To prawda! Jest pan tutaj! – wydusił z siebie.

– Oczywiście, że jestem – warknął kapitan.

Jednak mężczyzna nie patrzył na Barsleya.

Patrzył na Alarica.

Cavendish Square
Londyn

Panna Wilhelmina Everett Ffynche oddawała się swojemu ulubionemu zajęciu: czytaniu. Siedziała wygodnie w fotelu, chłonąc opowieść Pliniusza, naocznego świadka, o wybuchu Wezuwiusza.

Takie historie lubiła najbardziej: uczciwe i wyważone, zostawiające pole dla wyobraźni, zamiast zalewać czytelnika sensacyjnymi szczegółami. Opis chmury dymu w kształcie parasola, który wznosił się wyżej i wyżej, fascynował.

Drzwi otworzyły się gwałtownie.

– Madame Legrand przysłała mój nowy kapelusz! – zawołała Lavinia, przyjaciółka Wilhelminy. – Co o nim sądzisz?

Willa ściągnęła okulary i spojrzała na obracającą się w kółko Lavinię.

– Absolutnie doskonały. Czarne pióro to przebłysk geniuszu.

– Spodziewam się, że dodaje gravitas – oznajmiła uszczęśliwiona Lavinia. – Nadaje mi godny, jeśli nie filozoficzny wygląd. Jak tobie okulary!

– Chciałabym, żeby moje okulary miały tyle uroku, co twoje pióro – odparła ze śmiechem Willa.

– O czym teraz czytasz? – zapytała Lavinia, przysiadając na poręczy fotela.

– Sprawozdanie Pliniusza z wybuchu, który pogrzebał Pompeje. Wyobraź sobie tylko: jego wuj ruszył prosto w dym, żeby ratować tych, którzy ocaleli. I chciał, żeby Pliniusz z nim poszedł.

– Lord Wilde także nie cofnąłby się przed niebezpieczeństwem – powiedziała Lavinia rozmarzonym tonem.

Willa przewróciła oczami.

– Wówczas by zginął, podobnie jak wuj Pliniusza. Muszę przyznać, że Wilde sprawia wrażenie kogoś, kogo pociągają ryzykowne sytuacje.

– Ale ryzykowałby, żeby ratować ludzi – zauważyła Lavinia. – Nie można mu za to czynić wyrzutów. – Przywykła, że Willa kręci nosem na podróżnika, którego ona sama, jak twierdziła, kochała bardziej niż cokolwiek innego.

Z wyjątkiem nowych kapeluszy.

I Willi.

– Tak się cieszę, że mój kapelusz zjawił się w porę na domowe przyjęcie w zamku Lindow – ciągnęła – a to mi przypomniało, że kufry są spakowane i matka chce wyjechać po lunchu.

– Oczywiście! – Willa zeskoczyła z fotela, pakując książkę i okulary do małej torby podróżnej.

– Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć dom, w którym lord Wilde spędził dzieciństwo. – Lavinia westchnęła z zachwytu. – Zakradnę się do pokoju dziecinnego, jak tylko się da.

– Po co? – zapytała Willa. – Zamierzasz zdobyć jakąś pamiątkę? Na przykład zabawkę, którą się bawił jako chłopiec?

– Ogrodnicy nie są w stanie upilnować klombów w ogrodach zamkowych – zachichotała Lavinia. – Wszyscy zrywają kwiaty, żeby je zasuszyć między kartkami jego książek.

Willa nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, jaki chaos by zapanował, gdyby lord Wilde pojawił się we własnej osobie, ale w Anglii nie pokazywał się od wielu lat. Jeśli wierzyć brukowcom, był zbyt zajęty walką z olbrzymią kałamarnicą i piratami.

Czasami Willi wydawało się, że królestwo opanowała gorączka – przynajmniej jego żeńską część – ją jednak oszczędzając.

Podczas sezonu, który właśnie się skończył, młode damy rozmawiały bardzo niewiele o mężczyznach, których mogłyby poślubić i z którymi mogłyby spędzić życie, a bardzo wiele o autorze książek takich, jak Dzikie Morze Sargassowe, Niezbadane szerokości geograficzne Wilde’a?

Racjonalną odpowiedzią mogło być tylko parsknięcie.

Willa była przekonana, że lord Wilde we własnej osobie wygląda jak każdy inny mężczyzna: beka, wydziela woń whisky, gapi się czasem na damski biust.

Wsunęła dłoń pod ramię Lavinii i podniosła ją

– Zatem ruszajmy. Do zamku Lindow, żeby obrabować pokój dziecinny!

2

Zamek Lindow, Cheshirewiejska siedziba księcia Lindow
28 czerwca 1778późne popołudnie

Alaric wędrował długim korytarzem domu swojego dzieciństwa, ogarnięty przyjemnym uczuciem satysfakcji. Obok niego kroczył starszy brat, lord Roland Northbridge Wilde – albo North, jak wolał, żeby go nazywano.

Dziedzic i ewentualny dziedzic. Dworzanin i podróżnik. Ukochany syn księcia i jego porażka.

Niesławna porażka, jak się wydawało.

On i North byli podobnego wzrostu, mieli podobne rysy twarzy i zarys szczęki. Ale na tym podobieństwo się kończyło. Dokonując świadomych wyborów, nie mogliby bardziej się różnić charakterem.

– Nie, nie spałem z carycą – powiedział Alaric, kiedy dotarli na dół schodów. Zatrzymał się przed lustrem w złotej ramie, wiszącym przy wejściu do zamku, żeby wcisnąć na głowę zniszczoną, upudrowaną perukę. Skrzywił się na swój widok. – Może powinienem zmienić zdanie i wrócić na rosyjski dwór. Przynajmniej nie musiałbym nosić tego paskudztwa.

– Naprawdę nie ma nic z prawdy w tej plotce? – nalegał North, zatrzymując się obok brata. – Joseph Johnson sprzedaje rycinę zatytułowaną: Anglia bierze Rosję szturmem. Scena przedstawia sypialnię carycy Katarzyny, a mężczyzna bardzo przypomina ciebie.

Ich spojrzenia spotkały się w lustrze i North aż się cofnął.

– Dobry Boże, czy to twoja jedyna peruka? – Zmarszczył brwi, spoglądając na podniszczone, niezbyt kształtne nakrycie głowy. – Ojcu to się nie spodoba przy stole. Niech to diabli. Mnie też się nie podoba.

Nic w tym dziwnego. Głowę Northa zdobiła istna wieża śnieżnobiałej barwy, zamieniając go w coś pośredniego między papugą unurzaną w gipsowym pyle a dziwacznym kurczakiem. Alaric nie widział brata od pięciu lat i ledwie go rozpoznał.

– Jadę prosto z portu, ale kamerdynera wysłałem do Londynu. Quarles powinien wrócić za parę dni z nową peruką, choć z pewnością moja nie dorówna twojej elegancją.

North poprawił mankiety. Różowe jedwabne mankiety.

– Oczywiście, że nie, to paryska peruka, upudrowana najlepszym cypryjskim pudrem Sharpa.

W tym momencie Prism, kamerdyner rodziny, wszedł do holu. Należał do tych szefów służby, którzy szczerze wierzyli, że arystokracja nie może zrobić nic złego. Służba u Wilde’ów wystawiała to jego przekonanie na ciężką próbę, ale jego małe, dostrzegające jedynie to, co właściwe, oczy cudownym sposobem pozwalały mu nie widzieć dowodów, że jest inaczej.

– Dzień dobry, lordzie Rolandzie, lordzie Alaricu. Czy mogę czymś służyć?

– Witaj, Prism – powiedział Alaric. – Mój brat postanowił zakłócić herbatkę księżnej, przedstawiając mnie swojej narzeczonej.

– Damy będą wstrząśnięte i zachwycone. – Prism kaszlnął lekko, wyrażając w ten sposób konsternację z powodu niespodziewanej sławy Alarica.

– Jestem równie zdumiony, jak ty – oznajmił Alaric. Wymknął się tłumowi na nabrzeżu portowym, zakładając kapelusz kapitana Barsleya. Żadna z kobiet wykrzykujących jego imię go nie rozpoznała; przeszedł przez tłum niezaczepiany; to doświadczenie wydało mu się dziwne i nierealne.

– Daj mi chwilę – powiedział North, poprawiając przed lustrem kunsztownie zawiązany krawat. – Przygotuj się, Alaricu. Przypuszczam, że każda kobieta w tym pokoju ma co najmniej jedną rycinę przedstawiającą twoje przygody.

– Książę mówi, że przez te lata, kiedy mnie nie było w Anglii, zaśmieciły cały kraj. Otóż, wydaje mi się, że użył nawet słowa „skalały”.

– To, że ludzie plotkują o tobie, nie wspominając już o zbieraniu portretów, ojcu nie przypadło do gustu. Uważa, że twoja sława uwłacza twojej pozycji. Czy pamiętasz lady Helenę Biddle? Podobno wytapetowała dom twoimi podobiznami, więc może zemdleć, kiedy wejdziesz.

Alaric stłumił przekleństwo. Helena Biddle prześladowała go natrętnie już pięć lat wcześniej.

– Została wdową – dodał brat, kręcąc loki, które zwisały po bokach głowy.

Przy tym tempie mogli stać tam z godzinę.

– Nie mogę się doczekać, żeby poznać twoją narzeczoną – powiedział nagląco Alaric.

North potrafił zachować surowy wyraz twarzy bez względu na to, jak się czuł, ale teraz jego twarz złagodniała.

– Po prostu rozejrzyj się za najpiękniejszą, najelegantszą kobietą w pokoju.

Czy to ważne, że North zamienił się w pawia pod nieobecność Alarica? Brat był, najwyraźniej, zakochany.

Alaric objął brata serdecznie jednym ramieniem, narażając na szwank doskonałość jego stroju pod szyją.

– Cieszę się twoim szczęściem. Teraz przestań się bawić peruką i przedstaw mnie tej bajecznej istocie.

Prism otworzył drzwi do zielonego salonu, gdzie żeńska część książęcych gości zebrała się na herbatę. W pokoju pełno było tego, czego Alaric szczerze nienawidził: jedwabi, peruk, brylantów i – bezmyślnych twarzy.

Uwielbiał kobiety, ale szlachetnie urodzone damy, urodzone, żeby głupio chichotać i paplać jedynie o modzie?

Nie.

W pokoju znajdowało się dwadzieścia dam, ale wzrok Northa powędrował natychmiast do tej, której wierzchnią spódnicę ułożono w ni mniej, ni więcej, ale trzy wielkie bufy. Siedzenia pozostałych kobiet także ozdobiono bufami, ale bufy panny Belgrave były największe. Wydawałoby się, że im większe siedzenie, tym bardziej spełniało się wymogi mody.

– To ona – szepnął North. Mówił takim tonem, jakby zobaczył kogoś z rodziny królewskiej. Gdyby obszerność stroju była wyznacznikiem pozycji, panna Belgrave powinna zasiadać na tronie. Jej halkę zdobiła większa liczba kokard, suknię więcej falbanek. A na głowie dźwigała cały kosz owoców.

Alaric ściągnął brwi. Czy jego brat naprawdę zamierzał poślubić taką kobietę?

– Lord Roland i lord Alaric – oznajmił Prism.

Damy zareagowały na jego obecność zbiorowym westchnieniem. Alaric zacisnął szczęki.

– Zagramy później w bilard? – zwrócił się do brata.

North puścił do niego oko.

– Zawsze chętnie odbiorę ci trochę pieniędzy.

Nie mając innego wyjścia, Alaric wkroczył do pokoju.

Na szczęście Willa siedziała twarzą do drzwi, kiedy zapowiedziano wielkiego odkrywcę i dzięki temu nie okryła się wstydem, odwracając gwałtownie i oblewając się herbatą, jak większość obecnych pań.

Willa nie mogła ich za to winić. Podobizny lorda Wilde’a ozdabiały niemal każdą sypialnię w kraju, ale nikt nie spodziewał się poznać go osobiście. Mając oto do czynienia z prawdziwym człowiekiem, dama po jej prawej stronie złożyła ręce na piersi z taką miną, jakby miała za chwilę zemdleć.

Prawdziwa tragedia, że Lavinia spóźniła się na herbatę; z pewnością nie będzie mogła sobie wybaczyć, że się tak grzebała.

Mężczyzna, który wkroczył między damy, nie rozglądając się ani na prawo, ani na lewo, miał na nogach zwykłe buty zamiast eleganckich pantofli noszonych zazwyczaj w domu przez dżentelmenów.

Nie nosił pierścieni ani trefionej w loki peruki, nie miał też poloru wielkiego pana.

Willa otworzyła wachlarz, żeby lepiej przyjrzeć się temu wzorowi męskości, jak określił go „The Morning Post”. Z pewnością nie był wzorem modnisia.

Sprawiał wrażenie, jakby mógł czuć się lepiej w innej epoce – może w wiekach średnich, kiedy szlachetni panowie walczyli mieczami. Zamiast tego przyszło mu żyć w czasach, gdy stopy dżentelmena często zdobiły pompony w kształcie róż przymocowane do pantofli.

W tej chwili ciszę, która nagle zapadła, przerwał gwar rozmów i ciche okrzyki.

– Widzę tę bliznę! – pisnął ktoś za jej plecami.

Dopiero wtedy Willa zauważyła cienką białą kreskę na ogorzałym od słońca policzku; blizna mogła oszpecać, ale z jakiegoś powodu wrażenie nie było nieprzyjemne.

Krążyło wiele opowieści o tym, skąd się wzięła ta blizna, ale prywatna teoria Willi polegała na tym, że lord Alaric pośliznął się w wychodku i wyrżnął policzkiem o jakiś kant.

Kuzynka Lavinii, Diana Belgrave – przyszła bratowa lorda Alarica – wyglądała ze smętną miną przez okno. Teraz podbiegła, ustawiając się plecami do pokoju.

– Myślisz, że lord Roland mnie zauważył? – szepnęła.

Dwaj bracia ucałowali dłoń macochy i…

Skierowali się prosto w ich stronę.

Willa niemal westchnęła, tyle że przed laty przyjęła zasadę, że Wilhelmina Everett Ffynche nigdy nie wzdycha. Ale jeśli istniała sytuacja, która prosiła się o westchnienie, to na przykład wtedy, kiedy młoda dama – jak Diana – tak się bała swojego przyszłego męża, że robiła wszystko, żeby uniknąć jego towarzystwa.

– Owszem, tak – stwierdziła. – Odwracając się plecami, nie stajesz się niewidoczna, podczas gdy twoja peruka jest wyższa niż wszystkie inne. Idą tutaj jak gołębie powracające do gołębnika.

Przyglądając się im, kiedy się zbliżali, Willa po raz pierwszy zrozumiała, dlaczego podobizny lorda Alarica zdobiły tak wiele sypialni. Było w nim coś niezwykłego.

Był taki wielki – i pełen życia w pierwotny, prymitywny sposób.

Niezbyt odpowiednia cecha u kogoś, z kim chciałoby się spędzić życie, stwierdziła w duchu Willa. Ona sama miała na ścianie rycinę przedstawiającą Sokratesa: myślącego, inteligentnego mężczyznę, którego uda były zapewne równie szczupłe, jak jej własne.

– Willa, błagam, ty zajmij się rozmową – szepnęła Diana. – Ja już zniosłam rozmowę z lordem Rolandem przy śniadaniu.

Jej narzeczony dotarł do nich, zanim Willa zdążyła odpowiedzieć.

– Panno Belgrave, czy mogę przedstawić mojego brata, lorda Alarica, który właśnie wrócił z Rosji? – zwrócił się do Diany.

Podczas gdy Diana demonstrowała swoją niezwykłą zdolność dygania ze straganem warzywno-owocowym na głowie, Willa miała okazję odkryć, że lord Alaric ma rzeźbione kości policzkowe, usta, których nie powstydziłby się włoski dworzanin, błękitne oczy…

Och, i prosty nos.

Te ryciny, które można było znaleźć w każdej księgarni?

Nie oddawały mu sprawiedliwości.

Skłonił się przed Dianą z niezwykłą, zważywszy szerokość jego klatki piersiowej, gracją. Kubrak napinał mu się na ramionach. Można by sądzić, że tak umięśnione ciało zgina się z trudem.

Można by też sądzić, że syn księcia mógłby zatrudnić lepszego krawca.

– To przyjemność cię poznać, panno Belgrave – powiedział, całując dłoń Diany. – Czuję się zaszczycony, witając cię w rodzinie.

Diana zdobyła się na blady uśmiech.

Willa o mało się nie cofnęła, kiedy lord Roland odwrócił się do niej. Lord Alaric był tak wielki, że Willa miała absurdalne wrażenie, że pochłania całe powietrze wokół nich.

To by przynajmniej wyjaśniało, dlaczego lekko brakowało jej tchu.

Lord Roland bardzo pragnął porozmawiać z przyszłą żoną i szybko odciągnął ją na bok, pozostawiając Willę samą z podróżnikiem.

– Lordzie Alaricu, bardzo mi miło – odezwała się, podając mu dłoń do pocałowania.

Elitarne seminarium, do którego uczęszczała, znakomicie uczyło, jak zachowywać się w niezręcznej sytuacji towarzyskiej. W tym wypadku należało udawać, że krąg dam za jej plecami, czekających bez tchu na przywitanie się z bohaterem, nie istnieje.

Interesujące, że lord Alaric również wydawał się nie zwracać na nie uwagi. Kiedy podniósł jej dłoń do ust, jego uśmiech sprawiał wrażenie przeznaczonego wyłącznie dla niej.

– Cała przyjemność po mojej stronie – szepnął.

Jego głos, głęboki i chrapliwy, był równie niezwykły, jak jego strój. Ten głos nie należał do dworzanina. Nie do jednego z chłopców, którzy się do niej zalecali. To był głos dorosłego mężczyzny.

Zamiast pocałować wierzch jej dłoni, podniósł do ust jej palce; kiedy dotknął ich wargami, ich oczy się spotkały.

Nie nosiła rękawiczek, ale to nie wyjaśniało do końca, dlaczego w tej chwili poczuła takie dziwne mrowienie. Willa uświadomiła sobie, że jej usta układają się w uśmiech, a zwykle wobec obcych zachowywała maskę niewzruszonego spokoju.

– Rozumiem, że właśnie wróciłeś do Anglii – powiedziała, pośpiesznie cofając rękę. – Za czym tęsknisz, kiedy jesteś poza krajem?

Oczy lorda Alarica, obramowane gęstymi rzęsami, miały barwę nieba o zmierzchu.

Uroda była jak los na loterii. Ale oczy? To co innego. Piękne oczy mogły wiele zdradzić.

– Tęsknię za rodziną – odparł. – Poza tym za materacem bez wszy, za brandy, życzliwą służbą, doskonałą szynką i jajkami na śniadanie. Och, i za towarzystwem dam.

– Takie uwielbienie musi działać oszałamiająco – zauważyła Willa, lekko zirytowana tym, że damy cenił niżej niż szynkę.

Lord Alaric uśmiechnął się kpiąco.

– Uwielbienie to trochę za mocne słowo. Uważam się za szczęśliwego, że czytelnicy znajdują coś interesującego w moich książkach.

Pozwoliła sobie na nieco pogardliwe spojrzenie wobec jego… fałszywej skromności? Fe.

– Lektura eseju Montaigne’a o kanibalach sprawiła mi przyjemność, ale to mnie nie skłoniło, żeby powiesić jego podobiznę na ścianie.

Wydawał się lekko zaskoczony. Czy wszyscy zawsze się z nim zgadzali? Czy też nie zdawał sobie sprawy, że jego obraz uświetniał tyle sypialni?

– Jakie planujesz dalsze podróże? – zapytała, zmieniając temat.

– Jeszcze nie zdecydowałem. Czy możesz mi coś podsunąć?

– Nie jestem pewna, gdzie dotąd byłeś – przyznała Willa. – Obawiam się, że należę do tej małej grupy osób w królestwie, które są ignorantami w dziedzinie podróży lorda Wilde’a.

Uniósł lekko powieki, uśmiechając się nieznacznie.

– Zbyt wielkie słowa dla tak skromnej materii. Zapewniam, że nie jesteś jedyną, która unika moich książek.

Willa miała ochotę wzruszyć ramionami, ale ten gest był jak wzdychanie: nieelegancki sposób na okazywanie uczuć, które lepiej zachować dla siebie.

– Nic na to nie wskazuje – stwierdziła. – Nie było cię przez jakiś czas, ale sam się przekonasz, że twoje książki są czytane powszechnie.

– Czy wolisz powieści? – zapytał.

– Nie, obawiam się, że nie pociągają mnie zbytnio żadne wymyślone historie tego rodzaju. – Wpatrywał się w nią tak intensywnie, że zaczynała odczuwać lekkie oszołomienie.

Denerwujący człowiek.

– Nie wymyślam wydarzeń, które opisuję – zapewnił lord Alaric z rozbawieniem w głosie.

– Z pewnością nie – powiedziała pośpiesznie. Potem dodała, nie mogąc się powstrzymać: – Choć z tego, co mówi moja przyjaciółka Lavinia, czy nie zgodziłbyś się, że twoje przygody, powiedzmy, nieco przerastają życie?

– Nie – odparł, wyraźnie jeszcze bardziej rozbawiony. – Co czytasz w tej chwili?

– Listy Pliniusza do Tacyta, ale odłożę to i przeczytam jedną z twoich opowieści. Co mi polecasz na początek? Może kanibali?

Uniósł brew, zaskoczony.

– Kanibali?

– Och, prawda – zawołała Willa. – Lavinia mówiła, że kanibale występują tylko w sztuce.

Jak kropka na końcu zdania, te słowa położyły kres jego rozbawieniu. Ściągnął brwi.

– Sztuce?

– Zakochany do szaleństwa – wyjaśniła Willa, zdumiona, że lord Alaric nie ma pojęcia o niezwykle popularnej sztuce opisującej jego życie.

– Przypuszczam, że słowo w tytule zawiera literę „e”. – Nie wyglądał na zachwyconego. – O czym dokładnie jest Zakochany do szaleństwa?

– Jak możesz się pewnie domyślić, spotykasz damę – mówiła Willa, raczej rozbawiona bolesnym wyrazem jego twarzy.

Lord Roland wystraszył ją, odchrząkując nagle. Widocznie Diana umknęła i brat lorda Alarica mógł się znowu do nich przyłączyć.

– Zapomniałem ci powiedzieć; całą gromadką udaliśmy się specjalnie do Londynu, żeby obejrzeć tę sztukę, Alaricu. Ciotka Knowe wykupiła wszystkie pamiątkowe medaliony, jakie można było dostać poza teatrem.

Lord Alaric zmarszczył brwi.

– Reprodukcje medalionu, jaki darowałeś narzeczonej – dodała Willa.

– Nie tylko się zakochuję, ale jeszcze zaręczam?

– Była twoją jedyną prawdziwą miłością – powiedział lord Roland z szelmowskim uśmiechem. – Napisałeś i recytowałeś mnóstwo miłosnej poezji, przez większość pierwszego aktu i w końcu wręczyłeś jej medalion jako znak swojego oddania. Z pewnością zobaczysz je u wielu dam; wczoraj ciotka Knowe rozdawała je jak piernikowe ludziki.

– Co za bajdurzenie. Nigdy nie miałem narzeczonej ani nie napisałem jednego zdania poezji miłosnej. Co jeszcze dzieje się w tej farsie?

– Przykro mi, ale muszę stwierdzić, że to nie farsa, tylko tragedia, ponieważ kanibale na koniec robią sobie danie z twojej ukochanej – powiedziała Willa, uśmiechając się wbrew woli.

– Nie mogę powiedzieć, że mi smutno słyszeć o śmierci narzeczonej, której nigdy nie miałem – zauważył lord Alaric.

– Jeśli zechcesz posłuchać mojej rady – odezwał się niezrażony brat – powinieneś był zrezygnować ze śniadania i pokonać strach przed wodą, żeby przybyć w porę na ratunek córce misjonarza i wyrwać ją z łap kanibali.

Lord Alaric znieruchomiał.

– Co to znowu za „córka misjonarza”?

Willa cofnęła się odruchowo o krok. Przypomniał jej nagle drapieżnika szykującego się do skoku. Nikt inny nie zwrócił na to uwagi.

W chwili, gdy Willa wycofała się z ich małego kręgu, gromada zniecierpliwionych dam za jej plecami ruszyła naprzód, odsuwając ją na bok.

Powinna wyjść, nie oglądając się za siebie, jednak w połowie drogi przez pokój odwróciła się, żeby ku swojemu zmieszaniu stwierdzić, że lord Alaric wciąż się w nią wpatruje.

Przypuszczalnie przywykł, że damy rzucają mu tęskne spojrzenia przez ramię, bo jeden kącik jego ust uniósł się do góry, kiedy ich spojrzenia się spotkały.

Czy śmiał się z niej, sądząc, że ucieka?

Willa odwróciła gwałtownie głowę. Nie mógł jaśniej dać do zrozumienia, że kpi sobie z zasad dobrego wychowania, obowiązujących osoby szlachetnie urodzone.

Ten człowiek to zagrożenie dla dobrego towarzystwa.

Pociągające zagrożenie, ale jednak zagrożenie.

3

Pokój bilardowy
wczesny wieczór

Nie pamiętam, żebym cię kiedyś widział w jedwabiach, a co dopiero w różowych jedwabiach – powiedział Alaric. Opierał się o stół bilardowy, patrząc, jak brat uderza w bile z mistrzowską swobodą. – Jeśli nie będziesz uważał, staniesz się nadto „książęcy”. Pamiętasz Horatiusa?

Za życia ich starszy brat, Horatius, pławił się w pustym splendorze jako dziedzic księstwa. Był już nadęty, kiedy biegał w krótkich spodenkach. Do diabła, pewnie w pieluchach też.

– Nie wiem, co rozumiesz przez „nadto”, a to strój, który noszą wszyscy angielscy arystokraci – oświadczył North bezbarwnym tonem. – Teraz, kiedy wróciłeś do Anglii, musisz ubierać się stosownie do swojej pozycji.

– Ogoliłem się – zauważył Alaric.

North wbił czerwoną bilę do łuzy.

– Możliwe, że powietrze wokół przyszłego księcia jest zatrute. Przyznaję, że sam siebie czasami zdumiewam.

– Czy to nie moja kolej? – zainteresował się Alaric, pociągając spory łyk brandy.

– Nie.

– Uznałem, że w tej peruce wyglądasz jak skrzyżowanie afrykańskiej papugi z dziwacznym kurczakiem.

North odwrócił kij do bilardu, cieńszym końcem uderzając w bilę tak, że ta odbiła się od krawędzi stołu, potem od drugiej i w końcu trafiła w bilę Alarica.

– Horatius umarł. Musiałem dorosnąć.

Alaric stłumił dobrze znane ukłucie bólu.

– Masz po trzy loki nad każdym uchem – zauważył. – Dodajmy do tego falbanki przy nadgarstkach i złoty haft na kubraku, a wyniku nie da się wyjaśnić jedynie dojrzałością.

– Nie możesz sobie wyobrazić, jak bardzo nieinteresujące są dla mnie twoje uwagi dotyczące mody – powiedział North. – Skoro jesteś zajęty moją garderobą, czy mogę rozegrać kolejną rundę?

– Proszę bardzo. – Alaric napił się jeszcze. – To nie tylko kwestia garderoby. Kiedy cię żegnałem pięć lat temu, nie nosiłeś żadnej peruki, pod jedną pachą trzymałeś pulchną tancerkę, pod drugą nadąsaną włoską śpiewaczkę. A teraz się żenisz.

North pochylił się, żeby odpowiednio ustawić kij.

– Ludzie się zmieniają.

– Chodzisz na obcasach – stwierdził Alaric, zerkając na stopy brata. – Niech to diabli, nawet nie są czarne, prawda? – Schylił się i stwierdził z pewnym obrzydzeniem: – North, masz pasiaste pończochy i żółte obcasy. Żółte.

– To najnowsza moda. Wyjechałeś w 1773, a teraz jest 1778. Moda się zmienia. – Wbił bilę do łuzy, niemal nie poruszając kijem.

– Stałeś się zwykłym fircykiem. Nie zdziwię się, jeśli zaczniesz nosić wielkie srebrne sprzączki przy pantoflach.

Brat wyprostował się.

– Alaric. – Jego głos brzmiał niebezpiecznie spokojnie, w dzieciństwie taki ton zapowiadał próbę wbicia braci w podłogę.

Ale Alaric nigdy nie potrafił się powstrzymać od drażnienia bestii – w tym wypadku człowieka, który ledwie przypominał brata, jakiego pamiętał.

– Czy mam się przygotować na widok ciebie, kiedy będziesz drobił kroczki w nawie kościelnej w butach na fioletowych obcasikach? Z różem na twarzy, bez wątpienia, oraz sztucznymi pieprzykami?

North zmrużył ciemnoniebieskie, niezwykle podobne do Alaricowych, oczy.

– Czy mam rozumieć, że w kościele będziesz wyglądał jak kowal? Bo teraz tak właśnie wyglądasz.

– Zraniłbyś uczucia Quarlesa, gdyby to usłyszał – powiedział Alaric. Jego kamerdyner robił, co mógł, biorąc pod uwagę, że jego pan odmawiał noszenia jedwabiu, obcasów, falbanek czy różu.

Mieli liczną rodzinę – trzecia żona ich ojca miała wkrótce wydać na świat kolejnego małego Wilde’a – ale Horatius, on i North stanowili pierwszą trójkę w pokoju dziecinnym.

Mógłby powiedzieć, że znali się nawzajem na wylot: Horatius był zarozumiały, ale szczery; Alaric żądny przygód i skłonny do ryzyka; North był szalonym zawadiaką.

Zawadiaki i szaleńca nigdzie teraz nie było widać. Na ich miejscu pojawił się: milusiński. Modniś. Elegancik. Wkrótce pan małżonek.

Trudne do uwierzenia.

Niemożliwe.

– Jak ma na imię panna Belgrave? – zapytał Alaric. Ledwie udało mu się zamienić słowo z przyszłą bratową. Choćby dlatego, że zbytnio go rozproszyła mała sekutnica, która nie czytała jego książek.

Niech to, była śliczna. Delikatne rysy i pełne usta wykrojone tak, że budziły instynktowną chęć, żeby ją pocałować – nawet jeśli uśmiechały się ironicznie; z pewnością uznała, że w najlepszym wypadku jest pisarzyną, w najgorszym – nic niewartym ladaco.

Zakłamanym ladaco: który opisuje w swoich książkach historie wyssane z palca.

Pal licho ironię: kiedy na nią patrzył, zrozumiał, o co chodzi z tymi perukami.

Dzięki peruce kobieta zachowywała włosy dla siebie – i dla kochanka. Stawały się czymś, czym można się było delektować w intymny sposób.

Potem, kiedy usłyszał o absurdalnej sztuce, obległy go damy, które widziały Zakochanego do szaleństwa w teatrze i wydawały się wierzyć, że jego życie przypominało to, co się działo na scenie.

– Moja narzeczona ma na imię Diana – odparł North z uśmiechem. To był mimowolny uśmiech, który rozjaśnił mu oczy.

– Diana? Boże, ona praktycznie jest już członkiem rodziny – powiedział Alaric, odsuwając myśli o sztuce.

Ich ojciec nadał wszystkim swoim dzieciom imiona wojowników; Alaric i Juliusz odgrywali bitwy między Alarykiem, królem Wizygotów a Juliuszem Cezarem, wielkim wodzem rzymskim. Takie dziecinne zabawy były poniżej godności Horatiusa; jak lubił braciom przypominać, jego imiennik pokonał całą armię w pojedynkę.

– Powiedziałem księżnej, że trudno będzie o imię dla noworodka – oznajmił North.

– Wkrótce zabraknie im odpowiednich imion. – Alaric zaczął je wymieniać. – Jesteś ty, ja i Horatius od matki. Leonidas, Boadicea, Alexander i Joan od drugiej księżnej. Trzecia dała nam Spartakusa, Eryka i jeszcze nie wiadomo kogo. Diana bardzo do nas pasuje. Opowiedz mi o niej.

– Widziałeś, jaka jest piękna. – Twarz Northa złagodniała. – Jest jedną z najmodniejszych dam w Londynie. Wniesie też pokaźny posag.

– Nie potrzebujemy go – zauważył Alaric. – Chyba że coś się zmieniło?

– Nie, ale pieniądze zawsze się przydają.

– Prawda. Czym się interesuje?

Brat spojrzał, jakby nie rozumiejąc pytania.

– Poza modą – ponaglił go Alaric. – Jest interesująca?

– Nie potrzebuję ani nie chcę interesującej żony – oznajmił North, wyciągając czerwoną bilę z łuzy. – W istocie myślę, że interesująca żona to przekleństwo dla mężczyzny takiego, jak ja.

– Mężczyzny takiego, jak ty – powtórzył Alaric. – A dokładnie, jakim mężczyzną się stałeś?

Brat zacisnął usta w wąską linię.

Koniec wersji demonstracyjnej.