Rainer Wekwerth

BEZLITOSNY LABIRYNT

przełożyła Aldona Zaniewska

Tytuł oryginału: Das Labyrinth ist ohne Gnade

Copyright © 2014 Arena Verlag GmbH, Würzburg

Alle Rechte vorbehalten

www.wekwerth-labyrinth.de

www.arena-verlag.de

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVI

Copyright © for the Polish translation by Aldona Zaniewska, MMXVI

Wydanie I

Warszawa, MMXVI

Dla Anny

Prolog

Jenna krzyknęła. Szeroko otworzyła usta, przerażona, że nagle szybuje w powietrzu.

Pod nią była stalowoszara powierzchnia i zanim Jenna zdążyła zorientować się, gdzie spada, już nałykała się wody.

Poczuła się lekka, nieważka. Potem zapadła ciemność.

Nagle do jej płuc wpłynęło powietrze, uwalniając klatkę piersiową od skurczu. Jednocześnie Jenna zwymiotowała. Słodkie, świeże powietrze pozwoliło jej piersi unosić się i opadać. Oddychała! I natychmiast musiała odkaszlnąć. Mimo to czuła się jak nowo narodzona.

Jenna wciąż jeszcze nie całkiem orientowała się w sytuacji. Była w wodzie. Żyła. Zobaczyła przed sobą Jeba w dobrej formie i przeniknęło ją ciepłe uczucie szczęścia. Jeb żył, ale dlaczego patrzył na nią z taką troską?

Wstrząsnął nią kolejny atak uporczywego kaszlu. Gdy nad nim zapanowała, wycharczała tylko:

– O Boże! Co się stało?

Dopiero teraz poczuła uścisk wokół klatki piersiowej. W panice próbowała się z niego uwolnić, potem usłyszała za sobą głos Mary. I dotarło do niej, że to Mary utrzymuje ją nad wodą. Wodą, która była wszędzie, jak okiem sięgnąć. Gdzie tym razem wylądowali? Ale przynajmniej byli razem. Wszyscy… ci, którzy pozostali. Był tu Jeb. Jego uśmiech działał kojąco na jej zszarpane nerwy. I była Mary, która wycisnęła jej wodę z płuc. Uratowała życie.

Jenna znów głośno odkaszlnęła i cieszyła się, że Mary, mocno odpychając się w wodzie stopami, trzyma ją pod pachami.

– Nie wiem – odpowiedziała Mary, gdy Jenna zapanowała nad sobą.

Wzrok Jenny szukał Jeba, który przepływał obok. Spojrzał na nią z czułością.

– Wszystko w porządku?

Próbowała się do niego uśmiechnąć.

– Tak, tylko płuca mnie palą żywym ogniem.

– Nie wiesz, gdzie jesteśmy? – zapytała teraz Mary Jeba.

– Wokół nas widzę tylko wodę. Po horyzont – powiedział. – Musieliśmy wylądować na środku oceanu.

– To jesteśmy zgubieni – wyszeptała niemal bezgłośnie Mary.

Jenna dostała gęsiej skórki, bo Mary wypowiedziała myśl, która i ją dręczyła.

Ale Jeb – Jenna widziała to po jego twarzy – nie miał zamiaru się poddać. Z przymkniętymi oczami pływał w kółko, wzrokiem przeszukując horyzont. Jenna była mu za to wdzięczna i próbowała uwolnić się od smutku i beznadziei, które w niej narastały. Klucha w umęczonym słoną wodą gardle znów zmusiła ją do kaszlu i usłyszała tylko, jak Jeb kończy zdanie.

– …nie może się tak skończyć. Jest jakieś wyjście, jakaś szansa, dotychczas zawsze była.

Uważnie patrzył na Jennę i Mary i chociaż Jenna chciała wierzyć w tę szansę, czuła coś wręcz przeciwnego. Intuicja podpowiadała jej, że pływa gorzej niż marnie.

Przed oczami Jenny pojawił się pewien obraz: Jeb stał plecami do morza z szeroko otwartymi ramionami i śmiał się wprost w bezchmurne niebo. Wołał ją, ale szum fal go zagłuszał. Potem się odwrócił, pobiegł i rzucił się wprost w morskie fale. Jenna patrzyła, jak silnymi ruchami ramion odpychał się od wody. Chętnie by za nim podążyła, ale coś ją powstrzymywało.

Lęk.

„Skąd wziął się ten obraz? Dlaczego wydaje mi się tak bardzo znajomy? Czy to się działo naprawdę, czy to tylko sen? Dlaczego za nim nie pobiegłam?” – zastanawiała się.

A potem przypomniała sobie z dzieciństwa wypadek na kąpielisku podczas letnich wakacji nad Morzem Północnym. Była jeszcze mała, gdy bez wiedzy rodziców z wiaderkiem do piasku poszła do wody, weszła w fale, które ją przewróciły, a potem pociągnęły pod spienioną powierzchnię. Ręka ojca poderwała ją do góry. Pamiętała jeszcze, co do niej wtedy powiedział: „Gdy wrócimy do domu, nauczysz się pływać. To ci się nigdy więcej nie przydarzy”.

Ale nigdy nie nauczyła się porządnie pływać. Jej lęk przed wodą był zbyt silny. Umiejętności pozwalały jej przez chwilę utrzymać się na powierzchni, ale nie potrafiła przepłynąć długich odcinków.

Ojciec powiedział jej, że nigdy więcej nie znajdzie się w tak beznadziejnym położeniu.

A jednak tak się stało.

Jenna nie mogła się pozbyć paraliżującego uczucia w klatce piersiowej. Zmusiła się do zachowania spokoju, potem rozejrzała.

– To pokaż mi tę szansę.

– Gwiazda – powiedział Jeb. – Wzejdzie o północy. Do tego czasu musimy wytrzymać. Ona pokaże nam drogę.

„Drogę z tej wodnej pustyni? Z tej bezkresnej nicości, która nas wykończy, jeśli wkrótce nie dostaniemy się na ląd albo nas ktoś nie znajdzie? Ile czasu minie, zanim pływanie nas wyczerpie?”.

– Ale dokąd, Jebie? Dokąd ma nas zaprowadzić? Tu nic nie ma. Tylko woda i pustka.

Wtedy znów usłyszała za sobą głos Mary:

– Umiesz pływać?

Jenna obawiała się tego pytania. Zwlekała przez chwilę, potem skinęła głową. Podjęła decyzję: tak długo będzie płynąć, choćby pieskiem, jak tylko da radę. Nie wolno jej się poddać.

– Teraz cię puszczę – usłyszała cichy głos Mary.

Potem Jenna uniosła się na wodzie i zaczęła ją młócić rękami.

– León nie żyje – powiedziała wtedy Mary cichutko. – Powinnam była przy nim zostać. Lepsza byłaby śmierć razem z nim niż to tutaj.

Jenna milczała, Jeb też nie powiedział ani słowa. Wyglądał na pogrążonego w myślach. I chyba też walczył ze sobą. Dlatego ona nie mogła porzucić nadziei. Jenna wiedziała, o co warto walczyć. Był tylko jeden powód. I był nim Jeb.

Zerwał się wiatr. Woda się zmarszczyła, potem pojawiły się niewielkie fale, które wznosiły się i opadały. Kołysały ciałem dziewczyny. Słońce prażyło na jasnym niebie, woda połyskiwała. Mary pod wpływem tego skrzącego się widowiska najchętniej by zasnęła, zamknęła oczy… Ale czuła, że powoli opuszcza ją lęk.

Woda to był jej żywioł.

Nigdzie nie było widać lądu. Ale to nie przerażało Mary, jeśli tylko Jenna wytrzyma. Mary zauważyła, że odkąd ją puściła, Jenna z trudem utrzymywała się na powierzchni. Wciąż wyciągała głowę wysoko nad wodę, żeby się tylko pod nią nie znaleźć. O Jeba się nie martwiła. W niewielkiej odległości pływał w kółko, a teraz wynurzył tors z wody, wciąż obserwując horyzont.

– Jenno, spróbuj zrównoważyć ciężar ciała ruchami ramion, nie młóć wody samymi nogami. – Mary wiedziała, że przyjaciółka musi wkładać mniej energii w pływanie, jeśli chce przeżyć. Gdy zobaczyła, że dziewczyna była teraz w wodzie bardziej stabilna, powiedziała: – Wytrzymaj, Jenno. To nie koniec.

Jenna sapnęła obok niej.

– Dlaczego tak myślisz… – Wypluła wodę. – Tu niczego nie ma, jeśli jeszcze tego nie zauważyłaś! Niczego, co mogłoby nas uratować!

Mary zastanawiała się, czy powiedzieć Jennie o swoich przeczuciach, ale jak miała to opisać słowami? Właściwie mogła powiedzieć na pocieszenie same frazesy. Przypuszczenia. Ale te przypuszczenia były dla niej bardzo prawdopodobne i wyraźnie widziała je przed oczami. Czuła, że okażą się rzeczywistością. Znała ten ocean. Nie byli tu wprawdzie bezpieczni. Ale utonąć, o nie, tego Mary była pewna, na pewno nie utoną. Nadejdzie ratunek.

Już chciała zacząć przedstawiać Jennie te zagmatwane myśli, gdy poczuła coś przy nodze. Instynktownie spojrzała pod siebie, ale niczego nie zauważyła. A może to był ruch wody wzbudzonej nogą Jenny?

Mary musiała wziąć się w garść, nic nie mówić Jennie, żeby jej nie wystraszyć, kiedy już zaczęła pływać w regularnym rytmie.

Wtedy blondynka obok niej nagle krzyknęła.

– Co się stało? – zapytała Mary.

Jenna odpowiedziała głośno i z lękiem:

– Coś… coś dotknęło mojej nogi.

Mary przełknęła ślinę.

Na krzyk Jenny podpłynął do nich Jeb. Wyglądał na bardzo zatroskanego. Jenna pytająco patrzyła na oboje.

– To nie ja, ale też to czułam, pod nami.

Głos Mary drżał i dziewczyna na chwilę zapomniała poruszać nogami, żeby się utrzymać na wodzie. Na chwilę zanurkowała, ale natychmiast mocno poruszyła nogą i wypłynęła na powierzchnię. Przy wynurzaniu się pochwyciła tylko jedno słowo, które właśnie z niedowierzaniem wypowiadała Jenna: rekin.

A jeszcze przed chwilą była święcie przekonana, że wszystko będzie dobrze.

Mary bardziej bała się rekinów, niż gotowa była w tej chwili przyznać. Ostrych zębów, nieruchomych oczu, bezwzględności, którą emanowały te zwierzęta. To był ich świat, tu były niekwestionowanymi władcami, a ich głód nie miał granic. Przy wyobrażeniu, że pod nią może się czaić to zwierzę, Mary prawie zrobiło się niedobrze.

Skupiona patrzyła przed siebie, żeby tylko nie spojrzeć w dół. Słyszała ciche głosy Jeba i Jenny, w głosie Jenny wyczuwała tym większą nerwowość, im częściej Jeb odpowiadał monosylabami.

Mary obróciła się wokół własnej osi, prawie bez nadziei, ale starała się nie wpadać w rozpacz. Jeszcze nie. Próbowała przywołać z pamięci, jak należy się zachowywać w wodach, w których mieszkają rekiny, by nie wydać się im łatwym łupem. Jeb zawołał Jennę i Mary do siebie. Słusznie, w grupie musieli wyglądać na coś większego. Bez namysłu podpłynęła do tej dwójki. Ale wciąż obserwowała wodę wokół.

Wtedy…

Wtedy jej spojrzenie prześliznęło się po czymś, czego przedtem nie było. Ciemnym punkcie, który nie był specjalnie daleko. Fale wciąż go zakrywały, ale…

– Coś tam widzę! – zawołała Mary.

To coś dryfowało na wodzie.

Pozostała dwójka odwróciła się do niej przestraszona i podążyła za jej spojrzeniem.

– Widzicie to? – Mary nagle opuściły wszelkie lęki.

To było to: ratunek, którego nadejście przeczuwała.

– Co to jest? – zapytał Jeb.

Mary przymknęła oczy.

– Myślę, że to łódka.

– Łódka?

Kiwnęła głową.

– Leży na wodzie odwrócona.

Zastanawiało ją, skąd miała tę pewność. Ale wyraźnie widziała przed sobą łódkę, która pływała kilem do góry. Jak w jakimś wspomnieniu, które przebijało się do jej świadomości… Ale dlaczego przypominała sobie jakąś łódkę?

Musieli się pospieszyć, zanim rekin się nimi zainteresuje i zaatakuje. Mary zastanawiała się, jak mogą szybko tam dopłynąć z osłabioną Jenną, gdy poczuła obok siebie kolejne silne poruszenie. Krzyknęła.

Krzyk Mary ostro zabrzmiał w uszach Jeba.

– On znów tu jest!

– Ja też go czułem! Widziałaś go? – zapytał zdenerwowany Jeb.

– Nie, ale go czuję. Nadal. Pod moim ciałem woda się przesuwa. Przepływa obok mnie…

Jeb szybko zanurkował, by ocenić sytuację. Przez minutę starał się piekącymi oczami dostrzec rekina. Wynurzył się, prychając.

– Nic! Niczego tam nie widać!

– Czułam go – upierała się Mary.

Jeb zastanawiał się, jak mógłby holować Jennę w kierunku łódki, gdy usłyszał, jak dziewczyna zdecydowanym tonem mówi:

– Łódka jest niedaleko. Dam radę.

Jenna powoli popłynęła przodem. I Jeb wiedział, że miała rację. Musieli stąd odpłynąć, jeśli chcieli skorzystać z tej szansy.

W każdym razie rekin nie pojawił się ponownie. To dodało Jebowi otuchy.

Jenna rytmicznie poruszała rękami. Rzadko podnosiła wzrok. A każdy kolejny ruch, wiedziała to, zbliżał ją do łódki. Musiała tylko wytrzymać.

Niespokojna błękitna powierzchnia przed nią wydawała się nie mieć końca.

Gdy myślała o rekinie pod stopami, opuszczały ją siły, skupiła się więc na łódce i możliwości ratunku.

W następnych minutach nikt nic nie mówił. Niemo płynęli przez unoszące się i opadające łagodne fale. Słońce ich paliło, ale Jenna skoncentrowała się na celu, który był tak blisko, a przecież jeszcze tak daleko. Nie dopuszczała do siebie myśli, że z każdym ruchem i każdą falą mogłaby się od niego oddalać. Zachłysnęła się, odkaszlnęła i płynęła dalej… Wtedy jej palce w końcu dotknęły czegoś twardego.

Udało się. Łódka dryfowała w wodzie kilem do góry i była z brązowego, twardego tworzywa sztucznego, miała brzeg pomalowany na biało.

Jenna czuła, że pozostała dwójka jest obok niej. Resztką sił wczepiła się w łódkę ze strachu, że ta mogłaby odpłynąć.

– Jest większa, niż myślałem – wysapał Jeb.

„Większa oznacza bardziej stabilna – pomyślała Jenna. Ale jak, na miłość boską, mieli odwrócić tę łódkę?”.

– Pomóżcie mi – poprosił Jeb.

Jenna widziała, że chłopak podpływa do burty. Podziwiała siłę, którą czerpał z pozornie niespożytych rezerw, odkąd uciekli z białego labiryntu. Ale pierwsza próba podniesienia łódki skończyła się fiaskiem.

– Wszyscy razem – powiedziała Mary.

Jenna zajęła miejsce obok Jeba, Mary chwyciła za dziób łódki. Dopiero po trzech kradnących siły próbach udało im się ją odwrócić. Ramiona Jenny były jak z waty, ale zalała ją fala ulgi. Jeb i Mary, sapiąc, uśmiechali się obok niej.

Pozostawało jednak pytanie, jak mieli się dostać do środka, zwłaszcza z osłabionymi ramionami?

Przekład: Aldona Zaniewska

Redakcja: Jerzy Wachowski

Korekta: Anna Jagiełło, Ilona Siwak

Projekt okładki oryginalnej: Frauke Schneider © 2014

Arena Verlag GmbH, Würzburg, Germany

www.arena-verlag.de

Projekt logo imprintu: Julia Karwan-Jastrzębska

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-3298-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.