Maggie Stiefvater

DRŻENIE

przełożyła Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: Shiver

Text copyright © 2009 by Maggie Stiefvater

Original English language edition first published in USA in 2009 under the title SHIVER by Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXV

Wydanie II

Warszawa, MMXV

Spis treści

Rozdział pierwszy: Grace

Rozdział drugi: Sam

Rozdział trzeci: Grace

Rozdział czwarty: Sam

Rozdział piąty: Grace

Rozdział szósty: Grace

Rozdział siódmy: Sam

Rozdział ósmy: Grace

Rozdział dziewiąty: Grace

Rozdział dziesiąty: Grace

Rozdział jedenasty: Sam

Rozdział dwunasty: Grace

Rozdział trzynasty: Sam

Rozdział czternasty: Grace

Rozdział piętnasty: Grace

Rozdział szesnasty: Sam

Rozdział siedemnasty: Sam

Rozdział osiemnasty: Grace

Rozdział dziewiętnasty: Grace

Rozdział dwudziesty: Sam

Rozdział dwudziesty pierwszy: Sam

Rozdział dwudziesty drugi: Sam

Rozdział dwudziesty trzeci: Grace

Rozdział dwudziesty czwarty: Grace

Rozdział dwudziesty piąty: Sam

Rozdział dwudziesty szósty: Grace

Rozdział dwudziesty siódmy: Sam

Rozdział dwudziesty ósmy: Grace

Rozdział dwudziesty dziewiąty: Sam

Rozdział trzydziesty: Sam

Rozdział trzydziesty pierwszy: Sam

Rozdział trzydziesty drugi: Grace

Rozdział trzydziesty trzeci: Sam

Rozdział trzydziesty czwarty: Grace

Rozdział trzydziesty piąty: Sam

Rozdział trzydziesty szósty: Sam

Rozdział trzydziesty siódmy: Sam

Rozdział trzydziesty ósmy: Grace

Rozdział trzydziesty dziewiąty: Sam

Rozdział czterdziesty: Sam

Rozdział czterdziesty pierwszy: Grace

Rozdział czterdziesty drugi: Sam

Rozdział czterdziesty trzeci: Grace

Rozdział czterdziesty czwarty: Sam

Rozdział czterdziesty piąty: Grace

Rozdział czterdziesty szósty: Grace

Rozdział czterdziesty siódmy: Sam

Rozdział czterdziesty ósmy: Grace

Rozdział czterdziesty dziewiąty: Sam

Rozdział pięćdziesiąty: Grace

Rozdział pięćdziesiąty pierwszy: Grace

Rozdział pięćdziesiąty drugi: Grace

Rozdział pięćdziesiąty trzeci: Sam

Rozdział pięćdziesiąty czwarty: Grace

Rozdział pięćdziesiąty piąty: Sam

Rozdział pięćdziesiąty szósty: Grace

Rozdział pięćdziesiąty siódmy: Grace

Rozdział pięćdziesiąty ósmy: Grace

Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty: Grace

Rozdział sześćdziesiąty: Grace

Rozdział sześćdziesiąty pierwszy: Grace

Rozdział sześćdziesiąty drugi: Grace

Rozdział sześćdziesiąty trzeci: Grace

Rozdział sześćdziesiąty czwarty: Grace

Rozdział sześćdziesiąty piąty: Sam

Rozdział sześćdziesiąty szósty: Grace

Rozdział sześćdziesiąty siódmy: Sam

Podziękowania

O autorce

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział pierwszy: Grace
–9°C

Pamiętam, jak leżałam na śniegu. Mały czerwony pulsujący życiem punkt, marznący i otoczony przez wilki. Kąsały mnie, szarpały, lizały, wgniatały w ziemię. Ich stłoczone ciała nie dopuszczały do mnie tej odrobiny ciepła, jaką dawało słońce. Lód błyszczał na kryzach wokół ich szyj. Wilcze oddechy przybierały zmatowiałe kształty, które zawisały w mroźnym powietrzu. Piżmowy zapach sierści przywoływał na myśl woń mokrego psa i palonych liści, był jednocześnie przyjemny i przerażający. Jęzory parzyły moją skórę, nieostrożne kły rozrywały rękawy i zaczepiały się o moje włosy, wilgotne nosy trącały ramiona i obojczyki, sięgając do pulsujących krwią żył na mojej szyi.

Mogłam krzyczeć, ale nie krzyczałam. Mogłam walczyć, ale nie walczyłam. Po prostu leżałam tam i pozwalałam, żeby to się działo. Obserwowałam, jak nade mną powoli szarzeje białe zimowe niebo.

Jeden z wilków trącił nosem moją dłoń, potem policzek. Jego cień na mojej twarzy, jego żółte oczy wpatrzone w moje… Tymczasem pozostałe zwierzęta nie przestawały mnie szarpać.

Wpatrywałam się w te ślepia tak długo, jak tylko mogłam. Żółte, z bliska wspaniale cętkowane złotymi i orzechowymi plamkami o tysiącu odcieni. Chciałam, żeby wilk nie odwracał wzroku, i nie zrobił tego. Pragnęłam wyciągnąć rękę i chwycić go za futro na szyi, ale moje dłonie pozostały zaciśnięte na piersi, ramiona były jak przymarznięte do ciała.

Nie mogłam sobie przypomnieć, jakie to uczucie, gdy człowiekowi jest ciepło.

Potem on zniknął, a pozostałe wilki podeszły bliżej, zbyt blisko. Zaczęłam się dusić. Coś zdawało się trzepotać w mojej piersi.

Nie było słońca, nie było światła. Umierałam. Nie mogłam sobie przypomnieć, jak wygląda niebo.

Ale nie umarłam. Dryfowałam zagubiona w morzu zimna, a potem nagle odrodziłam się w świecie ciepła.

Pamiętam jego żółte oczy. Myślałam, że już nigdy ich nie zobaczę.

Rozdział drugi: Sam
–9°C

Moi towarzysze porwali dziewczynkę, kiedy bawiła się na podwórku za domem, na huśtawce zrobionej z opony, i zaciągnęli ją do lasu. Jej ciało zostawiło płytki ślad na śniegu, prowadzący z jej świata do mojego. Widziałem, jak to się stało. Nie powstrzymałem ich.

To była najdłuższa, najmroźniejsza zima mojego życia. Dzień za dniem pod bladym słońcem niedającym ani odrobiny ciepła. I głód. Głód, który palił i dręczył jak nienasycony władca. Tamtego miesiąca nic się nie działo, krajobraz zamarzł, przybierając postać wypranej z kolorów, pozbawionej życia dioramy. Jeden z nas został zastrzelony, gdy próbował wykraść śmieci ze schodów sprzed czyjegoś domu, więc reszta sfory pozostała w lesie i powoli umierała z głodu, czekając na ciepło i starych znajomych. Do czasu, gdy znaleźli dziewczynkę. Do czasu, gdy zaatakowali.

Krążyli wokół niej, gotowi do skoku, warcząc i kłapiąc zębami. Walcząc o to, kto pierwszy dopadnie zdobyczy.

Widziałem to. Widziałem ich boki dygoczące z głodu. Widziałem, jak szarpią ją i kąsają, rozgarniając pazurami śnieg, aż pod dziewczynką ukazała się naga ziemia. Widziałem pyski umazane czerwienią. A jednak nie powstrzymałem ich.

Zajmowałem wysoką pozycję w sforze – Beck i Paul dopilnowali, żeby tak było – więc mogłem zareagować natychmiast, ale wahałem się, drżąc z zimna w śniegu. Dziewczynka pachniała ciepłem, życiem, a przede wszystkim człowiekiem. Co było z nią nie tak? Jeśli żyła, to czemu nie walczyła?

Czułem jej krew, ciepły, czysty zapach w tym martwym, zimnym świecie. Widziałem, jak Salem rzuca się i drży, rozdzierając jej ubranie. Mój żołądek skręcił się boleśnie – od tak dawna nie jadłem. Chciałem przepchnąć się pomiędzy wilkami, stanąć obok Salema i udawać, że nie czuję jej człowieczeństwa, że nie słyszę cichych jęków. Była taka malutka pod naporem naszej dzikości. Sfora tłoczyła się wokół niej, chcąc wymienić jej życie za nasze.

Warcząc i błyskając kłami, przepchnąłem się do przodu. Salem warknął na mnie. Mimo młodszego wieku i osłabienia wywołanego głodem byłem jednak wyższy i smuklejszy od niego. Paul zamruczał groźnie, żeby mnie wesprzeć.

Znalazłem się tuż obok niej. Nieobecnym wzrokiem patrzyła w górę, w bezkresne niebo. Mogła już być martwa. Trąciłem nosem jej rękę. Zapach wnętrza jej dłoni – słodki, maślany, a jednocześnie słony – przypomniał mi o innym życiu.

Potem zobaczyłem jej oczy.

Przytomne. Żywe.

Dziewczynka utkwiła we mnie wzrok. Patrzyła z taką straszną szczerością.

Cofnąłem się, odskoczyłem, znowu zacząłem się trząść – ale tym razem to nie gniew dręczył moje ciało.

Jej oczy wpatrujące się w moje. Jej krew na moim pysku.

Czułem się rozdarty, wewnętrznie i zewnętrznie.

Jej życie.

Moje życie.

Sfora odsunęła się ode mnie nieufnie. Teraz to na mnie wszyscy warczeli. Powarkiwali też nad swoją ofiarą. Pomyś-lałem, że to najpiękniejsza dziewczynka, jaką kiedykolwiek widziałem, malutki, zakrwawiony anioł leżący na śniegu. A oni mieli zamiar ją zniszczyć.

Ujrzałem to. Ujrzałem ją w sposób, w jaki nie widziałem niczego wcześniej.

I powstrzymałem ich.

Rozdział trzeci: Grace
3°C

Po tym wszystkim widziałam go jeszcze wiele razy, zawsze gdy było zimno. Stawał na skraju lasu, przy naszym podwórku za domem. Jego żółte oczy wpatrywały się we mnie nieruchomo, gdy napełniałam karmnik dla ptaków lub wynosiłam śmieci, ale nigdy nie podszedł bliżej. Podczas długiej zimy w Minnesocie wydaje się, że dni trwają całą wieczność, ale ja uparcie trzymałam się lodowatej huśtawki – dopóty, dopóki czułam na sobie jego spojrzenie. Później, gdy już wyrosłam z huśtawkowych zabaw, schodziłam z tarasu na tyłach domu i cicho zbliżałam się do niego, z wyciągniętą ręką, wnętrzem dłoni skierowaną do góry, ze spuszczonym wzrokiem. Żadnego zagrożenia. Próbowałam przemawiać jego językiem.

Ale nieważne, jak długo czekałam, nieważne, jak bardzo starałam się do niego dotrzeć, on zawsze wtapiał się w las, zanim zdołałam podejść bliżej.

Nigdy się go nie bałam, chociaż był wielki i silny i mógł mnie po prostu ściągnąć z huśtawki, a następnie powalić na ziemię i zawlec do lasu. Ale w jego oczach nie było widać tej dzikości, o której świadczyło ciało. Pamiętałam jego spojrzenie, każdą złotą cętkę, i nie potrafiłam się bać. Wiedziałam, że nigdy by mnie nie skrzywdził.

Chciałam, żeby wiedział, że ja też go nie skrzywdzę.

Czekałam. I czekałam.

On też czekał, choć nie wiedziałam na co. Miałam wrażenie, że tylko ja próbuję nawiązać z nim kontakt.

Ale zawsze tam był. Obserwował mnie obserwującą jego. Nigdy się do mnie nie zbliżył, ale nigdy też nie był zbyt daleko.

I tak to trwało niezmiennie przez kolejnych sześć lat: natarczywa obecność wilków zimą i ich nawet bardziej natrętna nieobecność w lecie. Tak naprawdę nie myślałam o upływającym czasie. Myślałam, że są wilkami. Zwykłymi wilkami.

Rozdział czwarty: Sam
32°C

Dzień, w którym niemal udało mi się porozmawiać z Grace, był najgorętszym dniem w moim życiu. Nawet w księgarni, gdzie chodziła klimatyzacja, upał falami wkradał się przez drzwi i przenikał do środka przez panoramiczne okna. Siedziałem w słońcu, zgarbiony na stołku za ladą i chłonąłem lato, jakbym mógł zatrzymać w sobie każdą jego kroplę. Godziny leniwie upływały, a popołu-dniowe światło wybielało książki na regałach, aż stawały się bladymi, pozłacanymi wersjami samych siebie, i ogrzewało papier oraz tusz drukarski, tak że zapach nieprzeczytanych słów wisiał w powietrzu.

To właśnie uwielbiałem, gdy byłem człowiekiem.

Czytałem, kiedy drzwi otworzyły się z cichym „dzyń”, wpuszczając duszny podmuch gorącego powietrza oraz grupkę dziewczyn. Śmiały się zbyt głośno, żeby potrze-bować mojej pomocy, więc kontynuowałem lekturę, pozwalając im tłoczyć się między półkami i rozmawiać o wszystkim poza książkami.

Nie poświęciłbym dziewczynom więcej uwagi, gdyby nie to, że kątem oka dostrzegłem, jak jedna z nich zgarnia swoje ciemnoblond włosy i związuje je w długi kucyk. Sama czynność nie znaczyła nic, ale ruch uwolnił zapach, który uniósł się w powietrzu. Rozpoznałem tę woń. Już wiedziałem.

To była ona. To musiała być ona.

Szybko skryłem twarz za książką, a potem zaryzykowałem przelotne spojrzenie w kierunku dziewczyn. Pozostałe dwie nadal rozmawiały i gestykulowały, wskazując na papierowego ptaszka, którego zawiesiłem pod sufitem nad sekcją z książkami dla dzieci. Tylko ona nic nie mówiła; trzymała się z tyłu, patrząc na otaczające ją książki. Zobaczyłem wyraz jej twarzy i rozpoznałem w nim coś z siebie samego. Jej wzrok skakał po półkach, szukając możliwości ucieczki.

Zaplanowałem sobie tysiąc różnych wersji tej sceny, ale teraz, gdy ta chwila nadeszła, nie wiedziałem, co robić.

Ona tutaj była taka realna. Co innego, gdy siedziała na swoim podwórku, po prostu czytając książkę albo gryzmoląc coś w zeszycie. Tam dystans między nami stanowił niemożliwą do pokonania przepaść, tam miałem tysiące powodów, żeby trzymać się od niej z daleka.

Przekład: Ewa Kleszcz

Korekta: Paulina Martela, Artur Kaniewski

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki:

© Tim Daniels/Arcangel images, © Sodapix/Getty Images; © Doug Lindstrand/Design Pics/First Light/Getty Images

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-468-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.