Kasey Michaels

Podwójna gra

Tłumaczenie: Anna Pietraszewska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Romney Marsh, 1813

Eleonor Becket siedziała na ulubionym krześle przy kominku, pochylając się nad robótką. Cassandra i Fanny grały przy stole w karty w wyjątkowo zawiłą grę. Jej zasad nie zgłębił dotąd nikt oprócz nich – zapewne dlatego, że same je wymyśliły. Cassie od dawna powinna w najlepsze spać, lecz swoim zwyczajem odczekała, aż ojciec zniknie na dobre w gabinecie, po czym wymknęła się chyłkiem z sypialni, aby dołączyć do sióstr.

Morgan, od niedawna hrabina Aylesford, rozpierała się na kanapie ze stopami wspartymi na pufie. Przebierając pociesznie palcami u nóg, podziwiała z zadowoleniem swoje śliczne nowe bambosze. Spodziewała się pierwszego dziecka, więc nieczęsto je widywała, w każdym razie nie na stojąco. Przeszkadzał jej w tym pokaźny brzuszek.

– Wszystko będzie dobrze – przerwała uciążliwą ciszę Elle. – Nie zamartwiajcie się na zapas. Nic im nie będzie. Zobaczycie, wrócą do nas w jednym kawałku. – Powiedziała dokładnie to, co wszystkie chciały usłyszeć od początku wieczoru.

Fanny ochoczo jej przytaknęła.

– Mgła jest wystarczająco gęsta, żeby ukryć statek, ale ich nie spowolnić – dorzuciła Morgan, spoglądając przez okno na ciemne niebo. – Księżyc także im sprzyja. Callie, na miłość boską, przestań wreszcie rzuć ten warkocz. Jeśli skończysz z kłębkiem włosów w żołądku, Odette będzie musiała wlać ci w gardło wiadro rycyny, a my chętnie jej w tym pomożemy. Sama cię przytrzymam, żebyś nie uciekła.

Cassandra, rezolutna piętnastolatka z burzą brązowych loków, wypluła z ust wilgotny pukiel i odgarnęła go na plecy.

– Nie bądź niemiła, Morgie. Co ja zrobię, kiedy nie mogę się powstrzymać… Okropnie się denerwuję.

– Oszczędziłabyś sobie nerwów – wtrąciła rzeczowo Elly – gdybyś była tam, gdzie powinnaś być, czyli w łóżku. Jest środek nocy. Dochodzi trzecia, więc ciebie też to dotyczy, Morgan.

– Mnie? – obruszyła się lady Aylesford. – A to niby dlaczego? Owszem spodziewam się dziecka, ale to jeszcze nie znaczy, że raptem zniedołężniałam, a moja „delikatna konstytucja” nie przetrzyma jednej nieprzespanej nocy. Choć trzeba przyznać, że wyglądam jak, nie przymierzając, wyrzucony na brzeg wieloryb – zakończyła z uśmiechem.

Fanny nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.

– Może nie byłoby z tobą tak źle, gdybyś się mniej obżerała…?

Morgan wyciągnęła zza pleców jasiek i cisnęła nim w siostrę. Ta chwyciła poduszkę w locie, po czym wstała i przyłożyła ją do brzucha. Odchyliwszy się w tył, zaczęła chodzić po pokoju, stąpając ociężale z szeroko rozstawionymi stopami.

– Jak myślisz, Callie? Udało mi się uchwycić podobieństwo do naszej wytwornej hrabiny? A może powinnam dorzucić nieco więcej kaczego chodu?

Cassandra przyjrzała jej się z namysłem.

– Kaczego chodu dałaś w sam raz, ale powinnaś jeszcze wypchać sobie czymś policzki. Najlepiej cukierkami.

Eleonor uśmiechnęła się pod nosem, nie odrywając oczu od skomplikowanego ściegu, nad którym właśnie pracowała. Morgan odwiedziła rodzinę po raz pierwszy od kilku miesięcy. Becketowie cieszyli się, że mają ją znów przy sobie. Była szczęśliwa i wyglądała kwitnąco, Elly miała jednak poważne obawy, że jeśli jej siostrzeniec lub siostrzenica nie zdecydują się przyjść rychło na świat, ich matka prawdopodobnie wkrótce eksploduje.

– Słyszałyście? Co to było? – Morgie próbowała „poderwać” się na nogi, lecz Elly natychmiast ostudziła jej zapał. Podeszła do niej pospiesznie i bez ceremonii popchnęła ją z powrotem na sofę.

– Uspokój się, Morgan. W twoim stanie nerwy są niewskazane. A wy skończcie tę błazenadę i bądźcie cicho. Nie chcecie chyba, żeby pomyśleli, że siedzimy tu po nocy i drżymy o nich ze strachu. Jakbyśmy zupełnie w nich nie wierzyły i były przekonane, że przytrafi im się najgorsze nieszczęście. Oho, zdaje się, że wrócili. Wszystkie na miejsca i udawajmy, że nie dzieje się nic nadzwyczajnego.

Kiedy Becketowie weszli do bawialni, Cassandra i Fanny znów grały w karty, Elly była pochłonięta robótką, a Morgan uraczyła ich na powitanie przeciągłym ziewnięciem.

– Patrzcie państwo, kto wreszcie raczył do nas wrócić – odezwała się, spoglądając na męża. – W dodatku cały i zdrowy. Doprawdy, kochanie, nie pojmuję, czemu się tak do mnie mizdrzysz. Wyglądasz idiotycznie.

Hrabia Aylesford uśmiechnął się jeszcze szerzej, po czym podciągnął na nos czarną chustkę, którą miał przewiązaną na karku.

– Tak lepiej, skarbie? – Pochylił się i pocałował żonę w zaokrąglony brzuch. – Jeszcze nie śpisz, dziecino?

– Mówisz do mnie, czy do maleństwa? Chodźże tu bliżej, niech cię uściskam. Przypuszczam, że doskonale się bawiłeś, udając przemytnika, ale wiedz, że przez ciebie nie zmrużyłam oka. Całe to czekanie wyprowadziło mnie z równowagi…

Eleonor spojrzała na Morgan, gdy ta ujęła w dłonie twarz męża i ściągnąwszy mu maskę, pocałowała go mocno w usta. Przyglądała się szczęściu siostry z mieszaniną radości i smutku.

– Znów ją obściskujesz, Ethanie? – prychnął Rian, podnosząc do ust kieliszek, który podała mu Fanny. – Nie chcę ci psuć zabawy, ale zdaje się, że już swoje zrobiłeś.

Najmłodsza Becketówna zakryła usta, lecz nie zdołała powstrzymać się od śmiechu.

Courtland łypnął na nią spod oka i uniósł brew.

– Znowu przygryzałaś włosy, smarkulo – stwierdził z wyrzutem. – Co ty tu jeszcze robisz o tej porze? Natychmiast wracaj na górę!

Cassie opadła z impetem na krzesło i zrobiła nadąsaną minę. Elly zerknęła na nią ze współczuciem. Czyżby Court nie dostrzegał, jak bardzo Cassandra jest w niego wpatrzona? Przecież biedactwo dosłownie wielbi ziemię, po której stąpa ten niewdzięcznik. A może doskonale o tym wie i właśnie dlatego bywa dla niej niemiły? Nie zdziwiłaby się, gdyby próbował w ten sposób ostudzić jej zapał.

– Court – zwróciła się do przybranego brata. – Ojciec wie, że już jesteście z powrotem?

– Owszem, wie – odparł, nalewając sobie bordo. – Weszliśmy kuchennym wejściem, od strony plaży. Żeby zaoszczędzić wam pytań, od razu powiem, że tym razem obyło się bez większych przygód. Ot, jeszcze jedna nocna eskapada. Nic nadzwyczajnego.

– Nic nadzwyczajnego, powiadasz? – wtrącił Ethan, który przycupnął na poręczy kanapy i ścisnął żonę za rękę. – Może dla ciebie. Już zapomniałeś, że musieliśmy uciekać przed strażą przybrzeżną? Ledwo im się wymknęliśmy. Na domiar złego straciliśmy dwie godziny. – Podniósł dłoń Morgan i cmoknął ją w palce. – Dzięki takim wypadom człowiek naprawdę czuje, że żyje. Będę musiał częściej wyprawiać się z wami na rajdy. Miałbym pozwolić, żeby ominęła mnie taka gratka? Za nic w świecie… Chyba rozumiesz, co mam na myśli, kochanie…?

Morgie przewróciła oczami.

– Ależ naturalnie, rozumiem. To oczywiste. Odkąd się ustatkowałeś, brakuje ci podniet. Czy może być coś bardziej nużącego niż życie w małżeńskim stadle? Z pewnością nie. Nic tylko nuda, monotonia i rutyna. Któż by to wytrzymał? Zatem śmiało, wypływaj z moimi kochanymi braćmi w każdy kolejny rejs. Kiedy tylko zechcesz! Gdzież bym śmiała powstrzymywać twoje zapędy… I nie martw się, jeśli was schwytają, wtrącą do lochu, a potem zakują w kajdany i powieszą, opowiem naszemu dziecku, jak wyglądał jego nieodżałowanej pamięci nieustraszony papa.

– Też coś! – obruszył się Rian. – Słyszałeś, Court? Obrażają nas w naszym własnym domu. Każdy przecież wie, że Czarnego Ducha nie da się ot tak zwyczajnie złapać. Jeszcze się taki nie urodził, więc bądź spokojna, droga siostro. Trochę więcej wiary.

Eleonor puściła mimo uszu przekomarzania rodzeństwa i zajęła się robótką. Odkąd pamiętała, Becketowie byli hałaśliwi i uwielbiali się między sobą droczyć. Czy to możliwe, że tylko ona widzi więcej niż pozostali? Czy nikt inny w tym domu nie dostrzega, że życie w Romney Marsh nie jest aż tak proste, jak się wydaje? A ich wzajemne relacje są w rzeczywistości nieco bardziej skomplikowane, niż to wygląda na pierwszy rzut oka? Fanny od jakiegoś czasu wierzyła święcie, że jest zakochana w Rianie. Bez przerwy wodziła za nim cielęcym wzrokiem i nikt i nic nie było w stanie wybić jej tego z głowy. Z Cassandrą sprawy miały się jeszcze gorzej. Jej piętnastoletnie serce biło dla Courtlanda. Wielbiła go bezwarunkowo i bezgranicznie. I to z pewnością nie tak jak młodsza siostra wielbi starszego brata.

Cóż, należało się spodziewać, że prędzej czy później przyjdzie im się mierzyć z takimi problemami. Mieszkali na przysłowiowym końcu świata, w dodatku w niemal całkowitym odosobnieniu. I choć bez wątpienia byli rodziną, nie łączyły ich więzy krwi.

Ją samą na szczęście ominęły tego rodzaju sercowe rozterki. Zresztą nie tylko to różniło ją od reszty Becketów. Prawdę mówiąc, nigdy w pełni do nich nie pasowała. Zawsze czuła się inna.

Być może dlatego, że dołączyła do klanu jako ostatnia. Miała wówczas sześć lat, więc nie była już maleńkim dzieckiem zupełnie nieświadomym własnych korzeni i własnej przeszłości. Długo poszukiwała swego miejsca w świecie, aż w końcu znalazła je u boku Ainsleya. Postanowiła na zawsze związać swoje losy z przybranym ojcem. To dla niego stała się cichym głosem rozsądku pomiędzy nieokrzesanymi i zapalczywymi siostrami i braćmi, którzy czerpali z życia bez oporów i bez umiaru. Wiedziała, że pozostali Becketowie prędzej czy później założą rodziny i odejdą. Tak jak Chance i Morgan albo Spencer, który ku wielkiemu rozczarowaniu papy zaciągnął się do wojska i od kilku miesięcy walczył wraz ze swoim regimentem w wojnie przeciwko Ameryce. Wszyscy szanowali ojca i darzyli go wielkim uczuciem oraz podziwem, ale taka już jest naturalna kolej rzeczy, dzieci dorastają i po kolei wyfruwają z gniazda. W ich przypadku nie mogło być inaczej, a Elly nie chciała, żeby Ainsely został kiedyś w tym wielkim domu zupełnie sam. Z bolesnymi wspomnieniami tego, co utracił w dawnym życiu. Zanim wrócił do Anglii z Karaibów.

Wiele o tym rozmawiali. Przedyskutowali wszystkie za i przeciw i wspólnie uzgodnili, że pozostanie przy ojcu. Tak będzie lepiej. I dla niej, i dla niego. Lepiej i bez wątpienia bezpieczniej.

Zerknęła ukradkiem na rodzeństwo. Rian relacjonował Fanny przebieg wyprawy, a ta wsłuchiwała się w skupieniu w jego opowieść, Court jak zwykle nie potrafił się oprzeć urokowi Cassandry. Przestał ją strofować, a nawet pozwolił jej przymierzyć maskę Czarnego Ducha, którą nosił podczas potajemnych wypraw. Ethan z kolei szeptał coś Morgan do ucha, głaszcząc ją przy tym po brzuchu.

Eleonor w pewnym momencie odłożyła robótkę, wyszła niezauważona na korytarz i ruszyła do gabinetu Ainsleya. Utykała znacznie bardziej niż zwykle, ale wiedziała, że kiedy dotrze na miejsce, ból ustąpi i niczego nie będzie widać. I całe szczęście, bo papa był wyjątkowo spostrzegawczy. Czasem wydawało im się, że ma oczy dookoła głowy.

Drzwi były uchylone, ale i tak zamierzała zapukać. Nigdy nie wchodziła do ojca nieproszona. Kiedy uniosła dłoń, usłyszała jednak głosy dobiegające z wnętrza pokoju i zamarła z ręką w powietrzu.

– Nadal twierdzę, że powinniśmy chwilowo odpuścić – oznajmił Jacko. – Ponieśliśmy zbyt duże straty. Nie pozostaje nam nic innego, niż na jakiś czas się wycofać. Choćby po to, żeby przegrupować siły i zewrzeć szeregi, może nawet zwerbować nowych ochotników. Trzeba się odrobinę przyczaić i przypuścić atak z zaskoczenia, w najmniej spodziewanym momencie.

Elly zrobiła krok w tył i ukryła się w cieniu. W tych okolicznościach na pewno nie zaproszą jej do środka.

– Masz rację, Jacko, nawet nie zamierzam zaprzeczać. Ale jeszcze nie tym razem. Jeśli nie zrobimy z tym porządku właśnie teraz, znów ściągniemy na siebie kłopoty. A ty co o tym sądzisz, Jack?

Jack? Otworzyła szeroko oczy ze zdumienia i przycisnęła dłonie do piersi. Nie wiedzieć czemu raptem zabrakło jej tchu. Nie przypuszczała, że Eastwood jest w Becket Hall. Pewnie przypłynął z Calais na pokładzie „Respite”.

Jego uprzejmy, lekko schrypnięty głos jak zwykle przyprawił ją o dreszcz.

– Daruj, Jacko, ale zgodzę się z Ainsleyem. Ktoś dotarł do tych biedaków i rozprawił się z nimi bez najmniejszych skrupułów. Jeśli pozwolimy, żeby zbrodnia uszła im na sucho, ani chybi zechcą ją powtórzyć. Wiemy co najmniej o dwóch trupach po ich stronie Kanału. Zapewne zamordowali owych nieszczęśników, żeby należycie nastraszyć innych. Co im się zresztą udało. Ludzie są tak przerażeni, że nie chcą z nami rozmawiać. Na naszym terenie wcale nie jest lepiej. Moje koneksje nikną w oczach, zamyka się przede mną coraz więcej drzwi. Wprawdzie mam jeszcze inne znajomości, które pomogą nam upłynniać towar… Tak czy inaczej chcę się dowiedzieć, kto odkrył nasze dotychczasowe powiązania i naraził na szwank nasze interesy…

– Popieram. Powinniśmy znaleźć tych ludzi i jak najszybciej ich wyeliminować. – Ojciec mówił tak cicho, że Elly musiała nadstawić ucha. Wyobraziła go sobie siedzącego za biurkiem. Była niemal pewna, że marszczył brwi i obracał w palcach szklany przycisk do papieru, który podarowała mu w zeszłym roku na Gwiazdkę. – A wydawało mi się, że udaremniliśmy dalszy rozlew krwi, kiedy przepędziliśmy z Romney Marsh Gang Czerwonych…

Obita skórą kanapa zaskrzypiała pod ciężarem zwalistego ciała Jacko.

– Myślisz, że to znowu ta szkarłatna zaraza, kapitanie? Wrócili i sieją zamęt? Będzie z górą dwa lata, gdy przegnaliśmy ich na cztery wiatry.

– A któżby inny, jeśli nie oni? Może pora dać sobie z tym spokój na dobre.

– Nie mówisz chyba poważnie? Mielibyśmy się teraz wycofać?

Eleonor odsunęła się odruchowo, kiedy Jacko przemknął tuż obok niej po drugiej stronie drzwi. Poznała go dawno temu. W wyjątkowo przyjemnych okolicznościach. To właśnie on odkrył ich kryjówkę. Jego szeroki uśmiech i donośny chichot przeraziły ją wówczas na śmierć. Julia, żona Chance’a, zwierzyła jej się kiedyś, że kiedy pierwszy raz ujrzała go, w jednej chwili nabrała przekonania, że jeżeli jest zdolny posunąć się do mordu, to z pewnością podrzyna gardła z dobrodusznym uśmieszkiem na ustach. Jej bratowa miała dość bujną wyobraźnię, ale w tym przypadku trudno byłoby się z nią nie zgodzić.

Jacko rzecz jasna nie był mordercą. Choć na pierwszy rzut oka wyglądał niezwykle groźnie, zjednywał sobie ludzi bezprzykładną lojalnością wobec nestora klanu Becketów. Eleonor wprawdzie nie zapałała do niego wielką miłością, niemniej nauczyła się go szanować. I miała do niego pełne zaufanie.

– Owszem, mówię śmiertelnie poważnie – odezwał się ojciec. – Uknuliśmy całą tę misterną intrygę wyłącznie po to, żeby chronić sąsiadów przed Czerwonymi. Rzecz ze wszech miar godna pochwały, przyznasz jednak, że w najśmielszych wyobrażeniach nie przypuszczaliśmy, że przedsięwzięcie rozrośnie się do aż tak wielkich rozmiarów. Ściągamy na siebie stanowczo zbyt wiele uwagi. Tylko patrzeć, jak zainteresują się nami włodarze z Londynu. Oraz niedobitki owej „szkarłatnej zarazy”, jak ich nazywasz. Mieliśmy tylko od czasu do czasu przewieźć przez Kanał trochę kontrabandy: odrobinę wełny, brandy i herbaty. Tyle ile wystarczy, żeby mieszkańcy okolic nie przymierali głodem. Ani się obejrzeliśmy, a zaczęliśmy kontrolować niemal całe wybrzeże Romney Marsh. I w tym cały kłopot. Prędzej czy później ktoś musiał się zorientować, że coś jest na rzeczy.

– Mam rozumieć, że chcesz pozostawić naszych ludzi samym sobie? – oburzył się Jacko. – Kompletnie pozbawić ich ochrony? Jak myślisz, ile czasu upłynie nim Czerwoni zaczną się tu znowu panoszyć i dyktować własne warunki? Jak niby wioska ma się przed nimi obronić bez naszej pomocy? Jak nic, poleje się krew, a sierot przybędzie nam jak grzybów po deszczu. O to właśnie ci idzie, kapitanie?

Elly wstrzymała oddech. Jeżeli Ainsely postanowi zawiesić działalność Czarnego Ducha, Becketowie wreszcie będą mogli odetchnąć z ulgą. Poczują się bezpieczni, ale za to Jack Eastwood nigdy więcej nie postawi nogi w tym domu. Nie będzie miał powodu, żeby w nim bywać.

– Nie, Jacko, naturalnie, że nie o to mi idzie. Po prostu jak większość ludzi, czasem mam ochotę pomyśleć wyłącznie o sobie i własnej rodzinie. Leży mi na sercu dobro moich synów i chciałbym zaznać na stare lata odrobiny spokoju. Czy to takie dziwne? Niestety wiem, że to tylko pobożne życzenia. Nie możemy się teraz wycofać. Przyjdzie nam z tym zaczekać co najmniej do końca wojny, innymi słowy do czasu, aż ponownie wzrosną ceny wełny. Jack? Opowiedz nam więcej o swoim pomyśle.

Eleonor przysunęła się bliżej drzwi, żeby nie uronić ani słowa.

– Oczywiście. Jak już wspominałem, ktoś usiłuje zaszkodzić nam na obu frontach, to jest pozbawić nas kontaktów zarówno w Londynie jak i we Francji. Po ostatniej dostawie nie mam nikogo kto podjąłby się rozprowadzenia załadunku. Nikt nie chce sprzedawać ani, co gorsza, kupować towarów, które… importujemy.

– Obrosłeś w piórka i przestałeś być ostrożny? – raczej stwierdził, niż zapytał Jacko. – Nie widzę innego wytłumaczenia. Że niby tak nagle straciliśmy wszystkie dojścia? Wybacz, ale jakoś wierzyć się nie chce.

– Zapewniam, że to nie ja byłem nieostrożny. Za to na nasze nieszczęście ktoś inny wykazał się niemałym sprytem. W Romney Marsh jesteśmy bezpieczni, zawsze czujni i gotowi do obrony. Po cóż zatem nasi wrogowie mieliby atakować nas tutaj, na naszym własnym terenie? To nierozważne i znacznie bardziej ryzykowne. Zamiast tego postanowili pozbawić nas koneksji, bez których nie będziemy w stanie prowadzić interesów. Nie straciliśmy kontaktów w stolicy i wśród Francuzów z dnia na dzień. Sęk w tym, że nasi partnerzy wycofywali się powoli i stopniowo – tak, że nawet tego nie zauważyliśmy. Kiedy się połapałem, co się święci, natychmiast udałem się do Francji, a potem przyjechałem do was. Obserwuję sytuację dopiero od jakiegoś czasu, ale mam już pewne podejrzenia.

Becketówna wsłuchiwała się z uwagą w każde słowo Jacka. Francuzi nie mieli powodu, by próbować powstrzymać przepływ kontrabandy pomiędzy swoim krajem a Anglią. Czerpali z wymiany handlowej wymierne zyski, którymi, jako niezwykle praktyczny naród, nigdy nie gardzili, bez względu na to, z jakiego źródła pochodziły. Co więcej, lwia część owych zysków zasilała budżet samego Napoleona. Skoro więc to nie Francuzi wycofali się z biznesu, pozostawało szukać winnych pośród londyńskich elit. Tajemnicą poliszynela było to, że majętni bankierzy, przemysłowcy i kupcy ze stolicy uczestniczyli w przemycie. W podobny sposób próbowali się bogacić także rozliczni zubożali arystokraci. Jack wiedział nawet, którzy spośród nich zyskaliby najwięcej na ukróceniu działalności Gangu Czarnego Ducha.

– Zawęziłem poszukiwania do kilku dżentelmenów. Trzech z nich doświadczyło w ciągu ostatnich lat zdumiewających wzlotów i upadków. Z biedaków stali się raptem bogaczami. A przecież nie od dziś wiadomo, że zyski z przemytu trafiają głównie do przedstawicieli towarzyskiej śmietanki…

– Do ludzi, którzy inwestują niewielkie pieniądze w kontrabandę – podchwycił Ainsley – tylko po to, żeby następnie sprzedać ją za zwielokrotnioną cenę. Ale ci trzej, o których wspominałeś, to zapewne nie ci najbogatsi, a więc i nie decydenci. Jestem pewien, że to nie oni pociągają za sznurki. Mają swoich zwierzchników.

– Racja, żaden z nich nie jest wprawdzie krezusem, niemniej fakt, że jeszcze do niedawna tonęli w długach daje wiele do myślenia. Zwłaszcza w świetle tego, że stali się rozrzutni. Jeśli dotrzemy do nich, trafimy również do ich mocodawców. Idę o zakład, że owi mocodawcy stoją również za działalnością Gangu Czerwonych. Owszem wypędziliście „szkarłatną zarazę” z Romney Marsh, ale jestem przekonany, że rozproszone pozostałości szajki panoszą się w wielu innych miejscach w całej Anglii. Praktycznie nikt nie para się „wolnym handlem” bez ich pośrednictwa. Tylko wy, Becketowie, stoicie im na drodze do przejęcia pełnej kontroli nad przemytem na południowym wybrzeża kraju. Wy, oraz okoliczne bagna i ruchome piaski. Na tak trudnym terenie nie są w stanie niczego zdziałać bez współpracy mieszkańców wioski.

– Piękna mowa, Eastwood – podsumował sceptycznie Jacko. – Pytanie tylko, czy z tej twojej gadki cokolwiek wynika… Nie możemy ot tak, rzucić tu wszystkiego i jechać z tobą do Londynu, a w pojedynkę raczej niczego nie zdziałasz. Zawsze byłeś mocny w gębie, nie przeczę, ale tym razem to może nie wystarczyć. Chyba że uknułeś jakiś niezawodny plan… Jeśli tak, zechciej nas wtajemniczyć.

– Właśnie do tego zmierzam. Jak wiecie, kupiłem niedawno dom przy Portland Street. Mam także niemałą posiadłość w Susseksie. Dzięki tobie, Ainsley, stałem się bardzo zamożnym człowiekiem. I podobnie jak ty, chciałbym rychło powrócić do normalnego życia. Mam dość przygód na jakiś czas i marzę o nieco bardziej – nazwijmy to – konwencjonalnej i spokojnej egzystencji. Nie zaszkodzi jeśli już teraz wedrę się na londyńskie salony.

– A żeby na nie wejść zbliżysz się do owych trzech jegomościów, których podejrzewasz o spisek przeciwko nam? – domyślił się Becket. – Hmm… intrygujące…

– W rzeczy samej. Uznałem, że najprościej będzie zaprzyjaźnić się z Harrisem Phelpsem. To nałogowy hazardzista i stały bywalec szulerni, a przy tym dureń jakich mało. Niedawno zaczął nosić szkarłatne kamizelki, bo jak twierdzi, przynoszą mu szczęście. Nie muszę dodawać, że od tego czasu przy ruletce stawia wyłącznie na czerwone.

– Niech to diabli – obruszył się Jacko. – Wychodzi na to, że wystrychnął nas na dudka jakiś pierwszy lepszy skończony idiota. To niedorzeczne. I wyjątkowo irytujące, nie uważasz, Ainsley?

– Przeciwnie, rzekłbym, że to wręcz pocieszające. Przynajmniej mamy pewność, że jesteśmy o wiele bardziej rozgarnięci od naszych wrogów. – Becket zwrócił się do swego gościa. – Mów dalej, Jack. Przypuszczam, że chcesz zbliżyć się do owego Phelpsa, żeby przedstawił cię pozostałym.

– Coś w tym rodzaju. Na początek mam zamiar przegrać do niego nieprzyzwoicie wysoką sumę. To idealny wabik na takich jak on. Ponadto dzięki przegranej zyskam powód do utyskiwań. Zacznę się nad sobą użalać i uskarżać na zatrważający brak funduszy. Jak wiadomo, człowiek na poziomie nie powinien żyć w ubóstwie, więc moje modlitwy o rychły uśmiech fortuny nikogo nie zdziwią. I raczej nie wzbudzę niczyich podejrzeń, kiedy zwrócę się o pomoc do swoich nowych bardziej światowych „przyjaciół”.

Eleonor uśmiechnęła się pod nosem i westchnęła. Przebiegły plan Jacka miał ogromne szanse powodzenia.

– Jesteś pewien, że Phelps to dobry wybór? Jeśli nie połknie przynęty, stracisz mnóstwo pieniędzy.

– Znam się na ludziach. Intuicja podpowiada mi, że się nie mylę, zatem nie ryzykuję wiele. Poza tym, zarzuciłem już sieci. Na razie przegrywam tylko odrobinę częściej, niż wygrywam. Tym sposobem upewniam się, że ryba bierze. Jeżeli wszystko pójdzie po mojej myśli, za dwa-trzy tygodnie wszystko wróci do normy i będziemy mogli swobodnie i bez przeszkód kontynuować naszą działalność.

– Zawsze miałeś smykałkę do kart, Eastwood – stwierdził niechętnie Jacko. – To jedno trzeba ci przyznać.

– O tak, przekonałeś się o tym na własnej skórze – dodał Ainsley i zaśmiał się. – W końcu nie raz i nie dwa cię oskubał.

Elly miała ochotę zakryć uszy, kiedy przyjaciel ojca uraczył rozmówców wiązanką soczystych przekleństw. Doskonale pamiętała, kiedy i w jakich okolicznościach poznali Jacka Eastwooda. Był dżentelmenem, ale pochodził z niezamożnej rodziny. Jako że dysponował raczej mizernym dochodem, parał się hazardem. Nie z zamiłowania bynajmniej, lecz po to, żeby wiązać jakoś koniec z końcem. Jego położenie zmieniło się diametralnie po tym, gdy przed dwoma laty zawitał do Becket Hall z przewieszonym przez siodło półżywym Billym. Uratował mu życie podczas burdy, jaka rozpętała się w karczmie w Appledore, w której obydwaj grali w karty. Billy swoim zwyczajem miał już mocno w czubie, kiedy nagle oskarżył jednego ze współgraczy o oszustwo. Na jego nieszczęście owemu domniemanemu oszustowi towarzyszyła grupka znajomków. Stary marynarz zbierał mocne cięgi, lecz wtedy do akcji wkroczył Eastwood i wyratował go od śmiertelnego ciosu nożem. Koniec końców obaj odnieśli jedynie kilka niegroźnych obrażeń.

Kiedy Jack oczekiwał na powrót do zdrowia w domu Becketów, umilał sobie czas, wygrywając od Jacko łącznie pięć tysięcy funtów. Przy okazji zyskał przyjaźń i zaufanie Ainsleya. Ten ostatni był mu ogromnie wdzięczny za ocalenie jednego ze swoich najlepszych kompanów.

Wkrótce Eastwood stał się stałym bywalcem Becket Hall, mimo to przez całe dwa lata, jakie upłynęły od tego czasu, nie zamienił z Eleonor więcej niż kilku słów. Nigdy nie usłyszała od niego nic z wyjątkiem zdawkowych pożegnań i powitań.

– Mam zamiar stopniowo zacieśniać więzy przyjaźni z Phelpsem – kontynuował Jack. – Dzięki niemu zbliżę się do pozostałych i wszystkich po kolei unieszkodliwię. Potrzebuję jednak jakiejś wiarygodnej „przepustki” na salony. Nikt mnie tam nie zna, a nie mogę przecież pojawić się w towarzystwie znikąd i bez zapowiedzi. Rozmawiałem o tym z twoim zięciem, Ainsley. Obiecał zaopatrzyć mnie w list polecający, który pozwoli mi zawrzeć znajomość z lady Beresford. Od dziś jestem dżentelmenem, który od kilku lat robi interesy na plantacjach w Zachodnich Indiach. Stęskniony za ojczyzną właśnie przyjechałem z upragnioną wizytą do stolicy. Tak w każdym razie brzmi wersja oficjalna.

– To powinno wystarczyć. Moglibyśmy poprosić o pomoc Chance’a, ale mówił, że chce do końca lata zostać z rodziną na wsi. Nie będziemy bez potrzeby zawracać mu głowy. Nie przepada za Londynem. Och, wybacz, widzę, że jeszcze nie skończyłeś… Masz minę jakbyś bił się z myślami. Mów zatem, co ci chodzi po głowie.

– Och, to nic godnego uwagi. Muszę dopracować pewne szczegóły, ale jestem pewien, że poradzę sobie z nimi sam.

Becket nie dał tak łatwo za wygraną.

– Szczegóły? Jakie mianowicie?

– Zdaje się, że będę potrzebował żony.

Elly w samą porę zakryła dłonią usta. Niewiele brakowało, a zdradziłby ją bezwiedny okrzyk przerażenia. Kiedy nieco ochłonęła, przysunęła się bliżej do szpary w drzwiach.

– Z kobietą u boku będzie mi znacznie łatwiej odnaleźć się na salonach – perorował Eastwood. – Nie od dziś wiadomo, że odpowiednia małżonka czyni mężczyznę godnym poważania, przysparza mu, jakby to ująć… świetności, zwłaszcza jeśli jest urodziwa. Poza tym, doszedłem do wniosku, że udawanie bogatego durnia to za mało, żeby moje przedsięwzięcie miało szanse powodzenia. A wolałbym, żeby nie zakończyło się fiaskiem. Żona z oczywistych względów byłaby nieocenionym źródłem informacji. Pani Phelps na przykład jest jak katarynka. Gada jak nakręcona, przypuszczam, że nie zamyka ust nawet we śnie. Jestem pewien, że gdyby zadać jej właściwe pytania, moglibyśmy dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Zastanawiałem się nad najęciem aktorki, choć to dość ryzykowne…

– Z tego, co mówisz – przerwał mu Ainsley – ów Phelps to najsłabsze ogniwo. Co wiesz o pozostałych dwóch jegomościach?

– Jeden z nich nazywa się Gilbert Eccles, ale to nie on jest najważniejszym członkiem bandy. Ten, który interesuje mnie najbardziej, wydaje się zdecydowanie najgroźniejszy. Nie zdziwiłbym się, gdyby okazał się pomysłodawcą i przywódcą Gangu Czerwonych. Jako arystokrata z tytułem jest też najbardziej wpływowy.

– Któż to taki?

– Rawley Maddox, hrabia Chelfham.

Tym razem Eleonor nie zdążyła zakryć ust. Zrobiła to za nią Odette, która pojawiła się ni stad, ni z owąd za jej plecami, bezszelestnie, niczym duch. Odette przybyła do Anglii wraz z Becketami z dalekiego Haiti, była przyjaciółką rodziny i kapłanką wudu. Jej przenikliwe oczy osadzone w pociągłej, hebanowo czarnej twarzy widziały wszystko. Nawet to, czego tak naprawdę nie było widać. Niczego nie dało się przed nią ukryć.

– Ładnie to tak podsłuchiwać? – szepnęła, uśmiechając się półgębkiem. – Wstydź się, moja panno. Nie wiesz, jak pan Bóg karze nas maluczkich za wścibstwo? Można usłyszeć coś, o czym wolałoby się nie wiedzieć. Zmykaj do swojego pokoju, ale już…

– Nie słyszałaś? Właśnie mówią o Chelfhamie.

– Owszem, słyszałam. Ale tobie nic do tego. Dawno temu uznałaś, że wolisz nie mieć z tym człowiekiem nic wspólnego, prawda? Wszyscy się zgodziliśmy, że tak będzie lepiej. Zwłaszcza dla ciebie.

– Oczywiście… masz rację… Tyle że… mam wrażenie, że to przeznaczenie kazało mi tu stanąć akurat w tej chwili. Może to znak od losu… Chciałabym choć raz go zobaczyć. Czy to takie dziwne?

– Nie, oczywiście, że nie. Tyle że tak naprawdę to wcale nie o niego ci idzie. – Odette skinęła głową w stronę gabinetu. – Prawda, ma petite?

– A niby o kogo? – zdumiała się Elly. – Masz na myśli Jacka Eastwooda? – Westchnęła z rezygnacją i wypuściła ze świstem powietrze. Protesty na nic się nie zdadzą. – Cóż… nawet nie będę próbowała cię oszukiwać. Zawsze umiałaś zwietrzyć fałsz na milę. I wszystko zawsze wiesz pierwsza…

Odette raptem przestała się uśmiechać.

– Nie wszystko, niestety. Tak czy owak, jestem pewna, że twój ojciec nie będzie zachwycony, kiedy się dowie, co ci chodzi po głowie.

Elly zmarszczyła brwi i oblizała wargi.

– Oczywiście, że mój pomysł mu się nie spodoba, ale mam prawo sama o sobie decydować, nie uważasz? Nie jestem dzieckiem. To moja jedyna szansa, żeby poznać świat i zaznać życia z dala od rodziny. Druga taka okazja już się nie powtórzy, i właśnie dlatego zamierzam z niej skorzystać. Jeśli tego nie zrobię, nigdy się nie dowiem, czy było warto, i do końca swoich dni będę żałować. Zrozum, ja… zwyczajnie muszę to zrobić.

– Ależ rozumiem. Nie chcesz odejść z tego świata jako niewinna stara panna.

– Nie! To znaczy, tak, ale nie tylko o to tu idzie. Zresztą, co w tym złego? Rodzina widzi we mnie chodzący ideał. Uwierz mi, niełatwo być wzorem wszelkich cnót. Jestem taka samotna… Czy naprawdę muszę do końca życia niańczyć wyłącznie cudze dzieci? Prawdopodobnie nigdy nie będę miała własnych, ale wolno mi chyba od czasu do czasu pomarzyć. Hrabia Chelfham to nie zwykła mrzonka. Istnieje naprawdę. Jak mogłabym zapomnieć o tym, co tu przed chwilą usłyszałam?

Odette popatrzyła na nią w milczeniu, po czym zrezygnowana potrząsnęła głową.

– Ech, wy Becketowie. Co począć? Znów będę musiała zamówić całe mnóstwo świec. Już dziś zacznę palić je w twojej intencji.

Eleonor przytuliła ją mocno, choć żadna z nich nie była skłonna do wylewnego okazywania uczuć.

– Dziękuję, wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.

Odette uścisnęła ją, po czym nakreśliła jej nad głową znak krzyża. Gdy prosiła o pomoc siły nadprzyrodzone, nigdy nie ograniczała się do wzywania dobrych loa. Palec boży, to palec boży, mawiała. Co to za różnica, jak nazywają Boga, którego przywołujesz? Nie zaszkodzi wymienić na głos wszystkich.

Elly wyprostowała ramiona i wkroczyła dzielnie do gabinetu ojca, żeby stawić czoło człowiekowi, który ignorował ją od dwóch lat. Nie raz bywali w tym samym pokoju, ale Eastwood nigdy jej nie zauważył. Zapewne nie tylko dlatego, że zwykle trzymała się z boku.

Cóż, tym razem z pewnością ją zauważy…

– Szkoda, że nasza Morgan ma już męża – zarechotał Jacko. – Nadałaby się w sam raz. Prawda, kapitanie? Ta dziewczyna jest jak ogień. Gdyby dosztukować jej parę męskich ja… Eleonor? – urwał gwałtownie i zerknął na Ainsleya, który podniósł się zza biurka.

– Elly? Czemu jeszcze nie śpisz? Masz mi coś do powiedzenia o tak później porze?

Odette miała rację. Choć ojciec nie podniósł głosu ani nawet nie spojrzał na nią krzywo, wiedziała, że jej widok nieszczególnie go ucieszył. Zawsze był uprzejmy i spokojny, nawet kiedy udzielał dzieciom ostrej reprymendy.

Eleonor była zbyt zdenerwowana, żeby się tym przejmować. Dudniło jej w uszach i nie zwracała uwagi na nic i nikogo z wyjątkiem Jacka Eastwooda, który zgodnie z dobrym obyczajem wstał z krzesła, gdy weszła do pokoju.

– Nie musicie dalej szukać – oznajmiła bez wstępów, wpatrując się w jego przystojną twarz. – Ja to zrobię.

Spojrzał na nią swoimi niesamowicie przenikliwymi, zielonymi oczami, jakby widział ją po raz pierwszy w życiu. Zrobił przy tym taką minę, że przez moment miała ochotę się roześmiać. Znali się od dwóch lat, ale dopiero dziś wreszcie zwrócił na nią uwagę.

Różnili się od siebie niemal wszystkim. Ona była filigranową szatynką, on wydawał się przy niej niemal olbrzymem. Przewyższał ją wzrostem o więcej niż głowę. Miał pszeniczne włosy i wyraziste, symetryczne rysy. Gdy stali obok siebie, wyglądali jak ogień i woda. A raczej ogień i lód. Nie znała go dobrze, mimo to wyczuwała w nim niespożytą energię, którą ukrywał skrzętnie pod maską wystudiowanego spokoju. Była przekonana, że to tylko fasada. Odgadła to bez trudu, bo sama przybierała na co dzień podobną pozę. Intuicja podpowiadała jej, że pulsuje w nim mnóstoa gwałtownych emocji. Sęk w tym, że nigdy ich nie okazywał.

– Widzę, że słyszałaś naszą rozmowę – zaczął ojciec, wychodząc zza biurka.

– Powiedziałam, że to zrobię – przerwała mu bez ceremonii, wciąż wpatrując się w Jacka. – Pojadę z panem do Londynu, będę udawać pańską żonę i szpiegować dla pana wśród innych kobiet. Mógłby pan wynająć kogoś do tej roli, ale lojalności nie da się kupić za żadne pieniądze. Nie znajdzie pan lepszej kandydatki ode mnie.

Eastwood zerknął przelotnie na Ainsleya, jakby szukał u niego pomocy, po czym zdecydowanie potrząsnął głową.

– Nie wydaje mi się, by ten pomysł przypadł do gustu pani ojcu, panno Becket.

Jak nic dzierlatka postradała zmysły, uznał w duchu, przyglądając jej się sceptycznie. Była taka drobniutka i krucha, że prawdopodobnie zdmuchnąłby ją większy powiew wiatru. Nie potrzebował kolejnego kłopotu. A już na pewno nie takiego, który nosił spódnicę.

Odwróciła głowę i popatrzyła na ojca.

– Musisz przyznać mi rację, papo. Nikt w Londynie mnie nie zna, a kiedy moja misja się zakończy, wrócę na dobre do Becket Hall i zostanę z tobą, tak jak planowaliśmy. Jeśli pan Eastwood zechce nadal bywać w towarzystwie, bez trudu znajdzie wiarygodne wytłumaczenie mojej nieobecności. Najprostszy będzie rozwód albo… może mówić, że został wdowcem. – Umilkła gwałtownie. Posunęła się za daleko. Niepotrzebnie wybiega za daleko w przyszłość.

– Porozmawiamy później – oznajmił ojciec, po czym ujął ją za ramiona i spróbował obrócić w stronę drzwi.

– Nie, papo, porozmawiamy teraz – zaprotestowała spokojnie, lecz stanowczo. – Właściwie nie mamy o czym dyskutować. Wybacz, ale nie zamierzam prosić cię o zgodę. To moja decyzja. Właśnie ją podjęłam i nie zmienię zdania. Kiedy wyjeżdżamy, panie Eastwood?

Jacko splótł ręce na pokaźnym brzuchu.

– Zawsze mówiłem, że dziewczyna ma nerwy ze stali – stwierdził z przekonaniem. – I żelazną siłę charakteru. Nie muszę ci o tym, przypominać, kapitanie. Sam doskonale o tym wiesz. A co najważniejsze ma też głowę na karku. Powiedziałbym nawet, że jest wyjątkowo rozgarnięta. – Uśmiechnął się szeroko i dodał dla efektu: – Jak na kobietę, ma się rozumieć. Jeśli interesuje was moje zdanie, powiadam, niech jedzie, skoro tak bardzo chce.

Jack zmarszczył brwi i obrzucił całą trójkę zdumionym spojrzeniem. Na koniec zatrzymał oczy na pannie Becket. Nerwy ze stali? Żelazna siła charakteru i głowa na karku? Wątpliwe. Jakoś nie chciało mu się wierzyć w peany, jakie wyśpiewywał na jej cześć Jacko.

– Ainsley? Możemy ruszyć w drogę jutro po południu. Jeszcze dziś poślę umyślnego na Portland Square z wiadomością do służby. Jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, uwiniemy się w dwa tygodnie. Ani się obejrzysz, a już będziemy z powrotem.

Becket sprawiał wrażenie pokonanego. Kiedy westchnął i wrócił na swoje miejsce za biurkiem, Eleonor miała przemożną ochotę go przytulić. Wydał jej się raptem znacznie starszy niż zwykle.

Eastwood zamierzał właśnie otworzyć usta, żeby obiecać Ainsleyowi, że zaopiekuje się jego córką. Jacko uprzedził te szlachetne zapędy, ściskając go boleśnie za ramię.

– Pamiętaj chłopcze, mamy do ciebie pełne zaufanie. Nie powierzylibyśmy Eleonor, gdybyś wielekroć nie udowodnił, ile jesteś wart. Ba! Nie pozwolilibyśmy ci się nawet do niej zbliżyć. Postaraj się więc, żeby naszej kruszynie nie spadł włos z głowy. W przeciwnym razie będę musiał cię wypatroszyć… A wolałbym tego uniknąć, bo cię lubię, młokosie.

– Ja tym bardziej wolałbym nie skończyć tak marnie. W dodatku z twojej ręki… Możesz być spokojny. – Jack wyprostował plecy, po czym ukłonił się Eleonor.

– Dobranoc, panno Becket.

– Dobranoc, panie Eastwood. – Skinęła głową i odprowadziła go wzrokiem do drzwi. Potem zwróciła oczy ku ojcu i zaczekała cierpliwie, aż ten się odezwie.

– Rawley Maddox został hrabią Chelfham – rzekł w końcu Ainsley. – Kto by pomyślał… Że też Jack musiał wymienić z nazwiska akurat jego…

– Powinniśmy powiedzieć mu prawdę, kapitanie? – zapytał Jacko.

– Nie! – sprzeciwiła się Elly. – Nie możecie tego zrobić! Jeśli się dowie, wycofa się. A ja muszę z nim jechać. I upewnić się, że…

– Naturalnie, rozumiem – zgodził się Becket. – Nie zaznasz spokoju, jeżeli tego nie sprawdzisz, ale nie rób sobie niepotrzebnie nadziei i nie oczekuj zbyt wiele. Byłaś wtedy dzieckiem, a pamięć ludzka jest zawodna. Tak naprawdę nie wiemy nawet, czy twoje wspomnienia są prawdziwe.

– Masz rację, papo, ale… zbyt długo żyłam w niepewności. Nie wybaczyłabym sobie, gdybym nie skorzystała z takiej okazji. Chcę się dowiedzieć, kim naprawdę jestem, kim byłam, zanim zostałam Eleonor Becket. Potrzebuję tego, a taka sposobność nigdy więcej się nie nadarzy. Wciąż zadaję sobie pytanie, dlaczego znalazłam się wtedy akurat na tamtym statku…

– I co? – wtrącił z powątpiewaniem Jacko. – Wydaje ci się, że tylko spojrzysz na Maddoksa i w jednej chwili go rozpoznasz? Sądzisz, że to ci wystarczy? Że nie będziesz chciała z nim porozmawiać? Lepiej go poznać? Chyba sama w to nie wierzysz. Jeśli którekolwiek z nas w to wierzy, to znaczy, że wszyscy siedzimy tu zbyt długo i od przebywania na odludziu doszczętnie zgnuśniały nam umysły.

Tytuł oryginału

Beware of Virtuous Women

Pierwsze wydanie

Harlequin Mills & Boon Ltd, 2006

Redaktor serii

Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne

Dominik Osuch

© 2006 by Kathryn Seidick

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2019

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327642448

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi S.A.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna