Tytuł oryginału:

THE NIGHT STALKER

Copyright © Chris Carter, 2011

Copyright © 2015 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Kula

Redakcja: Małgorzata Kur

Korekta: Aneta Iwan, Magdalena Bargłowska

ISBN: 978-83-7999-242-3

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Tę powieść dedykuję mojej rodzinie i Coral Chambers za to,
że była przy mnie, kiedy tego najbardziej potrzebowałem.

Podziękowania

Jestem niezmiernie wdzięczny grupie osób, bez których ta książka nie miałaby szansy powstać.

Dziękuję Darley Anderson, która jest nie tylko najlepszą agentką, jaką może sobie wymarzyć pisarz, ale również prawdziwą przyjaciółką. Podziękowania należą się też Camilli Wray, mojemu literackiemu aniołowi stróżowi. Jej wskazówki, ogromna wiedza i przyjaźń mają dla mnie nieocenioną wartość. Wyrazy uznania dla całego zespołu Darley Anderson Literary Agency za nieustanne promowanie moich powieści wszędzie tam, gdzie to tylko możliwe.

Dziękuję również Maxine’owi Hitchcockowi, mojemu fenomenalnemu redaktorowi, za kawał dobrej roboty, moim wydawcom Ianowi Chapmanowi i Suzanne Baboneau za ich ogromne wsparcie i wiarę oraz ekipie Simon & Schuster za ciężką harówkę na wszystkich etapach powstawania tej książki.

Nie mogę też zapomnieć o Samancie Johnson, która musiała wysłuchać moich wszystkich, nawet najgłupszych pomysłów.

I wreszcie wyrazy miłości i najszczersze podziękowania dla Coral Chambers. To dzięki niej się nie poddałem.

Rozdział 1

W podziemiach biura głównego koronera Los Angeles doktor Jonathan Winston nałożył na twarz maseczkę chirurgiczną i zerknął na wiszący na ścianie zegar. Osiemnasta dwanaście.

Przed nim na stole sekcyjnym leżały zwłoki niezidentyfikowanej dwudziesto-, może trzydziestoletniej białej kobiety. Jej sięgające ramion, ciemne włosy były mokre i przyklejone do zimnego metalu. W świetle jarzeniówki blada skóra wyglądała nieludzko, jak z gumy. Przyczyny zgonu do tej pory nie stwierdzono. Na jej ciele nie znaleziono śladów krwi, ran po kulach, nożu, obrażeń głowy, klatki piersiowej czy krwiaków na szyi, które mogłyby sugerować uduszenie. Żadnych urazów poza jednym: morderca zaszył kobiecie usta i wargi sromowe. Niedbale. Grubą nicią.

– Możemy zaczynać? – spytał doktor Winston swego młodziutkiego asystenta, Seana Hannaya.

Hannay nie potrafił oderwać wzroku od twarzy kobiety i jej zaszytych ust. Z niewyjaśnionych przyczyn odczuwał dużo większe zdenerwowanie niż zazwyczaj.

– To jak, Sean?

– Tak. Znaczy się możemy zaczynać, panie doktorze, przepraszam. – Wreszcie podniósł wzrok na przełożonego. – Wszystko gotowe. – Zajął miejsce po prawej stronie stołu. Tymczasem doktor Winston uruchomił stojący na szafce obok dyktafon. Wyrecytował datę, godzinę, nazwiska obecnych oraz numer sprawy. Ciało zostało już wcześniej zmierzone i zważone, podał więc wzrost i wagę. Zanim wziął skalpel do ręki, obejrzał jeszcze dokładnie zwłoki w poszukiwaniu jakichś znaków szczególnych, które mogłyby pomóc w identyfikacji. Gdy napotkał wzrokiem zaszyte dolne partie ciała kobiety, zmrużył lekko oczy.

– Zaczekaj chwilę – poprosił i delikatnie rozsunął nogi kobiety. – Sean, podaj mi latarkę – zwrócił się do asystenta, nie odwracając wzroku od ofiary. W jego spojrzeniu pojawił się nagle niepokój.

– Coś nie tak? – spytał Sean, podając szefowi małą, metalową latarkę.

– Być może – odpowiedział, kierując światło na coś, co go wyraźnie zafrapowało.

Hannay przestąpił nerwowo z nogi na nogę.

– To nie są szwy chirurgiczne – uściślił doktor Winston na potrzeby nagrania. – Precyzja nastolatka łatającego ulubione dżinsy. Robota amatora. – Doktor Winston przysunął się bliżej. – Do tego są założone zbyt luźno i… – przerwał na chwilę i przekrzywił głowę, próbując wypatrzyć coś w głębi – Nie, to niemożliwe.

Hannay poczuł zimne dreszcze na plecach. Podszedł bliżej.

Doktor Winston wziął głęboki oddech i podniósł na niego oczy.

– Myślę, że morderca zostawił coś w środku.

– Że co?

Doktor Winston jeszcze przez chwilę wpatrywał się w krocze kobiety. Po chwili był już pewien:

– Światło wyraźnie się od czegoś odbija.

Hannay się pochylił, podążając wzrokiem za spojrzeniem szefa.

– Cholera, rzeczywiście. Co to może być?

– Nie wiem, coś dużego.

Doktor Winston wyprostował się i podniósł z tacy metalowy wskaźnik.

– Sean, poświeć mi, proszę, tutaj. – Podał latarkę młodemu asystentowi i pokazał, gdzie powinien skierować strumień światła.

Doktor pochylił się i delikatnie włożył czubek wskaźnika między szwy.

Hannay kurczowo trzymał latarkę.

– Coś metalowego – ogłosił doktor Winston, stukając w przedmiot wskaźnikiem – ale dalej nie wiem co to. Podaj mi, proszę, nożyczki do szwów i kleszcze.

Przeciął szwy, wyciągnął po kolei wszystkie nitki i umieścił je w woreczku na dowody.

– Zgwałcił ją? – spytał Hannay.

– Widzę wprawdzie otarcia i siniaki wokół krocza, ale równie dobrze mogły powstać przy wsadzaniu jej tego przedmiotu. Pobiorę wymaz i prześlę do laboratorium razem ze szwami. – Odłożył nożyce i kleszcze na tacę. – No to zobaczmy, co nam zostawił.

Hannay zesztywniał, gdy doktor włożył prawą rękę w głąb pochwy ofiary.

– Miałem rację, to coś dużego.

Kolejne sekundy mijały w zupełnej ciszy.

– O niespotykanym kształcie – dodał lekarz. – Coś jakby kwadrat z czymś dziwnym na górze. – Wreszcie udało mu się objąć przedmiot całą dłonią. Kiedy spróbował go wyjąć, to coś na górze kliknęło.

Hannay podszedł bliżej, żeby lepiej widzieć.

– Metalowe, nawet ciężkie, wygląda na ręczną robotę… – zastanawiał się, patrząc na leżący w dłoni przedmiot – ale dalej nie wiem co… – przerwał i poczuł, jak serce zaczyna szaleć mu w piersi, a oczy robią się coraz większe z przerażenia. – O mój Boże…

Rozdział 2

Dojechanie z budynku Sądu Najwyższego w Hollywood do opuszczonego sklepu mięsnego we wschodnim LA zajęło detektywowi wydziału zabójstw Robertowi Hunterowi ponad godzinę. Wezwano go, co prawda, cztery godziny temu, ale przesłuchania w sądzie znacznie się przeciągnęły.

Hunter należał do elitarnego grona, do którego większość policjantów Los Angeles nie chciałaby za żadne skarby świata należeć. Jednostkę specjalną wydziału zabójstw, powołano bowiem do życia wyłącznie na potrzeby spraw seryjnych zabójców i to tych, które wymagają ogromnych nakładów czasu, wiedzy i doświadczenia. W szeregach owej jednostki Hunter odgrywał rolę kluczową. Dzięki doktoratowi z analizy zachowań kryminalnych i biopsychologii to on rozpracowywał wszystkie ekstremalnie brutalne morderstwa, które wydział określał skrótem „EB”.

Sklep mieścił się w ostatnim z opuszczonych budynków. Jego najbliższa okolica wyglądała na wyludnioną. Hunter zaparkował swojego białego buicka koło samochodu ekipy kryminalistyków. Wysiadając z auta, rozejrzał się dookoła. Okna zasłonięte były solidnymi metalowymi żaluzjami, a ściany pokryte taką ilością graffiti, że ciężko było odgadnąć ich pierwotny kolor.

Podszedł do pilnującego drzwi mundurowego, pokazał odznakę i bez słowa zanurkował pod żółtą policyjną taśmą. Policjant odprowadził go nieobecnym spojrzeniem.

Hunter popchnął drzwi i wszedł do środka.

Smród, który natychmiast dopadł jego nozdrza, przyprawił go o odruch wymiotny. Mieszanka zjełczałego mięsa, cuchnącego potu, wymiocin i uryny. Nos go palił, oczy piekły. Przystanął na chwilę, postawił kołnierz koszuli i ukrył w nim połowę twarzy.

– To bardziej ci pomoże. – Z pokoju w głębi wyszedł Carlos Garcia w chirurgicznej maseczce na twarzy. Drugą trzymał w dłoni.

Garcia był wysoki i szczupły z przydługimi ciemnymi włosami i błękitnymi oczami. Jego chłopięcy urok psuł jedynie lekki garb na nosie w miejscu dawnego złamania. W przeciwieństwie do wielu kolegów ciężko zapracował na etat w wydziale zabójstw. Był partnerem Huntera od jakichś trzech lat.

– Smród jest trzy razy gorszy na tyłach. – Wskazał głową na pomieszczenie, z którego właśnie wyszedł. – Jak przesłuchanie?

– Przeciągnęło się – odpowiedział Hunter, zakładając maskę. – Co mamy?

– Paskudny przypadek. Białą dwudziesto-, może trzydziestolatkę. Znaleziono ją na jednym ze stołów rzeźniczych. – Znów kiwnął w stronę pokoju na tyłach.

– Przyczyna śmierci?

Garcia pokręcił głową.

– Będziemy musieli poczekać na wyniki autopsji. Nic oczywistego. Ale najlepsze jest to, że jej usta i pochwa zostały zaszyte.

– Że co?

– Dobrze słyszałeś. Robota jakiegoś popaprańca. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.

Hunter podążył wzrokiem w stronę pomieszczenia za plecami Garcii.

– Ciało już zabrali – Garcia uprzedził pytanie partnera. – Doktor Winston ma dzisiaj dyżur. Chciał, żebyś zobaczył je tak, jak zostało znalezione, ale nie mógł czekać dłużej. Upał zaczynał przyspieszać proces rozkładu.

– Kiedy je zabrali? – Hunter odruchowo zerknął na zegarek.

– Jakieś dwie godziny temu. Znając doktorka, jest już pewnie w połowie sekcji. Wie, że nie lubisz tam siedzieć, więc po co czekać? Zanim skończymy tutaj, będzie miał dla nas pewnie kilka odpowiedzi.

Z kieszeni Huntera rozległ się dzwonek telefonu. Detektyw sięgnął po niego i zsunął maseczkę na szyję.

– Detektyw Hunter – rzucił do słuchawki.

Słuchał swojego rozmówcy przez kilka sekund.

– Co? – odwrócił się gwałtownie do Garcii. Ten ze zdziwieniem obserwował, jak w sekundzie zmienia się wyraz twarzy Huntera.

Rozdział 3

Garcia pokonał trasę ze wschodniego LA do biura koronera położonego przy North Mission Road w rekordowym tempie.

Przy wjeździe na parking ze zdziwieniem odkryli z Hunterem blokadę w postaci czterech wozów policyjnych i dwóch strażackich. W głębi placu stały kolejne radiowozy, a dookoła chaotycznie biegali mundurowi wykrzykujący rozkazy do krótkofalówek.

Dziennikarze otoczyli cały teren niczym sfora wygłodniałych wilków. Jak okiem sięgnąć wszędzie stały furgonetki ekip telewizyjnych i prasy. Dziennikarze, fotografowie i operatorzy robili wszystko, by zbliżyć się do epicentrum akcji. Główny budynek otaczała jednak żółta policyjna taśma dodatkowo wzmocniona obstawą funkcjonariuszy.

– Co tu się, do licha, dzieje? – spytał cicho Hunter.

– Proszę stąd odjechać. – Młodziutki funkcjonariusz natychmiast do nich podbiegł, wściekle wymachując rękami. – Nie wolno… – Przerwał na widok odznaki Garcii. – Przepraszam, detektywie, zaraz panów przepuszczę. – I odwrócił się do dwójki policjantów stojących przy swoich samochodach. – Zróbcie miejsce.

Trzydzieści sekund później Garcia zaparkował swoją hondę civic przy schodach prowadzących do głównego budynku.

Hunter wysiadł z samochodu i rozejrzał się wokół. Na końcu parkingu tłoczyła się niewielka grupka ludzi odzianych w białe kombinezony. Hunter rozpoznał kilkoro techników i pracowników z biura koronera.

– Co tam się stało? – spytał strażaka, który wyłączył właśnie swój radionadajnik.

– Będzie pan musiał poprosić głównodowodzącego o więcej szczegółów. Ja wiem tylko tyle, że w środku wybuchł pożar. – Pokazał w kierunku przekształconej z dawnego szpitala kostnicy.

– Pożar? – zdziwił się Hunter.

Niektóre podpalenia wymagały interwencji detektywów wydziału zabójstw, ale rzadko oznaczano je jako „EB”. Hunter nigdy nie prowadził takiego dochodzenia.

– Robercie, tutaj!

Hunter zauważył wychodzącą z budynku i zmierzającą w ich stronę doktor Carolyn Hove. Zazwyczaj wyglądała dużo młodziej niż na swoje czterdzieści sześć lat, ale nie dzisiaj. Jej zawsze starannie ułożone kasztanowe włosy były w całkowitym nieładzie, twarz poważna, z oczu wyzierało uczucie porażki. W hierarchii biura koronera była tuż za doktorem Winstonem.

– Pani doktor, co tu się dzieje, do cholery? – spytał Hunter.

– Istne piekło…

Rozdział 4

Hunter i Garcia weszli za doktor Hove schodami na górę i przekroczyli próg masywnych dwuskrzydłowych drzwi. W holu stała kolejna grupka policjantów i strażaków. Hunter, Garcia i doktor Hove minęli recepcję i zeszli do podziemi budynku. Choć słyszeli chodzące pełną parą wentylatory, w powietrzu wciąż unosił się smród chemikaliów i smażonego mięsa. Wzdrygnęli się i automatycznie zasłonili dłońmi nosy.

Garcia poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła.

Podłoga przed pokojem sekcyjnym numer cztery na końcu korytarza tonęła w wodzie. Drzwi były otwarte, skrzydło najwyraźniej wyłamane z zawiasów.

Głównodowodzący grupą strażaków wydawał właśnie swym ludziom instrukcje, kiedy ich dostrzegł.

– To są detektywi Robert Hunter i Carlos Garcia z wydziału zabójstw – przedstawiła ich doktor Hove.

Mężczyźni zamiast wymienić uściski dłoni, skinęli tylko głowami.

– Co tu się stało? – spytał Hunter, wyciągając szyję w stronę pokoju sekcyjnego numer cztery. – I gdzie jest doktor Winston?

Głównodowodzący zdjął hełm i wytarł rękawicą pot z czoła.

– Jakiś wybuch.

– Wybuch? – zdziwił się Hunter.

– Tak. Sprawdziliśmy pokój, nic już się nie pali. System przeciwpożarowy ugasił ogień, zanim dotarliśmy na miejsce. W chwili obecnej nie wiemy, co spowodowało wybuch, trzeba będzie poczekać na raport techników. – Spojrzał na doktor Hove: – Powiedziano mi, że to największa z sal sekcyjnych połączona z laboratorium, zgadza się?

– Zgadza się – potwierdziła doktor Hove.

– Trzymacie tam jakieś substancje łatwopalne, może jakieś kanistry z gazem?

Doktor Hove zamknęła na chwilę oczy, wypuściła głęboko powietrze.

– Czasami – przyznała.

Strażak kiwnął głową.

– Może doszło do jakiegoś wycieku, ale jak już mówiłem, będziemy musieli zaczekać na raport techników. To potężny budynek o solidnych fundamentach, do tego ściany piwnicy są grubsze, co znacznie ograniczyło pole rażenia. Eksplozja była wystarczająco silna, żeby wyrządzić olbrzymie szkody, ale zbyt słaba, by naruszyć szkielet. Na tym etapie nic więcej wam nie powiem. – Mężczyzna zdjął rękawicę i potarł ręką oczy. – Straszny tam bałagan, pani doktor. Bardzo niefajny bałagan – przerwał, niepewny, co jeszcze dodać. Po chwili skinął głową w kierunku pozostałych, odwrócił się i ruszył w stronę schodów.

Stali tak we trójkę przez chwilę na korytarzu, przyglądając się temu, co zostało z sali sekcyjnej numer cztery, próbując ogarnąć wzrokiem rozmiar zniszczeń. W głębi pokoju walały się pokryte gruzem, kawałkami skóry i mięsa zniekształcone stoły, tace i szafki. Część sufitu i tylnej ściany była zniszczona i umazana krwią.

– Kiedy nastąpił wybuch? – spytał Garcia.

– Godzinę… może godzinę i kwadrans temu. Miałam spotkanie w budynku obok. Nagle rozległ się przytłumiony huk, a potem alarmy się rozszalały.

Huntera martwiła ilość rozmytej krwi i czarnych worków przykrywających ciała bądź ich części. Kostnica znajdowała się po przeciwnej stronie od miejsca wybuchu, a pojemniki, w których przechowywano ciała, wyglądały na nietknięte.

– Ile ciał było wyjętych? – spytał niepewnie Hunter.

Doktor Hove wiedziała, że Hunter zaczyna powoli łapać. Podniosła prawą dłoń z uniesionym palcem wskazującym.

Hunter głośno wypuścił wstrzymywane powietrze.

– Trwała sekcja – stwierdził raczej, niż spytał, czując, jak zimny dreszcz przebiega mu po plecach. – Sekcja doktora Winstona?

– Cholera. – Garcia potarł dłonią czoło. – Niemożliwe.

Doktor Hove odwróciła głowę, ale niewystarczająco szybko, żeby ukryć łzy.

Hunter przyglądał się jej jeszcze przez chwilę, zanim ponownie skierował wzrok na zdewastowany pokój. Czuł suchość w ustach i dławiący smutek. Znali się z doktorem Winstonem piętnaście lat. Doktor Winston był kierownikiem biura koronera, odkąd Hunter sięgał pamięcią. Pracoholikiem i doskonałym specjalistą. Zawsze starał się osobiście wykonywać wszystkie sekcje ofiar, które zmarły w nadzwyczajnych okolicznościach. Ale co najważniejsze, był dla Huntera niczym członek rodziny. Najlepszym przyjacielem, na którym mógł wielokrotnie polegać. Którego szanował i podziwiał jak mało kogo. Którego będzie mu szczerze brakować.

– W środku znajdowały się dwie osoby – głos doktor Hove się załamał. – Doktor Winston i jego dwudziestojednoletni asystent, Sean Hannay.

Hunter zamknął oczy. Cóż mógł powiedzieć?

– Zadzwoniłam, gdy tylko się dowiedziałam – dodała doktor Hove.

Na twarzy Garcii wciąż malował się szok. Widział wiele zwłok w swojej karierze, niejednokrotnie zmasakrowanych przez sadystycznych morderców, ale nigdy nie znał osobiście żadnej z ofiar. I choć poznał doktora Winstona zaledwie trzy lata temu, od razu się zaprzyjaźnili.

– A dzieciak? – spytał w końcu Hunter, a Garcia po raz pierwszy usłyszał, jak głos mu się łamie.

Doktor Hove pokręciła głową.

– Przykro mi. Sean Hannay kończył trzeci rok patologii na UCLA. Chciał zostać medykiem sądowym. Osobiście przyjęłam go na praktyki sześć miesięcy temu. – Jej oczy zwilgotniały. – Nawet nie miało go tam być. Tylko pomagał. – Doktor Hove przerwała i długo ważyła słowa, nim je wreszcie wypowiedziała: – To ja go poprosiłam, żeby wziął udział w sekcji. Bo to ja miałam asystować Jonathanowi.

Hunter zauważył, że pani doktor trzęsą się ręce.

– Okoliczności śmierci były niejasne – ciągnęła – a wtedy Jonathan zawsze prosi mnie o asystowanie. I zgodziłabym się, tylko że utknęłam na zebraniu i poprosiłam Seana o przysługę. – Z jej oczu wyzierało przerażenie. – To nie on miał dzisiaj zginąć. Tylko ja.

Rozdział 5

Hunter rozumiał to, co musiało się teraz dziać w głowie pani doktor. W pierwszych chwilach po wypadku instynkt samozachowawczy wziął górę i nie czuła nic prócz ogromnej ulgi. W końcu udało jej się przeżyć. Teraz do głosu dochodziły wyrzuty sumienia i jej własny umysł karał ją w najgorszy możliwy sposób. Gdyby tylko zebranie się nie przedłużyło, Sean Hannay wciąż by żył.

– To nie pani wina – zapewnił ją Hunter, doskonale wiedząc, że w takich chwilach takie słowa otuchy nie mają większego znaczenia. Żeby się jakoś z tym uporać, będą musieli zrozumieć, co tu się naprawdę wydarzyło.

Kiedy Hunter przekraczał próg pokoju sekcyjnego numer cztery, miał w głowie kotłowaninę myśli. Na razie nie potrafił z tego wszystkiego wyciągnąć żadnych sensownych wniosków. Nagle coś przykuło jego uwagę, zmrużył na chwilę oczy, a potem zwrócił się do doktor Hove:

– Nagrywacie czasem autopsje? – spytał, pokazując na leżący na podłodze przedmiot, który przypominał statyw.

Doktor Hove pokręciła głową.

– Bardzo rzadko i każdorazowo potrzeba oficjalnej zgody mojej albo… – przeniosła wzrok z Huntera na pokój – …kierownika biura koronera.

– Czyli doktora Winstona.

Doktor Hove skinęła głową z wahaniem.

– A myśli pani, że mógł nagrywać tę sekcję?

Doktor Hove zastanowiła się chwilę, a przez jej twarz przemknął cień nadziei.

– Istnieje taka szansa. Jeśli uznał sprawę za wystarczająco intrygującą.

– Nawet jeśli – wtrącił się Garcia – jak niby miałoby nam to pomóc? Kamera rozpadła się zapewne na milion kawałków jak wszystko inne. Rozejrzyjcie się dookoła.

– To nie do końca tak… – zaczęła powoli doktor Hove.

Obaj detektywi spojrzeli na nią pytająco.

– Pokoju sekcyjnego numer cztery używamy czasami jako sali wykładowej. To jedyne pomieszczenie, w którym można podpiąć kamerę do komputera głównego, co oznacza, że wszystkie obrazy są automatycznie zapisywane na jego twardym dysku. Żeby nagrać sekcję, wystarczy uruchomić kamerę, wpiąć ją do gniazdka i gotowe.

– Możemy sprawdzić, czy doktor Winston tak właśnie zrobił?

– Chodźcie za mną.

Doktor Hove zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę tych samych schodów, którymi zeszli w dół, i weszła z powrotem na parter. Znów minęli recepcję i przeszli przez szereg dwuskrzydłowych szklanych drzwi, które zaprowadziły ich do długiego, pustego korytarza. Na wysokości jakichś trzech czwartych jego długości skręcili w prawo. Na końcu korytarza znajdowały się pojedyncze drewniane drzwi z przeszklonym oknem. Gabinet doktor Hove. Kobieta przekręciła klucz w zamku, popchnęła drzwi, wpuściła policjantów do środka i natychmiast podeszła do komputera. Uruchomiła sprzęt, a detektywi stanęli nad nią wyczekująco.

– Tylko ja i doktor Winston mamy prawa administratorów i jako jedyni dostęp do nagrań zapisanych na dysku twardym komputera głównego. Sprawdźmy, czy coś tam jest.

Doktor Hove kilkoma kliknięciami myszki dostała się do odpowiedniego folderu. Zawierał trzy podfoldery o nazwach „Nowe”, „Wykłady” i „Autopsje”. W folderze „Nowe” znajdował się tylko jeden plik wideo. Utworzony przed godziną.

– Bingo. Jonathan rzeczywiście nagrał autopsję – doktor Hove przerwała i spojrzała na Huntera niepewnie. Instynktownie cofnęła też rękę od myszki.

– W porządku, pani doktor. Nie musi pani tego oglądać. Teraz już my się tym zajmiemy.

Doktor Hove wahała się przez chwilę.

– Muszę – odpowiedziała, klikając myszką. Monitor ożył i na ekranie wyświetliło się okno programu do odtwarzania filmów. Hunter z Garcią podeszli bliżej.

Jakość nagrania nie była najlepsza, ale wyraźnie widzieli ciało białej kobiety leżącej na stole sekcyjnym. Ujęcie zrobiono z góry, pod lekkim kątem i na niewielkim zbliżeniu, dlatego to stół zajmował większość kadru. Po prawej dało się jedynie dostrzec dwie sylwetki w białych fartuchach, ale tylko od pasa w dół.

– Da się trochę oddalić? – spytał Garcia.

– Tak został nagrany materiał – odpowiedział Hunter, kręcąc głową. – Nie mamy kontroli nad kamerą. Możemy tylko odtworzyć nagranie.

Jedna z osób widocznych na monitorze podeszła do głowy ofiary i dokładnie ją obejrzała. Nagle w kadrze pojawiła się twarz doktora Winstona.

– Nie ma dźwięku? – spytał Garcia, patrząc na poruszające się w ciszy usta doktora. – Jak to, nie ma dźwięku?

– Wbudowane w kamerę głośniki są kiepskiej jakości – wyjaśniła doktor Hove. – I zwykle nawet ich nie włączamy.

– Wydawało mi się, że patolodzy relacjonują w szczegółach poszczególne etapy sekcji.

– Zgadza się, ale nagrywamy je na własne dyktafony, a ten, którego używał Jonathan, wygląda zapewne jak cała reszta sprzętów w pokoju sekcyjnym numer cztery.

– Świetnie.

– Oczy: piwne, skóra zadbana, brak śladów przekłucia w uszach… – wyrecytował Hunter, zanim doktor Winston odwrócił się od kamery. – Cholera, już go nie widać.

– Potrafi pan czytać z ruchu ust? – pytanie zadała doktor Hove, ale Garcia wpatrywał się w Huntera z nie mniejszym zdziwieniem.

Hunter nie odpowiedział. Nie spuszczał wzroku z monitora.

– Gdzie nauczyłeś się czytać z ruchu ust? – spytał Garcia.

– Z książek – skłamał Hunter. Ostatnią rzeczą, na którą miał teraz ochotę, było opowiadanie o przeszłości.

Następnych kilka chwil oglądali nagranie w milczeniu.

– Jonathan przeprowadza rutynowe oględziny zwłok – potwierdziła doktor Hove. – Opisujemy wówczas wygląd zewnętrzny ofiary, oglądamy obrażenia i opisujemy pierwsze wrażenie. Szukamy też znaków szczególnych, które mogłyby pomóc w identyfikacji – ofiara trafiła do nas jako N.N.

Doktor Winston przerwał na moment, a na jego twarzy odmalowało się zdziwienie. Patrzyli teraz, jak jego asystent podaje mu latarkę. Schylił się i skierował strumień światła na zaszyte dolne partie ciała kobiety. Poruszał latarką w górę, dół i na boki. Wyglądał przy tym na zafrapowanego.

– Co on robi? – Garcia instynktownie pochylił głowę w bok, by lepiej widzieć.

Obserwowali, jak doktor Winston uderza w coś metalowym wskaźnikiem. Jego wargi się poruszyły i Garcia z doktor Hove automatycznie spojrzeli na Huntera.

– Coś metalowego – przetłumaczył Hunter. – Ale dalej nie wiem co to. Podaj mi, proszę, nożyczki do szwów i kleszcze.

– Miała coś w środku? – skrzywiła się doktor Hove.

Na monitorze doktor Winston odwrócił się od kamery i zaczął usuwać szwy. Hunter naliczył ich pięć. Doktor Winston włożył prawą rękę do pochwy ofiary.

Po chwili udało mu się wyciągnąć z niej przedmiot. Kiedy się odwrócił, w kadrze mignął zaledwie metalowy kawałek.

– A to co? – spytał Garcia. – Ktoś widział, co wyciągnął z ofiary?

– Nie jestem pewien – odpowiedział Hunter. – Poczekajmy, może się jeszcze odwróci do kamery.

Niestety, już się nie odwrócił.

W ciągu następnej sekundy nastąpił wybuch i obraz zniknął. Na ekranie pojawił się komunikat: Pokój numer cztery. Przerwana łączność.

Rozdział 6

Na dobrych kilka sekund zapanowała grobowa cisza. Pierwsza odezwała się doktor Hove:

– Bomba? Ktoś umieścił bombę w ciele ofiary? Co tu się, do diabła…?

Nikt jej nie odpowiedział. Hunter przejął tymczasem kontrolę nad komputerem i przewinął film. Kiedy uruchomił go ponownie, doktor Winston wyciągał właśnie rękę z ciała ofiary, w dłoni trzymał bliżej nieokreślony metalowy przedmiot. Spojrzenia wszystkich znów skupiły się na ekranie monitora.

– Nie widać dokładnie – odezwał się Garcia. – Za szybko przelatuje przed obiektywem. Da się to zwolnić?

– Nieważne, jak wyglądała – odpowiedziała osłupiała z przerażenia doktor Hove. – To była bomba. Kto, do diabła, zaszywa bombę w ciele ofiary, i po co? – Cofnęła się o krok i pomasowała sobie skronie. – Terroryści?

Hunter pokręcił głową.

– Już samo miejsce wyklucza atak terrorystyczny. Terroryści pragną ogromu zniszczeń i jak największej liczby ofiar w ludziach. Przykro mi, pani doktor, ale kostnica to nie centrum handlowe. A siła rażenia nie była nawet tak duża, by zniszczyć całe średnich rozmiarów pomieszczenie.

– Do tego – dodał Garcia bez cienia sarkazmu – większość tutejszych rezydentów i tak jest już martwa.

– To po co ktoś miałby umieszczać bombę w ciele ofiary? To zupełnie bez sensu.

– Jeszcze nie jestem w stanie odpowiedzieć pani na to pytanie – powiedział Hunter, nie spuszczając z niej wzroku. – Musimy być ostrożni. Zakładam, że nikt poza nami nie widział tego nagrania?

Doktor Hove skinęła głową potakująco.

– I niech tak zostanie – poprosił Hunter. – Jeśli do mediów trafi informacja, że morderca zaszył bombę w ciele ofiary, będziemy tu mieli za chwilę prawdziwy cyrk. Więcej czasu nam zejdzie na udzielaniu bezsensownych wywiadów i odpowiadaniu na głupie pytania niż na samym śledztwie. A nie możemy sobie pozwolić na marnowanie czasu. Pomijając nasz osobisty stosunek do całego zdarzenia, pamiętajmy, że jakiś psychol był wystarczająco świrnięty, żeby zamordować młodą kobietę i zaszyć w jej ciele bombę, w rezultacie zabijając również dwoje innych niewinnych ludzi.

Oczy pani doktor znów zaczęły wilgotnieć. Pracowała jednak z Hunterem przez ostatnie kilka lat przy niejednym śledztwie i nie było w szeregach policji detektywa, któremu ufałaby bardziej. Pokiwała głową, a Hunter po raz pierwszy dojrzał w jej oczach złość.

– Obiecaj mi tylko, że złapiesz tego skurwysyna.

Zanim detektywi opuścili biuro koronera, wstąpili jeszcze do laboratorium kryminalistycznego po dane zebrane dotąd przez ekipę techników. Wiedzieli, że na wyniki większości badań będą musieli poczekać, ale jako że Hunter nie miał okazji zobaczyć ciała w takim stanie, jak zostało ono znalezione, chciał zabrać chociaż raporty z miejsca zbrodni i zdjęcia. Na razie będą mu musiały wystarczyć.

Póki co dowiedział się tylko tyle, że ciało zostało znalezione osiem godzin wcześniej na zapleczu nieczynnego sklepu mięsnego we wschodnim LA. Policję zawiadomił anonimowy rozmówca. Nagranie rozmowy miał dostać później.

W drodze na miejsce zbrodni Hunter powoli przewertował dokumenty. Na zdjęciach widać było nagą kobietę leżącą na plecach na brudnym stole rzeźniczym. Nogi miała wyprostowane, ale nie były związane. Jedna ręka zwisała luźno wzdłuż blatu, druga spoczywała na piersi. Oczy miała otwarte, malowało się w nich to, co Hunter nieraz już widział – czysty strach.

Jedno ze zdjęć przedstawiało zbliżenie ust zaszytych grubą, czarną, przypominającą drut kolczasty nicią. Z ran spłynęły na brodę i szyję strużki zaschniętej teraz krwi, co znaczyło, że żyła, kiedy morderca zakładał jej szwy. Kolejna fotografia prezentowała zbliżenie dolnych części ciała. Pachwiny i wewnętrzna część ud również były umazane krwią, a okolica szwów opuchnięta, co stanowiło kolejne potwierdzenie tego, że zmarła dopiero kilka godzin po tym, jak ją zaszyto. Zanim nastąpił zgon, zaczęło się już bowiem wdawać zakażenie, choć to nie ono było przyczyną śmierci.

Hunter obejrzał zdjęcia miejsca zbrodni. W starym sklepie mięsnym panował okropny bałagan. Po podłodze walały się lufki do palenia cracku, stare strzykawki, zużyte kondomy i szczurze odchody. Ściany pokrywało graffiti. Ekipa techniczna znalazła na zapleczu tyle odcisków palców, jakby odbyła się tam niezła balanga. Właściwie w obecnej chwili tylko wyniki autopsji mogły rzucić jakieś światło na sprawę.

Rozdział 7

Kiedy Garcia podwiózł Huntera na miejsce zbrodni, gdzie zostawił on swój samochód, zastępy policji zdążyły już opuścić zdemolowany sklep mięsny. Pozostała żółta policyjna taśma rozwieszona dookoła budynku i pilnujący wejścia mundurowy.

Garcia wiedział, że Hunter będzie skrupulatnie szukał najdrobniejszych nawet śladów.

– Wrócę do biura i spróbuję podziałać ze zdjęciami i bazą osób zaginionych. Naszym priorytetem jest teraz ustalenie tożsamości ofiary – poinformował partnera.

Hunter kiwnął głową i wysiadł z samochodu.

Pokazawszy odznakę, wszedł do środka i po raz drugi zalała go fala smrodu, którego intensywność wzrosła chyba trzykrotnie.

Zamknął za sobą drzwi i nastały egipskie ciemności. Włączył latarkę i poczuł przypływ adrenaliny. Każdemu krokowi towarzyszył chrzęst miażdżonego szkła i mlaśnięcia podeszew przyklejających się do podłogi. Minął starą ladę wystawienniczą i skierował się na zaplecze. W pobliżu drzwi usłyszał bzyczenie much.

Pomieszczenie było przestronne i łączyło część sklepową z mroźnią. Hunter przystanął w progu, walcząc ze smrodem zgnilizny. Jego żołądek błagał go, by zawrócił, grożąc natychmiastowym wybuchem, przez co Hunter kaszlał i dławił się. Maseczka chirurgiczna, którą miał na twarzy, niewiele pomagała.

Strumieniem światła z latarki powoli ogarniał wnętrze. Na przeciwległej ścianie były dwa duże metalowe zlewy, a na prawo wysoki do samego sufitu metalowy regał. Po półkach biegały szczury.

Hunter się skrzywił.

– I jeszcze, cholera, szczury – przeklął. Nienawidził szczurów.

Natychmiast zalała go fala wspomnień.

W drodze powrotnej ze szkoły dwóch starszych chłopców zatrzymało go kiedyś i zabrało pudełko na drugie śniadanie z rysunkiem Batmana. Pudełko podarowała mu mama zaledwie kilka miesięcy przed śmiercią. Było jego najdroższym skarbem.

Chłopcy najpierw drażnili się z nim, przerzucając je między sobą, aż w końcu jeden z nich kopnął je w stronę studzienki kanalizacyjnej.

– Weź sobie, głucholu.

Śmierć matki była traumatycznym przeżyciem i dla Huntera, i dla jego ojca. Pogodzenie się z nią okazało się jeszcze trudniejsze. Ostatnie tygodnie choroby matki Hunter przesiedział w swoim pokoju, słuchając jej rozpaczliwych wrzasków, czując jej ból jak własny. Po jej śmierci Hunter zaczął mieć problemy ze słuchem. To była psychosomatyczna odpowiedź jego organizmu na żałobę. Problemy ze słuchem sprawiły, że stał się jeszcze łatwiejszym celem zaczepek. By jakoś przetrwać, nauczył się czytać z ust. Po dwóch latach słuch wrócił tak samo nagle, jak się pogorszył.

– Lepiej goń swoje pudełeczko, głucholu – krzyknął dryblas.

Hunter nie zawahał się ani chwili. Zbiegał po metalowej drabinie w dół, jakby od tego zależało jego życie. Jego napastnicy tylko na to czekali. Zasunęli pokrywę włazu i odeszli ze śmiechem.

Hunter znalazł pudełko na dnie, wspiął się z powrotem do góry, ale choć bardzo się starał, nie miał wystarczająco siły, by otworzyć właz. Zamiast panikować, zszedł jednak z powrotem na dół z postanowieniem, że skoro nie może wyjść tam, gdzie wszedł, będzie musiał poszukać innej drogi ucieczki.

Z pudełkiem pod pachą ruszył przed siebie tonącym w półmroku tunelem. Przeszedł zaledwie pięćdziesiąt metrów, brnąc przez cuchnące ścieki, kiedy poczuł, jak coś najpierw spada z sufitu na jego głowę, a potem uczepia się koszuli. Instynktownie chwycił to coś i odrzucił, jak najdalej potrafił. Kiedy uderzając w wodę, głośno pisnęło, Hunter już wiedział, co to.

Szczur tak duży jak jego pudełko na drugie śniadanie.

Hunter wstrzymał oddech i spojrzał na ścianę po prawej. W całości pokrywały ją szczury różnej wielkości i kształtów.

Poczuł dreszcze na plecach.

Bardzo powoli się odwrócił i spojrzał na ścianę po lewej. Jeszcze więcej szczurów. Mógłby przysiąc, że wszystkie patrzyły właśnie na niego.

Bez zastanowienia puścił się biegiem, rozpryskując wodę. Po jakichś stu pięćdziesięciu metrach dostrzegł metalową drabinkę. Wspiął się na górę, ale pokrywa ani drgnęła. Wrócił na dół i biegł dalej. Kolejne dwieście pięćdziesiąt metrów i kolejna drabinka. Tym razem miał więcej szczęścia. Była tylko do połowy zamknięta. Ze swoją szczupłą posturą nie miał problemu, by przecisnąć się przez szczelinę.

Do dziś miał to pudełko podarowane przez mamę. I od tamtej pory nie przepadał za szczurami.

Odsunął na bok wspomnienia, wracając do rzeczywistości i zaplecza opuszczonego sklepu mięsnego. Poza regałem jedynym meblem był stół rzeźniczy, na którym znaleziono nagie ciało kobiety. Stał niecałe dwa metry od drzwi znajdujących się w głębi mroźni. Przyglądał się blatowi przez dłuższą chwilę. Coś mu nie pasowało. Znajdował się za wysoko nad ziemią.

Zerknąwszy na podłogę, odkrył, że pod każdą z nóg ktoś podłożył cegły, które podniosły go o jakieś trzydzieści, może pięćdziesiąt centymetrów.

Tak jak na zdjęciach, po podłodze walały się brudne dywaniki, zużyte prezerwatywy i porozrzucane strzykawki. Wszedł do środka małymi krokami, przed każdym uważnie badając podłogę. Temperatura w środku była przynajmniej pięć stopni wyższa niż na zewnątrz i powoli czuł, jak pot zaczyna mu spływać po plecach. W miarę zbliżania się do blatu bzyczenie much stawało się coraz głośniejsze.

Pomimo much, przyprawiającego o mdłości smrodu i morderczego gorąca, Hunter się nie spieszył. Ufał, że ekipa techniczna dobrze wykonała swoją robotę, ale miejsce zbrodni mogło czasem powiedzieć o wiele więcej niż zebrane dowody. Jeśli umiało się czytać zaszyfrowane wskazówki, a w tym akurat Hunter był naprawdę dobry.

Po raz piąty powoli okrążył blat. Przez cały czas się zastanawiał, czy ofiara zmarła w tym pomieszczeniu, czy została tu jedynie podrzucona.

Hunter postanowił zająć miejsce ofiary. Wskoczył na blat, położył się w dokładnie takiej samej pozycji, w jakiej znaleziono kobietę, i zgasił latarkę. Leżał bez ruchu, pozwalając, by dźwięki, zapachy, gorąco i ciemność do głębi nim zawładnęły. Mokra od potu koszula kleiła mu się do ciała. Ze zdjęć pamiętał wyraz twarzy kobiety i malujące się na niej przerażenie.

Zapalił latarkę, ale nie ruszał się, obejmując wzrokiem graffiti na suficie.

Po chwili coś przykuło jego uwagę. Zmrużył oczy i usiadł, wpatrując się w kawałek sufitu dokładnie nad metalowym blatem. Dopiero po trzech sekundach zdał sobie sprawę z tego, na co właściwie patrzy.

– O Jezu!

Rozdział 8

Katia Kudrov wyszła z wanny i owinęła sięgające ramion ciemne włosy miękkim białym ręcznikiem. Jej pełną przepychu łazienkę w luksusowym apartamentowcu na ostatnim piętrze w zachodnim Los Angeles oświetlały płomienie świec zapachowych. Pomagały jej się odprężyć. A dzisiaj jak nigdy zależało jej na relaksie.

Właśnie dobiegła końca trasa koncertowa Orkiestry Filharmonii Los Angeles, w której Katia była koncertmistrzem pierwszych skrzypiec. Sześćdziesiąt pięć koncertów w ponad sześćdziesięciu miastach w siedemdziesiąt dni. Tournée okazało się spektakularnym sukcesem, ale wyczerpująca dyscyplina dała się we znaki. Katia była wykończona.

Muzyka wkroczyła w jej życie w dzieciństwie. Miała wtedy zaledwie cztery lata. Dokładnie pamiętała, jak dziadek próbował ją kiedyś utulić do snu w rytm koncertu skrzypcowego D-dur Czajkowskiego, a ona zamiast usnąć, zakochała się w otaczających ją dźwiękach. Nazajutrz dziadek podarował jej pierwsze skrzypce. Katia nie była niestety urodzoną skrzypaczką. Jej rodzice musieli latami znosić przeraźliwe, dzwoniące w uszach dźwięki, jakie wygrywała podczas wielogodzinnych ćwiczeń. Była jednak oddana muzyce, zdeterminowana i pracowita i w końcu zaczęła wyczarowywać iście anielskie melodie. Po wielu latach spędzonych w Europie wróciła do LA jakieś trzynaście miesięcy temu, kiedy zaproponowano jej stanowisko koncertmistrza w Orkiestrze Filharmonii Los Angeles.

Katia wyszła z łazienki i stanęła przed ogromnym lustrem w sypialni, przyglądając się swemu odbiciu. Rysy jej twarzy były niemal idealne – duże brązowe oczy, mały nos, wystające kości policzkowe i pełne usta złożone w perfekcyjny uśmiech. Pomimo swoich trzydziestu lat wciąż miała figurę cheerleaderki. Stanęła bokiem, wciągnęła brzuch i znów zerknęła w lustro. Chyba trochę przytyła. Prawdopodobnie po śmieciowym jedzeniu, jakie serwowano na licznych koktajlach. Pokręciła głową z dezaprobatą.

– Od jutra dieta i siłownia – wyszeptała, sięgając po różowy szlafrok.

Nagle zadzwonił stojący na szafce nocnej bezprzewodowy telefon. Zerknęła na niego z wahaniem. Niewiele osób znało jej numer domowy.

– Słucham – odebrała wreszcie po piątym sygnale. Wydawało jej się, że słyszy kliknięcie, jakby ktoś odebrał tę samą rozmowę na innym aparacie, w gabinecie, salonie albo kuchni.

– Jak się miewa moja ulubiona supergwiazda?

Katia się uśmiechnęła.

– Cześć tato.

– Cześć maleńka. Jak trasa?

– Fantastyczna, ale wykańczająca.

– No, ma się rozumieć. Czytałem recenzje. Rzuciłaś ich na kolana.

Katia znów się uśmiechnęła.

– Tak się cieszę na te dwa tygodnie bez prób, koncertów i, zwłaszcza, bez imprez. – Wyszła z sypialni i przystanęła na antresoli, z której rozciągał się widok na salon.

– Ale znajdziesz trochę czasu dla starego ojca, prawda?

– Zawsze mam dla ciebie czas, jeśli tylko nie jestem w trasie, tato. To ty jesteś wiecznie zajęty – odcięła się.

– Dobra już, dobra. Nie zaczynajmy od początku. – Mężczyzna zdusił chichot. – Coś ci powiem. Poznaję po głosie, że jesteś zmęczona. Połóż się dzisiaj wcześniej, a jutro wyskoczymy razem na lunch.

Katia się zawahała.

– Jaki lunch masz na myśli? Z serii „weźmy po kanapce, zaraz muszę lecieć” czy porządny trzydaniowy posiłek przy wyłączonych komórkach?

Leonid Kudrov był jednym z najsłynniejszych producentów telewizyjnych w USA. Jego spotkania lunchowe rzadko trwały dłużej niż pół godziny, o czym Katia doskonale wiedziała.

Na chwilę zapanowała cisza i tym razem Katia dałaby sobie rękę uciąć, że słyszy kliknięcie.

– Tato, jesteś tam jeszcze?

– Jestem, maleńka, i wybieram bramkę numer dwa.

– Ale ja mówię poważnie, tato. Jeśli mamy zjeść porządny lunch, nie ma odbierania telefonów i nie zaczynasz się zbierać po półgodzinie.

– Żadnych komórek, obiecuję. Wyczyszczę popołudniowy grafik. I możesz wybrać knajpę.

Tym razem Katia uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– W porządku. To może umówmy się o pierwszej w Mastro’s Steak House w Beverly Hills.

– Doskonały wybór – zgodził się ojciec. – Zarezerwuję stolik.

– I nie spóźnisz się, obiecujesz, tato?

– Oczywiście, że się nie spóźnię, kochanie. Jesteś moją supergwiazdą, pamiętasz? Muszę lecieć. Mam bardzo ważny telefon.

Katia pokiwała głową.

– A to ci nowość.

– Wyśpij się dobrze, maleńka. Widzimy się jutro.

– Do jutra, tato. – Rozłączyła się i wrzuciła słuchawkę do kieszeni szlafroka.

Zeszła po schodach do salonu, a następnie do kuchni. Miała ochotę na kieliszek wina dla rozluźnienia. Wyciągnęła z lodówki butelkę Sancerre. Kiedy zaczęła szperać w szufladzie w poszukiwaniu korkociągu, telefon w kieszeni zadzwonił ponownie.

– Słucham.

– Jak się miewa moja ulubiona supergwiazda?

Katia zaniemówiła.

Rozdział 9

– Tylko nie mów, że już odwołujesz spotkanie, tato – jęknęła Katia.

– Tato?

Katia dopiero teraz zdała sobie sprawę, że głos w słuchawce nie należy do jej ojca.

– Kto to? – spytała.

– Nie jestem twoim tatusiem.

– To ty, Phillipie?

Phillip Stein był nowym dyrygentem filharmonii Los Angeles i byłym kochankiem Katii. Sypiali ze sobą przez ostatnie cztery miesiące, ale pod koniec trasy, jakieś trzy dni temu, potwornie się pokłócili. Phillip zakochał się w Katii po uszy i chciał, żeby z nim zamieszkała. Katia lubiła Phillipa, ale siła jej uczuć była nieporównywalnie mniejsza. Nie była gotowa na tego rodzaju zaangażowanie, nie teraz. Delikatnie podsunęła pomysł, żeby odpoczęli od siebie przez kilka dni, chciała zobaczyć, jak się sprawy potoczą. Phillip nie przyjął tego zbyt dobrze. Dostał napadu złości, a wieczorem dał swój najgorszy koncert w życiu. Od tamtej pory nie rozmawiali ze sobą.

– Phillip? A kim jest Phillip? Twoim chłopakiem? – spytał głos w słuchawce.

– Z kim rozmawiam? – spytała ponownie, tym razem ostrzej.

Cisza.

Katia, nie wiedzieć czemu, czuła, jak jeżą jej się włosy na karku.

– Chyba pomylił pan numer.

– Nie wydaje mi się. – Mężczyzna zdusił chichot. – Dzwonię pod ten numer codziennie od jakichś dwóch miesięcy.

Katia z ulgą wypuściła powietrze.

– No to teraz już mamy pewność, że pomylił pan numer. Wyjeżdżałam ostatnio i dopiero co wróciłam.

Cisza.

– Nic się nie stało – upewniła grzecznie rozmówcę. – Odkładam słuchawkę, żeby mógł pan zadzwonić pod dobry numer.

– Nie rób tego – odpowiedział mężczyzna spokojnym głosem. – Nie pomyliłem numeru. Odsłuchiwałaś automatyczną sekretarkę, Katio?

Jedyny aparat z automatyczną sekretarką znajdował się na blacie w głębi kuchni. Zakryła dłonią słuchawkę i ruszyła w jego kierunku. Wcześniej nie zauważyła migającej czerwonej lampki. Sześćdziesiąt wiadomości.

Katia wstrzymała oddech.

– Kim jesteś? Skąd masz ten numer?

Kolejny zduszony śmiech.

– Jestem… – znów kliknięcie na linii. – Nazwałbym siebie fanem.

– Fanem?

– Fanem z możliwościami. Możliwościami, dzięki którym łatwo zdobyć wszelakie informacje.

– Informacje?

– Wiem, że jesteś fantastycznym muzykiem. Najbardziej na świecie kochasz swoje skrzypce Lorenzo Guadagniniego. Mieszkasz w zachodnim LA, w apartamentowcu na najwyższym piętrze. Twoim ulubionym kompozytorem jest Czajkowski. Uwielbiasz jeździć swoim jaskrawoczerwonym mustangiem w wersji cabrio – przerwał na chwilę. – A jutro jesteś umówiona z ojcem na pierwszą w Mastro’s Steak House w Beverly Hills. Twoim ulubionym kolorem jest róż, zresztą tak jak szlafrok, który masz na sobie. I właśnie zamierzałaś nalać sobie kieliszek wina.

Katię zmroziło.

– No to jak? Jestem prawdziwym fanem, Katio?

Katia instynktownie wyjrzała przez okno, choć doskonale wiedziała, że mieszka zbyt wysoko, by ktoś mógł ją w ten sposób podglądać.

– I nie podglądam cię przez okno – prychnął.

Światło w kuchni zgasło, a głos, który usłyszała, po chwili nie dobiegał już ze słuchawki telefonu.

– Jestem tuż za tobą.

Rozdział 10

Noc w noc bezsenność kradła Hunterowi prawie cztery godziny snu. Wczoraj ukradła mu sześć.

Zaczął mieć problemy ze spaniem w wieku siedmiu lat, po śmierci matki. Budził się w środku nocy sam w pokoju z uczuciem dławiącej tęsknoty, zbyt smutny, by ponownie zasnąć, zbyt wystraszony, by zamknąć oczy, zbyt dumny, by płakać. Hunter dorastał wśród klasy robotniczej w południowym Los Angeles. Jego ojciec nigdy się ponownie nie ożenił i nawet przy dwóch etatach ledwo dawał radę utrzymać siebie i dorastające dziecko.

By odgonić złe sny, Hunter zajmował głowę czymś innym – zachłannie czytał. Pożerał książki, jakby to one miały mu przynieść pocieszenie.

Zawsze odstawał od swoich rówieśników. Nawet w dzieciństwie jego mózg szybciej rozwiązywał problemy. W wieku lat dwunastu, po przejściu szeregu egzaminów i testów, jakim poddała go ówczesna szkoła w Compton, trafił do Mirman w Mulholland Drive w zachodnim Los Angeles, placówki, która kształciła dzieci wybitnie uzdolnione.

Jednak nawet rozszerzony program nowej szkoły nie wykorzystywał w pełni jego możliwości.

Hunter zaliczył cztery klasy w dwa lata i w wieku lat piętnastu, ku ogólnemu zdziwieniu wszystkich nauczycieli, ukończył szkołę średnią. Na podstawie licznych rekomendacji został warunkowo przyjęty na wydział psychologii Uniwersytetu Stanforda.

Na studiach również szło mu fenomenalnie i w wieku dwudziestu trzech lat uzyskał doktorat z analizy zachowań kryminalnych i biopsychologii. Wtedy jednak jego świat ponownie rozpadł się na kawałki. Podczas napadu na bank zginął jego ojciec, który pracował tam jako ochroniarz. Koszmary i bezsenność powróciły ze zdwojoną siłą i już go nie opuściły.

Hunter stał przy oknie w salonie i patrzył bezmyślnie w dal. Czuł piasek pod powiekami, a pulsujący ból, tlący się z tyłu głowy, szybko się rozprzestrzeniał. Nieważne jak bardzo się starał, nie potrafił wyrzucić z głowy obrazu młodej kobiety. Jej przerażonych oczu, jej spuchniętych, zaszytych warg. Czy obudziła się na blacie rzeźniczym i próbowała krzyczeć? To dlatego nici wokół ust wbiły się tak głęboko w skórę? Czy w panice próbowała je rozerwać? Czy była przytomna, kiedy morderca umieścił w niej bombę, a następnie ją zaszył? Kolejne pytania zalewały jego umysł niczym fale.

Hunter mrugnął i twarz kobiety zastąpiła twarz doktora Winstona i obrazy z nagrania sekcji zwłok – szeroko otwarte w przerażeniu oczy lekarza, kiedy zdał sobie wreszcie sprawę, co trzyma w dłoniach, kiedy zrozumiał, że śmierć po niego przyszła i nie ma od niej żadnej ucieczki. Hunter zamknął oczy. Jego przyjaciel zginął. A on nie miał pojęcia dlaczego.

Do rzeczywistości przywróciła go wyjąca gdzieś w oddali policyjna syrena. Cały aż się zatrząsł z wściekłości. To, co zobaczył na suficie zaplecza sklepu mięsnego, zmieniało wszystko. Ta bomba była przeznaczona dla kobiety i nikogo więcej. Doktor Winston, jego drogi przyjaciel, niemal członek rodziny, zmarł na skutek zbiegu okoliczności. Tragicznego zbiegu okoliczności.

Hunter poczuł narastający ból w prawym ramieniu. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że zacisnął pięść tak mocno, że krew nie mogła do niego dopłynąć. Poprzysiągł sobie, że niezależnie od wszystkiego ten skurwysyn zapłaci mu za to, co zrobił.

Rozdział 11

Ze względu na delikatny charakter śledztwa detektywów przeniesiono z trzeciego na piąte piętro Centrum Parkera, siedziby wydziału zabójstw policji przy North Los Angeles Street. Pokój bez problemu mieścił dwójkę policjantów, ale z tylko jednym małym oknem na południowej ścianie był odrobinę klaustrofobiczny. Kiedy Hunter wszedł do środka, Garcia studiował zdjęcia z miejsca zbrodni przypięte do dużej magnetycznej tablicy przy biurku partnera.

– Utknęliśmy z identyfikacją – westchnął Garcia, kiedy Hunter uruchamiał komputer. – Ekipa techniczna wykonała kilkanaście zbliżeń szwów, ale tylko na jednym zdjęciu widać jej całą twarz. I jak widzisz, fotografia nie jest najlepszej jakości.

Zdjęcie zrobiono pod kątem i lewa strona twarzy ofiary była właściwie niewidoczna.

– Poza nagraniem nie mamy żadnych zdjęć z sekcji zwłok – ciągnął Garcia. – Nawet jeśli założymy, że pochodziła z sąsiedztwa sklepu, nie możemy przecież chodzić od domu do domu ze zdjęciem kobiety, której zaszyto usta. Wystraszymy tylko wszystkich na śmierć. I na pewno ktoś da cynk do mediów. – Odsunął się od tablicy.

– Baza osób zaginionych? – spytał Hunter.

– Kontaktowałem się z nimi wczoraj, ale ich oprogramowanie do rozpoznawania twarzy nie poradzi sobie ze szwami i opuchlizną. Nawet jeśli nasza ofiara znajduje się w bazie, nie uda nam się jej odnaleźć na podstawie tego zdjęcia. Potrzebujemy lepszego.

– Portret pamięciowy?

Garcia przytaknął, zerkając na zegarek.

– Portrecisty jeszcze nie ma, informatyków też nie. Ale wiemy, że potrafią zdziałać cuda w Photoshopie, więc cała nadzieja w nich. Będą jednak potrzebowali czasu.

– Nie mamy czasu – odpowiedział Hunter.

Garcia potarł podbródek.

– Wiem, stary, ale bez raportu z sekcji zwłok, profilu DNA albo jakichś znaków szczególnych, które pomogłyby w ustaleniu jej tożsamości, jesteśmy w czarnej dupie.

– Od czegoś musimy zacząć, a na razie możemy zacząć jedynie od bazy osób zaginionych – odpowiedział Hunter, odwracając się od komputera. – Będziemy musieli we dwóch przeglądać ręcznie kartotekę, zanim specjaliści dostarczą nam jakieś nowe zdjęcia.

– My we dwóch? Ręcznie? Odwaliło ci? Wiesz, ile ludzi ginie codziennie w Los Angeles?

Hunter kiwnął głową.

– Średnio około ośmiuset, ale możemy zawęzić wyszukiwanie do tego, co już wiemy: biała kobieta, brunetka, piwne oczy, wiek między dwadzieścia siedem a trzydzieści trzy lata. Wnioskując po długości blatu i pozycji, w jakiej znaleziono ciało, mogła mieć od metra pięćdziesięciu kilku do metra siedemdziesięciu. Zacznijmy od kobiet, które zaginęły w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Jeśli nic nie znajdziemy, będziemy się cofać w czasie.

– Zaraz się za to zabieram.

– Co z odciskami palców?

Garcia pokręcił szybko głową.

– Rozmawiałem z kryminalistykami. Od wczoraj sprawdzają je w Krajowym Systemie Automatycznej Identyfikacji Daktyloskopijnej. Na razie bez skutku. Nie ma jej najwyraźniej w bazie.

Hunter podejrzewał, że tak właśnie będzie.

Garcia nalał sobie filiżankę kawy ze stojącego na stoliku ekspresu.

– Znalazłeś coś jeszcze w sklepie mięsnym?

Hunter przesłał sobie na skrzynkę mejlową zrobione wczoraj telefonem zdjęcie sufitu. Kiedy zdjęcie się otworzyło, kliknął ikonkę „drukuj”.

– Tak. To – powiedział, podając Garcii wydruk.

– Graffiti? – spytał Garcia, przyglądając się fotografii.

Hunter kiwnął głową.

– Zrobiłem to zdjęcie, leżąc w tej samej pozycji, w której została znaleziona ofiara.

– Położyłeś się tam? – Garcia zmarszczył czoło zdziwiony i zerknął pytająco na brudny stół rzeźniczy, ale nie czekał na odpowiedź. – Co niby powinienem tu zobaczyć?

– Napis wkomponowany w graffiti, Carlosie. Szukaj charakterystycznych liter.

Po chwili Garcia wreszcie dojrzał to, o czym mówił Hunter, i cały zesztywniał.

– A niech to…

Wśród plejady kolorów i kształtów czaiły się cztery wyrysowane czarnym sprayem słowa: MASZ TO W SOBIE.

Rozdział 12

Zanim Garcia zdążył o cokolwiek dopytać, do pokoju wparowała bez pukania kapitan Blake.

Została szefem wydziału zabójstw policji Los Angeles dwa lata temu po odejściu na emeryturę długoletniego wcześniejszego kapitana, Williama Boltera. To sam Bolter rekomendował ją zresztą na to stanowisko, ku niezadowoleniu długiej listy chętnych. Była intrygującą kobietą – elegancką, atrakcyjną, z długimi ciemnymi włosami i tajemniczym spojrzeniem, które niczego nie zdradzało. Na przekór sceptykom szybko wyrobiła sobie opinię konkretnej, silnej i bezkompromisowej. Mało kogo się bała, nie pozwalała wchodzić sobie na głowę i nie miała oporów, by uderzać do najwyższych rangą polityków i oficjeli, jeśli sprawę uznała za słuszną. W ciągu zaledwie kilku miesięcy zaskarbiła sobie szacunek i zaufanie wszystkich detektywów ze swojego zespołu.

Jej przyjaźń z doktorem Winstonem sięgała daleko wstecz – znali się ponad dwadzieścia lat. Wiadomość o jego śmierci była niczym uderzenie obuchem. Chciała natychmiast poznać odpowiedzi.

Wchodząc do środka, zauważyła skupienie na twarzy Garcii. Uniosła brwi:

– Co się stało? Już coś mamy?

Garcia podał jej wydruk.

– Ze sklepu mięsnego.

Podobnie jak Garcia nie dostrzegła napisu od razu.

– I że niby co mam tu zobaczyć?

Garcia wskazał jej palcem kolejne litery.

Kapitan spojrzała pytająco na Huntera.

– I to było napisane na ścianie sklepu mięsnego?

– Na suficie. Dokładnie nad miejscem, gdzie leżała ofiara.

– Ale cały sufit jest w graffiti. Skąd wiesz, że akurat ten napis ma coś wspólnego z naszą ofiarą?

– Z dwóch powodów. Nie przypomina reszty graffiti. To odręcznie napisana wiadomość. Po drugie litery są dużo wyraźniejsze od pozostałych rysunków. Świeża farba.

Kapitan ponownie spojrzała na wydruk.

Hunter przystanął na moment, a po chwili zaczął czegoś wściekle szukać na swoim biurku.

– Czego szukasz? – spytała kapitan Blake.

– Płyty z wczorajszym nagraniem sekcji zwłok. Chcę coś sprawdzić. – Znalazł ją wreszcie i natychmiast włożył do komputera.

Gdy na ekranie pojawiło się okienko programu, przewinął do miejsca, gdy doktor Winston wyciąga bombę z ciała ofiary. Jego program do odtwarzania filmów nie miał opcji oglądania poklatkowego, musiał więc klikać myszką powoli, polując na konkretną scenę. Obejrzał wybrany fragment kilka razy i wreszcie zwrócił się do Garcii i pani kapitan:

– Jest odwrócony tyłem do kamery, więc pozostaje nam zgadywać, kiedy dokładnie nastąpił… Ale zwróćcie uwagę na ruch ręki doktora Winstona… O tutaj.

Wszyscy wbili wzrok w monitor.

Hunter dwukrotnie przewinął, puszczając im ten sam fragment.

– Coś jak szarpnięcie – zgodził się Garcia. – Jakby coś nagle puściło.

– Dokładnie – potwierdził Hunter. – Ma ktoś stoper?

Garcia podwinął rękaw i pokazał na swój zegarek.

– Mierz. Gotowy? Zaczynaj. – Hunter nacisnął „play”.

Filmik urwał się dokładnie dziesięć sekund później.

– Mechanizm opóźniający detonację o dziesięć sekund? – spytała kapitan. – Jak w granacie?

– Coś w tym stylu.

– Ale większość granatów trzeba aktywować ręcznie – wtrącił Garcia. – Kto tego aktywował?