Chrześcijaństwo w ujęciu biblijnym nie jest koncepcją doktrynalną ani zorganizowanym systemem religijnych obrzędów, nakazów czy zakazów. Jego sensem oraz najgłębszą istotą jest osobisty związek człowieka z Chrystusem, PANEM Niebios i Ziemi. Również w ujęciu religioznawczym biblijne chrześcijaństwo nie jest religią, ponieważ – wg definicji z tej dziedziny nauki – religią jest zespół przekonań i obrzędów, które człowiek powinien praktykować w celu zyskania przychylności swojego bóstwa, wyrażającej się w postaci błogosławieństwa wiecznego życia lub innych oczekiwanych i pożądanych korzyści. Nie tym zajmuje się biblijne chrześcijaństwo. Ono koncentruje się na przekazie tego, co Jedyny Bóg, Prawdziwy PAN i Wiekuisty Władca Niebios, suwerennie i samodzielnie dokonał w Jezusie Chrystusie, aby umożliwić człowiekowi wieczną społeczność z sobą samym. Mówi więc ono o działaniu Świętego Boga w stosunku do upadłego człowieka, który w żaden sposób nie jest w stanie pokonać przepaści grzechu oddzielającego go od Najwyższego. W przeciwieństwie do biblijnego chrześcijaństwa, które zainicjowane przez Chrystusa stało się we wszelkich kategoriach absolutną nowością, wszelkie systemy religijne funkcjonowały i funkcjonują wg zawsze jednakowego schematu, tzw. modelu świątynnego (więcej w Komentarzu NPD Świątynny model religijności a biblijne chrześcijaństwo).

Redakcja NPD ma głęboką nadzieję, że to nowe, dynamiczne wydanie Pisma świętego będzie służyło zrozumieniu Bożego dzieła oraz wprowadzeniu każdego czytelnika w osobistą relację z Chrystusem i umocnieniu w Nim. Zrobiliśmy wszystko, co było w naszej mocy, aby tekst NPD był nie tylko wierny merytorycznie przekazowi myśli zawartych w oryginalnych tekstach Bożego Słowa, spisanych w językach hebrajskim, aramejskim i greckim, ale także łatwo zrozumiały dla współczesnego czytelnika, który nie ma przygotowania egzegetycznego czy teologicznego. Mamy oczywiście pełną świadomość, że bez pomocy Bożego Ducha nasza praca nie przyniesie żadnego duchowego owocu. Dlatego modlimy się, żeby Duch Świętego Boga, to znaczy Duch Chrystusa, osobiście przemawiał do każdego czytelnika NPD i prowadził go do zrozumienia oraz pełnienia woli Niebiańskiego Ojca.

Cała Biblia jest jednym wielkim świadectwem o Jezusie Chrystusie. Stary Testament jest zapisem Bożych zapowiedzi przyjścia Jezusa i przygotowaniem ludzi na to wydarzenie. Nowy Testament, a w zasadzie Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie, jest z kolei zapisem ziemskiego życia, misji i nauczania Jezusa, a także tego, jak informacja o dziele, którego On dokonał, została zaniesiona przez Jego wysłanników i uczniów do wszystkich narodów Ziemi. W komentarzach i przypisach redakcyjnych staraliśmy się zwracać na to szczególną uwagę.

Redakcja NPD

Niniejszy przekład został zrealizowany metodą dynamicznych ekwiwalentów znaczeniowych na podstawie Novum Testamentum Graece 1975 oraz 1993 (German Bible Society, Stuttgart), z uzupełnieniami z The Greek New Testament (United Bible Society, New York 1975) oraz wykorzystaniem niektórych perykop z wybranych manuskryptów bizantyjskich.

Dzieło nie jest wynikiem pracy jednego czy kilku tłumaczy, lecz zostało zrealizowane metodą redakcyjnego opracowania zebranych materiałów z wykorzystaniem szerokiej gamy źródeł, do których należały etymologiczne przekłady interlinearne oraz liczne słowniki i komentarze biblijne.

Redakcja:

Zespół Wydawnictwa NPD

Korekta:

Anna Palusińska i Zespół Wydawnictwa NPD

Skład:

Fixpoint Krzysztof Rudnik

Projekt okładki:

Radosław Krawczyk

Redaktor naczelny:

Piotr Wacławik

Copyright © 2018 by Wydawnictwo NPD

All rights reserved. Wszelkie prawa tłumaczenia zastrzeżone.

Ta publikacja, ani żadna jej część, nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do Wydawnictwa NPD,

ul. Polnej Róży 1, 02–798 Warszawa

e-mail: redakcja@BibliaNPD.pl

Cytowanie Nowego Przekładu Dynamicznego jest dozwolone pod warunkami sprecyzowanymi przez prawo polskie i międzynarodowe oraz w określonym przez nie zakresie. W celu prawidłowego wskazania źródła należy po cytacie podać jego adres biblijny, a następnie dodać skrót NPD, jak to pokazuje przykład: 2 Kor 2,17 (NPD) lub (2 Kor 2,17 NPD).

Więcej informacji na stronach:

http://www.BibliaNPD.pl

http://www.NPDBible.com

ISBN 978-83-63828-32-5

Skład wersji elektronicznej:
Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

WSTĘP

Drodzy Czytelnicy,

przekład Listu do Galatów (NPD) jest przeznaczony dla osób, które nie są objęte jakąkolwiek opieką eklezjalną. Z tego powodu ma on szczególną postać i jest dość nietypowy, jak na polskie warunki kulturowe. Chociaż nosi on nazwę Nowy Przekład Dynamiczny, to w istocie, z uwagi na użycie potrójnego kryterium ekwiwalentów dynamicznych (semantycznego, merytorycznego i kontekstualnego), można śmiało nazwać go przekładem o potrójnej naturze dynamicznej. Co więcej, w redakcji tekstu zastosowaliśmy znany z tradycji hebrajskiej targumiczny styl translacji, co w polskiej tradycji przekładów biblijnych jest przedsięwzięciem całkowicie nowatorskim. Więcej szczegółowych informacji na temat tej metody przekładu, jego formy i stylistyki znajdą Państwo na końcu publikacji – w „Wyjaśnieniach metodologicznych NPD”.

Potrzeba realizacji takiego właśnie tłumaczenia Bożego Słowa zrodziła się z kontaktów członków Zespołu NPD ze zwykłymi ludźmi, którzy w czasie rozmów ewangelizacyjnych wielokrotnie zgłaszali potrzebę dysponowania przystępnym tłumaczeniem Biblii, które będzie zrozumiałe nie tylko dla specjalistów, ale także dla zwykłych zjadaczy chleba. Dla wielu ludzi język i styl współczesnych tłumaczeń Biblii są ciągle poważną barierą w dotarciu do istoty przekazu Pisma św. Inną trudnością, z jaką zmagają się odbiorcy wielu tradycyjnych przekładów, jest dość powszechne ich zorientowanie na kultywowanie religijności. A przecież chrześcijaństwo w swej źródłowej, biblijnej formie nie jest religią, a więc nie powinno być obciążane typowym dla systemów religijnych zespołem obrzędów i ceremonii. Oddawanie Bogu czci powinno – zgodnie ze słowami Jezusa – odbywać się „w duchu i w prawdzie”, gdyż „takich czcicieli chce mieć Ojciec” (J 4,23). Życie chrześcijańskie powinno więc być codziennym, prostym i szczerym, osobistym związkiem ze zmartwychwstałym Chrystusem, a nie systemem pielęgnującym obrzędowy ceremonializm. Innymi słowy, ma być tego rodzaju życiem, w którym ludzki duch jest poddany Bożemu Duchowi Uświęcenia, a ludzka dusza poddana Prawdzie Bożego Słowa, która objawiła się na świecie w widzialny sposób w osobie Chrystusa (por. J 1,14). Takiego życia chce dla nas Jezus, więc tego powinniśmy się trzymać, aby pełnić wolę Boga. Rozumiejąc możliwe zagrożenia, staraliśmy się nie wpaść w pułapkę nadmiernego przywiązania do starotestamentowej koncepcji religijności, co mogłoby negatywnie odcisnąć się na klarowności przekazu Nowego Testamentu. Dlatego dołożyliśmy wszelkich starań, aby unikać interpretowania nauczania Jezusa i Jego Apostołów przez pryzmat religijnego ceremonializmu, gdyż sam Jezus nigdy nikogo do niego nie zachęcał.

Mamy nadzieję, że Nowy Przekład Dynamiczny Nowego Testamentu, który nazwaliśmy Dobrą Wiadomością o ratunku w Chrystusie, wraz z bogatym i wnikliwym niekonfesyjnym komentarzem, przygotowanym we współczesnym języku i nowoczesnej formie, stanie się dla Państwa dobrym źródłem osobistego poznania Boga i Jego woli.

Wydawca

List do Galatów

Autor księgi

Paweł z Tarsu (Apostoł mógł mieć wówczas ok. 46–47 lat).

Czas powstania księgi

Wiele przesłanek (np. Ga 4,13) wskazuje, że list powstał po drugiej wizycie Apostoła w Galacji, o której czytamy w Dz 18,23. Mógł to być rok 53 lub 54, a więc ok. 17–18 lat po nawróceniu się Pawła. Z całą pewnością list ten został napisany przed Listem do Rzymian.

Miejsce powstania księgi

Być może była to Antiochia syryjska (miasto leżące blisko obecnej granicy syryjsko-tureckiej), z której Paweł wyruszył na swą trzecią wyprawę misyjną. List mógł też zostać napisany w Efezie, gdzie Apostoł zatrzymał się w czasie tej wyprawy.

Adresaci księgi

Ten list był skierowany do wierzących zamieszkujących tereny Galacji (obecnie środkowej Turcji, w okolicach Ankary) leżące na północ od Antiochii pizydyjskiej.

Kontekst spisania księgi

Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie szybko rozprzestrzeniała się po Syrii i Azji Mniejszej. Niesiona była głównie przez chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Z czasem przyłączali się do nich nowi wierzący, niebędący Żydami. Paweł, który sam wcześniej był ortodoksyjnym wyznawcą judaizmu, należącym do stronnictwa faryzeuszy, teraz nauczał, że w Chrystusie pochodzenie etniczne nie ma już żadnego znaczenia, a liczy się jedynie osobista wiara (zaufanie okazane Bogu w Chrystusie). Głosił, że ufając Chrystusowi, Żydzi zostają uwolnieni od „przekleństwa” Prawa Mojżeszowego (Ga 3,10), a nieŻydzi stają się, z uwagi na wiarę w Chrystusa, takim samym ludem Bożym, jakim wcześniej była społeczność Izraela, która, zgodnie z zamysłem Boga, była pierwociną całego ludu Bożego (por. Jr 3,2). Teraz, w Chrystusie, wszyscy wierzący są jednym ludem. Jednak takie nauczanie nie podobało się wielu nawróconym Żydom. Z jednej strony uwierzyli oni, że Jezus z Nazaretu jest obiecanym Mesjaszem, lecz z drugiej – nie mogli się pogodzić ze świadomością, iż w Chrystusie nie mają już wyłączności na miano Bożego ludu, którym Izrael niezwykle szczycił się dotąd. Trudno było im pogodzić się z tym, że w Chrystusie liczy się tylko zaufanie do Boga, a etniczne pochodzenie nie gwarantuje żadnej szczególnej pozycji. Tego samego wcześniej nauczał Jezus np. w Mt 12,50; Mk 3,35; Łk 8,21; J 8,39-45. Dla Żydów wierzących w Chrystusa szczególnym wyzwaniem był fakt, iż jedyną drogą do zachowania więzi z rodzinami, które odrzucały Jezusa, było podtrzymywanie tradycji przodków. Aby w tych relacjach nie eskalować konfliktów, nawróceni Żydzi często unikali radykalizmu, wnoszonego do życia przez naukę Jezusa. Dlatego w rodzinach unikali przyznawania się do krzyża Chrystusowego, a więc jawnego wyznawania chrześcijaństwa. To dwoiste myślenie tworzyło w nich napięcie pomiędzy byciem prawdziwym uczniem Chrystusa a byciem religijnym Żydem (który z mlekiem matki wysysał absolutne przekonanie, iż zbawienie dostępne jest tylko dla Żydów oraz prozelitów i dokonuje się jedynie przez dokładne wypełnianie przepisów Prawa Mojżeszowego). W konsekwencji zaczęli oni „uzupełniać” Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie elementami Prawa Mojżeszowego, szczególnie tymi, które najbardziej podkreślały etniczne pochodzenie Jezusa.