Tytuł oryginału: No soy un monstruo

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Korekta: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Zdjęcie wykorzystane na okładce

© VT_studio/Shutterstock

© Carme Chaparro, 2017
Translation rights arranged by DOS PASSOS Agencia Literaria.
All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2019

© for the Polish translation by Agnieszka Rurarz

ISBN 978-83-287-1130-3

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2019

FRAGMENT

Dla Berny, Lai i Emmy za to, że dały mi tyle szczęścia.

Dla mamy. Za wszystko.

Dla ojca

Now they’d come so far,

and they’d waited so long,

just to end up caught in a dream

where everything goes wrong.

Bruce Springsteen, The price you pay

Rozorać ziemię całą chcę zębami,

chcę ją mozolnie przegryźć piędź po piędzi,

z żarliwą złością rozgryźć najzwyczajniej.

By cię odnaleźć, chcę przekopać ziemię

i ucałować twą szlachetną czaszkę,

oddech ci wrócić i przywrócić ciebie.

Miguel Hernández, Elegía (fragment)

Tego dnia trzeba było znów spróbować.

Nie chodziło o obojętnie jakie dziecko.

Trzeba wybrać starannie. Bo inaczej miesiące wyczekiwania, pracy i układania w głowie całego planu nie zdałyby się na nic.

I nie powiodłoby się to, czemu plan miał służyć. Czy się uda, czy nie, zależało od dziecka wybranego po południu.

Więc to nie mogło być dziecko wybrane przypadkowo.

Przede wszystkim uważnie się przyglądać. To kluczowe w całym misternym planie i to nie mogło się nie powieść. Nie tym razem.

Na przykład ten chłopiec. Wygląda na jakieś pięć lat, może na trochę więcej. Czy to on? Ileż nerwów mnie to kosztuje!

Aczkolwiek gdy się lepiej przyjrzeć, to jednak on się nie nadaje.

Jest już trochę za duży i za posłuszny. Trzyma się kurczowo matczynej dłoni i stale spogląda w górę, żeby się upewnić, że matka jest przy nim, że ta dłoń jest częścią jej ramienia, a ramię częścią jej ciała zwieńczonego głową. Póki tak jest, jego świat trwa uporządkowany.

Może nie przestanie płakać. I spędzi dzień bez ruchu, zwinięty w kłębek, umierając ze strachu.

Nie nadaje się.

Trzeba szukać dalej.

A może dziewczynka? Zbyt ryzykowne. Za dużo małych księżniczek. A tu trzeba kogoś odważnego. Dziecka, które poczuje się superbohaterem.

Tam stoi jakiś chłopiec. Co mówi jego ubranie? Na przykład buciki, jakie nosi, coś sugerują. Niezbyt wysoki, ale ma na pewno cztery lata, może pięć. I właśnie puścił się matczynej ręki. Co tam zobaczył? Co zwróciło jego uwagę?

Może się nada? Może.

Może dziś dopisze mi szczęście.

Na samą myśl aż się oblizuję.

A jednocześnie umieram ze strachu.

Od drugiego wejrzenia mam pewność, że to on.

Ten chłopiec będzie wybawieniem.

Zaczyna się gra.

Tym razem na dobre.

To punkt bez odwrotu.

1.
INÉS

W amerykańskich filmach zawsze są donuty. One zawsze pierwsze zdradzają, że to spotkanie ludzi uzależnionych. Od alkoholu. Od miłości. Od klęski. Kiedy kamera przesuwa się po wnętrzu pomieszczenia oświetlonego smętnym światłem neonu i cuchnącego starym moczem – odór moczu nie przenika przez ekran, ale wyczuwasz go, dociera do twoich nozdrzy, kwaśny i przyprawiający o mdłości, jakbyś wetknął nos w publiczny urynał – wiesz, że za chwilę ktoś wyzna wstydliwe, ukrywane fakty ze swojego życia.

Ale my jesteśmy w Hiszpanii, a tutaj na spotkaniach terapeutycznych nie ma donutów. Przynajmniej nie grozi nam, że zostaniemy Anonimowymi Diabetykami. Jeżeli trafisz do jakiejś grupy wsparcia oznaczonej skrótem AUC – Anonimowi Uzależnieni od Czegośtam – to najprawdopodobniej tragedia, którą przeżywasz, jest tak ogromna, że uczestnictwo w terapii staje się alternatywą dla samobójstwa. Ostatnią rzeczą, jakiej próbujesz przed zamknięciem się w domu z butelką dobrej whisky i dwiema fiolkami tych pastylek, które miały ci pomóc przezwyciężyć depresję – tak przynajmniej zapewniał lekarz. Ale nie. Nie pomagają.

Wszyscy ci, którzy są tutaj dzisiaj ze mną, pragnęliby umrzeć. Lepiej umrzeć, niż siedzieć w tej sali. Lepiej nawet siedzieć w samym piekle – na które niektórzy uważają, że zasłużyli – niż tu i teraz.

Coś musiało ich tu przyciągnąć. Zapewne jakaś dziwna mieszanina poczucia winy, cierpienia, wściekłości i woli przeżycia. To ostatnia rzecz, jaka ich łączy z życiem, bo wszyscy oni wiedzą, że lepiej byłoby dla nich, gdyby umarli. Jak ja. Choć tego nie byłam jeszcze świadoma. Nie na tym etapie tej historii.

Rozejrzyjmy się po sali. Na przykład ten mężczyzna, łysy i krępy, ma na sobie bluzę należącą chyba do kogoś młodszego o trzydzieści lat i spodnie kogoś o dwadzieścia lat starszego. Jakby sam składał się z części pochodzących od różnych osób. Nie jest nawet w stanie otworzyć oczu. Od jak dawna nie potrafi na niczym skupić wzroku? Od jak dawna nie stawia jednej stopy przed drugą, bo chce dokądś dojść, tylko bezwolnie pozwala im się nieść? Od jak dawna niczego nie przyjmuje – nawet szklanki wody – mimo że tak naprawdę chce ją przytrzymać, jego mózg przesłał wyraźne polecenie: chce ci się pić, wyciągnij rękę, rozstaw palce, ujmij szklankę, podnieś ją do ust, napij się? Gdybyśmy mogli zajrzeć do jego głowy, zobaczylibyśmy, że zapanowała w niej jedna wielka pustka, próżnia, w której bez przerwy rozbrzmiewają te same fale, rozbijając się kolejno o wnętrze czaszki. Czasami wydaje się, że w tym oku cyklonu, którym jest jego umysł, utrzymuje się jakiś przebłysk światłej myśli – nie wie, nie pamięta, nie ogarnia – ale to zaledwie złudzenie, że wiatr osłabł i niebo ponownie jest bezchmurne. Atmosfera, w jakiej żyje, nie daje mu chwili wytchnienia. To twoja wina. To twoja wina. Nie zasługujesz, żeby żyć.

Albo ta młoda dziewczyna z tłustymi włosami i w spodniach tak wielkich, że zmieściłaby się cała w jednej nogawce. Od jak dawna nie postrzega siebie jako istoty ludzkiej? Widzę, że przyciska do siebie torebkę tak kurczowo, że krew niemal nie dociera do dłoni, jakby ten przedmiot był jej jedynym łącznikiem z życiem i bez niego, bez możliwości uczepienia się go, miałaby wpaść bezpowrotnie w czarną dziurę, z której usiłuje się wydostać. Co jej się przytrafiło? To niemal dziecko. Powinno mi być jej żal.

No a co ja tutaj robię? Co robię pośród tych zbolałych dusz, choć nie mam potrzeby tu być? Mój wydawca – tak, do diabła, mam wydawcę – wymyślił, że takie spotkanie terapeutyczne to doskonały pomysł na znalezienie inspiracji do kolejnej książki. Po światowym sukcesie Gęstego lasu, mojej pierwszej powieści, ciągle namawia mnie, żebym znowu coś napisała.

Czasami ogarnia mnie tak silna obsesja, że jestem gotowa uwierzyć, iż udziela się ona ludziom, z którymi codziennie się stykam. Ostatnio wydaje mi się, że sprzątaczki z biura spoglądają na mnie wrogo, popychając swoje wózki wyładowane toksycznymi detergentami. Stwórz kolejną książkę. Stwórz kolejny sukces. Stwórz kolejną maszynkę do robienia pieniędzy.

Na szczęście istota ludzka nie posiadła jak dotąd umiejętności telepatycznych.

Początkowo było delikatnie, subtelnie, kulturalnie. Teraz mam wrażenie, że mój wydawca byłby zdolny do wszystkiego, bylebym tylko znalazła pomysł na nowy bestseler. Czasami zastanawiam się, jak daleko zdołałby się posunąć, żeby tylko zasugerować mi główny wątek. I im dłużej powtarzam, że nosiłam w sobie tylko tę jedną książkę i że nigdy nie zdołam napisać niczego więcej, on – a właściwie oni, całe wydawnictwo – upierają się, że potrafię, że muszę tylko wiedzieć, gdzie kliknąć, żeby zmienić swojego macbooka w generator tekstów cierpiący na biegunkę. Ale ja nie mam pomysłów. Miałam jeden i koniec. Jedna książka i koniec.

I właśnie dlatego wylądowałam tutaj, ażeby mój wydawca na jakiś czas zostawił mnie w spokoju. Jak uwierzy, że nad czymś pracuję, uspokoi się.

Ale nie jest mi łatwo robić takie rzeczy. Zawsze istnieje ryzyko, że ktoś mnie rozpozna. A to mnie nie urządza. Nie teraz i nie tutaj. Jeśli się wyda, kim jestem, nie pozwolą mi tu zostać. Już wcześniej zdarzało mi się wykorzystywać różne przebrania, peruki i akcesoria. Dzisiaj też założyłam ciemne szkła kontaktowe i perukę z krótkimi blond włosami. Z żółtawym podkładem pod makijaż i odrobiną fioletowego korektora pod oczami sprawiam wrażenie jakiejś kruchej istoty emanującej smutkiem.

Co doskonale współgra z tutejszą atmosferą.

Lecz chociaż zdarzało się, że brano mnie za kogoś innego, zawsze zdradza mnie jeden szczegół: głos. Jest tak charakterystyczny, że nie mogę z nim nic zrobić. Każde „s” na końcu wyrazów wyślizguje mi się z gardła w tak specyficzny sposób, jakbym nie mogła w porę powstrzymać tej głoski, która wycieka mi przez zęby niczym czekoladowa polewa na kulkę lodów. Czaszsz. Sukceszsz. Nawet mój logopeda nie umiał tego skorygować. Co więcej, uważa, że to moja specyficzna cecha wymowy, która składa się na osobowość. Więc będę musiała siedzieć cicho. Przynajmniej podczas dzisiejszej sesji.

Na całe szczęście nie ma tutaj donutów, które ułatwiłyby zebranym zwierzenia. Dobrze też, że prowadzący spotkanie jest punktualny i od razu przechodzi do rzeczy. A może po prostu nie bardzo mu się uśmiecha być tutaj i chce jak najszybciej skończyć, oddalić się od tych dusz zakotwiczonych w piekle, żeby przypadkiem nie pociągnęły go za sobą.

– Czy możecie, proszę, zajmować miejsca? – pyta łagodnym tonem psycholog.

Sprawdziłam go przed przyjściem tutaj. Ma konto na Facebooku: wyłącznie zdjęcia potraw, madryckich ulic i paru książek. Podręcznikowy przykład singla. Smutnego singla. Mam nadzieję, że pójdzie mi z nim łatwo, gdybym musiała wyciągnąć od niego jakieś informacje.

– Czy możecie zajmować miejsca?

Zatem siadamy.

Nie patrząc na siebie. Skuleni w sobie. Wstydzący się samych siebie. A może wstydzimy się tego, czego mamy wysłuchać, jak jakieś stare plotkary wyciągające uszy w stronę konfesjonału. Pałające rumieńcem rozkoszy i zawstydzenia.

– Dziś Lucía ma nam coś do opowiedzenia, prawda?

Dziewczyna z torebką zaczyna mówić.

A ja nie powinnam była słuchać tego, co właśnie miała nam opowiedzieć.

2.
ANA

– Mówisz, że jak się nazywa?

– Arén. Ana Arén. Stare wygi nazywają ją „Cenzurka z czerwonym paskiem”.

– Bo taka dobra?

– Ha, ha, ha! Cii, mów ciszej. O ile wiem, nikt z tej komendy jej nie próbował. Nie, nazwano ją tak od inicjałów: A.A., sam wiesz. Jak ocena w ratingu, jak szóstka na egzaminie. – Luis Arcos miał oczy jak spodki, gdy obiema rękami kreślił w powietrzu kształty i wypukłości pani nadinspektor.

– Szóstka? Ja bym jej dał dziewiątkę. Ma po prostu skandaliczny tyłek – stwierdził José Barriga, który z racji własnej sylwetki przynoszącej zaszczyt jego nazwisku[1] od dnia, gdy ukończył lat dwadzieścia, nie był raczej najwłaściwszą osobą do wyrażania opinii na temat cielesnych atrybutów kogokolwiek.

– Ty jesteś nowy, tak? – doleciał go czyjś głos. Agentka Charo Domínguez słyszała całą rozmowę i nie mogła się powstrzymać. – Chcesz dobrej rady? Dostaniesz gratis. Nie patrz na jej tyłek. Patrz na stopy. Przypatrz się dobrze. Myślisz, że są małe? To poczekaj, aż cię jedną z nich kopnie, a zapewniam cię, że zatęsknisz za kopytami osła ze swojej wsi. Nadinspektor Arén okazuje w takich kwestiach swój legendarny zły charakter. Lepiej nie kuś losu, chłopie.

– Już się dość nakusiłem, pozwalając się kopać po jajach – zaśmiał się agent Barriga, świeży nabytek jednostki policyjnej, nie pojmując nic z tego, co mu przekazała nowa koleżanka. – Nawet nie wiecie, co czuję na widok przełożonej w stroju roboczym.

– Panienki, przestańcie się śmiać niczym hieny – usłyszeli. Zdecydowanie zbyt wiele osób przysłuchiwało się całej rozmowie. – A ty to kto? Nowy?

– Eee – wyjąkał Barriga na widok naszywek, które pojawiły się przed jego oczami. – Eee, panie komisarzu, tak, panie komisarzu, tak.

– Coś takiego, chłopie, na dodatek się jąkasz?

– Eee, panie komisarzu, nie chciałem…

– Dosyć, wystarczy – uciął komisarz Bermúdez. – Nie chcę używać nieparlamentarnych wyrażeń o tej porze. Lekarz mi zabronił. To szkodzi mojemu zdrowiu. A jak szkodzi mojemu, to i waszemu. Wy dwoje migiem do sali odpraw. I to zaraz. A ty – spojrzał złośliwie na nowego – uważaj, żeby cię nie usłyszała pani nadinspektor, bo wtedy nie zostanie ci skóry na dupie nawet tyle, żeby ją umyć patyczkiem do uszu. Jasne?

Sala odpraw śmierdziała stęchlizną. Tak naprawdę śmierdział nią cały budynek. Przez całe lata w jego strukturę wnikał pot i inne wydzieliny ciał dziesiątek agentów i aresztantów, którzy się przez niego przewinęli.

Podobno wszystkie komisariaty cuchną podobnie, ale to nie do końca prawda. Pewnie inaczej Melitonowi Manzanasowi, specjaliście od tortur, a inaczej terroryście, który wpadł w jego ręce. Inaczej wystraszonemu nowicjuszowi, a inaczej staremu wydze, obeznanemu ze strachem po jaja. Poza tym każdy komisariat ma swój specyficzny odór. W jednych człowiekowi zbiera się na wymioty od smrodu tytoniu i niemytych nóg, którego nie usunie żaden odświeżacz powietrza. W innych wciąż jeszcze można wyczuć woń wody kolońskiej Varón Dandy, której używali agenci i którą wciąż jeszcze można znaleźć w szafkach niektórych starych wyg. Jeszcze inne cuchną odorem potu nagromadzonym od czasów ich budowy.

Wszystkie jednak mniej lub bardziej cuchną strachem.

Komenda policji, gdzie pracuje Ana Arén, cuchnie ponadto perwersją. Ze ścian unosi się smrodek starego satyra przyłapanego na czyhaniu pod szkołą. Budynek znajduje się w dzielnicy willowej, aczkolwiek kiedy go wznoszono sześćdziesiąt lat wcześniej, był jeszcze otoczony ruderami; nie brakowało tam szkół i zarośli, w których można było się ukryć, by podglądać, samemu nie będąc widzianym. Cii, cii, mamrotali zboczeńcy, gdy sam widok dzieci nie wystarczył im, by dość się podniecić, i musieli dodatkowo zwrócić na siebie uwagę maluchów. Im bardziej malcy byli przerażeni, tym im lepiej stawał. Tak, tak, tak.

W latach siedemdziesiątych Hiszpania miała na głowie inne problemy niż ten, ale dla Luisa Bermudeza była to sprawa osobista. Od czasu rozpoczęcia pracy w policji Bermúdez widział niejedną taką zboczoną świnię. I to nimi brzydził się najbardziej. Udusiłby ich wszystkich własnymi rękami: za tymi buźkami niewiniątek, co to niby muchy nie skrzywdzą, za tępym wzrokiem zdechłej ośmiornicy ukrywali się niekiedy najaktywniejsi deprawatorzy dzieci. W ostatnich latach komisarz dowodził technologiczną walką z tymi potworami. Jako jeden z pierwszych policjantów w Hiszpanii zdał sobie sprawę, że zboczeńcy przestali ukrywać się w zaroślach i w samochodach i przyczaili się w sieci, za programami informatycznymi chroniącymi ich IP i adresy, przez co tak trudno ich namierzyć. Jeszcze zanim z hiszpańskich komisariatów poznikały wszystkie egzemplarze maszyny do pisania Olivetti, Bermúdez ściągnął do siebie największych speców informatycznych w korpusie policji. Wykłócał się o stworzenie grupy agentów buszujących w internecie w poszukiwaniu dewiantów już wtedy, gdy modemy podłączało się do sieci przez gniazdka telefoniczne i płaciło się za każdą minutę połączenia.

Rotacja była olbrzymia. Niewielu policjantów wytrzymywało wieczorne powroty do domu, podczas których towarzyszyły im wizje dzieci poddawanych wszelkim seksualnym perwersjom, trudnym do wyobrażenia nawet dla chorych umysłów. Takie obrazy nigdy nie znikają z myśli. Nie sposób ich zapomnieć. Agent zaangażowany w walkę z internetową pedofilią jest w niej ubabrany na zawsze, a jego mózgu nie da się całkowicie zresetować.

Upłynęło już wiele lat od chwili, gdy komisarzowi Bermudezowi odebrano kontrolę nad grupą informatycznych szpicli i przeniesiono jednostkę do madryckiej centrali w Canillas. Nazwano ją pompatycznie BTD – Brygadą Technologiczno-Dochodzeniową – co potem przemianowano na JTD – Jednostkę Technologiczno-Dochodzeniową. Agenci, którzy tam trafiali, poświęcali czas już nie tylko na wykrywanie pedofilów, jak w początkach działalności grupy. Teraz cała światowa przestępczość funkcjonowała w sieci. Cała obecna na ziemi zgnilizna, okrucieństwo i deprawacja sprowadzały się do zer i jedynek przekazujących wszelkie zło z prędkością światła.

Ana Arén, nadkomisarz dowodząca jednostką do spraw nieletnich w madryckiej Służbie Pomocy Rodzinie[2], oparła się o brzeg jednego ze stołów ustawionych z tyłu sali. Ze skrzyżowanymi nogami i ramionami sprawiała wrażenie zrelaksowanej. Nie lubiła siadać z przodu. Z głębi wszystko widać lepiej. Życie można obserwować dokładniej, jeśli stworzy się odpowiednią perspektywę i mocno skupi wzrok na kierunku odwrotnym niż ten, w którym patrzą wszyscy. Czasami sama reakcja oka przyniesie więcej informacji niż to, co się widzi.

– Cześć, pani nadinspektor. – Obok Any usadowiła się Charo Domínguez.

– Cześć, Charo. Jak ci idzie adaptacja w nowej placówce?

– Nie takiej znowu nowej, Ano, jestem tu już czwarty miesiąc – odparła zapytana, popijając z termosiku, z którym wkraczała codziennie do komendy, oryginalną mieszankę herbaty, mleka i miodu. – Zaczekaj, aż poznasz nowego. Przyłapałam go, jak komentował twój tyłek.

Ana wolała zmienić temat. Nie miała ochoty się obrażać.

– Jak możesz codziennie pić to paskudztwo?

– I kto to mówi! Ktoś, kto już do śniadania popija coca-colę. Fakt, niezły środek do przetkania przewodu pokarmowego – zaśmiał się ktoś za jej plecami.

Podinspektor Javier Nori podszedł do nich szybkim krokiem. Dotarł na dyżur lekko spóźniony. Policzki miał jeszcze nieco zaczerwienione, oznaka jakiegoś wysiłku. Pewnie wyszedł pobiegać, zatonął w rozmyślaniach i stracił poczucie czasu, pomyślała Ana. Nie ma rady.

– Powtarzasz ciągle tę samą śpiewkę, Nori, nawet Shazam już ją rozpoznaje – odparła. – A jak cię ktoś odrywa od biegania i od komputerów, to wszystko cię dziwi, biedny Biczysku.

Biczyskiem ochrzcili podinspektora Javiera Noriego koledzy z jego pierwszej placówki, komisariatu w Strefie II w Barcelonie, w okolicy Ramblas, bo stanowił prawdziwy bicz na złodziei na motocyklach w rejonie Ciutat Vella. Stworzył pierwsze cyfrowe archiwum przestępstw popełnianych w mieście przez posiadaczy jednośladów i miał je zawsze przy sobie, w jednym z pierwszych palmtopów[3], które się pojawiły na rynku i które w połowie lat dziewięćdziesiątych kosztowały więcej, niż dziś trzeba zapłacić za komputer.

– Przysięgam, Ano, że jeśli kiedykolwiek ktokolwiek z tej jednostki usłyszy, jak mnie przezywasz, moja zemsta będzie bezlitosna. – Nori pokazał gestem, że poderżnąłby swojej szefowej gardło.

– Biczysko? Nazywają cię Biczysko? – Charo zaniosła się śmiechem i niemal upuściła termos ze swoją miksturą.

– A ty, Pałacowa Panienko, lepiej siedź cicho, bo i dla ciebie znajdę przezwisko, w tym też jestem dobry. Nie tylko bieganiem i komputerami żyje człowiek.

Ana wyciągnęła Charo z ochraniania „pałaców”, jak w policji określało się ambasady i konsulaty. Dziewczyna umierała z nudy, chroniąc obcych dyplomatów i ich rodziny. Podczas niekończących się wart sterczała na ulicy, strzegąc nie tylko rezydencji, ale także całego ekosystemu luksusu, w jakim obracali się dyplomaci. Spotkały się z Aną przypadkiem na jakiejś konferencji na temat bezpieczeństwa i Ana od razu dostrzegła, że młoda policjantka ma dobrze poukładane w głowie i zależy jej na pracy. Potrafiła tego dowieść. W ciągu kilku miesięcy stała się jednym z najlepszych oficerów śledczych w komendzie. Miała niesamowitą umiejętność łączenia faktów.

– Nori, a ty nie tęsknisz aby za twoimi dżihadystami? – spytała Charo. – Bo ja za swoimi dyplomatami jakoś nie. Ani trochę. A tym bardziej za ich dzieciakami. Przez nie zarywaliśmy całe noce.

– Proszę o ciszę – przerwał rozmowy komisarz usadowiony po drugiej stronie stołu. – Mam ważną sprawę. Wracam z zebrania komisarzy.

Podczas gdy koledzy rozsiadali się, gdzie mogli, Ana przymknęła oczy i wciągnęła w nozdrza zapach strachu, którym przez lata nasiąkły ściany. Dzięki niemu pamiętała, gdzie jest i na czym polega jej praca. Przenosił ją do początków, do fundamentów jej policyjnego powołania, do tego, co naprawdę się liczy, a co niekiedy ginęło gdzieś w codziennej gównianej rutynie.

– Bardzo proszę wszystkich o ciszę – upomniał zebranych komisarz Bermúdez. – A więc słuchajcie, czekają nas zmiany.

Zapadła cisza. Zmiany. Magiczne słowo. Wystrzał, przy którym wszyscy otwierają uszy i zamykają usta, w oczekiwaniu, aby ich nie dosięgnął. Są i tacy, którzy instynktownie pochylają się lekko w prawo lub w lewo, aby kula ich nawet nie drasnęła. Ale komisarz nie zdążył oddać strzału. Bo nagle rozdzwoniły się wszystkie komórki. A to na każdym komisariacie policji oznacza złe wieści.

Zawsze.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] Barriga (hiszp.) – brzuch (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

[2] Servicio de Atención a la Familia.

[3] Palmtop, PDA (od ang. personal digital assistant) – komputer kieszonkowy.

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz