Spis treści

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

PODZIĘKOWANIA

MATERIAŁY DODATKOWE

DODATKOWA SCENA PRZEDSTAWIONA Z PUNKTU WIDZENIA CONNORA

PLAYLISTA

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Split Second

Przekład: Monika Nowak
Redaktor prowadząca: Maria Zalasa
Redakcja: Grzegorz Krzymianowski
Korekta: Karolina Pawlik, Natalia Jóźwiak

Copyright © 2013 by Kasie West
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-836-2
Wydanie I, Łódź 2019

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Hannah, Autumn, Abby i Donovana,
wypełniających każdy dzień moimi
ulubionymi wspomnieniami

ROZDZIAŁ 1

Addie: Spotkajmy się później u mnie. O ile jeszcze żyję.

Mój samochód stał na samym końcu parkingu i strasznie mi się do niego spieszyło. Miałam paskudny dzień, jak zresztą wszystkie w pierwszym tygodniu po powrocie do szkoły po aferze z Dukiem, wykorzystującym mnie palantem. Z tym, że cichły rozmowy, kiedy wchodziłam do klasy, jeszcze jakoś sobie radziłam. Ale do szału doprowadzały mnie pełne współczucia spojrzenia. Wcale ich nie potrzebowałam. Przy odrobinie szczęścia w czasie rozpoczynających się właśnie ferii zimowych ludzie o wszystkim zapomną. Jeśli nie, Laila może zaaplikować całej szkole amnezję. Ach, zbiorowa amnezja, moja pierwsza radosna myśl tego dnia.

Zeszłam z chodnika i zbyt późno zdałam sobie sprawę, że w ogóle się nie rozejrzałam. Rozległ się pisk opon i odruchowo uniosłam ręce, szykując się na uderzenie. Uderzenie, do którego nie doszło. Przynajmniej na razie. Motocykl wpadł w poślizg i sunął w moją stronę w zwolnionym tempie. Tak powoli, że bez problemu zdążyłam mu się usunąć z drogi. Connor, motocyklista, pozwolił swemu pojazdowi przewrócić się na chodnik, po czym się spod niego wyczołgał. Wokół mojej głowy unosiły się odłamki szkła z potłuczonego lusterka. Uniosłam rękę i dotknęłam jednego z nich palcem wskazującym. Niczym cegła upadł na asfalt, gdzie kołysał się w przód i w tył – najszybciej poruszający się fragment świata wokół mnie – aż w końcu znieruchomiał.

Connor powoli zdjął z głowy kask i obrócił się wokół własnej osi, omiatając spojrzeniem ziemię. Jego ruchy stawały się stopniowo coraz szybsze, aż w końcu nie sprawiał już wrażenia, jakby znajdował się pod wodą. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, na jego twarzy pojawiło się uczucie ulgi.

– Addie, myślałem, że w ciebie uderzyłem. Jechałem przecież prosto na ciebie.

– Nic mi się nie stało. – Przynajmniej nie w sensie fizycznym. Nie miałam pojęcia, co się ze mną dzieje na poziomie umysłowym. Moja zdolność od zawsze była taka sama – potrafiłam zobaczyć, jakie skutki przyniesie konkretny wybór. Zasadniczo widziałam przyszłość. A nawet dwie przyszłości. To się nigdy nie zmieniało. Było przewidywalne.

Aż do teraz.

Teraz moja zdolność płatała mi figle. Bywało, że czas wokół mnie zwalniał. Tak się właśnie stało przed tygodniem w domu Bobby’ego, ale zbagatelizowałam ten fakt, uznając, że to odosobniony przypadek, że doszło do tego pod wpływem wyjątkowego stresu. Bobby coś mówił o ekstremalnych emocjach. A przecież nie co dzień ktoś próbował cię zabić. Tamtego dnia wszystko było dziwne – czas, który zwolnił, przypominająca Sprawdzenie wizja z Trevorem w szpitalu. Dłużej jednak nie mogłam obarczać winą tamtych emocji. Dzisiaj przecież nikt nie groził mi śmiercią. Zerknęłam na leżący na boku motocykl. Cóż, a może jednak…

Poczułam w szyi ukłucie bólu, który zaczął promieniować do głowy. Starając się nie krzywić, przycisnęłam dłonie do skroni, postępując zgodnie z umysłowym wzorcem uśmierzania bólu. Na próżno.

– Na pewno nic ci nie jest? – zapytał Connor. – Bo wyglądasz, jakbyś miała zaraz puścić pawia.

– Na pewno. Przykro mi z powodu twojego… – Już miałam powiedzieć „motocykla”, kiedy zobaczyłam, że w naszą stronę biegnie Duke.

Odwróciłam się na pięcie i tak szybko, jak tylko pozwoliła mi pękająca z bólu głowa, ruszyłam w stronę auta.

– Co się stało? – usłyszałam, jak pyta Connora.

– Prawie w nią wjechałem. Powinienem był wjechać. W jednej sekundzie tam stała, w drugiej zniknęła.

Jeszcze trzydzieści kroków i znajdę się w samochodzie. Ułożyłam odpowiednio kciuk, by otworzyć drzwi bez zbędnej zwłoki. Ból głowy w końcu zelżał, więc przyspieszyłam. Ale w tym momencie rozległ się za mną głos Duke’a.

– Addie.

– Nie. – Słaba odpowiedź, ale tylko taka wydostała się z moich ust.

– Stała ci się krzywda?

W mojej głowie pojawiło się mnóstwo odpowiedzi, jakich mogłam udzielić na to pytanie: Nie tak duża, jak ta, którą ty mi wyrządziłeś. Nie tak duża, jak ta, którą ja ci wyrządzę, jeśli jeszcze bardziej się zbliżysz. A co cię to obchodzi? Liczyłeś na to, że będziesz jedynym źródłem bolesnych zdarzeń w moim życiu?

Oczywiście nic z tego nie wypowiedziałam na głos. Pozwoliłam mu wierzyć, że mnie nie skrzywdził. Że w ogóle go nie lubiłam. Że kiedy za pomocą swojej zdolności przestał manipulować moimi emocjami, zniknęło wszystko, co do niego czułam. I tego będę się trzymać, choćby nie wiem co. Dzięki tej wersji zachowam choć odrobinę godności.

– Nie. – Dotarłam do samochodu. Otworzyłam drzwi, które stały się barierą między nami, kiedy odwróciłam się w jego stronę. – Nic mi nie jest. – Na potwierdzenie tego dorzuciłam uśmiech.

– Dzisiejsze plotki były naprawdę ostre. Przykro mi. Niedługo ucichną. – Uśmiech, który nie schodził mu z twarzy, sprawił, że jego słowa zabrzmiały niczym wstęp do jakiegoś żartu. Niestety, najpewniej byłam puentą, którą później opowie swoim kumplom: No i wtedy znowu się we mnie zadurzyła. Ba-dum-bum.

Przeczesał palcami zmierzwione jasne włosy, odsuwając je z czoła, dzięki czemu błękit jego oczu wydawał się jeszcze bardziej intensywny.

– Nadal nikomu nie powiedziałaś, tak?

No i proszę, oto powód, dla którego nie dawał mi spokoju. Wiedziałam coś, co mogło go zniszczyć – otóż był Kontrolerem Nastroju. Wszyscy uważali, że Duke Rivers, gwiazda futbolu, to Telekinetyk, dzięki czemu w ogóle mógł należeć do drużyny. A dokładniej – mógł być rozgrywającym, bo trener obsadzał tę pozycję wyłącznie Telekinetykami. Przez to właśnie spojrzenia, jakie posyłano mi od tygodnia, pełne były współczucia i litości: wszyscy pewnie zakładali, że byłam biedną dziewczyną, pozbawioną silnej woli, aby oprzeć się urokowi Duke’a. Gdyby wiedzieli, że nie miałam wyboru…

– Zawarliśmy umowę. Twoi kolesie mają przestać robić krzywdę graczom z Normalnego Świata, a ja nie zdradzę twojego sekretu. Ta umowa nadal obowiązuje?

Skinął głową.

– Ale uważasz, że i tak powinienem o tym powiedzieć.

Tak!

– W ogóle mnie to nie obchodzi.

Wsiadłam do samochodu i trzasnęłam drzwiami. Nie patrz na niego, Addie, po prostu uruchom samochód i stąd odjedź. Odwróciłam się, chcąc wycofać. Jeśli przejadę mu po stopach, to będzie jego wina. Kiedy wyprostowałam kierownicę, wytrzymałam i nie zerknęłam, czy nadal tam stoi. Po prostu odjechałam. Może teraz, kiedy Duke Rivers się przekonał, że nie zdradzę jego sekretu, w końcu da mi spokój.

* * *

Otulona muzyką, leżałam w zupełnym bezruchu. Wpatrywałam się w wypisane na suficie słowa, udając, że gdzieś pośród tych cytatów znajduje się odpowiedź na pytanie, co powinnam zrobić ze swoim życiem. Po godzinie wgapiania się w sufit doszłam do wniosku, że kilka słów wydaje się ciemniejszych. Przeczytałam je więc. Życie. Inny. Czasami. Jedz.

Kiepska pomoc.

Drzwi się otworzyły i do pokoju weszła Laila.

– To Journey? Rozpaczasz przy ich piosenkach? – Zapaliło się światło. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że przez mój bezruch wcześniej zgasło. – Jest kilka współczesnych zespołów, przy których utworach jak najbardziej można płakać.

Potarłam oczy. Było aż tak oczywiste, że mazałam się przez całe popołudnie?

– Nikt tak nie śpiewa o miłości jak Journey. – Puchowa kołdra nadęła się wokół mnie, jakby powoli próbowała mnie całą połknąć. Nieszczególnie się przed tym wzbraniałam.

Mnóstwo było rzeczy, które powinnam zrobić: pranie, półgodzinna medytacja, spakowanie się na wyjazd do taty, no i jeszcze wizyta u fryzjera, na którą umówiła mnie mama. Za pięć minut. I tak jak w przypadku pierwszych trzech punktów na liście, to też byłam gotowa sobie odpuścić. Oddzieliłam od włosów niebieskie pasmo i zaczęłam je nawijać na palec. Kolor mocno już wyblakł, ale nie byłam jeszcze gotowa na pożegnanie z niebieskim.

Laila stanęła przed monitorem ściennym, szukając najpewniej odpowiedniego muzycznego tła dla mojego nastroju. Czekałam, aby się przekonać, co wybierze, ale w pokoju nagle zapadła cisza. Laila usiadła przy moim biurku i zaczęła przeglądać szuflady.

Z każdą sekundą na moim biurku robił się coraz większy nieporządek.

– Czego szukasz?

– Jakiejś kartki.

– Górna szuflada po prawej stronie. – Wyjęła z niej czysty arkusz, a zanim zdążyła zadać pytanie, rzuciłam: – Długopisy są w środkowej szufladzie.

– Doskonale. Pora sporządzić listę. – Odchyliła się na krześle, stopy w czerwonych szpilkach oparła o blat i położyła kartkę na kolanach. – Jej tytuł to „Zemsta”. Podtytuł: „Jak się odegrać na Duke’u za to, że nie tylko wykorzystał swoją zdolność, ale także świetny wygląd przeciwko dwóm niczego niepodejrzewającym, niewinnym dziewczynom”. – Nim zdążyłam zgłosić sprzeciw wobec tego bezsensu, dodała: – Numer jeden: wymyślić, jak sprawić, żeby cały świat uważał go za brzydkiego. Wiesz, że to by go dobiło. Och, założę się, że jakiś Percepcyjny by nam pomógł. Zmieniłby po prostu sposób postrzegania Duke’a przez wszystkich. No dobra, twoja kolej. Numer dwa.

Uśmiechnęłam się. W sumie może jednak okaże się to dobrym rytuałem leczniczym – samo wyobrażanie sobie brzydkiego Duke’a nieco poprawiło mi nastrój.

– A może jakiś Przekonujący nakłoniłby go do zrobienia przy wszystkich czegoś naprawdę głupiego?

– Kalan na pewno by nam pomogła. – Laila zanotowała to, a potem zastukała długopisem w zęby. – Co jeszcze…? – Wstała i podeszła do regału, przechyliła głowę i zaczęła czytać tytuły. – Nie masz żadnych książek o tym, jak ktoś planuje zemstę?

– Z tego, co pamiętam, w jednej z nich zemsta to wątek poboczny.

Odwróciła się w moją stronę i oparła plecami o regał.

– A może zakradniemy się nocą do pokoju Duke’a i umalujemy go szminką?

– Jak miałybyśmy to zrobić?

– Manipulator Masy może przejść przez ścianę i otworzyć nam drzwi.

– Nie sądzisz, że system zabezpieczeń przewiduje taką okoliczność?

– Coś wymyślimy.

– Ale po co? Na pewno rano bierze prysznic. Co by dało pomalowanie go szminką?

– Przekonałby się, że przez cały czas mamy go na oku i potrafimy się dostać do jego pokoju. Poza tym zawsze miałam ochotę to zrobić. Ma niesamowite usta. – Po tych słowach dotarło do niej, że nie powinna tak mówić, i spuściła wzrok.

W końcu usiadłam i podciągnęłam się, tak że plecami opierałam się o zagłówek.

– A tak w ogóle to co razem robiliście? – zapytałam cicho, nie mając pewności, czy chcę poznać odpowiedź. – Pewnie się całowaliście?

– Naprawdę musimy o tym rozmawiać? Obie nas oszukał, no nie?

– Sam mnie oszukał, a potem nakłonił cię do tego, żebyś mnie zdradziła.

– Ciebie też nakłonił do wielu rzeczy.

Już miałam przytaknąć, ale wtedy zaczęłam się zastanawiać, do czego tak naprawdę mnie nakłonił, z wyjątkiem polubienia go. To on przekazał mi to uczucie, ale przecież sama zdecydowałam o tym, co z nim zrobię. W duchu kazałam sobie przestać. Straciłam Duke’a; nie zamierzałam pozwolić, aby swoją zdradą odebrał mi także najlepszą przyjaciółkę. Musiałam odpuścić.

– Nie zrobimy tego wszystkiego, no nie? – zapytała, unosząc listę.

– Nie. Ale fajnie było to sobie wyobrazić. Dzięki.

Laila westchnęła przeciągle, po czym wrzuciła kartkę do kosza. Zerknęła na swoją leżącą na biurku torebkę i zaczęła się bawić suwakiem.

– Gdybym miała ci do powiedzenia coś ważnego, coś, co mogłoby cię zestresować, chciałabyś, żebym zrobiła to teraz, czy kiedy wrócisz od taty?

Najpewniej chciała opowiedzieć ze szczegółami o sobie i Duke’u. Zrzucić z siebie ten ciężar. Westchnęłam, a lekkie pulsowanie za oczami przypomniało mi, że nie wszystko wygląda tak, jak powinno. W moim życiu panował ogromny bajzel.

– Na razie potrzebuję przerwy od wszystkiego. Możemy o tym pogadać po moim powrocie?

Z wyraźną ulgą puściła suwak i odwróciła się w moją stronę.

– Tak. No dobra, co zabierasz ze sobą do taty? Sześć tygodni to naprawdę długo.

ROZDZIAŁ 2

Laila: Jesteś chorobliwie pedantyczna.
Na wypadek, gdybyś o tym nie wiedziała.

Ubrania Addie poukładane były według kolorów. Na osobnych stosikach na łóżku leżały koszulki, poskładane w schludne kwadraciki. Jeden stosik to odcienie czerwieni, drugi zielenie i błękity, a trzeci kolory neutralne. W dłoniach ściskała T-shirt w różowo-brązowe paski, a jej spojrzenie przeskakiwało od jednego stosiku do drugiego. Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby mi tu teraz implodowała na skutek dylematu wiążącego się z posiadaniem koszulki pasującej do dwóch stosików. Strasznie mnie kusiło, żeby złapać te wszystkie ciuchy i je podrzucić, pozwalając, aby jej zorganizowany świat opadł na nas chaotycznym deszczem.

– Los wszechświata zależy od tego, na którą kupkę powinna trafić ta koszulka, Addie. Nie spieprz tego.

Przewróciła oczami.

– Dobra organizacja to nic złego. Wiem, że dla ciebie to pojęcie abstrakcyjne, ale na dłuższą metę oszczędzam w ten sposób czas.

– Na tym właśnie polega twoja zdolność? Gromadzisz fragmenty czasu, a potem je wykorzystujesz?

– Taa, może i ty powinnaś spróbować.

– Dzięki, ale nie skorzystam. Ja się zajmuję Wymazywaniem czasu. Zabieraniem minut. Szkoda, że nie mogę ci ich oddawać, bo może wtedy nie miałabyś potrzeby robienia tego wszystkiego. – Wskazałam ubrania.

W końcu zdecydowała, że miejsce koszulki jest na stosiku w odcieniach czerwieni. Następnie włożyła je do otwartej walizki. Walizki, której sama obecność sprawiała, że bolał mnie brzuch. Po raz pierwszy od dawna czekała nas rozłąka i próbowałam się tym nie zadręczać. Walizka udaremniała moje wysiłki. Wyrzucenie jej przez okno byłoby gestem dość dramatycznym, jakoś się więc powstrzymałam.

– Nadal nie wierzę, że ze mną nie jedziesz. Jeszcze nie jest za późno na zmianę decyzji – rzekła Addie.

Piknęła mi komórka. Mam nadzieję, że jesteś w domu. Dopilnuj, aby chłopcy zrobili pranie. Pracuję dzisiaj przez dwie zmiany.

Roześmiałam się.

– Wyjeżdżasz na sześć tygodni. To za długo. – Moi bracia zdążyliby się w tym czasie pozabijać i spalić dom. – Zobaczymy się za kilka tygodni na meczu. – Z biurka wzięłam torebkę i przerzuciłam ją przez ramię.

Wydawała się cięższa przez list, który nosiłam ze sobą od siedmiu tygodni. Miałam ochotę go wyjąć, rzucić nim w przyjaciółkę i dać drapaka. Problem w tym, że z drugiej strony wcale tego nie chciałam. To list, który Addie napisała do siebie samej po Sprawdzeniu. Wtedy, nim Wymazałam jej wspomnienia, w oczach miała udrękę. Wyglądała okropnie. Nie miałam pojęcia, co napisała, ale za nic nie chciałam, aby znowu znalazła się w tamtym stanie, choć dręczyły mnie potworne wyrzuty sumienia, że jeszcze go jej nie dałam. Może kiedy wróci od taty.

– Nie waż się jutro wyjechać bez pożegnania.

– W życiu.

Uściskałam ją i wyszłam.

W samochodzie wyjęłam kopertę z torebki, tak jak wiele razy w ciągu ostatnich siedmiu tygodni. Pozaginane rogi stanowiły dowód mojej obsesji. Na kopercie widniało pismo Addie: „Otworzyć 14 listopada”. Od tego dnia minął tydzień, a koperta pozostawała zaklejona. Dręczyła mnie trochę ta konkretna data. Zważywszy jednak na fakt, że oznaczała dzień po ostatecznej rozgrywce w domu Bobby’ego, uznałam, że Addie czekała po prostu, aż wszystko się rozegra, żeby mieć pewność, iż nic nie ulegnie zmianie. Tamtego wieczoru życie nas obu zawisło na włosku i to zrozumiałe, że nie chciałaby, aby cokolwiek mogło przeważyć szalę – łącznie z tym listem. Wsunęłam kopertę z powrotem do torebki i uruchomiłam samochód.

* * *

Weszłam do domu i Eli od razu rzucił we mnie zwiniętą kartką.

– Lista zakupów. Skończyło się jedzenie i umieram z głodu.

– Rzuć czymś we mnie jeszcze raz, a ci przyłożę. – Podniosłam z podłogi kartkę, rozwinęłam ją i przebiegłam wzrokiem listę. – Gdzie tata?

– Padł.

Zerknęłam na wiszący na ścianie zegar.

– Derek już w łóżku?

– Tak.

– Przypilnowałeś, żeby się wykąpał? Nie mył się już chyba kilka dni i zaczyna capić.

– Tak. Wziął prysznic. Nie ma za co.

Zmierzwiłam mu włosy.

– Dzięki, jesteś najlepszym bratem. – Rzucił się na mnie z rękami, ale mocno je przytrzymałam.

– Puść mnie.

Trzepnęłam go w tył głowy i wstałam.

– Och! Pomyśl o czymś. Ja ćwiczę. – Eli za trzy miesiące kończył czternaście lat i jeszcze nie nastąpiła Prezentacja. Obecnie każdego dnia odczuwał potrzebę, by się we mnie wpatrywać i próbować odgadnąć, o czym myślę.

– Nie. – Poszłam do kuchni, a on za mną.

– Proszę.

– Nie znoszę, kiedy czyta mi się w myślach. – Otworzyłam szafkę, zlustrowałam pustkę i ponownie ją zamknęłam.

– Ej, po prostu o czymś pomyśl. Jestem coraz lepszy.

– Niech ci będzie. – Patrząc na niego, intensywnie myślałam o słowie „idiota”.

Zmarszczył nos i zmrużył te swoje prawie czarne oczy. Akurat w tej chwili był tak bardzo podobny do taty, że poczułam ściskanie w żołądku. Jęknął z frustracją i wtedy wrócił mój brat, młody i smutny. Wykorzystałam Lokowanie Myśli i umieściłam w jego głowie moje słowo.

– Idiota! – zawołał podekscytowany.

– Aha, oto, kim jesteś. Wow, coraz lepiej ci idzie. – Pogroziłam mu palcem. – Więcej nie czytaj w moich myślach. – Wyszłam z ziejącej pustką kuchni. Eli miał rację, rzeczywiście musiałam jechać do sklepu.

– Nie powinnaś myśleć tak o swojej rodzinie! – zawołał za mną.

Zaśmiałam się i weszłam do pokoju chłopców. Derek spał z kołdrą skopaną w nogach. Rozprostowałam ją i go przykryłam.

Zapakowałam ciuchy, które leżały porozrzucane po całym pokoju, do kosza na pranie i zabrałam go do pralni.

W pustym pudełku po proszku mama chowała kartę do bankomatu. Tata nigdy nie robił prania, więc kryjówka była bezpieczna. A karta służyła właśnie do takich awaryjnych zakupów. Wdrapałam się na pralkę i sięgnęłam na najwyższą półkę. Zdjęłam pudełko, wyciągnęłam z niego kartę i schowałam do kieszeni. Zeskoczywszy, zderzyłam się z twardym torsem. Serce mi zamarło.

– Co robisz? – Jego szorstki głos działał mi na nerwy.

– Och, no wiesz, rozwiązuję zagadki wszechświata, odkrywam nowe teorie matematyczne, generalnie robię to, co można robić w pralni. – Otworzyłam wieko pralki i zaczęłam wkładać do niej ubrania z nadzieją, że tata sobie pójdzie. Tak się jednak nie stało. Stał i przyglądał się bacznie mojej twarzy.

Mój ojciec to nieudacznik, pomyślałam. Nie myśl o niczym innym, nakazałam sobie w duchu. Czasem cieszyłam się, że jest uzależniony od dragów, które przytępiały jego zdolność. Z drugiej jednak strony, gdyby nie one, nasza rodzina nie znajdowałaby się w finansowym dołku. Nie miałam nic przeciwko, aby podsłuchał akurat tę myśl.

Mruknął coś, a ja uśmiechnęłam się i uruchomiłam pralkę.

– Coś się stało? – Mojemu pytaniu towarzyszył odgłos wlewającej się wody. Miałam nadzieję, że nie widzi zarysu karty w mojej kieszeni.

Jego spojrzenie pomknęło ku moim dżinsom. Zaklęłam w duchu.

– Daj mi to.

– To na jedzenie. Nie bądź głupi.

Chwycił mnie za nadgarstek.

– Daj mi kasę, Laila.

– Puść. Mnie. – Spięłam się, gotowa walnąć go z całej siły kolanem, ale znieruchomiałam, kiedy nasze spojrzenia się spotkały. Jego oczy były takie puste, a mimo to pełne desperacji.

– Twoja matka przywiezie dzisiaj do domu jakieś jedzenie. – Wyjął mi z kieszeni kartę.

– Jesteś żałosny.

Mocniej zacisnął dłoń na moim nadgarstku, a ja mu się wyrwałam i wyszłam z pralni, uderzając go po drodze ramieniem. Chciałam kochać swojego ojca, ale zamiast miłości o palmę pierwszeństwa walczyły we mnie litość i nienawiść. Byłam wkurzona i dzisiaj pozwoliłam, aby wygrała litość.

ROZDZIAŁ 3

Addie: Nudzi mi się. Zabaw mnie jakoś.

Wiedziałam, o co w tym wszystkim chodzi. Próbowano mnie onieśmielić. Wszystko, co miało związek z Wieżą, łączyło się z psychologicznym onieśmieleniem. Z zewnątrz wyglądała jak twierdza. Najmroczniejszy budynek w Kolonii. I najwyższy. Stanowił jedyne przejście do świata Za Murem. Na podziemnym parkingu czekały parasamochody, a po drugiej stronie wyjechać mogły tylko te, które spotykano w Normalnym Świecie.

Trzecie piętro Wieży, gdzie czekałam razem z mamą, robiło podobne wrażenie jak fasada. Meble okazały się ciężkie i ciemne i za nic nie przypominały tych prostych i funkcjonalnych z większości domów w Kolonii. A oświetlenie było przyćmione. Ale świadomość, że wykorzystywano przeciwko mnie taktyki onieśmielające wcale nie sprawiała, że się przed nimi uchroniłam. Wytarłam spocone dłonie w dżinsy. Czekałyśmy już ponad godzinę (co miało podkreślić, że ich czas jest ważniejszy niż nasz).

– Długo jeszcze? – zapytałam mamę.

Podniosła wzrok znad tabletu i spojrzała na zamknięte drzwi.

– Nie sądzę. Może poczytasz? – Wskazała zamkniętą książkę w mojej ręce. Nie potrafiłam się skoncentrować na tyle, aby czytać.

Wzruszyłam ramionami i zerknęłam na migające pod sufitem niebieskie światełko.

– Obserwują nas?

– To tylko kamery ochrony. Dlaczego się tak denerwujesz? Kilka tygodni temu wyjechałaś przecież na mecz.

– Tak, ale to była tylko przepustka na jedną noc. Jedyne, co musieliśmy zrobić, to przeczytać umowę i ją podpisać. Tym razem chodzi o dłuższy pobyt.

– Jedyna różnica to odbycie krótkiego przeszkolenia z zakresu Normalnego Świata, ocena umysłu oraz podpisanie klauzuli poufności.

– I co, mam się poczuć lepiej?

Poklepała mnie po nodze.

– Dasz sobie radę.

Brak ciepła w jej słowach nie podziałał budująco na moją pewność siebie. Ale przynajmniej nie Przekonywała mnie, żebym poczuła się lepiej. Gdy tylko chciała, jej słowa potrafiły mieć naprawdę wielką moc.

Drzwi uchyliły się i pojawił się w nich mężczyzna doskonale uosabiający onieśmielenie: wysoki, czarne włosy, szare oczy i muskularna sylwetka. Wzdłuż jego policzka biegła długa blizna, jakby osobiście ścigał osobę łamiącą zasady i ją uciszył. Ciekawe, czemu nigdy nie dał Uzdrowić tej blizny. Pewnie zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo pomaga mu w pracy.

– Czekamy na ciebie, Addison. – Do szorstkiego wyglądu dołączył szorstki głos.

Ratunku, wypowiedziałam do mamy bezgłośnie, kiedy wstałam z krzesła.

Jedynie przewróciła oczami. Tata udałby, że rzuca mi koło ratunkowe.

Człowiek z blizną wprowadził mnie do dużego pomieszczenia, niemal pozbawionego wyposażenia. Znajdowały się w nim tylko stół, dwa krzesła i regał z elektroniką i cyfrowymi zeszytami.

– Usiądź. Jestem agent Farley i pracuję w Komitecie Bezpieczeństwa. – Wziął do ręki tablet, uruchomił go, następnie zaczął coś przewijać.

Opadłam na krzesło. Było zimne.

– Witam. Jestem Addie.

– Addison Coleman, wyraźnie powiedz, jaką dysponujesz zdolnością umysłową. – Przechylił tablet lekko w moją stronę, pewnie po to, aby wychwycił mój głos.

– Dywergencja.

W przeciwieństwie do większości osób wiedział, co to oznacza, albo przynajmniej wiedział to tablet, bo nie poprosił o definicję. Kiedy wypowiedziałam to słowo, zaczęłam się zastanawiać, czy to rzeczywiście nadal moja zdolność. Zawsze zakładałam, że tak właśnie jest, bo posiadała ją babcia, ale może moja zdolność widzenia przyszłości miała związek z Manipulacją Czasem. Mogły na to wskazywać ostatnie wydarzenia. Jeśli chodzi o zdolności, to czymś najzupełniej normalnym było ich ulepszanie i rozwijanie aż do okresu dorosłości, ale z jakiegoś powodu nie chciałam mu powiedzieć prawdy o swojej. A jeśli to nie było normalne?

Czas, kiedy mogłam coś powiedzieć, minął. Zresztą co to miałoby być? No cóż, możliwe, że moja zdolność uległa rozwinięciu, ale nie mam nad nią absolutnie żadnej kontroli. Już widziałam, jak tablet zamigotałby na czerwono, ostrzegając przed przyznaniem mi prawa przedłużonego pobytu w Normalnym Świecie do czasu, aż mój stan się ustabilizuje. Ugryzłam się więc w język.

Mężczyzna odwrócił tablet w moją stronę i na ekranie pojawiła się umowa.

– Nie wolno ci nikomu mówić o swojej zdolności, nie wolnno ci korzystać ze zdolności w obecności mieszkańców Normalnego Świata, nie wolno ci dopuścić do tego, aby ktoś odgadł istnienie twojej zdolności. Poza granicami Kolonii musisz się zachowywać, wyglądać i mówić tak, jakbyś była Normalna. Czy to zrozumiałe?

– Tak.

– Przyłóż tu dłoń.

Przyłożyłam ją do ekranu i czekałam, aż komputer dokona mojej oceny. Próbowałam nawet wyrównać oddech i tętno, żeby komputer się przekonał, iż mówiłam szczerze, kiedy obiecywałam dochowanie sekretów Kolonii. Że Wieża nie musi obawiać się niczego z mojej strony.

– Jeśli złamiesz te zasady, konsekwencje mogą się okazać poważne, łącznie z całkowitym wymazaniem pamięci.

Kiwnęłam głową. Podejrzewałam, że mówią tak tylko po to, żeby mnie nastraszyć. Rzeczywiście wymazaliby mi pamięć za to tylko, że powiedziałam komuś o Kolonii?

– No dobrze. – Uśmiechnął się. Po raz pierwszy. Uśmiech dziwnie nie pasował do jego twarzy. – Utrwalenie wiedzy o Normalnym Świecie drugie drzwi na lewo. Wróć tu, proszę, kiedy skończysz.

* * *

Kiedy zajęcia dobiegły końca, głowę miałam pełną plątaniny przeróżnych faktów. Próbowałam uszeregować je pod względem ważności, przesuwając te mało istotne na samo dno pamięci – na przykład to, w jaki sposób obsługuje się automat z napojami i ten z ręcznikami w publicznych toaletach – żeby pamiętać to, co rzeczywiście będzie mi potrzebne, jak na przykład otwieranie zamków i zapalanie światła.

Wróciłam do pokoju, w którym za metalowym biurkiem siedział agent Farley. Słysząc, że drzwi się otwierają, podniósł wzrok.

– Załatwione?

– Chyba tak.

– To dobrze. Mam nadzieję, że zajęcia okazały się dla ciebie skarbnicą wiedzy. Ważne, abyś wpasowała się w tamtą społeczność.

– Rzeczywiście wiele się dowiedziałam. Nieumiejętność obsługiwania automatu z gumami do żucia mogłaby mnie przecież zdradzić.

Nie wyczuwając mojego sarkazmu, pokiwał głową, jakby w pełni się ze mną zgadzał.

– Baw się dobrze na wyjeździe i nie zapominaj, że bez karty wjazd do Kolonii jest niemal niemożliwy.

– Okej.

– Kto ci tu dzisiaj towarzyszy?

– Mama.

– Wyjeżdżacie razem?

– Nie. Jadę odwiedzić tatę.

– Twojego ojca… – Zerknął na tablet. – Bradley Coleman. Mieszka w Dallas w Teksasie. – Przesunął palcem po ekranie, przewijając kolejne strony. – Więc jego pamięć o Kolonii pozostaje nienaruszona.

– Tak, oczywiście.

Uniósł jedną brew, jakby to „oczywiście” było zupełnie zbędne.

– Czy wy… to znaczy… czy często Wymazujecie pamięć?

– Tylko wtedy, kiedy dochodzi do złamania klauzuli poufności.

Tak naprawdę nie stanowiło to odpowiedzi na moje pytanie, ale było jasne, że innej nie mam się co spodziewać.

Palec agenta nie przestawał ślizgać się po ekranie.

– Czyli tylko dwoje najbliższych krewnych opuściło Kolonię.

Wyprostowałam się i wyciągnęłam szyję, zerkając na tablet.

– Dwoje?

Jego palec zatrzymał się na wyświetlaczu, po czym mężczyzna zmrużył lekko oczy.

– Nie. Pomyliłem się. Tyko jedna osoba. Twój ojciec.

– Tak… właśnie. Mój tato.

Wstał i odłożył tablet na półkę. Przyglądałam mu się przez chwilę, aż moją uwagę przyciągnęło klaśnięcie w dłonie.

– No dobrze. Oto twój program treningu umysłowego, przetransferowany na urządzenie obsługiwane w Normalnym Świecie. – Wręczył mi mały podłużny czarny przedmiot. Wyglądał jak symulator hologramów. Na mojej twarzy musiała malować się konsternacja, bo dodał: – Nazywa się pendrive. Po przesunięciu tego białego guzika podłącza się go do laptopa albo komputera. Ale nie do telewizora.

Kiwnęłam głową. Naprawdę? Na tej głupiej prezentacji oglądałam, jak obsługuje się toalety, ale o pendrive’ach zapomniano?

– A to twoja historia i trochę faktów z historii Normalnego Świata. – Zdjął z regału grubą pomarańczową kopertę i mi ją podał. – Naucz się swojej historii na pamięć i trzymaj się jej. Została stworzona specjalnie dla ciebie.

– Okej.

– No to chyba już wszystko.

Mama stała na końcu korytarza i rozmawiała z mężczyzną w garniturze. Mowa jej ciała wskazywała na irytację. Nim zdążyłam do niej podejść, odwróciła się, a na mój widok wyraz jej twarzy złagodniał. Znajdowałam się już na tyle blisko, że usłyszałam, jak mężczyzna mówi:

– Miłego dnia.

Ton jego głosu zupełnie nie przystawał do tych słów.

Kiedy się oddalił, zapytałam:

– Ciebie też przesłuchano?

– Nie. – Ruszyła w stronę wyjścia.

– No to o co chodziło?

Westchnęła ciężko, po czym zerknęła na pendrive w mojej dłoni.

– Po prostu się upewniałam, czy pozwolono ci zabrać ze sobą twój program.

– Och. – Uniosłam pendrive. – Wygląda na to, że owszem.

– To dobrze.

Schowałam go do kieszeni.

– Kiedy wyjeżdżałaś po raz ostatni, mamo?

– Rety, wiele lat temu.

– Wtedy też zastraszano i zmuszano do milczenia?

– Tak. – Uśmiechnęła się.

– Tyle w tym dramatyzmu.

– Specjalizują się w czarnowidztwie.

– Tato to pierwsza osoba z naszej rodziny, która opuściła Kolonię?

Wzdrygnęła się lekko. W sumie nie zwróciłabym nawet na to uwagi, gdyby nie fakt, że czekałam na jakąś reakcję. Rodzice mamy mieszkali jakieś dziesięć minut od nas, z kolei mama taty umarła pięć lat temu i została pochowana obok swojego męża, który zmarł, kiedy miałam siedem lat. Raz w roku odwiedzaliśmy z tatą ich groby. Czy rodzice mieli rodzeństwo, o którym mi nie mówili? Może Mężczyzna z Blizną wcale się nie pomylił. Może na wyświetlaczu rzeczywiście zobaczył osobę numer dwa.

– Tak. Pierwszą – powiedziała.

Szkoda, że nie miałam zdolności taty, bo wtedy bym wiedziała, czy kłamie.

Pocałowała mnie w policzek i przytuliła nieco dłużej, niż to było konieczne. Zastanawiałam się, czy myśli o tym samym co ja: że to będą nasze pierwsze ferie spędzone oddzielnie. Przytuliłam się do niej mocniej, próbując przejąć jej siłę na sześć kolejnych tygodni w świecie Normalsów.

ROZDZIAŁ 4

Laila: Pierwsza w nocy.
Skoro ja nie mogę spać o tej porze, to ty też nie.

Prześladowała mnie ta głupia data na kopercie. Za każdym razem, kiedy sięgałam do torby, miałam wrażenie, że list sam pcha mi się do ręki. A teraz myśl o nim nie pozwalała mi zasnąć. Addie wróci za sześć tygodni. Nie mogłam przechowywać tego powodującego wyrzuty sumienia listu przez sześć kolejnych tygodni bez znajomości jego treści. Nim zdążyłam zmienić zdanie, odrzuciłam kołdrę, wyciągnęłam kopertę z torebki i ją rozerwałam.

W środku znajdowała się złożona na trzy nierówne części kartka w linie, a jeden róg wystawał przekrzywiony. Wygładziłam ręką kartkę i przeczytałam list, który Addie napisała sama do siebie.

Obiecałam komuś, na kim bardzo mi zależy, że nie Wymażę jego ścieżki, ale muszę to zrobić. W piątek rano, 14 listopada, po tym, jak dojdzie do pewnych wydarzeń, porozmawiaj z Lailą o zaawansowanej kontroli zdolności. Powiedz, że może się nauczyć przywracać wspomnienia. To jedyny sposób, jaki przychodzi mi do głowy, na dotrzymanie danej Ci obietnicy…

Przeczytałam to dwa razy, bo za pierwszym byłam zbyt zaszokowana, żeby wszystko zrozumieć. Przywrócić wspomnienia? Chciała, abym przywróciła jej wspomnienia. Nie miałam pojęcia, jak się to robi. W jej drugim życiu to umiałam?

Wiedziałam, że potrafią to niektórzy dorośli Wymazujący Wspomnienia. Część z nich umiała wybrać część wspomnień i Wymazać je wybiórczo. Ja na razie miałam ograniczenia. Nadal się rozwijałam. Potrafiłam Wymazać fragmenty czasu. Na przykład dwa dni, trzy tygodnie. Kiedy nabędę pełną zdolność, będę potrafiła więcej. Ale ten list sugerował, że potrafiłam odzyskiwać wspomnienia. Teraz, w obecnym wieku.

Mniej precyzyjna już być nie mogła. Nie mogła napisać czegoś przydatnego, na przykład w jaki sposób to robiłam albo czemu chciała, żebym przywróciła jej pamięć? Jedyna znana mi osoba, która pomagała innym w rozwijaniu ich zdolności, to Bobby. A on był zupełnie nieosiągalny. Ale i tak w życiu nie chciałabym mieć do czynienia z Bobbym. No więc od kogo jeszcze mogłam się nauczyć, jak udoskonalić swoją zdolność?

Super, otwarcie tego głupiego listu okazało się równie bezużyteczne, jak kilkutygodniowe noszenie go w torebce.

Przeczytałam go raz jeszcze.

Na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Zawsze postępowałam ostrożnie ze swoją zdolnością, bojąc się szkód, jakie mogłabym wyrządzić samej sobie, gdybym na siłę posuwała się coraz dalej. Ale ten list dowodził, że to możliwe. W takim razie koniec z hamowaniem się.

Z szuflady biurka wyjęłam elektroniczny klips zatwierdzony przez DRZ. Może pomocne okaże się kilka dodatkowych godzin treningu umysłu. Kiedy jednak podłączyłam do niego swoją kartę, znieruchomiałam. Robienie tego samego co zawsze zaowocowałoby takimi samymi rezultatami. Potrzebowałam czegoś innego. I wiedziałam, gdzie mogę to znaleźć.

* * *

Kiedy dotarłam na miejsce, impreza trwała w najlepsze. W niczym nie przypominała tych, na które czasem zaciągałam Addie. Nawet ja generalnie ich unikałam. Na każdej ścianie odtwarzały się nietestowane programy – kombinacje świateł i obrazów – które przesyłały licho wie jakie śmieci do umysłów obecnych tu osób. Program, który nie był przeznaczony dla mojej zdolności, na ogół powodował, że ogarniało mnie złe samopoczucie. Inni twierdzili, że zabiera ich na nowy poziom, w moim przypadku jednak dyskomfort fizyczny nie sprawiał, że doznawałam oświecenia.

Ale nietestowany program umysłowy przeznaczony dla mojej zdolności? To coś, co chciałam wypróbować. Chodziłam od pomieszczenia do pomieszczenia, szukając kogoś znajomego. Przez cały czas starałam się patrzeć prosto przed siebie. Ze wszystkich stron atakowały mnie tańczące na ścianach światła.

Dostrzegłam siedzącą pod ścianą Kalan. Na uszach miała słuchawki. Stanęłam przy niej i czubkiem buta szturchnęłam ją w nogę.

– Kalan.

Zdjęła słuchawki.

– Hej. Co tam? Nie wiedziałam, że bywasz na tego typu imprezach.

– Nie bywam.

– Jesteś więc wytworem mojej wyobraźni?

Przewróciłam oczami.

– Nie. – Wskazałam głową na ścianę przed nią. – Nie wiesz, czy jest gdzieś program dla Wymazujących Wspomnienia?

– Nie. Nie oznaczamy ich. W tym cały myk. Żeby nie wkładać się w sztywne ramy.

– Okej. – A więc wszyscy tu obecni to idioci. – Kto zapewnia te programy?

– Nie jestem pewna, ale on chyba tutaj nie bywa.

Westchnęłam i odwróciłam się, żeby odejść. Może dowiem się czegoś więcej od kogoś innego.

– Czekaj, Laila. – Jej głos był spokojny i łagodny. Sprawiał, że miałam ochotę usiąść obok niej. Niemal zapomniałam, że Kalan to Przekonująca.

– Czy naprawdę skorzystałaś przed chwilą ze swojej zdolności?

Uśmiechnęła się.

– Tutaj ćwiczymy. Staramy się osiągnąć więcej. Powinno się ćwiczyć.

Usiadłam obok niej.

– I to działa? Robisz postępy?

Odrzuciła głowę i się zaśmiała.

– Nie bardzo. Ale jest fajnie.

Pokręciłam głową. Żadna mi pomoc. Zaczęłam się podnosić, ale złapała mnie za ramię.

– Potrzebna mi twoja pomoc.

Spojrzałam na jej dłoń na moim ramieniu, a ona mnie puściła.

– W czym? – zapytałam.

– Potrzebuję Wymazać wspomnienia.

– Chcesz, żebym Wymazała jakieś twoje wspomnienie? W porządku. Powiedz mi, kiedy się to zdarzyło i jak długo trwało.

Odkaszlnęła i wbiła wzrok w swoje dłonie.

– Nie. Nie chodzi o moje wspomnienie. Kogoś innego.

Wyprostowałam się.

– Co takiego? Nie. – Addie może i sobie myślała, że ot tak Wymazuję, kiedy tylko zajdzie taka potrzeba, ale miałam pewne ograniczenia.

– Wiem, że już to robiłaś. Widziałam, jak pewnego dnia całowałaś się obok szafek z Patrickiem. Nazajutrz zapytałam go o to, sądząc, że chodzicie ze sobą, a popatrzył na mnie jak na wariatkę. Uznał, że wszystko sobie wymyśliłam.

– Cóż, to nie twoja sprawa, prawda? Wymazałam wspomnienia związane ze mną. Nie zabrałam niczego, co należało do niego.

– Rozmawiamy o wspomnieniu związanym ze mną. Przysięgam.

– Kalan, nie, nie mogę. Nie zrobię tego. Przepraszam. – Wstałam i zostawiłam ją pod ścianą.

Wróciłam do szukania i zatrzymałam się przy otwartych drzwiach. Ktoś w pomieszczeniu sprawił, że wszystko, łącznie z ludźmi, unosiło się jakieś dwa centymetry nad ziemią. Nieźle, nawet jak na Kinetyka. Nie znałam wielu osób, które potrafiły przesuwać więcej niż jeden przedmiot na raz, nie mówiąc o całym pomieszczeniu. Moją uwagę zwrócił chłopak pośrodku pokoju, jedyny, który się nie unosił. Nie znałam go, ale kiedy tylko zobaczył, że mu się przyglądam, na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech i wszystko opadło z głośnym walnięciem. Ktoś zawołał:

– To nie była cała minuta!

– Coś mnie rozproszyło – powiedział, odwracając się znowu w moją stronę.

Przywołałam go do siebie kiwnięciem głowy, a on przybiegł jak przejęty szczeniak.

– Jak to zrobiłeś?

Wzruszył jednym ramieniem i nachylił się ku mnie. Oddech mu śmierdział zatęchłym dymem.

– Jestem utalentowany.

– Kto ci sprzedał program?

– Jaki program?

Westchnęłam.

– Ten, który pomógł ci to zrobić.

Chłopak spojrzał ponad moim ramieniem na kogoś, kto stał za mną.

– Świetna impreza.

Odwróciłam się w stronę gospodarza. Nie znałam go – niski, rude włosy – ale to on znał odpowiedzi.

– Hej. – Dogoniłam go, kiedy szedł korytarzem. – Skąd masz te programy?

– Od DRZ.

– Wcale nie. Sama też bym chętnie kupiła dla siebie.

Spojrzał na mnie uważnie. Zastanawiałam się, czy nie jest Wychwytującym, tak jak tata Addie, i nie próbuje się dowiedzieć, czy mówię prawdę.

Najwyraźniej uznał, że tak, bo rzekł:

– Ma na imię Connor.

– Connor Bradshaw?

– Chyba tak.

Ledwo go znałam. Z raz czy dwa chodziliśmy na te same lekcje. Był przystojny, w takim niechlujnym stylu, jakby dopiero co wstał z łóżka. Wiedziałam, że Connor sprzedaje aktywatory, których nie zalecano, ale były legalne – kilka tygodni temu proponował mi je na imprezie – ale nie miałam pojęcia, że rozprowadza także nielegalne programy do treningu zdolności. Fajnie. Connorem, podobnie jak każdym innym facetem, łatwo się da manipulować. Od odpowiedzi dzielił mnie jeden dzień.

ROZDZIAŁ 5

Addie: Imprezy dorosłych są jeszcze głupsze niż te nastolatków.

Siedziałam w pokoju, który ojciec przeznaczył dla mnie w swoim nowym domu. Choć niczym się nie wyróżniał, nie był taki zły. Stopy oparłam o biurko i malowałam paznokcie na dwa różne kolory: czarny i pomarańczowy. Raczej z powodu nudy niż radosnego nastroju. W Dallas nie miałam przyjaciół, w domu taty nie było kablówki, no a zabrałam ze sobą tylko dwie książki, które i tak zdążyłam już przeczytać – jedną w czasie podróży, drugą wczoraj. Gdzie ja miałam głowę? Dwie książki na sześć tygodni? Niezbyt mądrze. Ale choć doskwierała mi nuda, wyjazd okazał się tym, czego było mi trzeba – mogłam pobyć sama ze sobą, odpocząć od szkoły i swojej zdolności i przemyśleć dalsze postępowanie.

Tata wsadził głowę do pokoju i rzucił:

– Mam dzisiaj w pracy imprezę poprzedzającą Święto Dziękczynienia. Chcesz iść?

Chciałam zapytać, czy będę tam musiała rozmawiać z innymi ludźmi, ale wzruszyłam jedynie ramionami.

– Wydaje mi się, że mój przełożony ma córkę w twoim wieku. A może syna. Nie wiem, tak czy inaczej możesz liczyć na towarzystwo nastolatka. – Musiał dostrzec na mojej twarzy wahanie, bo klasnął w dłonie i oświadczył: – Dobijmy targu.

– Jakiego targu?

– Jeśli pójdziesz ze mną na tę imprezę, jutro rano zabiorę cię do najbardziej niesamowitej księgarni, w jakiej miałaś okazję być.

Zważywszy na fakt, że jedyną księgarnią, w której bywam, jest mały antykwariat, wiedział, że nietrudno mi będzie zaimponować. Wiedział także, że to propozycja nie do odrzucenia. Uśmiechnął się, zanim jeszcze zdążyłam udzielić odpowiedzi, bo wszystko wyczytał z wypisanych na mojej twarzy uczuć.

– Muszę się stroić?

Zlustrował mnie wzrokiem, na dłużej zatrzymując go na obszarpanych nogawkach dżinsów.

– Może troszkę. Spódnica nie wchodzi w grę?

– Niech ci będzie.

– Okej, w takim razie umowa stoi. Będziesz gotowa za godzinę?

– Jasne.

* * *

Podczas jazdy zaczęłam się zastanawiać, czy tata zaprosił mnie po to, abym poznała jego znajomych i aby zwiększyć swoje szanse na to, że będę z nim chciała zostać po świętach. Coś tam sugerował, że chce, abym została dłużej, do końca roku szkolnego, ale nie bez powodu wybrałam mieszkanie z mamą. Tutaj, w tym życiu, musiało wydarzyć się coś, co mi się nie spodobało. Jaki sens miałaby zmiana zdania teraz, skoro tyle wysiłku kosztowało mnie podjęcie decyzji?

– Co tam, mała? – zapytał tato, klepiąc mnie w kolano.

– Nic.

– Nie musimy siedzieć długo, okej?

Niepokoiło mnie coś innego, ale i tak byłam mu wdzięczna za troskę.

– Dzięki.

Skręciliśmy w ulicę, na której z ciemności wyłaniały się wielkie domy. W koronach drzew skrzeczały niewidoczne ptaki. Jakie ptaki są aż tak aktywne po zmroku?

Okrągły podjazd pełen był samochodów. Na myśl, że będę musiała uprawiać gadkę-szmatkę, już pociły mi się dłonie. Kiedy wysiadaliśmy z auta, w myślach powtórzyłam swoją historię. Przesadnie wielkie drzwi były uchylone, a zza nich dobiegały odgłosy przyjęcia. Weszliśmy do środka, a po drodze do salonu tata witał się z wieloma osobami.

– Ach, Coleman! – z drugiego końca pokoju zawołał do niego siwowłosy, szeroki w barach mężczyzna.

Tato pomachał i podszedł do niego.

– Jenson. Dziękujemy za zaproszenie. To moja córka, Addie.

– Witaj, Addie. – Kilkakrotnie potrząsnął moją dłonią i się rozejrzał. – Hm, moja gdzieś się tu kręci i na pewno będzie dla ciebie lepszym towarzystwem niż my, staruszkowie. – Im dłużej rozglądał się po pokoju, tym bardziej wydawał się zirytowany. – Dajcie mi chwilkę. – Wyjął telefon i wybrał numer. – Jesteś na górze?

Tata i ja wymieniliśmy się spojrzeniami i starałam się nie roześmiać.

– Mogłabyś zejść? Chcę, abyś kogoś poznała.

Super, zmusza kogoś, aby zrobił to wbrew swojej woli. Idealny początek znajomości.

Rozłączył się.

– A może coś przekąsicie? Chodźcie, pokażę wam, co jest najlepsze.

Zaprowadził nas do stołu zastawionego jedzeniem i chwilę później w jednej ręce trzymałam pełen talerz, a w drugiej picie. Nie dysponowałam więc wolną ręką, kiedy zeszła jego córka i zostałyśmy sobie przedstawione. Okazała się naprawdę ładna, wyższa ode mnie, miała ciemne oczy i włosy i strój idealnie dobrany do okazji.

– Stephanie, chcę, żebyś poznała Addie. Pracuję razem z jej ojcem. Oprowadzisz ją po domu?

– Jasne. – Pokazała mi gestem, abym poszła za nią, i tak właśnie zrobiłam. Kiedy już znalazłyśmy się poza zasięgiem słuchu naszych ojców, rzuciła cicho: – To żarcie jest ohydne. Mój tato jest wegetarianinem i uważa, że tofu powinno się znaleźć w każdym daniu. Uwierz mi, nie chcesz mieć z tym nic wspólnego. – Weszłam za nią do kuchni, gdzie wyrzuciła do śmieci całą zawartość mojego talerza. – Jeśli jesteś głodna, to mogę ci poszukać czegoś prawdziwego.

– Nie, dzięki.

Uśmiechnęła się, odsłaniając idealnie białe zęby.

– No więc to jest kuchnia. – Wskazała pomieszczenie widoczne za łukowatym przejściem. – A to salon… i… Czy naprawdę miałaś ochotę na to oprowadzanie, czy też był to pomysł mojego taty?

– To drugie.

– Tak właśnie myślałam. Chodź, pokażę ci najważniejszy pokój. Mój.

Pokój Stephanie był niczym księga pamiątkowa jej życia – wszędzie zdjęcia. A tam, gdzie nie było zdjęć, wisiały pompony i trofea cheerleaderskie. Na ścianie dostrzegłam duży plakat przedstawiający drużynę futbolową, z serduszkiem okalającym jednego z zawodników. Podeszłam bliżej i przyjrzałam się temu chłopakowi. Rozpoznałam go ze zdziwieniem. Trevor. Pofalowane ciemne włosy, wysokie kości policzkowe, niezwykłe oczy. Dokładnie takiego pamiętałam go z meczu sprzed kilku tygodni… i z mojej dziwnej wizji czy też halucynacji, której doznałam w szpitalu. Starałam się zbyt wiele o tym nie myśleć, ale było to trudne, kiedy patrzył na mnie z plakatu, przyprawiając o szybsze bicie serca.

Czemu miałam tak bardzo realistyczną wizję z udziałem kogoś, kogo ledwie znałam? Bo twoja głupia zdolność dziwnie się zachowuje – powiedziałam sobie.

Musnęłam palcami gładki plakat, dotykając twarzy Trevora, a potem dwa razy obwodząc palcem czerwone serce.

– To twój chłopak?

– Trevor? Nie. To mój eks. Schodziliśmy się i rozstawaliśmy, ale on ma problemy, a mnie zmęczyło radzenie sobie z nimi.

– Problemy? – Opuściłam rękę i obejrzałam się na Stephanie.

– W zeszłym roku doznał kontuzji i nie potrafi się z tym pogodzić.

W tym momencie serce zaczęło obijać mi się o żebra z zupełnie innego powodu: przypomniało mi się, dlaczego i w jaki sposób Trevor doznał kontuzji. Odwróciłam się od Stephanie, żeby nie zobaczyła, jak twarz czerwienieje mi z gniewu na Duke’a.

– Długo go wspierałam, urządziłam mu nawet wielką imprezę, żeby pomóc mu pokonać lęki. – Pokręciła głową, jakby nie zamierzała ciągnąć tematu.

Odkaszlnęłam, odsuwając na bok emocje.

– Co się stało?

– Nie wiem. Odrzucił mnie potem.

– To niefajnie.

– Wiem. Na jakiś czas mam dość facetów.

Zwłaszcza futbolistów, pomyślałam, żeby dodać, ale zamiast tego powiedziałam:

– Ja też.

– Tak?

– Długa historia.

– Chcesz wiedzieć, co jest najgorsze? Mamy tych samych przyjaciół, więc co rusz wpadam na niego.

– Okropność. – U mnie także natykanie się na aroganckich byłych chłopaków nie plasowało się wysoko na liście ulubionych czynności. Kontynuowałam oględziny pokoju Stephanie. Zatrzymałam wzrok na kolejnych zdjęciach. – Hej, to Rowan, znam go.

Wydęła wargi.

– Znasz Rowana?

– No cóż, niezbyt dobrze, w przeciwieństwie do mojej przyjaciółki, Laili. – A przynajmniej miała okazję dokładnie poznać jego usta.

– Hm. – Stephanie pokręciła głową. – Nigdy o niej nie słyszałam. – Wzięła z biurka laptop i siadła razem z nim na łóżku. – Więc chodzisz teraz do Cartera? Nie widziałam cię tam.

– Nie, przyjechałam tylko do taty na ferie.

– Twoi rodzice się rozwiedli?

– Muszą jeszcze załatwić formalności, ale tak.

– A więc to świeża sprawa?

– Sprzed jakichś dwóch miesięcy.

– Przykro mi.

Już, już miałam powiedzieć: „To nic wielkiego”, ale skłamałabym.

– Tak.

– Moi rodzice rozwiedli się siedem lat temu.

Przysiadłam na skraju łóżka.

– Z czasem będzie łatwiej?

Posłała mi spojrzenie pełne empatii, które wydawało się bardzo szczere.

– Zdecydowanie. Przysięgam. – Wskazała głową komputer. – Bywasz na jakimś chacie? Powinnyśmy wymieniać się informacjami.

– Dobry pomysł.

Piknął jej komputer. Zerknęła na wyświetlacz i westchnęła.

– O tym właśnie mówię.

– O czym?

– Dzień po Święcie Dziękczynienia impreza u Trevora. Do bani jest mieć tych samych przyjaciół co twój eks. – Wystukała w okienku odpowiedź. – Chcesz się ze mną wybrać?

Początkowo sądziłam, że jedynie powtarza na głos to, co pisze, bo wcale na mnie patrzyła, ale potem uniosła pytająco brew.

– Ja?

– Aha. Fajnie byłoby mieć kogoś nowego. Własną przyjaciółkę, której nie dzielę z Trevorem. Może dzięki tobie nie czułabym się tak skrępowana.

Zaśmiałam się.

– Nie jestem w tym dobra. Można powiedzieć, że skrępowanie to moje drugie imię.

– Nie szkodzi.

Wzruszyłam ramionami, a moja ogólna niechęć do imprez niemal kazała mi odrzucić zaproszenie, ale wtedy przypomniałam sobie o kolorowych paznokciach u stóp i potwornej nudzie czekającej na mnie w domu taty. I o tym, że kiedy nie mam nic do roboty, to myślę o Duke’u.

– Czemu nie?

ROZDZIAŁ 6

Laila: Wiesz coś przydatnego o motocyklach?

Podeszłam do otwartego garażu. Stał w nim Connor i wpatrywał się w holograficzny obraz motocykla. Przesunął symulator po blacie, a błyszczący obraz nałożył się idealnie na rzeczywisty motocykl, co nadało mu nieco rozmazany wygląd. Następnie wziął z blatu jakąś część silnika i spróbował umieścić ją w miejscu, które wskazywał hologram.

– Co mu się stało?

Podniósł wzrok i przez chwilę na jego twarzy malowało się zdziwienie. Zaraz jednak wrócił do pracy.

– Miał nieprzyjemne spotkanie z chodnikiem.

– Biedny motocykl. – Przyglądałam się chłopakowi. Na czoło opadał mu lok, który zaraz odsunął. Plamy od smaru na twarzy Connora świadczyły, że już długo zajmuje się naprawą. Miał niesamowite włosy, gęste i błyszczące.

Przestąpiłam z nogi na nogę i położyłam rękę na biodrze. Może i coś bym tym wskórała, gdyby na mnie patrzył, ale całą jego uwagę przykuwał motor. W końcu się zniecierpliwiłam.

– Potrzebuję czegoś.

– Czego?

Jako że facet na tamtej imprezie bardzo niechętnie zdradził jego imię, podejrzewałam, że Connor nie przyzna się otwarcie do posiadania programów do rozwijania zdolności. Musiałam poruszyć ten temat bardzo ostrożnie: zacząć od tego, co wiedziałam, że ma, a potem dopiero przejść do innych rzeczy, których potrzebowałam.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki