Peter Gotthardt

Dzieci królowej elfów 7 - Na śmierć i życie

Księga siódma

Saga

Dzieci królowej elfów 7 - Na śmierć iżycie
Przełożyła
Agata Lubowicka
Tytuł originału
Elverdronningens børn 7 - På liv og død
Copyright © 2012, 2019 Peter Gotthardt i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711870174

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

1.

Stokrotka i jej przyjaciele wędrowali wąską ścieżką. Po obu stronach wznosiły się strome skały.

Najpierw płynęli rzeką, ale w czasie drogi pojawiało się coraz więcej kamieni pod wodą. Na koniec było ich tak dużo, że musieli opuścić łódź i kontynuować podróż na piechotę.

– Jaka szkoda, że dalsza żegluga jest niemożliwa – narzekał Mniszek. Był bratem Stokrotki i najmłodszym z całego grona.

– Dobre i to, że udało nam się pokonać ładny kawałek – stwierdziła Stokrotka. Nigdy nie zapominała o swojej obietnicy, że zaprowadzi wszystkich do domu, do Krainy Elfów.

– Poza tym nic nam się nie stanie, jeśli się trochę przejdziemy – dodał Zawilec. Był elfickim rycerzem, który nauczył Stokrotkę sztuki władania mieczem.

Przyjaciółka Stokrotki, Borówka, nie odzywała się. Zamiast tego patrzyła Smardzowi głęboko w oczy.

Smardz ujął jej dłoń i spletli palce w uścisku. Był człowiekiem, którego elfy spotkały podczas podróży. Świetnie orientował się w terenie.

Ze Stokrotką na czele wszyscy raźnie kroczyli wąską ścieżką. Po wysokich skałach wiły się zielone pnącza. Po nagrzanych od słońca kamieniach biegały małe jaszczurki.

Nagle gdzieś zaskrzeczał ptak. Stokrotka od razu czujnie nadstawiła uszu. Następnie rozejrzała się na wszystkie strony.

Oczom elfów ukazał się mężczyzna, który zbiegał po skalnym zboczu. Niespodziewanie wylądował na ścieżce tuż przed ich nosami.

Stokrotka chwyciła za miecz. Puściła go jednak od razu, gdy się przekonała, że nieznajomy nie był uzbrojony.

Miał ogorzałą i pomarszczoną twarz, a jego włosy i broda były siwe. Szedł boso, a w ręce trzymał laskę.

– Czy to ty jesteś Stokrotką, córką królowej elfów? – odezwał się pierwszy.

– Yyy… tak – odparła zaskoczona. – Skąd mnie znasz?

– Jak dobrze potrafisz władać mieczem? – zapytał, nie odpowiadając.

– Dobrze – odrzekł za nią Zawilec.

– Ale czy wystarczająco dobrze? – drążył mężczyzna, zamachując się laską w stronę Stokrotki.

Zrobił to tak szybko i niespodziewanie, że Stokrotka nie zdążyła się osłonić ani uskoczyć na bok. Laska uderzyła ją w pierś. Uderzenie było tak silne, że przewróciła się na plecy.

Z rykiem złości Zawilec wyciągnął miecz i doskoczył do mężczyzny. Świszczący ruch laską wybił mu jednak broń z ręki.

– Zaatakujmy go wszyscy razem! – wykrzyknął Smardz, unosząc swój kij. Pozostali stanęli z nim ramię w ramię.

– Zaczekajcie! Tak się nie traktuje przyjaciela – zaprotestował nieznajomy.

– Przyjaciela! – parsknął Zawilec, unosząc miecz. – Napadłeś na Stokrotkę!

– To była tylko próba – odpowiedział spokojnie nieznajomy.

Stokrotka podniosła się i oznajmiła:

– Nic mi się nie stało. Jestem tylko trochę poobijana.

Smardz opuścił kij. Zawilec wciąż trzymał miecz w górze.

– Mówisz w taki zagadkowy sposób – zwróciła się Stokrotka do nieznajomego. – Twierdzisz, że jesteś naszym przyjacielem. Może nam w takim razie powiesz, kim właściwie jesteś?

– Nazywam się Wiatr – odpowiedział. – Bo jestem szybki niczym wiatr, a silny jak burza. Mieszkam w chatce znajdującej się w ukrytej dolinie, niedaleko stąd. Ludzie nazywają mnie pustelnikiem ze Skalnej Doliny. Czekałem na wasze przyjście.

– Pustelnikiem? – zdziwił się Zawilec. – Spotkaliśmy kiedyś jednego pustelnika. Pokazał nam drogę, jaką powinniśmy się udać, żeby dotrzeć do naszego domu, do Krainy Elfów.

– Masz na myśli pustelnika z Wilczej Skały? – zapytał Wiatr z uśmiechem.

– Tak. Czyżbyś go znał? – zapytał z zaskoczeniem Zawilec. Wszelka nieufność, jaką wcześniej żywił, rozwiała się.

– Jesteśmy braćmi – poinformował lakonicznie Wiatr. – Wysłał mi wiadomość, że jesteście w drodze.

– A teraz tu dotarliśmy – podsumowała Stokrotka. – Czego od nas chcesz, Wietrze? I co to za próba, o której mówiłeś wcześniej?

– Próba, której nie przeszłaś – odparł pustelnik. – Nie władasz mieczem wystarczająco dobrze, żeby poradzić sobie w walce, jaka cię czeka. W każdym razie – jeszcze nie.

– Kolejna zagadka – stwierdziła Stokrotka. – Co przez to rozumiesz?

– Narobiliście sobie wrogów w tej części świata – wyjaśnił Wiatr. – Potężnych wrogów, którzy chcą was unicestwić. Jesteś jedyną osobą, która może uratować siebie i swoich przyjaciół.

– W jaki sposób? Co takiego muszę zrobić? – zapytała Stokrotka.

– Zaraz ci pokażę – odpowiedział Wiatr. – Chodźcie za mną!

2.

Borówka, Smardz i Mniszek siedzieli w trawie przed chatką Wiatra. Zajadali się owocami i grzybami, którymi ugościł ich gospodarz.

Zawilec przechadzał się niecierpliwie tam i z powrotem. Kilkakrotnie spoglądał w stronę drzew rosnących za domem.

– Stokrotka i Wiatr tkwią tam razem od trzech dni – narzekał. – Wydaje mi się, że nigdy nie skończą!

Zawilec obiecał królowej elfów, że będzie się opiekował Mniszkiem i Stokrotką, dlatego najchętniej nie traciłby ich z zasięgu wzroku.

– Gdybym to ja mógł w tym uczestniczyć – westchnął Mniszek. – Ten Watr posiada mnóstwo umiejętności. Zabawnie byłoby je posiąść.

– Mogę cię zapewnić, że oni nie trenują dla zabawy – pouczył go Zawilec. – Pustelnik chce przygotować Stokrotkę na spotkanie z naszymi wrogami. Jak myślicie, chyba mu chodzi o myśliwych?

– Mój własny lud – stwierdził Smardz z westchnieniem. – Dopóki go nie opuściłem.

Borówka ujęła jego dłoń i pocieszyła go:

– Nie możesz nic poradzić na to, jacy oni są.

– Wiem o tym – powiedział Smardz z kolejnym westchnieniem. – Ale dręczy mnie myślenie o tym, że są tacy okrutni i żądni krwi. Przypominają wściekłe psy. Zupełnie jakby postępowali w ten sposób pod wpływem jakiejś czarnej magii.

– To prawda, spotkania z nimi nie należą do przyjemności – potwierdził Zawilec. – Mam nadzieję, że uda nam się ich uniknąć. Mimo że Wiatr chyba myśli inaczej.

W tym czasie Stokrotka oddawała się walce z niespotykaną zaciętością. W cieniu wielkich drzew panował chłód, ale i tak pot spływał jej po plecach.

W ręce trzymała laskę podobną do tej, z którą chodził Wiatr. Gdy znów zamachnął się w jej stronę, spróbowała odeprzeć uderzenie.

Za późno.

Wytrącił jej broń z ręki. A potem znowu. I jeszcze raz.

– Nigdy się tego nie nauczę! – wykrzyknęła, odrzucając kij. Na ciele miała pełno żółtych i niebieskich siniaków we wszystkich miejscach, w które trafił ją Wiatr.

– Masz się nie uczyć. Masz być – odpowiedział Wiatr. – Podnieś kij. Walczymy dalej.

– Być? Co przez to rozumiesz? – zapytała z wściekłością.

Chwyciła kij i się wyprostowała.

„Nie poddam się!” – przyrzekła sobie i zacisnęła zęby.

– Musisz być jednością ze swoją bronią – tłumaczył Wiatr. – Lekka niczym gałązka rozkołysana przez wiatr. Szybka niczym błyskawica, która skacze z nieba do ziemi.

„Dlaczego on zawsze musi mówić zagadkami?” – Stokrotka prychnęła w duchu.

Pustelnik machnął laską w jej kierunku.

Bez namysłu odparła ją i teraz ona zaatakowała.

Walka przeobraziła się w zabawę. Uderzenia Wiatra zaczęły padać coraz szybciej. Natomiast ona błyskawicznie je odpierała, zanim zdążyły jej dotknąć.

Jej kolejny wymach trafił go w ramię. Stokrotka włożyła weń wszystkie siły. Nareszcie trochę odwetu za te wszystkie siniaki!

– Dobrze! – krzyknął Wiatr, odkładając laskę. – Jesteś gotowa.

Stokrotka otarła pot z czoła.

– Gotowa na co? – zapytała. – Teraz chcę się tego dowiedzieć. Do czego ty mnie przygotowujesz?

3.

Wiatr zaprowadził Stokrotkę na leśną polanę. Znajdował się tam niewielki staw. W zielonkawej wodzie migotało słońce.