Okładka

Biblioteka Kaznodziejska nr 02/2019

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

W TYCH MIESIĄCACH

Miłość Chrystusa przynagla nas

ks. Maciej K. Kubiak

W tych miesiącach – w marcu i w kwietniu – Wielki Post i Okres Wielkanocny, a zwłaszcza Triduum Paschalne i Oktawa Zmartwychwstania Pańskiego, pozwolą nam na nowo przybliżyć się do miłości Boga, objawionej w Jezusie Chrystusie, w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Każda Msza Święta, droga krzyżowa, Gorzkie żale, wielkopostne rekolekcje, każda homilia będą nam przypominać o tym jak bardzo On nas ukochał.

Piszę te słowa kilka dni po zakończeniu Światowych Dni Młodzieży w Panamie, mając świeżo w pamięci homilie i przemówienia papieża Franciszka, w których naprawdę często mówił właśnie o tej miłości, którą liturgia najbliższych miesięcy będzie nam przypominać. „Zostaliśmy umiłowani serdeczną miłością, której nie chcemy i nie możemy przemilczeć, a która wzywa nas, abyśmy odpowiedzieli w ten sam sposób: miłością. To miłość Chrystusa nas przynagla” – mówił Franciszek podczas ceremonii powitania i otwarcia ŚDM w Panamie, 25 stycznia 2019 roku. A charakteryzując tę miłość, napisał swój Hymn o miłości, tłumacząc młodym, że jest to: „Miłość, która się nie narzuca ani nie przytłacza, miłość, która nie marginalizuje ani nie ucisza, miłość, która nie upokarza ani nie zniewala. Jest to miłość Pana, miłość codzienna, dyskretna i respektująca, miłość wolności i dla wolności, miłość, która leczy i uwzniośla. To miłość Pana, która wie więcej o powstaniach niż upadkach, o pojednaniu niż zakazach, o dawaniu nowej szansy niż potępieniu, o przyszłości niż przeszłości. Jest to milcząca miłość pomocnej ręki w służbie i dawaniu siebie, która się nie pyszni”. Kończąc, pytał: „Czy wierzysz w tę miłość? Czy jest to miłość, która jest warta zachodu?” i apelował do młodych: „W imię Jezusa mówię wam: idźcie i czyńcie podobnie. Nie lękajcie się kochać, nie lękajcie się tej konkretnej miłości, tej miłości, która ma czułość, tej miłości, która jest służbą, tej miłości, która daje życie”.

Wraz z „Biblioteką Kaznodziejską” 2/2019 oddajemy do rąk duszpasterzy teksty rozważań drogi krzyżowej dla dorosłych i dla dzieci, które mogą stać się praktyczną pomocą w przeprowadzeniu nabożeństw, a jednocześnie pomogą nam jeszcze lepiej poznać miłość Bożą, ukazaną w krzyżu Chrystusa. Zainteresowanych pomocami duszpasterskimi na Wielki Post (na nabożeństwa dla dzieci) oraz publikacją „40 dni z Bogiem. Pomocnik wielkopostny”, która ułatwi aktywne przeżywanie Wielkiego Postu, odsyłamy do naszej księgarni internetowej lub na www.bkaznodziejska.pl, gdzie publikujemy więcej informacji na ten temat.

Podejmując duszpasterską troskę o nasze wspólnoty w tych miesiącach, pamiętajmy o słowach Franciszka: „Ewangelia uczy nas, że świat nie będzie lepszy, gdy będzie mniej osób chorych, słabych, kruchych lub starszych, którymi trzeba się zajmować, a nawet nie dlatego, że będzie mniej grzeszników, ale będzie lepszy, gdy będzie więcej osób, gotowych i mających odwagę zrodzić jutro i uwierzyć w przemieniającą moc Bożej miłości (…). Tylko miłość czyni nas bardziej ludzkimi” (Czuwanie modlitewne podczas ŚDM w Metro Park, 26 stycznia 2019).

SUGESTIE HOMILETYCZNE

4 niedziela okresu zwykłego • 3 III 2019

3 marca 2019

8NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

rok C

I czytanie: Syr 27, 4-7

Psalm: 92

II czytanie: 1 Kor 15, 54b-58

Ewangelia: Łk 6, 39-45

Duch Boży, który zgłębia i poznaje ludzkie serce, podpowiada jak wyrzekać się osądzania i potępiania

Rozpoznanie misterium Chrystusa obecnego w obrzędach liturgicznych: W Eucharystii uczestniczymy w męce Pana, który nas usprawiedliwił. Teraz zatem, gdy Chrystus daje nam siebie samego w swoim Duchu, możemy naśladować Go już nie w sposób zewnętrzny, lecz „z głębi serca”. Nasze serce bowiem „jest naszym ukrytym centrum, nieuchwytnym dla naszego rozumu ani dla innych; jedynie Duch Boży może je zgłębić i poznać” (KKK 2563). Na Eucharystii więc „z głębi serca” uczestniczymy w świętości i miłosierdziu samego Boga (por. KKK 2842). Warto, aby homilista przypomniał wiernym, że drogą do otrzymania uzdrowienia „głębi serca” jest osądzenie siebie samego i „zobaczenie belki” we własnym oku. Taki znak czynimy czy to na początku Eucharystii, czy też przed komunią św. w słowach: „Panie, nie jestem godzien […]”. Bardzo ważne jest rozpoznanie swej grzeszności. Jest to bowiem brama do Bożego miłosierdzia.

„W mocy Bożego Ducha” Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2018/2019

SUGESTIE SŁUCHACZA

Zastanawiam się nad mocą słowa…

Patryk Jakubowski

Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku? Czy osoba, która faktycznie nie widzi swoich grzechów umiałaby odpowiedzieć na to pytanie? Kto w nauczaniu Kościoła może nas upominać? Chrystus zachęca do samoulepszania, do zmiany i poprawy własnego życia, i dość wyraźnie ostrzega przed chęcią nawracania na siłę.

Przybieramy postawę srogich sędziów

Zastanawiam się nad mocą słowa w Piśmie Świętym i aktualnych czasach? Skłaniam się ku refleksji, że nazbyt często przybieramy postawę srogich sędziów upominających ludzi wokół, pouczających – jak mają żyć, co mają robić, jakimi mają być ludźmi. Wydaje mi się, że prawdziwa miłość opiera się na otwartości wobec drugiego człowieka a nie na narzucaniu swoich wyobrażeń i oczekiwań.

Lekcja pokory

Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Dla mnie ten fragment to lekcja pokory – dla duchownych i świeckich. To moment, w którym można zachęcić wiernych do kształtowania wspólnoty parafialnej. Osoby świeckie powinny zabierać głos we wszelkich sprawa dotyczących Kościoła.

Bycie nauczycielem i uczniem to wzajemne doskonalenie się i uzupełnianie. To cierpliwe wchodzenie w dialog, uważne wsłuchiwanie się w drugiego człowieka, ale i pokorna weryfikacja własnej wiedzy, umiejętności oraz przekonań. Nie bójmy się rozmawiać i nie zamykajmy w strefie własnego komfortu...

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Słowo Boga

ks. Paweł Pacholak

Jak o uprawie drzewa świadczy jego owoc, tak mowa o zamyśle serca człowieka. „Przysłowia mądrością narodów” – to powiedzenie znamy wszyscy i zasadniczo sprawdza się ono w codzienności, bo mądrości ludowe, mądre powiedzenia, cytaty z wypowiedzi sławnych ludzi faktycznie bardzo często pomagają opisać otaczającą nas rzeczywistość i nadać właściwe rzeczy słowo.

Mądry Polak po szkodzie

Z tym że przysłowia i powiedzenia mają to do siebie, że przychodzą po fakcie, podsumowując niejako lub też oceniając wydarzenie, które miało miejsce. Bardzo często zdarza się, że oceniają już niestety krytycznie …. i wtedy mądry Polak po szkodzie… tutaj też tkwi różnica wobec słowa Bożego, które często pod względem literackim, sformułowane jest jako przysłowie. Dzisiejszy fragment Ewangelii właściwie utkany jest z powiedzeń i przysłów, które w świecie współczesnym Jezusowi funkcjonowały w szerszym użyciu. Jednakże gdy do tego słowa podejdziemy z wiarą i ufnością odsłania się przed nami o wiele szersza perspektywa niż ta, którą niesie jakakolwiek mądrość ludowa – to już nie tylko pokiwanie głową nad czyjąś niedoskonałością i moralizatorskie pogrożenie palcem, że tak nie wolno.

Gdzież jest o śmierci Twoje zwycięstwo

Jezus, pod słowem które nieobce było Jego słuchaczom, ukrywa wezwanie całkowicie odwracające, ogólnie przyjmowaną logikę międzyludzkich relacji. Drugi człowiek, właśnie dlatego że nie jest już obcy, bo rozpoznać w nim mamy brata czy siostrę w Chrystusie, staje się lustrem, w którym odbija się moje życie. Piękno drugiego człowieka, ale też jego słabość mówią mi jaki ja jestem lub mogę być. To tak naprawdę rewolucja w sposobie postrzegania człowieka, rewolucja, która trwa od dwóch tysięcy lat i ciągle się nie dopełnia jeżeli przyglądać się szczegółom. Ale to zaproszenie Jezusa pozostaje aktualne i nie jest wbrew pozorom, jakimś psychologicznym zabiegiem formującym stosunki społeczne. To jest narzędzie do odzyskania prawdziwego człowieczeństwa: „Kiedy już to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność, wtedy sprawdzą się słowa, które zostały napisane: «Zwycięstwo pochłonęło śmierć. Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień?»”.

Nie zrywa się fig z ciernia

Ucząc się miłości bliźniego, odkrywając brata i siostrę jako osoby, które Pan mi daje, abym piękniej ukształtował swoje życie, praktykując codzienne ćwiczenie z wyrozumiałości przyodziewam się w nieśmiertelność, nawet jeżeli brzmi to niezwykle abstrakcyjnie. Bo to właśnie, owocując teraz, wchodzę na drogę do nieba lub wprost przeciwnie. No bo w końcu „po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron”.

Trud wasz nie pozostaje daremny

I wbrew pozorom, nie różnimy się bardzo od słuchaczy Ewangelii sprzed dwóch tysięcy lat. Nam też osłuchały się te powiedzenia. Któż z nas nie używa czasami tekstu o drzazdze w oku, albo o dobrych owocach z dobrego drzewa? I myślę, że również dla nas poważną trudność stanowi wyjście poza literackie użycie tych słów. A Jezus chce dotrzeć do twojego serca i zapytać się o twoje życie, o twoją relację z bratem i siostrą, o twój sposób doświadczania tej konfrontacji ze słabością drugiego człowieka. I to Jezusowe dotknięcie twojego serca wiąże się z konkretnymi osobami, które mają swoje imiona, z konkretnymi datami, gdy coś tam się wydarzyło, z konkretnymi miejscami, które być może źle się kojarzą. I można znowu schować się za przysłowiami, kiwając głową nad ich trafnością, ale można też zacząć przemieniać krok po kroku te dotychczasowe, konkretne niepowodzenia. Oby nam się wszystkim udało… A więc: „Bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny w Panu”. I to naprawdę już nie jest mądrość ludowa, tylko słowo Boga zaadresowane konkretnie do mnie i do ciebie.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

On kocha nieskończenie

o. Kazimierz Zdziebko OMI

„Niech na co dzień towarzyszy nam świadomość, że żądając prawdy od innych, sami musimy żyć prawdą… Żyć w prawdzie, to być w zgodzie ze swoim sumieniem… Człowiek sprawiedliwy to ten, który kieruje się prawdą i miłością. Bo im więcej w człowieku jest prawdy i miłości, tym więcej i sprawiedliwości” – tak mówił bł. Jerzy Popiełuszko.Natomiast sługa Boży kard. Stefan Wyszyński uważał, że „prawda wypowiadana w słowie kosztuje. Tylko za plewy się nic nie płaci. Za pszeniczne ziarno prawdy trzeba płacić”.

Wyrok miłości

Tak mówili o prawdzie dwaj wielcy pasterze Kościoła w Polsce. Prawda, prawe sumienie, sprawiedliwość, miłosierdzie i miłość przenikają się wzajemnie nie jako piękne idee, ale jako źródła życia według Bożego Ducha, jako najtrwalsze spoiwo człowieczeństwa, jako fundament Bożego synostwa na wzór Jezusa Chrystusa. On jest Prawdą, jak sam o sobie powiedział, bo tylko „Pan jest sprawiedliwy […] i nie ma w Nim nieprawości”.Doświadczył jednak od ludzi siły kłamstwa i niesprawiedliwości: od fałszywych dwóch świadków, od Wysokiej Rady, od Piotra, od Judasza, od Piłata, od wyśmiewających Go, od jednego z łotrów. Całe to zło wziął ze sobą na krzyż, gdzie wydał zbawczy sąd według Bożej prawdy i sprawiedliwości: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”(Łk 23, 34). Ten wyrok miłości Jezusa usprawiedliwił nas wszystkich.

Potrzebujemy uzdrowienia duszy

Stojąc pod tym krzyżem, każdy z nas zaczyna rozumieć, że ten wyrok dotyczy również i nas – każdego osobiście. „Bóg pokornym łaskę daje, a pysznym się sprzeciwia”, dlatego – kierując się prawdą – z całą mocą wypowiadamy słowa: „Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu (…), że bardzo zgrzeszyłem…”. „Panie, zmiłuj się nad nami…”. „Przebacz nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom…”. „Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja”.Tak! Będzie uzdrowiona łaską od fałszywego i zgubnego przekonania o własnej doskonałości i że mamy prawo bez miłosierdzia osądzać i oskarżać drugich. Przed najświętszym Bogiem nikt z nas nie jest bez winy – i lepiej tymi słowami przejąć się za życia niż „usłyszeć” je w czasie własnego pogrzebu, bo jakim sądem ja mierzę bliźniego, takim zostanę osądzony, i jaką miarą mierzę ludzi, taką i mnie będzie wymierzone; i jeżeli ja nie okażę miłosierdzia, również i mnie go Bóg nie okaże… Duch Święty podpowiada nam zatem, abyśmy wyrzekli się osądzania i potępiania innych. Taka postawa bowiem czyni człowieka ślepym – chodzi tu o nieznajomość Chrystusa i Jego Ewangelii, o brak miłości i nawrócenia (por. KKK 1792).

Ile w nas Boga?

Tylko miłość i miłosierdzie potrafią w sposób realistyczny poznać zło i wziąć je na siebie. Praktykowanie miłosierdzia wykorzenia z nas głupotę i zarozumialstwo w krytykowaniu innych. Krytyczni mamy być wobec siebie samych, by poznać własne zło i ubóstwo własnego miłosierdzia. Człowiek, który ma „czyste serce, dobre sumienie i wiarę nieobłudną” (1 Tm 1, 5), odkrywa przed Bogiem swoją nędzę i grzech, które zostają wypełnione Jego miłosierdziem. Wówczas poznaje siebie jako kogoś nieskończenie miłowanego przez Stwórcę i poznaje Boga, który kocha nieskończenie. Wówczas serce człowieka wypełnione jest miłosierdziem Bożym i łaską usynowienia. Dobrem, które wydobywa się z takiego serca, jest właśnie miłosierne wyrzeczenie się powierzchownego i bezlitosnego osądzania i potępiania.

Niech z obfitości prawdy, sprawiedliwości, miłości i miłosierdzia w sercach, mówią nasze usta i czyny, bo tyle w nas Boga, ile jest w nas umiłowania tych wartości.

HOMILIA DO MŁODZIEŻY

Drzazga i belka w oku

s. Urszula Kłusek SAC

Żyjemy w świecie nazywanym globalną wioską, w której przepływ informacji jest szybszy niż kiedykolwiek wcześniej. Informacje docierają do ogromnej rzeszy ludzi. Wiele z nich dotyczy wydarzeń, ale równie wiele dotyczy konkretnych osób: tego co robią, czym się zajmują, jak postępują, co mówią. Informacje medialne mają ogromną siłę tworzenia wizerunku człowieka. I bez względu na to, jaka jest rzeczywistość i prawda, jednych potrafią wypromować jako godnych naśladowania i podziwu bohaterów, a drugich pokazać jako nie nadających się do niczego nieudaczników. Co więcej mocą medialnego głosu, ktoś jednego dnia może stać na szczycie sławy i popularności a drugiego dnia może być medialnie zrzucony w przepaść potępienia i pogardy. I nic to nie ma wspólnego z prawdą.

Kto z nas ma prawo osądzać?

Warto być świadomym siły medialnego głosu i medialnego osądu. Ale warto też wiedzieć, że zarówno medialny głos, jak i każda nasza opinia ma moc osądzania. I czy tego chcemy, czy nie, nader często sądzimy i osądzamy innych. Pomyślcie sami, jak często w waszych rozmowach pojawiają się stwierdzenia typu: „ona jest głupia, on jest beznadziejny, oni są fałszywi, z nim się nie da wytrzymać, ona kłamie i oszukuje”. Zapewne w niektórych przypadkach takie stwierdzenia są prawdą, ale kto mnie albo tobie dał prawo sądzenia lub wydawania wyroków? Kto z nas ma prawo osądzać, czy nasz bliźni jest dobrym, czy złym człowiekiem? Kto może twierdzić, że ktoś zachował się tak a nie inaczej, bo jest podły, albo zły lub chciwy? Nikt z nas nie ma prawa sądzić bliźniego! Nikt, poza Bogiem! Dlaczego? Bo tylko Bóg, w Jezusie Chrystusie, zna całą prawdę o człowieku, i tę prawdę grzechu wziął na siebie i poniósł ją na drzewo krzyża. Znając całą prawdę o tobie i o mnie, i o każdym z nas, Jezus nie przestał nas kochać i nie przestaje składać za nas ofiary z samego siebie. Dziś, tak jak w każdej mszy świętej, usłyszysz słowa: „On to, gdy dobrowolnie wydał się na mękę, wziął chleb…”. Słyszysz? On dobrowolnie wydał się na mękę – i ta męka właśnie jest sądem Jezusa nad tobą i nad każdym człowiekiem. Ani ty, ani ja nie zrobiliśmy niczego, co dałoby nam prawo potępiać naszego bliźniego! Ilekroć bowiem potępiamy bliźniego, tylekroć w gruncie rzeczy wydajemy wyrok potępienia na siebie. Jeśli bowiem potępiam innych, to znaczy, że nie wierzę w moc ofiary Jezusa i nie potrafię przyjąć jej zbawczego owocu, jakim jest pojednanie z Bogiem Ojcem i życie wieczne.

Czy mam światło w oczach?

Jezus przestrzega nas dziś przed naszą własną duchową ślepotą. Brak duchowego wzroku to bardzo ciężka duchowa choroba, z powodu której niestety cierpi wiele osób. Kim jest człowiek duchowo niewidomy? To taki, który nie ma w sobie światła Bożego miłosierdzia, który nie stanął przed Bogiem w prawdzie o sobie, w prawdzie grzesznika, który choć zasłużył na potępienie i śmierć, od Boga otrzymał przebaczenie i życie. Kto nie ma w sobie takiego doświadczenia, nosi w sobie duchową ciemność. Nie ma światła w oczach. I dlatego idąc potyka się i rani boleśnie o przeszkody, których nie widzi. Zderza się z tym, co go otacza zadając sobie ból. Niewidomym jest człowiek, który nie doświadczył w sobie miłosierdzia Jezusa, dlatego ciągle będzie ranić się boleśnie o przeszkodę, którą sam w sobie nosi – brak wiary w miłość i niezdolność do kochania sercem miłosiernym, a co za tym idzie przebaczającym. Człowiek, który bez miłosierdzia sądzi bliźniego, rani bliźniego, ale jeszcze większy ból zadaje sobie i sam, dobrowolnie z własnego wyboru wchodzi w doświadczenie jeszcze większej ciemności.

Może być inaczej

Pan Jezus mówi nam dziś również i to, że uczeń nie przewyższa nauczyciela. Czy takimi uczniami jesteśmy? Czy zgadzamy się z tym, że Jezus wie lepiej niż my i że Jego słowa, są pełne mądrości? Czy Jego przykazania „radują twoje serce”? Czy ich przestrzegasz? A możesz jesteś fałszywym uczniem Jezusa, który co prawda zna Jego naukę, ale nie stosuje jej do siebie, tylko do innych? Czy jesteś pewien, że to, co słyszysz od Jezusa, prowadzi cię do nawrócenia i uznania własnego grzechu? Może być inaczej. Możesz słowa Jezusa wykorzystywać do ferowania wyroków na innych. Kiedy krytykuję i potępiam nie znam miłosierdzia. Nie jestem dobrym drzewem.

Drzewem, które wydało dobre owoce miłości jest Jezus. Jeśli będę częścią tego Jezusowego drzewa, jeśli karmić się będę Ciałem Pana, czyli Jego ofiarą miłości i miłosierdzia, jeśli przyjmę miłosierdzie, które daje mi Pan, sam stanę się miłosierny. Wydam dobre owoce i ujrzę je, bo nie będę duchowym ślepcem. I z głębi mojego serca płynąć będą słowa miłosierne, pełne przebaczenia i błogosławieństwa.

HOMILIA DO DZIECI

Z pomocą Pana Jezusa rodzę dobre owoce

bp Antoni Długosz

Proponowane pomoce: obraz sadu, obraz dziadka i wnuka, obraz Jezusa, obraz chrztu oraz obraz Bożych przykazań.

Mój dziadek miał duży owocowy sad (obraz). Przypatrywałem się, jak dziadek szczepił młode drzewa szlachetnymi szczepkami, które w przyszłości będą dawały smaczne owoce. Pytałem, czy to szczepienie boli drzewo? Dziadek odpowiadał (obraz), że uczenie się dobra w życiu, usuwanie zła zawsze musi wiele kosztować. Ból młodego drzewa podczas szczepienia może boli, ale zapowiada piękne i smaczne owoce.

Zaczynać od siebie

Do usuwania zła z naszego życia zachęca Pan Jezus (obraz). Zauważamy w sobie skłonności do czynienia zła oraz chęć mówienia o wadach naszych koleżanek i kolegów, usprawiedliwianie naszego lenistwa tym, że bracia, siostry i koledzy są gorsi. Bywa, że głośno mówimy o błędach kolegów, by tym zakryć nasze gorsze słabości. Pan Jezus upomina, że zauważamy drzazgę w oku kolegów, a nie widzimy belki w naszym oku. Tym stwierdzeniem zachęca nas, abyśmy przemianę życia zaczynali od siebie. Jeżeli widzimy złe postępowanie kolegi, warto zapytać siebie, czy podobnie postępuję, a może jestem gorszy od kolegi, którego chcę krytykować? Na pierwszym miejscu odpowiadam za swoje życie. Pan Jezus zachęca nas, abyśmy byli podobni do drzew, które rodzą dobre owoce. Takim przykładem życia zachęcimy kolegów i koleżanki, aby oni także podobnie postępowali. Przemianę świata zaczynamy od siebie!

Przepis na życie

Przysłowie mówi, że jesteśmy „kowalami naszego życia”. Od chrztu świętego należymy do Pana Jezusa, aby słowami i czynami rodzić dobre owoce. W chrzcie świętym Pan Jezus wszczepił w nas swoje życie, abyśmy owocowali dobrymi czynami. Z rodzicami i chrzestnymi wyrzekliśmy się szatana, grzechu i zła, by być Bożymi dziećmi. Pomyślmy, jak odpowiadamy na wezwania Pana Jezusa zawarte w Jego „przepisie na życie” streszczonym w Bożych przykazaniach (obraz). Kiedy spełniamy te propozycje rodzimy dobre owoce, jesteśmy Jezusowymi drzewami. Panie Jezu: z Twoją pomocą chcę usuwać zło i dobrym przykładem życia dawać przykład moim kolegom i koleżankom.

HOMILIA DO DZIECI • „NIEDZIELA Z OWIECZKĄ”

Strzeż swojego serca!

ks. Andrzej Muńko

Wprowadzenie

Nie wiem czy wiecie, ale w naszym ciele znajduje się wspaniały skarbiec: nasze serce. Wiemy że w tym skarbcu powinno znajdować się tylko dobro i piękno, ale szatan zrobi wszystko, żeby znajdowało się tam zło. Jezus wie, że czasami tak się dzieje, dlatego nas ostrzega, abyśmy uważnie strzegli tego skarbca. Na początku tej Eucharystii przeprośmy Boga za to zło, które się zgromadziło w naszych sercach, abyśmy oczyścili je i przygotowali się na słuchanie słowa Bożego.

Cel homilii i potrzebne rekwizyty

Celem homilii jest uświadomienie dzieciom jak ważne jest strzeżenie swojego serca przed pokusami złego ducha. Przynosimy dwie czekolady (jedna po terminie ważności, która już nie nadaje się do zjedzenia, druga dobra; można użyć dwóch pudełek czekoladek w kształcie serca).

Sugestie do homilii

Na początku pytamy dzieci komu udało się spełnić zadanie z poprzedniego tygodnia (miały przeprosić osobę, której sprawiły przykrość). Przypominamy im, że właśnie o tym mówił Jezus w Ewangelii, kiedy kazał nam miłować swoich nieprzyjaciół. Jednocześnie uczył nas, że nie mamy trzymać nienawiści w sercu.

Nawiązując do zeszłotygodniowej nauki, zwracamy dzieciom uwagę, że dzisiejsza ewangelia jest dalszą nauką skierowaną do nas przez Jezusa. Wspólnie sobie ją przypominamy. Pomocne mogą być następujące pytania: komu opowiedział Jezus przypowieść? (swoim uczniom); jaki przykład dał w przypowieści? (dwóch ślepców, którzy się prowadzą; ucznia i nauczyciela, braci, którzy dostrzegają drzazgę w oku swego brata, a w swoim nie widzą niczego; drzewa które wydaje odpowiednie owoce). Tłumaczymy dzieciom, że Jezus posługuje się tutaj pytaniami retorycznymi czyli takimi, które same sugerują odpowiedź np. jak jeden niewidomy może prowadzić drugiego?

Podkreślamy, że Jezus chce nam uświadomić, że mamy być pełni dobrej woli, czystego serca, prawi i sprawiedliwi, aby innym pokazywać drogę do Niego.

Przykład

Przyglądamy się Owieczce Magdzie, która patrzy na drzewo na którym wiszą różne owoce (dobre i z pewną skazą). Podkreślamy, że nasza bohaterka bardzo wzięła sobie do serca słowa Pana Jezusa. Przygląda się owocom zanim je skosztuje. My także powinniśmy przyglądać się temu, co jemy czy z kim się spotykamy.

Pokazujemy dzieciom dwie tabliczki czekolady (dobrze jakby były identyczne). Jedna ma być po dacie ważności, druga świeża. Pytamy dzieci, kto chciałby dostać czekoladę. Wybieramy dwójkę dzieci, które losowo otrzymują czekolady. Prosimy, aby je otworzyły przy wszystkich. Pokazują zawartość czekolad. Dobra czekolada zachęca zapachem i wyglądem, aby ją zjeść. Druga jest biała, wygląda jakby była stara i dziwnie pachnie.

Przypominamy dzieciom, że obie wyglądały dokładnie tak samo, ale jak się je otworzyło dopiero wtedy ukazało się, że jedna nadaje się do jedzenia, a druga nie.

Podkreślamy, że podobnie jest z naszym sercem. Z zewnątrz jest pięknym skarbcem, ale dopiero gdy się bliżej jemu przyjrzeć (tak jak czyni to Owieczka Magda) okazuje się co się w nim znajduje. Niektórzy z nas przechowują tam dobre uczynki lub cnoty, a inni złe i wady (przy dobrych i złych uczynkach oraz cnotach i wadach prosimy, aby dzieci podały przykłady). Gdy patrzymy na kogoś nie wiemy, co kryje się w jego sercu. Dowiadujemy się o nim dopiero wtedy, gdy otworzy swoje usta, albo pokaże po swoim zachowaniu jakim jest człowiekiem.

Na końcu podkreślamy, że Pan Jezus chce, abyśmy byli dobrymi ludźmi, którzy ze skarbca swojego serca wydobywają dobro, a wyrzucają zło. Zachęcamy dzieci do wykonania zadania w tym tygodniu.

Zadanie dla dzieci

Podrzuć komuś słodki prezent np. cukierek lub lizak.

Słowo do rodziców

Jezus w dzisiejszym słowie bardzo piętnuje hipokryzję. Jakże często w naszym życiu spotykamy takich, którzy widzą drzazgę w naszym oku, a własnej belki nie widzą. A może i my właśnie takimi ludźmi jesteśmy. Mamy być jak dobre drzewo, bo przecież jesteśmy chrześcijanami czyli uczniami Mistrza, który daje swoje serce za wzór. Chciejmy się nieustannie upodabniać do Niego.

środa popielcowa • 6 III 2019

6 marca 2019

ŚRODA POPIELCOWA

rok C

I czytanie: Jl 2, 12-18

Psalm: 51

II czytanie: 2 Kor 5, 20-6, 3

Ewangelia: Mt 6, 1-6. 16-18

Duch Święty przekonuje „świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”

Duch Święty otwiera człowieka na misterium odkupienia dokonane przez Chrystusa oraz doprowadza do jedności z Ojcem. Dzieło Ducha – „przekonywanie o grzechu” jest czynem zbawczym – odnosi się do „sprawiedliwości”, a więc do ostatecznego zbawienia w Bogu, do spełnienia ekonomii, której Chrystus ukrzyżowany i uwielbiony jest definitywnym i trwałym centrum. Cała zaś ta zbawcza ekonomia Boża odcina niejako człowieka od „sądu”, czyli od potępienia, jakim porażony został grzech szatana, „władcy tego świata”, który przez swój grzech stał się „rządcą świata tych ciemności”. Duch Święty ukazuje więc „grzech” i „sprawiedliwość” na gruncie Chrystusowego krzyża – w ekonomii zbawienia. Można zatem powiedzieć, że Duch Święty przekonuje o grzechu, który już został definitywnie osądzony na krzyżu („grzech potępiony”) oraz o grzeszniku, który na krzyżu został zbawiony („grzech zbawiony”) (Dominum et Vivificantem, 28).

„W mocy Bożego Ducha” Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2018/2019

SUGESTIE SŁUCHACZA

Kaznodziejo, nie lękaj się mocnych słów!

Anna Lipczyńska

„Zlituj się, Panie, nad ludem Twoim, nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby poganie nie zapanowali nad nami” – te słowa bardzo mocno mnie uderzyły w czytaniach na tegoroczną Środę Popielcową. Przypadek? Nie ma przypadków. Proponuję zatem, aby nawiązać w homilii właśnie do tego wielkiego błagania: „Nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie… aby poganie nie zapanowali nad nami”.

Wyartykułować jasno i czytelnie…

W Środę Popielcową przychodzi do kościoła bardzo wielu ludzi, gdyż, jak mówią: „trzeba iść do posypania popiołem”. Większość z nich, być może, planuje zjawić się tutaj ponownie dopiero w Wielką Sobotę, dzierżąc w dłoniach koszyczek z potrawami do poświęcenia. Jest zatem niepowtarzalna okazja, aby powiedzieć im coś o istocie nawrócenia oraz o sensie postu, modlitwy i jałmużny. A gdyby tak również jasno i czytelnie wyartykułować konieczność starania o to, aby Boże dziedzictwo nie zostało wydane na pohańbienie i aby poganie nie zapanowali nad nami? Czcigodny Kaznodziejo, nie lękaj się mocnych słów! Kto ma uszy powinien usłyszeć!

Trzeba podpowiedzieć…

W czytaniach znajdziemy konkretne podpowiedzi, co należy czynić, aby Pan zlitował się nad swoim ludem: „Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post” (…); „Jednak gdy pościsz, nie musisz zaraz ludziom pokazywać, że to czynisz” (…); „Kiedy dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy” (…); „Nie zatwardzajcie serc waszych, lecz słuchajcie głosu Pańskiego”.

Myślę, że koniecznie trzeba podpowiedzieć: gdzie i w jaki sposób słuchać tegoż Pańskiego głosu oraz jak to zrobić, aby podczas tegorocznego Wielkiego Postu ów głos rzeczywiście został przez nas usłyszany?

Na koniec zachęcam, by nawiązać do fragmentu psalmu responsoryjnego: „Stwórz, Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha”. Wszak hasło obecnego roku duszpasterskiego też nie jest przypadkowe…

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Droga do źródeł łaski

ks. Maciej Szczepaniak

„Jest to zwyczajne w przyrodzie zjawisko, że potok górski, toczący z szumem po skałach kryniczne wody, następnie w dolinie rośnie w coraz większy strumień i rzekę przez boczne przypływy, lecz traci pierwotną kryształową czystość wody: tak i w krainie ducha powstają prądy czasu, nieraz o słabych i małych początkach, ale czystych zamiarach; następnie stają się coraz mętniejsze” (W. Chotkowski, Szkoły jezuickie w Poznaniu 1573-1653 wedle Dyaryusza Kolegium poznańskiego, Kraków 1893, s. 7).

Dziś mamy Środę Popielcową i Wielki Post. Chcemy powrócić do krystalicznych źródeł, zobaczyć zmętnienie naszego życia, ocenić nasze zamiary i prosić za psalmistą: „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste”.

Świątynia

Liturgia Środy Popielcowej jest jak wejście do świątyni. Zostawiamy za sobą zwyczajny świat ulic, sklepów i miejsc pracy, wchodzimy do miejsca świętego, Sancta sanctorum, przed Boże oblicze. Chcemy szczerze nawrócić się do Boga, bo wiemy, że na nawrócenie nigdy nie jest za późno. Zewnętrzne oznaki żalu i pokuty – czyli posypanie głów popiołem, mają dla nas znaczenie. Mówią o naszej ludzkiej słabości i przemijalności, o naszej ufności w Boże miłosierdzie, o naszym zawierzeniu. Usłyszymy za chwilę słowa: „Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”; „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Przyjmiemy na głowę popiół z wiarą, że w Bogu jest nasza moc i nasze uzdrowienie.

Duchowo zostańmy w tym świętym miejscu przez cały Wielki Post. Dostrzegajmy w nim „czas upragniony, dzień zbawienia”, jak mówił dziś św. Paweł. Apostoł prosi: „pojednajcie się z Bogiem”. A naszą odpowiedzią niech będzie szczere wielkopostne wołanie: „Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni… Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego… Odnów we mnie moc ducha… Przywróć mi radość z Twojego zbawienia”.

Tę radość zbawienia wzmacnia w nas duch ofiarny. Modlitwa, post i jałmużna nie mogą jednak stać się powodem do samouwielbienia. Nie mamy „odtrąbić” gorzkich żali, postów piątkowych, dróg krzyżowych i jałmużny postnej. One powinny dla nas stać się ważnym środkiem do uwielbienia Boga. Ten duch ofiarny ma nas uczynić ludźmi, których serce jest czyste, chętne do udzielenia pomocy, gotowe nawet cierpieć dla dobra innych.

Zadania

„Ojciec twój widzi w ukryciu”. Widzi twoje wnętrze. Nie patrzy na ciebie przez pryzmat zarobków, wyglądu i powodzenia. Ojciec twój widzi w ukryciu. Widzi uśmiech na twojej twarzy na widok żebraka i daninę włożoną w jego wyciągniętą dłoń, widzi twoje czuwanie przy łóżku chorego, widzi twoją modlitwę w pustym kościele w drodze z pracy, widzi twoje odrzucenie nałogów i rezygnację z tytoniu i z picia alkoholu, widzi duchowe wsparcie dla samotnych i odrzuconych, dla bezdomnych i uchodźców, twój Ojciec widzi w ukryciu.

On widzi też każde zmętnienie twojego życia. Rozpocznij więc czas Wielkiego Postu z mocnym postanowieniem poprawy. Wejdź na czterdzieści dni do świątyni, świątyni Boga, świątyni twego serca. Odkryj kryniczne, czyste wody Ewangelii, pierwotną, kryształową czystość wody, którą ma być twoje życie. Czytaj codziennie Biblię. Przyjdź częściej na mszę świętą. Zapisz na kartce plan na Wielki Post. Postaw sobie cele, byś nie stał w miejscu. Obmyj się z twojej winy w sakramencie pokuty. Patrz dalej niż tylko na to, co twoje.

Radość

Widzimy dziś znowu fioletowy kolor szat liturgicznych. Fiolet wskazuje na ducha pokuty i na oczekiwanie na spotkanie z Bogiem. Używamy go w Adwencie, w Wielkim Poście i podczas liturgii za zmarłych. W każdej z tych okoliczności nie jest on jednak wezwaniem do ponurego, posępnego wyglądu, ale do wewnętrznej radości. Radości z objawienia się Boga w ludzkim ciele, radości ze zbawienia, które przyszło przez krzyż, radości z oczekiwania na życie z Bogiem.

Bo misterium paschalne już się dokonało. Już ludzkość przeszła wraz z Chrystusem z Wieczernika na Golgotę. Już dokonało się zmartwychwstanie. Już zstąpił Duch Święty i odnowił oblicze ziemi. Już się to wszystko stało. Ale my potrzebujemy wielkich postów, by na nowo zobaczyć zmętnienia życia wokół nas i dotrzeć do krystalicznych wód Bożej łaski, która czyni wolnymi i świętymi.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Motywacja

ks. Radosław Rychlik

„Nawróćcie się do Pana Boga waszego! On bowiem jest łaskawy, miłosierny, nieskory do gniewu i wielki w łaskawości, a lituje się na widok niedoli” (Jl 2, 13). Tymi słowami proroka Joela wita nas Kościół Chrystusowy w pierwszym dniu Wielkiego Postu. My wiemy, że trzeba się nieustannie nawracać. My wiemy, że trzeba pokutą błagać Pana Boga o przebaczenie naszych przewinień. Lecz tak trudno przychodzi podjąć te uczynki w codzienności. Tak trudno zmotywować się do wysiłku nawrócenia.

Bóg się upomina

Lecz słowa proroka Joela są nieubłagane: „Na Syjonie dmijcie w róg, zarządźcie święty post, ogłoście uroczyste zgromadzenie” (Jl 2, 15). Sam Bóg domaga się od nas Wielkiego Postu. Sam Bóg domaga się od nas podjęcia umartwienia, jałmużny i modlitwy. Sam Bóg upomina się o to, byśmy porzucili zgubne nawyki, zapłakali nad swym grzechem i poświęcili więcej czasu i energii na uczynki miłosierdzia Bożego. Sam Bóg wzywa nas na drogę nawrócenia. Święty Paweł woła dziś do nas. „W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!” (2 Kor 5, 20). Dość już zła, grzechu i pychy. Dość już egoizmu, krzywdy i niesprawiedliwości. Dość już nurzania się w błocie nieprawości. Nadszedł dla nas czas oczyszczenia. Nadszedł czas otrzeźwienia. Nadszedł czas nawrócenia.

Wszystko, co w życiu wartościowe, jest trudne. Wszystko, co cenne musi być okupione wysiłkiem i pracą. Nie doceniamy wszak tego, co otrzymujemy za darmo. Nie cenimy miłosierdzia Bożego, wszak za darmo Pan Bóg odpuszcza nam grzechy. Gdyby droga do rozgrzeszenia była trudna i wymagająca, dużo bardziej zastanawialibyśmy się, czy znów decydować się na grzech. Nie cenimy Eucharystii, wszak każdego dnia sprawowana jest w naszym kościele, a kapłani czekają na nasze zainteresowanie. Dużo bardziej cenilibyśmy Mszę Świętą, gdyby trzeba było długo na nią czekać. Nie ma w nas zbyt dużej wdzięczności za łaski wyproszone na modlitwie. Wszak uważamy, że Pan Bóg właśnie od tego jest, aby wysłuchiwać naszych próśb.

Co wybieram?

Jeżeli więc nie cenimy zbytnio łaski Bożej, nie ma w nas motywacji do tego, aby cokolwiek zmieniać w życiu. Przecież dobrze jest jak jest. Przecież otrzymam rozgrzeszenie. Przecież Pan Jezus nie przestanie być miłosierny. Przecież jak przyjdzie potrzeba Bóg o mnie nie zapomni. Dziś grzeszę, jutro otrzymam rozgrzeszenie. Dziś zapominam o Panu, jutro, gdy przyjdzie potrzeba przypomnę sobie o Nim. Dziś wybieram centrum handlowe, kino, spotkanie z przyjaciółmi zamiast niedzielnej Mszy Świętej, jutro przyjdę do świątyni. Dziś wybieram grzech, lecz jutro wybiorę łaskę Bożą. Dziś nie mam motywacji, aby zerwać ze złem, jutro, gdy sam będę tego potrzebował, wrócę do Chrystusa.

Lecz nie ma ważniejszej sprawy jak zbawić duszę swoją. Nie ma ważniejszej sprawy jak zawalczyć o swoją wieczność. Nie ma ważniejszej rzeczy w naszym życiu jak zasłużyć na chwałę zbawionych. Wszystko, co nam bliskie i cenne, kiedyś zostawimy. Nic, co z takim pietyzmem gromadzimy, nie będzie nasze. Wszystko, dla czego teraz poświęcamy czas i energię okaże się być prochem i niczym. To dusza jest najważniejsza. To moje zbawienie powinno być sprawą priorytetową. To wyzwolenie się z grzechu zaprowadzi do pokoju. To wysiłek postu, jałmużny i modlitwy przyniosą błogosławione owoce w naszym życiu.

Na progu Wielkiego Postu trzeba nam zrozumieć, że to czas dla naszego duchowego dobra. Dla naszego zbawienia i uświęcenia. Wielki Post jest próbą naszej dojrzałości. Wszak tylko dojrzały człowiek robi to, co dla niego dobre a nie tylko to, co mu się akurat podoba. Dzieci wybierają to, co im się akurat podoba. Grymaszą, narzekają, unikają wysiłku, zabiegają o przyjemność i zabawę. Dorośli – dojrzali – potrafią od siebie wymagać. Znajdują w sobie motywację do tego, aby podjąć wysiłek, mozolną pracę, gdyż wiedzą, że czynią to dla własnego dobra.

Nie zmarnujmy okazji!

Dziś Kościół zwraca się do nas, ludzi dojrzałych, nie do dzieci. Dziś Pan Bóg przez usta proroka Joela zwraca się do nas, ludzi dojrzałych, nie do rozkapryszonej młodzieży. Trzeba nam zrozumieć, że niebo kosztuje. Zbawienie wieczne kosztuje. Łaska Boża kosztuje. Oczywiście, zbawienie swe źródło ma w ofierze, którą złożył Pan Jezus na krzyżu, lecz bez naszego wysiłku nie będziemy mieli w nim udziału. Oczywiście miłosierdzie Boże jest darmowe, lecz trzeba podjąć trud nawrócenia, aby po nie sięgnąć. Oczywiście łaska Boża jest wspaniałomyślnym darem Pana Boga, lecz daru tego doświadczają tylko ci, którzy pokazują, że zależy im na własnym uświęceniu.

Rozpoczynamy Wielki Post. Rozpoczynamy czas modlitwy, postu i jałmużny. Rozpoczynamy czas nawrócenia. Oby nie brakło nam motywacji. Obyśmy dojrzale wykorzystali ten czas. Obyśmy nie zmarnowali okazji do własnego uświęcenia. Nie wiemy bowiem, czy ta okazja za rok się powtórzy.

HOMILIA DO DZIECI

Długie czterdzieści dni…

ks. Grzegorz Świecarz

W Kościele rozpoczynamy nowy okres liturgiczny. Czy wiecie jak się on nazywa? (rozmowa z dziećmi). A jaki dzień rozpoczyna Wielki Post? (Środa Popielcowa). To prawda, jest to wyjątkowy dzień w ciągu roku kościelnego, o czym za chwilę się przekonacie. Czy pamiętacie jak długo trwa Wielki Post? (czterdzieści dni). Czy to długo czy krótko? (długo). W Kościele katolickim czterdziestodniowy post jest nawiązaniem do przebywania Pana Jezusa na pustyni. Długie czterdzieści dni i czterdzieści nocy Pan Jezus modlił się do swojego Ojca. W tym czasie był wielokrotnie kuszony przez Szatana, który próbował odciągnąć Jego uwagę od Pana Boga.

Post

Pan Jezus przebywał na pustyni, bo tam nabierał sił do głoszenia słowa Bożego, nauczania, uzdrawiania i nawracania ludzi na właściwą drogę prowadzącą do Pana Boga. To na modlitwie pytał Boga, co jest właściwe. Pan Jezus na pustyni pościł. Dlatego na pamiątkę dzisiaj również my, jako ludzie wierzący zachowujemy post. Czy wiecie jak nazywamy dzisiejszy post? (post ścisły). Post ścisły polega na tym, że zdecydowanie mniej jemy i rezygnujemy ze wszystkiego, co przyrządzone jest z mięsa. To wszystko ma nas zbliżyć jeszcze bardziej do Pana Jezusa. Tak jak Jezus odrzucał podszepty Szatana, tak samo my powinniśmy odwracać się od grzechów. Każdy z nas może pościć. Wtedy odwracamy się od tego, co cielesne, aby zaspokoić swój głód, ale skupiamy się na tym, co jest ważniejsze, czyli na wartościach duchowych. Podczas tegorocznego postu będą nam towarzyszyć kromka chleba i woda. One będą nam przypominać o tym, że Pan Jezus również pościł na pustyni.

Mniej przyjemności

Podczas Wielkiego Postu Kościół daje nam konkretne wskazówki jak przeżyć czterdzieści dni oczekiwania na zmartwychwstanie Pana Jezusa. Podczas tego okresu oprócz postu zwracamy jeszcze szczególną uwagę na modlitwę i jałmużnę. Pościć to oznacza, nie tylko nie jeść mięsa, albo ogólnie jeść mniej. Pościć to również odmówić sobie jakiejś przyjemności. Czego chcielibyście sobie odmówić w Wielkim Poście, aby być bliżej Pana Jezusa? (nie jeść słodyczy, ograniczyć grę na komputerze). Kto jeszcze nie ma pomysłu, jakie zrobić wyrzeczenie, to proponuję, aby pomyślał o tym w domu.

Modlitwa

Pan Jezus wspiera nas w wielkopostnych postanowieniach. Oprócz postu, kolejną wskazówką jest modlitwa. Co to jest modlitwa? (rozmowa z Panem Bogiem). W Wielkim Poście możemy rozmawiać z Panem Bogiem o naszych postanowieniach, o tym, co jest dla nas ważne, ale także o tym, z czym sobie nie radzimy. Na modlitwie możemy również dziękować Panu Bogu za całe dobro, które udało nam się wykonać. Pewnie podobnie jak Pana Jezusa, to również nas będzie kusił Szatan, aby się nie modlić, aby odwrócić naszą uwagę od Pana Boga.

Jałmużna

Ostatnią wskazówką na Wielki Post jest jałmużna. A co to takiego? (oddanie potrzebującemu tego, co posiadamy). Zawsze kiedy dzielimy się z potrzebującymi stajemy się podobni do Pana Boga, który jest miłosierny. Każdy nawet najmniejszy gest dobroci przybliża nas do Pana Boga. Możemy dzielić się z innymi nie tylko tym, co materialne, ale również poświęcić innym swój czas. Wszystko to powinniśmy czynić z miłości do Pana Jezusa. Proponuję wam, abyście przez cały Wielki Post odkładali do skarbonki wielkopostnej grosze, których sobie odmówimy na słodycze czy inne przyjemności. Możemy również czynić uczynki miłosierdzia wobec innych, aby zbliżyć się do Jezusa. Jałmużna to gest dobroci, bezinteresowność, delikatność wobec potrzebujących i skromność.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

1 niedziela Wielkiego Postu • 10 III 2019

10 marca 2019

1 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Dostępne w wersji pełnej

2 niedziela Wielkiego Postu • 17 III 2019

17 marca 2019

2 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Dostępne w wersji pełnej

3 niedziela Wielkiego Postu • 24 III 2019

24 marca 2019

3 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Dostępne w wersji pełnej

4 niedziela Wielkiego Postu • 31 III 2019

31 marca 2019

4 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Dostępne w wersji pełnej

5 niedziela Wielkiego Postu • 7 IV 2019

7 kwietnia 2019

5 NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

Dostępne w wersji pełnej

Niedziela palmowa • 14 IV 2019

14 kwietnia 2019

NIEDZIELA PALMOWA

Dostępne w wersji pełnej

Wielki Czwartek • 18 IV 2019

18 kwietnia 2019

WIELKI CZWARTEK

Dostępne w wersji pełnej

Wielki Piątek • 19 IV 2019

19 kwietnia 2019

WIELKI PIĄTEK

Dostępne w wersji pełnej

Wigilia Paschalna • 20 IV 2019

20 kwietnia 2019

WIGILIA PASCHALNA

Dostępne w wersji pełnej

Zmartwychwstanie Pańskie • 21 IV 2019

21 kwietnia 2019

ZMARTWYCHWSTANIE PAŃSKIE

Dostępne w wersji pełnej

Poniedziałek Wielkanocny • 22 IV 2019

22 kwietnia 2019

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY

Dostępne w wersji pełnej

2 Niedziela Wielkanocna • 28 IV 2019

28 kwietnia 2019

2 NIEDZIELA WIELKANOCNA

Dostępne w wersji pełnej

SYTUACJE
DUSZPASTERSKIE

Dostępne w wersji pełnej

Suplement | nr 2 | 2019

Suplement | nr 2 | 2019

Dostępne w wersji pełnej

WYDAWCA

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

ul. Chartowo 5

61-245 Poznań

www.swietywojciech.pl

Redakcja „Biblioteki Kaznodziejskiej”

www.bkaznodziejska.pl

tel. 61 659 37 44

bkaznodziejska@swietywojciech.pl

Prenumerata

tel. 61 659 37 56

prenumerata@swietywojciech.pl

ISSN 0208-7413

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Weronika Panecka